ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

13 กรกฎาคม 2559 เวลา 12:13 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/442676

โดย…ภาดนุ

หากพูดถึงดีไซเนอร์ชาวไทยที่มีฝีมือการออกแบบแบรนด์เสื้อผ้าระดับอินเตอร์ที่คนรู้จักดีก็มีอยู่ไม่กี่คนนัก ซึ่งหนึ่งในนั้นต้องมีชื่อของ หนูใหม่-ตะวันนา ธารา ดีไซเนอร์สาวไฟแรงวัย 33 ปี ที่มีผลงานซึ่งเป็นที่ยอมรับในระดับสากลและน่าจับตามองทีเดียว

“แรกเริ่มเดินทีหนูใหม่เรียนจบปริญญาตรี คณะศิลปกรรมศาสตร์ สาขานฤมิตศิลป์ (Fashion Design) จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จากนั้นได้ไปเรียนต่อด้านออกแบบแฟชั่นที่ Parsons School of Design ที่นิวยอร์ก ต่อด้วยเรียนเกี่ยวกับการทำแพตเทิร์นเสื้อผ้าที่ Fashion Institute of Technology ที่นิวยอร์กเช่นกัน แล้วจึงไปเรียนที่ Surface Embroidery Designs มหาวิทยาลัยเบอร์มิ่งแฮม ประเทศอังกฤษ ค่ะ

หลังจากเรียนจบหนูใหม่ก็เริ่มทำงานเกี่ยวกับการออกแบบพื้นผิวของตัวผ้าที่บริษัท เซอร์เฟซ เอ็มบอยเดอรี่ ซึ่งเป็นบริษัทเอกชนที่ติดอันดับท็อป 10 ที่มีดีไซเนอร์ชื่อดังหลายคน เช่น ฟิลิป ลินส์ แอนนา ซุย และอื่นๆ มาใช้บริการให้ออกแบบลายปักหรือออกแบบเทคนิคของพื้นผิวผ้าให้ดูมีมิติมากยิ่งขึ้น เพื่อนำไปทำคอลเลกชั่นเสื้อผ้าของแบรนด์พวกเขาอยู่เสมอ หลังจากนั้นหนูใหม่ก็ไปทำงานอีกบริษัทหนึ่งซึ่งเน้นงานเกี่ยวกับดีไซน์ล้วนๆ และทำเกี่ยวกับการรีเสิร์ชและสรุปเทรนด์จากทั่วโลก ซึ่งแบรนด์ต่างๆ จะมาใช้บริการข้อมูลจากบริษัทเราอีกทีว่าปีต่อไปเทรนด์เสื้อผ้าจะมีแนวโน้มเป็นอย่างไร”

หนูใหม่ บอกว่า เธอทำงานหาประสบการณ์ที่นิวยอร์กอยู่ 7 ปี ระหว่างนั้นก็มีโอกาสได้ไปอัพเดตงานนิทรรศการผ้าและงานนิวยอร์กแฟชั่นวีกเป็นระยะ ต่อมาเธอจึงสร้างสรรค์ผลงานแรกของตัวเองภายใต้ชื่อแบรนด์ “ธารา” (Thara) ขึ้นที่นิวยอร์กในปี 2006 แต่พอทำได้เกือบ 2 ปี เธอก็ตัดสินใจเดินทางกลับมาสร้างแบรนด์เสื้อผ้าของตัวเอง พร้อมทั้งตั้งโรงงานผลิตขึ้นที่เมืองไทยแทน เนื่องจากค่าผลิตสินค้าที่นิวยอร์กนั้นแพงเกินไป

“พอกลับมาเมืองไทยหนูใหม่ได้ออกแบบเสื้อผ้าแบรนด์ Thea by Thara (เธีย บาย ธารา) คอลเลกชั่นสปริง-ซัมเมอร์ซึ่งเป็นคอลเลกชั่นแรกขึ้นในปี 2011 พอทำเสร็จก็นำไปพรีเซนต์ให้ผู้บริหารห้าง ดิ เอ็มโพเรียม ชม โชคดีว่าเขาตกลงให้เปิดช็อปขึ้นที่นี่เป็นที่แรก ซึ่งคอนเซ็ปต์ของเสื้อผ้าคอลเลกชั่นนี้จะเป็นสไตล์คอมเทมโพรารีที่มีกลิ่นอายของความเป็นเฟมินีนค่อนข้างเยอะ เพราะเราใส่ความเป็นเอเชียเข้าไปให้มีความหวานมากขึ้น ขณะที่แบรนด์ธาราซึ่งเคยทำที่นิวยอร์กนั้นจะมีกลิ่นอายความเป็นสตรีทแฟชั่นสไตล์อเมริกันซะมากกว่า

พอทำแบรนด์เธีย บาย ธารา ได้สักพักก็ได้รับผลตอบรับที่ดีมาก เพราะเรามีหน้าร้าน มีแบรนดิ้ง ที่คนทั่วไปสามารถสัมผัสได้ จุดเด่นของแบรนด์อยู่ที่การผสมผสานระหว่างความเป็นเอเชียกับความเท่สไตล์นิวยอร์ก โดยใส่ความเป็นเฟมินีนที่มีความมินิมัลเข้าไปในคอลเลกชั่นเสื้อผ้านี้ จึงโดนใจสาวเอเชียมากๆ จะบอกว่าเราโชคดีก็ได้ เพราะช่วงนั้นเป็นช่วงที่เศรษฐกิจดี คนมีกำลังซื้อเยอะ ทำให้เรียนรู้ว่าการเริ่มทำธุรกิจอะไรขึ้นมาสักอย่าง ต้องทำในช่วงที่เศรษฐกิจดี เพราะจะทำให้เราได้รับผลตอบรับที่ดีไปด้วย ไม่อย่างนั้นจะเป็นเรื่องยากสำหรับสตาร์ทอัพที่จะเริ่มต้นธุรกิจขึ้นมาสักอย่างนึง”

สาวเก่ง บอกว่า ความโชคดีอีกอย่างคือเมืองไทยเป็นที่ที่มีบายเยอร์ (Buyer) จากแถบเอเชีย เช่น จีน เกาหลี ไต้หวัน และญี่ปุ่น บินมาดูคอลเลกชั่นเสื้อผ้าแบรนด์ต่างๆ ของดีไซเนอร์ไทยอยู่ตลอด เมื่อมีตัวแทนมาติดต่อแบรนด์เธีย บาย ธารา เธอจึงคิดว่าควรจะทำแบรนด์เพื่อส่งออกในตลาดเอเชียน่าจะดีที่สุด

“ตอนนี้แบรนด์ของเราเปิดสาขาทั้งที่ ดิ เอ็มโพเรียม สยามพารากอน สยามสแควร์วัน เซน (เซ็นทรัลเวิลด์) เซ็นทรัลลาดพร้าว และ ดิ เอ็มควอเทียร์ ซึ่งตอนนี้หนูใหม่จะโฟกัสไปที่ลูกค้าชาวเอเชียซะมากกว่า ฉะนั้นนอกจากช็อปสาขาในไทยแล้ว เรายังมีช็อปสาขาที่สิงคโปร์ อินโดนีเซีย มาเลเซีย และไต้หวันด้วยค่ะ

ถ้าจะให้จัดระดับว่าแบรนด์ของเราอยู่ระดับไหน ก็ขอบอกว่าอยู่ในระดับกลางๆ ขึ้นไปถึงไฮแบรนด์ค่ะ แต่ด้วยความที่ตอนนี้แบรนด์จากดีไซเนอร์ไทยยังไม่มีแบรนด์ไหนที่ก้าวไปถึงระดับไฮแบรนด์อย่างของต่างประเทศที่เขาทำกันจนกลายเป็นแบรนด์ในตำนาน หนูใหม่จึงขอใช้คำว่าตอนนี้แบรนด์ไทยยังอยู่ในช่วงที่แต่ละแบรนด์กำลังเริ่มสร้างตำนานของตัวเองก็แล้วกันค่ะ” (ยิ้ม)

หนูใหม่ เสริมว่า ตอนนี้แบรนด์ของเธอก้าวเข้าสู่ปีที่ 5 แล้ว และธุรกิจก็กำลังไปได้สวยทีเดียว ซึ่งหลักในการทำงานของเธอ ก็คือ ทำงานในหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดและต้องไม่เดือดร้อนต่อหน้าที่ของคนอื่น แล้วทุกอย่างก็จะดำเนินไปได้ด้วยดี

“ยิ่งตอนนี้หนูใหม่มีลูกสาว 1 คน ชื่อน้องมิลลี่ แถมเร็วๆ นี้ก็จะคลอดลูกสาวอีก 1 คนด้วย จึงต้องจัดสรรเวลาในเรื่องงานกับเวลาของครอบครัวให้ดี ในวันธรรมดาหนูใหม่จะเข้าออฟฟิศไปเคลียร์งานในช่วงเช้าทุกวัน เนื่องจากเราเป็นเจ้าของบริษัทที่มีทีมงาน 20 คน เราก็ต้องไปดูแลให้ทีมงานสามารถสานต่องานต่อไปได้ รวมทั้งโรงงานผลิตเสื้อผ้าเราก็ต้องไปดูแลให้พนักงานสานต่องานได้ด้วยเช่นกัน หลังจากนั้นก็จะเป็นเวลาที่ต้องอยู่กับครอบครัวแล้วค่ะ โชคดีว่าก่อนแต่งงานหนูใหม่ได้เซตอัพทุกอย่างไว้หมดแล้ว คนที่มาสานต่อหน้าที่ต่างๆ จึงสามารถทำงานต่อจากเราได้ทันที

ซึ่งรายละเอียดของงานที่ทำไว้ เป็นการคิดคอนเซ็ปต์และการออกแบบเสื้อผ้า โดยการสเกตช์แบบซะส่วนใหญ่ แต่ยุคนี้เราจะไปสเกตช์แบบลงบนกระดาษแบบเดิมๆ ก็จะเกิดความไม่สะดวกในหลายด้าน หนูใหม่จึงมีผู้ช่วยเป็นคอมพิวเตอร์แท็บเล็ต รุ่น Surface Pro 4 ซึ่งมีปากกาสำหรับวาดรูปติดมาด้วย จึงสามารถสเกตช์แบบไว้ในคอมพ์ได้เลย ช่วยให้ชีวิตเราง่ายขึ้น พกพาไปได้ทุกที่ นี่แหละคือข้อดีของเทคโนโลยีสมัยใหม่ค่ะ”

หนูใหม่ ทิ้งท้ายว่า ในอนาคตเธอตั้งใจจะขยายสาขาของแบรนด์เธีย บาย ธารา ในประเทศแถบเอเชียให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะเมืองไทยน่าจะเป็นตลาดเฉพาะกลุ่มที่แคบกว่าประเทศอื่นๆ ในเอเชีย

“หนูใหม่คิดว่าปีนี้จะเน้นทำการตลาดในประเทศจีนเพราะเป็นตลาดใหญ่ที่สุด ซึ่งจริงๆ แล้วทุกวันนี้ลูกค้าจากจีนก็บินมาออร์เดอร์สินค้าแบรนด์เราเยอะอยู่แล้ว แต่เพราะกำลังผลิตของเราทำให้ไม่ทัน เลยมีความคิดว่าจะขยายการผลิตเพิ่มขึ้นค่ะ

สำหรับคนที่คิดจะเริ่มต้นทำธุรกิจเสื้อผ้าแบรนด์เนม นอกจากต้องมีการทำพีอาร์และทำการตลาดที่ดีแล้ว สินค้าที่ทำออกมายังต้องมีคุณภาพสูงสุดที่เราต้องให้ความใส่ใจ และต้องเข้าใจในเรื่องการทำแบรนดิ้งด้วย ซึ่งคนที่เริ่มต้นทำธุรกิจแต่ละคนก็จะมีเรื่องราวที่ไม่เหมือนกัน สังเกตได้ว่าคนไทยส่วนใหญ่จะมีความครีเอทีฟ และมีความเป็นอาร์ติสต์สูง แต่ในแง่ของการทำธุรกิจที่มีอยู่ในตัวนั้นจะค่อนข้างน้อย

ดังนั้น ในการทำธุรกิจจึงไม่ควรมีแค่ความอยากจะทำอย่างเดียว แต่ต้องมีความรู้รอบตัวทั้งด้านการบริหาร ด้านการตลาด การทำบัญชี รวมทั้งการออกแบบควบคู่กันไปด้วย จากนั้นค่อยเซตอัพให้ทุกอย่างอยู่ตัว แล้วจึงหาคนที่สามารถสานต่องานที่เราไม่ค่อยถนัดมารับหน้าที่ต่ออีกที ซึ่งเขาต้องทำได้ดีกว่าเรานะ แล้วธุรกิจก็จะดำเนินไปได้ด้วยดีค่ะ”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

12 กรกฎาคม 2559 เวลา 11:23 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/442498

โดย…พุสดี สิริวัชระเมตตา

ผ่านไปผ่านมาแถวเพลินจิตเวลานี้ หลายคนคงสะดุดตากับประติมากรรมขนาดยักษ์ความสูงกว่า 8 เมตร ที่ตั้งตระหง่านอยู่ด้านหน้าศูนย์การค้าเซ็นทรัล เอ็มบาสซี ซึ่งเป็นผลงานของสตรีทอาร์ตอย่าง คอวส์ สำหรับแฟนคลับของคอวส์ ลำพังแค่เห็นซิกเนเจอร์อย่างดวงตาที่มีเครื่องหมายกากบาทก็คงจะร้องอ๋อ

แต่สำหรับใครที่ไม่ใช่แฟนตัวยง เพียงแต่ตกหลุมรักในอารมณ์ขัน หรือความน่ารักที่สอดแทรกอยู่ในผลงานประติมากรรมชิ้นนี้ และอยากตามไปรู้จักศิลปินผู้มากความสามารถคนนี้อย่ารอช้า เพราะในโอกาสที่เขาเดินทางมาเมืองไทย เพื่อร่วมนิทรรศการ “KAWS : BFF” โชว์ผลงานมาสเตอร์พีซดังกล่าว ได้เปิดโอกาสให้สัมภาษณ์เพื่อพาไปรู้จักตัวตนของเขาให้มากขึ้น

คอวส์ หรือไบรอัน ดอนเนลลี เกิดที่เจอร์ซีย์ ซิตี้ หลังจากสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากสคูล ออฟ วิชวล อาร์ต ที่นิวยอร์ก เขาเป็นฟรีแลนซ์ให้กับบริษัทผลิตการ์ตูนดิสนีย์ ในขณะเดียวกันก็เริ่มต้นสร้างชื่อกับผลงานศิลปะข้างถนนด้วยการนำเอาโปสเตอร์โฆษณาที่ติดตามป้ายรถเมล์ ตู้โทรศัพท์สาธารณะ มาแต่งแต้มคาแรกเตอร์ที่มีเอกลักษณ์รูปกากบาทลงไปแล้วนำมาติดคืนไว้ที่เดิม ทำให้ผลงานของเขาเผยแพร่สู่สายตาประชากรชาวนิวยอร์กอย่างรวดเร็ว

“ตอนเด็กผมไม่ได้มีเป้าหมายว่าจะต้องเป็นศิลปิน เพียงแต่สมัยเรียน ผมไม่ชอบเรียนทั้งเลขและภาษาต่างๆ ดังนั้นสิ่งเดียวที่ดึงดูดผมเข้าไปหาในเวลานั้น คือ ศิลปะ ซึ่งผมเองก็ไม่เคยคิดว่า ศิลปะที่ผมชอบจะเป็นอาชีพได้ แต่ด้วยโอกาสที่เข้ามาในชีวิต ก็ทำให้วันนี้ผมกลายเป็นศิลปิน”

ปัจจุบัน คอวส์ ประสบความสำเร็จในการเป็นศิลปินอย่างสูง ผลงานของเขาเคยนำไปแสดงในพิพิธภัณฑ์และแกลเลอรี่มาแล้วทั่วโลก อาทิ ที่ฮาร์เบอร์ ซิตี้ในฮ่องกง และเคยมีนิทรรศการเดี่ยวที่ซีเอซี มาลากา ประเทศสเปน พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ฟอร์ทเวิร์ธในรัฐเทกซัส แกลเลอรี่ เพอโรตินที่ปารีส นิวยอร์ก และฮ่องกง โดยจุดเด่นที่ทำให้ผลงานของคอวส์ครองใจคนทั่วโลก คือ การนำตัวละครจากป๊อปคัลเจอร์มาทำเป็นผลงานศิลปะที่ชวนให้คิดวิเคราะห์แทรกอารมณ์ขัน ทว่ามีความละเอียดอ่อน โดดเด่น สนุกสนาน มีความลงตัวระหว่างความงามแบบวิจิตรศิลป์กับศิลปะเพื่อการค้า ทำให้เขาสามารถร่วมงานกับแบรนด์ระดับโลกมากมาย และก้าวข้ามโลกแห่งศิลปะมาสู่โลกแห่งทุนนิยมได้ง่ายมากๆ

ถามว่าอะไรเป็นแรงบันดาลใจให้เขาเลือกเติบโตในการเป็นศิลปินสตรีทอาร์ต คอวส์ บอกว่า อย่างที่บอกว่าเขาสนใจศิลปะตั้งแต่เด็ก แต่ที่เลือกมาเอาดีในสายสตรีทอาร์ต เพราะเป็นสิ่งที่เข้าหาง่ายที่สุด ซึ่งในการสร้างสรรค์ผลงานของเขาแต่ละครั้ง เขาจะเลือกนำแรงบันดาลใจมาจากวัสดุแปลกใหม่ที่เลือกใช้เป็นที่ตั้ง มากกว่าจะตั้งต้นว่าต้องการสื่อสารอะไรกับผู้ชม

“ผมเริ่มต้นด้วยการเป็นสตรีทอาร์ตก็จริง แต่ผมมองว่าผลงานของผมจะถูกเรียกชื่อแตกต่างกันไปตามแพลตฟอร์มที่ถูกนำไปจัดวาง เช่น หากอยู่ตามท้องถนนก็จะถูกเรียกว่าสตรีทอาร์ต แต่ถ้าไปอยู่ในแกลเลอรี่ก็จะถูกเรียกว่าคอนเท็มโพรารี่ หรืองานโมเดิร์น ส่วนตัวเวลาผมสร้างงานไม่ได้เริ่มจากเจตจำนงแต่แรกว่าคนเสพจะรู้สึกอย่างไร เพราะผมเลือกหยิบเอาแรงบันดาลใจมาจากวัสดุที่ใช้งาน ส่วนวิธีการจะเชื่อมโยงกับคนเสพงานผมนั้น ผมจะปล่อยให้เป็นไปตามการตีความของแต่ละคน”

อย่างไรก็ตาม แม้จะเป็นศิลปินที่มีแฟนคลับทั่วโลก รวมทั้งเมืองไทย ไม่ว่าผลงานจะไปจัดแสดงที่ไหนก็ได้รับการตอบรับอย่างอบอุ่น แต่ คอวส์ บอกว่า เขาไม่มีกุญแจหรือสูตรแห่งความสำเร็จใดๆ ที่มาถึงจุดนี้ได้ เพราะเขาก็คงเหมือนกับศิลปินอีกหลายคนที่ทำงานไปตามความชอบและสัญชาตญาณ

“สำหรับผม ทุกโปรเจกต์มีความท้าทายในตัวเอง เพราะแต่ละงานผมก็เลือกใช้รูปแบบในการสื่อสารที่ต่างกัน ใช้วัสดุที่ต่างกัน บางงานผมใช้วิธีเพนติ้ง แต่บางชิ้นหากผมต้องการสร้างประติมากรรมไม้ชิ้นใหญ่ ผมก็อาจต้องอาศัยความรู้เรื่องวิศวกรรมศาสตร์เข้ามาช่วย เพื่อให้งานออกมาตามดีไซน์ที่อยากได้”

คอวส์ ยังพูดถึงการนำผลงานมาจัดการแสดงในครั้งนี้ว่า ส่วนตัวเขาสนใจเมืองไทยมานานแล้ว เพราะทราบว่าที่นี่มีแฟนๆ ที่ติดตามงานเขาอยู่มาก ครั้งนี้จึงเป็นโอกาสอันดีที่ได้สร้างผลงานเพื่อคนไทยโดยเฉพาะ

“ผมคิดว่าแฟนๆ ของผมคงมีโอกาสได้ดูผลงานของผมผ่านทางโลกออนไลน์ แต่ในฐานะศิลปินผมมองว่าการชื่นชมผลงานของศิลปินคนโปรดผ่านหน้าจอออนไลน์ กับการได้เห็นผลงานออริจินัลของจริงนั้นคนละเรื่องเลย ดังนั้นเมื่อมีโอกาส ผมก็อยากสร้างงานออริจินัลที่ทำขึ้นมาเพื่อให้คนไทยได้ดูโดยเฉพาะ”

ถามว่าอะไรคือเสน่ห์ของผู้อยู่เบื้องหลังการสร้างผลงานศิลปะ คอวส์ ตอบอย่างน่าสนใจว่า สิ่งที่เขาชอบที่สุดเกี่ยวกับศิลปะ คือเป็นสิ่งที่ใครทำก็ได้ ฉะนั้นเวลาเขามีโอกาสเดินทางไปสร้างสรรค์งานในแต่ละประเทศ แน่นอนว่าเขาจะพยายามสร้างงานที่มีเอกลักษณ์แตกต่างกันออกไป แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนคือ คุณค่าที่แฝงอยู่

“การที่ผลงานของผมได้ไปจัดแสดงตามที่สาธารณะให้คนทั่วไปได้เห็น ผมคิดว่านั่นเป็นการจุดประกายหรือสร้างแรงบันดาลใจต่อไปว่า ไม่ว่าใครก็สามารถสร้างงานศิลปะได้เหมือนกัน สำหรับใครที่อยากเข้ามาโลดแล่นในวงการนี้ ผมคงไม่มีคำแนะนำอะไรให้เป็นพิเศษ เพราะผมคิดว่าศิลปินแต่ละคนมีวิธีการทำงานและแรงบันดาลใจต่างกัน ผมไม่อยากให้คำพูดของผมไปมีอิทธิพลกับความคิดของใคร”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

11 กรกฎาคม 2559 เวลา 10:52 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/442284

โดย…โยธิน อยู่จงดี ภาพ… ทวีชัย ธวัชปกรณ์

“ผมผ่านงานด้านซอฟต์แวร์มาจนประสบความสำเร็จในระดับหนึ่ง แต่อีกฝันผมอยากจะทำฮาร์ดแวร์ของตัวเองขึ้นมาสักชิ้น แม้ไม่รู้ว่าอนาคตจะประสบความสำเร็จ ผมใช้เงินเก็บเกือบทั้งหมดที่มีถ้าล้มก็คงเจ็บมาก แต่คงดีกว่าไปทำความฝันตอนอายุ 50 แล้วถ้าเราล้มเราคงจะเจ็บหนักกว่านี้”

ฉัตรชัย ตั้งจิตตรง กรรมการผู้จัดการ บริษัท โพโมะ เฮ้าส์ อินเตอร์เนชั่นแนล (สิงคโปร์)  คือคนที่ทำให้ โพโมะ นาฬิกาข้อมือช่วยเหลือเด็กและผู้สูงอายุ เป็นหนึ่งในสินค้าไอทีแบรนด์ไทยที่ได้รับการยอมรับจากทั่วโลกจนได้รับเชิญเข้าร่วมงาน อินโนวเฟส อันบาวด์ งานแสดงผลงานนวัตกรรม ทุกแขนงที่เกี่ยวกับ เทคโนโลยี อินเทอร์เน็ต ซึ่งจัดขึ้นทุกๆ 2 ปี และรวบรวมสินค้านวัตกรรมใหม่ๆ ทั่วทั้งเอเชียมาไว้ในงานนี้งานเดียว

“การสร้างผลิตภัณฑ์นี้ขึ้นมาผมได้แรงบันดาลใจมาจากภาพยนตร์แอนิเมชั่น 2 เรี่อง เรื่องแรกคือเรื่อง Up เป็นแรงบันดาลใจที่ทำให้ผมเลือกที่จะทำตามความฝัน ตัวเอกของเรื่องเป็นคนแก่อายุ 78 ชีวิต
ทำตามทุกอย่างในสิ่งที่สังคมให้ทำจนไม่ได้ทำตามความฝันที่จะไปเที่ยวกับภรรยาจนกระทั่งเธอเสียชีวิต ทำให้ผมรู้สึกว่าถ้าเรามีความฝันเราก็ควรจะทำสิ่งนั้น

ต่อมาคือเรื่อง Big Hero หุ่นยนต์ตัวเอกของเรื่องถูกออกแบบมาเพื่อดูแลสุขภาพและความปลอดภัยของคนในครอบครัว ทำให้ผมนึกถึงคนที่ต้องการเทคโนโลยีที่จะเข้ามาช่วยดูแลลูกๆ และผู้สูงอายุในบ้าน ผมจึงเริ่มตั้งทีมทำงานออกแบบนาฬิกาข้อมือช่วยดูแลเด็กและผู้สูงอายุ เริ่มตั้งแต่ออกแบบ ทดลอง ทดสอบ แก้ไขดูว่าออกแบบแล้วสามารถทำได้อย่างที่ต้องการได้ไหม หน้าจอที่ออกแบบมาใส่ได้ไหม เสาอากาศจะอยู่ตรงไหนปรับเปลี่ยนให้ได้ออกมาเป็นผลิตภัณฑ์ที่ต้องการ แล้วก็ต้องออกแบบซอฟต์แวร์เพื่อให้ใช้งานร่วมกันได้ตามต้องการ

ยอมรับว่าเป็นเรื่องที่ยากมากสำหรับคนที่มาจากสายซอฟต์แวร์แล้วมาจับฮาร์ดแวร์ ทำให้เราใช้เวลานานกว่าจะได้ผลิตภัณฑ์ที่เราต้องการ ยังไม่นับรวมเรื่องการติดต่อกับโรงงานรับผลิตให้เราเกิดความผิดพลาดในการผลิต เราบอกไปแล้ว แต่เขาทำออกมาอีกอย่างหนึ่ง ซึ่งเขาไม่ได้โกงเราหรอก เป็นปัญหาในเรื่องของการสื่อสารให้เข้าใจตรงกัน

ตอนนี้เราก็ต้องหาวิธีสื่อสารให้เข้าใจตรงกันลองหลายๆ วิธีเพื่อให้ผลออกมาดีที่สุด แต่ยังดีกว่าไม่ได้เริ่มเรียนรู้ลองผิดลองถูกอะไรเลย ถึงวันนี้จะยังไม่มีสูตรสำเร็จต้องปรับปรุงแก้ไขแต่เราก็รู้สึกสนุกกับมันเหมือนเวลาเราปั่นจักรยานแรกๆ ต้องมีล้ม แต่ล้มแล้วเราต้องลุกขึ้นมาปั่นใหม่จนกว่าเราจะปั่นได้ ซึ่งเราใช้เวลาไปกับสินค้าตัวนี้กว่า 2 ปีกว่าจะประสบความสำเร็จได้นาฬิกาข้อมือที่สามารถระบุตำแหน่งผู้สวมใส่ส่งเข้าสมาร์ทโฟน และยังสามารถกดปุ่มติดต่อเพื่อนฟังเสียงว่าอยู่ที่ไหนและพูดคุยได้ทันที”

ฉัตรชัย เล่าด้วยความภูมิใจต่อว่า แม้ว่าเวลานี้จะมีคู่แข่งเข้ามาทำตลาดเดียวกัน แต่ก็มั่นใจว่ามีดีกว่าเจ้าอื่นคือตรงที่มีประสบการณ์กับลูกค้ามากกว่า
รู้ว่าลูกค้าต้องการอะไร โรงเรียน ผู้ปกครองต้องการอะไร และเด็กๆ ต้องการอะไร ไม่ใช่ว่าพ่อแม่จะชอบเพียงอย่างเดียวเด็กในฐานะผู้ใส่เขาก็ต้องชอบด้วย และที่สำคัญคือต้องมีความยืดหยุ่นเพื่อให้สามารถใช้ได้จริง

นอกจากนี้ สิ่งที่ทำให้ประสบความสำเร็จสินค้าขยายไปสู่ตลาดต่างประเทศได้เร็วเพราะมีเพื่อนมีพาร์ตเนอร์ที่ดีในช่วงที่กำลังทดลองสินค้าลองผิดลองถูกเราก็โพสต์เฟซบุ๊กไปเรื่อยๆ ทำให้เพื่อนๆ ก็รู้สึกสนใจสินค้าอยากเข้ามาร่วมธุรกิจด้วยกัน หรือบางคนก็เดินทางมาเที่ยวไทยซื้อกลับไปให้ลูกใช้ก็ถูกใจติดต่อเข้ามาขอเป็นพาร์ตเนอร์ก็มีจนตอนนี้มีวางจำหน่ายใน รัสเซีย มาเลเซีย สหรัฐ สิงคโปร์ ซึ่งออฟฟิศหลักอยู่ที่สิงคโปร์เป็นทั้งศูนย์วิจัยและฮับกระจายสินค้าที่นั่น

ล่าสุดได้ไปจัดแสดงสินค้าที่งานอินโนวเฟส อันบาวด์ ที่สิงคโปร์ ซึ่งงานนี้จะจัดทุกๆ 2 ปีสลับระหว่างอังกฤษและสิงคโปร์ เป็นงานจัดแสดงนวัตกรรมใหม่ๆ ที่น่าสนใจซึ่งผู้จัดงานจะทำการคัดเลือกสินค้านวัตกรรม ที่มีความโดดเด่น ไปร่วมแสดงในงาน ซึ่งครั้งนี้เราได้รับเกียรติไปร่วมจัดแสดง เพราะงานนี้จะรวบรวบเฉพาะผลงานที่น่าสนใจจริงๆ เท่านั้น

“สิ่งที่ทำให้ผมประสบความสำเร็จ ผมเชื่อว่า อย่างแรกคือต้องเลือกทำงานในสิ่งที่เรารัก เพราะทุกธุรกิจต้องมีอุปสรรค มีล้ม มีสูญเงิน แต่ถ้าเรารักที่จะทำในสิ่งนั้นเราจะสู้ต่อ ต่อมาในการเลือกทีมงานเราต้องเลือกทีมงานที่มีวิสัยทัศน์เดียวกับเรา เราไม่ได้ต้องการคนเก่งไปมากกว่าการมีวิสัยทัศน์ที่ตรงกัน งานทุกอย่างเราสอนได้หมดแต่การมีวิสัยทัศน์ร่วมกันต่างหากที่น่าสนใจ และทำให้ทีมเราประสบความสำเร็จได้ แม้จะมีอุปสรรคมากแค่ไหนก็ตาม”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

08 กรกฎาคม 2559 เวลา 10:35 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/441898

โดย…แมงโก้หวาน ภาพ เสกสรร โรจนเมธากุล

แม้ความสามารถเป็นเลิศในการสร้างสรรค์เมนูอาหารได้หลากหลายทั้งสไตล์เอเชียและยุโรป แต่อาหารไทยคือความภาคภูมิใจของเชฟฮูโต๋ “เชฏฐ์ภูชิชย์ เถกิงศักดิ์” หรือเรียกสั้นๆ ว่า “เชฟโต๋” เพราะทุกครั้งที่ออกสื่อมักจะออกตัวเสมอว่าเขาคือเชฟอาหารไทย และชอบอาหารไทยเพราะอาหารไทยมีสตอรี่ เอกลักษณ์ และเสน่ห์ในตัว

ปัจจุบันเชฟโต๋ทำงานอยู่ในทีมฟู้ดอินโนเวชั่นของบริษัท ซี.พี. ทว่าประสบการณ์การเป็นเชฟนั้นน่าสนใจ เพราะเคยเป็นเชฟโรงแรมและร้านอาหาร ทั้งเป็นคอนซัลต์ในการจัดอีเวนต์ให้กับร้านอาหารไทยต่างๆ เป็นวิทยากรให้ความรู้นักโภชนาการในโรงพยาบาลของรัฐ และรักการเรียนรู้อยู่เสมอ โดยเขาเคยทำอาหารออกรายการทีวี เขียนคอลัมน์ ถ่ายภาพอาหารให้กับสำนักพิมพ์ต่างๆ ขณะที่ประสบการณ์ที่สุดปลื้มในชีวิตคือการได้ทำอาหารถวายสมเด็จพระราชชนนีของกษัตริย์จิกมีแห่งภูฏานด้วยอาหารไทยและได้รับคำชื่นชมว่าอร่อยและโปรดเมนูที่เขาทำ

หากเมื่อย้อนเส้นทางของการเป็นเชฟของเขาก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจในความสามารถที่ว่า เพราะเชฟโต๋ซึมซับการทำอาหารไทยตั้งแต่เด็กจากคุณแม่ พอมาเรียนหนังสือก็เลือกคหกรรมตั้งแต่ ปวช. ปริญญาตรี กระทั่งปริญญาโท

“5-6 ขวบก็เห็นคุณแม่ทำอาหารเพราะที่บ้านเปิดร้านอาหาร ผมก็เอาครก ตะหลิว กระทะมาเล่นคุณแม่เห็นเลยจับมาสอนทำอาหาร เริ่มจากง่ายๆ เช่น หุงข้าว ผัดข้าวผัด ตำกระเทียม หั่นผัก เด็ดพริก ซึมซับมาตั้งแต่เล็กจนโต แต่พอเรียนจบ ม.ต้น จากโรงเรียนสวนกุหลาบ นนทบุรี ทางบ้านเกิดวิกฤตการเงินเนื่องจากร้านอาหารที่ทำอยู่หมดสัญญาลงโดยไม่ทันได้ตั้งตัว ส่งผลต่อการเรียนจนผมไม่อาจเรียนต่อ ม.ปลาย ที่เดิมได้ แต่อาจารย์ไม่อยากให้ทิ้งการเรียน จึงแนะนำให้ผมทำงานและเรียนไปด้วยที่วิทยาลัยอาชีวศึกษาเสาวภา

ผมเลือกเรียนคหกรรมต่อเนื่อง ปวส.และทำงานไปด้วยในโรงแรมที่คอนแท็กต์กับวิทยาลัยโดยเป็นแคชชวล (พนักงานรายวัน) ทำทุกอย่างตั้งแต่ปูโต๊ะ เช็ดโต๊ะ ขัดห้องน้ำ ปูเตียง จบแล้วต่อปริญญาตรีที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร วิทยาเขตโชติเวช (ปัจจุบันไม่มีวิทยาเขตแล้ว) ก็ยังทำงานไปด้วย บางวันก็มีงานซ้อนสองงานเลิกตีสองตีสาม เช้าก็ไปเรียนแต่ก็รู้สึกสนุกเพราะได้เงินด้วย” เชฟโต๋ เล่าความหลัง

หลังจากที่ทำงานและเรียนไปด้วย วันหนึ่งก็มีโอกาสได้ไปสัมผัสงานในโรงแรมแห่งหนึ่งเป็นแคชชวลเหมือนเดิมในงานครัว ซึ่งเขารู้สึกว่าได้ทำอะไรที่เป็นตัวตน ไม่ต้องเรียนรู้อะไรมากเพราะรู้อยู่แล้ว หัวหน้าเชฟให้ทำอะไรก็ทำทันทีทางโรงแรมเห็นแววจึงดึงมาช่วยครัว เรื่อยจนกระทั่งเรียนจบปริญญาตรีจึงหันไปลุยงานอย่างเดียว

“จบตรีพักเรียน 1 ปี ลุยงานอย่างเดียว ทำงานเต็มตัวทั้งในส่วนของรายการทีวี เขียนหนังสือ ถ่ายภาพอาหารให้กับสำนักพิมพ์ต่างๆ ที่คอนแท็กต์มา พอครบ 1 ปี ก็เรียนโทด้านโภชนาการที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ (ตอนนี้อยู่ช่วงทำวิทยานิพนธ์) ทำงานโรงแรมบ้างเป็นวิทยากรในโรงพยาบาลบ้าง ก่อนจะเป็นเชฟเต็มตัวที่โรงแรมหัวช้าง เฮอริเทจ และเป็นชูส์เชฟที่ร้านอาหารผักบุ้ง แถวทองหล่อ รวมประมาณ 5 ปี ก่อนจะย้ายมาอยู่ ซี.พี. ในปัจจุบัน”

พูดถึงอาหารที่ถนัด เชฟโต๋ บอกว่า ศึกษาการประกอบอาหารมาทั้งอาหารเอเชีย ยุโรป แต่ความชอบส่วนตัวคืออาหารไทยเพราะอาหารไทยมีเรื่องราว เอกลักษณ์ วัฒนธรรมและมีเสน่ห์ในตัว และอาหารจานหนึ่งไม่ได้บ่งบอกแค่รสชาติความอร่อยและหน้าตาน่ากินเท่านั้น แต่ยังบอกเรื่องราวอาหารและแหล่งที่มาของวัตถุดิบอีกด้วย

ที่สำคัญเขาใส่ใจในการทำอาหารไทยมากและหากใครที่เคยชิมฝีมือแล้วจะติดใจ ซึ่งไม่เพียงอาหารอร่อยเท่านั้นแต่เขาสามารถถ่ายทอดความรู้อาหารจานนั้นๆ ให้คนกินได้ยินแล้วทึ่ง และด้วยคุณสมบัตินี้พระสหายคนไทยของพระราชมารดาของกษัตริย์จิกมีจึงพรรณนาฝีมือการทำอาหารของเขาให้ทรงทราบจนวันหนึ่งพระองค์เสด็จเมืองไทย เพื่อมาเสวยอาหารฝีมือเขาตอนที่เขาเป็นเชฟที่ร้านผักบุ้ง ทองหล่อ ในปี 2557

ตอนนี้เขากำลังเปิด Thai Cooking Private Class มีแกะสลักผักผลไม้ อาหารไทย ขนมไทย ตั้งแต่ขั้นพื้นฐานเป็นต้นไป ส่วนรายละเอียดติดตามได้ทาง Facebook : เชฏฐ์ภูชิชย์ เถกิงศักดิ์ Instagram : Chetphuchit Thakoengsak ขณะที่เวลาว่างจากงานเขามักจะไปร้านอิงสยาม by พุทธพงษ์ แถวพระราม 5 ซึ่งเป็นร้านอาหารไทยของเพื่อนรุ่นพี่ที่เขาอยากให้ทุกคนไปลองชิม

น้ำพริกลงเรือ

ส่วนผสม

กระเทียมไทยปอกเปลือก 1 ช้อนโต๊ะ

กะปิแท้ (เผาจนหอม) 1 ช้อนโต๊ะ

น้ำตาลมะพร้าว 2 ช้อนโต๊ะ

เนื้อมะอึกหั่นบาง 2 ลูก

พริกขี้หนูสวน 10-20 เม็ด

น้ำมะนาว 2 ช้อนโต๊ะ

น้ำมันพืช สำหรับผัด

กุ้งแห้งโขลกละเอียด 3 ช้อนโต๊ะ

หมูหวาน (เครื่องเคียง)

ปลาดุกฟู (เครื่องเคียง)

ไข่เค็มต้ม หรือไข่ต้ม (เครื่องเคียง)

ผักสดตามชอบ (เครื่องเคียง)

วิธีทำ

1.โขลกกระเทียมกับกะปิและน้ำตาลมะพร้าวจนละเอียดเข้ากันดี ใส่เนื้อมะอึกและพริกขี้หนูโขลกผสมจนเข้ากันอีกครั้ง ปรุงรสด้วยน้ำมะนาว คนผสมให้เข้ากัน ชิมรสตามชอบ เตรียมไว้

2.ใส่น้ำมันพืชลงในกระทะ นำขึ้นตั้งไฟปานกลางพอร้อน ใส่เครื่องที่โขลกไว้ลงผัดจนหอม ใส่หมูหวาน และกุ้งแห้งลงผัดจนเข้ากัน ตักใส่ถ้วย รับประทานคู่กับหมูหวาน ปลาดุกฟูกรอบ และไข่เค็ม

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

07 กรกฎาคม 2559 เวลา 11:37 น….. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/441678

โดย…นกขุนทอง ภาพ… วีรวงศ์ วงศ์ปรีดี

เธอ…ถูกวางตัวเป็น “นางเอก” เลือดใหม่ของช่อง 7 สี

เธอ…ถูกเปรียบจะมาแทน ใหม่-ดาวิกา โฮร์เน่

แต่เธอบอกกับตัวเองว่า “เธอเป็นลูกเป็ดขี้เหร่”

มุกดา นรินทร์รักษ์ มิสทีน ไทยแลนด์ 2011 ในครานั้นอายุเพียง 15 ปี หลังจากรับตำแหน่งเธอแทบจะเลือนหายไปจากวงการบันเทิง ชื่อชั้น หน้าตาแทบจะไม่เป็นที่จดจำของใครๆ เมื่อเวลาผ่านไป 5 ปี เธอถูกกล่าวถึงและได้รับความสนใจยิ่งกว่ามีมงกุฎใดสวมศีรษะ นั่นเพราะรูปลักษณ์ที่โดดเด่น สวยหวานก็เป็น เปรี้ยวซ่าก็ได้ เซ็กซี่ชวนมองก็ดี เรียกได้ว่า กลับมาอีกครั้งครบเครื่อง

ปรับ เปลี่ยน เป็น นางแบบ

การก้าวเขาสู่วงการบันเทิงในอายุ 15 สำหรับมุกดา ยังจัดระดับเป็นเด็กอ่อนหัดทั้งรูปร่าง หน้าตา เรียกว่ารูปลักษณ์ยังดูเป็นเด็กกะโปโล ส่วนทัศนคตินั้นยังไม่พร้อมที่จะลุยงาน ไม่มีทักษะเพียงพอที่จะก้าวมาสู้นางเอกแถวหน้าได้ สิ่งเหล่านี้เธอรู้ตัวเอง และจากเสียงคนรอบข้างที่แว่วมากระหน่ำให้รู้สึกไม่มั่นใจเข้าไปอีก ต้องมีบ้างละที่คิดท้อ น้อยใจ

ในระหว่างปี 2012 มุกดา ได้รับเลือกเป็นตัวแทนนางเเบบไทย ร่วมงานในฐานะนางแบบประจำนิตยสาร Ray ประเทศญี่ปุ่น 1 ปี จุดนี้ละที่เปลี่ยนหลายๆ สิ่ง จนมาเป็นมุกดาในวันนี้ มุกดาเล่าย้อนไปถึงประสบการณ์ที่ญี่ปุ่น ที่สอนการโพส อย่างนางแบบอาชีพจนเธอติดนิสัยโพสจิกเป็นนางแบบประจำแม้กระทั่งท่านั่ง

“ตอนนั้นคิดว่าตัวเองไม่สวยไม่เหมาะที่จะทำงานในวงการบันเทิง แต่พอไปญี่ปุ่นได้เห็นโลกมากขึ้นกว่าคนอื่นจะมาอยู่จุดนี้ได้เขาต้องพยายามอะไรบ้าง เขาต้องแก้ไขอะไร กลับมาที่เราอายุ 15 เอง แล้วก็นั่งนอยด์ๆ คนเดียว ไม่ได้ลุกขึ้นทำอะไรเลย เมื่อก่อนแต่งตัวไม่เป็น ชอบใส่เสื้อยืดกางเกงขาสั้น ไม่แต่งหน้า ทั้งอวบ ผิวไม่ได้ขาวมาก เหมือนเด็กบ้านนอก ก็ได้เรียนรู้แฟชั่น แต่งหน้า ม้วนผม ค่อยๆ ปรับให้ตัวเองดูดีขึ้น แต่งหน้าเอง จิ้มหน้าทุกวันจนชิน จนแต่งหน้าได้หลายแบบ

ที่ชอบที่สุดคือแต่งลุคเฉี่ยว ดูเป็นคนมั่นใจ เวลาคนดูจากหนูเดินกับคุยกันจะคนละคนเลย เวลาเดินเชิดมั่นใจแน่ๆ แต่เวลาคุยไม่ใช่ มีความขี้อายสูงมาก (หัวเราะ) สร้างลุคไว้ป้องกันตัวเอง ที่นั่นสอนโพส
ยังไง ยิ้มยังไง สื่อสายตายังไง นางแบบญี่ปุ่นไม่ถึงนาทีเขาโพสได้ 20-30 ท่า หนูก็อึ้ง เหมือนเขาไม่คิดอะไรเป็นท่าในชีวิตประจำวันของเขา เขาสอนให้โพสเป็นธรรมชาติ ท่ายืนท่านั่งเป็นท่าโพสได้หมด ตอนนี้ขนาดเล่นละครขาหนูจะพอยต์ไปเองซึ่งหนูไม่รู้ตัว เขาให้ยืนปกติขาก็พอยต์อยู่นิ่ง เท้าจะจิกอัตโนมัติ

เรียน ซ้อม เป็น นางเอก

แสดงละคร เป็นอีกหนึ่งงานที่มุกดาอยากทำ แม้ว่าที่ผ่านมาจะไม่มีมาให้ชิมลางเลย แต่เธอก็ยังไม่หยุดเตรียมความพร้อมเพื่อรอโอกาส จนในที่สุดช่อง 7 สี ก็ส่งละคร ขมิ้นกับปูน มาให้ “ลงเรียนแอ็กติ้งสองสามที่ ค่าใช้จ่ายออกเองหมด เพราะช่วง 2-3 ปีหลังจากประกวดไม่มีงานเลย ช่วงนั้นเก็บกดมาก ก็พิจารณาตัวเอง ไม่สวย แอ็กติ้งไม่ได้ ที่ผ่านมาแคสละครมาสองสามครั้ง ตอนนั้นยังเด็กมากยังไม่ใช่ลุคที่จะทำงานได้ขนาดนี้ ตอนนั้นการตอบคำถามหนูก็ตอบไม่ได้เลย ไม่กล้าแสดงออก ความพร้อม ความมั่นใจก็ไม่ดี เลยคิดว่าต้องทำอะไรเพิ่ม

มีเรียนเฉพาะจุดด้วย อย่างเรียนการพูด เพราะหนูพูดไม่ชัด ติดสำเนียงเหน่อใต้ ที่ผ่านมาโดนแซวก็มีนอยด์จนไม่อยากทำงานในวงการบันเทิง อาจารย์ให้อ่านหนังสือให้ฟัง เน้นเป็นคำๆ คำนี้ต้องใช้ลิ้นแบบนี้ เรียนอยู่ 5 เดือนค่ะ จากนั้นก็ค่อยๆ ฝึกเอง ฝึกพูดกับคนอื่น ตอนแรกประกวดยืนอยู่บนเวทีตัวสั่นมาก คิดว่าตัวเองไม่เหมาะ ไม่อยากคุยกับใคร อยู่โลกตัวเอง หลังๆ พี่ๆ ก็บอกข้อเสียว่าควรปรับ ควรแก้อะไร พูดกับตัวเองในกระจก พูดกับคนเยอะๆ ตอนนี้ให้คะแนนตัวเอง พูดชัดขึ้น แต่ยังไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์ จนได้งานละครโล่งใจมากค่ะ ความรู้สึกคือ ได้สักที รอมาสามสี่ปีแล้วนะในที่สุดก็ได้แล้วนะที่หวังมาทั้งหมด โล่งใจมากกว่าดีใจ เพราะคิดว่าชาตินี้หนูจะไม่ได้เล่นละคร พอมาตอนนี้มั่นใจขึ้นเยอะ รู้สึกเรียนมาเยอะแล้วขอลองใช้บ้างเถอะ พยายามปรับตัวเองทุกอย่างอยากมีโอกาสได้ทำงาน”

สวย เก๋ เป็น ตัวเอง

ตอนนี้มุกดากลายเป็นนางเอกป้ายแดงที่หลายคนจับตา ซึ่งเป็นแรงกดดันเธอบางส่วน เพราะมักถูกมองว่าเป็นตัวตายตัวแทน ใหม่ ดาวิกา ที่ไม่ต่อสัญญากับช่อง 7 สี แต่อย่างไรก็ตาม มุกดาบอกว่า ที่เธอพัฒนาดูแลตัวเองให้ดูดีขึ้นก็เพราะต้องการทำงานในวงการบันเทิงต่อไป และต้องการใช้ฝีมือพิสูจน์คุณภาพของตัวเอง ไม่อยากถูกมองว่าจะมาแทนที่ใคร เพราะแต่ละคนก็มีเอกลักษณ์ของตัวเอง

“ที่เรียนแอ็กติ้งมาเป็นไกด์ไลน์ได้ระดับหนึ่ง พอมาเล่นจริงๆ ได้เห็นข้อผิดพลาด แก้ไขหน้างาน และทักษะการแสดงของเรามันไปได้ไวกว่าที่เรียนในห้อง ยิ่งเล่นยิ่งชอบมาก เป็นงานที่รอคอยมานาน แต่หนูชอบกดดันตัวเอง จะทำได้ไหมๆ อยากทำได้ดี ต้องทำได้ พอผู้กำกับสังเทกก็เริ่มเครียดๆ กลัว ชอบนอยด์ไปเองคนเดียว

ตอนนี้หนูยังแค่เด็กนักแสดงเล่นเรื่องแรก แค่คำว่านักแสดงดาวรุ่งช่อง 7 หนูยังไม่กล้ารู้สึกจะขึ้นไปจุดนั้นด้วยซ้ำ เพราะตอนนี้เพิ่งเริ่มต้น ยังค่อยๆ ไต่ไปเรื่อยๆ ยังมองภาพตัวเองไม่เห็นด้วยซ้ำ ยังมีข้อบกพร่องที่ยังพัฒนาอีกเยอะเหมือนกัน ยิ่งมาแทนพี่ใหม่ เอาจริงๆ นะคะหนูก็กดดันเพราะพี่เขาสวยมาก และหนูก็มองว่าไม่เหมือนกันเลย มีหลายคนบอกว่าตาเหมือนกันแต่หนูก็ว่าไม่เหมือนนะ หนูก็มาสไตล์หนู อย่างเวลาถ่ายรูปชอบโพสอะไรที่ดูเท่ ดูสตรอง เปรี้ยวบ้าง ไม่อยากให้มองว่าใครพยายามเหมือนใคร”

แม้จะได้เล่นละครสมใจ แถมยังถูกวางตัวเป็นนางเอก หากแต่มุกดาก็ยืนยันว่า เรื่องการเรียนก็ไม่ทิ้งจะทำหน้าที่ทั้ง 2 อย่าง ควบคู่กันไปให้ดีที่สุด ส่วนอนาคตในการแสดงอยู่ที่ผู้ใหญ่จะหยิบยื่นให้ เพราะเพิ่งเซ็นสัญญาเข้าช่อง 7 สี ไป 5 ปี โดยไม่ได้ระบุว่าจะต้องมีผลงานกี่เรื่องต่อปี ดังนั้นงานที่จะเกิดขึ้นในอนาคตขึ้นอยู่ที่ความสามารถของมุกดาว่าจะพัฒนาไปได้ถึงขนาดไหน จะสามารถขึ้นเป็นนางเอกแถวหน้าของช่องได้หรือไม่

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

06 กรกฎาคม 2559 เวลา 10:37 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/441439

โดย…กองทรัพย์ ภาพ… ทวีชัย ธวัชปกรณ์

หลังผลประกาศอย่างเป็นทางการ ชื่อของ ตะวัน-จิรัชญา เกตุคง เจ้าของตำแหน่ง The Winner จากเวทีประกวดนางแบบระดับเอเชีย Asia’s Next Top Model ซีซั่นที่ 4 ก็เป็นที่กล่าวถึงในแวดวงแฟชั่นมากขึ้น สื่อรุมตอม นิตยสารจ่อคิวขึ้นหน้าปก ในช่วงเดือนที่ผ่านมาเธอมีงานเดินแบบไม่เว้นแต่ละวัน และตอนนี้ก็บินลัดฟ้าเพื่อไปทำงานให้กับโมเดลลิ่งชื่อดังในลอนดอน ประเทศอังกฤษ เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

เหนือสิ่งอื่นใด เธอบอกว่าสิ่งที่ได้รับคือโอกาสในการทำงาน ได้เจอเพื่อนที่ดีที่สุด และได้เรียนรู้โลกกว้าง

“ก่อนหน้านี้เขาห้ามรับงาน เพราะว่ารายการยังออนแอร์ไม่จบ พอผลประกาศออกมา ก็เลยดูเหมือนคิวแน่น” เธอ เปิดบทสนทนาอย่างถ่อมตัว แม้อาชีพนางแบบจะเป็นความฝันสิ่งเดียวของเธอมาตลอด แต่สาววัย 21 ที่พกส่วนสูง 177 ซม. จากลพบุรี ไม่เคยคาดคิดว่าตัวเองจะมาไกล ถึงขั้นมีแฟนคลับระดับเอเชียมาก่อน

“ตะวันหยุดเรียนหลังจากจบ ม.6 เพราะทางบ้านมีปัญหาการเงิน เราเป็นลูกคนโตก็เลยหยุดเรียนและเข้ามากรุงเทพฯ เพื่อหาเงิน ด้วยการประกวดรายการนางแบบต่างๆ ไปแคสติ้ง
เพื่อหางานนางแบบ สมหวังบ้างผิดหวังบ้าง ร้องไห้บ่อยๆ เป็นอะไรที่เศร้าเหมือนกันสำหรับเด็กอายุ 17-18 ที่มาอยู่กรุงเทพฯ คนเดียว แต่เหตุการณ์พวกนั้นก็ให้ประสบการณ์ ทำให้ตะวันอดทน และทำให้เมื่อเราไปอยู่ต่างประเทศ เราผ่านความกดดันและความเครียดที่ทับถมมาง่ายกว่าคนอื่น”

ตะวันตระเวนหางานในกรุงเทพฯ พักใหญ่ เธอก็พบโมเดลลิ่งที่ชักชวนเธอไปทำงานที่ฮ่องกง อันเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เราได้รู้จัก ตะวัน สาวไทยหนึ่งเดียวในรายการ Asia’s Next Top Model ซีซั่นที่ 4

“ตะวันไปทำงานเดินแบบ ถ่ายแบบที่ฮ่องกงได้เกือบปี พี่ที่ดูแลเขาก็ส่งประวัติและผลงานของเราเข้าไปสมัครในรายการ แล้วเขาก็แจ้งว่าเข้ารอบ 14 คน เข้าไปแข่งขันที่สิงคโปร์ 2 เดือน ถ่ายทำแบบเรียลิตี้ เจอคู่แข่งตอนแรกก็คิดว่า ด้วยหน้าตา ส่วนสูง ก็น่าจะพอสู้คนอื่นได้ แต่ไม่คิดหรือหวังว่าตัวเองจะชนะเป็นที่หนึ่ง เพราะเราไม่ได้ตั้งความหวังว่าไปเพื่อชนะเหมือนคนอื่น แต่เราคิดว่าไปเพื่อเก็บประสบการณ์ ไปดูว่าระดับอินเตอร์เขาทำงานกันแบบไหน แต่พอเริ่มแข่งขันก็เห็นชัดเจนว่าแต่ละคนเก่งๆ กันทั้งนั้น และทุกคนมาเพื่อจะชนะ”

แต่ไหนแต่ไรมา ตะวันบอกว่า เธอเรียนรู้ด้วยการครูพักลักจำ เห็นเขาทำอะไรก็เก็บมาทำตามความเข้าใจของตัวเองซึ่งทักษะการเดินแบบหรือโพสท่าถ่ายรูปไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับคนที่มีความฝันว่าจะเป็นนางแบบอย่างเธอ ทว่าปัญหาสำคัญที่ตะวันต้องเผชิญในช่วงต้นคือภาษาอังกฤษ ซึ่งเป็นจุดอ่อนของเธอ แม้ว่าการฝึกภาษาด้วยตัวเองตั้งแต่มาทำงานที่ฮ่องกงเช่นการดูหนัง ขยันฟังเพลงภาษาอังกฤษ แต่นั่นก็ทำให้เธอเข้าใจเพียงบางคำสั่ง แต่เมื่อเข้ามาทำงานกับบรรดามืออาชีพในกองถ่าย เธอยอมรับว่านี่คือปัญหาใหญ่ แต่เธอก็ผ่านมาได้ ด้วยการยอมรับความจริง และบอกทุกคนตามตรงว่าไม่เข้าใจ

นี่คือโชคดีที่ตะวันได้เจอคนเก่งๆ ระดับมืออาชีพทั้งฝั่งพิธีกรซึ่งเป็นไอดอลของเธอ (ซินดี้-สิรินยา บิชอพ) และตัวพ่อตัวแม่ในวงการแฟชั่นทั้งดีไซเนอร์ ช่างภาพ สไตลิสต์ในฝั่งเอเชีย และสหรัฐ

“ช่วงแรกๆ ถ้าเจอคำศัพท์ที่ตะวันไม่เข้าใจก็จะแค่ยิ้ม แต่ไม่กล้าถาม ไม่กล้าพูด เก็บไว้ในใจถ้าได้ยินอีกจะสังเกตว่าเพื่อนทำยังไง แล้วทำตามเขา แล้วกลับมาถามเพื่อนทีหลังว่ามันแปลว่าอะไร ช่วงแรกๆ ก็เลยเห็นว่าอยู่ในบ้านตะวันจะเงียบ (หัวเราะ) แต่หลังๆ กรรมการจะสังเกตว่าเราไม่เข้าใจคำสั่ง เขาก็เตือนเราว่าถ้าไม่เข้าใจก็ต้องบอก พอมันปลดล็อกความไม่มั่นใจตรงนั้นได้ก็เลยทำให้ตะวันกล้าแสดงออก และมั่นใจมากขึ้น โดยไม่กลัวว่าตัวเองจะทำผิดหรือถูก ทำให้ตะวันได้เรียนรู้การทำงานเป็นทีมแบบมืออาชีพด้วย”

คำถามต่อมาก็คือ แล้วอะไรที่ทำให้สาวไทยที่ใครต่อใครในรายการคิดว่าเป็นแมวเหมียว ผงาดขึ้นมาเป็นแม่เสือสาวหนึ่งในตัวเต็งที่จะซิวเดอะวินเนอร์ เธอยิ้มกว้างแต่น้ำเสียงในคำตอบแผ่วลง “เป็นวีกท้ายๆ ค่ะ เหลือผู้เข้าแข่งขันประมาณ 6 คน เป็นวันที่ตะวันและเพื่อนสนิทชื่อตูติ นางแบบชาวมาเลเซีย ไปยืนเป็นสองคนสุดท้าย เรายืนกอดกัน แล้วพบว่า สุดท้ายเพื่อนของเราซึ่งเป็นหนึ่งในตัวเต็งต้องตกรอบ กลับบ้านไปก่อน แต่สิ่งที่เขาบอกกับเราก็คือ ให้ตะวันสู้เพื่อเขา ชนะเพื่อเขา ถึงคืนนั้นจะร้องไห้หนัก แต่วันต่อมาทำให้เราฮึดสู้ และเข้มแข็งขึ้น เพราะอยากให้เขาภูมิใจในตัวเรา และเราก็อยากภูมิใจในตัวเองด้วย”

การประกวดเป็นเสมือนทางลัดสำหรับคนที่มีต้นทุนเพียงรูปร่างหน้าตาอย่างตะวัน แต่นั่นไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองมีน้อยกว่าคนอื่น เพราะเธอเชื่อว่าทุกคนสามารถฉกฉวยโอกาสตรงหน้าได้เท่าๆ กัน “การประกวดโดยเฉพาะรายการ Asia’s Next Top Model เปลี่ยนแปลงชีวิตตะวันค่อนข้างเยอะ อย่างแรกคือเรามีงาน มีเงิน พอเราเป็นที่รู้จักมากขึ้น ต้องเรียนรู้ที่จะดูดีตั้งแต่ปลายผมจรดปลายเท้า จากเมื่อก่อนเราแทบไม่มีตัวตนในวงการ แต่เมื่อได้รับตำแหน่งเราก็ถูกกล่าวถึง โอกาสวิ่งเข้ามาหามากมาย การประกวดทำให้ตะวันก้าวผ่านความกลัวสู่ความกล้า และคิดว่าอะไรก็เป็นไปได้ ถ้าเราทำโอกาสที่มีอยู่ต่อหน้าเราให้ดีที่สุด เพื่อครอบครัว เพื่อพ่อแม่ที่เขามีความสุขกับฝันที่สำเร็จอีกขั้นของเรา”

เส้นทางนางแบบ อาชีพในฝันของตะวันกำลังท้าทายอยู่เบื้องหน้ากับโมเดลลิ่งยักษ์ใหญ่อย่าง Storm ในอังกฤษ “การชนะเป็น The Winner การันตีอาชีพได้แค่ช่วงหนึ่งเท่านั้น ที่เหลือมันอยู่ที่ว่าเราจะสามารถสร้างให้วงการนี้อยากจ้างงานเราต่อไปได้ยังไง มันขึ้นอยู่กับการตีโจทย์ การวางตัว และการพรีเซนต์สินค้าของเรา

แต่ถ้าถามว่าตะวันวางเป้าหมายของตัวเองไว้ด้านไหนเป็นพิเศษ ก็อยากไปทางรันเวย์ เป็นนางแบบแฟชั่น มากกว่าสายบิวตี้ เพราะว่าด้วยลุคของตะวันอาจจะไปสายบิวตี้ยากสักหน่อย (หัวเราะ) ซึ่งสัปดาห์ที่มีโจทย์ถ่ายบิวตี้ ตะวันสอบตก แต่ชอบสัปดาห์ที่เราได้เดินแบบและถ่ายแฟชั่นมากกว่า”

ตะวันทิ้งท้ายกับเราก่อนจะพาร่างสูงๆ ไปเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดตัวเก่ง และเก็บกระเป๋าเดินทางต่อ