ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

14 มิถุนายน 2559 เวลา 11:07 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/437280

โดย…ตุลย์ จตุรภัทร ภาพ… วีรวงศ์ วงศ์ปรีดี

ไม่น่าเชื่อว่าจากเด็กชาวดำเนินสะดวก จ.ราชบุรี ที่เข้ามาร่ำเรียนในเมืองกรุง มุ่งหน้าสู่การตระเวนเล่นเกมโชว์ ผันตัวเข้าสู่วงการท่องเที่ยว จนได้เข้าสู่วงการบันเทิง ทั้งเป็นผู้ผลิตรายการ เป็นพิธีกร เป็นผู้อำนวยการกองประกวดนางงาม จนมาวันนี้ ณวัฒน์ อิสรไกรศีล วันที่เขาได้สวมบทบาทการเป็นประธานและผู้ก่อตั้ง องค์กรมิสแกรนด์อินเตอร์เนชั่นแนล ที่มีเวทีประกวดนางงามทั้งในระดับนานาชาติ ระดับประเทศ และระดับจังหวัด ภายใต้ชื่อ มิสแกรนด์ อย่างสมภาคภูมิ

เส้นทางหลังจากนี้ จะมีอะไรน่าสนใจบ้าง บุคคลผู้นี้จะมาบอกเล่าเรื่องราวดีๆ ให้เราได้อัพเดทกัน

ที่ไหน? เมื่อไหร่? อย่างไร?

“มาวันนี้ ก็รู้สึกดีใจที่องค์กรมิสแกรนด์ฯ ของเรา สามารถก้าวมาถึงจุดที่เรามีทั้งเวทีระดับจังหวัด ซึ่งมีผู้ซื้อลิขสิทธิ์ของเราไปทำการจัดการประกวดเพื่อเฟ้นหา 77 สาวงาม เพื่อเป็นตัวแทนของ 77 จังหวัด มาประกวดเวทีระดับประเทศ เพื่อเป็นตัวแทนของประเทศไปประกวดยังเวทีระดับนานาชาติถึง 5 เวที รวมทั้งเวทีมิสแกรนด์อินเตอร์เนชั่นแนล ที่จะจัดประกวดในปลายปีนี้ที่ลาสเวกัส สหรัฐ”

สำหรับเวทีมิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2016 ได้เริ่มเปิดฉากการแข่งขันอย่างคึกคักเมื่อวันที่ 10 มิ.ย.ที่ผ่านมา และคึกคักมากขึ้น เมื่อได้มีการจัดการเดินแฟชั่นโชว์ ทั้งลุคนางแบบ และลุคนางงาม พร้อมเปิดตัวมงกุฎมิสแกรนด์ไทยแลนด์ ในวันที่ 12 มิ.ย.ที่ผ่านมานี้ด้วย

“สำหรับวันนี้ ก็เป็นวันที่น้องๆ สาวงามทั้ง 77 คน จะได้เดินทางไปเก็บตัวที่ จ.อุดรธานี ซึ่งขอบอกเลยว่า กิจกรรมแน่นมาก น้องๆ ต้องอึด และแกร่งจริง โดยไฮไลต์สำคัญอยู่ที่วันที่ 15 มิ.ย.เราจะมีขบวนแห่รอบเมืองแบบคาร์นิวัล พร้อมวงโยธวาทิต และวันที่ 17 มิ.ย.เราจะมีแฟชั่นโชว์ชุดว่ายน้ำ และประกวดขวัญใจ จ.อุดรธานี ซึ่งทั้ง 3 อีเวนต์นี้ จะมีการถ่ายทอดสดผ่านทางยูทูบ หลังจากนั้นก็จะเป็นการประกวดชุดประจำชาติ และมีประกวดรอบ Preliminary ในวันที่ 24 มิ.ย.จนไปถึงรอบไฟนอล ในคืนวันที่ 26 มิ.ย.ที่อินดอร์สเตเดี้ยม หัวหมาก โดยเป็นการถ่ายทอดสดแบบเรียลไทม์ หลังละครจบ ทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบก ช่อง 7 เพื่อให้แฟนนางงามทั้งในอินดอร์ฯ และผู้ชมทางบ้านได้ลุ้นกันวินาทีต่อวินาทีไปพร้อมกันทั้งประเทศ”

คุณค่าของการได้รับตำแหน่ง

เมื่อพูดถึงการที่สาวงามทั้งหลายได้รับตำแหน่งมิสแกรนด์ของทั้ง 77 จังหวัดมาแล้ว ณวัฒน์เผยว่า คุณค่าของการได้รับตำแหน่งนี้อยู่ที่ก่อนการเก็บตัวเพื่อประกวดมิสแกรนด์ ไทยแลนด์ 2016 สาวงามทั้ง 77 คน จะต้องลงพื้นที่เพื่อทำประโยชน์ให้กับจังหวัดที่ตนได้สวมสายสะพายมา

“เหนือไปกว่านั้น หน้าที่ของแต่ละสาวงาม คือ การทำให้คนในจังหวัดได้รับรู้ว่ามีเวทีมิสแกรนด์ มีสาวงามที่ถือเป็นความภาคภูมิใจของจังหวัดของตนเอง และสาวงามจะต้องสร้างฐานแฟนคลับผ่านทั้งสื่อโซเชียลมีเดีย และออกพื้นที่เพื่อเจอหน้าค่าตากัน”

การประกวดนางงาม นอกจากสาวงามจะต้องเตรียมความพร้อมทางด้านร่างกาย ความสวยความงาม แน่นอนว่ายังต้องเตรียมความพร้อมทางด้านจิตใจแบบขั้นแอดวานซ์กันมาเลยทีเดียวเชียว

“เมื่อสาวงามมารวมตัวกัน 77 คน มาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันกว่า 3 อาทิตย์ มันต้องมีหวั่นวิตก ยิ่งพอได้รับกระแสจากแฟนนางงาม ทั้งในด้านดีและไม่ดี ก็ยิ่งจะทำให้เกิดอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ไหนจะต้องทำกิจกรรมต่างๆ ซ้อมเดิน ซ้อมโชว์ต่างๆ บนเวที ย่อมเกิดความเครียดความกดดัน ซึ่งสาวงามทั้ง 77 คน ก็ต้องพร้อมสู้ คนที่แกร่งและเก่งจริงเท่านั้น ถึงจะคว้ามงกุฎมิสแกรนด์ไทยแลนด์ ไปครอบครอง”

นี่แหละคือมิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2016

ใครหลายคนคงอยากรู้ว่า คนที่จะมาเป็นมิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2016 รวมทั้งมิสซูปราเนชั่นแนลไทยแลนด์ มิสอินเตอร์คอนติเนนตัลไทยแลนด์ มิสทัวริซึมอินเตอร์เนชั่นแนลไทยแลนด์ และท็อปโมเดลออฟเดอะเวิลด์ไทยแลนด์ จะต้องมีองค์ประกอบหรือคุณลักษณะใดบ้าง

“ก่อนจะไปพูดถึงเรื่องนั้น ผมต้องบอกก่อนว่า ปีนี้เรามีสาวงามค่อนข้างเยอะ แต่เราต้องคัดให้เหลือเพียง 5 คนเท่านั้น ถ้าใครไปไม่ถึงฝัน ปีหน้าอยากให้กลับมาใหม่ สามารถย้ายไปประกวดจังหวัดอื่นได้ เพราะผมปล่อยล้อฟรีให้สาวงามมีอิสระในการประกวดจังหวัดใดก็ได้ ไม่ใช่จังหวัดบ้านเกิดของตนเองก็ได้ แต่ผู้ที่ซื้อลิขสิทธิ์ของผมไปจัดการประกวดต้องเป็นคน
จังหวัดนั้นๆ”

มาที่องค์ประกอบหรือคุณลักษณะของคนที่จะได้เป็นท็อป 5 ของมิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2016 ซึ่งเป็นองค์ประกอบหรือคุณลักษณะที่องค์กรมิสแกรนด์ต้องการและตามหาอยู่ โดยณวัฒน์ได้เผยไต๋ไว้ว่า เขาจะมองไปที่รูปร่างก่อนเป็นอันดับแรก

“รูปร่างต้องดี สมดุล ไม่มีช่วงไหนสั้นยาวไปกว่ากัน ถามว่าไปยืดไปหดไปตัดต่อได้มั้ย ก็ไม่ได้ เพราะฉะนั้นรูปร่างต้องดีและสมดุลนำมาก่อน ต่อมาเรื่องหน้าตาและผิวพรรณ ในส่วนของผิวพรรณ ผมไม่ได้สนใจสีผิว ต้องขาวแล้วจะสวย หรือดำแล้วจะสวย สีผิวไหนก็ได้ แต่สุขภาพของผิวต้องดี เนียน ไม่เปรอะ ไม่แตก ไม่กระดำกระด่าง และไม่มีสิ่งที่ไม่ควรจะมีอยู่บนผิว เช่น รอยแผลเป็น หรือสิว ถามว่ารอยสักมีด้วยได้มั้ย มีได้ แต่ต้องมีเล็กๆ น้อยๆ และอยู่ในจุดที่มองไม่เห็น”

ในส่วนของหน้าตา ณวัฒน์ เผยว่า คำว่าสวยไม่ได้หมายความว่าหวาน หรือเป็นพิมพ์นิยม

“คำว่าสวยในความหมายของผม คือ มองแล้วรู้สึกเป็นมิตร มีแรงดึงดูดที่ทำให้อยากมองแล้วอยากมองอีก และน่าเมตตา คำว่าน่าเมตตาเป็นจุดที่แข็งแรงมากสำหรับคนที่ดัง เพราะนั่นหมายความว่าคุณได้ใจคน คนเห็นคุณแล้วรู้สึกเมตตา ทำให้คุณก้าวเข้าไปนั่งอยู่ในใจของเขาได้ นอกจากนี้องค์ประกอบของใบหน้าต้องดีด้วย รวมทั้งสามารถสื่อสารความรู้สึกผ่านทางสายตา หรือการยิ้มได้อย่างลงตัวและพอดี ถามว่าศัลยกรรมได้มั้ย ได้ครับ แต่ต้องไม่รุนแรงจนเกินไป สำหรับวิธีการแต่งหน้าหรือทำผม ก็มีส่วนช่วยได้ แต่ต้องฝึกซ้อมและลองทำในหลายๆ รูปแบบมาก่อนที่จะเข้ากองประกวด ทำให้เสร็จสรรพเรียบร้อย จะได้ไม่มามีปัญหาในกอง อย่างคนที่ผมน้อย ก็ต้องเตรียมแฮร์พีชมาให้เยอะนิดนึง อย่างคนที่หัวไม่กลม แล้วไปแสกกลาง ก็จะเห็นรอยแบนของหัว ถ้าหัวแบน ก็ต้องยีฟู แล้วเสยเปียกโด่งๆ เพื่อให้หัวสูงและกลม ทุกคนสามารถหาเทคนิคส่วนตัวมาก่อนเข้ากองประกวดได้”

แต่สิ่งที่สำคัญมากไปกว่ารูปร่างหน้าตา ณวัฒน์ เผยว่า มันคือความจริงใจและความบริสุทธิ์ใจที่อยากเป็นผู้ชนะ

“บางคนเป็นผู้ชนะเพราะอยากได้เงิน หรือพี่เลี้ยงให้มา หรือมาเพราะชอบแค่การแข่งขัน แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด คนที่จะได้ตำแหน่งสูงสุดบนเวทีนี้ จะต้องเป็นคนที่ตระหนักรู้ว่า นี่คือจุดสูงสุดของชีวิตที่ตั้งใจมาเพื่อจะคว้ามันไปจริงๆ และจะไม่ทำอะไรให้เสื่อมเสียต่อตำแหน่งที่คุณได้รับ เพราะฉะนั้นบางคนมาเพื่อช็อปปิ้งตำแหน่ง
ไม่ได้ที่ 1 ก็ขอที่ 2 3 4 ก็ได้ หรือได้รางวัลพิเศษก็ได้ หรือมาแล้วได้ 5 หมื่นบาทแล้วไปประกวดเวทีอื่นต่อก็ได้ พวกนี้ไม่มีวันชนะ สิ่งเหล่านี้เราสามารถสืบรู้ได้ว่าเขามาด้วยความเต็มใจหรือไม่ มาด้วยความบริสุทธิ์ใจหรือเปล่า เขามีเป้าหมายในใจว่าต้องการเป็นผู้ชนะหรือมาเพื่อสิ่งนี้หรือเปล่า เมื่อได้มาแล้วต้องพร้อมใช้งานได้ทุกเวลา ไม่มีพันธะและความงอแงใดๆ ทั้งสิ้น”

ท้ายที่สุด ณวัฒน์ เผยว่า บนเวทีนี้เขามีรางวัลให้ 5 ตำแหน่ง สำหรับ 5 สาวงาม ซึ่งทุกตำแหน่งไม่จำเป็นต้องมีบุคลิกลักษณะตามบริบทของเวทีต่างๆ ที่จะต้องส่งไปเป็นตัวแทนเข้าร่วมประกวด

“ข้อนี้ ผมอยากให้ผู้เข้าประกวดวางใจได้เลย ไม่ต้องกังวล และไม่ต้องห่วงว่าแฟนนางงามทั้งหลายจะมาบลัฟเราว่า สวยแบบนี้ ต้องได้ตำแหน่งนี้เท่านั้น ไม่จำเป็น ท้ายที่สุดผมจะเขย่าเอาสาวงามทั้ง 77 จังหวัด มาดูว่าใครคือคนที่ใช่ที่สุด เหมาะสมที่สุด ลงตัวที่สุด เพียง 1 เดียวเท่านั้น ที่เหลือ 2 3 4 5 เราก็มาดูว่า คะแนนของเขาได้เท่าไหร่ ก็ลดหลั่นกันไปตามลำดับครับ”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

13 มิถุนายน 2559 เวลา 11:20 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/437078

โดย….กาญจนา อายุวัฒน์ธนชัย

เขาโบกรถไปฝรั่งเศส เขาบรรเลงแซ็กโซโฟน เขาปลุกคนปลูกต้นไม้ แต่เขาเป็นเพียงคนตัวเล็กคิดใหญ่ที่ผสมความบ้าเล็กน้อยถึงปานกลาง ปอ-ภราดล พรอำนวย เป็นคนเชียงใหม่แต่กำเนิด เคยไปเป็นกรรมกรที่นิวยอร์ก และกล้าที่จะออกเดินทางรอบโลกกับแซ็กโซโฟน

“ผมเริ่มหัดเดินทางไปเรื่อยๆ เริ่มจากการโบกรถ” ตั้งแต่ครั้งแรกเขาแบกแซ็กโซโฟนคู่ใจออกเดินทาง โดยเริ่มจากประเทศใกล้ๆ อย่าง ลาว กัมพูชา เวียดนาม จากนั้นทุกๆ ปีก็ขยับไกลขึ้น ไปญี่ปุ่น เกาหลี และไกลข้ามทวีปถึงอังกฤษและฝรั่งเศส โดยอาศัยการโบกรถเป็นหลักในการเดินทาง

“ตอนนั้นผมมีเงินน้อยแค่หมื่นกว่าบาท แต่อยากเห็นโลก” เขากล่าวถึงทริปเชียงใหม่-ฝรั่งเศส “ที่ผ่านมาผมเดินทางโดยวิธีโบกรถมาโดยตลอด เลยมีความเชื่อมั่นว่าถ้าเราไปตามทางนั้น เราค่อยๆ ไป ระหว่างทางก็เปิดหมวกเล่นดนตรี เราก็ได้เห็นโลกอย่างที่เราอยากเห็น”

เขาเริ่มต้นจากบ้าน โบกรถไปเชียงราย เชียงของ ข้ามแม่น้ำโขงไปลาว โบกรถต่อไปจนถึงประเทศจีนผ่านคุนหมิง ต้าลี่ แชงกรีลา ปักกิ่ง ออกไปทางอูราบาตอร์ จากนั้นขึ้นรถไฟสายทรานไซบีเรียไปมอสโก เข้าลัตเวีย โบกรถเข้าเบลเยียม และจบที่ปารีส

“การออกไปเผชิญโลกโดยที่ไม่รู้ว่าข้างหน้าเป็นอย่างไร และความรู้สึกที่ได้พูดคุยกับคนแปลกหน้า ได้มองเห็นหัวใจกันและกันโดยที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน คือ สิ่งพิเศษ” เขากล่าวว่า “การโบกรถมันได้พิสูจน์บางอย่างในใจของผมโดยเฉพาะเรื่องความอดทน และความเชื่อมั่นในตัวเองในผู้อื่น ผมเชื่อมั่นว่าถ้าเราอดทนรอคอยได้ ก็จะมีคนรับเราไปได้”

ถึงอย่างไรการเดินทางไปในดินแดนที่ไม่รู้จักหรือไปกับคนที่เราไม่คุ้นเคยย่อมเกิด “ความกลัว” เขาเล่าว่าคืนก่อนที่จะออกเดินทางไปฝรั่งเศส ขณะที่กำลังเดินกลับบ้านหลังจากเล่นดนตรี เขาเดินไป ร้องไห้ไป

“รู้สึกกลัวตาย” เขาสารภาพ “กลัวว่าจะไม่ได้กลับมา กลัวว่าจะไม่ได้กลับมาเจอแม่ รู้สึกว่าเราต้องตายแน่ๆ เดินทางไปไกลขนาดนั้น แต่ในขณะเดียวกันเขาก็ขอบคุณเวลาและโอกาสที่จะได้ทำตามความฝัน เพราะการเดินทางรอบโลกมันเป็นความฝันของเรา เลยกลั้นใจ กลั้นน้ำตา พอตื่นเช้ามาก็ออกไปโบกรถและลุย”

นักรณรงค์

ล่าสุดปอเพิ่งโบกรถไปรอบประเทศไทย 42 จังหวัด โบกรถ 71 คัน ใช้เวลานาน 3 เดือน เพื่อตามหาคน 5,000 คน ในการสื่อสารเรื่องสิ่งแวดล้อม ปอเป็นผู้ก่อตั้งกลุ่มมือเย็นเมืองเย็น เชียงใหม่ กลุ่มคนเมืองที่ฝันอยากเห็นเมืองร่มเย็นเต็มไปด้วยต้นไม้ จึงชักชวนเพื่อนๆ เพิ่มต้นไม้ในเชียงใหม่ แจกต้นไม้ และจัดกิจกรรมปลูกต้นไม้ในเมืองทั่วประเทศ

“ก่อนเดินทางไกล เราต้องเดินทางใกล้ ก่อนเริ่มปลูกป่า เราก็ปลูกต้นไม้ที่บ้านตัวเอง จับมือกันกับเพื่อนบ้าน กับชุมชน แล้วเริ่มปลูก ถ้าทุกคนร่วมมือกัน 70 ล้านคนเท่ากับ 70 ล้านต้น ซึ่งก็เท่ากับป่า 7 แสนไร่”

เขาไม่ใช่นักปลูกต้นไม้ นักปลูกป่า แต่เป็นคนเชียงใหม่ที่เห็นการเปลี่ยนแปลงด้านสิ่งแวดล้อมแบบคาตา ภาพที่ต้นไม้น้อยลง แต่เมืองกลับขยายขึ้น จนมนุษย์สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงนั้น แต่มนุษย์ก็ยังทำร้ายธรรมชาติแม้ว่าจะบอกรักธรรมชาติ อุดมการณ์ของมือเย็น เมืองเย็น มีสั้นว่าๆ “อยู่ที่ไหน ปลูกที่นั่น” ดังที่เกิดขึ้นแล้วกับการปลูกต้นไม้ 800 ต้น รอบคูเมืองเชียงใหม่และ 5,000 ต้น ทั้งจังหวัด

“นอกจากจะได้ปลูกต้นไม้ลงดิน เรายังได้ปลูกต้นไม้ลงใจคน ต้นไม้ปลูกร้อยต้นอาจรอดแค่ห้าสิบต้น แต่คนหนึ่งคนสามารถปลูกต้นไม้ได้ร้อยๆ ต้น”

ปอลุกขึ้นมาปลูกต้นไม้เพื่อที่จะสื่อสารออกไปว่า ไม่ว่าใครก็สามารถทำได้ ทำให้เห็น ทำให้เป็นจริง ก่อนบอกคนอื่นให้ปลูกหรือก่อนบอกคนอื่นให้เชื่อ และจากวันแรกที่ต้นกล้าเริ่มผลิใบวันนี้มือเย็น เมืองเย็น ขยายรากแก้วไปยังเชียงราย ขอนแก่น แม่สอด และอีกหลายพื้นที่ในระยะเวลา 4 ปี

นักดนตรี

“ดนตรีเป็นสิ่งที่เรารัก ถ้าสิ่งที่เรารักเรียกว่าชีวิต ก็อาจจะเรียกดนตรีเป็นชีวิตของเราก็ได้” เขากล่าว และยังมองว่าเพราะดนตรีทำให้เขาได้ออกเดินทางเฉกเช่นกับมนุษย์ทั่วไปที่เกิดมาเพื่อตามหาหัวใจตัวเอง

“การเดินทางทำให้เราเข้าไปสู่รายละเอียดของการใช้ชีวิต การเดินทางทำให้เราเห็นศักยภาพของชีวิต การเข้าไปอยู่ในพื้นที่ใหม่พื้นที่ที่มีจิตวิญญาณใหม่ ก็เพื่อปลุกจิตวิญญาณของเราที่ไม่เคยตื่นให้รู้ว่าแท้จริงแล้วตนเองเป็นอย่างไร ซึ่งการค้นพบสิ่งใหม่มันทำให้เราเข้าใจชีวิตมากขึ้น”

ก่อนที่จะเล่นแซ็กโซโฟน ปอเคยเล่นกีตาร์คลาสสิก แต่เพราะสุ้มเสียง อารมณ์ และโทนของเทเนอร์แซ็กโซโฟนตรงกับความรู้สึกที่เขาอยากจะสื่อสารออกไปจึงผูกใจไว้กับมัน

“ดนตรีมีชีวิต” เขาเชื่อแบบนั้น “เสียงดนตรีมันโบยบินขึ้นไป แต่เพื่อจากไปมีชีวิตของตัวเอง ส่วนอารมณ์และความรู้สึกที่เราเล่นยังโบยบินอยู่บนท้องฟ้า และมันก็จะค่อยๆ บินลงมาสถิตอยู่ในใจคนฟัง ไม่ว่าใครก็ตาม”

จากนั้นสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อมา คือ ความสุข เขาเคยได้ยินมาว่า ความสุขคือความเพลิดเพลิน แต่เนื้อหาของความสุขถูกปรับเปลี่ยนไปตามวุฒิภาวะ อย่างตอนนี้ความสุขของเขา คือ การได้ยินหัวใจของตัวเองแล้วไปตามเส้นทางนั้น ใจอยากเล่นดนตรี ใจอยากเดินทาง ใจอยากเขียนหนังสือ ใจอยากร้องไห้ หรือใจอยากโดดเดี่ยว ทุกอย่างที่ใจต้องการเขาเรียกมันว่าความสุข

“จุดหมายคือทิศทาง ส่วนระหว่างทางคือ บีตและริทึ่ม” เขาเปรียบเทียบ “เรื่องราวที่เข้มข้นที่สุดของชีวิตหรือการเดินทาง มันมักจะอยู่ตรงกลางกระดาษ เพราะมันเป็นช่วงที่ต้องคิด พิจารณาว่าจะเลี้ยวซ้าย เลี้ยวขวา เป็นช่วงที่ต้องใช้การตัดสินใจ ซึ่งอาจเป็นตัวกำหนดว่าเราจะไปถึงจุดหมายปลายทางอย่างที่วางไว้หรือไม่ หรือจะไปถึงปลายทางนั้นอย่างไร แต่ประเด็นสำคัญคืออย่าหยุดก้าวต่อไปจนกว่าจะสำเร็จ”

ทุกบทเพลงมีจุดเริ่มต้น มีจุดจบ มีท่อนฮุก และท่วงทำนอง ซึ่งตอบได้ยากว่าส่วนไหนสำคัญที่สุด เพราะทั้งหมดคือส่วนประกอบที่ทำให้เพลงนั้นสมบูรณ์ เหมือนกับชายคนนี้ที่ประกอบด้วยดนตรี การเดินทาง และธรรมชาติ หล่อหลอมให้ชีวิตดำเนินไปตามแต่ใจจะนำพา ซึ่งเขาเรียกเส้นทางนี้ว่า ความสุข

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

12 มิถุนายน 2559 เวลา 16:17 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/437019

โดย…กองทรัพย์

วันที่เขาประสบความสำเร็จ ได้รับการยอมรับ เขาวางหน้าที่รับผิดชอบ และคำว่าลูกชายคนโตซึ่งแบกไว้บนบ่านานเกือบ 40 ปีลงได้ และกล้าที่จะออกมาทำตามหัวใจปรารถนา ลุกขึ้นมาบอกใครต่อใครอย่างหน้าชื่นตาบานว่า “ถึงเวลาแล้วล่ะที่ฉันจะใช้ชีวิตอย่างที่ต้องการ และฉันจะเป็นผู้หญิง” เอาเมื่อตอนอายุกำลังจะสี่สิบ โดยที่คนรอบข้างต่างยินดีต้อนรับเขาที่ปัจจุบันกลายเป็นเธออย่างสมบูรณ์ด้วยรอยยิ้ม เธอเดินทางไปที่เกาหลีเมื่อปลายปีที่แล้ว และกลับมาพร้อมร่างใหม่ที่เฉิดฉายเป็นผู้หญิง แม้จะยังไม่ทุกกระเบียดนิ้ว แต่นี่คือสิ่งที่เธอฝันมาตลอด แต่สิ่งที่ได้มาคือคำว่าเกินฝัน “จักรพงษ์ (แอนดรูว์) จักราจุฑาธิบดิ์” คือคนที่เราพูดถึง คนส่วนใหญ่รู้จักเขาจากฐานะผู้บริหาร JKN Global Media ผู้นำเข้าและส่งออกคอนเทนต์ระดับโลกรายใหญ่ของประเทศ กรุณาจับตาไว้ให้ดี เพราะเธอคนนี้จะทำอีกหลายอย่างให้เราคาดไม่ถึง

ใช้แรงกดดันเป็นแรงผลักดัน

จักรพงษ์เป็นลูกชายคนโต เกิดในครอบครัวคนจีนฐานะปานกลาง แต่ชอบเรียนภาษาอังกฤษ และคิดมาตลอดว่าต้องไปเรียนต่างประเทศให้ได้ เขาจึงตัดสินใจขอพ่อ “ไปเรียนต่างประเทศตอนอายุ 15 ปี ไปเรียนมัธยมปลายที่ซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย ก็ได้เงินจากทางบ้านประมาณหนึ่ง แต่เราก็หารายได้ของตัวเองที่ปั๊มน้ำมันส่งเสียตัวเองเรียน สร้างเนื้อสร้างตัวตั้งแต่เด็กตอนอายุ 15 ไปเรียนหนังสือแต่ก็ทำงานพาร์ตไทม์ ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ ได้นอนทีเดียว ตอนกลางคืน ก็ตอนประมาณตีสอง ตีสาม ทำงานได้อยู่ประมาณสามปี จนเข้ามหาวิทยาลัย เรียนจบด้านรัฐศาสตร์และกลับมาที่ประเทศไทยเพื่อมารับช่วงกิจการต่อจากคุณพ่อ

“เรียนหนังสือจบตอนอายุ 20 กลับมาเมืองไทย พยายามที่จะกลับเข้ามารับใช้ ทำหน้าที่ความรับผิดชอบ ในฐานะลูกชายคนโต ความรับผิดชอบ ตลอดจนหน้าที่ อยู่บนไหล่ อยู่บนบ่าของเรามาโดยตลอดตั้งแต่เกิด คุณพ่อคุณแม่ฝากความหวังเอาไว้ สร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาก็ต้องการให้ลูกชายคนนี้สืบทอด ที่บ้านของแอนดรูว์ทำกิจการ ST VDO เป็นร้านเช่าวิดีโอแถวบางแค แต่ตอนที่กลับมาวิดีโอมันไม่ได้รับความนิยมแล้ว แอนดรูว์ก็เลยต่อยอดเป็นร้านซีดี ซึ่งช่วงแรกขายดีมาก ไม่นานจากนั้นแผ่นผีก็รุกเข้ามาทำให้เราต้องหาทางฉีกตัวเองออกมา เราคิดว่าสิ่งที่คนต้องการไม่ใช่วิดีโอหรือซีดีแต่มันคือเนื้อหาในนั้นที่เรียกว่า คอนเทนต์ (Content) ต่างหาก ก็เลยเป็นจุดเริ่มต้นของการนำเข้าคอนเทนต์จากต่างประเทศมาขายในเมืองไทย”

ขณะที่แอนดรูว์เล่าย้อนถึงชีวิตวัยเด็กกับหน้าที่และสิ่งที่ลูกชายต้องรับผิดชอบต่อครอบครัวด้วยท่าทางจริงจัง แต่แววตาของเขาก็เริ่มเปล่งประกายเมื่อพูดถึงสิ่งที่อยู่ในใจ “เราทำหน้าที่ของลูกชายได้สมบรูณ์นะในแง่ของการเรียน การทำงานสืบทอดกิจการ ทั้งสองท่านอาจจะภูมิใจในลูกชายคนโตมาก แต่ไม่อาจรู้ความจริงเลยว่าเราคือผู้หญิงที่เกิดอยู่ในร่างของเด็กผู้ชาย รู้สึกมาโดยตลอดว่าตัวเองนั้นเกิดผิดที่ ผิดร่าง แต่ไม่สามารถบอกกับใครได้ ทุกวันที่เราไปโรงเรียนหรือไปทำงานแม้แต่ตอนอยู่เมืองนอกซึ่งเสรีมากเราก็เลือกที่จะปกปิดตัวเองกับคนอื่น แต่ก็มีแอบแต่งหญิงไปปาร์ตี้หลังเลิกงานบ้าง แต่เราไม่บอกคนอื่นแม้แต่เพื่อนต่างชาติก็ปิด เพราะคิดว่าเราทำให้คนที่บ้านผิดหวังไม่ได้ทั้งต่อหน้าและลับหลัง ทุกเช้ายืนหน้ากระจกบางวันก็ร้องไห้ จากนั้นก็ปาดน้ำตาแล้วไปทำหน้าที่ลูกชายต่อไป”

กล้าเมื่อทุกอย่างพร้อม

เหมือนกำแพงที่แอนดรูว์สร้างขึ้น ณ ขณะนั้น ที่ว่าการเป็นผู้หญิงของเราไม่สามารถเกิดขึ้นได้แน่นอน และชาตินี้คงไม่มีโอกาส ความคิดนี้เป็นตัวผลักดันให้เขาเร่งสร้างเนื้อสร้างตัว และคิดในใจมาโดยตลอดว่า หากเป็นคนดีและมีจิตคิดกตัญญูกับผู้มีพระคุณ เป็นคนรับผิดชอบ ซื่อสัตย์ สร้างเนื้อสร้างตัวและประสบความสำเร็จแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างย่อมเป็นไปได้

“To Live Your Best Life คำพูดของ Martha Stewart คือปรัชญาการใช้ชีวิตของแอนดรูว์ อยากจะใช้ชีวิตให้ดีที่สุดภายใต้ Passion หรือการหลงใหลใฝ่หาที่เราใช้ชีวิตได้เป็นอย่างดีที่สุด อยู่กับคำว่ามีความสุข อยู่กับคำว่าสีสันของชีวิต และอยู่กับสุนทรียะในการใช้ชีวิต แอนดรูว์มีความฝันตั้งแต่เด็ก อยากเป็นพิธีกรรายการทีวี Oprah Winfrey เป็นแรงบันดาลใจ เพราะเธอนั้นคือ Queen of talk show อยู่ที่สหรัฐอเมริกา เราต้องมาเปิดดูทุกๆ ช่วงเย็นหลังเลิกเรียน ตั้งแต่เรียนมัธยมจนเข้ามหาวิทยาลัย ติดตามชมวิธีการพูด จนกลายเป็น Public Speaker หรือว่าเป็นคนที่พูดหน้าชั้นเรียนตลอดเวลา ฉะนั้นจึงเป็นแรงบันดาลใจว่าพอเวลากลับมาเมืองไทยแล้ว ฉันจะอยู่หน้าจอทีวี ทำไปทำมา งานของเรามันสเกลใหญ่กว่านั้น คือการนำเข้าคอนเทนต์ต่างประเทศแทน ก็เลยเก็บความฝันนี้ไว้ก่อน”

เมื่อทำงานมาระยะหนึ่งจนประสบความสำเร็จ สร้างอาณาจักร JKN ของตัวเองได้ จักรพงษ์จึงตัดสินใจว่าจะใช้ชีวิตตามที่ตัวเองต้องการ ดังนั้นสิ่งแรกที่เขาบอกกับคนใกล้ตัวก็คือ เขามีใจเป็นผู้หญิงและต้องการเป็นผู้หญิง “ตอนนี้สังคมเปิดโอกาสมากๆ ผลของการเปิดตัวจึงค่อนข้างแฮปปี้ (หัวเราะ) คนในครอบครัวเห็นว่าเราดูแลทุกคนได้ ท่านก็วางใจ ผู้ใหญ่ที่เคยร่วมงานก็เอ็นดูไม่ได้มองว่าเราเป็นเพศอะไร ท่านทั้งหลายมองผลงานของเราเป็นหลัก ส่วนเพื่อนทั้งเมืองไทยเมืองนอกอ้าแขนต้อนรับ แอนดรูว์ว่ามันเป็นจังหวะที่ดีมากที่เปิดตัวตอนนี้ เพราะเราพร้อมแล้วทุกอย่างจริงๆ ทุกอย่างเป็นไปได้ เพราะในอดีตทำไม่ได้ หน้าที่ความรับผิดชอบมันค้ำคออยู่ และมันสำคัญมากๆ สำหรับอีกหลายชีวิตในครอบครัวของเรา” แววตาที่เปล่งประกายความสุขกลับมาอีกครั้ง

ความฝันที่อยากจะสวย

การนำเข้าคอนเทนต์ต่างประเทศเป็นเหตุหนึ่งที่ทำให้แอนดรูว์ต้องเดินทางบ่อยครั้ง และประเทศที่สถิติสูงสุดก็หนีไม่พ้นเกาหลีใต้ ซึ่งนอกจากจะทำให้ผู้บริหาร JKN ได้คอนเทนต์เป็นซีรี่ส์เกาหลี ได้ธุรกิจ Caffe’ Bene ซึ่งเป็นแฟรนไชส์ร้านขนมกลับมาแล้ว เธอยังได้ New Andrew กลับมาด้วย

“แอนดรูว์ได้เจอสิ่งที่มหัศจรรย์ล่าสุดคือ Grand Plastic Surgery โรงพยาบาลศัลยกรรมของเกาหลีใต้ ที่แปลงโฉมแอนดรูว์ทั้งตัว เริ่มต้นจากแค่ว่าเราต้องการไปปลูกผมอย่างเดียว ไม่ได้อยากทำอย่างอื่นเลย แต่คุยไปคุยมาหมอบอกว่าจะแก้ไขหน้าให้ด้วย แต่ในความหมายของหมอคือยังทำให้เป็นผู้ชายอยู่ แต่เราบอกหมอว่าเราจะทำหน้า ถ้าหมอทำให้เราเป็นผู้หญิงได้ โอ๊ย!! คุณคะ หมอก็เรียกหมอทั้ง โรงพยาบาลมารุมที่ดิฉันคนเดียว ปรึกษากันพักใหญ่ ก็ได้คำตอบว่า โอเค! ภายใต้เงื่อนไขว่าเราต้องเป็นพรีเซนเตอร์ให้โรงพยาบาลเขา และนั่นเป็นเหตุว่าเราจึงต้องไปอยู่เกาหลีใต้ 1 เดือนเพื่อเข้าสู่กระบวนการ Transform ตัวเอง”

คำวินิจฉัยของหมอบอกว่า แอนดรูว์ต้องศัลยกรรมถึง 10 อย่าง เริ่มจากปลูกผม ฉีดไขมันหน้าผาก ศัลยกรรมตาสองชั้น ศัลยกรรมเสริมจมูก ลดโหนกแก้ม ศัลยกรรมเสริมแก้ม เสริมร่องแก้ม ดึงหน้า ตัดกราม และคางวีไลน์ (V-Line) พอผ่านกระบวนการวินิจฉัยแล้วก่อนวันผ่า 1 วัน ก็พาไปถ่ายแบบเพื่อค้นพบว่าถ้าเขาจะกลายเป็นเธอต้องมีบุคลิกหน้าตาและดีไซน์สรีระออกมาเป็นอย่างไร และนั่นคือครั้งสุดท้ายที่เขาได้เห็นหน้าเก่าและร่างเก่า

เวลาในห้องผ่าตัดเดินอย่างไม่เร่งเร้านัก 18 ชั่วโมงที่เขานอนหลับนิ่งๆ ให้แพทย์ศัลยกรรม 3 คนจัดการกับแอนดรูว์คนเก่า กรรมวิธีของการศัลยกรรมอาจเปิดเผยเป็นตัวอักษรไม่ได้ แต่ความเจ็บปวดหลังจากนั้นแอนดรูว์ถ่ายทอดได้ไม่ตกหล่น “แอนดรูว์ผ่าตัดทำพร้อมกัน 10 อย่าง ซึ่งคนอื่นเขาไม่ทำ ที่เราทำเพราะไม่มีเวลา อยากทำครั้งเดียวให้จบเลย จึงเป็น 18 ชั่วโมงที่เราไม่รู้เรื่อง ไม่คิดว่าหน้าตาจะออกมาเป็นแบบไหน แต่พอลืมตาขึ้นมาพบว่าสายอะไรก็ไม่รู้ระโยงระยางเต็มไปหมด ตัวเองก็ถูกพันเป็นมัมมี่ ต้องนอนนิ่งๆ อ้าปากไม่ได้ พูดก็ยังไม่ได้ มันเจ็บปวดทรมานมาก ณ ตอนนั้นเราไม่คิดแล้วว่าจะเสียโฉมไหม อัปลักษณ์หรือเปล่า แค่อยากออกมาจากตรงนั้น อยากกลับบ้าน เราบีบมือเพื่อนเราแน่นจนคิดว่ามือเขาจะแตก แต่คนที่ปลอบเราก็คือเพื่อนคนนั้น ให้เราควบคุมลมหายใจซึ่งหายใจได้แค่ทางปาก ท่องพุท-โธ ทำแบบนี้จนหลับไป คืนแล้วคืนเล่า จนร่างกายค่อยฟื้นตัว

“ตอนเปิดหน้ามานึกหน้าตัวเองไม่ออกเลยค่ะ เพราะหน้าบวมมาก ทุกส่วนบวมผิดรูปไปหมด ปากใหญ่กว่าไส้กรอก (หัวเราะ) ก็พักฟื้นที่เกาหลี 1 เดือนหลังผ่าตัดเสร็จแพทย์พยาบาลดูแลร่วมกับนักกายภาพดูแลการออกกำลังพาแอนดรูว์เดิน ความจริงนะคะคนศัลยกรรมต้องเดินออกกำลังจะได้หายไวและไม่บวม และก่อนทำต้องเจริญสติด้วย (หัวเราะ) ถ้าแอนดรูว์ไม่ได้เพื่อนมาช่วยดูแลเรื่องลมหายใจ คิดว่าอาจจะรอดยาก การหายใจล้มเหลวจึงเป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้คนไปศัลยกรรมเกาหลีเสียชีวิต ซึ่งหากเด็กเกินไปก็ไม่ควรไปทำเหมือนกัน พอเรากลับมาและค่อยๆ เห็นการเปลี่ยนแปลงของตัวเอง ก็ค้นพบว่าเราเป็นคนใหม่แล้วจริงๆ สวยมากด้วย ตอนนี้เห็นตัวเองในกระจกบางวันก็น้ำตาซึม แต่ไม่ใช่อารมณ์หดหู่เช่นเดิม แต่มันคือความสุขที่เห็นตัวเองพัฒนา (หัวเราะ)” รสชาติของเสียงหัวเราะที่ผ่านความเจ็บปวดอย่างถึงที่สุดมาแล้ว มีรสโอชาไม่น้อยกว่าความพึงพอใจกับตัวเองในปัจจุบันของเธอ

ท้ายที่สุดแล้ว แอนดรูว์บอกว่าอยากให้เรื่องราวชีวิตของตัวเองเป็นแรงบันดาลใจสำหรับคนที่พัฒนาตัวเอง เพราะเรื่องราวของเธอก็ว่าด้วยการพัฒนาตัวเองด้วยแรงบันดาลใจ และความเชื่อที่ว่าทุกสิ่งในชีวิตย่อมเป็นไปได้ แม้ทุกอย่างบนโลกไม่มีอะไรได้มาง่าย แต่เมื่อถึงเวลาและเมื่อคุณพร้อม ก็สามารถทำในสิ่งที่ใจปรารถนาได้ แอนดรูว์เองก็เช่นกัน

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

10 มิถุนายน 2559 เวลา 10:39 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/436652

โดย…พุสดี สิริวัชระเมตตา ภาพ วิศิษฐ์ แถมเงิน

แม้จะเริ่มต้นเข้าสู่ถนนการเป็นเชฟช้ากว่าคนอื่น แต่ด้วยความมุ่งมั่นและไม่ยอมหยุดฝันของเชฟยีสต์-นกุล กวินรัตน์ ก็พาให้วันนี้เขาเดินทางมาถึงหลักไมล์สำคัญของอาชีพ ด้วยการเป็นหัวหน้าพ่อครัวร้านอาหารเนเวอร์ เอนดิ้ง ซัมเมอร์ และเดอะ ซัมเมอร์ เฮาส์ โปรเจกต์

ในบ่ายที่อากาศร้อนจัด เชฟยีสต์ พ่อครัวหนุ่มมาดเซอร์ ชวนเรามานั่งคลายร้อนที่ร้านเดอะ ซัมเมอร์ โปรเจกต์ พร้อมเล่าย้อนไปถึงเส้นทางชีวิตก่อนจะมาเป็นเชฟ ว่าหลังจากเรียนจบด้านการท่องเที่ยวและการโรงแรมจากมหาวิทยาลัยมหิดล แรกเริ่มไม่รู้ตัวว่าชอบทำอาหาร แต่เพราะมีเหตุจำเป็นให้ต้องลุกขึ้นมาทำอาหารด้วยตัวเองทุกวันเป็นเวลา 3 เดือน จึงทำให้เขาได้รู้ใจตัวเองว่าแท้จริงแล้วเขาตกหลุมรักการทำอาหารมาตลอด

“ช่วงที่เรียนจบผมมาช่วยงานที่บ้าน ปรากฏว่าผมเกิดอาการสะอึกหนักมาก เรียกว่าเป็นอุปสรรคต่อการใช้ชีวิตประจำวันเลย แต่ไปหาหมอแผนปัจจุบันก็ไม่หาย หมอไม่สามารถวินิจฉัยหาสาเหตุได้ รักษาก็ไม่หาย สุดท้ายผมเลยไปหาหมอจีน เขาบอกว่าระดับฮอร์โมนในร่างกายผมผิดปกติ ต้องเปลี่ยนพฤติกรรมการกินอาหาร แล้วเขาก็จดเมนูมาให้ลองทำกินเองที่บ้านเป็นเวลา 3 เดือน”

เชฟยีสต์ เล่าว่า ผ่านไปแค่ 2-3 สัปดาห์ อาการสะอึกที่เคยมีก็หายไป แต่เขาก็ยังเดินหน้าปรุงอาหารกินเองตามเมนูที่หมอจีนจัดมาจนครบ 3 เดือน ช่วงนั้นเองเป็นเหมือนช่วงที่ทำให้เขาได้พบรักกับการทำอาหาร

“ถึงกระบวนการเตรียมอาหารจะยุ่งยาก ต้องใช้เวลา แต่สำหรับผมไม่เคยนึกเบื่อการทำอาหารเลย ตอนนั้นผมเริ่มรู้ตัวว่าชอบการทำอาหาร เลยนึกย้อนไปถึงสมัยเรียนช่วงที่ไปฝึกงานตามโรงแรม ซึ่งได้มีโอกาสฝึกหลายแผนกทั้งในครัว เป็นพนักงานต้อนรับ ทำความสะอาด แต่แผนกที่ผมชอบที่สุดก็คือ ครัว ผมเริ่มคิดอยากจะเอาจริงเอาจังด้านนี้”

เชฟยีสต์อยากเอาดีทางนี้ แต่ยังไม่ได้เริ่มต้นทันที เพราะชีวิตของเขาอยู่ในช่วงเปลี่ยนผ่าน เขายังต้องช่วยสานต่อธุรกิจที่บ้าน ขณะเดียวกันก็เริ่มไปลงขันทำร้านขนมกับเพื่อน แต่สุดท้ายเมื่อเห็นว่าทั้งสองงานที่ทำอยู่ไม่ได้มีอนาคตที่สดใส เลยตัดสินใจเดินทางไปฝรั่งเศสเพื่อไปเรียนต่อด้านการทำอาหารโดยเฉพาะ

“ผมเริ่มต้นเข้ามาในอาชีพนี้ช้ากว่าคนอื่น เพราะฉะนั้นทางลัดที่สุดคือการไปเรียนต่อและหาประสบการณ์ในร้านอาหาร ผมตัดสินใจไปเรียนพื้นฐานอาหารฝรั่งเศสที่โรงเรียนสอนทำอาหารเฟอร์รันดี เรียนอยู่ปีครึ่งเพื่อให้เข้าใจพื้นฐานการทำอาหารทั้งหมด สมัยก่อนผมอาจจะทำอาหารได้ แต่ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมเนื้อเราต้องทำให้สุกหลายๆ ระดับ เพราะบ้านเราก็มีแค่ทำสุกหรือไม่สุก”

ช่วงที่เรียนอยู่เชฟยีสต์ก็เลือกฝึกงานไปด้วย เริ่มแรกเขาไม่ได้ตั้งใจไปฝึกงานตามร้านเชฟมิชลิน เพราะคิดว่าตัวเองไม่ได้ตั้งใจเอาดีเป็นพ่อครัว ที่เน้นการตกแต่งจาน เสิร์ฟแบบจานเล็กๆ แต่พอคิดว่านี่คงเป็นโอกาสเดียวในชีวิตที่จะได้ทำงานกับเชฟมิชลิน เลยอยากลองดูสักครั้ง ปรากฏว่าพอไปสมัครขอฝึกงาน ทางร้านก็รับและพอฝึกงานจบก็ได้โอกาสให้ทำงานต่อ

“ผมทำงานอยู่ที่นั่น 3 ปีกว่า เรียนรู้หลายอย่าง สำคัญเลยคือความใจเย็น ความอดทน ช่วงที่ทำงานที่ฝรั่งเศส ผมแทบไม่ได้เที่ยวเลย ชีวิตมีแต่งาน เดิมผมวางแผนจะอยู่ที่นั่น 5 ปี แต่ตอนที่พี่สาวผมคลอดลูก ประจวบกับวีซ่าหมดพอดี เลยกลับมาเมืองไทย แต่ปรากฏกลับมาแล้วมาต่อวีซ่าไม่ผ่าน ซึ่งจนวันนี้ผมก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร สุดท้ายผมก็เลยไม่ได้กลับไปอีก

โชคดีที่ผมรู้จักกับเจ้าของร้านเนเวอร์ เอนดิ้ง ซัมเมอร์ อยู่แล้ว ช่วงที่กลับมาตั้งใจมาขอฝึกงานที่ร้านนี้ ดังนั้นพอช่วงที่ฝึกงานแล้วรู้ว่าวีซ่าไม่ผ่าน เลยทำงานที่นี่ยาวเลย (หัวเราะ)”

ในอนาคตแน่นอนว่าเชฟยีสต์ฝันว่าอยากเปิดร้านอาหารของตัวเอง แต่คงยังไม่ใช่ฝันที่เขาจะทำให้เป็นจริงในเร็ววัน อย่างน้อยต้องรออีก 5-6 ปี เพราะลำพัง ณ จุดที่เขายืนอยู่ทุกวันนี้ก็ถือว่าก้าวมาไวมากแล้ว ถามว่าคิดว่าตัวเองมีพรสวรรค์ในการทำอาหารหรือไม่ เชฟยีนส์ ตอบว่า ไม่ได้เรียกว่าพรสวรรค์แต่ทุกอย่างเป็นเพราะเขาเต็มที่กับสิ่งที่ทำ

“ถามว่าอะไรคือเสน่ห์ของอาชีพนี้ ผมว่าเสน่ห์ที่ผมสัมผัสได้ คือ ความรู้สึกดีๆ เวลาได้ทำอะไรให้คนอื่น อย่างที่บอกผมเรียนด้านการโรงแรมมาเพราะชอบงานบริการ ซึ่งการทำอาหารให้ออกมาให้ดี ให้คนที่กินมีความสุข ก็เป็นการบริการรูปแบบหนึ่ง สำหรับผมนี่คือความสุขของผม” เชฟยีสต์ กล่าวทิ้งท้าย

ข้าวผัดปลากุเลาตากใบ

ส่วนผสม

ปลากุเลาตากใบ 30 กรัม

2 ชิ้น (สำหรับผัดกับข้าวและสำหรับทอด)

คะน้าฮ่องกง 2 ต้น

ข้าวสวย 1 ถ้วย

ไข่ไก่ 1 ฟอง

เกลือครึ่งช้อนชา

ซีอิ๊วขาวครึ่งช้อนโต๊ะ

น้ำตาลทรายปลายช้อนชา

แตงกวา

หอมแดง

พริกขี้หนู

มะนาว

วิธีทำ

ตั้งกระทะให้ร้อน ใส่น้ำมันเล็กน้อย นำปลากุเลาลงไปผัดให้หอม

ตอกไข่ไก่ลงไป รอจนไข่เกือบสุกใส่ข้าวลงไป แล้วเอาตะหลิวบี้ข้าวไม่ให้เป็นก้อน

ผัดให้เข้ากัน เติมเครื่องปรุง จากนั้นใส่คะน้าลงไป ระหว่างที่ผัดต้องใช้ไฟแรงตลอด เสร็จแล้วพักไว้

นำปลากุเลาตากใบ 1 ชิ้นไปทอดจนเหลืองกรอบ เสิร์ฟพร้อมข้าวผัด และเครื่องเคียง

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

09 มิถุนายน 2559 เวลา 11:06 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/436441

โดย…นกขุนทอง

หลายคนเริ่มรู้สึกเบื่อกับการทำงานประจำ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยเมื่อคิดจะออกจากคอมฟอร์ตโซน ที่มีเงินเดือนมั่นคง ระบบเวลาลงตัวแล้ว เพราะทำงานในสาขาเดิมมาเป็นสิบปี ที่สำคัญต้องก้าวออกจากสภาพแวดล้อมที่คุ้นชินไปสู่สภาพแวดล้อมใหม่ ผู้คนใหม่ๆ งานใหม่ ซ้ำยังเป็นงานที่ไม่เคยทำมาก่อน ผลลัพธ์จะออกมาเช่นไรก็ไม่มีอะไรมาการันตีได้ นอกจากใช้ “ใจ” ที่ต้องเติมความกล้า ความมุ่งมั่นใส่ลงไปให้มากๆ หน่อย ชีวิตถึงจะ “เปลี่ยน”

เก๋-ชมพูนุท อิ่มอุดม ก้าวข้ามห้วงเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญของชีวิตมาแล้ว เธอใช้เวลาไตร่ตรองนานนับปี ก่อนที่จะพลิกบทบาทจากผู้บริหารด้านการเงิน มาสู่เจ้าของกิจการ อะลาคอมปาณย์ พัทยา (A La Campagne) ที่ลงทุนกว่า 100 ล้านบาท (ไม่รวมมูลค่าที่ดิน)

แตกต่างด้วยความเป็นตัวเอง

นับตั้งแต่จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และศึกษาต่อที่ University of Illinois, Urbana Champagn ด้าน Master of Science, Economics (MSPE) กลับมาเมืองไทยก็ทำงานสาขาการเงินที่ธนาคารไทย และทำงานธนาคารต่างชาติอยู่ 10 ปี ด้าน Global Payment and Cash Management ตำแหน่งหน้าที่การงาน ณ ตอนนั้น เรียกว่ามั่นคงและสูงสุดแล้ว ไยชีวิตจะต้องมาเสี่ยงและเริ่มนับหนึ่งใหม่

“มาถึงจุดหนึ่งคิดว่า การทำอาชีพที่เป็นลูกจ้างดีไหม ถ้าเราไม่ซีเรียสทุกวันที่ 25 ของเดือนมีเงินใช้มันก็ดี แต่เรามีฝันๆ หนึ่ง ถ้าเราไม่ทำตอนนี้จะช้าไปหรือเปล่า ในตอนที่คิดทบทวนกับตัวเองนั้น มีเพื่อนที่พัทยา (อรรณพ ชาญเชี่ยววิชัย) ชวนมาเป็นพาร์ตเนอร์ ตอนนั้นคิดเลยเรามาทำสถานที่ให้เราอยู่เองแล้วคนอื่นมาแล้วต้องชอบด้วย ก็มาดูสถานที่ที่พัทยา 45 ไร่ ติดถนนสุขุมวิท

ใครถามก็บอกว่าจะมาเปิดร้านส้มตำ ร้านชาที่พัทยา จริงๆ เรามีไอเดียแต่เราอธิบายภาพทั้งหมดให้คนอื่นเข้าใจไม่ได้หรอก ก็มีคนทักท้วง แต่ ณ ตอนนี้เราอยู่ในช่วงประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานแล้ว ครอบครัวมั่นคง ไม่มีภาระ คือทุกคนอยู่ได้โดยไม่ต้องพึ่งเรา ถ้าเราไปไม่รอดที่บ้านก็ไม่ได้เดือดร้อน เราคนตัวเบาอยากทำอะไรก็ลองทำดู เราทำอะไรค่อนข้างตัดสินใจเด็ดขาด ก็ลาออกใช้เวลาเคลียร์งานครึ่งปี ต้องย้ายที่อยู่ ย้ายสังคม เหมือนการเริ่มต้นใหม่ ที่สำคัญคือ ไม่มีประสบการณ์ในการทำอาชีพนี้ แต่เรื่องการเงินเราสู้ตาย เราไม่น้อยหน้าใคร ก็เจอปัญหาเยอะค่ะ อาหารจะจัดซื้อยังไง เราไม่ได้เรียนเกี่ยวกับเรื่องฟู้ด ที่เจออุปสรรคหลักๆ เลยคือเรื่องคน การบริหารคนคืองานยากที่สุด เราคิดว่าบริหารคนมาระดับหนึ่งแต่พอมาเจอคนก็คนละแบบ ระบบงานก็ต่างกัน บางอย่างเราไม่รู้คำตอบแต่ต้องทำให้งานเดินหน้าต่อไปได้”

เมื่อตัดสินใจเปลี่ยนเส้นทางชีวิต หันหลังให้เมืองกรุง ฝันที่ติดค้างในใจก็ค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปเป็นร่างขึ้นด้วยสองมือ “โจทย์แรกที่คิดเลยคือ เราจะทำอะไร ถ้าคนมีเงินเยอะกว่าเรา มีทีมแข็งแกร่งกว่าเราเขาทำแล้วได้ดีกว่าเรา เราก็คงไม่รอด เราต้องทำอะไรที่คนมีพร้อมกว่าเราทำออกมาแล้วไม่เหมือนเรา เราจะทำอะไรได้ดีกว่าคนอื่น เราชอบท่องเที่ยว สะสมของเก่า ชอบการเดินทาง ชอบเรื่องสวน ปลูกต้นไม้ ชอบทานอาหาร ชอบดื่มชา นี่เป็นสิ่งที่อยู่ใกล้ตัว ทำไมเราต้องไปไกล เราทำคอนเซ็ปต์ขึ้นมา เราอยากสร้างสถานที่ที่พักผ่อนจริงๆ ลูกค้ามาเที่ยวแล้วได้รีแลกซ์จริงๆ ต้องมีต้นไม้เยอะๆ ร่มรื่น ได้กินอาหารอร่อย ได้ถ่ายรูปสวยๆ ด้วยตอนแรกที่อะลาคอมปาณย์มีต้นไม้แค่ 5 ต้น แต่ตอนนี้เป็นสวนในเวลา 2 ปีที่เริ่มทำกันนั้น ค่อยๆ ปลูก เลือกต้นไม้เอง รดน้ำเอง ปรับสภาพดิน ค่อยๆ สร้างขึ้นมาอย่างที่เราเป็น”

อะลาคอมปาณย์ สถานที่ที่เต็มไปด้วยความฝันของชมพูนุท ซึ่งตั้งใจสร้างขึ้นมาให้นักเที่ยวและนักชิมได้สัมผัสความสวยงามและอรรถรสไปพร้อมๆ กัน จากที่เธอชอบการเดินทางและหลงใหลศิลปะ สนใจในวิถีชีวิตและวัฒนธรรมของสถานที่ที่พบพาน จึงนำความคิดนี้มาเป็นคอนเซ็ปต์หลัก จำลองหมู่บ้านขนาดเล็กๆ ในยุโรปชนบทที่ยังคงความงดงามทางสถาปัตยกรรม และกลิ่นอายของความมีชีวิตชีวา เรียบง่าย จริงใจและเป็นมิตร โดยหวังให้พื้นที่แห่งนี้ เป็นที่คืนความชุ่มชื่นให้แก่ทุกชีวิตที่มาเยือน

“เราทำงานร่วมกับทีมอินทีเรียร์ ของตกแต่งทุกชิ้นเราเลือกซื้อเองหมด ของสะสมของเราเองด้วย เหนื่อยทุกจุด ก่อสร้างเราคุมเอง เรามีวิศวกรแต่ไม่มีโฟร์แมน เราอยู่หน้างาน โชคดีที่พาร์ตเนอร์เขาทำธุรกิจเรียลเอสเตทอยู่แล้ว”

โรงชา พื้นที่แห่งความสุข

ภายในโครงการอะลาคอมปาณย์ มีโซนส้มตำวิลล่า ช็อปแอนด์แกลเลอรี่ ร้านไวน์ และ Tea Factory and More ที่เกิดขึ้นจากความชอบในเรื่อง “ชา” ของชมพูนุท โซนนี้สถาปัตยกรรมจำลองโรงงานผลิตชาแบบย้อนยุคในประเทศศรีลังกา

“ชอบดื่มชาตั้งแต่เด็ก มีอยู่ช่วงหนึ่งไปเที่ยวอินเดีย ในร้านขายชาประมาณ 500 ชนิด นั่งอยู่ที่นั่นนานมาก สิ่งที่เจ้าของร้านเล่าน่าสนใจมาก นับจากนั้นก็ชอบชามาตลอด เป็นสิบปีแล้ว ศึกษาเรื่องชามาตลอดและสะสมด้วย ไม่ว่าจะเดินทางไปไหน ก็จะซื้อทั้งชาและอุปกรณ์เกี่ยวกับชา ตอนนี้ก็เอามาตกแต่งร้านด้วย ก่อนเปิดร้านก็ไปเรียนเกี่ยวกับชาเพิ่มเติม ศึกษาประวัติชาแต่ละประเทศ คาแรกเตอร์ของชา ชาไหนกินร้อนเย็นอร่อย ชิมชา ทดลองเบลนด์ชา เรียนแพร์ริ่งชาแบบนี้เหมาะกับขนมแบบไหน เพราะเรามาทำร้านต้องควบคุมคุณภาพของชา

โชคดีได้รับความช่วยเหลือจากเพื่อนๆ และครูที่มาช่วยกันพัฒนา อย่างล่าสุด ทำน้ำชามา 50 ชนิด ให้เพื่อนๆ ชิม เหมือนทำแรงกิ้ง ทำรีเสิร์ช แบ่งกลุ่มคนชอบดื่มชา ไม่ชอบดื่ม ไม่เคยดื่มชา เอาผลออกมาประมวล เลือกชาเข้าร้าน ทำเหมือนที่เราทำงานธนาคาร เพียงแต่ผลิตภัณฑ์เปลี่ยนจากเงินมาเป็นชา จาก 50 ชนิด เหลือ 20 ก็คัดที่เราชอบจริงๆ บางตัวเราไม่ได้ชอบมาก แต่ฟีดแบ็กดีมากสำหรับคนไม่ดื่มชาเราก็เลือก เพราะคนไม่ดื่มชาในไทยเยอะมาก เราต้องการให้เขามาเจอเราแล้วชอบ จึงต้องมีชาเบลนด์ เอากลิ่นดอกไม้ ผลไม้มาใส่ด้วย”

เมื่อทำด้วยความชอบ แล้วเลือกทำในสิ่งที่ถนัด รู้จริง การคัดสรรชาเข้าร้านจึงดีที่สุดเพื่อลูกค้า ซึ่งจะทำให้ร้านชาที่นี่แตกต่างจากร้านอื่นๆ

“เราเป็นทีเลิฟเวอร์ และซีเลกเตอร์ คัดสรรชาดีๆ ที่เราชอบ ชาที่นำเข้ามาส่วนใหญ่ปลูกในพื้นที่ซึ่งมีจำนวนจำกัด ปีนี้ปลูกได้แค่นี้ จะมีการเหมาไป เราประมาณการอยากได้เท่าไหร่ คอนเฟิร์มปีนี้เพื่อซื้อของปีหน้า การนำเข้าต้องมีโควตา ร้านชาส่วนใหญ่จึงไม่นิยมเล่นชาซิงเกิ้ลออริจิ้นแบบเรา เพราะมีความไม่แน่นอน แต่ถ้าเป็นชาเบลนด์ ยังสามารถหาตัวช่วยได้ คนที่มาที่นี่มาดื่มแล้วไม่ได้เจอชาแบบที่เขาเคยเจอ เพราะชาแต่ละตัวคาแรกเตอร์เขาชัดเจน เรามองว่าชาเหมือนผู้หญิงน่าสนใจ น่าค้นหา เข้าไปลึกๆ มีอะไรให้เราค้นหาอีกมากมาย และแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

สิ่งที่เราแตกต่างคือคาแรกเตอร์ของเรา เราเซอร์วิสเองอยู่ร้านเกือบทุกวัน ทำอันนี้ฟูลไทม์ อธิบายเอง ถือใบชามาต้มให้ลูกค้าเอง ให้สูตรไปชงชาที่ทำได้ใกล้เคียงกับร้าน คุณเข้ามา
น่าจะสัมผัสได้ถึงคาแรกเตอร์ของร้าน เราได้ฟีดแบ็กมาส่วนใหญ่คนไม่ชอบชามาแล้วชอบ ส่วนคนที่ชอบชาที่นี่เหมือนเป็นอีกโลกหนึ่งของเขาที่ได้เจอชาที่ไม่เคยดื่มมาก่อน นี่คือประสบการณ์ของเรา ที่อื่นอาจหาชาได้ดีกว่าแพงกว่าแต่ไม่เหมือนเราแน่นอน เพราะนี่คือตัวเรา ของสะสมของเรา แค่กระดาษรองแก้วก็ปั๊มมือเอง”

ไม่เพียงแค่นี้ ชมพูนุทยังใช้พื้นที่บางสวนปลูกผัก และเลี้ยงไก่ไข่ด้วย ซึ่งเธอยังยึดกฎเดิม ทำอะไรต้องรู้จริง ต้องทำเป็น ด้วยการเข้าคอร์สเรียนเกษตรธรรมชาติ ที่โครงการพัฒนาพื้นที่วัดญาณสังวราราม อันเนื่องมาจากพระราชดำริ

“เรียนผสมปุ๋ยหลายแบบ ทำน้ำหมัก ลงแปลง วิธีการทำดิน วิธีคลุมพลาสติก หยอดเมล็ด เพื่อเอามาใช้ในโครงการของเรา ปลูกผัก 3 ไร่ เลี้ยงไก่แบบอิสระ 800 ตารางเมตร มี 200 ตัว ให้เขาได้เดิน ไก่มีความสุขก็ได้ไข่ที่มีคุณภาพ ปลูกผักที่ใช้ในร้าน เช่น ถั่ว บวบ พริก ลูกมะเดื่อฝรั่ง แคนตาลูป ให้พนักงานเขาได้กินผักปลอดสารด้วย ที่คิดปลูกผักเพราะผักบางอย่างหาซัพพลายเออร์ที่เป็นเกษตรธรรมชาติยากมาก หรือมีผลผลิตก็คอนโทรลไม่ได้ เรามีที่อยู่แล้วก็ทำเองซะเลย ตอนนี้ยังเริ่มต้น ทำเป็นโมเดลปลูกดูก่อน ต่อไปทำจริงจัง อาจเป็นพาร์ตหนึ่งเพราะเป็นสิ่งที่เรารักอีกหนึ่งอย่าง”

แม้เธอจะบอกว่าเหนื่อยกับทุกๆ จุด แต่มองไปรอบๆ อาณาจักรที่เธอบรรจงสร้างขึ้นก็มีความสุข “ลุ้นมากว่าต้นไม้จะตายไหม พนักงานกลับหมดห้าโมงเย็นลากสายยางมารดน้ำเอง เห็นต้นชมพู่ม่าเหมี่ยวออกลูกดีใจมาก มองไปรอบๆ มันคือสิ่งที่เราสร้างทุกอย่างนี่คือความสุขแรก ความสุขที่สองเห็นลูกค้ามาแล้วเขาชอบ เขามีความสุข คนพัทยาเองมาก็ชอบบอกว่าดีใจที่พัทยามีสถานที่แบบนี้

ตั้งแต่เปิดมาเศรษฐกิจตก เราไม่ได้คิดว่าจะรวยจากตรงนี้ เราทำเพราะมีความสุข ไม่ซีเรียสกับเศรษฐกิจ การลงทุนถ้าเราประเมินว่าจะคุ้มทุนไหม ไม่คุ้มแน่นอน มูลค่าที่ดินเอามาทำร้านอาหารสามร้าน มีต้นไม้เต็มไปหมด แต่นี่คือสิ่งที่เราอยากทำ เราอยากทำสวน และโชคดีที่มีคนชอบ แต่ว่าในอนาคตน่าจะดีขึ้นเรื่อยๆ เพราะถ้าเราพยายามทำอะไรแล้วอยู่ด้วยตัวเองไม่ได้ ความชอบเราจะกลายเป็นความเครียดของเรา ต้องอยู่บนโลกของความจริง ไม่ใช่หยอดเงินทุกเดือน เราต้องปรับให้ทำไงอยู่ได้ ให้ลูกค้ามาเยอะกว่านี้ เชิงบิซิเนสเราต้องทำ แต่ถ้าให้มาล้มสวนเพิ่มโต๊ะ เราไม่ทำแน่นอน เพราะสวนคือจุดแรกของเรา ต่อให้โครงการโตขนาดไหนก็ตามพื้นที่สวนก็จะเก็บไว้ เราต้องสร้างอะไรให้อยู่กับธรรมชาติให้ได้”

นี่คือธุรกิจที่เกิดขึ้นจากความรัก เธอกล้าที่จะทำมัน และเมื่อทำอย่างสุดหัวใจ สิ่งที่เห็นทุกๆ อย่างในโครงการอะลาคอมปาณย์ พัทยา จึงอบอวลไปด้วยรายละเอียดของความสุข ที่ใครได้มาจะสัมผัสได้

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

08 มิถุนายน 2559 เวลา 10:39 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/436214

โดย…พุสดี สิริวัชระเมตตา ภาพ เสกสรร โรจนเมธากุล

แม้จะมีธุรกิจกลุ่มโรงแรมของครอบครัวเป็นหลัก ให้ต้องกลับมาสานต่อในฐานะทายาทตระกูล “ใบหยก” แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า บุ๋ม-จารุจิต ใบหยก สาวสังคมหน้าเก๋ ต้องหยุดทุกความฝันของตัวเอง ทุกวันนี้แม้เธอจะรับหน้าที่ผู้บริหารโรงแรมหัวช้าง เฮอริเทจ พร้อมๆ กับนั่งเก้าอี้ผู้ช่วยประธานกรรมการกลุ่มโรงแรมใบหยก เธอก็ยังวิ่งตามความฝันที่อยากมีร้านขนมเป็นของตัวเองจนสำเร็จ ด้วยการอิมพอร์ตร้านขนมสัญชาติเกาหลี สวีท มอนสเตอร์ (Sweet Monster) มาเอาใจเหล่าไอศกรีมเลิฟเวอร์

จากเด็กเนิร์ดสู่สาวพีอาร์

“เรียกว่าเนิร์ดมั้ย ก็ไม่รู้นะ รู้แต่ว่าเราชอบเรียนอะไรที่ท่องเยอะๆ ชอบใช้ชีวิตในห้องสมุด ชอบจด ชอบเขียน ชอบอ่านหนังสือ ตอนแรกเลยตั้งเป้าว่าอยากเข้าอักษรศาสตร์ หรือไม่ก็นิติศาสตร์ ซึ่งที่บ้านให้อิสระมาก ไม่บังคับเลย แต่สุดท้ายที่เลือกเรียนนิเทศศาสตร์ เพราะคุณพ่อมองว่าน่าจะเป็นตัวเรามากกว่า”

มาถึงวันนี้ เมื่อมองย้อนกลับไป บุ๋มยอมรับว่า ตัดสินใจไม่ผิดที่เลือกเรียนนิเทศศาสตร์ โดยเธอเลือกเรียนสาขาประชาสัมพันธ์ ซึ่งมองว่าเป็นศาสตร์ที่น่าสนใจ สามารถนำมาปรับใช้กับธุรกิจของครอบครัวได้ หลังจากคว้าปริญญามาครองได้สนใจ บุ๋มเข้ามาทำงานในฝ่ายประชาสัมพันธ์ของกลุ่มใบหยกอยู่เกือบปี เพื่อสั่งสมประสบการณ์ชั่วโมงบินในการทำงานจริง ก่อนจะขอพักไปเรียนทำอาหารและขนมที่สถาบันเลอ กอร์ดอง เบลอ ดุสิต

“ส่วนหนึ่งคือเราชอบทำขนม ชอบทำอาหารเป็นทุนเดิม บวกกับพอเข้ามาทำงานในโรงแรม เราพบว่าจุดอ่อนอย่างหนึ่งของโรงแรมเรา คือ แผนกเบเกอรี่ เพราะฉะนั้นเลยตัดสินใจไปเรียนดีกว่า อย่างน้อยความรู้ที่เราไปเรียนมาเกือบปี ก็ทำให้มีความรู้พื้นฐานมีไอเดียที่จะมาคุยกับเชฟที่โรงแรมได้”

ช่วงที่บุ๋มเฟดตัวออกมาหาความรู้ในการทำขนมนี่เอง เป็นจังหวะเดียวกับที่โปรเจกต์โรงแรมหัวช้าง เฮอริเทจ เริ่มต้น ทำให้บุ๋มได้รับโอกาสครั้งสำคัญอีกครั้ง ด้วยการเข้ามาช่วยวางคอนเซ็ปต์โรงแรม คุมโทนในการตกแต่งจนเสร็จสิ้น เข้าสู่กระบวนการก่อสร้าง เธอจึงตัดสินใจไปเรียนต่อด้านการบริหารจัดการโรงแรมที่มหาวิทยาลัยซุกเมียง ประเทศเกาหลีใต้ ซึ่งเป็นโครงการที่เปิดร่วมกับเลอ กอร์ดอง เบลอ

“ตอนแรกตั้งใจจะไปฝรั่งเศส แต่ปรากฏว่าหลักสูตรที่จะไปเรียนจะเปิดสอนเป็นภาษาฝรั่งเศสเท่านั้น เราเองแม้จะเรียนมาตอน ม.ปลาย แต่ถ้าไปเรียนจริงจังขนาดนั้นคงไม่ไหว เลยเบนเข็มมาหาหลักสูตรเดียวกันแต่เป็นที่เกาหลี ซึ่งสอนด้วยภาษาอังกฤษ ที่สำคัญตอนยื่นเอกสารสมัครไป ยังโชคดีมีคุณสมบัติเข้าข่ายได้ทุนเรียนฟรีครึ่งนึง ก็เลยคิดว่านี่เป็นอีกหนึ่งเป็นตัวเลือกที่น่าสนใจ”

พอเรียนจบกลับมา เป็นช่วงที่โรงแรมหัวช้าง เฮอริเทจ เปิดไปได้แค่ 1 เดือนพอดี คุณพ่อซึ่งเห็นว่าคาแรกเตอร์ของลูกสาวคนนี้เหมาะกับโรงแรม เลยมอบหมายให้เข้ามาดูแลห้องไอวอรี เลานจ์ ซึ่งเป็นมัลติฟังก์ชั่นรูม โดยบุ๋มและน้องสาว (บุ๊ค-พิมพ์เลิศ ใบหยก) ช่วยกันคิดและเนรมิตให้ออกมาในคอนเซ็ปต์ห้องหนังสืออเนกประสงค์ สามารถใช้จัดอีเวนต์ จิบน้ำชายามบ่าย โดยชูจุดขายเรื่องความเป็นไทย ด้วยไฮทีที่เสิร์ฟกับอาหารคาวหวานแบบไทย ซึ่งหาไม่ได้ที่ไหน

จุดกระแสมอนสเตอร์บุกไทย

หลังจากปลุกปั้นโรงแรมจนเริ่มเข้าที่เข้าทาง ก็ถึงเวลาที่บุ๋มจะโบยบินอีกครั้ง ด้วยการสานต่อความฝันที่จะทำในสิ่งที่ตัวเองรัก นั่นคือการมีร้านขนมเป็นของตัวเอง บุ๋มบอกว่า เดิมเธอตั้งใจอยากเปิดร้านขนมที่ทำเอง แต่สุดท้ายมาลงตัวที่ สวีท มอนสเตอร์ เพราะมองเห็นโอกาสทางธุรกิจบวกกับอยากเรียนรู้ระบบการทำงานของการทำร้านขนมจากแบรนด์อื่นก่อนมาทำร้านของตัวเองจริงจัง

“บุ๋มรู้จักแบรนด์สวีท มอนสเตอร์ ตั้งแต่เรียนอยู่เกาหลี เพราะนอกจากชอบทำขนมยังชอบกินสุดๆ ถึงจะดูแลรูปร่าง ใส่ใจเรื่องอาหารการกิน แต่ถ้าของหวานคือสู้ตาย เรารู้ว่าแบรนด์นี้ป๊อปปูลาร์มากในหมู่วัยรุ่นเกาหลี เพียงแต่ตอนแรกยังไม่ได้คิดจะนำเข้า จนคุณพ่อไปเดินในงานแฟรนไชส์งานหนึ่ง แล้วได้รู้จักกับแบรนด์สวีท มอนสเตอร์ ยิ่งพอรู้ว่าแบรนด์จากเกาหลี เลยไลน์มาถามว่าเรารู้จักมั้ย จุดนั้นเองทำให้เราเลยรู้สึกว่าแบรนด์นี้ต้องมีความน่าสนใจบางอย่าง เพราะแม้แต่คุณพ่อไปเห็นยังเตะตา เลยคิดว่าอยากจะนำเข้ามาเปิดตลาดในไทย”

บุ๋มบอกว่า พอตัดสินใจแล้ว เธอก็ฉายเดี่ยวในการติดต่อกับแบรนด์ เพื่อขอนำเข้ามาเปิดในประเทศไทย ซึ่งตอนนั้นไทยถือเป็นแฟรนไชส์ประเทศแรกของสวีท มอนสเตอร์ ก่อนจะขยายไปที่ฮ่องกง สิงคโปร์ ไต้หวัน และดูไบ ซึ่งแม้แต่ทางเกาหลีก็ยอมรับว่า การที่เรานำแบรนด์เขาเข้ามา ช่วยให้แบรนด์เขาเติบโตแบบก้าวกระโดด เพราะอย่างสิงคโปร์เองที่ติดต่อขอซื้อแฟรนไชส์ เพราะรู้จักแบรนด์เขาจากประเทศไทย

“ถามว่าเห็นศักยภาพอะไรในแบรนด์นี้ หนึ่งต้องยอมรับว่าตัวสินค้าเขาดี คือ ถ้าใครชอบกินไอศกรีมซอฟต์เสิร์ฟจะรู้เลยว่า ของเขาคือ นมคือนมจริงๆ เนื้อสัมผัสก็แน่น ยิ่งมาบวกกับท็อปปิ้ง หรือป๊อปคอร์น ยิ่งทำให้ดูน่าสนใจ สองคือการทำการตลาดของแบรนด์ ตัวเจ้าของแบรนด์อาจจะมีอายุนิดนึง แต่ทีมงานยังวัยรุ่นหมด เขาวางกลยุทธ์มาแล้วว่า จะสื่อสารด้วยตัวคาแรกเตอร์มอนสเตอร์ที่สร้างขึ้นมาเป็นตัวแทนของแต่ละเมนู เพื่อทำให้ลูกค้าจดจำด้วยความน่ารักของตัวการ์ตูน เราเชื่อว่าจะครองใจผู้บริโภคชาวไทยได้ไม่ยาก”

ถึงผลตอบรับของแบรนด์จะดีเกินคาด แต่กว่าจะมาถึงวันนี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย และแน่นอนว่าก้าวต่อไปของแบรนด์ก็ยังเป็นโจทย์ใหญ่ที่ต้องคิดให้ดี ยิ่งในภาวะเศรษฐกิจที่ไม่เอื้ออำนวย

“เราไม่ได้ตั้งเป้าว่าต้องเปิดให้ได้กี่สาขาภายใน 5 ปี แต่มองว่า ถ้ามีสถานที่ที่เหมาะสมเราก็ไป นอกจากนี้เราพยายามสร้างความแปลกใหม่ให้กับลูกค้าตลอด ด้วยการนำเสนอเมนูใหม่ๆ สินค้าใหม่ๆ เพื่อไม่ให้แบรนด์ของเรากลายเป็นกระแสช่วงเดียวแล้วลูกค้าก็เบื่อ

ถามว่า สินค้าของเราสวนกระแสรักสุขภาพยุคนี้มั้ย ก็ยอมรับนะ แต่เรายังเชื่อว่ามีคนอีกกลุ่มใหญ่ที่คิดเหมือนเราว่า ของหวานก็คือของหวาน ถ้าจะให้ความสุขตัวเองด้วยของหวานทั้งที ต้องเป็นของที่อร่อยจริงๆ เรายังเชื่อเสมอว่า คนเราถ้ารู้จักบาลานซ์ในทุกๆ ด้าน ทั้งการใช้ชีวิต การเลือกกินอาหาร ไม่จำเป็นต้องเฮลตี้ตลอดเวลา เมื่อนั้นจะได้พบกับความสุข” ผู้บริหารคนเก่ง กล่าวทิ้งท้าย

ขอบคุณ แพลทินัม คลับ สยามพารากอน เอื้อเฟื้อสถานที่ถ่ายภาพ

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

07 มิถุนายน 2559 เวลา 09:43 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/435995

โดย…อณุสรา ทองอุไร ภาพ… วิศิษฐ์ แถมเงิน

ในวันฟ้าครึ้มและฝนพรำทั้งวัน เราฝ่าการจราจรที่แน่นขนัดและฝ่าสายฝนโปรยปรายไปพบกับนักธุรกิจหญิงหน้าตายิ้มแย้ม อดีตพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินที่ทำงานที่สายการบินสวิสแอร์มานานกว่า 10 ปี ผันตัวเองมาเป็นเจ้าของธุรกิจสปาเพื่อสุขภาพและความงามเมื่อ 14 ปีที่ผ่านมา

อภิรดี หิรัญรามเดช เธอเป็นหนึ่งในหุ้นส่วนยุคก่อตั้งของดิวาน่าเวสเนสสปา ที่มีอยู่ทั้งหมด 5 สาขา จับกลุ่มลูกค้าระดับพรีเมียม โดยสปาของเธอทั้งหมดตั้งอยู่ที่ถนนสุขุมวิทและสีลม เน้นชาวต่างชาติและคนไทยที่มีกำลังซื้อสูง พร้อมยังขยายโปรดักต์สปาแยกเฉพาะมาจำหน่ายตามสนามบินและห้างสรรพสินค้าหรูกลางเมืองอีกกว่า 10 แห่งด้วย โดยเธอเปิดธุรกิจมา 14 ปีกว่า มีเงินหมุนเวียนในการลงทุนมูลค่าสูงเกือบ 100 ล้านบาท

ด้านการศึกษา เธอจบปริญญาตรีจากคณะครุศาสตร์ เอกภาษาอังกฤษ ที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และจบปริญญาโทด้านการสอนภาษาอังกฤษ คณะครุศาสตร์ ที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยเช่นเดียวกัน หลังทำงานสายการบินมา 10 ปี จึงร่วมหุ้นกับเพื่อนสนิทอีก 3 คนมาเปิดสปาตอนอายุ 27 ปี นับเป็นธุรกิจแรกที่ทำมาถึงตอนนี้ โดยในช่วง 5-6 ปีแรก เธอยังทำงานสายการบินควบคู่ไปด้วย

“ตอนแรกยังไม่ได้ลาออก ทำควบคู่ไปด้วยกัน โดยที่สปารับผิดชอบงานทางด้านเทรนนิ่งให้กับพนักงานทั้งในเรื่องบุคลิกภาพ กิริยามารยาท รวมทั้งฝึกภาษาอังกฤษให้พนักงานควบคู่กันไปด้วย รวมไปถึงการปลูกฝังทัศนคติที่ดีในการให้บริการกับลูกค้า เนื่องจากเราจบทางด้านจิตวิทยาและการสอนมาด้วย ซึ่งเป็นงานที่เราถนัดและชอบมาก เหมือนได้รื้อฟื้นสิ่งที่เรียนมาใช้งานแบบจริงจัง เพราะเราชอบสอนหนังสือ อยากเป็นครู” เธอเล่าด้วยรอยยิ้มใจดี

หลังจากที่ธุรกิจเติบโตขยายงานมากขึ้น เธอจึงลาออกจากงานการบินมาทำธุรกิจเต็มตัว โดยเปลี่ยนงานมารับผิดชอบทางด้านวิจัยและพัฒนาผลิตภัณฑ์และโปรแกรมการให้บริการทรีตเมนต์อื่นๆ ของสปา รวมทั้งขยายบริการงานทางด้านแพทย์แผนไทย ที่นำสมุนไพรมาใช้ในส่วนผสมแนวแพทย์ทางเลือกให้มากยิ่งขึ้น รวมทั้งพัฒนาผลิตภัณฑ์ต่างๆ ให้น่าใช้มากยิ่งขึ้น โดยเธอได้ไปเรียนปริญญาโทเพิ่มอีกใบทางด้านแอนไทเอจจิ้ง ที่มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง และไปอบรมทางด้านแพทย์แผนไทยอีกหลายวิชาเพื่อมาพัฒนาผลิตภัณฑ์สปาให้น่าสนใจมากยิ่งขึ้น

เธอกล่าวว่า ยิ่งทำงานยิ่งต้องเรียนรู้ให้มากขึ้นเรื่อยๆ เพราะงานด้านวิชาการ งานวิจัยใหม่ๆ มีเข้ามาตลอดเวลา เรียนรู้กันไม่จบไม่สิ้น เทรนด์ด้านวิชาการก็เติบโตมากขึ้นทุกวัน และแนวโน้มคนรุ่นใหม่หันมาสนใจสุขภาพมากยิ่งขึ้น แพทย์ทางเลือกจึงได้รับความสนใจและเติบโตมากขึ้นตลอดเวลา

“ใครๆ ก็ไม่อยากเจ็บป่วยใช่ไหมคะ คนเราจึงหันมาสนใจธรรมชาติบำบัดมากขึ้น ดอกไม้ สมุนไพรไทยก็มีเยอะที่น่าสนใจ มีขั้นตอนวิธีการปลูกและผลิตที่พัฒนามากขึ้น บรรจุภัณฑ์ต่างๆ ก็สวยงามน่าใช้ ตลาดตรงนี้เริ่มโตขึ้นอย่างน่าจับตามอง เราจึงพัฒนาต่อยอดจุดนี้มากยิ่งขึ้นไปอีก พยายามเลือกใช้วัตถุดิบจากธรรมชาติของไทยเป็นส่วนผสมมากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งจำหน่ายที่สปาและจุดขายข้างนอกทั้งสนามบิน ห้างสรรพสินค้า ซึ่งตอนนี้มีอยู่ 10 ช็อปด้วยกัน และมองตลาดส่งออกในอนาคตอันใกล้นี้” เธอเล่าอย่างมีความสุข

นอกจากนั้น เมื่อต้นปีที่ผ่านมา เธอขยายงานไปสู่ด้านเวชศาสตร์ชะลอวัยและการฟื้นฟูจากภายใน ด้วยการใช้เทคโนโลยีมาเป็นตัวช่วยมากยิ่งขึ้น ไม่ใช่แค่นวดโดยใช้แต่คน เช่น การเปิดธุรกิจในตอนแรก ที่เรียกว่าการแพทย์เชิงรุก ป้องกันดีกว่าแก้ไข เป็นสปาแนวเมดิคัลมากยิ่งขึ้น โดยมีแพทย์ผู้เชี่ยวชาญมากเป็นที่ปรึกษาใกล้ชิด

ล่าสุดเธอได้พัฒนาผลิตภัณฑ์สกินแคร์ระดับพรีเมียมชื่อ Dii ที่ช็อปปิ้งสโตร์หรูกลางเมืองเป็นสาขาแรกเมื่อเดือนที่ผ่านมา จับกลุ่มสาวทำงาน โดยมีผลิตภัณฑ์ล็อตแรกออกมาประมาณ 10 ชนิด และปีหน้าจะพัฒนาให้ครบ 20 ชนิด คุณภาพเทียบเท่าระดับอินเตอร์แบรนด์ได้เลย เพราะชื่อว่าผลิตภัณฑ์ที่ดีๆ ของไทยก็มีคุณภาพไม่แพ้ใคร อีกทั้งเธอยังนำเข้าวัตถุดิบออร์แกนิกคุณภาพดีจากต่างประเทศที่มีงานวิจัยรองรับมาเป็นส่วนผสมหลายชนิดด้วย

ในปลายปีนี้เธอมีแผนจะเปิดโรงเรียนเล็กๆ เพื่อสร้างบุคลากรเพื่อมารองรับธุรกิจสปาโดยตรง ที่บุคลากรที่มีคุณภาพยังขาดแคลน การเรียนการสอนครบวงจรตั้งแต่การนวดไทย นวดทรีตเมนต์ ทั้งแบบการแพทย์แผนไทย และแบบแอนไทเอจจิ้ง เพื่อต่อยอดธุรกิจที่เธอทำในอนาคตที่จะเปิดสาขาเพิ่มทั้งในและต่างประเทศ ซึ่งปัจจุบันขาดแคลนและมีการซื้อตัวกันมากขึ้น

อภิรดี กล่าวถึงแผนงานในอนาคตของเธอว่า คงขยายงานที่ทำอยู่อีก 2-3 สาขา ควบคู่กับการพัฒนาผลิตภัณฑ์ให้ดีขึ้นและมากขึ้น โดยพยายามพัฒนาวัตถุดิบจากดอกไม้และสมุนไพรไทยให้มากขึ้นเพื่อสนับสนุนของไทยให้เป็นที่รู้จักและยอมรับ

หลักการทำงานของเธอนั้น คือเต็มที่และมีความสุขกับการทำงานทุกอย่างที่ได้เลือกทำ “เราจะไม่กดดันกับงานที่ทำ และเรียนรู้งานใหม่ๆ อยู่เสมอ และพยายามที่จะช่วยยกระดับคุณภาพ ภาพพจน์ของสปาไทยให้เป็นที่ยอมรับในระดับนานาชาติ ซึ่งแบรนด์ดิวาน่าก็ถือว่าเป็นแบรนด์ระดับต้นๆ ของสปาไทยที่ต่างชาติรู้จัก

เมื่อเจอปัญหาและอุปสรรคก็ยอมรับกล้าเผชิญหน้ากับปัญหา พร้อมที่จะเรียนรู้และแก้ไขไม่ให้ผิดพลาดซ้ำ ที่สำคัญคือต้องใจเย็นมีสติในการแก้ปัญหา ไม่ฟูมฟาย ทุกปัญหามีทางออกเสมอ แม้จะต้องใช้เวลาบ้างก็ตาม” เธอกล่าวทิ้งท้าย

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

06 มิถุนายน 2559 เวลา 09:27 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/435817

โดย…วรธาร ภาพ คอลเลกชั่น ของวัจรินทร์ เดชเทวัญดำรง

หากเอ่ยถึงศูนย์กลางกระจายผลไม้ไทยนำเข้าและส่งออกต่างประเทศที่มีขนาดใหญ่และทันสมัยที่สุดของไทยเวลานี้คงต้องยกให้ตลาดไอยรา จ.ปทุมธานี แม้เพิ่งจะเปิดโครงการมาได้ไม่กี่ปี ไอยราก็เป็นที่รู้จักของนักค้าผลไม้ทั่วทุกมุมประเทศและในต่างประเทศ

โดยผู้ที่สร้างอาณาจักรผลไม้แห่งนี้ ก็คือ สุวัจ เดชเทวัญดำรง ประธานกรรมการ บริษัท พี เอส เมนแลนด์ เจ้าของตลาดไอยรา ซึ่งทำธุรกิจส่งออกและนำเข้าผลไม้มา 4 ทศวรรษ ตั้งแต่อายุ 15 ปี ก่อนจะขยับมาสู่ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์กับโครงการ “ตลาดผลไม้ไอยรา” ในปัจจุบัน ซึ่งสุวัจต้องการให้เป็นศูนย์กลางกระจายผลไม้ส่งออกและนำเข้าผลไม้ที่ทันสมัยและดีที่สุดในแถบอาเซียน

สุวัจมีลูกสาวแสนสวยและเก่งอยู่คนหนึ่ง ชื่อ “แยม-วัจรินทร์ เดชเทวัญดำรง” ที่พอจบการศึกษาปริญญาตรี จากมหาวิทยาลัยเอแบค ก็เข้ามาช่วยธุรกิจของครอบครัวทันที โดยเริ่มจากงานประชาสัมพันธ์และการตลาด โดยปัจจุบันนั่งตำแหน่งกรรมการบริหาร บริษัท พี เอส เมนแลนด์

วัจรินทร์ คือ ผู้ที่ช่วยขับเคลื่อนผลไม้ตลาดไอยราให้เป็นที่รู้จักกว้างขวางในเวลาแค่ปีกว่าๆ เท่านั้น และวันนี้เรามารู้จักเธอผ่านแนวคิดและมุมมองในการบริหารและพัฒนาไอยราให้ก้าวไปสู่เป้าหมายที่ตั้งไว้ ก็คือ การเป็นศูนย์กระจายผลไม้ส่งออกและนำเข้าที่ทันสมัยที่สุดในอาเซียน

แยมเล่าความเป็นมาก่อนจะมาเป็นไอยราให้ฟังคร่าวๆ ว่า ครอบครัวอยู่วงการค้าขายผลไม้มานาน 40 กว่าปี เริ่มจากมีแผงขายผลไม้ที่ปากคลองตลาด ต่อมาได้ย้ายไปขายที่ตลาดไทและหันไปเป็นผู้ส่งออกและนำเข้าผลไม้ ก่อนที่พ่อของเธอจะมองถึงการสร้างศูนย์กระจายผลไม้นำเข้าและส่งออกผลไม้ที่ทันสมัย จึงไปซื้อที่ดิน 50 ไร่ เพื่อผุดโครงการตลาดไอยราในปัจจุบัน

“คุณพ่อทำตลาดไอยราขึ้นมาเพื่อต้องการให้เป็นศูนย์กระจาย ส่งออก และนำเข้าผลไม้ที่ทันสมัย พร้อมด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน โดยสร้างเป็นอาคารพาณิชย์ 225 คูหา โดยรูปลักษณ์อาคารได้ถูกออกแบบและพัฒนาให้เหมาะแก่การค้าขายผลไม้ มีสาธารณูปโภคและสิ่งอำนวยความสะดวกแก่ผู้ค้าและผู้มาใช้บริการที่ทันสมัย”

กรรมการบริหาร บริษัท พี เอส เมนแลนด์ กล่าวว่า ตลาดผลไม้จะแบ่งเป็น 2 โซน คือ โซนผลไม้ไทย กับอาคารผลไม้ต่างประเทศ ส่วนตรงกลางจะเป็นลานผลไม้ฤดูกาล สำหรับอาคารผลไม้ไทยจะแตกต่างจากที่อื่น คือ ตัวอาคารจะถูกดีไซน์อย่างเหมาะสมกับการขนถ่ายสินค้า โดยรถสามารถขับขึ้นมาขนถ่ายสินค้าที่หน้าร้านบนอาคารได้ ไม่ต้องเสียเวลาไปจอดยังที่หนึ่งแล้วมาขนของไปขึ้นรถ ซึ่งเสียเวลาและลำบาก

“ส่วนอาคารผลไม้ต่างประเทศ เราได้สร้างห้องเย็นเก็บผลไม้สำหรับทุกร้าน เนื่องจากผลไม้เป็นของสดและเสียง่าย ฉะนั้นเราจึงสร้างห้องเย็นเก็บผลไม้เพื่อให้อยู่ในอุณหภูมิที่เหมาะสม เป็นการช่วยยืดอายุและรักษาความสดของผลไม้ให้อยู่นานๆ ขณะที่ผู้ค้าเราก็บริหารบนหลักของความแฟร์ พวกเขาต้องมีเงินเก็บ อยู่ได้ และอยู่แล้วสบายใจ

ไม่เพียงแค่นี้ จากการที่เราได้สังเกตเห็นพฤติกรรมของผู้บริโภคทุกวันนี้ค่อนข้างเปลี่ยนไป เช่น รักความสะดวกสบายแต่ยังอยากได้ของดีราคาไม่แพงมากไว้บริโภค เราจึงเปิดไอยรา พรีเมี่ยม ฟรุ๊ต ซูเปอร์มาร์เก็ตผลไม้ที่จำหน่ายผลไม้ไทยตามฤดูกาลเกรดส่งออก และผลไม้นำเข้าทุกชนิดจากทั่วโลก พร้อมผุดบริการส่ง Delivery ผลไม้เกรดพรีเมียมถึงหน้าประตูบ้านเอาใจผู้บริโภคยุคโซเชียลทันที”

ทายาทไอยรา กล่าวต่อว่า อย่างไรก็ตามพอทำช่องทางธุรกิจนี้ขึ้นมา ทำให้ลูกค้ามีความเชื่อมั่นในแบรนด์ไอยราอย่างมาก เพราะส่วนใหญ่จะสั่งซื้อโดยไม่จำเป็นต้องมาดูสินค้าที่ซูเปอร์มาร์เก็ตแต่อย่างใด เพราะต่างมั่นใจคุณภาพและเชื่อในแบรนด์ ถ้าลูกค้าอยากมาเดินเล่นก็จะเห็นซูเปอร์มาร์เก็ตที่ตระการตาไปด้วยผลไม้คุณภาพเรียงรายสวยงามในห้องแอร์ที่เย็นสบายด้วย

“สำหรับผลไม้เป็นผลไม้ตามฤดูกาล มีทั้งนำเข้าและส่งออก วนกันทั่วโลก เช่น เชอร์รี่ องุ่น แอปเปิ้ล อย่างองุ่นช่วงนี้เป็นองุ่นออสเตรเลีย ต่อไปก็อเมริกา ส่วนเชอร์รี่ช่วงนี้อเมริกา แล้วก็แคนาดา ชิลี ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ วนไปทั่วโลก ส่วนผลไม้ไทยตอนนี้ก็จะเป็นเงาะ มังคุด ทุเรียน เยอะ นอกจากจะมีซูเปอร์มาร์เก็ตผลไม้แล้ว เรายังเปิดให้ผู้ส่งออกบางท่านที่อยากจะเอาสินค้ามาโชว์ ไอยราก็ยินดีที่จะเป็นหน้าร้านให้ด้วย”

นอกจากมีความพร้อมในด้านสินค้า คุณภาพของสินค้า รวมไปถึงช่องทางการขนส่งสู่มือผู้บริโภคแล้ว วัจรินทร์ยังเผยแนวคิดอีกว่า ไอยรายังต้องการสร้างผู้ค้าผลไม้รายใหม่ๆ ขึ้นมาโดยเฉพาะผู้ที่อยากมีรายได้แต่ไม่มีอาชีพ จึงสร้างโมเดลธุรกิจแฟรนไชส์ ไอยรา พรีเมี่ยมฟรุ๊ต แฟรนไชส์ผลไม้ระดับพรีเมียมรูปแบบใหม่ ที่สามารถตอบโจทย์ความต้องการของผู้ลงทุนได้มากที่สุด

“ช่วงเริ่มต้นผู้ลงทุนไม่ต้องแบกรับภาระค่าแฟรนไชส์ ค่าแรกเข้า ค่ารายปี ค่าส่วนแบ่งยอดขาย ตลอดจนค่าอุปกรณ์ ซึ่งได้แก่ ตู้โชว์ติดแอร์ขนาดยาว ตู้โชว์ติดแอร์ขนาดสั้น คีออสก์ ตู้แช่ผลไม้ 3 ประตู แต่อย่างใด ผู้ซื้อแค่ชำระค่าผลไม้ที่สั่งไปลงตู้เท่านั้น ซึ่งธุรกิจนี้ใช้พื้นที่ไม่เยอะด้วย นักลงทุนที่สนใจสามารถติดต่อสอบถามเข้ามาได้ บริษัทยินดีให้คำปรึกษาเรื่องทำเล รวมไปถึงวิธีการขาย การบริหารจัดการ ฯลฯ ตลอดระยะเวลาของการทำธุรกิจ ตอนนี้มีอยู่ประมาณ 6-7 สาขา”

ทายาทของไอยรา กล่าวต่อว่า นอกจากนี้ยังจัดกิจกรรมต่างๆ เพื่อให้ค

นได้หันมารับประทานผลไม้มากขึ้นและเป็นการสร้างการรับรู้แบรนด์ของไอยราให้เป็นที่รู้จักมากขึ้น

“อย่างวันที่ 9-20 มิ.ย.ที่จะถึงนี้ เราได้ร่วมกับ จ.ปทุมธานี หอการค้าไทย หอการค้าจังหวัดปทุมธานี และหน่วยงานอื่นๆ จัดงานเทศกาลผลไม้ไทย ตลาดไอยรา จ.ปทุมธานี ณ อาคารผลไม้ต่างประเทศ พรีเมี่ยม ฟรุ๊ต ตลาดไอยรา รวมทั้งสิ้น 12 วัน เพื่อสนับสนุนการทำงานของคณะทำงานสานพลังประชารัฐ ในโครงการ Amazing Thai Taste ที่มุ่งหวังให้ภาคการท่องเที่ยวมีส่วนในการส่งเสริมให้นักท่องเที่ยวบริโภคอาหารไทย ข้าวไทย และผลไม้ไทยมากขึ้น

พร้อมกันนี้ เพื่อยกระดับและสร้างแบรนด์ผลไม้ไทยให้เป็นพรีเมียมโปรดักต์ ตลอดจนเพิ่มมูลค่าและสร้างชื่อเสียงผลไม้ไทยให้เป็นรู้จักแพร่หลายไปทั่วโลก อาทิ ทุเรียน มังคุด เงาะ ลองกอง หวังว่าประชาชนตลอดจนนักท่องเที่ยว คนไทยหรือชาวต่างชาติจะหันมาบริโภคผลไม้ไทยมากขึ้น นอกจากจะมีการออกบูธจำหน่ายผลไม้คุณภาพตามฤดูกาล จำนวน 30 บูธ แต่ไฮไลต์คงอยู่ที่บุฟเฟ่ต์ผลไม้ ซึ่งจัดเต็มเพื่อคนรักผลไม้โดยเฉพาะ ในราคาพิเศษเพียง 99 บาท/คน อาทิ ทุเรียน มังคุด เงาะ ลองกอง ส้มโอ สละ ลิ้นจี่ มะละกอ กล้วยหอม ฯลฯ ส่วนผลไม้เกรดพรีเมียม นำเข้าจากต่างประเทศ ได้แก่ แอปเปิ้ล สาลี่ องุ่น เมลอน ฯลฯ จึงขอเชิญทุกท่านไปลิ้มลองผลไม้อร่อยๆ กันตามวันเวลาดังกล่าว” ผู้บริหารสาว ทิ้งท้าย