ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

29 มิถุนายน 2559 เวลา 10:13 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/440163

โดย…วันพรรษา อภิรัฐนานนท์ ภาพ… วีรวงศ์ วงศ์ปรีดี

สาวผู้ประกาศคนเก่งคนแกร่งจากโมโนกรุ๊ป ช่องโมโน ทเวนตี้ไนน์ (Mono 29) พาฝัน ศรีเริงหล้า หรือดรีม ในวัย 30 ปี จากความใฝ่ฝันในวัยเด็กต้องการเป็นผู้ประกาศข่าว แม้หลายคนจะทัดทานว่า หน้าตาแบบนี้เป็นไม่ได้หรอก ผู้ประกาศข่าวต้องสาวและสวย มากความสามารถ อ่านข่าวไม่ติดไม่ขัด วัดกันที่กึ๋น คอลัมนิสต์ชื่อดัง “หนุ่มเมืองจันทน์” กล่าวถึงดรีมว่า เธอเป็นคนหนึ่งที่เขาชื่นชม เพราะเมื่อโอกาสเปิด เธอไม่เคยรั้งรอ

คอลัมนิสต์คนดังบอกว่า เขาเห็นความมุ่งมั่นและตั้งใจกับสิ่งที่ฝัน รวมทั้งชื่นชมในพัฒนาการของดรีม เรื่องนี้เป็นความจริง เพราะเมื่อถึงวันหนึ่งเธอก็คว้าสิ่งที่ฝันไว้ได้ ดรีมเล่าถึงตัวเองว่า เธอชอบการเป็นผู้ประกาศข่าวมาก รู้ตัวว่าอยากทำงานอาชีพนี้ตั้งแต่อายุ 5 ขวบ เมื่อคุณครูให้เด็กหญิงพาฝัน ซึ่งตอนนั้นอยู่ชั้น ป.1 เข้าแข่งขันการอ่านข่าวของโรงเรียน

“จำได้ว่าเป็นข่าวกีฬาบาสเกตบอลชนะเลิศและต้องไปอ่านข่าวเป็นตัวอย่างให้พี่ๆ ชั้น ป.3 ฟัง ก็เป็นความภูมิใจของเด็กหญิงตัวน้อยที่จุดประกายสว่างไสว คิดได้เดี๋ยวนั้นเลยว่า ชีวิตฉันจะเป็นผู้ประกาศข่าวให้ได้”

คู่ซ้อมการอ่านออกเสียงของ ด.ญ.พาฝัน คือคุณยาย ที่ให้หลานสวดมนต์เสียงดังลั่นในห้องพระ เป็นคู่สวดกันในทุกเย็นย่ำก่อนจะเข้านอน ถือเป็นการฝึกเด็กให้หัดอ่าน สระอา สระอี สระไอ ไปในตัวบุญคุณนี้ต้องทดแทน เพราะคุณยายยังเป็นคุณครูที่ทำหน้าที่สอนหลานอ่านหนังสือตัวแรก กระทั่งอ่านหนังสือแตกด้วยบทสวดสรภัญญะ

สำหรับคุณแม่เป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว แยกทางกับคุณพ่อแล้วกัดฟันเลี้ยงลูกด้วยตัวเอง ค้าขายบ้างอะไรบ้าง ก่อตั้งบริษัทขายเครื่องกีฬาเล็กๆ ของตัวเอง ตลอดเวลาที่เติบโตขึ้น แม่ไม่เคยตีลูก เคยถามแม่ว่าทำไม แม่ตอบไม่ตีเพราะมั่นใจว่าลูกถูกสอนมาดี เลี้ยงมากับมือ ทำไมจะไม่รู้ว่าลูกเป็นอย่างไร เจอเข้าประโยคนี้เลยไม่กล้าดื้อ

ดรีมเป็นลูกคนที่ 3 เธอมีพี่ชายอีก 2 คน ชื่อดรีม มาจากความฝันของแม่ที่อยากมีลูกผู้หญิง แม้กระทั่งชื่อจริง พาฝัน ก็มาจากความปรารถนาของแม่เรื่องลูกสาว หากดรีมบอกตัวเองว่าเธอเป็นลูกเป็ดขี้เหร่ หน้าตาไม่สะสวย ถึงจุดหนึ่งของชีวิต ดรีมจึงรู้ว่าจะเป็นผู้ประกาศข่าวได้ต้องหน้าตาดี เพราะเป็นจิตวิทยาการสื่อสารมวลชนว่า ผู้ที่หน้าตาดีย่อมได้รับการให้อภัยมากกว่าผู้ที่หน้าตาไม่ดี

“ดับฝัน 5 ขวบของดรีมไปเลย แต่เราก็ไม่ถอย มองโลกตามความเป็นจริง แต่ก็ยังดันดื้อกับความฝันของตัวเองต่อไป”

พาตัวเองไปอยู่ในจุดที่ใกล้ที่สุดด้วยการสมัครเป็นนักข่าว เริ่มงานแรกจากสายการตลาด ประชาชาติธุรกิจ รับผิดชอบเกี่ยวกับการตลาดด้านแฟชั่น เครื่องสำอาง และทีวีดิจิทัล เป็นนักข่าว 3 ปี ก่อนจะไปสมัครเป็นผู้สื่อข่าวทีวีของมติชน คราวนี้ต้องทำทุกสาย ต้องสัมภาษณ์ตั้งแต่นักโทษยันรัฐมนตรี โอกาสหนึ่งในชีวิตที่คงไม่ลืม

ดรีมทำงานเป็นผู้สื่อข่าวทีวีมติชน 2 ปี ก่อนจะเปลี่ยนค่ายไปอยู่อัมรินทร์ เป็นทั้งผู้ประกาศและนักข่าว แต่ก็ยังเน้นไปที่การทำข่าว หากต่อมาเธอได้จังหวะย้ายมาอยู่ที่โมโนกรุ๊ป คราวนี้สาวน้อยได้เป็นผู้ประกาศสมใจ ผ่าตัดทำจมูก ได้จมูกใหม่ พร้อมๆ กับได้เป็นผู้ประกาศข่าวตามใจฝัน

“กลับไปดูภาพตอนเข้าวงการใหม่ๆ แล้วก็ขำนะ ตอนนั้นตื่นเต้น เด๋อด๋า อ้วน อ่านข่าวเหมือนเด็กหัดอ่านหนังสือ ต้องขอบคุณหลายคนที่ให้โอกาสและขอบคุณตัวเองที่พยายามอย่างมากในการพัฒนาตัวเองขึ้นมา”

ชื่อดรีมและช่างเต็มไปด้วยความฝันจริงๆ ฝันอยากเป็นผู้ประกาศ ขอเป็นผู้ประกาศ ถ้าพ้นจากอาชีพนี้คงไม่มีความสุข ดรีมอยู่ที่โมโนกรุ๊ป นอกจากจะทำงานเป็นผู้ประกาศข่าวหญิงแถวหน้าของช่อง 29 เธอยังทำงานแปลข่าว เวลาว่างไม่มาก แต่ไม่อินัง เพราะสิ่งที่อยากทำที่สุดได้ทำแล้วคือการเป็นผู้ประกาศหญิง

การเป็นผู้ประกาศให้อะไรมากกว่าที่คิด คุณสมบัติที่ต้องมีคือการอ่านออกเสียงที่ถูกต้องและเป็นธรรมชาติ อีกทั้งต้องเป็นน้ำที่ไม่เต็มแก้วเพราะมีเรื่องใหม่ให้เรียนรู้ในทุกวัน ที่สำคัญต้องทำงานเป็นทีม เบื้องหน้าคือแบบหนึ่ง เบื้องหลังคืออีกแบบหนึ่ง เป็นสัจธรรมตำตาให้มองเห็นและเรียนรู้ ถามว่าเหมือนที่คิดหรือไม่ ดรีมตอบว่าไม่ 100% สิ่งที่แตกต่างไปคือมิติของการทำงานร่วมกับผู้อื่น ขณะเดียวกันก็ต้องพัฒนาทักษะส่วนตัวตลอดเวลา หยุดนิ่งไม่ได้

“ชอบอยู่คนเดียว และดรีมเป็นเสือยิ้มยาก นั่งอยู่กับงาน ทำอยู่กับงาน แต่ถึงจุดหนึ่งงานต้องมีทีมซัพพอร์ต ต้องบริหารความสัมพันธ์ ต้องดูแลกันในทีมด้วย การมีชีวิตในแต่ละวันจึงเหมือนศิลปะ ไม่ใช่การแสดงนะ แต่เป็นศิลปะ” ดรีม เล่า

ทุกวันนี้มีความสุขกับงานที่ทำ สมัยก่อนกลัวชื่อคนเวลาอ่านข่าว แต่เดี๋ยวนี้ไม่กลัวแล้ว เพราะหมั่นทำการบ้านหาความรู้ ดูหนังฟังเพลงก็ช่วยมากในเรื่องสำเนียงเสียงต่างประเทศ กิจวัตรประจำวันย้อนศรเล็กน้อย ได้แก่ การเลิกงานประมาณตี 3 ถึงบ้านตี 4 กว่าจะได้นอนก็ปาเข้าไปตี 5 เศษ เข้างานช่วงบ่าย ทำงานแปลข่าว ก่อนจะเตรียมตัวอ่านข่าวประมาณช่วง 4-5 ทุ่ม และออกอากาศจริงในช่วงเวลาตี 1 เศษ

“เมื่อก่อนติดการออกกำลัง แต่เดี๋ยวนี้ไม่สามารถออกกำลังกายได้เลย เพราะนอนน้อย ทำให้เหนื่อยง่าย คาดิโอหรือออกกำลังกายต่อเนื่องด้วยความถี่ไม่ได้เท่าเก่า แต่ก็พยายามเดินวิ่งและเล่นเวตบ้างถ้ามีเวลาว่าง ดูแลเรื่องน้ำหนักตัว รวมทั้งกินวิตามินช่วยนิดหน่อย”

ความฝัน 5 ขวบนำทางมาจนถึงปัจจุบัน แล้วในอนาคตล่ะ ความฝันของดรีมคืออะไร ดรีมตอบว่าความฝันชิ้นใหม่ของเธอคือการตั้งโรงเรียนเพื่อการใช้ภาษาไทยที่ถูกต้อง สอนเด็กไทยให้รู้หนังสือไทย อ่านภาษาไทยให้แตกฉาน ไม่เหมือนกับเดี๋ยวนี้ที่หันหูฟังไปทางไหนก็กลุ้มใจ เพราะเด็กไทยพูดไทยผิดเพี้ยน เขียนก็ผิด อ่านก็ผิด พูดก็ผิด กลุ้มใจไม่มี ล.ลิง ร.เรือ ว.แหวน และอีกหลายตัวอักษรที่มีปัญหา ทั้งคำควบกล้ำ วรรณยุกต์ผิดเพี้ยนไปหมด

“ไม่ใช่เรื่องยากที่จะโน้มน้าวเด็กๆ ให้หันมาออกเสียงให้ชัด อ่านหนังสือให้คล่อง และเขียนหนังสือให้ได้ดี เป็นอีกหนึ่งความฝันที่ดรีมอยากจะทำ โรงเรียนของดรีมเล็กๆ สอนเด็กๆ ในวันหยุดเสาร์-อาทิตย์ และเป็นส่วนหนึ่งของการรณรงค์ในการใช้ภาษาไทยที่ถูกต้อง ได้ใช้เวลาอยู่กับเด็กๆ ตอนนี้เก็บสตางค์อยู่ค่ะ” ดรีม เล่า

ดรีมจบปริญญาตรี คณะมนุษยศาสตร์ สื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ปัจจุบันสาวหน้าคมเป็นผู้ประกาศรายการ Welcome World และทำงานแปลข่าวต่างประเทศ ช่องโมโน ทเวนตี้ไนน์ ยามว่างคือการอ่านหนังสือ ออกกำลังกายและพาหลานไปเที่ยว (ฮา) ปั่นจักรยาน และเล่นเจตอยู่ข้างๆ กรงกระต่ายชื่อปานวาด ฝันถึงความฝันชิ้นใหม่…ที่กำลังจะมาถึง

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

28 มิถุนายน 2559 เวลา 10:43 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/439905

โดย…กิจจา อภิชนรจเรข

ถือว่ามาช้า แต่ในที่สุดก็ถึงวันเปิดตัวธุรกิจความงามของตัวเอง ในชื่อแบรนด์ ดีไอไอ เวลเนส สกินแคร์ (Dii wellness skincare) บุษกร วงศ์พัวพันธ์ อดีตนางเอกระดับตัวแม่ของวงการวันนี้ผันตัวเป็นนักธุรกิจ ทุ่มทุน 8 หลัก ร่วมหุ้นกับเพื่อนสนิทที่คบหากันตั้งแต่เรียนที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ สร้างผลิตภัณฑ์บำรุงผิวหน้าในหมวดเวลเนส สกินแคร์ และตั้งเป้าธุรกิจสร้างสรรค์ผลิตภัณฑ์เคาน์เตอร์แบรนด์ให้ได้การยอมรับ ระดับคุณภาพ 1 ใน 5 ของเอเชีย

ซึ่งก็เป็นเรื่องน่าแปลกใจได้เลยทีเดียว เพราะกว่า 20 ปีที่คร่ำหวอดอยู่ในวงการบันเทิง มีสินค้ามากมายหลายชิ้นได้เลือกนางเอกผิวสีน้ำผึ้งคนนี้เป็นพรีเซนเตอร์ แต่สำหรับผลิตภัณฑ์ความงามกลับมีน้อยชิ้นที่ได้ร่วมงานกับ หน่อย บุษกร ย้ำบอกว่าการเลือกเป็นตัวแทนความงามให้แบรนด์ใดๆ จะต้องใช้อย่างจริงจัง และเน้นคุณภาพในระดับตัวเองใช้แล้วพึงพอใจเท่านั้น จึงเป็นเรื่องยากและอาจดูช้าไปสักนิด กับการตัดสินใจสร้างผลิตภัณฑ์แบรนด์ใหม่ขึ้นมา

บุษกร กล่าวว่า การเปิดตัว ดีไอไอ เวลเนส จัดขึ้นอย่างเป็นทางการไปในเดือนนี้ โดยเริ่มวางจำหน่ายในแผนกเคาน์เตอร์แบรนด์เครื่องสำอางของห้างเซ็นทรัล ลาดพร้าว ส่วนอนาคตจะมีเซ็นทรัลสาขาต่างๆ เซน และเดอะมอลล์ มีการพัฒนาผลิตภัณฑ์โดยทีมแพทย์จำนวน 16 คน เลือกใช้ส่วนผสมนำเข้าจากฝรั่งเศสและอังกฤษ ซึ่งในฐานะเจ้าของธุรกิจได้รับเป็นพรีเซนเตอร์ครีมบำรุงผิวซีรี่ส์แรก และขอเป็นตัวแทนของหญิงสาววัยขึ้นเลขสี่ ที่เข้าใจในนิยามความงามได้ถ่องแท้

เธอคือความงามต้นแบบ

เวลเนส สกินแคร์ ถือเป็นของใหม่ในตลาดเครื่องสำอาง บุษกร กล่าวว่า จึงนับเป็นเรื่องท้าทายแต่ก็เป็นจุดแข็งของดีไอไอ แบรนด์สกินแคร์ซึ่งมีดีเอ็นเอต่อยอดมาจาก ดีวานา สปา (Divana Spa) ซึ่งโด่งดังในกลุ่มคนใส่ใจสุขภาพและความงาม นางเอกผิวดีก็เป็นลูกค้าคนสำคัญของที่นี่ และเลือกใช้ผลิตภัณฑ์สปาที่มีครบไลน์ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ทั้งแชมพู และครีมบำรุงผิว

แล้วเมื่อนักธุรกิจผู้ก่อตั้งดีวานา คือ พัฒนพงศ์ รานุรักษ์  และธเนศ จิระเสวกดิลก ต้องการแตกไลน์สู่ธุรกิจสกินแคร์ จึงขอเลือกอดีตนางเอกคนสนิทเป็นคู่ธุรกิจ โปรเจกต์นี้ใช้เวลา 5 ปีในการพัฒนาผลิตภัณฑ์ใหม่ขึ้นมา บุษกร เป็นต้นแบบในการคิดค้นเครื่องสำอางกลุ่ม Anti-aging ทดลองใช้ และปรับปรุงผลิตภัณฑ์ให้ได้ในระดับคุณภาพ

“ในกลุ่มเครื่องสำอางระดับพรีเมียม คนไทยติดแบรนด์ค่ะ โดยเฉพาะจากเมืองนอก ซึ่งก็เข้าใจได้ค่ะว่าแบรนด์อินเตอร์ฯ มีการสร้างแบรนด์ที่แข็งแกร่ง มีงบประมาณก้อนใหญ่จัดเต็มทุ่มได้ทั้งโฆษณา และการจ้างพรีเซนเตอร์ชื่อดัง คนเลือกใช้เพราะความน่าเชื่อถือเหล่านี้ การสร้างแบรนด์ไทยแท้ๆ ขึ้นมา จึงต้องศึกษาและเข้าใจในเรื่อง Barriers to entry หรืออุปสรรคในการเข้าสู่อุตสาหกรรมความงาม แต่ดิฉันก็เชื่อมั่นในสปาไทยที่มีชื่อเสียงไปทั่วโลกอยู่แล้วนะคะ คนมาใช้บริการดีวานามีทั้งยุโรป และเอเชีย สกินแคร์ที่ใช้ในสปาหรูจะเน้นคุณภาพโดดเด่น ส่วนผสมมีเอกลักษณ์ การต่อยอดธุรกิจเติบโตได้เรื่อยๆ แน่นอนค่ะ

แต่สปาโปรดักต์ก็มีจุดอ่อนนะคะ ในเรื่องความน่าเชื่อถือ เพราะมีหลายแบรนด์ออกมาวางขายโดยที่เน้นเกาะกระแส ไม่เน้นคุณภาพดีที่สุด เราจึงใช้เวลานานค่ะกับการสร้างผลิตภัณฑ์ ดิฉันเข้ามาร่วม
ทีมอาร์แอนด์ดี Research & Development ทำงานกับหุ้นส่วนผู้บริหาร และสร้างแพทย์ทีมวิจัยและพัฒนา นำร่องสร้างคลินิกองค์รวมในเรื่องสุขภาพและความงามขึ้นในสปา คิดค้นสกินแคร์ใช้เฉพาะในคลินิก

ขวดไหนที่ยังไม่ดีก็ปรับสูตรให้คุณภาพมีมาตรฐาน ตอนนี้มี 5 ขวดค่ะ ตั้งแต่เซรั่ม ครีมบำรุงเดย์-ไนต์ ครีมคอลลาเจน ไปจนถึงครีมกันแดด คนเลือกใช้แบรนด์ดีไอไอ จึงมีทั้งคนไทยและต่างชาติที่ใช้บริการในสปาอยู่แล้ว” บุษกร เริ่มต้นอธิบายถึงธุรกิจใหม่แกะกล่อง

เคล็ดลับวัยงามสมบูรณ์แบบ

“ยอมรับค่ะเคยตกอยู่ในกระแสอยากผิวขาว” บุษกร เผยความลับพร้อมเสียงหัวเราะ ตอนนั้นเริ่มสวมบทบาทนางเอกหน้าใส ความสวยขาวผิวออร่าสร้างความโดดเด่นและกลายเป็นค่านิยมความงามของสาวไทยไปในที่สุด แต่เมื่อสั่งสมประสบการณ์การดูแลตัวเองมาจนถึงวัยที่เข้าใจถ่องแท้ถึงคำว่าผิวสุขภาพดี สิ่งนี้คือบทสรุปจีรังที่สุดแห่งนิยามความงามพร้อมสมบูรณ์แบบ

“หุ้นส่วนที่เป็นเพื่อนสนิทดิฉัน คุณตี๋ พัฒนพงศ์ คุณโทนี่ ธเนศ บอกค่ะว่า พอเอ่ยถึงครีมบำรุงผิวในกลุ่ม Anti-aging ใบหน้าของดิฉันลอยขึ้นมาเลยนะคะ (ว่าแล้วก็หัวเราะชอบใจ) เพราะเขารู้ว่าบุษกรดูแลตัวเองมากๆ ครีมเคาน์เตอร์แบรนด์ดังๆ นี่ใช้มาหมดแล้ว แต่พอได้ใช้ครีมของคลินิก ก็เลิกบ่นเรื่องครีมข้นเหนียวๆ เนื้อหนักๆ ไปเลยค่ะ เพราะคิดค้นขึ้นมาเพื่อผิวคนไทย และคนเอเชีย ญี่ปุ่น เกาหลี จีน ซึ่งเป็นกลุ่มลูกค้าหลักเลยค่ะ”  บุษกร ย้ำบอกว่าขอเวลาอีก 5 ปี ที่ตั้งเป้าธุรกิจไว้ว่าแบรนด์ต้องเป็นที่รู้จักดี

“ก็ต้องยอมรับนะคะว่าตลาดเครื่องสำอางการแข่งขันรุนแรง แต่แบรนด์ใหม่มีความน่าทดลอง ยิ่งถ้าราคาจับต้องได้ ดิฉันคิดว่าใครก็อยากลองใช้” บุษกร บอกพร้อมรอยยิ้มสวยหวาน

ปฏิเสธไม่ได้ว่าพระเอกมีอายุงานมากกว่านางเอก ขณะที่สามีสุดหล่อ เคน ธีรเดช รับงานพระเอกอยู่ แต่ละครไทยไม่มีพื้นที่สำหรับบทนางเอกวัยเลขสี่อัพ งานแสดงละครจึงอยู่ในช่วงพักแต่ก็ชั่วคราว รอเวลาบทดีเหมาะสมก็คงได้เห็นกันอีกแน่ๆ บนหน้าจอทีวี

“นางเอกเรื่องสุดท้ายคือ พยัคฆ์สาวแซ่บอีหลี  8 ปีแล้วค่ะที่ไม่ได้แสดงละคร แต่ตอนนี้ทำธุรกิจเป็นผู้จัดละครด้วยค่ะ เมื่อมีเวลาพักกองดิฉันจึงตัดสินใจทำอีกธุรกิจ ในเรื่องความงามที่เราก็ถนัดและรู้จริง (ยิ้ม) ส่วนละครไม่รู้นะคะว่าจะเล่นบทบาทไหน เป็นแม่ก็ได้สิคะเพราะเราก็มีลูกแล้ว เข้าใจบทบาทนี้ดีเลยค่ะ เป็นแม่ร้ายๆ ก็สนุกดี (หัวเราะ) แม่ดีๆ ก็น้ำตาไหลได้ ถ้าอ่านบทแล้วรู้สึกว่าสนุก เล่นได้เลยค่ะ”

สิ่งสำคัญในผู้หญิงวัยงามสมบูรณ์แบบ บุษกร บอกว่าไม่พ้นเรื่องครอบครัว และหน้าที่การงานแน่นอน ซึ่งถ้ามีสองอย่างนี้ดีพร้อมสรรพแล้ว การหันมาดูแลตัวเองให้ดีทั้งสุขภาพและความงามก็เป็นเรื่องสำคัญไม่แพ้กันเลย

“การดูแลสุขภาพ อะไรที่ใครบอกว่าดี ทำหมดค่ะ ตั้งแต่การดื่มน้ำให้ได้วันละ 2 ลิตร ซึ่งแต่ก่อนสามารถดื่มได้ถึง 4 ลิตร เริ่มตั้งแต่ก่อนกินข้าวเช้าจะค่อยๆ จิบระหว่างวันไปเรื่อยๆ แต่เมื่อมีลูกเราจะดูแลตัวเองได้น้อยลง ดิฉันรับหน้าที่ไปส่งลูกชายทั้งสองคนไปโรงเรียนทุกๆ วัน เพราะเวลาส่วนหนึ่งก็ต้องยกให้การดูแลลูกด้วยนะคะ แต่ก็พยายามไม่ลืมการดูแลตัวเองทุกๆ เรื่องค่ะ เช่น ไม่ดื่มน้ำเย็น ข้าวกล้องกินมาร่วมสิบปีแล้วก่อนที่ฮิตๆ กันอีกนะคะ โยคะเรียนมา 15 ปีแล้วและหยุดไปในช่วงเลี้ยงลูกเล็ก แล้วเมื่อเด็กๆ โตตอนนี้ก็กลับมาเริ่มเล่นอีกครั้งค่ะ

เลือกใช้ในสิ่งดีที่สุด ดูแลเรื่องอาหารการกิน และการออกกำลังกาย คือเคล็ดที่ไม่ลับเลยค่ะ” บุษกร บอกทิ้งท้ายพร้อมรอยยิ้มสวย สไตล์ต้นแบบสวยไทยแท้จริง

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

27 มิถุนายน 2559 เวลา 11:13 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/439706

โดย…วรธาร   ภาพ… วีรวงศ์ วงศ์ปรีดี

หนุ่มตี๋บุคลิกและอัธยาศัยดีร่าเริง “บอล” วิศรุต วิญญูเอกสิทธิ์ บัณฑิตใหม่ สาขาการจัดการวิศวกรรม วัย 26 ปี จากสถาบันเทคโนโลยีนานาชาติสิรินธร มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (SIIT) คนนี้ต้องบอกว่ามีความรู้ความสามารถ วิสัยทัศน์ และทัศนคติที่ดีเยี่ยม ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้รับคัดเลือกให้เป็น CEO for One Month ของบริษัท อเด็คโก้ ประเทศไทย ซึ่งจะได้โอกาสเรียนรู้งานโดยตรงกับซีอีโอของอเด็คโก้ ประเทศไทย เป็นเวลา 1 เดือนเต็ม

หลายคนอาจสงสัยว่า CEO for One Month คืออะไรและทำไมวิศรุตถึงเข้าร่วมวงแข่งขันเพื่อเป็นหนึ่งตัวแทนคนไทยไปแข่งขันกับ CEO for One Month อีก 49 ประเทศ บัณฑิตใหม่จาก SIIT ให้ข้อมูลว่า CEO for One Month เป็นโครงการที่บริษัท อเด็คโก้ ซึ่งเป็นผู้นำระดับโลก ในการให้บริการด้านการบริหารงานทรัพยากรบุคคลครบวงจร ได้จัดขึ้นเพื่อให้โอกาสกับคนรุ่นใหม่ได้เข้าร่วมทำงานกับผู้บริหารสูงสุดของอเด็คโก้ในประเทศของตน เพื่อเรียนรู้เก็บประสบการณ์ทำงานที่ไม่สามารถหาได้จากที่อื่น และมีเพียงหนึ่งคนเท่านั้นที่จะได้รับเลือกเป็น CEO for One Month ของกลุ่มบริษัท อเด็คโก้ ได้ร่วมทำงาน
กับ Alain Dehaze ซีอีโอของกลุ่มบริษัท อเด็คโก้ ที่ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เป็นเวลา 1 เดือน

“โครงการนี้กลุ่มอเด็คโก้จัดขึ้นเป็นปีที่ 3 แต่อเด็คโก้ไทยจัดเป็นปีที่ 2 ผมเองพอรู้ว่าเปิดให้นักศึกษาใกล้จบสมัครก็เขียนเรซูเม่ส่งเข้าไป รอบแรกเป็นวิดีโอชาเลนจ์ให้ผู้สมัครแต่ละคนส่งคลิปวิดีโอแนะนำตัวเองเป็นภาษาอังกฤษ 1 นาทีทำไมถึงอยากประกวด ในส่วนของผมจะพูดเรื่องทัศนคติของตัวเองที่อเด็คโก้ไทยมองว่าค่อนข้างเด่นก็คือ เรื่องของการเป็นคนคิดบวก พร้อมเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ เสมอ และมีความมุ่งมั่นตั้งใจที่จะเรียนรู้จริงๆ นอกจากนี้ ก็จะพูดถึงว่าทำไมตัวเองถึงเหมาะเป็นตัวแทนประเทศไทยไปแข่งตัวแทนกับอีก 49 ประเทศ” วิศรุต ให้ข้อมูล

พร้อมกับเผยความปรารถนาของตัวเองตั้งแต่เด็กว่า ความฝันของเขาคืออยากเป็นผู้บริหารในองค์กรข้ามชาติ เพราะชอบภาษาอังกฤษและอยากใช้ภาษาอังกฤษในการทำงาน ซึ่งพอเห็นโครงการตรงกับความต้องการของตัวเองและเป็นโครงการพิเศษที่พร้อมให้โอกาสอันพิเศษในการเรียนรู้ด้วย กล่าวคือปกติทั่วไปการที่จะก้าวไปเป็นผู้บริหารระดับสูงจะต้องไต่เต้าจากระดับล่างขึ้นไป แต่โครงการนี้ถ้าใครได้ตำเหน่งนี้ก็เท่ากับเป็นซีอีโอเงา โดยจะได้เรียนรู้การบริหารทุกอย่างโดยตรงกับผู้บริหารระดับสูงของอเด็คโก้ ประเทศไทย

“พูดตรงๆ ตอนแรกผมไม่ได้คาดหวังจะมาถึงจุดนี้และเป็นตัวแทนประเทศไทย เพราะเพื่อนๆ ทั้ง 9 คนจากที่สมัครเข้ามา 190 คน ล้วนเก่งทั้งนั้น แต่พอมาถึงตรงนี้ผมคาดหวังเข้ารอบ 10 คน เพื่อจะเข้า Boot Camp ที่ต่างประเทศ 1 อาทิตย์ และถ้าโชคดีมีชัยได้เป็น CEO for One Month ของกลุ่มบริษัท อเด็คโก้ ซึ่งจะได้ร่วมงานกับซีอีโอใหญ่ของกลุ่มอเด็คโก้ต้องถือเป็นประสบการณ์ครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิตที่ไม่ลืม แต่การที่จะไปถึงจุดสูงสุดหรือไม่ ตอนนี้ยังไม่มองถึงขั้นนั้น

“เพราะจากนี้ไป 1 เดือนผมต้องเรียนรู้งานจากพี่ธิดารัตน์ กาญจนวัฒน์ ผู้อำนวยการส่วนภูมิภาคไทยและเวียดนาม กลุ่มบริษัท อเด็คโก้ ประเทศไทย ให้มากที่สุด ศึกษาและเรียนรู้ว่าพี่เขาใช้วิธีการ เทคนิคในการบริหารอย่างไรให้องค์กรเติบโตมีผลกำไร ไม่เพียงแค่นั้นพี่ธิดารัตน์บริหารคนของอเด็คโก้เป็นร้อยๆ ได้อย่างไร ผมว่าอันนี้น่าสนใจเพราะคนสมัยนี้อาจจะเก่งเชิงเทคนิคหรือทำงานเก่งอย่างเดียว แต่บริหารคนไม่เก่ง สำหรับผมอยากเก่งทั้งสองอย่างทั้งเก่งงานและเก่งบริหารคน ฉะนั้น CEO for One Month จึงตอบโจทย์ในสิ่งที่ผมต้องการหมดเลย ส่วนผลลัพธ์ข้างหน้าจะเป็นอย่างไรนั้นพร้อมยอมรับเสมอ เพราะการมาถึงจุดนี้ก็ถือว่าได้ความรู้และประสบการณ์ที่ล้ำค่าแล้ว”

วิศรุต เสริมอีกว่า อีกอย่างการที่เขาสมัครเข้าโครงการนี้เพราะต้องการแสดงให้ทั่วโลกได้เห็นว่าคนไทยก็มีศักยภาพไม่แพ้ชาติใดในโลก และอยากเป็นแรงบันดาลใจให้เด็กไทยรุ่นต่อๆ ไป กล้าที่จะแสดงความสามารถและศักยภาพของเราให้คนทั่วโลกเห็น แต่จากการมีประสบการณ์ที่เป็นติวเตอร์ภาษาอังกฤษให้รุ่นน้องในระหว่างเรียนปริญญาตรีจนถึงวันนี้ รวมถึงการไปใช้ชีวิตในประเทศสิงคโปร์อยู่หลายปี ยอมรับว่าคนไทยนั้นเก่ง แต่มีข้อจำกัดในด้านภาษาที่ทำให้ไม่สามารถแสดงศักยภาพออกไปให้คนได้เห็นเท่านั้น

“ผมเองชอบภาษาอังกฤษและอยากพูดอังกฤษได้อยู่แล้ว ประกอบกับความฝันอยากเป็นผู้บริหารองค์กรข้ามชาติคุณพ่อจึงส่งไปเรียนมัธยมที่สิงคโปร์ซึ่งจะได้ภาษาจีนด้วย ก่อนไปผมเรียนที่เมืองไทยถึง ม.3 แต่พอไปที่โน่นต้องไปเข้า ม.1 ใหม่เพราะภาษาอังกฤษสู้เขาไม่ได้ ทั้งที่ตอนเรียนเกรด 4 ตลอด เหตุนี้ผมจึงจบ ป.ตรี ขณะมีอายุ 26 ปี ซึ่งจบหลังน้องผมทั้งสองคนด้วย (หัวเราะ) ดังนั้นจึงอยากฝากให้เยาวชนไทยว่าภาษอังกฤษสำคัญมาก อยากให้เรียนที่ไม่ใช่เพื่อสอบให้ผ่านเท่านั้น แต่สามารถเอามาใช้ในการสื่อสาร ในการดำรงชีวิต การทำงาน และแสดงศักยภาพของเราให้คนอื่นได้เห็นโดยเฉพาะต่างชาติ ในส่วนของผมจะไปถึงเป้าหมายสูงสุดหรือไม่ ไม่อาจรู้ได้ แต่อย่างน้อยก็อยากเป็นแรงบันดาลใจให้หลายคนว่าคนไทยเราก็มีความสามารถไม่แพ้ชาติอื่น” วิศรุต ทิ้งท้าย

ถ้าอย่างนั้น มาเอาใจลุ้นให้วิศรุตก้าวไปถึงฝั่งแห่งความสำเร็จได้เป็น 1 ใน 10 และก้าวไปเป็นสุดยอด CEO for One Month ประจำปี 2016 ให้ได้ เพื่อให้โลกได้รู้ว่า เด็กไทยเก่งไม่แพ้ชาติใดในโลก

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

26 มิถุนายน 2559 เวลา 09:53 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/439551

โดย…บงกชรัตน์ สร้อยทอง

ปัจจุบันในยุคข้อมูลข่าวสารและเทคโนโลยีมีความสำคัญในทุกขั้นตอนของการใช้ชีวิตและการดำเนินธุรกิจ เพื่อช่วยอำนวยความสะดวกให้กับทุกชีวิต ให้มีความรวดเร็วและลดความยุ่งยากลงไปได้มาก

บริษัท เน็ตเบย์ (NETBAY) ที่รุกธุรกิจด้านบริการธุรกรรมออนไลน์มานานกว่า 17 ปี แต่เริ่มในนามว่า ซอฟท์แวร์ลิงก์ ก่อน จาก “พิชิต วิวัฒน์รุจิราพงศ์” ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร ผู้ก่อตั้งและเจ้าของธุรกิจ ซึ่งที่จริงก็คือฟินเทค หรือ อี-เพย์เมนต์ที่เกิดขึ้นมานานแล้ว

ปัจจุบันมีรายได้จาก 3 ธุรกิจ คือ 1.กลุ่มบริการ e-Logistics Trading ที่ให้บริการพิธีการศุลกากรทางอิเล็กทรอนิกส์แบบไร้เอกสาร (e-Customs Paperless) การให้บริการชำระค่าภาษีอากรทางอิเล็กทรอนิกส์ และการให้บริการระบบรายงานบัญชีสินค้าเข้า/ออกแบบไร้เอกสาร 2.กลุ่มบริการ e-Business Services หรือระบบการให้บริการตรวจสอบเพื่อทราบข้อเท็จจริงเกี่ยวกับลูกค้า (Customer Due Diligence Gateway) และระบบการให้บริการบริหารจัดการข้อมูลเพื่อส่งรายงานธุรกรรมผ่านสื่ออิเล็กทรอนิกส์ (สำหรับสถาบันการเงิน) และ 3.กลุ่มโปรเจกต์และอื่นๆ

ย้อนถึงจุดเริ่มต้น “พิชิต” เล่าว่า ก่อนมาเป็นเน็ตเบย์ธุรกิจเดิมคือการนำเข้าเครื่องจักรเพื่อใช้ในอุตสาหกรรมการพิมพ์ แต่ 30-40 ปีที่แล้ว มีความชอบส่วนตัวที่ชอบเรื่องเทคโนโลยีและมักจะมุ่งมั่นที่จะศึกษาเอง ตั้งแต่ที่บริษัท ไอบีเอ็ม (ประเทศไทย) เพิ่งเอาเครื่องคอมพิวเตอร์แบบตั้งโต๊ะ (พีซี) เข้ามา ก็มักจะหาเวลาไปเข้าฟังสัมมนาตลอด แม้หลายเรื่องจะฟังไม่ค่อยเข้าใจก็ตาม แต่ความรู้สึกก็ยังชอบที่จะเรียนรู้ตลอด และคิดมาโดยตลอดว่า วันหนึ่งน่าจะมาเริ่มทำธุรกิจนี้อย่างจริงจัง

“ผมว่าเรื่องไอทีน่าจะเป็นเรื่องสำคัญของชีวิตและน่าจะมีบทบาทมากขึ้นในอนาคต และพอเกิดอินเทอร์เน็ตขึ้นทุกอย่างก็ไปเร็วมาก ซึ่งขณะที่ทุกคนให้ความสำคัญกับตัว T คือ เทคโนโลยีมากกว่า แต่ผมกลับมองว่าตัว I คือ Information เรื่องข้อมูลข่าวสารเป็นเรื่องสำคัญมาก และถ้าที่ทำงานทุกแห่งแต่ละแผนกสามารถเชื่อมโยงข้อมูลข่าวสารได้ดี การวางระบบโครงสร้างพื้นฐานของแต่ละบริษัทในทุกเรื่องน่าจะเป็นตัวหลักที่จะทำให้บริษัทสามารถประสบความสำเร็จได้ดี ประกอบกับตอนนั้นเริ่มมองอนาคตแล้วว่า ธุรกิจสิ่งพิมพ์ที่เราเกี่ยวข้องด้วยจะเริ่มเข้าสู่แนวโน้มขาลง (Sunset) แน่นอน ทางหนึ่งเรากำลังจะผ่องถ่ายธุรกิจเก่าออก ก็มีคนสนใจมาซื้อเครื่องจักรไปทำต่อพอดี”

จากนั้นเขาก็เริ่มรวบรวมนิสิตนักศึกษาที่เพิ่งจบปริญญาตรีใหม่ๆ เข้ามาร่วมทำงานด้วย เพราะบริษัทเพิ่งจะเริ่มต้นและยังไม่เป็นที่รู้จัก การไปจ้างซีเนียร์ทางคอมพิวเตอร์มาก็คงไม่มีใครมา อีกทั้งน่าจะเป็นการสื่อสารที่เข้าใจยาก เนื่องจากส่วนใหญ่ต้องยึดติดกับงานหรือประสบการณ์ที่เขาเคยทำกันมาด้วย จึงเริ่มหาฝ่ายเทคนิคโปรแกรมเมอร์ รวมกันแค่ 3-4 คนก่อน

ต่อจากนั้นเริ่มมานั่งพิจารณาและวิเคราะห์ตลาดไอทีที่มีการแข่งขันอยู่ตอนนั้นมีเพียง 2 สายธุรกิจ คือ ออกแบบและรับเหมาวางระบบโครงข่ายเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร (System Integration) หรือ SI ที่จะไปรับงานประมูลจากภาครัฐหรือรับงานโปรเจกต์ของภาคเอกชนมา และการรับจ้างเขียนโปรแกรม Software House

เพราะเป็นผู้เล่นรายใหม่ที่ไม่มีใครรู้จักและเป็นบริษัทขนาดเล็ก สิ่งที่ควรทำคือการวางกลยุทธ์ให้มีความแตกต่างจากอุตสาหกรรม เขาจึงเริ่มมองความจำเป็นที่ต้องมีซอฟต์แวร์และผลิตภัณฑ์ของตัวเอง ส่วนกลุ่มเป้าหมายที่น่าจะเข้าไปหามากที่สุดคือ ตามการเติบโตเศรษฐกิจของประเทศ เพราะตลาดใหญ่ นั่นคือ กลุ่มผู้นำเข้าและส่งออก ที่สุดท้ายสามารถพัฒนาโปรแกรมบริหารให้กับลูกค้านำเข้าและส่งออก โดยไม่ใช่ทำเพียงขายโปรแกรมให้กับแต่ละบริษัท (ไลเซนส์) แต่จะเก็บค่าบริการจากลูกค้าด้วยวิธีทรานแซคชั่น เทียบได้กับการจ่ายค่าบริการใช้เครือข่ายมือถือ ค่าน้ำหรือค่าไฟ ที่ลูกค้าใช้เท่าไรก็จ่ายตามจำนวนจริงที่ใช้ ใครใช้น้อยก็จ่ายน้อย ใครใช้มากก็จ่ายมาก

เมื่อได้คุยกับลูกค้าส่งออกนำเข้าที่ทำธุรกิจชิปปิ้ง โลจิสติกส์ รับเหมา ทำเรื่องศุลกากรให้ จัดการจองสายเรือ สายเครื่องบิน ทำประกัน ชำระภาษีให้ และพบว่ากลุ่มเป้าหมายที่เลือกกว้างมากและอุตสาหกรรมนี้กำลังเริ่มเข้าสู่การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ เพราะหลังจากที่ไทยเจอวิกฤตต้มยำกุ้งปี 2540 กองทุนการเงินระหว่างประเทศ (IMF) ก็ให้กรมศุลกากรบังคับเปลี่ยนการชำระศุลกากรจากกระดาษเป็นระบบอิเล็กทรอนิกส์ โดยใช้ระบบ EDI (Electronic Data Interchange)

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นเพิ่มเติมจากที่เราจะพัฒนาโปรแกรมให้ลูกค้าสามารถมีการชำระศุลกากรได้สะดวกมากขึ้น แต่ปรากฏว่าทางกรมศุลกากรต้องการให้มีตัวกลางที่สามารถเชื่อมต่อตัวกลางในทุกๆ ส่วนที่มาทำธุรกรรมกับหน่วยงาน (เกตเวย์กลาง) ทำให้บริษัทพัฒนาโปรแกรมที่หลากหลายในอุตสาหกรรมของลูกค้าที่มีความแตกต่างกัน เพื่อให้เชื่อมโยงกับระบบศุลกากรและระบบเกตเวย์ทั้งหมด อีกทั้งต้องแปลงแพลตฟอร์มลูกค้าให้เข้ากับอีกปาร์ตี้หนึ่งที่เป็นเอกชนและหน่วยงานรัฐ ไม่ว่าจะเป็นชิปปิ้ง ทางเรือทางอากาศ ธนาคารพาณิชย์ ที่สำคัญที่สุดคือต้องทำให้ทุกหน่วยงานมีการเชื่อมโยงเข้ากันทั้งหมด เท่ากับว่าเน็ตเบย์ได้พัฒนาตั้งแต่ต้นน้ำ กลางน้ำ และปลายน้ำ โดยทั้งหมดบริษัทคิดแค่ค่าทรานแซคชั่นเท่านั้น โดยแตกต่างจากคู่แข่งในอุตสาหกรรมที่จะทำแค่งานต้นน้ำ หรืองานกลางน้ำไปเลย

สิ่งที่ลูกค้าได้คือ การลดขั้นตอนการดำเนินงาน ลดเวลาการทำงาน ส่งต่อช่วยลดต้นทุน ค่าใช้จ่ายทั้งทางตรงและทางอ้อมให้กับลูกค้า ทำให้ลูกค้าแต่ละรายมีเวลาและโอกาสที่จะไปคิดกลยุทธ์หรือพัฒนาธุรกิจหลักของเขามากกว่า

4-5 ปีแรกที่ดำเนินธุรกิจช้ำเลือดช้ำหนองเพราะขาดทุน ความยากคือ มุมมองและทัศนคติ (Mind Set) ที่คิดว่ากระดาษคือคำตอบของทุกอย่างที่มีรายละเอียดชี้แจงเป็นทางการ ให้ลองใช้ฟรีลูกค้ายังไม่เอาเลย แต่ความจริงเขาเจอต้นทุนที่แอบแฝงหลายเรื่อง เขามองว่าต้นทุนคือไม่ใช่ต้นทุน เช่น การให้เมสเซนเจอร์ไปส่งเอกสารต่างๆ

กระบวนการที่บริษัททำเริ่มตั้งแต่เชื่อมระบบผู้นำเข้าส่งออกกับศุลกากร ส่งใบขนสินค้าระบุว่าขนส่งสินค้า หมายเลขและอยู่พิกัดอะไร ยอดภาษีเท่าไร สามารถระบุได้เลยว่าเขาใช้แบงก์อะไร จำนวนภาษีเท่าไร ลูกค้าก็แค่ส่งข้อมูลมายังเกตเวย์กลาง แล้วบริษัทก็ส่งต่อข้อมุูลให้ศุลกากรเป็นคนเช็กว่าข้อมูลสินค้าพิกัดถูกต้องหรือไม่ จากนั้นส่งกลับไปยังเกตเวย์กลาง เกตเวย์กลางก็ส่งข้อมูลไปยังธนาคาร ธนาคารดูในบัญชีว่ามีเงินพอจ่ายและทำการตัดเงินจ่ายให้กรมศุลกากร แล้วก็แจ้งมาที่เกตเวย์กลาง เราก็แจ้งไปที่กรมศุลกากรว่าเงินเข้าแล้ว กรมศุลกากรเมื่อได้รับว่าได้เงินแล้วก็มีการสั่งให้ออกใบปล่อยสินค้าออกมาได้เลย จากนั้นแจ้งไปที่ลูกค้า แล้วลูกค้าก็ออกสินค้าได้เลย ซึ่งกระบวนการทั้งหมดใช้เวลาทั้งหมด 5 นาที จากเดิมที่ลูกค้าต้องใช้เวลา 2-3 วัน สิ่งที่ทำมาตลอด เท่ากับสิ่งที่ปัจจุบันเรากำลังเรียกว่า “อี-เพย์เมนต์” หรือ “ฟินเทค”

จากนั้นบริษัทก็มีการลงทุนเรื่องคลาวด์คอมพิวติ้งของไอบีเอ็ม พัฒนาโปรแกรมต่างๆ ที่ใช้บนมือถือและสมาร์ทโฟน จนปัจจุบันกลายเป็นนวัตกรรมเทคโนโลยีที่ให้บริการอย่างครบวงจร (Software as a Service) และที่บริษัทดำเนินการนี้ก็อยู่ในช่วงที่นโยบายภาครัฐและทุกฝ่ายกำลังให้ความสำคัญกับการดำเนินเศรษฐกิจบนยุคดิจิทัล (Digital Economy)

เขาเชื่อว่า สิ่งที่ทำให้เน็ตเบย์ประสบความสำเร็จ ส่วนหนึ่งคือการให้ความสำคัญด้านการบริหารคน จนกลายเป็นวัฒนธรรมองค์กร เมื่อเกิดเหตุที่ผิดพลาดกับลูกค้าจะไม่มีการโทษกันว่าใครเป็นคนทำผิด แต่เกิดวัฒนธรรมที่ว่า “เรา” จะช่วยแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นกับลูกค้าอย่างไรมากกว่า พร้อมกับทำให้พนักงานรู้สึกไปในทิศทางเดียวกัน ถึงความพร้อมที่วันหนึ่งบริษัทเข้ามาเป็นบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ เอ็ม เอ ไอ และก็ได้รับการตอบรับจากผู้ลงทุนเป็นอย่างดีอย่างที่ปรากฏ จากราคาเสนอขายประชาชนครั้งแรกที่หุ้นละ 4 บาท เมื่อเข้าซื้อขายในตลาดหลักทรัพย์ เอ็ม เอ ไอ วันแรก 16 มิ.ย. ราคาปิดที่ 11.30 บาท

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

24 มิถุนายน 2559 เวลา 10:54 น….. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/439242

โดย…ปอย ภาพ วิศิษฐ์ แถมเงิน

ร้านใหม่เอี่ยมอ่องบนถนนนางลิ้นจี่ ไทม์ อีทเทอร์รี่ แอนด์ บาร์ ร้านสุดเท่ในสไตล์โมเดิร์นอินดัสเทรียล ดูเข้มขรึม อบอุ่น หนักแน่นในแบบฉบับยุโรป อาหารจึงดีไซน์เมนูให้สอดคล้องกับการตกแต่งร้าน คือมีอาหารยุโรปทุกๆ ชาติให้เลือกสั่ง ทั้งอิตาลี ฝรั่งเศส แต่วันนี้เน้นอาหารสเปนแบบดั้งเดิม เพราะมีเชฟชาวเมืองกระทิงดุ ตัวจริง เสียงจริง มาแนะนำจานเด็ดอาหารสเปนของแท้

มาริโอ โรดริเกซ กาโก เชฟเคราสุดเท่ แต่ใบหน้า (ที่ดูว่า) โหดๆ ก็คลายความเข้มขรึมลงไปได้ในทันทีที่เขาโปรยยิ้มทักทายคนมาชิมอาหารรอบข้าง เชฟมาริโอ อายุเพียง 26 ปี แต่วันนี้ก็ได้ก้าวขึ้นมารับตำแหน่งเฮดเชฟ ประจำร้านไทม์ อีทเทอร์รี่ แอนด์ บาร์ การทำงานในร้านซึ่งให้บริการในคอนเซ็ปต์ All-Day Dining ไม่ว่าจะเป็นมื้อเช้า มื้อสาย มื้อกลางวัน และมื้อกลางคืน ทำให้งานใหม่ในเมืองไทย ซึ่งเชฟหนุ่มได้เริ่มต้นใช้ชีวิตที่นี่เพียง 8 เดือนเท่านั้นเป็นเรื่องสุดท้าทาย

เชฟมาริโอ อธิบายคำว่า Thyme มาจากชื่อสมุนไพรที่มีถิ่นกำเนิดในยุโรปนิยม ใช้ปรุงอาหารกันอย่างแพร่หลาย มีเอกลักษณ์เฉพาะในเรื่องกลิ่นหอม แล้วด้วยการออกเสียงพ้องกับคำว่า Time ในภาษาอังกฤษ ที่แปลว่า เวลา ก็เป็นกิมมิกที่นำใช้สอดคล้องกับคอนเซ็ปต์ของร้าน ที่พร้อมบริการกันตลอด 24 ชั่วโมงเลยทีเดียว

“หน้าที่เชฟใหญ่ไม่ใช่ว่าต้องทำอาหารเองทุกๆ จานหรอกนะครับ แต่การคอยกำกับดูแลให้ลูกทีมในครัวทำหน้าที่ในการเตรียมสิ่งของและปรุงอาหารได้ในแบบของเรา มีการฝึกทีมงานโดยต้องเป็นครูที่ดีด้วยครับ ทีมงานที่ดีทำให้เราไม่ต้องเหนื่อยมาก” เชฟมาริโอ เริ่มต้นสนทนาพร้อมรอยยิ้มสดชื่น ทำให้เขาดูสดใสอ่อนเยาว์สมวัย

ใครอยากลองชิมรสชาติอาหารแดนกระทิงดุ เชฟแนะนำก็ต้องเลือกจานนี้ก่อนเลย ปาเอญ่า (Paella) หรือข้าวผัดสเปน ที่คนไทยคุ้นชื่อกันดีอยู่แล้ว สูตรของเชฟมาริโอจะใส่ดีหมึกสีดำ (Black Ink) เพิ่มความมันให้ข้าวเมล็ดกลมๆ สั้นๆ ที่ดูคล้ายข้าวญี่ปุ่นแต่รสสัมผัสข้าวสเปนกรุบกริบกว่า

“วัตถุดิบทุกอย่างสั่งพิเศษจากประเทศสเปน ทำให้ผมทำงานด้วยความคุ้นเคย อะไรที่เคยทำในครัวตอนเป็นลูกมือของคุณแม่ พอมาทำงานเมืองไทยก็ทำแบบเดิมๆ เลย ผมมาจากครอบครัวที่ทำธุรกิจเกี่ยวกับร้านอาหาร (บอกพร้อมรอยยิ้ม) พ่อกับแม่เป็นเชฟใหญ่ของร้าน ซึ่งอยู่ในเมืองบายาโดลิด ที่นี่เป็นเมืองเล็กๆ ครับ แต่ก็คึกคักเพราะเป็นเมืองท่องเที่ยวในสมัยยุคโรมัน ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของกรุงมาดริดซึ่งเป็นเมืองหลวง ไม่ไกลนะครับราว 200 กว่ากิโลเมตร ทำให้คนเดินทางต่อมาท่องเที่ยวกันที่นี่ด้วย ร้านอาหารของเราจึงต้อนรับผู้คนจากทั่วโลก

หลายคนก็ถามผมนะครับว่า ทำไมไม่สานต่องานร้านอาหารของครอบครัวล่ะ? แล้วทำไมจึงเลือกเมืองไทย ผมว่าที่นี่ดูน่าตื่นเต้น น่าค้นหาสำหรับวัยของผมนะ (หัวเราะ) แล้วอาหารไทยก็ขึ้นชื่อมีชื่อเสียงไปทั่วโลกอีกด้วย ผมมาถึงก็หัดทำต้มยำกุ้งได้บ้างแล้ว มีสมุนไพรแปลกๆ หลายชนิดเลยครับ ส่วนคำถามแรกผมได้เริ่มต้นงานครัวของที่บ้านและได้เก็บประสบการณ์ ได้เรียนรู้ในสิ่งที่อยากจะรู้ไปได้ทั้งหมดแล้ว พ่อกับแม่ก็แข็งแรงและยังมีพลังดูแลร้านอาหารได้อีกนาน และการเดินทางไปเรียนรู้โลกกว้าง คือคุณสมบัติสำคัญอย่างหนึ่งของคนทำงานอาชีพเชฟเลยนะครับ” เชฟมาริโอ บอกน้ำเสียงนุ่มนวล

ถึงแม้จะเติบโตและคลุกคลีอยู่ในร้านอาหารตั้งแต่เด็ก เชฟมาริโอ ย้ำว่า แต่การเรียนรู้ก็ไม่มีวันจบ หลังศึกษาจบจากไฮสกูล ที่ Virgen Nina European Schooling System จึงไปเรียนต่อด้านการครัวโดยเฉพาะที่สถาบัน I.E.S.Diego de Praves

“ตอนวัยรุ่นผมไม่ได้ไปไหนเลยนะครับ อยู่ในบ้านเกิดและเริ่มทำงานกับที่บ้าน เพราะเมืองบายาโดลิด เป็นเมืองมีชื่อเสียงของสเปน ทั้งในด้านอาหารการกิน ไวน์ และวิถีชีวิตของผู้คนที่มีรากเหง้าในด้านนี้ ส่งต่อกันมาเป็นพันๆ ปี โรงเรียนทำอาหารที่ดีๆ ก็อยู่ที่นี่ครับ ร้านอาหารที่มีชื่อเสียงก็อยู่ในเมืองนี้ ผมจึงอยากออกไปหาประสบการณ์ออกไปเห็นโลกใบใหม่ๆ บ้าง แล้วเมืองไทยก็เป็นความประทับใจแรกที่ได้เดินทางออกจากบ้านเกิดเลยครับ”

เชฟมาริโอ ทิ้งท้ายไว้ด้วยรอยยิ้ม ก่อนขอตัวเข้าครัวเพื่อควบคุมการปรุงปาเอญ่าสูตรเด็ด เชฟบอกว่า อีกหน้าที่คือการดูแลไม่ให้พนักงานใช้ของแบบทิ้งๆ ขว้างๆ ดูแลให้ห้องครัวอยู่ในสภาพที่สะอาด ถูกสุขลักษณะ และอาหารที่ทำออกมาต้องมีคุณภาพและมาตรฐานสูง คือความรับผิดชอบสำคัญอีกประการหนึ่งของงานครัววันนี้

Black Ink Paella

ส่วนผสม

ข้าว Carnaroli 260 กรัม

กุ้ง 150 กรัม

หมึก 160 กรัม

ซอสหมึกดำ Black Ink 10 กรัม

น้ำสต๊อกกุ้ง 300 ซีซี

ซอสมะเขือเทศเข้มข้น (สูตรเฉพาะ) 10 กรัม

น้ำมันมะกอก

กระเทียมสับหยาบ

ปลาหมึก Octopus

หมึกหั่นแว่น

มะนาวเหลือง

พาร์สลีย์

วิธีทำ

กระทะตั้งไฟปานกลาง ใส่น้ำมัน กุ้งหั่นเต๋า และหมึกหั่นแว่นผัดพอสุก

ใส่ข้าวลงผัด จากนั้นใส่ซอสมะเขือเทศเข้มข้น น้ำสต๊อกกุ้ง และซอสหมึกดำ คลุกเคล้าจนเข้ากัน

ลดไฟลงแล้วเคี่ยวจนเกือบงวด ปรุงรสด้วยเกลือ พริกไทยป่นเล็กน้อยนำเข้าตู้อบประมาณ 3-5 นาที

ตกแต่งจานด้วยหมึกหั่นแว่นและหนวดหมึกผัดกับกระเทียมสับน้ำมันมะกอกมะนาวเหลืองหั่นชิ้น และพาร์สลีย์สับพร้อมเสิร์ฟ

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

23 มิถุนายน 2559 เวลา 10:53 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/438999

โดย…วราภรณ์ ภาพ… ทวีชัย ธวัปปกรณ์

เมืองนอกมีหุ่นยนต์ช่วยพับผ้า เมืองไทยก็มีหุ่นยนต์ช่วยทำงานบ้านด้วยเช่นกัน เพื่อตอบสนองไลฟ์สไตล์ของผู้หญิงไทยยุคใหม่ที่เปลี่ยนไป นำเข้าโดย คุณขวัญ-ม.ล.พลอยนภัส ลีนุตพงษ์ กรรมการผู้จัดการบริษัท ทีเอชโรโบติก ผู้นำเข้าและจำหน่ายหุ่นยนต์ทำความสะอาดแบรนด์ไอโรบอท จากสหรัฐอเมริกา มาช่วยให้การทำงานบ้านของแม่บ้านยุคใหม่เป็นเรื่องที่ง่ายขึ้น ซึ่งการติดต่อและนำเข้าไม่ใช่เรื่องง่าย เนื่องจากประเทศไทยมีหลายเจ้าที่ยื่นความจำนงขอเป็นผู้นำเข้า แต่ค่าที่ ม.ล.พลอยนภัสเป็นแฟนพันธุ์แท้ของไอโรบอท จึงไม่ใช่เรื่องยาก ซึ่งเทคโนโลยีช่วยทำงานบ้านเป็นเทรนด์ที่แม่บ้านยุคใหม่กำลังมองหา

“เราเป็นแม่บ้านยุคใหม่ อย่างรุ่นคุณแม่ทำทุกอย่างประดิดประดอย รู้เทคนิคทำความสะอาดบ้านทุกอย่าง พอยุคเราแต่งงานมีลูก แต่เราก็ยังต้องทำงานนอกบ้านทัดเทียมกับชาย และเราน่าจะทำประโยชน์ได้มากกว่ามานั่งทำงานบ้านเอง เราไปเตรียมการสอนให้ความรู้กับนิสิต หรือใช้เวลาเล่นกับลูกแล้วปล่อยให้มีเทคโนโลยีมาช่วยทำงานบ้านดีกว่า และเอาเวลาที่อยู่บ้านไปสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับคนในครอบครัว”

เมื่อไลฟ์สไตล์ของแม่บ้านยุคใหม่เปลี่ยนไป เธอจึงทดลองใช้เทคโนโลยีมาช่วยแบ่งเบาทำงานบ้านเมื่อ 4 ปีที่แล้ว “พอลองใช้ทั้งเครื่องดูดฝุ่น เครื่องทำความสะอาดสระว่ายน้ำ หุ่นยนต์ช่วยถูบ้านและอื่นๆ ด้วยความที่เราใช้สินค้าของเขาอยู่แล้ว เราคิดว่ามันเจ๋งคิดว่าผู้หญิงทำงานเหมือนเราน่าจะชอบ เราอยากเป็นคนนำเอง เราเลยเชิญผู้บริหารไอโรบอทมาที่บ้านเพราะช่วงนั้นเขามาทำธุระแถวๆ เอเชียพอดี เราเชิญเขามากินข้าวที่บ้าน พอเขาเห็นว่าเราใช้หุ่นยนต์ของเขาถึง 4 ตัวเขาก็แปลกใจว่า เรารู้จักสินค้าของเขาจริงๆ เขาจึงให้เราเป็นผู้จัดจำหน่ายเป็นเจ้าเดียวในเมืองไทย ซึ่งขวัญดีใจมากๆ”

อะไรทำให้ ม.ล.พลอยนภัสคิดว่า หากมาจับธุรกิจนำเข้าหุ่นยนต์ช่วยทำงานบ้านเข้ามาจำหน่ายในเมืองไทยแล้วจะเวิร์ก เพราะตลอด 4 ปีของการทำธุรกิจ มีการเจริญเติบโตอย่างก้าวกระโดดสะท้อนถึงวิสัยทัศน์ของเธอเป็นอย่างดี เธอบอกว่า สังเกตจากไลฟ์สไตล์ผู้หญิงยุคใหม่ที่เปลี่ยนไป คือทำงานนอกบ้านกันมากขึ้น ไม่มีเวลาทำงานบ้านรวมทั้งตัวเธอเองด้วย และผู้หญิงไทยก็มีแนวโน้มทำงานนอกบ้านกันมากขึ้น

“ตอนนั้นขวัญเป็นคุณแม่ ลูกชายเป็นภูมิแพ้มาก พอถึงวัยคลานกับพื้นแล้วเราชอบเลี้ยงสุนัข อย่างไรเราก็ไม่ทิ้งสุนัขแน่นอน ก็ต้องสั่งแม่บ้านให้มาทำความสะอาดพื้น ถ้าสุนัขวิ่งมาก็ต้องถูพื้นทันที แม้เอาสุนัขไปอยู่ข้างนอกลูกก็ยังแพ้อยู่ เราเดาว่าลูกอาจจะแพ้ไร้ฝุ่น อารมณ์อยากช่วยลูกก็เสิร์ชหายี่ห้อเครื่องช่วยทำความสะอาดบ้าน ก็เจอยี่ห้อนี้ซึ่งเชี่ยวชาญทำหุ่นยนต์ค้นหาวัตถุระเบิดในกองทัพ มีหุ่นยนต์สำรวจอวกาศ มีหุ่นยนต์ช่วยค้นหาคนรอดชีวิตในตึกเวิลด์เทรด เราก็เลยลองซื้อหุ่นยนต์ทำความสะอาดมาใช้แล้วก็ชอบมากๆ เพราะฝุ่นออกมาเป็นก้อน หุ่นยนต์ชอนไชเข้าไปทำความสะอาดตามมุมที่คนทำไม่ได้ เรารู้สึกทึ่งมากๆ ก็ซื้อหุ่นยนต์ช่วยถูพื้นมาใช้ มันก็ถูแล้วได้น้ำโคลนดำๆ ซึ่งเราแปลกใจว่าบ้านเราสะอาดมากๆ อยู่แล้ว ทำไมยังสกปรกอยู่ พอซื้อหุ่นยนต์อีกตัวเป็นหุ่นยนต์ทำความสะอาดสระว่ายน้ำ ก็ปล่อยให้เขาลงไปทำความสะอาดดูดฝุ่นขัดพื้นใต้น้ำ ปล่อยให้เขาทำความสะอาดสระ 2 ชั่วโมง ปรากฏน้ำในเครื่องเขาดำมากๆ อย่างคาดไม่ถึง ขวัญจึงเข็ดขยาดกับการให้ลูกลงไปว่ายน้ำในสระอยู่นานเพราะไม่คิดว่าจะมีความสกปรกที่ตาเรามองไม่เห็น”

ตลอด 5 ปีที่ผ่านมาบริษัทของเธอเติบโตอย่างก้าวกระโดด แต่กว่าจะผ่านมาถึงวันนี้ได้ก็ต้องใช้ความพยายามในการทำการตลาดเพื่อให้คนไทยได้รู้จักเทรนด์เทคโนโลยีที่กำลังมา

“ตอนนี้เทคโนลยีกำลังมา อาจเป็นเพราะไลฟ์สไตล์คนเมืองเปลี่ยนไปและตอบรับเทคโนโลยีมากขึ้น แม้การทำการตลาดแรกๆ ยาก แต่พวกนักเรียนนอกที่เคยใช้ชีวิตเช่นที่สหรัฐ จะรู้จักกับหุ่นยนต์ชนิดนี้  เคยใช้เคยรู้จัก เราจึงได้ลูกค้ากลุ่มนี้มาก ระยะแรกๆ คนจะมองเทคโนโลยีช่วยทำงานบ้านเป็นของเล่น แต่มันคือเทคโนโลยีเพื่อคนรุ่นใหม่จริงๆ พอใช้แล้วดีจึงบอกต่อกัน ลูกค้าเริ่มกลุ่มใหญ่ คนต่างจังหวัดก็อยากได้ เริ่มขยายไปวางจำหน่ายตามห้างสรรพสินค้าต่างๆ เราเริ่มมองตลาดที่กว้างขึ้น ถ้าเห็นเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ไหนต้องเห็นไอโรบอทที่นั่น”

เทคโนโลยีช่วยทำงานของมนุษย์จะพัฒนาไปมากแค่ไหน ม.ล.พลอยนภัส มองว่า ตอนนี้มีหุ่นยนต์ช่วยทำความสะอาดรางน้ำที่หลังคา คงจะดีไม่น้อยหากมีผู้สร้างหุ่นยนต์สามารถช่วยทำกับข้าวได้ หรือมีหุ่นยนต์ช่วยแต่งหน้าหรือมีหุ่นยนต์มาจัดการเรื่องเสื้อผ้าจนเสร็จสิ้นกระบวนจนถึงรีดผ้าเรียบ เตรียมพร้อมสำหรับสวมใส่เลยคงดีไม่น้อย

ขณะนี้หุ่นยนต์ทำความสะอาดบ้านก้าวไปไกลมาก เพราะพัฒนาไปจนถึงมีแอพพลิเคชั่นในโทรศัพท์มือถือสามารถสั่งให้หุ่นยนต์ทำงานบ้านผ่านแอพพลิเคชั่น ไม่ว่าเราจะอยู่ที่ไหนของบ้าน ก็สามารถสั่งผ่านแอพ หุ่นยนต์ก็ทำงานบ้านได้ เช่น หุ่นยนต์เรามี 10 ตัว สามารถซิงก์เครื่องหนึ่งแล้วสั่งให้เขาไปทำความสะอาดห้องครัว อีกตัวทำห้องนั่งเล่น ถ้าห้องไหนสกปรกมากสามารถสั่งให้เขาทำความสะอาด 2 รอบได้ ถ้าเขาทำงานจนพลังงานใกล้หมดเขาจะขอเราว่า ขอกลับไปบ้านของเขาเพื่อชาร์จแบตเตอรี่ก่อน แล้วค่อยออกมาทำงานอีกครั้งหนึ่งได้ด้วย

“หุ่นยนต์พวกนี้จะเดินได้ เขาสามารถคำนวณและประมวลผลได้ว่า เขาจะทำความสะอาดบ้านรูปแบบไหน วันนี้ทำงาน 2 รอบ เราสามารถสั่งเพิ่มแรงดูด หรือเขาสามารถบอกปัญหาของเขาให้เรารับรู้ได้เช่น หม้อเก็บผงเต็มแล้วนะ ล้อพังนะให้เปลี่ยนด่วน หรือแจ้งว่าเขาทำงานเสร็จแล้วนะ เรามาตรวจได้เลย มันฉลาดมากๆ  ถ้าให้ดูดฝุ่นใต้เตียง เขาจะพยายามปีน พยายามชอนไชดูดฝุ่นจนใต้เตียงสะอาดมาก เขามีตามองเห็นว่านี่เฟอร์นิเจอร์ เขาโดนแล้วเขาจะหลบ แต่พยายามจะเข้าไปให้ได้ เขาน่ารักมากๆ”

ก่อนจะตั้งบริษัทนำเข้าไอโรบอทจากสหรัฐม.ล.พลอยนภัส ศึกษาจบระดับปริญญาตรี (เกียรตินิยม) จากคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และปริญญาโทสาขา Technology Management จากมหาวิทยาลัย New South Wales ประเทศออสเตรเลีย เคยรับราชการในตำแหน่งอาจารย์ประจำคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อลาออกจากชีวิตข้าราชการ เธอก่อตั้งบริษัท ทีเอชโรโบติก นำเข้าหุ่นยนต์ช่วยทำงานตั้งแต่ปี 2554 จนประสบความสำเร็จ หลักการทำงาน 5 ปีที่มีบริษัทเป็นของตัวเองคือ เธอให้ความสำคัญกับการทำงานที่มีความสุขใจทั้งกายและใจ ผ่านการทำกิจกรรม เช่น การออกกำลังกาย และสวดมนต์

ขวัญได้หลักคิดแบบนี้เพราะคุณพ่อบอกเราเสมอว่า อย่ามาร้องไห้ตอนพ่อแม่เสียชีวิตไปแล้ว ต้องทำทุกวันนี้ให้ดีที่สุด ตั้งแต่เด็กพ่อแม่ไม่เคยทิ้งเราไปไหน เวลาไปไหนต้องไปกัน 5 คนตลอด พ่อมีหน้าที่หลักดูแลบ้านและทำงานหนัก ส่วนคุณแม่ต้องดูแลลูก เราก็นำหลักแบบนั้นมาดูแลลูก เราต้องอยู่กับลูกทุกช่วงที่เขามีปัญหา หากเวลาที่เขามีปัญหาเขาต้องหันมาแล้วเจอเรา เราพร้อมซัพพอร์ตลูก แม่ต้องเป็นตัวอย่างที่เข้มแข็ง และปล่อยลูกให้เขามีอิสระ แม้โตแล้ว แม่ไม่ได้อยู่ใกล้ตลอดแต่ลูกเวลามีปัญหาให้โทรหาได้ทันทีทุกเวลา แม่พร้อมเสมอ”

อีกสิ่งที่ ม.ล.พลอยนภัส ยึดมั่นเพื่อทำให้ชีวิตสมดุลก็คือ หลักธรรมะ หากมีปัญหาทั้งเรื่องเล็กเรื่องใหญ่เธอเลือกขึ้นไปนั่งสวดมนต์ทำสมาธิที่ห้องพระ การได้นั่งเงียบๆ และอยู่กับตัวเอง จะทำให้จิตใจที่ว้าวุ่นสงบและหลุดพ้นจากปัญหาได้เร็วขึ้น

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

22 มิถุนายน 2559 เวลา 11:23 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/438825

โดย…ภาดนุ ภาพ… เสกสรร โรจนเมธากุล

เฟียท-เอกสิทธิ์ แจ้งอ่างหิน สถาปนิกหนุ่มวัย 32 ปี จากบริษัท Anghin Architecture จบการศึกษาจากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต นับเป็นคนรุ่นใหม่มากความสามารถที่มีเรื่องราวน่าสนใจ นอกจากงานในสายอาชีพสุดสร้างสรรค์ของตัวเองแล้ว เขายังเสียสละเวลาส่วนตัวมาเป็นสถาปนิกจิตอาสา ที่ลุกขึ้นมาทำงานเพื่อสังคมโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน

“ผมเกิดและโตที่ จ.ชลบุรี พอเรียนจบ ม.3 ก็เลือกเรียนทางสายอาชีวะที่โรงเรียนเทคนิคสัตหีบ โดยเลือกเรียนทางด้านก่อสร้างโดยเฉพาะ พอเข้า ปวช.ปี 1 ก็ลงมือก่ออิฐถือปูนกันเลยละ ต้องฝึกวิชาก่อสร้างทุกอย่าง แล้วยังต้องเขียนแบบได้ด้วย เรียกว่าเรียนจบ ปวช.ปี 3 นี่ต้องสร้างบ้านไม้ได้1 หลัง ประกอบกับตัวผมชอบวาดรูปและชอบงานออกแบบต่างๆ มาตั้งแต่เด็ก พอโรงเรียนมีงานอะไรผมก็มักจะได้รับหน้าที่ตรงนี้ แล้วผมยังส่งผลงานหลายชิ้นเข้าประกวดและเข้าแข่งขันด้านวิชาชีพอีกด้วย ซึ่งก็ได้รับรางวัลติดไม้ติดมือมาบ้าง แต่เหนือสิ่งอื่นใดผมรู้สึกดีที่ได้ใช้ความคิดสร้างสรรค์ซะมากกว่า”

หลังเรียนจบอาชีวะ เฟียทเลือกเรียนต่อปริญญาตรี เอกภาษาอังกฤษ ที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง แต่พอขึ้นปี 2 ก็รู้สึกว่าไม่ใช่ตัวเอง จึงไปดูงานออกบูธแนะแนวการศึกษา และสนใจคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ของมหาวิทยาลัยรังสิต แต่เพราะฐานะทางบ้านไม่ได้ร่ำรวย เขาจึงไปสมัครกองทุนเงินให้กู้ยืมเพื่อการศึกษา (กยศ.) จนได้เข้าเรียนต่อคณะที่ชอบสมใจ

“จะพูดว่าผมเริ่มต้นอาชีพสถาปนิกและอินทีเรียร์ ดีไซเนอร์ มาตั้งแต่เรียนอยู่ปี 2 ปี 3 ก็ไม่ผิดนัก เพราะผมได้เข้าไปขอฝึกงานที่บริษัทสถาปนิกต่างชาติแห่งหนึ่ง ซึ่งเขาก็ยอม เพราะได้เห็นผลงานที่ผมเคยส่งประกวดและได้รางวัลผ่านตามาบ้าง ผมจึงใช้ช่วงเวลาตอนปิดเทอมไปฝึกงานที่บริษัทนี้ อยู่ที่ภูเก็ต ซึ่งบริษัทยังใจดีส่งตั๋วเครื่องบินมาให้ พร้อมให้อยู่ฟรีกินฟรีด้วย (ยิ้ม) ผมฝึกงานที่นี่ปีละ 2 เดือน ติดต่อกัน 3 ปีซ้อน

ที่นี่ทำให้ผมได้ฝึกออกแบบโครงสร้างอาคาร ออกแบบภายใน และออกแบบเฟอร์นิเจอร์ โดยเจ้าของบริษัทซึ่งเป็นสถาปนิกจะบอกคอนเซ็ปต์มา แล้วผมจึงมาวาดลงกระดาษแปลนอีกที การที่ผมมีความรู้ด้านก่อสร้างดีอยู่แล้วจึงทำงานได้ง่ายขึ้น

ผลงานจริงจังชิ้นแรกของผมก็คือการออกแบบตกแต่งภายในคอนโดขนาด 75 ตร.ม. สไตล์โมเดิร์น มินิมัล ของเพื่อน พอตกแต่งเสร็จปุ๊บ ‘นิตยสารบ้านและสวน’ ก็มาติดต่อขอถ่ายภาพลงคอลัมน์ ตอนนั้นรู้สึกตื่นเต้นและดีใจมาก เพราะเหมือนงานชิ้นแรกของเราประสบความสำเร็จ”

พอผลงานได้ลงนิตยสาร ก็เริ่มมีคนมาจ้างให้เฟียทออกแบบตกแต่งบ้านหรือคอนโดอยู่เรื่อยๆ ที่ผ่านมาผลงานของเขาได้ลงนิตยสารหลายเล่ม อาทิ room art4D และ
home & decor ซึ่งเมื่อเรียนจบมาเขาก็รับงานอิสระมาโดยตลอด ด้วยฝีมือและผลงานที่สามารถการันตีได้จากรางวัลประกวดออกแบบต่างๆ ที่คว้ามาได้ เช่น “นาวาวู้ด ดีไซน์ อวอร์ด 2007” “ไทยน็อกซ์ ดีไซน์ อวอร์ด 2008” และ “ไมก้า เบสต์ ดีไซเนอร์ เสิร์ช 2008” ซึ่งเป็นการประกวดออกแบบบ้านพร้อมสระว่ายน้ำ (ได้รางวัลรองชนะเลิศ) ก็ทำให้มีลูกค้ามาจ้างงานอย่างต่อเนื่อง

หนึ่งในผลงานการออกแบบที่คนรู้จักดีก็คือ ร้านอาหารบ้าน (Baan) ที่ได้รับการยอมรับว่าเป็น 1 ใน 7 ร้าน อาหารไทยที่มีสไตล์สำหรับคน “เจเนอเรชั่น ซี” (Generation Z) โดยเฉพาะ ตั้งอยู่บนถนนวิทยุ เมื่อเดินเข้ามาในร้านจะให้ความรู้สึกเหมือนกับนั่งกินข้าวอยู่ที่บ้านกับครอบครัวในวันสบายๆ เพราะตกแต่งได้อย่างอบอุ่นลงตัว หน้าร้านมีฉากกั้นด้วยต้นไม้สีเขียวสบายตา หรือแม้แต่คอนโดคอมแพกต์ไซส์ที่มีขนาดห้อง 40 ตร.ม. เขาก็สามารถปรับเปลี่ยนบรรยากาศการใช้งานและการลื่นไหลของสเปซระหว่างความโปร่งโล่งและความเป็นส่วนตัวได้อย่างมีประสิทธิภาพ

“งานของผมส่วนใหญ่เป็นการออกแบบสร้างบ้าน ปรับโครงสร้างตึกเก่า ตกแต่งภายในคอนโด ร้านอาหาร ร้านกาแฟ และอื่นๆ ต้องบอกว่าผมเริ่มต้นกับโปรเจกต์ก่อสร้างและงานออกแบบมาหลายแห่ง จนตกหลุมรักงานสถาปนิกและงานดีไซน์ที่เน้นรูปโฉมของความเรียบง่าย แต่มีรายละเอียดที่แสดงถึงความใส่ใจ ซึ่งผมต้องไปพูดคุยให้รู้ถึงความชอบและความเป็นตัวตนของผู้จ้าง เพราะผมมีความเชื่อที่ว่า ไม่ว่าพื้นที่จะมีขนาดใหญ่หรือเล็กแค่ไหน ถ้าเราเห็นถึงศักยภาพที่ซ่อนอยู่ของพื้นที่นั้น เราก็จะนำมันออกมาใช้ได้อย่างมีประสิทธิภาพมากที่สุดและถูกใจลูกค้ามากที่สุดด้วย”

เมื่อไม่นานมานี้ เฟียทมีโอกาสได้รับหน้าที่สถาปนิกจิตอาสาและดีไซน์ ไดเรกเตอร์ ในการออกแบบ “ศูนย์ไฟฟ้า สาขาบางกอกน้อย” บนถนนอิสรภาพ ซึ่งเป็นศูนย์เรียนรู้ฟรีสำหรับเยาวชนที่ได้รับการสนับสนุนโดย ทีเอ็มบี (TMB) ให้เป็นพื้นที่สร้างสรรค์และสร้างแรงบันดาลใจสำหรับเยาวชนอายุ 12-19 ปี ได้ค้นพบศักยภาพตนเอง เห็นพลังของตนเอง คิดเอง ทำเอง พึ่งตนเอง และสร้างสรรค์แนวทางในการเปลี่ยนแปลงเพื่อส่งต่อสิ่งดีๆ ให้คืนสู่สังคมไทยอย่างยั่งยืน รวมทั้งเป็นพื้นที่สร้างสรรค์ของชาวชุมชนบางกอกน้อย ผ่านการชักชวนของ ภารไดย ธีระธาดา ประธานมูลนิธิทีเอ็มบี ซึ่งเคยได้เห็นผลงานของเขามาก่อน

“ศูนย์เรียนรู้แห่งนี้ถือเป็นแห่งที่ 4 ที่มูลนิธิทีเอ็มบีได้ทำมา โดยทั้ง 3 แห่งที่ผ่านมาล้วนใช้สถาปนิกฝีมือดีชาวต่างชาติเป็นผู้ออกแบบทั้งสิ้น ซึ่งทุกคนเป็นสถาปนิกจิตอาสาที่ทำงานด้วยใจโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน เมื่อทางทีเอ็มบีติดต่อมา ผมรู้สึกดีใจมาก เพราะเป็นสถาปนิกคนไทยคนแรกที่ได้รับเกียรตินี้ ผมจึงตอบตกลงในทันทีเพราะถือเป็นโอกาสดีที่จะได้ช่วยเหลือเด็กและเยาวชนในชุมชนบางกอกน้อย ซึ่งมีภูมิหลังทางด้านฐานะครอบครัวที่ไม่ได้ร่ำรวยเหมือนกับตัวผม”

เฟียทเล่าว่า จุดเริ่มต้นของงานนี้เริ่มจากต้องเข้าไปสำรวจอาคารและดูสถานที่จริงก่อน ซึ่งแต่เดิมเป็นอาคารพาณิชย์ที่ถูกทิ้งร้างมานาน จากนั้นก็เริ่มศึกษาชุมชนรอบข้าง โดยได้นำคอนเซ็ปต์เรื่องวิถีชีวิตความเป็นไทยตามบริบทของชุมชนบางกอกน้อย ซึ่งเป็นคอนเซ็ปต์หลักของการดีไซน์มาตีความ แต่ด้วยตัวอาคารที่มีลักษณะเป็นกล่องสี่เหลี่ยม เลยมีโจทย์ที่ว่าจะดึงจิตวิญญาณความเป็นไทยเข้ามาได้อย่างไร เขาและทีมจึงได้ศึกษาชีวิตของชาวชุมชนบางกอกน้อยเพิ่มเติม จึงพบว่ามีการใช้ชีวิตแบบริมน้ำและกลางแจ้งผสมผสานกัน ดังนั้นศูนย์เรียนรู้นี้จึงมีพื้นที่ส่วนกลางเป็นลานไว้ให้คนสามารถมาใช้สอยได้

“อย่างตัวพื้นของศูนย์ก็จะเป็นลักษณะของอิฐ หรือการตกแต่งส่วนใหญ่ก็จะใช้สีของวัสดุนั้นๆ ไปเลย หรือใช้เฟอร์นิเจอร์และการเคลื่อนไหวของคนที่มาใช้สอยพื้นที่เป็นสีสันแทน รวมทั้งมีลานกว้างไว้ให้ใช้สอยด้วย ซึ่งให้ความรู้สึกคล้ายๆ กับลานวัด ลานหมู่บ้าน ที่คนมักจะมาปฏิสัมพันธ์กัน เพื่อสื่อความหมายของความเป็นอิสระ จึงไม่ต้องมีประตูหรือกระจกมากมายมากั้น แต่ก็ยังมีบางอย่างที่ต้องคำนึงถึง นั่นคือโครงสร้างของที่นี่ เราจึงต้องทุบกำแพงเพื่อเพิ่มแสงธรรมชาติให้มากขึ้น

ศูนย์การเรียนรู้แห่งนี้เปิดตั้งแต่เดือน พ.ย.ปีที่ผ่านมา ต้องบอกว่าแต่ละศูนย์ก็จะมีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง ตอนที่ลงมือทำก็มีทีมมาช่วยครับ ทั้งทีมช่าง ทีมวิศวกร และทีมออกแบบ โดยผมจะทำหน้าที่สถาปนิกและดีไซน์ ไดเรกเตอร์อีกที ซึ่งทุกคนก็อาสามาช่วยด้วยใจทั้งสิ้น ที่นี่จึงมีทั้งห้องสมุด ห้องเรียนศิลปะ และลานกิจกรรม โดยให้เยาวชนในชุมชนเข้ามาสมัครเป็นสมาชิกได้ฟรี และได้ข่าวว่าตอนนี้ก็มีคนมาสมัครสมาชิกเต็มแล้วครับ”

สถาปนิกหนุ่มทิ้งท้ายว่า ที่เขารับงานจิตอาสาเพราะต้องการช่วยสังคมเท่าที่ตนเองสามารถช่วยได้ ถ้ามีงานเพื่อสังคมอื่นๆ ที่เหมาะสมเขาก็ยินดีช่วยเสมอ เพราะรำลึกว่าตนเองก็เคยได้รับการหยิบยื่นโอกาสที่ดีมาเช่นกัน ตั้งแต่เริ่มโครงการมาแม้ต้องใช้เวลาถึง 6 เดือน กว่าจะแล้วเสร็จ แต่ความเหนื่อยล้าก็กลายเป็นความภาคภูมิใจ เมื่อรู้ว่าสิ่งดีๆ ที่ได้ทำจะตกอยู่กับเด็กและเยาวชนในสังคมไทยต่อไป ติดตามผลงานได้ที่ FB : Anghin Architecture

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

20 มิถุนายน 2559 เวลา 10:28 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/438384

โดย…โยธิน อยู่จงดี

เรากล้าที่จะแนะนำกับคนไทยทุกคนว่า เราควรจะได้รู้จักกับชายที่ชื่อ ชาตรี ตรีศิริพิศาล หรือ ชาตรี ศิษย์ยอดธง ผู้บริหาร อีโวลฟ์ เอ็ม เอ็ม เอ (Evolve mixed martial arts) สถาบันสอนศิลปะการป้องกันตัวแบบผสมสาน ที่ใหญ่ที่สุดในเอเชีย และโปรโมเตอร์จัดการแข่งขัน เอ็มเอ็มเอ วันแชมเปี้ยนชิพ (One Championship) เขาเป็นลูกครึ่งไทยญี่ปุ่น เคยเรียนมวยไทยที่ค่ายศิษย์ยอดธง และได้ทุนเรียนต่อ
ที่ด้านบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด สหรัฐอเมริกา เขาเคยยากจนถึงขนาดอดมื้อกินมื้อกับครอบครัว ก่อนที่เขาจะเรียนจบแล้วกู้เงินเพียง 2,000 เหรียญสหรัฐ มาเปิดบริษัทซอฟต์แวร์จนสามารถขายกิจการต่อได้ถึง 40 ล้านเหรียญสหรัฐ และตอนนี้เขามีธุรกิจหลายอย่างในความดูแลรวมมูลค่าหลายพันล้านเหรียญสหรัฐ

มวยไทยสอนให้สู้ชีวิต

“ผมกล้าพูดได้เลยว่าชีวิตผมมีวันนี้ได้เพราะมวยไทย มวยไทยไม่ได้สอนให้ผมต่อสู้ป้องกันตัวเป็น แต่มวยไทยสอนให้ผมมีจิตใจที่แข็งแกร่ง ไม่ย่อท้อต่ออุปสรรคปัญหาต่างๆ ครั้งหนึ่งในวัยเด็กผมเกิดมาในครอบครัวที่มีฐานะร่ำรวย มีทุกอย่างพร้อม มีครอบครัวที่อบอุ่น คุณพ่อผมเป็นคนไทย คุณแม่เป็นชาวญี่ปุ่น มีน้องชายอีก 1 คน

“ธุรกิจคุณพ่อตั้งอยู่ที่พัทยา ที่นั่นมีค่ายมวยไทยศิษย์ยอดธง ผมสนใจจะเรียนมวยไทยมากจึงเดินทางไปเรียน ท่ามกลางเพื่อนๆ ในวัยเดียวกันแต่มีฐานะยากจนกว่าผมมาก ผมเห็นความลำบากและความฝันของเด็กที่มาเรียนมวยไทยด้วยความฝันอย่างหนึ่งว่าจะลืมตาอ้าปากได้ด้วยการขึ้นชกเลี้ยงชีพ

“ตอนอายุประมาณ 18 ปี ธุรกิจคุณพ่อล้มละลาย เราเสียทุกสิ่งที่มี คุณพ่อหนีหายไปจากชีวิตพวกเรา ทิ้งให้ผมอยู่กับแม่และน้องชาย ตอนนั้นผมกลายเป็นเสาหลักของครอบครัวโดยไม่ทันตั้งตัว ผมตัดสินใจพาแม่และน้องไปอยู่ที่อเมริกา ตอนนั้นผมเรียนปริญญาตรีด้านเศรษฐศาสตร์ ที่มหาวิทยาลัยทัฟส์ และต่อปริญญาโทด้านบริหารธุรกิจ ที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ผมพาทุกคนมาอาศัยอยู่ในหอพักด้วยกัน ทุกวันผมมองแม่และน้องอยู่อย่างลำบากและเขียนบันทึกความฝันของผมหลายอย่างลงในสมุดจด โดยฝันแรกของผมคือต้องมีธุรกิจของตัวเองให้ร่ำรวยเพื่อแม่และน้องอยู่สบาย ฝันที่ 2 ผมจะต้องมีครอบครัวที่อบอุ่น ฝันที่ 3 ของผมคือการมีค่ายมวยไทยเป็นของตัวเอง

“ระหว่างเรียนผมทำงานเป็นโค้ชมวยไทยตามยิมต่างๆ เอาเงินมาเลี้ยงครอบครัว ถ้าไม่มีวิชามวยไทยที่ติดตัวมาจากเมืองไทยผมคงไม่มีวันนี้แน่นอน พอเรียนจบผมไปจับธุรกิจซอฟต์แวร์และขายกิจการต่อได้เงินมาประมาณ 40 ล้านเหรียญ ซื้อบ้านให้แม่และน้องอยู่ที่นิวยอร์ก ตอนนั้นความฝันของผมบรรลุไปแล้วหนึ่งอย่าง ต่อมาผมทำงานในบริษัทวิเคราะห์การลงทุน

“ตอนนั้นก็มีรายได้ดีมากแต่ดีกว่านั้นคือมีเจ้านายให้ทุนกับผมมาเปิดบริษัทวิเคราะห์การลงทุนประมาณ 500 ล้านเหรียญ ผมบริหารจนกลายเป็นบริษัทวิเคราะห์การลงทุนที่ใหญ่ที่สุดบริษัทหนึ่งของโลกไปแล้ว ต่อมาผมเริ่มลงทุนด้านอสังหาริมทรัพย์และเปิดธุรกิจอีกหลายอย่างของตัวเอง”

ย้อนกลับมาหาสุขที่แท้จริง

เมื่อเป้าหมายชีวิตหลักของเขาได้ประสบความสำเร็จไปแล้ว เขาจึงกลับมาเปิดสมุดบันทึกความฝันที่เหลืออยู่ แล้วพบว่าเขาฝันอยากเป็นนักมวยไทย อยากมีค่ายมวยเป็นของตัวเอง แม้มีเงินมากแต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกมีความสุขในแบบที่ตัวเองอยากจะเป็น จึงตั้งค่ายอีโวลฟ์ เอ็ม เอ็ม เอ แล้วนำนักมวยไทยระดับแชมป์ที่เป็นศิษย์ยอดธงด้วยกันมาเป็นโค้ชในค่าย จากนั้นประมาณ 2 ปีเขาจัดรายการ วันแชมเปี้ยนชิพ (One Championship) รายการต่อสู้เอ็มเอ็มเอที่ใหญ่ที่สุดในเอเชีย มีผู้ชมมากกว่าพันล้านครัวเรือนชมรายการแข่งขันของเขา จนชาตรีได้รับรางวัลผู้ทรงอิทธิพลในกีฬาเอ็มเอ็มเอ แห่งเอเชีย จาก เว็บไซต์ ยาฮู สปอร์ต (Yahoo Sport) และเอ็มเอสเอ็น สปอร์ต (MSN Sport)

ชาตรีทิ้งท้ายให้กับทุกคนว่า เคล็ดลับที่ทำให้เขาประสบความสำเร็จในชีวิตเฉพาะตัวของเขาโดยมีมวยไทยเป็นต้นแบบคือ ข้อแรกเราต้องทำสิ่งที่เรารัก เมื่อเราทำสิ่งที่รัก เราจะทำได้ดีและมีความสุข เหมือนกับที่เขารักมวยไทยและวันหนึ่งก็กลับมาเปิดค่ายมวยไทยได้ฝึกมวยไทย ทุกวันนี้เขามีความสุขมากกับธุรกิจที่ทำ ข้อ 2 เราควรศึกษาชีวิตของคนที่ประสบความสำเร็จมาก่อนว่าเขาประสบความสำเร็จได้อย่างไรเขาเจออุปสรรคและผ่านปัญหานั้นมาด้วยวิธีไหนและนำประสบการณ์มาปรับใช้กับตัวเรา

ข้อที่ 3 ต้องทำชีวิตให้ดีขึ้น 1% ในทุกวันใหม่ที่มาถึง ต้องตั้งเป้าหมายว่าวันนี้เราจะทำอะไรให้ดีขึ้น เราจะทำงานให้เร็วขึ้น 1% เราจะให้เวลากับครอบครัวมากขึ้น เราจะทำอะไรบ้างในชีวิตให้ดีขึ้นอีกนิดและเมื่อดีขึ้น วันหนึ่งเราจะประสบความสำเร็จในสิ่งที่ทำ ข้อ 4 ต้องอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่ดี พยายามพาตัวเราเองไปอยู่ในสภาพแวดล้อมดี คบมิตรที่ดี เพื่อนที่ดีเป็นสิ่งสำคัญมากถ้าคุณมีเพื่อนที่ดีเขาจะพาคุณไปในทางที่ดี และชาตรีเองก็บอกว่าเขาโชคดีมากที่ได้อยู่ท่ามกลางเพื่อนๆ ที่ดีทุกคน และข้อสุดท้ายคุณต้องสู้อย่ายอมแพ้ทุกอย่างมีอุปสรรคหมด ถ้าคุณมีใจสู้ไม่ย่อท้อคุณพยายามคุณจะพบหนทางแห่งความสำเร็จ เหมือนที่มวยไทยสอนให้เราสู้เป็นไม่ใช่แค่กาย
ที่แข็งแรงแต่ใจเราก็ต้องแข็งแกร่งด้วยเช่นกัน

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

17 มิถุนายน 2559 เวลา 11:54 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/437937

โดย…ภาดนุ ภาพ วิศิษฐ์ แถมเงิน

เชฟหนุ่มหน้าใสวัย 30 กว่าๆ นนท์-นนทวรรธ โรจนศักดิ์ชัย เรียนจบปริญญาตรีคณะเศรษฐศาสตร์ จาก จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยและจบปริญญาโทด้านการตลาด มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อดูจากสาขาที่เรียนแล้วก็ไม่น่าจะเกี่ยวข้องกับอาชีพเชฟแต่อย่างใด แล้วไปไงมาไงเขาถึงได้มาเป็นเชฟและเป็นเจ้าของร้านขนม “บริกซ์ ดีเซิร์ต บาร์” (Brix Dessert Bar) ได้ล่ะ

“ตอนที่เรียนจบปริญญาตรี ผมก็ทำงานเป็นพนักงานบริษัทเหมือนคนอื่นๆ แต่พอจบปริญญาโทผมก็ไปช่วยดูแลธุรกิจของครอบครัว ซึ่งทำโรงงานผลิตโครงเหล็กนั่งร้านที่ใช้ในการก่อสร้างอาคารและตึก โดยรับผิดชอบงานด้านฝ่ายขายและเข้าไปช่วยจัดระบบให้เข้าที่ พอทำได้ 1 ปีทุกอย่างลงตัว ผมจึงเริ่มมองหาคอร์สการเรียนศิลปะที่น่าสนุกและน่าสนใจเพื่อเติมเต็มชีวิตตัวเอง โดยมองหาคอร์สที่สามารถเรียนวันเสาร์ได้

คอร์สที่ผมสนใจก็คือการออกแบบที่สถาบันออกแบบนานาชาติชนาพัฒน์ แต่พอไปฟังดูจริงๆ แล้วมันยังไม่ค่อยโดนใจเท่าไร ขณะที่ผมขับรถไปหาเพื่อนที่สยามฯ แล้วติดไฟแดงอยู่แถวโรงแรมดุสิตธานี ผมก็เห็นเขาติดป้ายสถาบันเลอ กอร์ดอง เบลอ ไว้พอดี ซึ่งช่วงนั้นเพิ่งมาเปิดสอนที่เมืองไทยใหม่ๆ ผมจึงเปลี่ยนใจไปสมัครเรียนทำขนมที่นี่แทน”

นนท์ บอกว่า แม้ตอนเด็กๆ เขาจะชอบกินเบเกอรี่หรือของหวานมาก แต่ก็ยังไม่เคยคิดอยากจะเป็นเชฟขนมเลยสักที ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรมาดลใจให้อยากเรียนทำขนมขึ้นมาซะอย่างนั้น เพราะเป็นการตัดสินใจที่รวดเร็วมาก

“ผมไม่เคยทำขนมมาก่อนเลยนะ แต่ในเมื่อตัดสินใจแล้วก็ลุยไปข้างหน้าเลย ปกติเขาจะเรียนกันวันธรรมดา สัปดาห์ละ 3 วัน แต่ผมสะดวกเรียนทุกวันเสาร์ จึงต้องเรียนทั้งวันตั้งแต่ 8 โมงเช้าถึงสองทุ่ม แถมบางคลาสถ้าคนสมัครเรียนไม่เต็มก็ไม่เปิดสอน ทำให้ผมใช้เวลาเรียนถึงปีครึ่งกว่าจะจบ แต่ก็ถือว่าได้ฝึกฝีมืออยู่ตลอดเวลาจนได้ประกาศนียบัตรมา

ช่วงที่เรียนจบ ผมชอบทดลองทำขนมและมักจะอัพภาพลงเฟซบุ๊ก Nontawat Rojanasakchai บ่อยๆ พอดีพี่ๆ ทีมงานของรายการอาหารมาเห็นเข้า ก็เลยชวนผมไปเป็นเชฟในรายการ ‘กอสซิป คิตเช่น’ ทางช่องเฮลท์พลัสเป็นรายการแรก ต่อมาพอมีอินสตาแกรมผมก็อัพภาพขนมลงไปเรื่อยๆ จึงได้ไปเป็นเชฟในรายการ ‘เชฟชวนชิม’ ทางช่องอัมรินทร์ทีวี ซึ่งก็ทำอยู่เกือบปีจนรายการเลิกไป”

นนท์ เสริมว่า ระหว่างนั้นเขาได้ลงแข่งขันโปรเจกต์ทำขนมของบูติกโฮเต็ลแห่งหนึ่งที่เกาะสมุย โดยส่งสูตรขนมที่คิดเองไปให้คณะกรรมการพิจารณา ซึ่งจะดูทั้งวิธีทำ รสชาติ และรูปลักษณ์ของขนม แล้วเชฟนนท์ก็สามารถคว้ารางวัลที่ 1 มาครองได้ ทำให้เขารู้สึกมั่นใจในฝีมือการทำขนมของตัวเองมากขึ้น

“ผมคิดว่าตัวเองก็มาถูกทางเหมือนกันนะ แต่ผมก็ยังทำงานประจำ คือ ดูแลธุรกิจครอบครัวไปพร้อมกันด้วย โดยใช้เวลาหลังเลิกงานฝึกฝีมือการทำขนม จนเพื่อนๆ ให้ฉายาว่า ‘มิดไนต์เชฟ’ เพราะทำขนมเสร็จตอนเที่ยงคืนทุกที แต่ก็ไม่รู้สึกเหนื่อยนะ เหมือนเป็นการคลายเครียดจากงานและช่วยเติมเต็มชีวิตอีกส่วนหนึ่งของเราได้

แรกๆ ผมก็ยังไม่คิดที่จะเปิดร้านเบเกอรี่หรอกครับ เพราะรู้สึกว่าตัวเองยังไม่เก่งเท่าคนที่ทำอาชีพเชฟแบบเต็มเวลา แต่พอผมอัพภาพขนมลง IG : Nonshiro ก็มีคนติดตามเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนมียอดฟอลโลว์หมื่นกว่าคน และเริ่มมีคนถามเข้ามาเรื่อยๆ ว่าขนมที่ลงในไอจีจะหาชิมได้ที่ไหน ทีนี้ผมก็เริ่มคิดละ บวกกับแรงยุจากครอบครัวด้วย ผมจึงตัดสินใจเปิดร้าน ‘บริกซ์ ดีเซิร์ต บาร์’ ขึ้นที่โครงการเดอะ คอมมอนส์ ทองหล่อ 17 โดยหุ้นกับเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ 5 คน”

นนท์ บอกว่า เปิดร้านมาตั้งแต่เดือน ก.พ.ที่ผ่านมา ก็ได้รับผลตอบรับที่ดีเกินคาด มีลูกค้าเข้าร้านไม่ได้ขาด ซึ่งเมนูซิกเนเจอร์ของร้านก็คือ “ฮอตโตะเคกิ” เมนูนี้ได้แรงบันดาลใจมาจากญี่ปุ่น เป็นซูเฟล่แพนเค้ก ที่มีส่วนผสมของไข่ขาวกับแพนเค้กอบสดๆ ได้ความหอมอร่อยนุ่มฟู อีกเมนูคือ “บริกซ์ บ็อกซ์” เป็นขนมปังที่ทำเองซึ่งภายนอกจะดูเหมือนโทสต์ แต่ข้างในจะมีช็อกโกแลตกานาจที่หยุ่นๆ เยิ้มๆ

“จุดเด่นของขนมที่ร้านคือความคิดสร้างสรรค์เมนูใหม่ๆ อยู่ตลอดเวลา ผมชอบคำพูดประโยคหนึ่งของลูกค้าที่บอกว่า ร้านนี้มีเมนูขนมมิติใหม่ ซึ่งฟังแล้วรู้สึกดีมากๆ เลยครับ ต่อไปรับรองว่าจะมีเมนูใหม่ๆ ที่ตื่นตาตื่นใจออกมาให้ชิมอีกแน่นอน”

นนท์ กล่าวทิ้งท้ายว่า ในอนาคตเขาคิดไว้ว่าอยากจะเปิดสาขาร้านบริกซ์ฯ ให้มากขึ้น เพราะสาขาแรกนี้ถือเป็นสาขานำร่องที่ต้องลองผิดลองถูกและต้องปรับปรุงหลายอย่างให้ลงตัว ซึ่งในอนาคตเขาอยากจะเปิดสาขาเพิ่มทั้งในกรุงเทพฯ และต่างจังหวัด แต่คงต้องรอให้พร้อมกว่านี้อีกสักหน่อย

“ตั้งแต่เปิดร้านมาผมยังไม่ค่อยได้หยุดพักเลยครับ แต่ถ้ามีช่วงที่ว่างจริงๆ ผมจะชอบไปเที่ยวต่างประเทศเพื่อหาแรงบันดาลใจในการสร้างสรรค์เมนูขนมใหม่ๆ เพราะการที่มีโอกาสได้ไปตะลุยหาขนมอร่อยๆ กิน มันได้ทั้งฟีลลิ่งได้ทั้งแรงบันดาลใจ พอกลับมาก็จะได้ไอเดียดีๆ มาปรับใช้และครีเอทเมนูใหม่ๆ ของเราได้ด้วยครับ”

เบอร์รี่ บริยอช ไอศกรีม แซนด์วิช

ส่วนผสม

– ขนมปังบริยอช นม เนย ไข่ และน้ำตาล

– ผลไม้ตระกูลเบอร์รี่ เช่น สตรอเบอร์รี่ บลูเบอร์รี่ ราสพ์เบอร์รี่

– ไอศกรีมวานิลลาและซอสเบอร์รี่

วิธีทำ

1.นำขนมปังบริยอชที่ทำเองมาสไลซ์ให้เป็นแผ่น กว้างชิ้นละ 1.5 ซม. แล้วทาเนย นม และไข่ลงไปบนขนมปัง

2.จากนั้นนำขนมปังไปจี่บนกระทะที่ร้อนโดยใช้ไฟปานกลาง โรยน้ำตาลบนผิวขนมปังด้านหนึ่ง แล้วนำไปจี่กับกระทะอีกทีจนน้ำตาลละลายเคลือบผิวของขนมปัง ทำทั้งหมด 2 แผ่น แล้วพักไว้

3.นำสตรอเบอร์รี่มาหั่นเป็นชิ้นๆ จากนั้นนำทั้งบลูเบอร์รี่ ราสพ์เบอร์รี่ และสตรอเบอร์รี่ที่หั่นแล้วมาเทลงในซอสเบอร์รี่คนให้เข้ากัน

4.นำขนมปังที่พักไว้วางบนจานก่อน 1 ชิ้น ตักไอศกรีมวานิลลา 2 ก้อนวางลงบนขนมปัง แล้วราดด้วยซอสเบอร์รี่และผลไม้ที่ผสมไว้ สุดท้ายวางขนมปังอีกแผ่นประกบบนไอศกรีมโดยให้ด้านที่เคลือบน้ำตาลอยู่ข้างบน แล้วใช้ไม้ไอศกรีมเสียบไว้เพื่อไม่ให้ขนมปังขยับ เสิร์ฟได้เลย

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

15 มิถุนายน 2559 เวลา 11:28 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/437525

โดย…กองทรัพย์ ภาพ ประกฤษณ์ จันทะวงษ์

ความซุกซนและขี้สงสัยของ 3 พี่น้อง พิมพ์มาดา กิตติธเนศ และอมฤต พัฒนปรัชญาพงศ์ จุดประกายให้ของเหลือจากโต๊ะอาหารสามารถนำมาต่อยอดให้เกิดธุรกิจหลักล้านได้ พวกเขาเลือกที่จะเสี่ยง และช่วยกันสร้างธุรกิจ ลองผิดลองถูก ผิดหวังมาก็ไม่น้อย แต่ท้ายที่สุดก็สามารถพัฒนา “หัวกุ้ง” ที่ผู้คนส่วนใหญ่เด็ดทิ้งถังขยะให้กลายเป็น “คางกุ้งทอดกรอบ” ในแบรนด์ขนมขบเคี้ยวในชื่อ โอคุสโน่ ที่มีขายในห้างสรรพสินค้าใหญ่ๆ และกระฉ่อนโลกออนไลน์ วันนี้รสชาติแห่งความสำเร็จมาถึงพวกเขาเร็วกว่าที่คิด แต่ก็ไม่ไกลเกินจะคาดคิดแพร-พิมพ์มาดา สาวน้อยตาหยี วัย 26 ปี พี่คนโตของบ้านและในฐานะซีอีโอ บริษัท โอคุสโน่ ฟู้ด เผยเบื้องหลังความสำเร็จของคางกุ้งทอดกรอบ ธุรกิจจากความขี้สงสัยของเธอ…

“ขนมคางกุ้งทอด หรือโอคุสโน่ ในภาษาสโลวีเนีย แปลว่า อร่อย ที่ใช้ภาษานี้เพราะว่าหลังจากแพรเรียนจบจากคณะวารสารศาสตร์ ภาคภาษาอังกฤษ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ แพรมีโอกาสได้ทุนไปทำงานด้านกราฟฟิกดีไซน์ที่ประเทศสโลวีเนียอยู่ประมาณ 4 เดือน ที่นั่นทำให้เราตกผลึกกับตัวเอง ว่าอยากจะกลับมาสร้างธุรกิจ หลังกลับมาเมืองไทยไม่นานก็เริ่มต้นธุรกิจไอศกรีมสับปะรดก่อน เป็นแบบซื้อมาขายไป แต่ขนมคางกุ้งนี่เกิดจากเรื่องบังเอิญบนโต๊ะอาหารแท้ๆ เลยค่ะ เราเห็นว่าคุณแม่แกะหัวกุ้งทิ้ง เราก็เลยสงสัยว่าส่วนนี้ของกุ้งสามารถกินได้ไหม พวกเรา 3 คนพี่น้องก็ช่วยกันคิดโปรดักต์ขึ้นมาจากส่วนที่เราเรียกมันว่าคางกุ้งนี่แหละค่ะ”

ไม่มีอะไรได้มาง่ายๆ กว่าจะลงตัวและเห็นวางขายอย่างสวยงามขนาดนี้ พวกเขาลองผิดลองถูก เสียวัตถุดิบไปไม่ใช่น้อย และโดนแพปลาไล่ตะเพิดมาก็มีเช่นกัน “พอพวกเราคิดแล้วก็ทำเลย แอบทำด้วยค่ะ (ยิ้ม) ก็ตามหาว่าที่ไหนที่พอจะขายหัวกุ้งได้บ้าง แรกๆ เราไปซื้อกุ้งเป็นตัวมาแล้วมาแกะเอาเฉพาะหัว เนื้อกุ้งก็เอามาทำอาหาร แต่หลังๆ ต้องใช้เยอะ ก็เลยไปตามแพปลาขอซื้อเฉพาะหัวกุ้ง บางเจ้าไล่ตะเพิดมาเลย บอกว่าไม่มีใครเขาทำกัน แต่ในที่สุดก็มีคนยอมทำให้เรา จึงมาสู่การลองผิดลองถูกในครัวที่บ้านนานถึง 3 เดือน ทำทุกกรรมวิธีทั้งนึ่ง ทอด อบ ย่าง ก่อนจะมาสรุปที่การทอด เสียน้ำมันไปเยอะเหมือนกันกว่าจะได้สูตรที่ลงตัว”

แพร เล่าว่า สองพี่น้องตัดสินใจเดินหน้าธุรกิจคางกุ้งทอดกรอบเต็มตัว ด้วยเงินทุนเริ่มแรกที่มี 3 หมื่นบาท โดยระยะแรกนำไปฝากขายตามร้านคาเฟ่ ให้ทดลองชิม ทำแพ็กเกจให้น่าสนใจ และอาศัยเสียงตอบรับจากคนที่ได้ชิมเพื่อนำคำติชมมาพัฒนาสินค้าให้คุณภาพคงที่ ทั้งเรื่องรสชาติ และการเก็บรักษา

“ตอนแรกทำแพ็กเกจเป็นซองน้ำตาลด้านหน้าใส ให้เขาเห็นผลิตภัณฑ์เราชัดๆ แต่ปัญหาคือมันเก็บนานไม่ได้ และขนมเรายังกรอบไม่พอ มีน้ำมันเยิ้มออกมา ก็เลยยังต้องพัฒนาสูตรมาเรื่อยๆ ขณะเดียวกันก็ไปออกบูธ เอาไปให้ชิมตามแนวรถไฟฟ้า คนที่ได้ชิมก็คงเห็นว่ามันเป็นอะไรที่แปลกใหม่ เอาคางกุ้งมาทอดกินเล่น เสียงตอบรับก็เลยค่อนข้างดีในเวลาที่ค่อนข้างรวดเร็ว เราจึงปรับแพ็กเกจใหม่ให้เป็นซองสีขาว และออกแบบให้น่ารักด้วยจุดเด่นอยู่ที่ลายเส้นบนซอง ซึ่งเป็นการออกแบบของแพรเอง”

เมื่อธุรกิจขยายวงกว้างออกไป มีออร์เดอร์เข้ามามากมาย เกินที่กำลังผลิตในครัวบ้านของสามพี่น้องจะรับไหว เมื่อเห็นช่องทางธุรกิจว่าน่าจะไปได้ไกล จึงตัดสินใจเดินเรื่องขอการรับรองจากสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา หรือ อย. ทำให้ต้องเร่งขยายโรงงาน โกดัง และออฟฟิศ รับพนักงานเพื่อเก็บของและทำแพ็กเกจใหม่ เติมเงินลงทุนเข้าไปอีก 2 ล้านบาท และช่วงเวลาที่ความลับซึ่งเก็บมานานก็แตกโพละ

“เราสามคนเก็บเงียบกับคุณพ่อคุณแม่มาตลอด เพราะกลัวจะโดนด่า แต่เมื่อถึงเวลาที่จะต้องขยายธุรกิจและเริ่มจริงจังแล้วก็ต้องบอก ซึ่งก็ตามคาดว่าโดนตำหนิกันถ้วนหน้า (หัวเราะ) แต่ก็ไม่มาก เพราะว่าท่านเห็นว่าเราจริงจัง และน่าจะไปได้ไกล ก็เลยช่วยสนับสนุน ซึ่งตอนนี้คุณพ่อก็มาช่วยดูแลเรื่องการเงิน เพราะเป็นสิ่งที่พวกเราไม่ถนัด

ระยะเวลาเกือบ 1 ปี กับธุรกิจตัวนี้ไปได้ดี จากสมัยก่อนผลิตช่วงแรกแค่ 100-200 ห่อ แต่ตอนนี้ในหนึ่งเดือนต้องส่งให้ลูกค้ามากถึง 5 หมื่นห่อ มันเป็นเรื่องน่ายินดีสำหรับเด็กจบใหม่อย่างแพรกับน้องๆ ตอนนี้เราพัฒนารสชาติให้หลากหลาย มี 3 รสชาติให้เลือก คือ รสดั้งเดิม ต้มยำ และแกงเขียวหวาน ซึ่งได้รับการตอบรับที่ดีค่ะ”

การเริ่มต้นจากความเสี่ยง ทำให้ธุรกิจขนมคางกุ้งทอดกรอบ มีคำห้อยท้ายว่าเจ้าแรกของประเทศไทย เวลานี้ก็มีลูกค้าจากต่างประเทศ ทั้งสิงคโปร์ ฮ่องกง เวียดนาม และกัมพูชา และยังขยายช่องทางในประเทศจากเดิมที่มีขายแค่ในห้างเดอะมอลล์ ขยับไปที่สยามพารากอน ท็อปส์ ซูเปอร์มาร์เก็ต ซีเอ็ดบุ๊ค

“เราต้องการเจาะกลุ่มตลาดที่ต้องการความแปลกใหม่ เราบอกว่าเราเป็นขนมก็จริง แต่การตลาดของเราก็พยายามบอกว่าจะกินกับอาหารคาว เช่น ข้าวต้ม โรยหน้าบนสลัด ก็เพิ่มรสชาติและเพิ่มแคลเซียมให้ทุกคนได้ เพราะเรามีสโลแกนว่า เด็กกินได้ ผู้ใหญ่กินแล้วดี เพราะว่าเป็นแคลเซียมที่กินได้ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ ไม่ใช่ขนมขบเคี้ยวที่ได้พลังงานเท่านั้น แต่ได้แคลเซียมด้วย เป็นอีกหนึ่งทางเลือกหนึ่ง”

แต่สำหรับแพรและน้องชายอีก 2 คน ขนมคางกุ้งทอดไม่ใช่แค่ขนมขบเคี้ยว แต่เป็นสนามที่เคี่ยวกรำให้ต้องลองผิดลองถูก ทดลองเดินในสนามธุรกิจ ทดสอบความคิดสร้างสรรค์ ฝึกให้แก้ปัญหา ซึ่งแพรบอกว่าสำหรับตัวเธอเอง นี่คือการก้าวกระโดดไปเป็นผู้ใหญ่ และเข้าใจว่าการทำอะไรเพื่อคนอื่นและมองเห็นความสำคัญของคนข้างหลังมากขึ้น

“ตอนแรกเราทำกันสนุกๆ สามคน ได้เงินมาก็เห็นว่ามันเยอะดี แต่เมื่อธุรกิจเราเติบโตขึ้น ขยายเป็นโรงงาน มีออฟฟิศ เราเห็นว่ามีคนที่เราต้องดูแลรับผิดชอบเขา นั่นคือพนักงาน ซึ่งเราต้องทำให้เขามีความเป็นอยู่ที่ดี”

ภาพที่สาวน้อยคนนี้มองเห็นตัวเองในอนาคต เธอหวังว่าจะได้ทำธุรกิจที่เติบโตไปเรื่อยๆ และมีโอกาสที่จะแบ่งปันให้คนอื่น ส่วนข้อคิดทิ้งท้ายของเธอ ก็คือ “สำหรับคนที่อยากทำธุรกิจหรือไม่อยากเป็นลูกจ้าง ให้สำรวจตัวเองก่อนว่ากล้าเสี่ยงแค่ไหน ถ้าคุณกล้าเสี่ยงให้ทำเลย คนที่กล้าเสี่ยงจะไม่กลัวความผิดหวัง และจะสนุกกับการแก้ปัญหาไปเรื่อยๆ แล้ววันหนึ่งคุณจะพบว่าอะไรที่คุณเสี่ยงแล้วมีความสุขกับมัน นั่นอาจจะเป็นธุรกิจของคุณ เหมือนที่แพรกับน้องๆ ได้เสี่ยงที่จะแอบทำขนมในครัว เสี่ยงที่ไปหาซื้อหัวกุ้งจากแพปลา หรือเสี่ยงที่จะสร้างโรงงานในวัยเท่านี้ แต่พวกเราก็เสี่ยงจนได้ผล” เจ้าของขนมคางกุ้งทอด โอคุสโน่ กล่าว