บำบัดมลพิษด้วยเทคโนโลยี อนุภาคนาโน

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

29 พฤษภาคม 2559 เวลา 14:54 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/434520

บำบัดมลพิษด้วยเทคโนโลยี อนุภาคนาโน

โดย…เจษฎา แม่นยำ ศูนย์นาโนเทคโนโลยีแห่งชาติ (นาโนเทค) สวทช.

ปัญหามลพิษเป็นภัยใกล้ตัวและมีความสำคัญมาทุกยุคสมัย ทุกวันนี้มีสารแปลกปลอมที่ถูกปลดปล่อยสู่สิ่งแวดล้อมมาจากหลายแหล่งกำเนิด เช่น ไอเสียจากยานพาหนะ สารตกค้างจากการทำเกษตรเคมีเข้มข้น หรือของเสียที่เกินกำลังการบำบัดจากภาคอุตสาหกรรม สารเหล่านี้สามารถย้อนกลับมาสู่ร่างกายของเราได้ด้วยการรับสัมผัสโดยตรงหรือรับเข้ามาทางห่วงโซ่อาหาร

ด้วยเหตุนี้นักวิทยาศาสตร์จึงได้ศึกษาและพัฒนาเทคโนโลยีการบำบัดมลพิษมาอย่างต่อเนื่อง เพื่อตัดตอนหรือลดผลกระทบจากการปนเปื้อนในแหล่งดิน น้ำ หรืออากาศดังกล่าว

นาโนเทคโนโลยี คือ ศาสตร์ในการผลิตและจัดการวัสดุที่มีขนาดเล็กมากๆ ในระดับโมเลกุล ซึ่งวัสดุที่มีขนาดจิ๋วนี้จะเกิดคุณสมบัติใหม่ เช่น วัสดุบางชนิดมีความว่องไวต่อปฏิกิริยาเคมีมากขึ้น เนื่องจากจำนวนหน่วยที่ไวต่อปฏิกิริยาเคมีปรากฏมากขึ้นบนพื้นผิวพร้อมๆ กับค่าสัดส่วนพื้นที่ผิวสัมผัสต่อน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นอย่างมาก

ยกตัวอย่างเช่น หากเราหั่นวัสดุขนาด 1 ลูกบาศก์เซนติเมตร ออกเป็นชิ้นเล็กๆ ให้เท่ากับอนุภาคที่มีขนาด 10 นาโนเมตร เราจะได้พื้นที่ผิวสัมผัสเพิ่มขึ้นมาถึง 1 ล้านเท่าเลยทีเดียว ด้วยจุดเด่นนี้วัสดุนาโนจึงถูกนำมาประยุกต์ใช้ในงานบำบัดมลพิษ ซึ่งได้ให้ผลลัพธ์ที่ดีทั้งในด้านประสิทธิภาพและความคุ้มค่าทางเศรษฐศาสตร์เมื่อเปรียบเทียบกับเทคโนโลยีการบำบัดแบบเดิมๆ

 

ตัวเร่งปฏิกิริยานาโนลดไอเสียรถยนต์

การจราจรถือเป็นกิจกรรมกำเนิดมลพิษที่ใกล้ตัวเรามากอันหนึ่ง ไอเสียจากการเผาไหม้ไม่สมบูรณ์ของเครื่องยนต์ในยานพาหนะประกอบไปด้วยก๊าซพิษที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพหลายชนิด เช่น คาร์บอนมอนอกไซด์ สารประกอบไฮโดรคาร์บอน และออกไซด์ของไนโตรเจน ด้วยเหตุนี้กฎหมายในหลายประเทศจึงได้กำหนดให้ผู้ผลิตทำการติดตั้งอุปกรณ์บำบัดไอเสียในรถยนต์ เพื่อลดปริมาณก๊าซพิษที่ปล่อยออกสู่บรรยากาศ

ส่วนประกอบสำคัญในอุปกรณ์บำบัดไอเสียคือตัวเร่งปฏิกิริยาที่ทำจากโลหะมีค่า เช่น ทองคำขาว แพลเลเดียม และโรเดียม โลหะเหล่านี้ทำหน้าที่เร่งกระบวนการย่อยสลายก๊าซพิษในไอเสียให้เป็นสารประกอบที่มีความเป็นพิษน้อยลง เช่น คาร์บอนไดออกไซด์และน้ำ ซึ่งปฏิกิริยาการย่อยสลายทางเคมีจะเกิดขึ้นได้ดีที่พื้นผิวของตัวเร่งปฏิกิริยาแต่ละชนิด

ฉะนั้นหลักการสำคัญหนึ่งที่จะให้เครื่องฟอกไอเสียมีประสิทธิภาพสูงสุด คือ การเคลือบตัวเร่งปฏิกิริยาให้เกิดพื้นที่ผิวสัมผัสกับไอเสียมากที่สุด การสังเคราะห์ตัวเร่งปฏิกิริยาเหล่านี้ในรูปของอนุภาคนาโนจึงตอบโจทย์ดังกล่าว และการใช้อนุภาคมีขนาดเล็กลงยังช่วยลดปริมาณโลหะมีค่าที่นำมาใช้อีกด้วย ซึ่งเครื่องบำบัดไอเสียทั่วๆ ไป จะใช้ตัวเร่งปฏิกิริยาเพียงไม่กี่กรัม

นอกจากนี้ในอุปกรณ์บำบัดไอเสียรุ่นใหม่ๆ ยังใช้เทคโนโลยีเพื่อยืดอายุการใช้งานเครื่องบำบัดไอเสียออกไปกว่าเดิม โดยการออกแบบกระบวนการจัดเรียงอนุภาคในระดับนาโนเพื่อป้องกันไม่ให้อนุภาคนาโนเปลี่ยนสภาพมาเกาะตัวรวมกันเป็นก้อนใหญ่ระหว่างการใช้งานที่อุณหภูมิสูง ซึ่งเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ประสิทธิภาพการบำบัดไอเสียเสื่อมลงไป

 

อนุภาคเหล็กนาโนดูดซับสารพิษ

อีกตัวอย่างหนึ่งของการใช้วัสดุนาโนเพื่อฟื้นฟูสภาพสิ่งแวดล้อมคือ การใช้อนุภาคเหล็กนาโนในการกำจัดสารพิษ ซึ่งส่วนใหญ่จะย่อยสลายเองตามธรรมชาติได้ยากมาก จึงฟุ้งกระจายปนเปื้อนอยู่ตามแหล่งดินและน้ำใต้ดินได้เป็นระยะเวลานาน เช่น สารอินทรีย์ระเหยที่มีคลอรีนเป็นองค์ประกอบและไอออนของโลหะหนักชนิดต่างๆ เป็นต้น

โลหะเหล็กเกิดสนิมได้ง่ายเนื่องจากเป็นธาตุที่ชอบสละอิเล็กตรอน แต่ด้วยสมบัตินี้นักวิทยาศาสตร์จึงได้ศึกษาการนำอนุภาคเหล็กมาใช้บำบัดมลพิษในหลากหลายลักษณะ เช่น ย่อยสลาย ดูดซับ หรือช่วยให้ตกตะกอน เหล็กสามารถแตกพันธะของคลอรีนในสารประกอบอินทรีย์ให้กลายเป็นคลอรีนไอออนที่กำจัดได้ง่ายกว่าเดิม เหล็กตัวเดียวกันนี้ยังสามารถดูดซับไอออนของโลหะหนักบางชนิด เช่น แคดเมียม หรือตะกั่ว โดยเปลี่ยนไอออนของโลหะหนักที่ละลายในน้ำให้กลายเป็นของแข็งติดแน่นอยู่ที่ผิวของเหล็กซึ่งเป็นรูปแบบทางเคมีที่ไม่เป็นพิษ

นอกจากนี้พื้นผิวของเหล็กยังสามารถถูกปรับแต่งด้วยตัวเร่งปฏิกิริยาอื่นหรือสารเคลือบที่มีสมบัติเฉพาะเพื่อให้วัสดุมีการดูดซับสารพิษได้อย่างจำเพาะอีกด้วย

ในระยะแรกของการศึกษานักวิทยาศาสตร์ใช้ผงเหล็กในการทดสอบ ต่อมาจึงทำการสังเคราะห์ให้อนุภาคเหล็กมีขนาดเล็กลงจนถึงระดับนาโนเมตร ซึ่งนอกจากจะทำให้วัสดุมีความว่องไวต่อปฏิกิริยาเคมีมากขึ้นแล้ว ยังเกิดประโยชน์อื่นๆ ตามมาอีกหลายประการ เช่น เพิ่มสัมประสิทธิ์การดูดซับเนื่องจากวัสดุมีพื้นที่ผิวสัมผัสในการทำปฏิกิริยามากขึ้น

อนุภาคนาโนมีสมบัติแทรกซึมไปตามช่องว่างต่างๆ ในชั้นดินหรือไหลไปกับน้ำใต้ดินได้ดี ผู้ใช้งานจึงสามารถทำการนำส่งอนุภาคเหล็กนาโนไปสู่แหล่งบำบัดได้โดยตรง จากเดิมที่ต้องฝังวัสดุเป็นชั้นกำแพงกรองน้ำไว้ใต้ดินหรือสูบน้ำขึ้นมาบำบัดบนผิวดินสำหรับการบำบัดแบบเดิมๆ และเนื่องจากเหล็กเป็นสารที่มีสมบัติแม่เหล็ก อนุภาคเหล็กที่นำมาใช้ในงานบำบัดมลพิษจึงสามารถเก็บออกจากสิ่งแวดล้อมได้ง่ายๆ ด้วยแรงแม่เหล็กนี่เอง

 

จากตัวอย่างข้างต้น งานด้านสิ่งแวดล้อมก็เป็นอีกสาขาหนึ่งที่ได้ประโยชน์จากการนำเทคโนโลยีอนุภาคนาโนมาประยุกต์ใช้ ทั้งในส่วนการป้องกันและส่วนการบำบัดมลพิษหลังจากที่เกิดการปนเปื้อนขึ้นแล้ว แม้ว่าเทคโนโลยีเหล่านี้จะยังอยู่ในระยะเริ่มต้น แต่ก็ได้แสดงให้เห็นถึงจุดเด่นเรื่องประสิทธิภาพและต้นทุนในการบำบัดมลพิษ จึงนับว่าเป็นแนวทางหนึ่งในการพัฒนาเทคโนโลยีเพื่อสิ่งแวดล้อมที่มีความน่าสนใจอยู่ไม่น้อย

ที่มา : Nanoparticles clean up automotive exhaust, http://smallprint.no/en/article/nanoparticles-cleans-automotive-exhaust

เอกสารเผยแพร่ สำนักงานคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ www.thia.in.th/welcome/article_read/304

W. Yan et al 2013, Iron nanoparticles for environmental clean-up: recent developments and future outlook,Environ. Sci.: Processes Impacts 15, 63.

เทคโนโลยีนาโนเพื่อบำบัดมลพิษในน้ำใต้ดิน, http://202.129.59.73/tn/Technologynano/index.htm

 

จรรยวรรธน์ วุฒิจำนงค์ ประยุกต์งานวิจัยเพื่อชีวิต

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

28 พฤษภาคม 2559 เวลา 08:30 น….. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/434395

จรรยวรรธน์ วุฒิจำนงค์ ประยุกต์งานวิจัยเพื่อชีวิต

โดย…เบ็ญจวรรณ รัตนวิจิตร

จากความสนใจทางด้านวิทยาศาสตร์ ทำให้เส้นทางของ “จรรยวรรธน์ วุฒิจำนงค์” มีเป้าหมายชัดเจนในการประยุกต์ใช้ความรู้ที่ได้ร่ำเรียนมาให้เป็นประโยชน์ โดยเฉพาะต่อสุขภาพของผู้คน

จรรยวรรธน์ หรือ แจม เรียนจบชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัย จ.เชียงใหม่ระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี สาขาเทคโนโลยีชีวภาพ และปริญญาโท มหาวิทยาลัยมหิดล คณะวิทยาศาสตร์ สาขาเทคโนโลยีชีวภาพ และได้รับทุนจากมหาวิทยาลัยราชมงคลล้านนา ไปศึกษาระดับปริญญาเอกดุษฎีบัณฑิตวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเมสซี่(Massey University) ประเทศนิวซีแลนด์

“ความสนใจทางด้านวิทยาศาสตร์นั้น เนื่องจากวิทยาศาสตร์สามารถตอบคำถามเกือบทุกๆ เรื่องในชีวิตของเราได้ค่ะ ช่วยให้เราเข้าใจความเชื่อมโยงระหว่างสิ่งรอบๆ ตัวเรา แต่ทุกๆ อย่างเริ่มต้นที่ครอบครัวค่ะ คุณพ่อเป็นอาจารย์ทางด้านวิศวกรรมศาสตร์ ส่วนคุณแม่เป็นอาจารย์ทางด้านเกษตร ทำให้เราซึมซับกระบวนการคิดที่เป็นเหตุเป็นผล รู้จักตั้งคำถาม ช่างสังเกต และสามารถที่จะคิดหาคำตอบได้อย่างเป็นระบบ ระบบการคิดแบบวิทยาศาสตร์ไม่ได้จำกัดเพียงแค่การเรียนในห้องเท่านั้นแต่ยังรวมถึงการนำมาใช้ในชีวิตประจำวันด้วยค่ะ” จรรยวรรธน์ กล่าว

 

ทั้งนี้ ในการศึกษาระดับปริญญาเอก จรรยวรรธน์ เลือกวิจัยประโยชน์ของบลูเบอร์รี่ที่มีต่อสุขภาพ โดยเฉพาะผลต่อมะเร็งเต้านมซึ่งพบมากที่สุดในผู้หญิงทั่วโลกและมีแนวโน้มที่จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ รัฐต้องรับภาระค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวข้องกับการรักษามะเร็งเต้านมเพิ่มขึ้นทุกๆ ปี อาหารเป็นปัจจัยหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับความเสี่ยงในการเกิดมะเร็งเต้านม บลูเบอร์รี่เป็นอาหารที่รับประทานกันอย่างแพร่หลายและมีการศึกษาถึงประโยชน์ของบลูเบอร์รี่ต่อสุขภาพ ซึ่งครั้งนี้คณะผู้วิจัยมีแนวคิดที่จะทำการวิจัยในสัตว์ทดลอง

ผลการวิจัย พบว่า สัตว์ทดลองในกลุ่มที่ได้รับกากบลูเบอร์รี่เสริมอาหารซึ่งมีใยอาหารมากนั้นพบว่ามีจำนวนสัตว์ที่เป็นมะเร็งเต้านมน้อยกว่า มะเร็งมีขนาดเล็กกว่าและมีความรุนแรงน้อยกว่าสัตว์ทดลองในกลุ่มที่ไม่ได้รับบลูเบอร์รี่ ซึ่งอาจจะเป็นผลเนื่องมาจากปริมาณเอสโตรเจนในเลือดที่ลดลงในสัตว์ทดลองกล่าวโดยสรุปคือการบริโภคบลูเบอร์รี่ควรจะบริโภคในแบบที่มีกากใยอาหารจะให้ผลดีกว่าการกินน้ำผลไม้

จรรยวรรธน์ กล่าวว่า การวิจัยดังกล่าวส่วนหนึ่งเป็นการนำสิ่งที่ใกล้ตัว ซึ่งบลูเบอร์รี่เป็นผลไม้ที่บริโภคกันแพร่หลายในชีวิตประจำวันของชาวนิวซีแลนด์ และประชาชนในโลกตะวันตก ดังนั้นถ้ามีงานวิจัยสนับสนุนถึงประโยชน์ของบลูเบอร์รี่ในหลายๆ แง่มุมผู้บริโภคก็สามารถที่จะเพิ่มปริมาณการบริโภคบลูเบอร์รี่เข้าไปในชีวิตประจำวันได้ง่ายต่างจากงานวิจัยพืชที่ไม่ใช่พืชอาหาร ถึงแม้ว่าจะพบว่ามีประโยชน์ต่อสุขภาพแต่ผู้บริโภคไม่รู้ว่าจะเพิ่มพืชนั้นๆ เข้าไปในมื้ออาหารปกติได้อย่างไร

 

อย่างไรก็ตาม งานวิจัยในครั้งนี้ยังไม่สามารถสรุปได้ว่าการรับประทานบลูเบอร์รี่จะสามารถลดความเสี่ยงของการเป็นมะเร็งเต้านมในมนุษย์ได้ เนื่องจากงานวิจัยในครั้งนี้เป็นงานวิจัยที่ทำในสัตว์ทดลองเท่านั้นและสิ่งมีชีวิตแต่ละชนิดอาจมีการตอบสนองต่างกัน การทดลองที่อาจจะเป็นไปได้ในมนุษย์คือ การเสริมบลูเบอร์รี่ในอาหารของผู้ป่วยมะเร็งหลังการผ่าตัดเพื่อการฟื้นฟูร่างกายถ้าเป็นไปได้ ซึ่งจะนำไปต่อยอดต่อไปในอนาคต

หลังจากจบการศึกษาครั้งนี้ ซึ่งได้รับทุนจากมหาวิทยาลัยราชมงคลล้านนา ดังนั้นก็จะกลับไปทำงานเป็นอาจารย์รวมถึงทำงานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับอาหาร โภชนาการและผลผลิตทางการเกษตร ซึ่งสอดคล้องกับนโยบายของมหาวิทยาลัยและประเทศต่อไป

ขณะที่ด้านการดูแลสุขภาพส่วนตัว จรรยวรรธน์ จะมุ่งดูแลสุขภาพ ด้วยการรับประทานอาหารที่ดีต่อสุขภาพ ออกกำลังกายสม่ำเสมอ เวลาเครียดๆ อย่างเช่นตอนเขียนวิทยานิพนธ์จะแบ่งเวลาไปวิ่งเสมอค่ะ ทำให้สมองปลอดโปร่งไม่เครียดไม่ซึมเศร้า ซึ่งช่วงที่เรียนอยู่ที่นิวซีแลนด์หากมีวันหยุดยาวๆ จะไปเดินป่าค่ะ ที่นิวซีแลนด์ จะมีทางเดินสวยๆ เยอะมาก ส่งผลดีต่อสุขภาพกายและใจ

 

กินปลาให้อร่อย

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

27 พฤษภาคม 2559 เวลา 10:44 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/434180

กินปลาให้อร่อย

โดย…สุธน สุขพิศิษฐ์

ผมเป็นคนจำพวก ทำ(เงิน)มา หา(ทำ)กิน ไม่ใช่หาซื้อกิน ที่ขึ้นเรื่องว่ากินปลาให้อร่อย ก็หมายความว่าซื้อปลามาทำกินเองครับ ที่อร่อยนั้นเป็นตัวปลาเองไม่ใช่ฝีมือผม

ไม่ว่าจะเป็นปลาจากน้ำจืด น้ำเค็ม น้ำกร่อย ขอให้สดไว้ก่อน ส่วนฝีมือมาทีหลัง สำหรับการใช้ปลาอะไร เอามาต้ม แกง นึ่ง ทอด ผัด นั้นปลาแต่ละอย่างมันมีความเหมาะสมต่างๆ กันออกไป

สำหรับการต้มกับแกงนั้น ปลาเกือบทุกชนิดต้ม แกง ได้ทั้งนั้น เอาปลาช่อนก่อนที่เป็นปลาสารพัดนึก คือนึกจะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น จะแกงส้ม ต้มยำ น้ำยา ห่อหมก ต้มเกี้ยมไฉ่ ต้มข่า ผัดฉ่า ผัดขึ้นฉ่าย ผัดเครื่องแกง แต่ผมไม่ค่อยอยากทำกินเอง ชอบซื้อเขากินมากกว่า เพราะเวลาไปยืนหน้าแผงปลา แค่ชี้นิ้วเลือกปลาก็เท่ากับเป็นนายทะเบียนยมบาลแล้ว เลือกเสร็จคนขายจะทุบหัวดิ้นกระแด่วๆ ไม่ตายง่ายๆ ยิ่งให้เขาขอดเกล็ดควักไส้ คนขายจะเอาเหล็กแหลมแท่งยาวๆ แทงตั้งแต่หัวถึงหางให้มันตรงเด่ จะได้ขอดเกล็ดง่ายๆ แล้วปลาช่อนนี่เมือกเยอะ คาวจัด อีกต่างหาก

มาเป็นปลากะพงบ้าง นี่ก็เหมือนกันทำได้เยอะ แต่สำหรับแกงเหลืองกับยอดมะพร้าวแล้วก็ไม่มีปลาอะไรสู้ ปลาเห็ดโคนหรือปลาทรายต้องแกงป่าแกงเหลืองก็ดี ปลาอินทรีต้องทำข้าวต้มปลา ทอดน้ำปลา ปลาเทโพต้องแกงคั่วผักบุ้งหรือแกงหมูเทโพ ปลากดต้องแกงฉู่ฉี่ ปลาดุกต้องแกงอ่อมมะระ แกงป่า ผัดฉ่า ปลาทูสดนี่ก็ทำได้หลากหลาย ปลาทูต้มเค็ม ปลาทูต้มยำ ฉู่ฉี่ ผมได้สูตรจากชาวประมงพื้นบ้านทางแถบสามร้อยยอด เอาปลาทูสดต้มกับตะไคร้ใส่น้ำปลา กินซดน้ำ กินเหลือก็ผึ่งให้หมาดๆ หน่อยแล้วเอาไปทอด น้ำมันกระจายทั่วครัว แต่อร่อย

มาเรื่องการนึ่งบ้าง ปลาบู่กับปลาจะละเม็ดขาวนี่ดีที่สุด ปลาสองอย่างนี้เนื้อนิ่ม ละเอียด และหวาน ใครเอาไปทอดจะเสียท่าเท่ากับเสียของ ปลาบู่จะหายาก แพง ภัตตาคารจีนเอาไปหมด นอกจากฟลุกไปเจอตามตลาดนัดชาวบ้าน ราคาถูกเพราะไม่ค่อยมีคนกิน ส่วนปลาจะละเม็ดขาวนี่แพงเอาเรื่องกิโลละ 400-500 บาทขึ้นทั้งนั้น การนึ่งนั้นได้หลายอย่างนึ่งซีอิ๊ว นึ่งบ๊วย นึ่งมะนาวก็ได้

วิธีนึ่งที่จะไม่ให้คาว ต้องต้มน้ำในหม้อนึ่งให้เดือดพล่านก่อน แล้วเอาจานใส่ปลาที่ทำความสะอาดบั้งเรียบร้อยแล้ววาง พอเริ่มสุกก็ปรุงรส นึ่งซีอิ๊วที่มี ซีอิ๊ว น้ำมันงา น้ำมันหอย นั้นผสมชิมรสที่ชอบก่อนแล้วจึงเอาไปราด ส่วนผักที่จะโรยก่อนเอาขึ้นนั้นแล้วแต่ชอบ ผมชอบขิงและต้นหอม ต้นหอมนั้นจะไม่หั่นขวาง แต่จะใช้มีดคมๆ กรีดใบต้นหอมตามแนวยาวเส้นเล็กๆ บางๆ ชุบน้ำเย็นนิดหนึ่งมันจะม้วนสวย ดูหอเจี๊ยะ

ปลาที่ใช้ทอดก็ขึ้นอยู่กับว่า ปลาอะไรทำอะไร ปลาแดงหรือปลาทรายแดงต้องทอดขมิ้นหรือทอดกระเทียมพริกไทยเท่านั้น ตำพริกไทย กระเทียม เกลือ หรือขมิ้น พริกไทย เกลือ แล้วหมักนานหน่อย สำหรับทอดขมิ้นอาจจะมีปัญหาบ้าง คือเมื่อหั่นขมิ้นชันตำกับกระเทียมเกลือนั้น ทั้งมีดและครกขมิ้นสีเหลืองอ๋อย ขนาดครกยังเหลืองติดไปนาน แถมน้ำมันทอดยังเหลืองอีก เอาไปทอดอย่างอื่นลำบาก

การทอดปลาทั้งสองอย่างนี้ ถ้าจะปล่อยให้ปลาสุกจนใช้ได้ พริกไทยกระเทียมหรือขมิ้นกระเทียมจะไหม้เกรียม ต้องใช้วิธีเมื่อเอาปลาลงกระทะ พอเครื่องที่ว่าเริ่มเหลืองทอง ก็ช้อนออกพักไว้ก่อน แล้วปล่อยให้ปลาสุกเสร็จดีแล้วค่อยเอาของที่พักไว้โรยบนตัวปลา

ปลาที่เหมาะกับทอดยังมีปลาตะเพียน เพราะปลาตะเพียนที่หน้าท้องมีความมันมาก มีกลิ่นหอมฉุย ซึ่งก่อนทอดต้องบั้งให้ถี่ละเอียด จะได้ไม่มีปัญหาเรื่องก้างกลางที่เป็นเส้นเล็กละเอียด ก่อนทอดทาเกลือพักไว้สักครึ่งชั่วโมง ที่สุดยอดของปลาตะเพียนนั้นต้องเป็นปลาตะเพียนหางแดง ตัวจะไม่ใหญ่ อร่อยมาก ส่วนใหญ่อยู่หน้าวัดจึงไม่มีใครจับมาขาย เวลาผมไปยืนหน้าวัดเห็นคนมาทำบุญเลี้ยงปลา แต่ผมเลียปากอยากกิน

ตอนทอดต้องมีเทคนิคหน่อย พอกลับปลาในกระทะทั้งสองด้านดีแล้ว สังเกตตรงใกล้หางมองทะลุ เห็นกระดูกกลางก็ใช้ได้ พอดีกับที่ส่วนหัว ลำตัว เนื้อกำลังกิน

ปลาเนื้ออ่อนนี่ก็สุดยอด แต่แพงระเบิด ตัวกำลังสวยมีเนื้อมีหนัง ไม่ต่ำกว่ากิโลละ 450 บาท ที่ อ.ต.ก.ยิ่งโคตรแพง นี่ทอดพริกไทยกระเทียม ฉู่ฉี่ก็อร่อย พูดถึงการฉู่ฉี่เห็นว่าง่ายๆ แต่อร่อยยากครับ อย่างแรกต้องฉู่ฉี่ปลาสด ถ้าเอาปลาไปทอดก่อนแสดงว่าทำไม่เป็น จะกลายเป็นผัดเครื่องแกงไป การผัดเครื่องแกงฉู่ฉี่ต้องพอดี ไม่ใส ไม่ข้นจนแตกมัน ต้องมี หวาน เค็ม เผ็ดพอดี ใส่ใบมะกรูดหั่นในตอนทำแล้วยังต้องแบ่งโรยด้วยนิดหนึ่ง ผมเห็นหลายร้านไม่ใส่ใบมะกรูดหั่นหรือเด็ดเป็นใบๆ ใส่ ใครเจอฉู่ฉี่อย่างนั้นเปลี่ยนไปกินอย่างอื่นดีกว่า

ปลายังมีอีกหลายชนิดนับไม่ถ้วน การเลือกปลามาทำอะไรก็มีอีกหลายอย่าง แต่กินปลาให้อร่อยนั้น ต้องทำกินเองครับ ครั้งแรกไม่อร่อย รับรองครั้งที่ 14 จะอร่อยจนได้ครับ

 

สุภรดี ศิวพรพิทักษ์ ฟินทุกครั้งที่เข้าครัว

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

03 มิถุนายน 2559 เวลา 11:36 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/435423

สุภรดี ศิวพรพิทักษ์ ฟินทุกครั้งที่เข้าครัว

โดย…วรธาร ภาพ กิจจา อภิชนรจเรข

ความสุขของคนเรา หลายๆ คนคือการได้ทำตามความฝันของตัวเอง สุภรดี ศิวพรพิทักษ์ หรือ เชฟฟิน อดีตพิธีกรรายการครัวอินดี้ ช่อง 5 คือหนึ่งในนั้นที่ได้เดินตามฝันและแพสชั่นของตัวเอง ก็คือการผันตัวเองจากทนายมาเป็นเชฟที่มีความสุขกับการเข้าครัวทำอาหาร ต่อด้วยการทำธุรกิจอาหาร ทั้งเปิดร้านอาหารและโรงเรียนสอนทำอาหาร

เดิมก่อนจะมาเป็นเชฟ สุภรดีเรียนจบกฎหมายจากรั้วจามจุรี แล้วสวมบทบาททนายความ 2 ปี ก่อนจะเบนเข็มมาเอาดีในการทำอาหาร ซึ่งเป็นสิ่งที่ตัวเองชอบมาตั้งแต่เด็ก และคิดว่าเป็นแนวทางที่ตอบโจทย์ชีวิต โดยเริ่มจากการทำขนม ซึ่งเป็นสิ่งที่ชอบก่อนและตามด้วยอาหารในสไตล์ต่างๆ

 

 

การหันมามุ่งมั่นในการทำขนมและอาหารของสุภรดีนั้นถือว่าน่าสนใจ เพราะเธอไม่ได้เรียนรู้จากสถาบันหรือโรงเรียนสอนทำอาหารที่ไหนมาก่อน แต่มาจากเรียนรู้และฝึกฝนด้วยตัวเองด้วยความรักและทุ่มเท โดยมีตำราทำอาหารเล่มแล้วเล่มเล่าเป็นครูและการฝึกฝนลงมือทำครั้งแล้วครั้งเล่า ผิดบ้างถูกบ้าง เสียบ้างได้บ้าง น่าพอใจบ้าง ไม่น่าพอใจบ้าง

ในที่สุดก็ไม่เกินความพยายาม เมื่อวันหนึ่งเธอประกาศตัวเป็นครูสอนทำอาหารและขนม ผ่านยูทูบและเฟซบุ๊กในชื่อ Finny the Chef ซึ่งมีคนคลิกเข้าไปดูจำนวนมาก ขณะเดียวกันก็ใช้เวลาว่างไปฝึกงานตามร้านอาหารและโรงแรม จากนั้นชื่อเชฟฟินก็เป็นที่รู้จักเรื่อยมา ด้วยความที่ทำอะไรมักมีเป้าหมายระหว่างนั้นจึงได้เรียนโทเอ็มบีเอ ที่สถาบันบัณฑิตบริหารธุรกิจศศินทร์ เพื่อจะเอาความรู้มาผสมผสานความสามารถในการทำอาหารและใช้ในการทำธุรกิจ

 

“เริ่มเปิดธุรกิจออนไลน์ก่อนชื่อRadi Catering & Delivery รับจัดอาหารตามงานอีเวนต์และปาร์ตี้ต่างๆ งานเปิดตัวสินค้าและจัดทำเค้กตามออร์เดอร์ ซึ่งพอทำมาได้ 6 เดือนก็มีเงินเข้ามาจนสามารถเปิดร้านรดี คาเฟ่ (Radi Cafe) สาขาแรก ที่ทองหล่อ 11 จากนั้นก็ขายมาเรื่อยๆ ถึงวันนี้มีอยู่ 7 สาขา ในเวลา 4 ปี เช่น สาขาเอ็มโพเรียม พารากอน เอ็มควอเทียร์ เพลินจิตข้างตึกมหาทุน เซ็นทรัล ลาดพร้าว ตึกยิปซัม ถนนศรีอยุธยา แต่ละร้านล้วนมีจุดดีจุดเด่นและฐานลูกค้าที่ต่างกัน”

ปัจจุบันนอกจากเธอจะรับบทบาทเฮดเชฟและเป็นหุ้นส่วนของรดี คาเฟ่ ในรดี กรุ๊ป แล้ว ยังเปิดโรงเรียนสอนทำอาหารอีกด้วย ชื่อว่า เชฟยู ทาวน์ (Chefu Town) สาขาแรก ที่เซ็นทรัลลาดพร้าว และกำลังจะเปิดสาขา 2 ในเดือน มิ.ย.นี้ ที่เซ็นทรัลเฟสติวัล อีสต์วิลล์ ถนนรามอินทรา

“เป็นโรงเรียนสอนทำอาหารที่เน้นการสอนทำอาหารเพื่อเพิ่มพัฒนาการทางสมองให้เด็กๆ ขณะเดียวกันก็เน้นให้เด็กเรียนรู้ด้วยความรู้สึกสนุกสนานและสมองได้พัฒนาทั้งสองด้านพร้อมกัน โดยจะเน้นความเป็นอาร์ตและภาษาเข้าไปด้วย ซึ่งกลุ่มเป้าหมายคือเด็ก 3-10 ขวบ นอกจากนี้ยังเน้นกลุ่มผู้ใหญ่กับเด็ก ซึ่งก็จะเป็นกลุ่มโมเดิร์นมัมเป็นหลักด้วย” ผู้จัดการทั่วไปและเฮดเชฟของรดี คาเฟ่ ให้ข้อมูลโรงเรียน

เชฟฟิน กล่าวว่า การทำอาหารเป็นทั้งศาสตร์และศิลป์ แม้ใครจะเรียนมาจากไหนก็ต้องมาฝึกฝนทำอยู่ดี แต่เธอเรียนจากหนังสือและฝึกทำมาเรื่อยๆ มีลองผิดลองถูก แต่ก็ได้ทักษะการทำอาหารที่แน่นขึ้น นอกจากนี้ถ้ามีเวลาก็จะไปเป็นพาร์ตไทม์ฝึกเสิร์ฟและเป็นผู้ช่วยเชฟในร้านอาหารหรือโรงแรมเพื่อเพิ่มประสบการณ์ให้กับตัวเอง

“การเรียนรู้มีหลายทาง แต่ฟินเลือกจากประสบการณ์ตรงเลย เรียนเองฝึกเองซึ่งถือว่ามีประโยชน์มากเพราะได้ฝึกจริงทำจริงและได้อยู่ในสถานการณ์จริง ซึ่งตลอดเวลาที่ผ่านมาจนถึงวันนี้ ฟินรู้สึกมีความสุขเสมอกับการทำอาหาร การคิดสูตรและออกเมนูต่างๆ ตลอดจนการทำธุรกิจอาหารทุกอย่างโดยไม่เคยรู้สึกเบื่อและท้อแต่อย่างใด” เชฟฟิน ทิ้งท้าย

 

 

 

Penne Tom Yum Koong

ส่วนผสม

เส้นเพนเน่ต้มสุก 120 กรัม น้ำพริกเผา 1 ช้อนโต๊ะ

กุ้ง 4 ตัว ครีม 30 กรัม

เห็ดออรินจ 20 กรัม น้ำสต๊อก 30 กรัม

ข่าซอย 1 ช้อนชา เกลือ

ตะไคร้ซอย 1 ช้อนชา น้ำมะนาว

ใบมะกรูดซอย 1/2 ช้อนชา พริกชี้ฟ้าแดง

วิธีทำ

นำกุ้งทอดในกระทะพอสุก พักไว้

นำครีมและน้ำสต๊อกตั้งไฟกลาง ใส่เห็ด ข่า ตะไคร้ ใบมะกรูด พริกเผาเกลือ มะนาว พริกชี้ฟ้าแดง เคี่ยวพองวด แล้วใส่เส้นเพนเน่ตามลงไป

ตักใส่จานก้นลึก วางกุ้งทอด ตกแต่งด้วยใบมะกรูดหั่นฝอยและพริกชี้ฟ้าแดง

 

Pancake Delight

ส่วนผสม

แป้งอเนกประสงค์ 1 ถ้วย สตรอเบอร์รี่สด

ผงฟ 2 ช้อนชา กล้วยสด

น้ำตาล 2 ช้อนโต๊ะ วิปครีม

เกลือ 1/8 ช้อนชา เบอร์รี่ซอส

นม 3/4 ถ้วย เมเปิ้ลไซรัป

ไข่ 2 ฟอง

วิธีทำ

ผสมแป้ง ผงฟู น้ำตาล เกลือ นม ไข่ พอเข้ากันอย่างเบามือ

ทอดในกระทะที่ทาเนยบางๆ จนเหลืองทองทั้งสองด้าน

จัดใส่จาน ตกแต่งด้วย สตรอเบอร์รี่สด กล้วย เสิร์ฟพร้อมเบอร์รี่ซอสเมเปิ้ลไซรัป และวิปครีม

 

เล็กพริกขี้หนู กรชนก ตรีวิทยานุรักษ์

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

02 มิถุนายน 2559 เวลา 10:18 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/435194

เล็กพริกขี้หนู กรชนก ตรีวิทยานุรักษ์

โดย…วราภรณ์ ภาพ… กฤษณ์ พรหมสาขา ณ สกลนคร

หญิงสาวร่างเล็กพริกขี้หนู กรชนก ตรีวิทยานุรักษ์ วัยเพียง 20 ปี บุตรสาวของ ชัชชฎา ตรีวิทยานุรักษ์ ประธานกรรมการบริหาร บริษัท เพรสเซนท์ เทล แต่ความสามารถมากเกินตัว เพราะเธอคือผู้อยู่เบื้องหลังขอลิขสิทธิ์ผลิตตุ๊กตามูมินสุดน่ารัก มาเอาใจแฟนคลับคนไทย และต่อยอดเปิดมูมิน คาเฟ่ สาขาแรกของประเทศไทย ณ บริเวณชั้น 4 ศูนย์การค้าสยามเซ็นเตอร์ ร้านอาหารอินเตอร์เนชั่นแนล โมเดิร์น ควิซีน ที่นำคาแรกเตอร์ของการ์ตูนมูมินมาตกแต่งภายในร้าน ซึ่งเป็นตัวการ์ตูนยอดฮิตของ โทฟ แยนส์สัน จัดพิมพ์เป็นซีรี่ส์หนังสือและการ์ตูนครั้งแรกในประเทศสวีเดนและฟินแลนด์ เมื่อเกือบ 100 ปี โดยมูมินเป็นคาแรกเตอร์ของตัวโทรล หรือภูตพิทักษ์ป่าที่มีนิสัยน่ารัก ใจดี รักสนุก ชอบผจญภัยเป็นครอบครัวตัวสีขาวอ้วน กับจมูกขนาดใหญ่ และด้วยความน่ารักของตัวการ์ตูนทำให้ กรชนก หลงรัก

นอกจากคร่ำเคร่งกับการช่วยที่บ้านปั้นธุรกิจตัวนี้แล้ว เธอยังต้องแบ่งเวลาไปเรียนในชั้นปีที่ 3 คณะศิลปกรรม สาขาดนตรีตะวันตก (ไวโอลิน) จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย กรชนก เล่าถึงแรงบันดาลใจการดีลธุรกิจที่แข่งขันกันประมาณ 30 เจ้าในประเทศไทย เพื่อหวังได้ลิขสิทธิ์ผลิตมูมินสุดน่ารักนี้

“ตอนอายุ 16 ปี ได้มีโอกาสเรียนไวโอลินกับอาจารย์ชาวรัสเซีย ซึ่งอาจารย์ได้เล่าความประทับใจเกี่ยวกับตัวการ์ตูนเรื่องนี้ คืออาจารย์ให้หนูเล่นเพลงๆ หนึ่ง แต่หนูจินตนาการไม่ได้ อาจารย์จึงแนะนำให้ไปลองหาการ์ตูนเรื่องมูมินดูนะ เพื่อหนูจะได้เกิดแรงบันดาลใจในการเล่นเพลงนี้ให้ได้เข้าถึงอารมณ์ พอเอาการ์ตูนมาดูหนูก็รู้สึกหลงรักในคาแรกเตอร์ของมูมิน และเชื่อว่าในประเทศไทยมีกลุ่มคนที่ชื่นชอบตัวการ์ตูนนี้เช่นเดียวกัน จึงได้ยื่นซองร่วมประมูลแข่งขันกับคู่แข่งรายอื่นๆ”

 

ก่อนหน้าที่จะตัดสินใจขอลิขสิทธิ์มูมินมาเมืองไทย เธอบินไปญี่ปุ่นไปลองนั่งกินอาหารในมูมินคาเฟ่ และยิ่งเกิดสนใจในตัวมูมิน พร้อมกับที่เมืองไทยยังไม่มีใครได้ลิขสิทธิ์

“คนอยากได้ตุ๊กตา แต่ที่ญี่ปุ่นแพงมาก ประกอบกับที่บ้านหนูทำของที่ระลึกประเภทตุ๊กตา ผ้าห่ม หมอนที่ตัดเย็บมาจากผ้าอยู่แล้ว หนูคิดว่าที่บ้านสามารถผลิตตุ๊กตามูมินได้ แล้วเราก็น่าจะทำได้ดีกว่าญี่ปุ่นแน่ๆ หนูจึงปรึกษากับคุณแม่ดู บริษัทที่ดูแลลิขสิทธิ์ในเซาท์อีสต์เอเชีย ทีแรกคนที่ดูแลประเทศไทยไม่รู้จักมูมิน หนูก็เล่าให้เขาฟังว่าหนูอยากได้มากๆ คุณติดต่อให้เราหน่อยได้ไหม

ผ่านไป 2 เดือนเขาโทรกลับมาว่าดีลมูมินให้ได้แล้วนะ แต่เราต้องยื่นพอร์ตบริษัทของเราไปที่บริษัทแม่มูมินที่ฟินแลนด์ ระบุรายละเอียดทั้งหมดว่าเราผลิตสินค้าเกรดไหน ขายสินค้าระดับไหน พรีเมียร์หรือไฮเอนด์หรือเปล่า เพราะเขาอยากยกระดับมูมินให้กลายเป็นสินค้าไฮเอนด์ ซึ่งหนูบอกถึงเป้าหมายของหนูซึ่งตรงกับใจเขา ซึ่งตอนติดต่อแรกๆ หนูรู้สึกเครียดมาก เพราะเราอยากได้ เราอยากกำหนดโพสิชันนิ่งของมูมินเป็นแบบไหน มีศักยภาพอย่างไร ก็เขียนรายงานโน้มน้าวสุดฤทธิ์ ซึ่งเขาอยากให้มูมินเป็นไฮเอนด์ เป็นสินค้าหายาก คุณต้องเป็นคนมีรสนิยม ต้องอ่านหนังสือ และรู้จักมูมิน เพราะเขามีอายุอยู่เป็น 100 ปี ขนาดวอลต์ดิสนีย์อยากได้ลิขสิทธิ์เขายังไม่ขายให้เลย เพราะเจเนอเรชั่นที่ 3 เจ้าของมูมิน อยากให้มูมินเหมือนเป็นงานศิลปะ เพราะคนสร้างมูมินก็เป็นอาร์ติสต์ เขาวางมูมินให้มีคาแรกเตอร์ที่ลึกซึ้งมากกว่าความน่ารัก พยายามสอนเด็กๆ ทั่วโลกเรื่องครอบครัวและมิตรภาพ”

แม้ กรชนก ไม่ได้ศึกษาจบด้านบริหารธุรกิจโดยตรง แต่การเติบโตมาในครอบครัวที่คุณพ่อคุณแม่สอนให้เธอมีความรับผิดชอบ และช่วยงานที่บ้านมาโดยตลอด ทำให้เธอสามารถทำงานได้ทุกประเภท และรู้ขั้นตอนการผลิตตุ๊กตาทั้งหมด และแล้ว กรชนก ก็ได้ลิขสิทธิ์ในการที่จะผลิตตุ๊กตามูมินและผองเพื่อน และล่าสุดได้ต่อยอดโดยการเปิดมูมิน คาเฟ่ ด้วย

 

“ทุกการทำงานหนูปรึกษากับคุณแม่และคุณพ่อ เพราะที่บ้านถนัดงานผ้าอยู่แล้ว ซึ่งแต่ละสาขาก็จะมีอิสระในการตกแต่งร้านและครีเอทเมนูอาหาร ต้องผ่านการตรวจจากทางเจ้าของลิขสิทธิ์ด้วย”

กว่าจะได้ลิขสิทธิ์ผลิตตุ๊กตามูมินไม่ใช่เรื่องง่าย เธอต้องเตรียมข้อมูลทุกคืน หลังเลิกเรียนก็ต้องมาคร่ำเคร่งกับการเตรียมเอกสาร นั่งดูการ์ตูนมูมินทุกวัน เพราะฟินแลนด์พิถีพิถันในการผลิตมูมินของประเทศไทยมาก เช่น การเลือกเส้นใยข้างในตัวตุ๊กตาต้องนุ่มอย่างไร

“หนูอยากผลิตมูมินให้ดีกว่าญี่ปุ่น เรามีการปรับแบบ ส่งแบบเข้าโรงงาน เริ่มปรับแบบที่เราชอบ การปักสีตา เย็บตะเข็บ ใช้โทนสีแบบไหนให้ถูกต้องตามแพนโทน เรียกว่าแก้แบบบ่อยมากๆ แล้วเขาก็ให้คำแนะนำเพิ่มเติมตลอด ส่งแบบให้เขาดูและมีการปรับแก้แบบอยู่หลายรอบมากๆ ในที่สุดก็ผ่านภายใน 6 เดือน”

ครั้งแรกที่ กรชนก รู้ว่าเธอได้ลิขสิทธิ์แล้ว เธอรู้สึกดีใจมากๆ รู้สึกว่าคุ้มเหนื่อย แต่ผู้บริหารมูมินของฟินแลนด์ไม่รู้ว่าเธออายุเพียง 20 ปี เพราะติดต่อกันผ่านอีเมลเท่านั้น

“หนูให้พ่อเปิดบริษัทให้ใหม่ เจ้าของมูมินไม่รู้ว่าหนูอายุเท่าไหร่ หน้าตาเป็นอย่างไร เพราะเขาไม่สนใจเลยว่าเราเป็นใคร เขาสนใจแค่ว่างานของเราดีพอสำหรับเขาไหม” พอได้ลิขสิทธิ์ผลิตตุ๊กตาไม่พอ เธอไปติดต่อขอลิขสิทธิ์อิมพอร์ตตุ๊กตามูมินจากญี่ปุ่นมาจำหน่ายเพิ่ม โดยเธอดีลทุกขั้นตอนเองทั้งหมดผ่านเพื่อนของพ่อที่แต่งงานกับสาวญี่ปุ่น การติดต่อจึงเป็นเรื่องที่ง่ายมากขึ้น

 

“พอเราผลิตมูมินได้เอง และนำเข้าจากญี่ปุ่นได้ เปิดร้านสาขาแรกที่ชั้น 3 สยามพารากอน ปรากฏว่าสินค้าขายดีมาก ขายไม่ทันเลย จากวันนั้นถึงวันนี้ผ่านมาเกือบ 10 เดือนแล้วค่ะ ตอนนี้ตุ๊กตามูมินมีจำหน่ายที่เซ็นทรัลด้วย ฟีดแบ็กก็ดีมากๆ ผู้ชายยังนิยมซื้อเลย ซึ่งหนูไม่เคยคาดคิดว่าจะมีคนชอบมูมินมากขนาดนี้  เกินความคาดหมาย”

พอวันเปิดตัวมูมิน คาเฟ่ ที่เมืองไทย เจ้าของลิขสิทธิ์ 2 คนบินตรงมาจากฟินแลนด์เพื่อร่วมงานเปิดด้วย พอเขาพบว่า กรชนก ที่ทางทีมงานเขาติดต่ออายุเพียง 20 ปีเท่านั้น เขารู้สึกแปลกใจ และรู้ว่า กรชนก ก็มีความฝันเกี่ยวกับมูมิน และเขายังรู้สึกประทับใจคนไทยที่ชอบมูมินมากขนาดนี้เลยหรือ

“เขารู้สึกดีใจที่ได้ร่วมงานกับเรา พอเขาเห็นร้านคาเฟ่ และเขาลองชิมอาหารด้วย เขาบอกว่าร้านมูมิน คาเฟ่ ของประเทศไทยดีที่สุดในโลก เพราะเขาบอกว่าเราออกแบบให้ความรู้สึกที่อบอุ่น เหมือนได้อยู่บ้านมูมินจริงๆ แล้วเขาชมว่าอาหารอร่อยมากๆ เพราะคุณแม่ลงทุนไปเรียนทำอาหาร และคัดเลือกเชฟที่มีประสบการณ์มาช่วยครีเอทเมนู และคัดเลือกที่รสชาติและวัตถุดิบดีมาปรุงเพื่อให้ลูกค้าได้รับประทาน”

แม้อายุเพียง 20 ปี แต่กรชนก บอกว่าการเป็นวัยรุ่นไม่ใช่อุปสรรคในการทำงาน

“พ่อแม่จะสอนหนูเสมอว่าหนูทำได้  หนูไม่ใช่เด็กแล้ว จะทำอะไรต้องทำให้ดีที่สุด ถ้าหนูทำอะไรแล้วเกิดผิดพลาด พ่อสอนว่าถ้าผิดพลาดหนูต้องรับผิดชอบ ต้องหาทางแก้ไขด้วยตัวเอง ต้องกล้ารับผิด หนูรู้สึกว่าการที่เรากล้ารับผิดชอบ มันทำให้เราโตขึ้น อย่าคิดว่าไม่ทำอะไรก็ไม่ผิด เราเกิดมาทั้งทีต้องทำให้เต็มที่ อีกทั้งหนูเป็นลูกคนโตก็ต้องรับผิดชอบมากหน่อย แต่คุณพ่อคุณแม่ก็ภูมิใจที่หนูทำได้ คุณแม่หนูจะเลี้ยงสไตล์ฝรั่ง

 

ครอบครัวเราเริ่มจากการตั้งบริษัทเล็กๆ ตั้งแต่หนูยังเด็กพ่อแม่สอนให้หนูทำงานอยู่ทุกจุด พาหนูไปทุกที่ ท่านให้หนูรับรู้ทุกปัญหา ท่านไม่กลัวลูกจะคิดมาก เช่น ถ้าบ้านเรามีปัญหา ลูกต้องทำตัวอย่างไร พ่อแม่ไม่เคยสปอยล์เลย มันทำให้เรายอมรับความจริงว่าโลกไม่สวยหรู แต่เราต้องทำอย่างไรให้ดี ชีวิตจริงมันยากทุกอย่าง แต่หนูคิดว่ามันไม่ยากเกินไป ถ้าเราตั้งใจมากพอ หนูเป็นคนชอบย้ำคิดย้ำทำ ตอนเด็กๆ จำได้ว่าแม่เคยดุว่าอย่าทำตัวเป็นคนเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ ทำอะไรก็คงไม่สำเร็จหรอก แม่ว่าตรงๆ เราต้องแก้ไข แม่สอนให้เราสู้ให้สุดใจ เพราะบ้านเราไม่ได้ร่ำรวย ฐานะธรรมดา เราก็ต้องขยันอดทนเพื่อมีวันนี้”

ความตั้งใจก้าวต่อๆ ไปของกรชนก คือ เธออยากทำมูมินให้อยู่ในใจแฟนคลับและนักกินไปเรื่อยๆ ไม่ใช่เป็นแฟชั่นของร้านคาแรกเตอร์ที่คนมากินแล้วถ่ายรูปแล้วก็ไม่มาอีก ดังนั้นการเซตราคาอาหารไม่สูงมาก เพื่อให้คนมากินบ่อยๆ

“หนูเชื่อว่าถ้าเราทำดี คนไทยจะกลับมา เรามั่นใจ และเรากำหนดให้อาหารในร้านเป็นแบบฟิวชั่นทั้งไทยและอิตาเลียน หนูก็ตั้งใจบริหารธุรกิจตรงนี้ให้ดี เพราะการเรียนดนตรีไม่เอื้อกับการทำธุรกิจเลย แต่ดนตรีทำให้เรามีความสุข ดนตรีเป็นสิ่งที่หนูชอบ แต่เราทำธุรกิจกับสิ่งที่ชอบไม่ได้ สิ่งที่รักกับสิ่งที่ชอบคนละเรื่องกัน”

สุดท้ายสำหรับคนที่ไม่กล้าจะลงมือทำอะไรเพราะกลัวทำแล้วไม่สำเร็จ กรชนก มีคำแนะนำว่า ทุกคนอยากทำอะไรก็ให้ลงมือทำ มันแค่อยู่ที่ว่าเราจะเลือกทำหรือเปล่า อย่าบอกว่าเราทำไม่ได้ ต้องลองก่อน ต้องสู้ แพ้ก็ต้องสู้

“หนูอยากพัฒนามูมิน และทำตุ๊กตาเพิ่มเรื่อยๆ กำลังออกคอลเลกชั่นใหม่ เราดีไซน์เองและดูคอนเซ็ปต์เอง บริษัทหนูเป็นบริษัทเล็กๆ ฝันๆ หน่อย แล้วมีทีมงานช่วยออกแบบ ต้องยอมรับว่าเพราะทีมงานที่ช่วยกันทำงานอย่างดี เราจึงมีทุกวันนี้ค่ะ”

 

สร้างแบรนด์หรูด้วยใจรัก เมธ เฮ้งตระกูล

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

01 มิถุนายน 2559 เวลา 11:48 น….. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/434993

สร้างแบรนด์หรูด้วยใจรัก เมธ เฮ้งตระกูล

โดย…ภาดนุ ภาพ… ขจรเลิศ ฮกซุ่นเฮง

นักธุรกิจรุ่นใหม่วัย 32 ปี เมธ เฮ้งตระกูล แมเนจจิ้ง ไดเรกเตอร์ และเจ้าของแบรนด์เครื่องหนังซูเปอร์ลักซ์ชัวรี่สัญชาติไทย “เมธธีค” (Mettique) สร้างแบรนด์ขึ้นจากความหลงใหลด้านแฟชั่นและเครื่องหนังที่เขาคลุกคลีมาตั้งแต่เด็ก ซึ่งตอนนี้แบรนด์เมธธีคของเขากำลังเป็นที่รู้จักในหมู่คนรักเครื่องหนังระดับอินเตอร์และกำลังไปได้สวยทีเดียว

“ผมเรียนจบปริญญาตรีสาขาชีววิทยาจากโรลลินส์ คอลเลจ รัฐฟลอริดา สหรัฐ ช่วงที่เรียนอยู่ผมเคยเป็นนักกีฬาว่ายน้ำและเคยได้เหรียญมาบ้างประปราย แล้วผมยังเล่นไวโอลินให้กับวิทยาลัยด้วย เมื่อเรียนจบปริญญาตรี ผมก็กลับมาเมืองไทย แล้วเรียนต่อปริญญาโททางด้านบริหารธุรกิจ (MBA) ที่สถาบันบัณฑิตบริหารธุรกิจ ศศินทร์ ระหว่างนั้นก็ได้ไปเทกคอร์สเกี่ยวกับการสร้างแบรนด์ให้ประสบความสำเร็จที่สหรัฐมาอีกหนึ่งคอร์สด้วยครับ”

ด้วยความที่ครอบครัวทำธุรกิจโรงงานผลิตเครื่องหนังส่งออกให้กับแบรนด์ไทยและแบรนด์ชั้นนำระดับโลกอย่าง แอร์เมส หลุยส์ วิตตอง และซัลวาตอเร แฟร์รากาโม ซึ่งต้องนำเข้าหนังชนิดต่างๆ ที่ดีที่สุดในโลกเพื่อนำมาผลิตด้วยมือแบบคราฟต์แมนชิป เขาจึงซึมซับความชอบและปลูกฝังความชำนาญในเรื่องเครื่องหนังมาตั้งแต่นั้น และได้ต่อยอดพัฒนาไปสู่ธุรกิจเครื่องหนังในที่สุด

 

“การที่ผมโตมากับโรงงานผลิตเครื่องหนัง นอกจากจะได้เห็นและได้เรียนรู้เทคนิคทางด้านการตัดเย็บแล้ว ผมยังแยกแยะคุณภาพของหนังได้ด้วยว่า หนังผืนนี้เป็นหนังคุณภาพดีหรือหนังเกรดเอหรือไม่ เช่น หนังวัวที่คุณภาพดีที่สุดก็คือหนังท็อปเกรนหรือฟูลเกรน คุณภาพรองลงมาก็คือหนังกำมะหยี่ ซึ่งเป็นหนังใต้ผิวหนังอีกชั้นหนึ่งของวัว เป็นต้น ซึ่งผมสามารถแยกหนังได้ทุกชนิด เพราะตอนเด็กๆ ผมมักตามคุณพ่อไปโรงงานและได้พูดคุยกับช่างจนรู้กระบวนการทำกระเป๋าหนัง การเลือกหนัง และวิธีการฟอกหนังซึ่งโรงงานของเราต้องติดต่อกับโรงฟอกหนังอีกที พูดง่ายๆ ว่าหนังชนิดไหนต้องฟอกแบบไหนนี่ผมจะทราบดีเลยครับ

หรืออย่างการทำกระเป๋าหนังทรงแข็งสักใบ หากใช้หนังวัวในการตัดเย็บก็ต้องเป็นหนังชนิดหนาที่มีความแข็งกว่าปกติ ซึ่งช่วงแรกๆ ผมก็ยังช่วยดูแลธุรกิจครอบครัวอยู่บ้าง แต่หลังจากเรียนจบ ป.โท ผมก็ไปทำงานเพื่อหาประสบการณ์โดยเป็นแบรนด์ แมเนเจอร์ ให้กับบริษัทประกันภัยระดับสากลแห่งหนึ่ง มีหน้าที่ดูแลภาพลักษณ์ต่างๆ ในทุกๆ ด้านขององค์กร ก็เป็นงานที่สนุกนะครับ เพราะได้ใช้วิชาที่เรียนมาเพื่อสร้างแบรนด์และปรับภาพลักษณ์องค์กรให้ดูดีขึ้น”

เมธบอกว่า หลังจากทำงานได้ 2 ปี เขาก็ลาออกมาเพื่อสานต่อความฝัน โดยสร้างเครื่องหนังแบรนด์เมธธีคขึ้น เพราะคิดไว้แล้วว่าสักวันหนึ่งเขาจะต้องเป็นเจ้าของแบรนด์เครื่องหนังที่เป็นชื่อของตัวเองให้ได้

“การที่ผมชอบในเรื่องแฟชั่น ชอบเครื่องหนัง และมีความรู้เกี่ยวกับหนังดี ว่าการจะทำกระเป๋าขึ้นมาสักใบหนึ่งนั้น ต้องใช้หนังเท่าไหร่ มีต้นทุนแค่ไหน และทราบเรื่องการตลาดดี จึงเป็นแรงผลักดันให้ผมสร้างแบรนด์ของตัวเองขึ้นมา อีกอย่างผมรู้สึกว่ากระเป๋าหนังแบรนด์เนมสมัยนี้ แม้จะขายในราคาแพงแต่คุณภาพของหนังที่ใช้นั้นมักจะไม่ใช่หนังคุณภาพดีที่สุดอย่างที่ควรจะเป็น บางแบรนด์ใช้หนังวัวเกรดท็อปเกรน ซึ่งเป็นหนังที่ดีที่สุด มีลวดลายที่สวยและมีความยืดหยุ่นสูงก็จริง แต่ก็กลับใช้หนังแสตมป์ซึ่งเป็นหนังท็อปเกรนที่มีตำหนิหรือมีความยืดหยุ่นน้อยมาทำกระเป๋าแทนเพื่อลดต้นทุน ซึ่งตรงนี้ลูกค้าทั่วไปที่ไม่เชี่ยวชาญเรื่องหนังก็จะดูไม่ออก ผมจึงอยากทำสินค้าเครื่องหนังที่มีคุณภาพสูงให้คนรักหนังได้ใช้กัน

ผมเริ่มลองทำแบรนด์เมธธีคจริงๆ ในปี 2010 โดยวิเคราะห์ตลาดแล้วแบ่งได้เป็น 3 กลุ่มคือ เทคโนโลยี แฟชั่น และซิการ์ ซึ่งโปรดักต์แรกที่ทำก็คือ เคสหนังของมือถือไอโฟนซึ่งทำจากหนังจระเข้ หนังนกกระจอกเทศ และหนังงู โดยไปติดต่อวางขายตามร้านไอสตูดิโอ ต่อมาก็ทำเคสใส่ซิการ์ขึ้นมา ซึ่งเป็นงานแฮนด์เมดเย็บด้วยมือ ลงสีด้วยมือ และใช้หนังอย่างดีที่สุด แต่อาจจะเฉพาะกลุ่มสักหน่อย จากนั้นก็เริ่มทำโปรดักต์แฟชั่นไปฝากขายตามร้านเพื่อนๆ ก็มีกระเป๋าสตางค์ กระเป๋านามบัตร ซึ่งก็ได้รับฟีดแบ็กที่ดี ผมจึงทำสินค้าหลากหลายขึ้น ซึ่งแรกๆ ก็นำมาเสนอและเปิดเป็นป๊อปอัพสโตร์เล็กๆ ที่ศูนย์การค้าเกษร”

เมธบอกว่า ด้วยผลตอบรับที่ดีเกินคาดจากลูกค้า จึงลงเอยด้วยการเปิดแฟล็กชิปสโตร์แบรนด์เมธธีคอย่างเป็นทางการที่ชั้น 2 ของศูนย์การค้าเกษรตอนปลายปี 2015 ซึ่งโปรดักต์ทุกชิ้นจะมีรุ่นคลาสสิกดั้งเดิม หลายไซส์หลายแบบ รวมทั้งมีหนังสีสันใหม่ๆ เข้ามาในทุกซีซั่น เพื่อให้ลูกค้าสามารถมาเลือกประเภทและสีสันของหนังได้ทุกชนิด ทั้งหนังจระเข้ หนังวัว หนังนกกระจอกเทศ และหนังงู พร้อมกับให้ความรู้ในเรื่องหนังชนิดต่างๆ กับลูกค้าไปด้วย จากนั้นจึงให้ช่างผู้เชี่ยวชาญทำด้วยมือในแบบที่ต้องการ แล้วยังปั๊มชื่อของลูกค้าลงไปในโปรดักต์ได้ด้วย

“ในการออกแบบกระเป๋าทุกรูปทรง ทั้งกระเป๋าสะพาย กระเป๋าคลัตช์ กระเป๋าถือ และกระเป๋าสตางค์ ผมจะมีส่วนในการออกแบบในทุกๆ รุ่น ซึ่งตอนทำแรกๆ ผมชอบกระเป๋าแบบไหนผมก็จะออกแบบมายังงั้น อย่างใบที่ใช้ประจำจะเป็นโท้ตแบ็กที่ทำจากหนังจระเข้ ผมก็ออกแบบและตั้งชื่อให้มันว่า ‘เมธโท้ต’ ซึ่งเป็นกระเป๋าที่เราใช้งานในชีวิตจริงได้ เป็นต้น แม้ผมจะไม่ได้เรียนด้านดีไซน์มาโดยตรง แต่ด้วยความชอบจึงทำให้สามารถสเกตช์แบบออกมาได้ แต่ก็ต้องมาคุยกับช่างเพื่อปรับไซส์กระเป๋ากันอีกทีตอนผลิตจริง ตอนนี้ที่แฟล็กชิปสโตร์จึงมีกระเป๋าเป็นร้อยแบบเลยครับ”

 

การที่เขากล้าพูดว่าเมธธีคเป็นแบรนด์ซูเปอร์ลักซ์ชัวรี่ สามารถวัดได้จากการที่เขาบินไปเลือกหนังระดับพรีเมียมซึ่งแพงที่สุดจากโรงฟอกหนังระดับโลกที่สิงคโปร์ ซึ่งเป็นที่เดียวกับแบรนด์ระดับโลกอย่าง
แอร์เมสและหลุยส์ วิตตองเลือกใช้ ยิ่งเมื่อนำหนังมาผลิตด้วยวิธีเย็บมือจากช่างผู้ชำนาญการ จนออกมาเป็นโปรดักต์สุดเนี้ยบแล้ว จึงเป็นการการันตีคุณภาพระดับไฮคลาสของแบรนด์เมธธีคได้ แม้โปรดักต์จะมีราคาสูงสักหน่อย แต่ลูกค้าที่เป็นแฟนพันธุ์แท้เครื่องหนังตัวจริงและมีกำลังซื้อก็จะเข้าใจได้เป็นอย่างดี

“ลูกค้าส่วนใหญ่ของเรามาจากตะวันออกกลาง จีน ญี่ปุ่น และมีคนไทยบ้าง ซึ่งก็คงต้องใช้เวลาทำตลาดและทำพีอาร์กันต่อไปเรื่อยๆ คือต้องบอกว่าการที่เราจะสร้างแบรนด์ตัวเองขึ้นมาสักแบรนด์นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ยิ่งเป็นแบรนด์ลักซ์ชัวรี่ด้วยแล้วก็ยิ่งยากขึ้นไปอีก หลายคนอาจจะคิดว่าผมมีต้นทุนที่ดีพร้อมหมดทุกอย่าง จึงย่อมได้เปรียบคนอื่นอยู่แล้ว แต่ผมอยากบอกว่า การจะทำแบรนด์ลักซ์ชัวรี่สักแบรนด์ มันต้องคิดต้องวางแผนให้รอบคอบแบบ 360 องศา ทั้งในเรื่องคุณภาพสินค้า การจ่ายค่าแรง การตั้งราคา และกลุ่มลูกค้าหลัก ที่สำคัญเราต้องมีความรู้ในเรื่องสินค้าของเราเป็นอย่างดีด้วยครับ”

เมธทิ้งท้ายว่า การสร้างแบรนด์ใหม่หรือทำโปรดักต์ที่มีคอนเซ็ปต์ที่คนอื่นไม่เคยทำมาก่อน อาจดูเป็นเรื่องยากและมีอุปสรรคมากมาย แต่ถ้าเรายืนหยัดในจุดยืนหรือคอนเซ็ปต์ของตัวเองอย่างมั่นคงแล้ว เชื่อว่าสักวันหนึ่งแบรนด์ของคุณก็จะเป็นที่ยอมรับในเรื่องความพิเศษและแตกต่างอย่างแน่นอน เพียงแต่ต้องทำด้วยความรักและความหลงใหลในสิ่งนั้นจริงๆ

 

ศิรดา หันนาคินทร์ ถอดรหัสธุรกิจออนไลน์สู่มัลติสโตร์สุดชิก

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

31 พฤษภาคม 2559 เวลา 10:18 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/434781

ศิรดา หันนาคินทร์ ถอดรหัสธุรกิจออนไลน์สู่มัลติสโตร์สุดชิก

โดย…พุสดี สิริวัชระเมตตา ภาพ… ประกฤษณ์ จันทะวงษ์

เจ้าของธุรกิจยุคนี้ต่างยอมศิโรราบให้กับเทรนด์ออนไลน์ที่กำลังมาแรง ไม่ว่าธุรกิจไหนที่เคยมีหน้าร้าน ก็ต้องหันไปง้อหาที่ยืนในโลกออนไลน์ ทว่าสำหรับ จิ๊บ-ศิรดา หันนาคินทร์ สาวหน้าเก๋ เจ้าของบุคลิกมาดมั่น กลับมีแนวคิดที่ฉีกกรอบการทำธุรกิจ เธออาศัยความเข้าใจในธุรกิจออนไลน์มาต่อยอดเป็นธุรกิจใหม่อย่างน่าสนใจ ด้วยการก่อตั้งธุรกิจมัลติแบรนด์สโตร์แห่งแรกของไทยที่รวบรวมแบรนด์ยอดฮิตจากโลกออนไลน์มาสู่ห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง ภายใต้ชื่อ แฟ้บแล็บ ดีพาร์ทเม้นท์ ออฟ แฟชั่น (FabLab Department of Fashion)

หลังจากจบระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒประสานมิตร จิ๊บเลือกเข้าศึกษาต่อระดับปริญญาตรีในคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี หลักสูตรนานาชาติ สาขาการตลาด มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ด้วยความฝันที่อยากมีธุรกิจเป็นของตัวเอง เธอจึงมุ่งมั่นเก็บเกี่ยวประสบการณ์ทางด้านธุรกิจอย่างจริงจัง ด้วยการเข้าฝึกงานกับธนาคารและบริษัทต่างๆ พร้อมเก็บเกี่ยวความรู้ด้วยการศึกษาเพิ่มเติมจากสถาบันการศึกษาจากประเทศต่างๆ อาทิ การบริหารจัดการแบรนด์ จากโรงเรียนไอเอสซี และความรู้ด้านการตลาด จากมหาวิทยาลัยปารีสดาฟฟิ่น ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส

 

“ตอนที่เลือกเรียนบีบีเอ จิ๊บไม่ได้มีโจทย์ของอาชีพที่ฝันในใจ แค่รู้ว่าตัวเองอยากทำธุรกิจของตัวเอง บวกกับมีความสนใจด้านแฟชั่น แต่ยังไม่รู้ว่าจะอยู่ในจุดไหนของธุรกิจนี้ดี โชคดีที่สมัยเรียนได้รับการคัดเลือกจากมหาวิทยาลัยเข้าแข่งขันด้านการตลาดระดับประเทศ จนได้เป็นตัวแทนไปสู่เวทีนานาชาติ พอเรียนจบกลับมาเลยได้มาเป็น Management Trainee ที่ลอรีอัล ประเทศไทย ซึ่งจะรับปีละ 10 คน ให้มาหมุนเวียนทำงานในแผนกต่างๆ เป็นเวลา 1 ปี เพื่อดูว่าแต่ละคนเหมาะกับงานส่วนไหน ของจิ๊บสุดท้ายได้ไปเป็นผู้ช่วยผู้จัดการดูแลลอรีอัล ปารีส ทำหน้าที่ดูแลโปรดักต์ที่นำเข้าจากต่างประเทศตั้งแต่ต้นว่าจะใช้ชื่อโปรดักต์ภาษาไทยว่าอย่างไร จะทำการตลาดแบบไหน”

ระหว่างที่ทำงานประจำ ความฝันที่อยากจะมีธุรกิจเป็นของตัวเองของจิ๊บไม่เคยจางหายไป เธอบอกว่าไอเดียการทำแฟ้บแล็บถือกำเนิดขึ้นตั้งแต่เธอยังเป็นมนุษย์เงินเดือน เธอและแฟนหนุ่มวาดฝันกับธุรกิจนี้ไว้ไกล ถึงขั้นตัดสินใจตั้งบริษัท แฟ้บแล็บ กรุ๊ป ขึ้น ตั้งแต่ยังไม่ได้ไปเสนอไอเดียกับห้างเลยด้วยซ้ำ แต่ด้วยภาระงานที่รัดตัวของทั้งคู่ ทำให้โปรเจกต์ที่คิดร่วมกันจนแล้วจนรอดก็ไปไม่ถึงไหนเสียที กระทั่งเมื่อทั้งคู่ตัดสินใจแต่งงานและเริ่มต้นใช้ชีวิตคู่ด้วยกัน จิ๊บจึงตัดสินใจลาออกจากงานประจำเพื่อเลือกเส้นทางเดินใหม่ให้ชีวิต

“ตอนแรกจิ๊บจะทำงานประจำและธุรกิจส่วนตัวไปคู่กัน แต่เอาเข้าจริง เราไม่สามารถโฟกัสทั้งสองอย่างไปพร้อมกันได้ และถ้าเราไม่ออกจากงานประจำ แฟ้บแล็บก็คงไม่เกิด ถามว่าเสี่ยงมั้ยสำหรับพนักงานประจำที่ออกมาปั้นธุรกิจส่วนตัว ก็เสี่ยงนะ แต่แฟนจิ๊บพูดให้คิดว่า การที่เราไม่ออกมาทำอะไรของตัวเองเสียทีก็เสี่ยงเหมือนกัน”

จิ๊บบอกว่าด้วยความที่รักแฟชั่นเป็นทุนเดิมอย่างที่เกริ่นไว้ จึงไม่แปลกที่ธุรกิจแรกในชีวิตของเธอจะตั้งต้นจากการทำแบรนด์เสื้อผ้าของตัวเองแล้วขายผ่านอินสตาแกรม ประสบการณ์จากการปลุกปั้นธุรกิจของตัวเองกับเพื่อนที่เป็นหุ้นส่วนอีก 1 คน เป็นเวลา 2 ปี ตั้งแต่สมัยยังเป็นนิสิต ทำให้จิ๊บได้เข้าไปคลุกคลีกับธุรกิจในโลกออนไลน์อย่างจริงจัง ได้ศึกษาธรรมชาติของธุรกิจในออนไลน์อย่างใกล้ชิด

“ในฐานะที่เราก็ทำแบรนด์ขายในไอจีมาตลอด เรารู้ดีว่าเจ้าของแบรนด์ออนไลน์ต้องการอะไร หลายครั้งที่บรรดาเจ้าของแบรนด์ออนไลน์ยอมมาออกบูธก็เพื่อจะได้มีโอกาสพบปะกับลูกค้า ให้ลูกค้าได้เห็นสินค้า ลองใส่ของจริงแทนที่จะวัดดวงสั่งของกันผ่านหน้าจอ ในแง่หนึ่ง ต้องยอมรับงานเหล่านี้ก็ช่วยตอบโจทย์แม่ค้าออนไลน์อย่างเรา แต่อีกมุมก็ต้องยอมรับว่า ด้วยข้อจำกัดของพื้นที่ในงานแฟร์ บางครั้งก็ยังไม่เอื้ออำนวยกับคนทำธุรกิจอย่างเราเท่าที่ควร ยกตัวอย่าง บางครั้งลูกค้าเห็นบูธเรา อยากลองสินค้า แต่ด้วยพื้นที่บูธที่จำกัด ก็ไม่สามารถตอบโจทย์ลูกค้าได้อยู่ดี”

เช่นเดียวกับการทำแบรนดิ้ง ไม่ว่าจะแบรนด์ออฟไฟน์ หรือออนไลน์ การทำแบรนดิ้งเป็นสิ่งสำคัญ แต่ข้อจำกัดที่ทำให้การทำแบรนดิ้งของแบรนด์ออนไลน์ยากคือ เราขาดหน้าร้าน บางแบรนด์อยากจะเข้าไปวางขายในห้างก็ยาก เพราะแบรนด์ยังไม่น่าเชื่อถือพอ ห้างก็ไม่ยอมให้เข้าไปวางขาย

“จากช่องว่างที่เห็นนี้เอง ทำให้จิ๊บตั้งใจตั้งแต่วันแรกที่จะทำแฟ้บแล็บว่า ด้วยคอนเซ็ปต์ของเรา เราจะต้องเปิดในห้างเท่านั้น เพราะถ้าเราไปเปิดในโลเกชั่นที่ไม่ใช่ห้าง ร้านออนไลน์ที่ไหนมีทุนก็ไปเปิดได้ ซึ่งไม่ตอบโจทย์กับช่องว่างที่เราพบในตลาด ดังนั้นสาขาแรกของแฟ้บแล็บเราจึงประเดิมเปิดที่เซ็นทรัลเวิลด์ สาขาต่อมาคือ เซ็นทรัลอีสต์วิลล์ โดยเราตั้งใจเป็นแหล่งรวมของแบรนด์ออนไลน์อย่างแท้จริง รวมสินค้าทุกประเภทไม่เฉพาะเสื้อผ้า แต่รวมทั้งแอกเซสซอรี่ต่างๆ เครื่องสำอาง เคสโทรศัพท์ รองเท้า และเครื่องประดับ”

สำหรับร้านค้าที่เลือกเข้ามา จิ๊บบอกว่า 50% ทางแฟ้บแล็บไปทาบทามมา อีก 50% คือแบรนด์ต่างๆ ติดต่อมาเพราะสนใจอยากเข้ามาวางขายที่แฟ้บแล็บ ซึ่งกระบวนการเลือกแบรนด์เข้ามาของเราก็ต้องพิถีพิถัน อย่างน้อยเราต้องศึกษาแล้วว่าเป็นแบรนด์ที่น่าเชื่อถือ สินค้ามีคุณภาพ เพราะเราเองก็เหมือนสโตร์เล็กๆ ที่ต้องเลือกผู้เช่า เพราะทุกร้านที่เข้ามาวางจำหน่ายสินค้าที่เรา เราดูแลให้ทุกอย่าง ตั้งแต่พนักงานขาย ถุงสำหรับใส่สินค้า ดูแลสต๊อก พร้อมรับพรีออร์เดอร์ให้ด้วย

 

ถามว่า การดึงเอาร้านออนไลน์มาอยู่ในสโตร์ตามห้างสรรพสินค้าแบบนี้ จะทำให้เสน่ห์ของการช็อปปิ้งออนไลน์หายไปไหม จิ๊บมองว่า ไม่ ในทางกลับกัน กลับเป็นโอกาสที่ทำให้แบรนด์ทำรายได้ได้มากขึ้น จากเดิมที่ลูกค้าดูเดรสในไอจีแล้วซื้อตัวเดียว แต่ถ้ามาช็อปที่ร้าน ลูกค้ามีโอกาสได้เห็นสินค้ามากขึ้น แทนที่จะซื้อเดรส 1 ตัว อาจจะซื้อแอกเซสซอรี่มามิกซ์แอนด์แมตช์ให้ได้โททัลลุคเลยก็ได้

“หลายคนอาจมองว่าเราทำธุรกิจสวนกระแส แต่จริงๆ แล้วเราแค่พยายามอุดรอยรั่วของธุรกิจออนไลน์ ซึ่งส่วนใหญ่อยากมีหน้าร้านทั้งนั้น แต่เพราะต้องลงทุนสูง บวกกับถ้าแบรนด์ยังไม่สตรองพอก็เข้าห้างลำบาก เราก็มาตอบโจทย์ตรงนี้”

 

ในอนาคต จิ๊บบอกว่า วางแผนจะติดต่อกับแบรนด์ออนไลน์ของต่างประเทศที่มีสินค้าน่าสนใจมากมายมาวางขายในแฟ้บแล็บ เพื่อเป็นทางเลือกใหม่ๆ ให้กับผู้บริโภค ให้สมกับคอนเซ็ปต์ของชื่อ แฟ้บแล็บ (FabLab มาจาก Fabulous+Laboratory) หมายถึงสถานที่แห่งการทดลองของทั้งตัวเราที่ทดลองนำแบรนด์ใหม่ๆ เข้ามา ตัวแบรนด์เองที่มาทดลองตลาด และลูกค้าเองที่ได้มาทดลองใช้บริการของแบรนด์ใหม่ๆ

“มาถึงวันนี้ แฟ้บแล็บกำลังจะขยายสาขา 3 แล้ว ถามว่าเร็วมั้ย แน่นอน แต่ถ้าถามว่าเราประสบความสำเร็จหรือยัง ยังอีกไกล เรายังเป็นแค่คนตัวเล็กๆ ที่อยากทำตามความฝันและความชอบของตัวเอง ทุกวันนี้สิ่งที่เราทำคืองานที่เรารัก ได้ใช้ความรู้ที่เรียนมาควบคู่ไปกับการทำงานเกี่ยวกับแฟชั่นที่เราชอบ” จิ๊บ กล่าวทิ้งท้าย

 

กฤษฎา อัศวพรสกุล ปรุงขนมในเทพนิยาย

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

27 พฤษภาคม 2559 เวลา 10:32 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/434177

กฤษฎา อัศวพรสกุล ปรุงขนมในเทพนิยาย

โดย…ปอย   ภาพ  วิศิษฐ์ แถมเงิน

คาเฟ่ขนมหวานและบาร์ค็อกเทลนานาชนิด ร้านม็อกกิงเทลส์ (Mocking Tales) ร้านคาเฟ่สุดชิก อยู่ในโครงการเดอะเมซ ช็อปปิ้งมอลล์ แกะกล่องใหม่ล่าสุดในซอยทองหล่อ ตกแต่งสไตล์ปราสาทโกธิกสีดำสร้างบรรยากาศลึกลับเหมือนหลงเข้าไปอยู่ในเทพนิยายเรื่องโปรด วันนี้ เชฟเจี้ยน-กฤษฎา อัศวพรสกุล จึงมาในชุดอัศวินแต่ไม่มีดาบเป็นอาวุธ เพราะหน้าที่เชฟ คือ ปรุงขนมแสนอร่อยปรนเปรอแด่เจ้าหญิงเลอโฉม

ก่อนจินตนาการจะเพริศแพร้วไปไกลกว่านี้ เชฟหนุ่มวัยเพียง 24 ปี ก็รีบเล่าถึงโทสต์หน้าตาน่าตื่นเต้นที่เขาตั้งใจทำอย่างสุดฝีมือ

“เพิ่งเปิดร้าน 4 เดือนครับ คอนเซ็ปต์ร้านแฟรี่เทล ขนมช่วงต้นปี Chapter 1 ผมครีเอทให้เข้ากับช่วงเฉลิมฉลอง เบเกอรี่เสิร์ฟแบบจุดไฟให้ความรู้สึกเหมือนต้องเวทมนตร์ ต่อมาใน Chapter 2 จึงต้อง
ตื่นเต้นไม่แพ้กัน กลายเป็นคอนเซ็ปต์โจรสลัด โทสต์ชิ้นนี้ชื่อ The Lost Treasure-หีบสมบัติที่สาบสูญ แล้วจะถูกค้นพบโดยโจรสลัดผู้ที่ได้ดื่มค็อกเทลที่ชื่อ Mermaid Tear-น้ำตานางเงือก ทั้งเบเกอรี่และค็อกเทลมีกิมมิกสอดคล้องกัน

 

 

 

ในแต่ละซีซั่นก็จะเปลี่ยนเมนูไปทุกๆ ฤดู เพื่อความตื่นเต้นเพราะคนกินขนมร้านเราส่วนใหญ่เป็นวัยรุ่นชอบอัพรูปขึ้นอินสตาแกรมกันทั้งนั้นนะครับ” เชฟเจี้ยน แนะวิธีกินให้อร่อย ขุด ขุด และขุด ขนมปังที่เป็นหีบสมบัติมีอะไรซุกซ่อนอยู่ข้างในหนอ?!!

“ขนมชิ้นนี้เป็นลาวาโทสต์ กินให้อร่อย ต้องกินทุกอย่างมิกซ์รวมกันครับ มาร์ชเมลโล่ คอร์นเฟล็กส์ และผลไม้เปรี้ยวส้มและหวานกล้วยเชื่อมอยู่ในลาวาซอสชาสูตรพิเศษของร้าน ต้องขุดหีบสมบัติ (ขนมปัง) หรือผ่ากลางก็ได้นะครับให้ไส้ลาวาทะลักออกมา กินคู่กับไอศกรีมรสรัมแครนเบอร์รี่ และคุกกี้มอนสเตอร์ ผมเสิร์ฟพร้อมน้ำมะนาวสดช่วยตัดเลี่ยนได้ดี

ร้านนี้เปิดในสไตล์ Dessert and Bar เปิดตั้งแต่กลางวันเป็น Daylight เสิร์ฟชากาแฟ ขนมเบเกอรี่ ไอศกรีมหรือสมูทตี้ และกลางคืนกลายเป็นอีกด้านมืดของนิทานแฟรี่เทล Night Time บรรยากาศร้าน
ดิมเมอร์แสงไฟลง เสิร์ฟค็อกเทลคู่กับของหวานไปจนถึงสี่ทุ่ม มีเบอร์เกอร์เนื้อวางุ ไส้กรอกหมู เป็นตัวเลือกให้ด้วยและทั้งหมดนี้ผมกับเพื่อนอีกสามคนช่วยกันทำครับ” เชฟเจี้ยน หนุ่มหน้าใสบอกว่างานในครัวได้มาจากการไปหาประสบการณ์ในออสเตรเลียสองปีกว่า

“ผมไม่เคยทำขนมทำอาหารจริงจังนะ ตอนจบบริหารธุรกิจที่เอแบคก็เหมือนวัยรุ่นทั่วๆ ไป อยากค้นหาสิ่งที่ตัวเองชอบจริงๆ ก็เลือกไปเรียนเมลเบิร์น เด็กไทยไปเรียนเป็นพวก Work and Holiday ผมทำพาร์ตไทม์เป็นบาริสต้าเพราะเงินดีกว่าเสิร์ฟ ก็กลายเป็นว่าที่นี่วัฒนธรรมกาแฟสไตล์อินดี้คาเฟ่กำลังอยู่ในกระแสแรงมาก ทำให้ผมหลงใหลกาแฟไปเลยและได้ความรู้เยอะมาก

พอช่วงบ่ายๆ ก็ไปทำงานต่อ Kitchen Hand ผู้ช่วยในครัว หั่นผัก หั่นเนื้อ ก็ได้ประสบการณ์ทำอาหารคาว พวกเบอร์เกอร์ง่ายๆ ขนมทำยากกว่าเยอะครับ ใช้ความรู้สึกแบบของคาวไม่ได้เลยที่เราชิมแล้ว
พอดีก็โอเคแล้ว ขนมต้องเป๊ะตั้งแต่ขั้นการตวง ถ้าสูตรเพี้ยนขนมก็ไม่ฟู ต้องรอเวลาเคี่ยวน้ำตาลให้พอดี แล้วยังมีการประดิดประดอยหน้าตาขนมปั้นน้ำตาลเป็นโซ่ทั้งปั่นทั้งพิมพ์บล็อก สำหรับผู้ชายยากมากครับ” เชฟเจี้ยน กฤษฎา บอกพลางหัวเราะทิ้งท้าย

 

เกรซ ล้อบุณยารักษ์ เรื่องสุขภาพต้องลงทุน

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

26 พฤษภาคม 2559 เวลา 10:54 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/433981

เกรซ ล้อบุณยารักษ์ เรื่องสุขภาพต้องลงทุน

โดย…อณุสรา ทองอุไร ภาพ…  ภัทรชัย ปรีชาพานิช

ในวันที่แดดจัดอากาศร้อนจนแทบละลาย เรามีนัดกับหญิงสาวรูปร่างกะทัดรัด หน้าตายิ้มแย้มแจ่มใสเสียงดังฟังชัด เธอเป็นนักธุรกิจสาววัย 30 เศษๆ ที่สร้างเนื้อสร้างตัวมาตั้งแต่จบจากมหาวิทยาลัยในวัย 20 ต้นๆ ใช้เวลาเพียง 10 กว่าปี เธอสามารถปั้นธุรกิจให้มีเงินสะพัดหมุนเวียนในระดับหลายร้อยล้านบาทด้วยความมุมานะอุตสาหะทุ่มเทกับงานอย่างเต็มที่

เกรซ ล้อบุณยารักษ์ กรรมการผู้จัดการ บริษัท แมคโคร ไบโอติกส์ ผู้นำเข้าอาหารเสริมสุขภาพจากสหรัฐอเมริกา ผู้บริหารสาวรุ่นใหม่ไฟแรงที่กล้าคิดนอกกรอบและทำในสิ่งที่ตัวเองรัก จนเกือบจะขึ้นแท่นว่าที่นักธุรกิจพันล้านคนล่าสุดของประเทศไทยในอนาคตอันใกล้นี้ เธอเล่าย้อนหลังให้ฟังว่าครอบครัวของเธอประกอบธุรกิจโรงงานผลิตเส้นจันท์ส่งออกไปยังหลายประเทศในแถบเอเชียมีโรงงานผลิตอยู่ที่ภาคเหนือ เธอจึงเลือกเรียนทางด้านวิทยาศาสตร์การอาหาร (Food Science) จากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง เพื่อหวังจะมาช่วยต่อยอดธุรกิจของบ้านที่ จ.แพร่

หลังจากเรียนจบปริญญาตรีแล้ว เธอกลับพบว่าไม่ได้ชอบงานแบบที่ครอบครัวทำอยู่ และโชคดีที่มีพี่ๆ ช่วยอยู่แล้ว จึงขออนุญาตคุณพ่อสร้างธุรกิจใหม่ของตัวเอง โดยธุรกิจที่เธอสนใจนั้นเป็นการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ สร้างโครงการบ้านจัดสรร ทาวน์เฮาส์ อาคารพาณิชย์ การลงทุนในที่ดินเปล่าซื้อมาขายไป หรือซื้อมาเพื่อพัฒนาโครงการ โดยเริ่มทางภาคเหนือตามถิ่นกำเนิดของเธอ โดยร่วมหุ้นกับพี่สาวอีกคน ในชื่อบริษัท อัญชลี เรียลเอสเตท ทำโครงการบ้านอมันตรา ที่ จ.เชียงใหม่ เชียงราย แพร่ รวมๆ กว่า 1,000 หลังคาเรือน

“คือคุณพ่อก็ทำอยู่บ้างแต่ไม่จริงจังเท่าไหร่ ท่านทำโครงการเล็กๆ เราเห็นงานตรงนี้ว่ามันมีศักยภาพ มีตลาดที่น่าจะเติบโตได้อีก ก็เลยขอคุณพ่อทำ โดยเราแยกออกมาทำเองเลยตอนอายุ 22 ปี คือเรียนจบปุ๊บก็มาทำปั๊บมีคุณพ่อเป็นที่ปรึกษา เป็นผู้ค้ำประกันให้ ที่เหลือเธอก็ไปกู้ธนาคารเขียนโครงการเริ่มลุยเองทุกขั้นตอนตั้งแต่หาที่ดิน เลือกแบบงาน คุยกับสถาปนิก คุยกับวิศวกร คุมงานก่อสร้างอย่างใกล้ชิดตั้งแต่เริ่มต้นจนจบ ดูการตลาดการขายเอง ก็ถือว่าเป็นงานที่หนักเหนื่อยและไม่ง่ายเลยมีเรื่องจุกจิกเยอะ โดนโกงก็มี ฟ้องร้องขึ้นศาลกันก็มี โดยเฉพาะช่วงแรกๆ นี่เราเป็นผู้หญิงหน้าใหม่เพิ่งจบไม่มีประสบการณ์โดนลองของบ่อยมาก โดนขู่ฆ่าก็มี แต่เราก็ฟันฝ่ามาจนถึงวันนี้ได้ก็สาหัสเหมือนกัน แต่เราก็ผ่านมาถึงจุดนี้ได้ทำให้เราเป็นคนเข้มแข็งสู้ไม่ถอยไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ” เธอกล่าวด้วยรอยยิ้มภูมิใจ

จนถึงวันนี้มูลค่าสินทรัพย์ในธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ของเธอนั้นเกือบ 1,000 ล้านบาท ซึ่งปัจจุบันเธอเริ่มลดบทบาทลง โดยจ้างมืออาชีพเข้ามาดูแลมากยิ่งขึ้น ไม่ลุยเดี่ยวเหมือนยุค 4-5 ปีแรก ประกอบกับช่วง 1-2 ปีที่ผ่านมา ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์เริ่มซบเซา เธอจึงเริ่มชะลอโครงการลงไม่ทำปีละหลายๆ โครงการหมือนเช่นที่ผ่านมา ซึ่งจากการทำธุรกิจเป็นของตัวเองมาตลอด 12 ปีนั้น ทำให้เธอเติบโตเข้มแข็งและเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก

กระทั่งเมื่อ 3-4 ปีที่ผ่านมาคุณพ่อของเธอเริ่มเจ็บป่วย มีปัญหาสุขภาพอย่างรุนแรง เธอจึงเริ่มลดงานน้อยลงเพื่อแบ่งเวลามาดูแลคุณพ่ออย่างใกล้ชิด และเริ่มหันมาสนใจใส่ใจในเรื่องสุขภาพอย่างจริงจังและเข้มข้นขึ้นทุกขณะจนกระทั่งล่าสุด เธองดเนื้อสัตว์ใหญ่ และพัฒนามาเป็นมังสวิรัติมา 3 ปีกว่าแล้ว เรียกได้ว่าเป็นสาวรักสุขภาพมากๆ

 

เธอเล่าว่ากินอาหารเพื่อสุขภาพมานานมาก ก่อนที่จะฮิตอย่างในปัจจุบันเสียอีก ยามว่างของเธอชอบการออกกำลังกายเป็นชีวิตจิตใจ โดยชอบไตรกีฬามากที่สุด หากมีการจัดแข่งไตรกีฬาเมื่อไรจะต้องมีเธออยู่ในเกือบทุกครั้ง และปกติเธอจะวิ่งเครื่องวิ่งที่บ้านทุกวัน เพราะนอกจากได้ออกกำลังกายตามประสาคนรักสุขภาพ เธอบอกว่ายังเป็นวิธีคลายเครียดชั้นเลิศของเธอ

นอกจากนี้ เธอยังศึกษาเรื่องแพทย์ทางเลือกมากขึ้น เพราะคุณพ่อป่วยเป็นโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรง จนกระทั่งทุกวันนี้คุณพ่อหายเป็นปกติ ทำให้เกรซมีความฝันที่จะสร้างศูนย์ดูแลสุขภาพจากแพทย์ทางเลือก เพราะอยากจะแบ่งปันสุขภาพที่ดีให้คนทั่วไป โดยหวังว่าจะให้พวกเขาเหล่านั้นมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น จากที่นอนป่วยอยู่ก็สามารถลุกขึ้นมาช่วยเหลือตัวเองได้

ล่าสุด ได้จัดโปรเจกต์แชริตี้ทำสิ่งดีๆ ตอบแทนสังคม เดอะกิฟเวอร์ โปรเจกต์ 1 (The Giver Project 1) ขึ้นมา เพื่อหารายได้สมทบทุนช่วยเหลือวัดพระบาทน้ำพุ เนื่องในวันเอดส์โลก 1 ธ.ค. และเขียนหนังสือที่ให้ความรู้เรื่องสุขภาพ โดยนำประสบการณ์จากการดูแลรักษาคุณพ่ออย่างใกล้ชิดของเธอชื่อ กินกันตาย เป็นบันทึกเรื่องเล่าจากประสบการณ์คนป่วยใกล้ตายที่หายจากโรคร้ายแค่กินผัก กินหญ้า เท่านั้น

 

“หลังจากที่คุณพ่อป่วยมา 4 ปีกว่านี่เราหมดเงินในการรักษามากมายและโชคดีที่รักษาหายกลับมาเกือบเท่าเดิม ทำให้ได้สติขึ้นมาว่า ต่อให้มีเงินมากมายแต่สุขภาพย่ำแย่ชีวิตก็แทบจะหาความสุขไม่ได้เลย ทั้งตัวคนป่วยเองและคนรอบข้าง ดังนั้นถ้าจะลงทุนเรื่องการทำธุรกิจหาเงินทองมากมายเพื่อให้ได้ผลกำไร เราก็ควรจะมาลงทุนเรื่องสุขภาพกันด้วยในการดูแลให้ร่างกายแข็งแรงไม่มีโรคภัยไข้เจ็บ มีเวลาออกกำลังกาย ได้เลือกอาหารสุขภาพดีๆ มีเวลาทำอาหารดีๆ กินเองบ้าง ได้เลือกอาหารเสริมบำรุงสุขภาพดีให้กับตัวเอง เมื่อก่อนไม่สนใจว่าต้องกินอาหารเสริมคิดว่าไม่จำเป็น จนกระทั่งคุณพ่อป่วยถึงรู้ว่าหลายครั้งอาหารปกติที่กิน มันไม่เพียงพอบางอย่างเราต้องหาอาหารเสริมเป็นตัวช่วยในยามที่เราเจ็บป่วย ถึงเริ่มนำเข้าเมื่อต้นปีที่ผ่านมา”

เกรซ กล่าวทิ้งท้ายว่า ตอนที่ยังเป็นหนุ่มเป็นสาวร่างกายยังแข็งแรง มนุษย์เราอาจจะยังไม่เห็นความจำเป็นว่าต้องดูแลสุขภาพเรื่องอาหารการกิน เรื่องการออกกำลังกาย การนอนหลับพักผ่อนให้เพียงพอ จนกระทั่งเข้าสู่วัยกลางคนโรคภัยไข้เจ็บเริ่มมาเราถึง จึงรู้ว่าการมีร่างกายที่แข็งแรงนั้นเป็นลาภอันประเสริฐ รีบดูแลร่างกายเสียแต่วันนี้เพื่อที่จะเป็นคนสูงวัยที่แข็งแรงเป็นคนแก่ที่มีความสุขทั้งร่างกายและจิตใจ

 

นภัสสร ธีรเนตร คนตัวเล็กคิดใหญ่

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

23 พฤษภาคม 2559 เวลา 10:50 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/433359

นภัสสร ธีรเนตร คนตัวเล็กคิดใหญ่

โดย…กาญจนา อายุวัฒน์ธนชัย ภาพ… ขจรเลิศ ฮกซุ่นเฮง

ความท้าทายในบริษัทสตาร์ทอัพต่างชาติคืองานน่าเร้าใจของ ปิ่น-นภัสสร ธีรเนตร แบรนด์แอมบาสซาเดอร์แฮพเพ่น (Happn) ประจำประเทศไทย แอพพลิเคชั่นน้องใหม่สัญชาติฝรั่งเศสที่กำลังแพร่หลายไปทั่วโลก หนึ่งในนั้นคือประเทศไทยที่ข้ามทวีปเข้ามาได้เพราะเธอ

ในยุคที่ทุกคนมีสมาร์ทโฟนและแอพพลิเคชั่นหลากหลายบนหน้าจอ แอพพลิเคชั่นใหม่จึงน่าสนุกสำหรับผู้ใช้และน่าสนใจสำหรับผู้คิด อย่างแฮพเพ่น หนึ่งไอเดียที่จับไลฟ์สไตล์คนเมืองด้วยเทคโนโลยีระบุตำแหน่งแบบเรียลไทม์ (Geolocated) ที่ช่วยให้เพื่อนใหม่รอบตัวมีโอกาสกลับมาพบกันอีกครั้งในโลกออนไลน์ ซึ่งมีความเป็นไปได้ที่จะพัฒนาสู่การพบปะกันในชีวิตจริง

คนไทยเพิ่งรู้จักแฮพเพ่นอย่างเป็นทางการเมื่อ ก.พ.ที่ผ่านมา จากความพยายามของสาวรุ่นใหม่วัย 26 ปี ที่กล้าดีสมัครเข้าไปเป็นพนักงานคนไทยคนแรกในบริษัท แฮพเพ่น ของฝรั่งเศสที่เพิ่งก่อตั้งมาเพียง 2 ปี แต่มีคนใช้มากกว่า 17 ล้านคนทั่วโลก โดยเฉพาะในอังกฤษ ฝรั่งเศส และฝั่งอเมริกาใต้ สำหรับประเทศที่เพิ่งเปิดตัวไป 3 เดือน วันนี้มีคนรู้จักและใช้แอพพลิเคชั่นกว่า 2.5 แสนคน

“ยุคนี้เทคโนโลยีมาแรง คนจำนวนมหาศาลใช้บริการผ่านแอพและธุรกิจแอพก็เติบโตได้ในเวลาอันรวดเร็ว” เธอให้ข้อมูลว่า ตามสถิติมีคนไทยร้อยละ 37 เล่นมือถือทุกวัน และมีคนไทยอายุระหว่าง 20-37 ปี จำนวนกว่า 1.9 ล้านคน เป็นกลุ่มเป้าหมายสำคัญของแอพ ทว่าตัวเลขในไทยก็ยังไม่น่าพอใจถ้าเทียบกับฮ่องกงขยายไปเป็นวงกว้างอย่างรวดเร็ว

หน้าที่หลักของแบรนด์แอมบาสซาเดอร์มี 2 อย่าง คือ เป็นกระบอกเสียงแทนคนไทยบอกเล่าวัฒนธรรม ลักษณะนิสัย เพื่อให้บริษัทเข้าใจลูกค้า และอีกด้านหนึ่งคือประชาสัมพันธ์บริษัทให้เป็นที่รู้จักของคนไทยซึ่งโดยสรุปแฮพเพ่นไม่ได้เป็นแอพพลิเคชั่นหาคู่หาแฟนเท่านั้น แต่แบ่งวิธีการเป็น 2 ประเภทใหญ่ ได้แก่ เพื่อหาเพื่อนที่มีไลฟ์สไตล์ตรงกัน และเพื่อทำความรู้จักกับคนที่อยากคุยมานาน แต่ได้เพียงเดินผ่านไปมา

“ปิ่นมองว่าผู้หญิงไทยอาจจะเขิน ยังไม่ชินกับการใช้แอพประเภทนี้ แต่เมื่อเราอยู่ในภาวะที่ผู้ชายหายากและผู้หญิงเป็นโสดเยอะ นี่จึงเป็นยุคที่ไม่ต้องรอปาฏิหาริย์ ผู้หญิงยุคใหม่ต้องเปิดโอกาสให้ตัวเอง ทำไมต้องรอให้ผู้ชายมาเลือก แอพนี้มันเหมือนประตูบานหนึ่งที่ผู้หญิงจะเปิดออกไปหาคนที่ถูกใจบ้าง”

จากสถิติแสดงให้เห็นว่า ผู้ชายตัดสินใจโหลดเร็วกว่าผู้หญิง นั่นเป็นเพราะรากฐานด้านขนบธรรมเนียมที่มีความละเอียดอ่อนและอ่อนไหว จึงกลายเป็นความท้าทายสำคัญในการทำตลาด“แอพนี้พิเศษตรงที่ว่า คุณต้องเคยเดินผ่านกันแล้วจริงๆ เหมือนเป็นโอกาสครั้งที่สอง ให้คนที่เดินสวนกันบนถนนแบบไม่สนใจกันได้มีโอกาสกลับมาคุยกันอีกครั้งผ่านแอพ ซึ่งกระบวนการคุยกันจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อทั้งสองกดสัญลักษณ์รูปหัวใจเหมือนกัน หมายความว่าคุณมีใจตรงกัน มีความสนใจซึ่งกันและกันจริง และจากนั้นถึงอนุญาตให้แชตได้” นอกจากนี้ ข้อมูลต่างๆ ยังเชื่อมโยง
กับเฟซบุ๊กส่วนตัว ทำให้มั่นใจได้ในระดับหนึ่งว่าเขาหรือเธอมีตัวตนอยู่จริง และผู้ใช้งานต้องมีอายุ 18 ปีขึ้นไป

เธอรู้จักแฮพเพ่นครั้งแรกตอนไปศึกษาต่อปริญญาโทที่ประเทศอังกฤษ ตอนนั้นเพื่อนๆ ชาวลอนดอนนิยมใช้เป็นปกติเพื่อหาเพื่อนที่อยู่ใกล้เคียง ซึ่งเธอก็ได้สัมผัสเองแล้วว่าน่าสนใจ จากนั้นในตอนที่สำเร็จการศึกษาและกำลังจะกลับเมืองไทย ทางบริษัท แฮพเพ่น ได้เปิดรับสมัครพนักงาน ซึ่งเธอก็ไม่รอช้า ได้ยื่นใบสมัครไปตั้งแต่ตอนนั้น

เธอเท้าความว่า บริษัทเปิดตัวครั้งแรกที่ปารีสเมื่อปี 2557 และแพร่หลายไปทั่วโลก ทั้ง ลอนดอน นิวยอร์ก ซานฟรานซิสโก มาดริด บาร์เซโลนา บัวโนสไอเรส เซาเปาโล เม็กซิโก มิลาน และไทย ส่วนเหตุที่เธอเลือกเริ่มงานในบริษัทสตาร์ทอัพ มิใช่องค์กรใหญ่ เพราะเห็นหนทางเติบโตในยุคดิจิทัล กำลังหาโอกาสเรียนรู้การทำงานในบริษัทต่างชาติ และอยากทำงานที่ค่อนข้างอิสระ

“สิ่งที่เป็นอุปสรรคน่าจะเป็นวัฒนธรรมระหว่างคนไทยและต่างชาติที่แตกต่างกัน และเรื่องของเวลาหรือไทม์โซนระหว่างไทยกับฝรั่งเศสที่มีเวลาทำงานตรงข้ามกันอย่างสิ้นเชิง” นภัสสร กล่าว และความที่ไม่มีสำนักงานในเมืองไทยทำให้ต้องมีความรับผิดชอบในตัวเองสูง ทุกอย่างต้องจัดสรรจัดการเองและรายงานตรงกับบริษัทแม่ที่ฝรั่งเศสผ่านวิธีออนไลน์ อีกทั้งยังต้องรับแรงกดดันเรื่องการทำตลาดในสังคมไทยที่มีขนบธรรมเนียมเฉพาะ ทว่าปัจจัยทั้งหมดเธอกลับมองเห็นเป็นโอกาสที่จะแสดงฝีมืออย่างเต็มที่ สร้างความแปลกใหม่ให้สังคมไทยรู้จักแพลตฟอร์มการสื่อสารอื่นๆ ผ่านเทคโนโลยี และสามารถพูดได้เต็มปากว่าคนไทยรู้จักแฮพเพ่นได้เพราะเธอ

นอกจากเรื่องการทำธุรกิจ เธอยังมีความสนใจเรื่องจิตวิทยา “จิตวิทยาทำให้ใจกว้างขึ้น” เธอกล่าว “ทำให้เปิดรับคน เข้าใจคนมากขึ้น เพราะเราเข้าใจที่มาของอารมณ์และพฤติกรรม ซึ่งไม่ต่างจากการศึกษาธรรมะ”

เธอยังกล่าวด้วยว่า มนุษย์เป็นสัตว์สังคม มนุษย์ต้องการเพื่อน ต้องการความรัก แต่ในยุคสมัยนี้ที่ทุกคนทำงานหนักและอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมตลอดวัน แอพจึงตอบสนองความต้องการขั้นพื้นฐานของมนุษย์ นภัสสรจบการศึกษาระดับปริญญาตรีเกียรตินิยมอันดับ 1 จากคณะจิตวิทยา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จากนั้นได้รับทุนการศึกษาต่อไปสู่ระดับปริญญาโทด้านการทำธุรกิจ มหาวิทยาลัยอิมพีเรียล ประเทศอังกฤษ

การเริ่มต้นทำงานในบริษัทสตาร์ทอัพหลังจบปริญญาโทจึงเป็นจุดเริ่มต้นที่เล็กน้อยแต่มหาศาล เพราะทำให้เธอได้ใช้ประสิทธิภาพในตัวเอง แสดงศักยภาพให้ประจักษ์ และยังเป็นจุดเชื่อมโยงไทยกับนานาชาติให้เกิดมิติใหม่ในสังคม