ชีวิตอิสระ ของคุณหมอแหวว

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

06 กุมภาพันธ์ 2559 เวลา 08:50 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/414533

ชีวิตอิสระ ของคุณหมอแหวว

โดย…เบ็ญจวรรณ รัตนวิจิตร

เบื้องหลังเสื้อกาวน์ของ พญ.เพ็ญลดา ครุฑโกษา (คุณหมอแหวว) แพทย์ผิวหนังที่นอกจากจะมีมุมมองการใช้ชีวิตด้วยความรัก และหลงใหลชีวิตอิสระบนอานบิ๊กไบค์ ที่ตะลุยมาแล้วจากหนือจรดใต้ของประเทศไทย และขับไกลถึงเมืองนอก

พญ.เพ็ญลดา หรือคุณหมอแหวว เป็นเจ้าของคลินิกศัลยกรรมและความงามAime’Clinic ที่เกิดขึ้นจากมุมมองการใช้ชีวิตด้วยความรัก รักที่ต้องการเห็นตัวเองพัฒนาไปสู่สิ่งดีๆ และความรักนี้ก็ยังเผื่อแผ่ไปถึงคนอื่นๆ ต้องการให้คนอื่นพัฒนาไปสู่สิ่งที่ดีขึ้นเช่นกัน

“การดูแลคนไข้ในด้านความสวย ความงาม ถือเป็นการช่วยรักษาคนไข้ในด้านจิตใจ ช่วยทำให้คนไข้เกิดความสบายใจ ทำให้เกิดการพัฒนาตัวเอง และมีความมั่นใจมากขึ้น ในการติดต่อ นำเสนอและประสานงานต่างๆ” คุณหมอแหวว กล่าว

 

พญ.เพ็ญลดา ตัดสินใจทำธุรกิจคลินิกความงามของตัวเอง เมื่อ 3 ปีก่อน หลังจากเป็นแพทย์ประจำคลินิกอื่นๆ มา 7 ปี เห็นแนวโน้มความต้องการอยากสวยของผู้หญิงเพิ่มขึ้นต่อเนื่อง เป็นความอยากสวย ในมุมมองที่ดีต้องการพัฒนาตัวเอง เสริมสร้างความมั่นใจในการทำงาน ใช้ชีวิตในสังคม ในฐานะหมอรู้สึกดีที่ได้ช่วยคนให้คลายความทุกข์ในจุดนี้ไปได้

คุณหมอจึงให้ความสำคัญทุ่มเทแรงกายแรงใจกับการทำอาชีพนี้อย่างสุดกำลังและเป็นที่มาของการสร้างงานด้วยใจ

ขณะที่คุณหมอมีวิธีเติมพลังชีวิตให้ตัวเอง ด้วยการขับมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ตะลุยเที่ยวทั้งในและต่างประเทศ นอกเหนือไปจากความชอบในกีฬาแอดเวนเจอร์แทบทุกประเภท ไม่ว่าจะเป็นขี่ม้า ขี่เสือภูเขา กีฬาทางน้ำ เช่น วินเซิร์ฟ เจ็ตสกี แต่การขับบิ๊กไบค์ ถือเป็นกิจกรรมที่ชื่นชอบมากที่สุด เพราะได้ปลดปล่อยชีวิตอิสระไปกับการท่องเที่ยวในแบบผจญภัย

 

คุณหมอแหวว เล่าว่า ก่อนหน้านี้ชอบไปขี่ม้าต่างประเทศปีละอย่างน้อย 1 ครั้ง ขับมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ก็เช่นเดียวกัน ไปขับขี่ในต่างประเทศปีละ 2 ครั้ง โดยเฉพาะประเทศที่มีธรรมชาติงดงามอย่างออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ ช่วงหลังด้วยภารกิจงานรัดตัวการขับขี่ในประเทศก็เพียงพอ ทริปล่าสุด คือการขับบิ๊กไบค์จากกรุงเทพฯ ไปเชียงราย ถือเป็นการท่องเที่ยวไปด้วย

“การขับมอเตอร์ไซค์ได้ใช้สมาธิ เพราะต้องโฟกัส ตัดตัวเองจากโลกภายนอกชั่วคราวช่วยหยุดความเครียด พักเรื่องงานไว้ก่อน ขับมอเตอร์ไซค์แล้วรู้สึกอิสระ ได้สัมผัสสถานที่ที่สวยงาม ได้ท่องเที่ยว จึงช่วยคลายเครียด ถือเป็นการพักผ่อนไปด้วยในตัว”หมอแหวว กล่าว

นี่อาจจะเป็นความชื่นชอบที่ดูขัดแย้งจากความเป็นหมอ แต่สิ่งเหล่านี้ก็ช่วยหล่อหลอมให้คุณหมอเป็นคนกล้าคิดกล้าทำพร้อมที่จะรับมือกับความท้าทายใหม่ๆ ในชีวิต ทำให้คุณหมอมีคาแรกเตอร์ที่ต่างจากหมอในแบบฉบับที่เราคุ้นเคย แต่นี่คือตัวตนของผู้หญิงคนนี้ (พญ.เพ็ญลดา ครุฑโกษา) ผู้ที่ออกแบบให้บิ๊กไบค์กับเสื้อกาวน์มาคู่กันได้อย่างลงตัว

 

พัชรพงศ์ ตันธนสิน คนรุ่นใหม่หัวใจสีเขียว

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

06 กุมภาพันธ์ 2559 เวลา 08:23 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/414523

พัชรพงศ์ ตันธนสิน คนรุ่นใหม่หัวใจสีเขียว

โดย…เจียรนัย อุตะมะ

พัชรพงศ์ ตันธนสิน หรือพีช วัย 29 ปี บุตรชายคนเล็กของ พูลพิพัฒน์ ตันธนสิน ประธานคณะกรรมการบริหารและกรรมการผู้จัดการ บริษัท คิวทีซี เอนเนอร์ยี่ (QTC)

เขาเป็นผู้บริหาร Chiang Mai Rice Life ศูนย์การเรียนรู้แบบครบวงจรเรื่องการทำนาแบบอุตสาหกรรมบนพื้นที่ของครอบครัวบ้านธนสินบริเวณ 100 ไร่ ที่บ้านมอญ ต.สันกลาง อ.สันกำแพง จ.เชียงใหม่ ที่ใช้เทคโนโลยีในการปลูกข้าว เริ่มต้นตั้งแต่ปรับที่นาบำรุงดินจนกระทั่งแพ็กออกมาเป็นข้าวถุงพร้อมขาย ภายใต้แบรนด์ Chiang Mai Rice Life โดยเปิดให้ประชาชนทั่วไปเข้าไปเรียนรู้ได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย นอกจากนั้นยังมี Chiang Mai Rice Life Cafe คาเฟ่เรือนไม้แบบไทยอยู่ในบริเวณศูนย์การเรียนรู้นี้เช่นกัน บริการเครื่องดื่มและเบเกอรี่สำหรับผู้มาเยือน

 

พีชจบมหาวิทยาลัยกริฟฟิท เมืองบริสเบน ออสเตรเลีย ด้านกราฟฟิกดีไซน์ ไปพักอาศัยอยู่กับน้าที่ทำกิจการร้านอาหารไทยที่นั่นชื่อ แชท ไทย ไทย ระหว่างเรียนได้ช่วยน้าทำร้านอาหารไปด้วยนานถึง 7 ปี เริ่มตั้งแต่ล้างจาน แผนกผัด แกง และทอด จนกระทั่งเลื่อนขั้นเป็นกุ๊กมือหนึ่งของร้าน และได้รับความไว้วางใจให้เป็นผู้สอนทำอาหารให้กุ๊กรุ่นต่อไป จนกระทั่งได้รับความไว้วางใจจากน้าให้ดูแลร้านแทนน้าที่กลับมาเมืองไทย จนกระทั่งคิดว่าจะซื้อร้านทำต่อ

เมื่อเรียนจบพ่อของเขา พูลพิพัฒน์ เสนอพีชว่า ที่นาที่มีอยู่เคยให้ชาวนาเช่าปีละ 2 หมื่นบาท จะทำเองไหม ถ้าทำเองอาจมีรายได้เพิ่มปีละกว่า 1 ล้านบาท เพราะทำนาแต่ละครั้งมีรายได้เข้ามา 6-7 แสนบาท ถ้าปีละ 2 ครั้งก็ประมาณปีละ 1.2-1.4 ล้านบาท

 

“ผมรับปากพ่อว่าจะทำ เพราะจะได้เรียนรู้อะไรใหม่ เหมือนที่เคยเรียนรู้จากร้านอาหารที่ออสเตรเลียโดยเริ่มจากศูนย์”

จากนั้นพีชได้ตระเวนเรียนรู้เรื่องการทำนาจากปราชญ์ชาวบ้านทั่วประเทศ ที่เป็นที่รู้จักกันดีคือ มูลนิธิขวัญข้าว ที่ จ.สุพรรณบุรี เป็นการเรียนรู้วิธีทำนาอินทรีย์ และเรียนรู้หลักสูตรชาวนาเบื้องต้น จากกรมการข้าว กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ที่บางเขน

การทำนาที่นี่ใช้เทคโนโลยีในการทำทั้งหมด โดยใช้รถไถ รถดำนา และรถเกี่ยวข้าว เครื่องสีข้าว เครื่องอบข้าวและเครื่องแยกข้าว รวมถึงเครื่องแพ็กข้าว และออกแบบผลิตภัณฑ์เองทั้งหมด การเพาะกล้าได้เพาะในถาดเพาะกล้ารอจนต้นแข็งแรงแล้วจึงนำไปดำในแปลงนา โดยมีคนจากศูนย์เพาะข้าวมาช่วยดู

 

“ผมขับรถไถเอง ดำเอง ยกเว้นการเกี่ยวข้าวที่จะระคายผิวมาก ต้องจ้างคนขับรถเกี่ยวข้าว อย่างไถนา 15 ไร่ ที่เริ่มทำปีก่อน ใช้เวลาแค่วันเดียวเท่านั้น การทำนาแต่ละครั้ง เราใช้เวลาดูแลเต็มที่แค่สิบวัน เวลาที่เหลือสามารถไปทำอย่างอื่นได้โดยส่วนใหญ่เวลาตั้งแต่ปลูกจนถึงเก็บเกี่ยวใช้เวลา 130 วัน การทำนาที่นี่ใช้คนงานประจำแค่ 1 คน”

เมื่อปี 2558 พีชได้ปลูกข้าวหอมมะลิ ข้าวไรซ์เบอร์รี่ 2 ครั้งบนพื้นที่ 15 ไร่ โดยนำพันธุ์มาจากกรมวิชาการเกษตรโดยมีลุงชาญกับลุงวี ชาวนาผู้เชี่ยวชาญด้านการปลูกข้าวเป็นพี่เลี้ยง ตั้งแต่ดูว่าข้าวตั้งท้องอย่างไร เพราะที่ผ่านมาเคยเรียนแต่ไม่เคยลงมือปฏิบัติ

“การเพาะข้าวเริ่มจากเอาข้าวไปแช่น้ำ 1 คืน บ่ม 2 คืน หลังจากนั้นนำข้าวใส่ถาด แกลบเผาใส่ข้างบนข้าว รดน้ำ เพาะในแปลงถาด แช่น้ำไว้ 15 วัน ไม่เกิน 30 วัน”

 

การปลูกข้าวอินทรีย์โดยใช้จุลินทรีย์หมักเองเป็นปุ๋ย จะได้ปริมาณข้าวน้อยกว่าปลูกโดยใช้สารเคมี 20-30% แต่ราคาขายข้าวจะสูงกว่า โดยข้าวที่ปลูกโดยสารเคมีกิโลกรัมละ 40 บาท แต่ปลูกข้าวอินทรีย์ถ้าเป็นข้าวกล้องหอมมะลิกิโลกรัมละ 90 บาท ข้าวไรซ์เบอร์รี่กิโลกรัมละ 100 บาท

สำหรับผลผลิตที่พีชทำได้บนที่นา 15 ไร่ ครั้งล่าสุดที่ปลูกเมื่อเดือน ต.ค. 2558 จำนวน 120 กิโลกรัม ได้ผลผลิต 6,000 กิโลกรัมข้าวเปลือก

ข้าวกล้องและข้าวไรซ์เบอร์รี่แบรนด์ Chiang Mai Rice Life วางขายในร้านกาแฟในบริเวณบ้านธนสินที่เป็นแหล่งท่องเที่ยวและร้าน Good Health ที่ถนนพัฒนาการ 53 กรุงเทพฯ

 

ปัญหาของการปลูกข้าวนั้น พีชกล่าวว่า มีปัญหาเรื่องน้ำและเรื่องนก อย่างปี 2559 รัฐบาลขอร้องไม่ให้ปลูกข้าวเพราะภัยแล้ง ทางแก้ไข อาจเจาะน้ำบาดาลหมุนน้ำในบ้านไปใช้หรืออาจปลูกปอเทืองเพื่อประหยัดน้ำและเป็นปุ๋ยบำรุงดิน ส่วนปัญหาเรื่องนกมาจิกกินข้าวในนา ก็ต้องกระจายความเสี่ยงโดยการทำนาพร้อมกับชาวบ้าน

เขากล่าวว่า สำหรับการช่วยเหลือชาวนาของรัฐบาลไม่ควรให้เงิน เช่น การประกันราคาข้าวหรือรับจำนำข้าว แต่ควรให้เครื่องมือทำนากับเขา ให้ความคิดเขา ให้ไปเลยงบประมาณในการซื้อเทคโนโลยีประจำตำบล ทั้งรถไถ รถดำ และรถเกี่ยวข้าว รวมถึงโรงสี โรงอบและเครื่องแพ็ก ฝึกฝนชาวนาให้ใช้เทคโนโลยีเพื่อเพิ่มผลผลิต

สำหรับร้านกาแฟสดและเบเกอรี่ในบริเวณบ้านชื่อเดียวกับแบรนด์ข้าวคือ Chiang Mai Rice Life คนที่เข้ามาดื่มกาแฟที่นี่ส่วนใหญ่เป็นนักท่องเที่ยวเพราะที่นี่อยู่ห่างจากสนามบินนานาชาติเชียงใหม่เพียงแค่13 กม. ที่นักท่องเที่ยวนอกจากมานั่งดื่มกาแฟแล้วยังชื่นชมธรรมชาติที่นี่ได้

 

ขณะนี้พีชกำลังใช้เวลาในการปรับพื้นที่ที่เคยให้ชาวนาเช่า ที่ยังมีสารเคมีตกค้างให้เป็นนาและไร่อินทรีย์โดยปลูกข้าวผสมผสานกับพืชเกษตรอื่นด้วย เช่น สตรอเบอร์รี่และอินทผลัม

บริเวณบ้านธนสินจำนวน 100 ไร่แห่งนี้ เดิมปี 2530 พูลพิพัฒน์ พ่อของพีช มีที่อยู่บริเวณนี้เพียงกว่า 10 ไร่ โดยซื้อมาจากชาวบ้าน ด้วยพื้นเพเป็นคน อ.เมือง จ.เชียงใหม่ อยู่บริเวณตลาดวโรรส โดยพื้นที่บริเวณนี้ทั้งหมดเป็นนาข้าว แต่มีปัญหาชาวนาทะเลาะกันเพราะเป็นที่ตาบอดไม่มีทางออก จึงมาถามขายให้ จึงต้องซื้อไว้ทั้งหมด เมื่อซื้อราคาที่นาแถวนั้นก็ขึ้น โครงการบ้านจัดสรรมาซื้อแข่ง เมื่อซื้อได้แล้วรวมเป็น 100 ไร่ ได้ให้ชาวนาเช่าทำนาต่อ 30 ไร่ เมื่อรัฐบาลมีนโยบายรับประกันราคาข้าวและจำนำข้าว ชาวบ้านรีบเกี่ยวข้าวทั้งที่ข้าวยังไม่สุกเพื่อให้ทันขายราคาที่รัฐบาลกำหนดเกวียนละ 7,000-8,000 บาท ทั้งที่มีต้นทุนค่าปุ๋ย ค่ารถ ชาวนาพอใจบอกได้ปีละ 2 แสนบาท ค่าเช่านาปีละ 5 หมื่นบาท ค่ากินค่าอยู่ไม่เสีย บ้านธนสินจ่าย

 

ทั้งนี้ หากชาวนาออกไปอยู่เอง คงหาเลี้ยงชีพไม่รอด รัฐบาลไม่ได้ให้เครื่องมือและวิธีคิด พูลพิพัฒน์จึงคิดว่าจะทำนาเอง ประจวบเหมาะกับพีชกลับมาจากออสเตรเลีย พูลพิพัฒน์จึงเสนอให้ลูกชายคนเล็กมาเริ่มต้นทำ เพื่อจะให้เป็นศูนย์เรียนรู้เรื่องการทำนาสมัยใหม่ ส่งไปเรียนกับปราชญ์ชาวบ้านด้านการทำนาทั้งที่สุพรรณบุรี เชียงใหม่ อีสาน และไต้หวัน โดยทำนาอุตสาหกรรมใช้คนน้อยและปลูกข้าวแบบดั้งเดิม ไม่ใช้ปุ๋ยเคมี

ปัจจุบันมีการไถเกลี่ยพื้นที่ไว้ 80 ไร่ เพื่อใช้ทำนาต้องพลิกหน้าดิน มีการขุดคูน้ำล้อมรอบเพื่อจะสามารถทำนาได้ตลอดปี และเริ่มทำอย่างจริงจังเมื่อปี 2558 จำนวน 15 ไร่ มีคนเข้ามาดูงานประจำ โดย โอฬาร ไชยประวัติ เคยพานักศึกษามาดูงานที่นี่

นอกจากนั้น ยังมีร้านกาแฟและเบเกอรี่ Chiang Mai Rice Life ที่เพิ่งเปิดเมื่อเดือน ม.ค. 2558 ด้วย

 

Optimal You เป็นเราในแบบที่แฮปปี้สุด

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

31 มกราคม 2559 เวลา 09:32 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/413379

Optimal You เป็นเราในแบบที่แฮปปี้สุด

โดย…หนูดี-วนิษา เรซ ภาพ อีพีเอ

หนึ่งในวิชาที่หนูดีชอบที่สุดสมัยเรียน คือ วิชาจิตวิทยาเชิงบวก หรือ Positive Psychology ซึ่งจำได้ว่าอยากไปเข้าเรียนทุกๆ ครั้งไม่อยากโดดเลย เพราะเป็นวิชาที่เรียนเกี่ยวกับงานวิจัยของคนที่มีความสุขเป็นพิเศษและเราก็นำสิ่งที่ค้นพบมาปรับใช้กับตัวเรา

หนูดีชอบวิชานี้ถึงขนาดเอามาเขียนเป็นหนังสือเล่มที่สาม คือ “อัจฉริยะสร้างสุข” และต่อเนื่องมาเป็นหนังสือ Brain Power 2 คู่มือเพิ่มความสุขในทุกๆ วัน

เวลาผ่านไปสิบปีเต็มๆ หลังจากหนูดีเรียนจบและกลับมาทำงานเมืองไทย ตอนนี้มีงานวิจัยในสายจิตวิทยาเชิงบวกนี้เพิ่มเติมขึ้นมาและน่าสนใจจนอยากนำมาบอกต่อในสองประเด็น นั้นก็คือเรื่องของการออกกำลังกายและเรื่องของการรับประทานอาหาร ซึ่งทั้งสองเรื่องนี้เป็นเรื่องง่ายดายและพวกเราก็มักจะรู้กันอยู่แล้วแต่ทำไม่ค่อยได้หรือบางทีก็มองข้ามไป เพราะเป็นเรื่องที่เรารู้ๆ อยู่แล้ว ออกกำลังกายแค่ 10 นาทีตั้งแต่เช้าช่วยให้อารมณ์เราดีต่อเนื่องในวันนั้น – เป็นข้อมูลที่นักวิจัยอยากให้พวกเรารู้ค่ะ

งานวิจัยจากภาควิชาจิตวิทยาเชิงบวก พบว่าการเคลื่อนไหวร่างกายเพียงแค่ 10 นาทีเท่านั้น ช่วยปรับสมองของเราให้พร้อมต่อการเรียนรู้ พร้อมต่อการรับข้อมูล เพิ่มประสิทธิภาพการทำงาน และทำให้อารมณ์ของเราดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ด้วยงานวิจัยนี้อาจารย์ในระดับมัธยมและมหาวิทยาลัยหลายๆ แห่งจึงมักชักชวนให้เด็กๆ ร่วมกันเต้น แอโรบิกสั้นๆ ก่อนประชุมงานกลุ่มหรือก่อนสอบ เวลาเราเห็นพวกเขาอัพ แอนด์ ดาวน์ด้วยกันแล้วน่ารักจริงๆ ค่ะ เชื่อกันว่ามันจะช่วยให้เด็กๆ ทำงานและทำข้อสอบได้คะแนนดีขึ้น ว่าไปแล้วเวลาเราทะเลาะกับแฟน เราควรพักเบรกไปออกกำลังกันคนละ 10 นาทีก็น่าเอ็นดูดีนะคะ กลับมาเจอกันอาจอารมณ์ดีจนหันมาปรับความเข้าใจกันได้ง่ายๆ

นักวิจัยพบว่า การออกกำลังกายจริงจังอย่างต่อเนื่องช่วยรักษาโรคซึมเศร้าได้ดีพอๆ กับยาต้านภาวะซึมเศร้าแต่ผลดีต่อเนื่องนั้นเจ๋งมากค่ะ นั่นก็คือ หากใช้ยาแล้วหยุดยาโอกาสที่จะกลับมามีภาวะซึมเศร้านั้นสูงถึง 38% แต่หากใช้การออกกำลังกายจริงจังแล้วหยุดไปพบว่าผู้ป่วยเพียงประมาณ 9% เท่านั้นที่จะกลับมามีภาวะซึมเศร้าแบบเดิมอีก

ฟังแบบนี้แล้วคนที่เพียงแค่เครียดง่ายหรือเซ็งๆ อารมณ์ไม่ค่อยดี หงุดหงิดง่ายน่าลองออกกำลังกายหนักหน่วงจริงจังดูนะคะเพราะหากคนเป็นภาวะซึมเศร้ายังหายดีได้แล้วคนที่เป็นเพียงเล็กน้อยคงทำให้อารมณ์ดีไปอีกนาน

นานแค่ไหนมาดูผลงานวิจัยของกลุ่มนักจิตวิทยาเชิงบวกกัน งานวิจัยพบว่าคนเราจะอารมณ์ดีต่อเนื่องถึง 12 ชั่วโมงหลังการออกกำลังกายอย่างหนักหน่วง ฟังแล้วเดี๋ยวต้องไปดูหนุ่มๆ ที่เล่นกล้ามยกเวตหนักๆ ดูสิว่าอารมณ์ดีจริงหรือไม่

หันมาดูด้านของอาหารการกินกันบ้าง เมื่อก่อนมุมของอาหารการกินมักจะโดนมองข้ามโดยนักวิจัยในกลุ่มจิตวิทยาเชิงบวก เพราะพวกเขามักไปโฟกัสที่วิธีการคิดและแบบแผนพฤติกรรมที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการคิดเสียมากกว่า

แต่ในช่วงหลังเทรนด์การรับประทานอาหารสุขภาพมาแรงมาก จนนักวิจัยได้ลองเก็บข้อมูลเพิ่มเติมพบว่าการรับประทานผักและผลไม้ช่วยให้อารมณ์ดีขึ้นได้จริง โดยงานวิจัยนี้เก็บข้อมูลกับกลุ่มคนวัยหนุ่มสาว 281 คน ติดตามพฤติกรรมการรับประทานของเขาเป็นเวลา 21 วัน พบว่า กลุ่มคนที่รับประทานผักผลไม้รวมกันวันละไม่ต่ำกว่า 7 ส่วน (7 Servings) (วิธีคำนวณง่ายๆ คือ หนึ่งส่วนประมาณแอปเปิ้ลขนาดกลางหนึ่งผล) นั้นมีอารมณ์ที่ดีกว่าคนที่รับประทานผักผลไม้น้อยอย่างเห็นได้ชัด โดยอารมณ์ที่ดีขึ้นนั้นจะส่งผลชัดเจนในวันถัดไปหลังจากรับประทานผักผลไม้ไปเต็มที่แล้ว

แท้จริงแล้วการรับประทานอาหารและการออกกำลังกายให้เพียงพอเหมาะสมนั้น เป็นสิ่งที่เบสิกมากๆ จนเราทุกคนพูดถึงกันบ่อยๆ อีกทั้งการนอนหลับให้พอในแต่ละคืนก็เป็นสิ่งสำคัญ เพราะหากคืนไหนนอนไม่พอผลจะเห็นได้ชัดเจนในเช้าวันถัดมาว่าอารมณ์ของเราจะเสียง่าย หงุดหงิดง่ายโดยไม่มีเหตุผล นั่นเพราะการดูแลขับพิษและฟื้นฟูความอ่อนเยาว์ เกิดขึ้นอย่างมากในเวลาที่เรานอนหลับโดยเฉพาะการนอนหลับช่วงก่อนเที่ยงคืน ซึ่งถือกันว่าเป็นช่วงฟื้นฟูที่มีประสิทธิภาพมากที่สุด

สิ่งง่ายๆ เหล่านี้หากเราจะทำก็ทำได้ไม่ยากเย็นเกินไป เพราะมันไม่ได้ใช้เงินหรือความพยายามเยอะแยะอะไรเลย ง่ายกว่าเรียนให้จบเสียด้วยซ้ำ เสียดายที่คนจำนวนมากมีวินัยไม่เพียงพอที่จะทำมันให้เกิดอย่างต่อเนื่องได้เลยทำให้พลาดการใช้ประโยชน์จากการออกกำลังและรับประทานผักผลไม้ไปอย่างน่าเสียดาย

ส่วนวิธีอื่นๆ ที่พบว่าใช้ได้ผลอย่างยิ่งที่เน้นเรื่องของ “วิธีคิด” อย่างเดียวน้ั้น ก็คือการเขียน “Grateful Journal” หรือ สมุดไดอารี่สิ่งที่เรารู้สึกขอบคุณ โดยเขียนได้ทุกเรื่องตั้งแต่เรื่องเล็กๆ เช่น อาหารวันนี้อร่อย ไปจนถึงวันนี้สอบเข้ามหาวิทยาลัยคณะที่ใฝ่ฝันไว้ได้ การจดบันทึกเช่นนี้เรื่อยๆ จะช่วยให้เราโฟกัสในสิ่งที่เรามีมากกว่าไปโฟกัสในสิ่งที่เราขาด เทคนิคง่ายๆ เพียงเท่านี้ช่วยให้คนมีความสุขขึ้นอย่างเห็นได้ชัดมานักต่อนักแล้ว

ใครที่อยากมีความสุขมากขึ้นและเป็นตัวของเราแบบที่แฮปปี้ที่สุดเท่าที่จะเป็นได้ ลองนำเทคนิคเรียบง่ายที่ทำได้เลยในวันนี้ไปลองปรับใช้ดูนะคะ หากไม่มีเวลาจริงๆ ขอแค่กระโดดตบเบาๆ สักสิบนาทีก่อนออกไปทำงาน…แค่นี้ก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีแล้วค่ะ

 

สุขง่ายได้ทั้งวันแค่ 7 ขั้นหลังตื่นนอน

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

31 มกราคม 2559 เวลา 09:30 น….. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/413377

สุขง่ายได้ทั้งวันแค่ 7 ขั้นหลังตื่นนอน

โดย…กาญจนา อายุวัฒน์ธนชัย ภาพ NYT, Reuters, Bloomberg

บทความของอีริค บาร์กเกอร์ (Eric Barker เจ้าของเว็บไซต์ bakadesuyo.com) ที่ถูกตีพิมพ์ในนิวยอร์กไทมส์ เดอะ วอลล์สตรีท เจอร์นัล และนิตยสารไทม์ กล่าวถึงการสร้างความสุขยามเช้า 7 ขั้นตอน เขากล่าวว่าจากผลวิจัยมากมายพิสูจน์แล้วว่าคนมีความสุขจะทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทว่าเราควรทำอย่างไรให้ได้รับความสุขนั้น อีริคบอกเคล็ดลับ 7 ขั้นตอนที่ควรทำทุกเช้า ดังนี้

ขั้นแรก ก่อนเข้านอนต้องรู้ว่าตัวเองจะทำอะไรในวันพรุ่งนี้ วางแผนชีวิตและสัญญากับตัวเองว่าจะใช้ชีวิตอย่างสนุกสนาน ขั้นที่สอง จัดการอารมณ์ ผลวิจัยชี้ชัดว่าอารมณ์ตอนเช้าจะส่งผลต่ออารมณ์ทั้งวันนั้น ดังนั้นควรหลีกเลี่ยงสิ่งที่ทำให้คุณอารมณ์เสีย เช่น อีเมลงาน แชตจากเจ้านาย เพื่อไม่ให้เช้าแสนสุขของคุณต้องพังลง หลังจากนั้นเมื่อลุกขึ้นจากเตียงแล้ว สิ่งที่ต้องทำต่อไปคือ ขั้นที่สาม อาหารเช้า อีริค กล่าวว่า หลายคนไม่กินอาหารเช้าเพราะข้ออ้างต่างๆ นานา ทั้งไม่มีเวลา หาซื้อไม่ได้ ตื่นสาย ซึ่งแท้จริงแล้วอาหารเช้าเป็นมื้อที่จำเป็นต่อร่างกาย มากไปกว่านั้นเราควรให้เวลากับมื้อเช้า ไม่ใช่เพียงแค่กิน แต่ต้องเอนจอยกับช่วงเวลานั้น หลังจากชาร์จพลังจากอาหารเช้าแล้ว ก็ถึงขั้นที่สี่ ทำในสิ่งที่คุณกลัว อีริคไม่ได้กล่าวผิด แต่เพราะเวลาเช้าเป็นช่วงเวลาดีที่สุดที่จะทำในสิ่งที่หลีกเลี่ยงมาตลอด เขายกตัวอย่าง คนลดความอ้วน มักจะกินเกินความตั้งใจในมื้อเย็น ไม่ใช่ในมื้อเช้าหรือมื้อเที่ยง ซึ่งสิ่งควบคุมให้คุณอยู่ในกฎระเบียบนั้นคือ ตัวเอง หรือ Self-Control ดังนั้นต้องกล้าที่จะท้าทายตัวเองในทุกเช้าเพื่อให้วันนั้นกลายเป็นวันแห่งชัยชนะ

เมื่อจัดการกับตัวเองเรียบร้อยแล้ว ขั้นต่อไปขั้นที่ห้า ส่งต่อความสุขให้ผู้อื่น ด้วยวิธีง่ายๆ คือ ส่งอีเมลหรือข้อความในแง่ดีไปหาเพื่อน คนในครอบครัว หรือคนที่ทำงาน ซึ่งมีผลวิจัยยืนยันว่า การกระทำเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้จะทำให้คุณมีความสุขแบบไม่รู้ตัว จากนั้นขั้นที่หก เตรียมพร้อมรับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด อาจดูเป็นพฤติกรรมของคนมองโลกในแง่ร้าย แต่อีกมุมหนึ่งก็เป็นการเตรียมตัวให้คุณรับมือได้ทัน ทั้งนี้อย่าวิตกจนทำให้ไม่มีความสุข แต่จงคิดในแง่ดีว่าตัวเองมีแผนสำรองเพื่อรับมือกับสถานการณ์ที่ไม่คาดฝันนั้นๆ และมาถึงขั้นตอนสุดท้ายก่อนก้าวออกจากประตู ขั้นที่เจ็ด จูบคนที่คุณรัก การกอดจูบเป็นหลักวิทยาศาสตร์ที่ดี อีริคกล่าว เช่น สามีที่จูบภรรยาก่อนไปทำงานจะมีอายุยืนกว่าค่าเฉลี่ย 5 ปีและหาเงินได้มากกว่าคนทั่วไป 20-30% ซึ่งนักจิตวิทยาคิดว่าไม่ใช่เพราะจูบที่ทำให้ผลเป็นเช่นนั้น แต่เพราะความรู้สึกที่ดีตอนเช้าต่างหากที่ทำให้คุณมีอายุยืน แต่สำหรับใครที่ไม่ใช่คนโรแมนติกก็สามารถกอดทดแทนได้ มีผลวิจัยระบุไว้ว่า การกอด 5 ครั้งต่อวันจะส่งผลดีต่อชีวิตเช่นกัน อย่างไรก็ตามอีริคได้กล่าวทิ้งท้าย เช้าที่ดีไม่จำเป็นต้องเริ่มตอนเช้า ทั้ง 7 ขั้นจึงนำไปใช้เวลาใดก็ได้ล้วนส่งผลดีทุกเวลา

 

ชื่นชมความเชื่องช้า

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

31 มกราคม 2559 เวลา 09:28 น….. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/413376

ชื่นชมความเชื่องช้า

โดย…กาญจนา อายุวัฒน์ธนชัย ภาพ NYT, Reuters, Bloomberg

เมื่อเรารีบเร่งเราจะตัดขาดจากโลกรอบตัว คาร์ล ฮอโนร์ (Carl Honoré) กล่าวไว้ เขาเป็นนักเขียนเรื่อง In Praise of Slowness หนังสือที่จะทำให้เห็นความสวยงามของชีวิตที่เชื่องช้าในวัฒนธรรมอันเร่งรีบของปัจจุบัน คาร์ล กล่าวว่า วิวัฒนาการอยู่บนพื้นฐานของหลักการใช้ชีวิตรอดบนความพอดีที่สุด ไม่ใช่เร็วที่สุด เมื่อเราเร่งรีบตลอดเวลาไม่ว่าจะการทำงาน หรือการรับข่าวสาร ร่างกายของเราจะนำพาไปสู่จุดแตกหัก อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้ต่อต้านสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ เขายอมรับว่าเทคโนโลยีทำให้ชีวิตสะดวกมากขึ้น แต่ปัญหากลับอยู่ที่ คน เพราะคนเสพติดความเร็วเหล่านั้นทำให้ต้องคิดค้นสิ่งต่างๆ เพื่อให้ชีวิตเร็วขึ้น สังคมปัจจุบันจึงกลายเป็น สังคมทุนนิยมแบบติดเทอร์โบ (Turbo-Capitalism)

“ปัญหา คือ เรารักความเร็ว เราชอบที่จะทำอะไรหลายๆ อย่างในเวลาเดียวกัน มากถึงขั้นเสพติดซึ่งไม่ต่างจากการสักการะพระเจ้า”

ค่านิยมที่ว่า “ยิ่งเร็ว ยิ่งดี” ทำให้เราพลาดบางอย่าง เช่น พลาดไอเดียใหม่ๆ พลาดการสื่อสารกับคนรอบข้าง และที่สำคัญที่สุด คือ พลาดการสร้างความสัมพันธ์ที่แท้จริงกับคนอื่นๆ นอกจากนี้ ในขณะที่เราพยายามประหยัดเวลา เรากลับหลงลืมให้เวลากับตัวเองและคนรอบตัว

“เรากำลังรีบๆ ใช้ชีวิตแทนที่จะใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ เรากำลังใช้ชีวิตที่เร็วแทนที่จะเป็นชีวิตที่ดี”

คานธีเคยกล่าวไว้เมื่อ 60 ปีที่แล้วว่า มีหลายสิ่งให้ทำมากมายมากกว่าการเร่งรีบใช้ชีวิต ดังนั้นเราควรทำอย่างไร? เราต้องตัดขาดเทคโนโลยีเพื่อให้ชีวิตช้าลงไหม? คาร์ล ตอบว่า ไม่ แต่กุญแจสำคัญคือ ให้ดื่มด่ำชีวิตที่เป็นอยู่ในขณะนี้ มีความสุขกับชีวิตที่มีเทคโนโลยีกับสังคมสมัยใหม่ แต่ทำทุกอย่างให้ช้าลงและมีความสุขกับสิ่งที่ทำ คำว่า ช้าลง ไม่ได้หมายถึงเพียงจังหวะชีวิต แต่คือการให้ความสำคัญกับช่วงเวลาหรือสิ่งที่ทำอยู่ขณะนั้น จริงอยู่ว่าชีวิตคนเรานั้นแสนสั้น แต่เราจะทำอย่างไรให้เวลาเหล่านั้นผ่านไปอย่างมีความหมาย มีคุณภาพ และมีความสุขที่สุด เพราะปัจจุบันคือเวลาทั้งหมดที่คุณมี

 

เทกคอร์สบทเรียนครั้งหนึ่งในชีวิต กับ ครูลูกกอล์ฟ

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

31 มกราคม 2559 เวลา 09:08 น….. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/413366

เทกคอร์สบทเรียนครั้งหนึ่งในชีวิต กับ ครูลูกกอล์ฟ

โดย…พุสดี สิริวัชระเมตตา

สถานที่นัดพบของเรากับครูลูกกอล์ฟ-คณาธิป สุนทรรักษ์ ติวเตอร์ภาษาอังกฤษแซบเว่อร์ในวันนี้ คือ โรงเรียนสอนภาษาอังกฤษแองกริช จุดประสงค์ของการพบกันครั้งนี้ ไม่ได้ต้องการมาเพิ่มทักษะด้านภาษาอังกฤษให้สตรองขึ้น แต่เป็นการมาเข้าคลาสเรียนที่จัดขึ้นแบบเฉพาะกิจ แบบไม่ต้องมีตำรา ไม่ต้องง้อกระดาษหรือปากกาคอยเลกเชอร์ เพราะ 1 ชั่วโมงต่อจากนี้ เราจะเข้าสู่วิชาที่ครูลูกกอล์ฟตั้งชื่อเก๋ๆ ให้ว่า “Once In A life Time” หรือครั้งหนึ่งในชีวิต ซึ่งเนื้อหาทั้งหมดถ่ายทอดมาจากประสบการณ์ชีวิตจริงแบบไม่ใช้ตัวแสดงแทนของครูลูกกอล์ฟ

Lesson 1 อย่าให้ใครว่าไทย

หลังจากทักทายกันพอประมาณ คลาสเรียนของเราก็เริ่มขึ้น โดยครูลูกกอล์ฟขอเปลี่ยนโลเกชั่น จากปกติที่ต้องยืนสอนบนเวทีที่เปรียบเสมือนแคตวอล์กพรมแดงกลางห้องเรียน มานั่งคุยแบบสบายๆ พร้อมเล่าถึงประสบการณ์ชีวิตที่ลืมไม่ลงของตัวเอง เมื่อครั้งเดินทางไปเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่เยอรมนีตอน ม.5 ว่า ด้วยความที่ตอนนั้นภาษาเยอรมันของตัวเองยังไม่แข็งแรง พอได้ยินแค่ว่าพี่ชาย ซึ่งเป็นลูกของโฮสแฟมิลี่ที่ไปอยู่ด้วยจะไปทำอะไรสักอย่างที่โปรตุเกสช่วงซัมเมอร์ที่จะถึง ก็ด่วนตกปากรับคำว่าจะไปด้วย ผลของการตัดสินใจที่ไม่ถ้วนถี่นี่เองได้กลายเป็นปฐมบทของประสบการณ์ครั้งหนึ่งในชีวิตที่ไม่รู้ลืมของลูกกอล์ฟ

“จำได้ว่าช่วงที่ลูกกอล์ฟตกลงว่าจะเดินทาง คือ ช่วงคริสต์มาส แต่กำหนดการเดินทางจริง คือ ช่วงซัมเมอร์ อย่างที่บอกว่าตอนนั้นภาษาเยอรมันเรายังไม่แข็งแรง แค่รู้ว่าเขาจะไปโปรตุเกสกัน เราก็รีบเสนอตัวขอไปด้วย จ่ายเงินเสร็จเรียบร้อยถึงได้มารู้ว่ารูปแบบการเดินทางไปโปรตุเกสของคณะเราครั้งนี้จะเทรกกิ้ง (Trekking) เพื่อไปสู่จุดหมาย ซึ่งสถานที่กลุ่มเราเลือกปักหมุด คือ ลิสบอน”

 

ตอนนั้นเองลูกกอล์ฟถึงค่อยๆ กระจ่างว่า เราจะ “เทรกกิ้ง” ไป นั่นหมายความว่าเราจะต้องอาศัยการเดินสลับนั่งรถบัสเพื่อไปถึงจุดหมาย และคณะเดินทางทุกคนต้องรับผิดชอบสัมภาระของตัวเองตลอดการเดินทาง เรื่องที่พักไม่ต้องพูดถึง แน่นอนว่าโรงแรมสุดหรู แสนสบาย ไม่ใช่คำตอบของเรา อาจจะมีบ้างที่ได้เช็กอินเพื่อนอนในโรงแรม แต่บางคืนก็ต้องกางเต็นท์นอน พูดง่ายๆ คือ อย่าถามหาความสะดวกสบายจากการเดินทางครั้งนี้

ถามว่า พอรู้ว่ารูปแบบการเดินทางต้องเป็นแบบนี้ ทำไมไม่ปฏิเสธที่จะร่วมเดินทางตั้งแต่ต้น ลูกกอล์ฟตอบว่า “เราจ่ายเงินไปแล้วประมาณ 400-500 ยูโร” (หัวเราะ) อีกอย่างคือ เกรงใจทางโฮสแฟมิลี่

 

“ต้องบอกก่อนว่า โฮสแฟมิลี่ที่เราไปอยู่ด้วย เขามีลูก 4 คน เขาตกลงกับเราไว้ตั้งแต่ต้นแล้วว่า ถ้าเราไปอยู่กับเขา เขาจะปฏิบัติกับเราเหมือนเป็นลูกคนที่ 5 ดังนั้นถ้าลูกเขาทำอะไร เราก็จะทำแบบนั้น ยกตัวอย่างเช่น เขาให้ลูกๆ ขี่จักรยานไปโรงเรียน ดังนั้นถึงลูกกอล์ฟจะเกลียดการขี่จักรยานมาก แต่พอไปอยู่กับเขาก็ต้องขี่จักรยาน เพราะลูกเขาก็ทำแบบนั้น ไม่มีเหตุผลที่เราจะขอนั่งรถบัสไปโรงเรียน เช่นเดียวกับการเดินทางครั้งนี้ เราเสนอจะไปกับเขาเอง จะมาเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาก็ดูไม่ใช่ เพราะฉะนั้น เราก็ได้แต่ปลอบใจตัวเองว่า ยังไงก็ต้องไป คิดเสียว่าเป็น Once In A life Time”

สำหรับใครที่อาจยังไม่อินกับการเดินทางในสไตล์เทรกกิ้ง ลูกกอล์ฟอธิบายให้เห็นภาพง่ายๆ ว่า ตลอดการเดินทางจะใช้สองขาในการเดินสลับกับนั่งรถบัสบ้างเพื่อไปถึงจุดหมาย อารมณ์คล้ายๆ เราไปเริ่มต้นที่หัวลำโพง แล้วเดินไปหมอชิตเพื่อขึ้นรถบัส ในส่วนของเส้นทางการเดินทาง ลูกกอล์ฟบอกว่าพี่ชายคนโตของบ้าน (มาร์ติน) ในฐานะหัวหน้าทัวร์จะเป็นผู้วางแผน

“วัยรุ่นที่เยอรมนีจะอินกับการทำอะไรที่ค่อนข้างเอ็กซ์ตรีม อย่างทริปที่จะไปนี่ คือ มาร์ตินเปรียบเหมือนหัวหน้าทัวร์ คิดทริปขึ้นมา แล้วก็ไปติดประกาศว่ามีใครสนใจจะร่วมทางไปด้วย ใครสนใจก็มาลงชื่อจ่ายเงินแล้วไปกัน ในเคสของลูกกอล์ฟ เราผิดเองที่ไม่ได้ฟังให้ดี ก็ไปตกปากรับคำว่าจะไป โดยไม่เอะใจว่าทำไมพี่น้องของบ้านนี้อีก 2 คน ไม่ไปนะ (หัวเราะ) ดังนั้นในฐานะที่อยู่บ้านเดียวกัน มาร์ตินเลยมอบหมายให้ลูกกอล์ฟมีหน้าที่คอยเอนเตอร์เทนทุกคนในทริปไปด้วย”

 

การเดินทางครั้งนี้กินเวลาทั้งหมด 2 สัปดาห์ สิ่งเดียวที่ลูกกอล์ฟทำได้ตอนนั้น คือเตรียมตัวและเตรียมใจให้พร้อมว่า หนทางข้างหน้าไม่สะดวกสบายแน่นอน ไม่ว่าจะกิน จะนอน จะเข้าห้องน้ำ

“ลูกกอล์ฟต้องเริ่มต้นเตรียมตัว ตั้งแต่การจัดกระเป๋า อย่างที่บอกว่าทุกคนต้องรับผิดชอบสัมภาระของตัวเอง ดังนั้นเราต้องคัดเอาเฉพาะของที่จำเป็นจริงๆ คือจะเอาไปเยอะก็ได้ แต่ปัญหาคือต้องแบกเอง ซึ่งแค่จัดกระเป๋าสำหรับลูกกอล์ฟก็ยากแล้ว เพราะปกติเวลาไปเที่ยวนี่คือเราจัดเต็มมาก อย่างน้อยพอเดินทางไปถึงที่หมาย เราต้องเปลี่ยนชุดแล้ว แต่ทริปนี้ไม่ได้ ต้องคัดเอาเฉพาะที่จะใส่จริงๆ โชคดีที่เราไปกันช่วงซัมเมอร์ เสื้อผ้าเลยไม่ต้องจัดเต็มมาก ที่พกไปเยอะคือครีมกันแดด เพราะโปรตุเกสมีสภาพอากาศไม่ต่างจากเมืองไทย เรื่องอากาศร้อนลูกกอล์ฟไม่ค่อยห่วง เพราะเราโตที่หาดใหญ่อากาศร้อนเป็นเรื่องธรรมดา ผิดกับเพื่อนฝรั่งร่วมทริปจะกังวลเรื่องอากาศร้อนมาก แต่ถึงจะไม่กังวลลูกกอล์ฟจำได้ว่าทริปนั้นก็ต้องหนีบเอากระติกน้ำไปด้วย (หัวเราะ)”

 

และแล้วก็มาถึงวันเดินทาง จุดออกสตาร์ทคือเมืองสตุตการ์ต ซึ่งเป็นเมืองที่ชาวคณะอาศัยอยู่ ลูกกอล์ฟเล่าเรื่องจากความทรงจำว่า ตอนนั้นคณะของเราออกเดินจากจุดสตาร์ทเพื่อขึ้นรถบัสไปอีกเมือง แล้วก็ลงเดินเท้าต่อ ภาพบรรยากาศสองข้างทางในความทรงจำของลูกกอล์ฟ คือ จากเมืองที่มีตึกรามบ้านช่องถูกแทนที่ด้วยต้นไม้จนกลายเป็นป่าสองข้างทาง

“ถึงจะเตรียมใจมาแล้ว แต่ความเป็นจริงก็โหดร้ายกว่าสิ่งที่คิด ตลอดการเดินทาง 2 อาทิตย์ วันที่นอนสบายที่สุดคือ ได้นอนในยูสโฮสเทล ที่เหลือคือกางเต็นท์นอนในป่าบ้าง ตามสวนสาธารณะบ้าง เรื่องอาหารการกินไม่ต้องพูดถึง ไม่มีการแวะร้านหรู ร้านดัง สตรีทฟู้ด อาหารที่กินมาร์ตินจะเตรียมไป ซึ่งส่วนใหญ่เป็นขนมปัง ส่วนใครจะครีเอทสร้างสรรค์ เติมไส้กรอกหรือชีสก็แล้วแต่เสบียงที่แต่ละคนพกไป คือ เขาไม่ได้ห้ามซื้อนะ แต่ทุกคนไม่ซื้อเอง ส่วนลูกกอล์ฟจะมีซื้อบ้าง เพราะบางทีเราก็จะถือโอกาสขอเข้าห้องน้ำตามคาเฟ่หรือร้านอาหาร”

ลูกกอล์ฟ บอกว่า ถึงการเดินทางครั้งนี้จะไม่ได้สร้างความประทับใจให้วัยรุ่นคนหนึ่งอย่างเขามากนัก แต่ในฐานะนักเรียนแลกเปลี่ยนคนไทย เขาเลือกจะเดินหน้าและทำให้ดีที่สุด ถึงระหว่างทางจะมีบ่นออดๆ แอดๆ บ้าง แต่เขาก็เลือกแสดงออกได้ดี ชนิดที่ว่าเพื่อนร่วมทริปไม่มีระแคะระคาย

 

“เวลาลูกกอล์ฟเหนื่อย เบื่อมากๆ จะใช้ภาษาไทยในการระบายอารมณ์ อาจจะมีคำหยาบบ้าง (หัวเราะ) แต่แน่นอนเพื่อนร่วมทริปก็ไม่รู้ว่าเราไม่ไหวแล้วนะ ตอนนั้นลูกกอล์ฟคิดแต่ว่าเราตัดสินใจมาแล้ว ก็ต้องไปต่อให้ได้ อย่างน้อยก็เป็นประสบการณ์ครั้งหนึ่งในชีวิต”

ถามถึงช่วงที่พีกที่สุดในการเดินทางครั้งนี้ ลูกกอล์ฟยกให้ช่วงที่เดินทางผ่านสเปน แม้จะจำไม่ได้ว่าจุดที่เดินทางผ่านมีชื่อเรียกว่าอะไร แต่ภาพบรรยากาศที่เหมือนทะเลทรายยังฝังลึกในความทรงจำ ลูกกอล์ฟบอกว่า ตอนนั้นอากาศร้อนมาก จะกินน้ำดับกระหายก็ไม่ได้ เพราะน้ำมีจำกัด แถมกินเยอะก็อาจจะจุกได้ สิ่งที่ทำได้ตอนนั้นคืออดทนเดินต่อไป เพราะเพื่อนร่วมทริปเองก็ไม่มีใครบ่นสักคน

 

“พอพ้นสเปนมาเข้าเขตโปรตุเกส มาถึงลิสบอน ดีใจมาก เรามาถึงจุดหมายแล้ว ตอนที่เราเดินไปตามถนนในกรุงลิสบอน เราประทับใจสถาปัตยกรรมของเมืองนี้มาก และจุดนี้เองก็เป็นอีกสิ่งที่พีกสุดๆ ในทริปนี้ คือ ชาวคณะของเราเลือกเดินผ่านสถาปัตยกรรมสวยๆ เหล่านี้ไป เพราะเป้าหมายที่เราจะไปปักหมุดคือ วนอุทยาน คือ ต้องเข้าใจก่อนว่า บ้านเขาไม่เหมือนเมืองไทย พืชบ้านๆ ของเราอย่างตระกูลไมยราบ เขาก็ไม่เคยเห็น จิ้งเหลน กิ้งก่า เป็นเรื่องแปลกใหม่สำหรับเขา แต่สำหรับลูกกอล์ฟ ของพวกนี้บ้านเรามีหมด เราไม่อินเลย”

อย่างไรก็ตาม ตอนนั้นลูกกอล์ฟยังมองโลกในแง่ดีว่า ในเรื่องแย่ๆ ก็ยังมีเรื่องดีๆ เพราะอย่างน้อย การที่เราเดินทางมาถึงลิสบอน เท่ากับว่าเราเดินทางมาถึงจุดหมาย และจะได้กลับบ้านสักที โชคดีที่การเดินทางขากลับไม่โหดเท่าขามา เราจะได้นั่งรถบัสกลับ ถึงจะกินเวลาหลายวันแต่ก็ดีกว่าการเดินทางขามา จนถึงวันนี้ ภาพการเดินทางครั้งนั้นยังติดอยู่ในใจลูกกอล์ฟเสมอ และเขายกให้เป็นประสบการณ์ครั้งหนึ่งในชีวิตที่ไม่ลืม

“ถามว่าอะไรคือสิ่งที่ประทับใจที่สุดในทริป ลูกกอล์ฟยกให้ช่วงเวลาที่ได้หยุดพักนั่งมองพระอาทิตย์ตกที่ลิสบอน สำหรับลูกกอล์ฟนี่เป็นการดูพระอาทิตย์ตกที่สวยที่สุดในโลก ที่บอกว่าสวยเพราะครั้งนั้นเป็นการนั่งมองดูพระอาทิตย์ที่นานมากของลูกกอล์ฟ เป็นสถานที่ที่รู้สึกถึงการพักผ่อนอย่างแท้จริง ทำให้เรารู้สึกคิดถึงบ้านนิดๆ นึกถึงความลำบากที่ผ่านมา กว่าเราจะได้มามองพระอาทิตย์แบบนี้”

 

จนถึงวันนี้ เสน่ห์ของโปรตุเกสที่ได้เห็น แต่ยังไม่มีโอกาสสัมผัสยังตราตรึงอยู่ในใจลูกกอล์ฟ และเขาตั้งใจว่าวันหนึ่งจะกลับไปเยือนดินแดนแห่งนี้ให้ได้

ต้อนรับสู่เกมโกงความตาย?

หลังจากได้บอกเล่าถึงการเรียนรู้เรื่องราวครั้งหนึ่งในชีวิตของตัวเอง ครูลูกกอล์ฟก็ขอสวิตช์โหมดซึ้ง ประทับใจมาสู่โหมดขนหัวลุก กับเรื่องราวที่เขาเคยประสบตอนอายุ 18 ปี จนเกือบทำให้ไม่มีครูลูกกอล์ฟในวันนี้แล้ว

 

“ตอนอายุ 18 ปี ลูกกอล์ฟเฉียดตายจากอุบัติเหตุรถยนต์ จำได้ว่าคืนนั้นไปงานเลี้ยงเลยกลับดึก ปรากฏว่าตอนขับรถกลับบ้าน ลูกกอล์ฟขับมาด้วยความเร็วประมาณนึง แต่ไม่ได้ดื่มมาเลยนะ ขับมาตามปกติ แต่ถนนเส้นที่ลูกกอล์ฟใช้มีความแปลก คือถึงจะเป็นถนนที่ตัดตรงธรรมดา ไม่ได้มีทางโค้ง แต่มีอุบัติเหตุเกิดขึ้นบ่อยมาก วันนั้นลูกกอล์ฟขับมาดีๆ ก็เหมือนเห็นหมาดำกินอะไรอยู่กลางถนน เลยตัดสินใจเบรก พอเบรกรถ รู้สึกได้ว่ารถตวัด ภาพสุดท้ายที่เราเห็นคือต้นไม้ แล้วเราก็หลับตาปี๋ ได้ยินเสียงเหมือนรถถูกแรงอัด จากนั้นก็ไปชนเข้ากับเสาไฟฟ้า”

วินาทีนั้น ลูกกอล์ฟยอมรับว่า คิดว่าตัวเองตายแล้ว ในหัวเห็นเป็นภาพสีเขียวๆ ที่ย้อนหลังเหตุการณ์สำคัญๆ ในชีวิต ลูกกอล์ฟบอกว่าตอนนั้นเขาไม่กล้าแม้แต่จะลืมตาขึ้นมา ได้แต่คิดในใจว่าถ้ารอดก็คงต้องเจ็บหนัก อาจจะสูญเสียอวัยวะบางอย่าง

 

“ตอนนั้นลูกกอล์ฟเหมือนได้ยินเสียงใครมาเรียกให้ตื่น บอกว่ารถกำลังจะระเบิด ลูกกอล์ฟเลยได้สติและพยายามคลานออกจากรถ ปรากฏว่าหลังจากออกจากรถมาได้ บาดแผลเดียวที่มีคือ รอยกระจกบาดตอนที่ลูกกอล์ฟคลานออกมา นอกนั้นไม่เป็นอะไรเลย”

หลังจากผ่านเหตุการณ์นั้นมาได้ คุณพ่อของลูกกอล์ฟถึงเล่าให้ฟังว่าตอนที่ลูกกอล์ฟเกิดเคยมีหมอดูทักว่าให้ลูกกอล์ฟระวังอุบัติเหตุตอนอายุ 15 กับ 18 ปี ถ้ารอดมาได้ชีวิตจะรุ่งทันที ปรากฏตอนอายุ 15 ปี ไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น แต่มาเกิดตอนอายุ 18 ปี

 

“คิดย้อนไปวันนั้นก็แปลกนะ ปกติลูกกอล์ฟเป็นคนไม่ใส่พระ แต่วันที่เกิดเหตุคุณพ่อเอาหลวงปู่ทวดมาให้ใส่ ลูกกอล์ฟก็ใส่ พอตอนจะขับรถกลับ ก็แปลกอีกที่ลูกกอล์ฟชวนเพื่อนๆ กลับด้วยก็ไม่มีใครไปด้วยสักคน”

อย่างไรก็ตาม ถึงเหตุการณ์นี้จะผ่านมาร่วมสิบปี แต่ยังเป็นปมฝังใจ ลูกกอล์ฟบอกว่า ทุกวันนี้เขาเตือนตัวเองเสมอให้ระมัดระวังในการขับรถ เขาไม่ขับรถเกิน 80 กิโลเมตร/ชั่วโมง เวลาเดินทางไปไหนจะไม่นอนหลับ นอกจากต้องเดินทางไกลมาก ต้องอาศัยยานอนหลับ เพราะยังฝังใจกับเหตุการณ์ระทึก

“ลูกกอล์ฟบอกตัวเองเสมอว่าคนเราไม่โชคดีเป็นครั้งที่ 2 ยิ่งช่วงที่หนังเรื่อง ‘Final Destination’ กำลังดัง ลูกกอล์ฟก็แอบหลอนเบาๆ เหมือนเราโกงความตายมา เพราะฉะนั้นเรายิ่งต้องระมัดระวังในการใช้ชีวิตให้มากขึ้น” ครูลูกกอล์ฟ กล่าวทิ้งท้ายก่อนกริ่งเตือนว่าหมดคลาสจะดังขึ้น

 

 

 

ปรัชญาชีวิต ของคนต่างวัย

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

30 มกราคม 2559 เวลา 13:52 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/413266

ปรัชญาชีวิต ของคนต่างวัย

“สอนลูก” 20 ข้อ

เมื่อคุณยังหนุ่มสาวและอายุไม่เกิน 45 ปี ควรฟังข้อคิดจากชายผู้เป็นพ่อที่เป็นผู้นำระดับองค์กรขนาดใหญ่สอนลูก ในฐานะที่เขาผ่านร้อนผ่านหนาวมามากจนขึ้นเป็นผู้นำสูงสุดในองค์กรขนาดใหญ่ ถ้าอยากมีชีวิตการทำงานที่ประสบความสำเร็จต้องอ่านวิธีสอนลูกของเขา

บุญคลี ปลั่งศิริ อดีตประธานคณะกรรมการบริหาร บริษัท ชิน คอร์ปอเรชั่น หรือ อินทัช โฮลดิ้ง ในปัจจุบันได้ให้ข้อคิดเรื่องการสอนลูกไว้ข้อที่ควรให้ลูกรู้และปฏิบัติ ก่อนอายุ 45 ปี

1.ไม่ต้องตั้งใจเรียนมากไปในสายวิชาที่เลือก แต่ภาษาอังกฤษและภาษาจีนจำเป็นมากๆ จงให้ใส่ใจ ส่วนวิชาอื่นๆ เอาแค่ดีพอหางานดีๆ ทำก็พอ เพราะโลกแห่งความเป็นจริง วัดกันที่ผลงาน ไม่ใช่ที่เกรดภาษาอังกฤษและภาษาจีน สร้างผลงานได้

2.การทำกิจกรรมในรั้วมหาวิทยาลัยนั้นสำคัญมากพอๆ กับการคร่ำเคร่ง หน้าตำราเรียน

3.เลือกงานที่เราชอบนั้นใช่ แต่อย่าลืมด้วยว่า อาชีพนั้น…สามารถเลี้ยงดูตัวเราได้จริงหรือ เปล่า ถ้าไม่ใช่ก็อย่าหลอกตัวเอง

4.เมื่อถึงวัยทำงาน ใครเก็บเงินก่อน รวยเร็วกว่าและสิ่งสำคัญที่ต้องจำไว้ คือ “ชีวิตที่ไม่มีหนี้ คือชีวิตที่ประเสริฐที่สุด”

5.หาเป้าหมายในชีวิตให้เจอ โดยเร็วที่สุดเพราะมันจะเป็นเครื่องนำทางของคุณ ในชาตินี้ตลอดไป

6.ซื้อบ้านก่อนที่จะซื้อรถ เพราะบ้านมีแต่จะมีมูลค่าเพิ่มขึ้น รถมีแต่มูลค่าลดลง ชื่อก็บอกอยู่แล้วว่า รถ=ลด

7.ดอกเบี้ยบ้านนั้นมหาโหดมาก รีบใช้ให้หมดโดยเร็วพลัน ก่อนที่จะแก่ แล้วผ่อนไม่ไหว

8.การเก็บเงินเป็นแค่บันไดขั้นแรกสู่ความร่ำรวย แต่ขั้นต่อมา คือ ต้องรู้จักลงทุน อย่าลืมคบกับที่ปรึกษาการเงินไว้เป็นเพื่อน

9.อย่าเป็นศัตรูกับใครก็ตามบนโลกใบนี้ เพราะคุณจะไม่มีทางรู้ว่าวันหนึ่งเขาอาจจะยิ่งใหญ่มาก จนกลับมาทำร้ายคุณก็เป็นได้

10.คอนเนกชั่นหรือสายสัมพันธ์ เป็นสิ่งที่สำคัญมากๆ ต่อให้เก่งแค่ไหน ก็สู้การมีเพื่อนเยอะไม่ได้

11.ควรมีงานทำมากกว่า 1 งานเพราะความมั่นคงไม่เคยมีบนโลกใบนี้

12.อย่าคิดว่าตัวเองทำอะไรได้ แค่อย่างเดียวเพราะความสามารถของคนเรามีมากกว่า 1 เสมอ

13.เมื่อมีโอกาสใดก็ตามเข้ามาจงอย่าปฏิเสธ ถึงจะล้มเหลว แต่มันก็คือประสบการณ์

14.สร้างเนื้อสร้างตัวให้ได้เร็วที่สุด ในขณะที่คุณยังมีกำลัง ยังเป็นหนุ่มสาวเพราะการฝ่าฟันอุปสรรค ในช่วงอายุมาก ไม่ใช่เรื่องสนุก

15.ออกเดินทางท่องเที่ยวตั้งแต่ยังหนุ่มสาว เพราะเมื่อมีครอบครัวการเดินทางจะเป็นเรื่องยุ่งยากกว่าเดิม

16.เลือกคู่ชีวิต จงคิดให้ดีๆ อย่าดูแต่ข้อดีของเขา แต่ต้องดูด้วยว่าเราสามารถรับข้อเสียของเขาได้มากแค่ไหน

17.การมีแฟน หรือสามีภรรยา ยังเลิกกันได้ แต่ความเป็นพ่อแม่ลูกนั้นเลิกกันไม่ได้ เพราะฉะนั้นควรดูแลพวกเขาให้ดีๆ

18.ความสำเร็จที่มากมายแค่ไหน ก็ไม่สามารถทดแทนความล้มเหลวของครอบครัวได้

19.ลองหาเวลาอยู่ว่างๆ ไม่ต้องทำอะไรเลยดูบ้าง อย่าแบกโลกทั้งใบไว้คนเดียวและอีกอย่างงานก็ไม่ใช่ทุกอย่างของชีวิต

20.สุขภาพเป็นเรื่องสำคัญอันหนึ่ง โปรดถนอมตัวเองให้มากเมื่อยังเป็นวัยรุ่น อย่าใช้ชีวิตให้หนักเกินไป

ผู้นำธุรกิจที่ดี

สำหรับปรัชญาของคนวัยมากกว่า 45 ปี เป็นวัยที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาระดับหนึ่งแล้ว ข้อความบางส่วนจากเพจ “Marketing Gun” ได้สอนปรัชญาในการบริหารงาน ในฐานะผู้นำที่ดีไว้ในเพจ

https://www.facebook.com/wirodePAG : เพจรวมบทความที่ให้แนวคิดเกี่ยวกับการดำเนินชีวิต, การทำธุรกิจ และไอเดียดีๆ สาระน่ารู้ เกี่ยวกับการออกแบบ ที่ได้ระบุไว้ดังนี้

1.ถ้าคุณเก่งคุณจะรวยขึ้น ยุ่งน้อยลง มีเวลามากขึ้น มีความสุขมากขึ้น และสบายมากขึ้น นั่นหมายถึงคุณต้องใช้คนเป็น

2.ถ้าคุณเป็นเจ้าของ จงยืนอยู่ในฐานะเจ้าของใจดี ให้ผู้บริหารมืออาชีพไปชน

3.เมื่อมนุษย์สมองซีกขวาถูกสอนซีกซ้ายคุณจะได้มนุษย์ทองคำ ความคิดแบบนอกกรอบถ้านำมาจัดระบบจะได้ปรากฏการณ์มหัศจรรย์

4.ถ้าลงโทษคนไม่ดี ไม่ได้ให้รางวัลกับคนดีมากๆ รางวัลของคนดีคือการสร้างสิ่งที่เหนือความคาดหมายคือ เช็คเซ็นสดๆ ต่อหน้ามันเร้าใจและสร้างแรงบันดาลใจ

5.แรงจูงใจจะนำพาให้องค์กรเติบโต ดังนั้นเจ้าของต้องรู้จักให้และแบ่งปันอย่าเก็บไว้คนเดียว พันธกิจผูกไว้กับแรงจูงใจ ทำให้ลูกน้องได้แรงจูงใจเยอะๆ ทำให้เขาชนะเยอะๆ และเราจะชนะยิ่งเยอะ

6.การให้ปรับปรุงตัวอย่างสุภาพ คือการส่งของที่เขาขาดไปให้ เจ้าของต้องใส่ใจแม้เรื่องแต่งตัว เจ้าของต้องเติมเต็มแม้เรื่องเล็กน้อย

7.ตอนรับราชการหากคุณวางแผนเก่งแม้เป็นผู้น้อยก็สามารถขับเคลื่อนภารกิจให้เป็นดั่งที่ต้องการได้ ถ้าคุณวางแผนธุรกิจเก่งคุณก็ขับเคลื่อนองค์กร พันธกิจขององค์กรได้เช่นกัน

8.อย่าหยุดอ่าน อย่าหยุดคุยกับผู้รู้ อย่าหยุดคิด อย่าหยุดเรียนรู้ คนไม่ได้แก่ที่แก่ แต่แก่ที่หยุด โดยเฉพาะช่วงขาลงของชีวิต ถ้าคุณไม่เพิ่มคุณค่าในชีวิตจะลดลง

9.อะไรก็ตามที่เราสะสมมา นำมาแบ่งปันกับโลกใบนี้และผู้คนที่อยู่ข้างหลังโดยการเขียนหนังสือ เพื่อสร้างคุณค่าให้ตัวเรา สร้างคุณค่าให้ประเทศ สร้างคุณค่าให้ผู้คนอย่าขี้เหนียวความรู้

10.ไม่ว่ามุมมองของผู้นำ ที่สำเร็จจะแตกต่างจากเจ้าของที่สำเร็จอย่างสุดขั้ว ทั้งสองสิ่งล้วนถูกต้องในแบบที่มันเป็น ในฐานะผู้ฟัง เลือกหยิบมาใช้ให้เหมาะกับธุรกิจเท่านั้นเอง

11.วิธีคิดอย่างเป็นระบบ วิธีทำที่เป็นระบบ จะสร้างการเติบโตที่ก้าวกระโดดให้กับองค์กร

12.ทั้งลูกจ้างมืออาชีพ และผู้สืบทอดกิจการรุ่นที่ 2, 3 สิ่งที่คุณต้องทำเหมือนกันคือสร้างความไว้วางใจ ทั้งต่อรุ่นพ่อและต่อลูกน้อง ไม่โกงและทุ่มเท

13.อย่าสอนลูกเอง ความคาดหวังในตัวเขาจะทำให้หัวเสีย ความหัวเสียจะสร้างการจดจำที่ไม่งดงามในจิตใจลูก

14.แค่คิดต่างก็เติบโต ทุกธุรกิจมีวงจรและโมเดลของมัน ถ้าเราเบรกทรูวงจรได้ โมเดลเปลี่ยน เช่นการเพิ่มการขายแบบบัตรเติมเงิน ทำให้รายได้เติบโต 30% สิ่งนี้เรียกว่าทำงานละเอียดให้ละเอียดมาก ถ้าคิดมากเท่านี้ไม่พอต้องคิดมากกว่านี้อีกในมุมที่แตกต่างออกไป แค่คิดธุรกิจก็เปลี่ยน

15.เถ้าแก่หรือเจ้าของมีหลายแบบ บริษัทเป็นแบบใดก็เป็นไปตามเจ้าของที่เป็นแบบนั้นคือ ชอบประชุมครบอุ่นใจ ล้วงลูก เป็นแคชเชียร์เก็บเงินตีเช็ค พูดย้ำๆ ซ้ำๆ อย่าเป็นทั้งสี่แบบมันน่ารำคาญมาก

16.งานหลักที่เจ้าของต้องทำคือหาคนเก่งมาทำงานในบริษัท เรื่องอื่นเป็นเรื่องรอง

17.คนไทยทำร้านเล็กๆ บริษัทเล็กๆ เก่ง คือเป็นเจ้าของประเภทเถ้าแก่เก่ง แต่ทำบริษัทขนาด 5,000 คนไม่ได้ เพราะไม่ใช่เจ้าของประเภทนักธุรกิจที่มีระบบและมีมุมมองแบบมืออาชีพ

18.ไม่ว่าคุณจะเป็นผู้นำ หรือเจ้าของ ผู้ก่อตั้ง สิ่งนี้เรียกว่าผู้นำ ผู้นำที่นำคนได้ยอดเยี่ยมคือผู้นำที่มีแรงบันดาลใจ เพื่อท้าทาย ผู้ตามได้ เช่น มหาตมะคานธี สร้างแรงบันดาลใจ คนอินเดียอย่างท้าทาย เพื่อนำอินเดียออกจากการปกครองของอังกฤษ

19.ผู้บริหารที่มีความเป็นผู้นำสูงไม่พอ ต้องอีคิวสูงด้วย ผู้บริหารเก่ง + อีคิวสูง = ผู้บริหารที่น่ารัก เราต้องการคนเก่งที่น่ารัก

20.การฟังที่สำคัญที่สุด คือ การฟังแบบเอาใจเราเข้าไปนั่งในใจเขา เราจึงสามารถได้ฟังเสียงความคิดของเขา

21.เมื่อไหร่ก็ตามที่คุณฟังน้อยลง ส่วนกลับของความเผด็จการจะเพิ่มมากขึ้น

22.อะไรที่เป็นงานประจำให้ลูกน้องทำ เจ้าของและผู้นำต้องคิดและทำสิ่งใหม่เสมอ

23.ถ้าทำโลจิสติกส์ได้เหมือนดิจิทัล เร็วเหมือนกับคนเคลื่อนเร็ว เศรษฐกิจเปลี่ยน คนนำความเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจเมื่อคนเคลื่อนตัว

 

วศุมา-ปิยะมาน เรียนรู้งานตามรอยแม่

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

http://www.posttoday.com/life/life/413260

30 มกราคม 2559 เวลา 13:30 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/413260

 

โดย…จารุพันธ์ จิระรัชนิรมย์

ต้นแบบที่ดีที่สุดที่จะทำให้ใครสักคนเติบโตมามีความแข็งแกร่งและพร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์ ไม่ว่าจะเป็นการทำงาน หรือการใช้ชีวิต นั่นก็คือพ่อและแม่ ซึ่งคู่แม่-ลูก “บี๋-ปิยะมาน เตชะไพบูลย์” กรรมการผู้จัดการ โรงแรมรีเจ้นท์ ชะอำ บีช รีสอร์ท และ “นูนู่-วศุมา คณาธนะวนิชย์” ผู้จัดการแผนกพัฒนาธุรกิจ โรงแรมรีเจ้นท์ ชะอำ บีช รีสอร์ท น่าจะเป็นอีกคู่หนึ่งที่สะท้อนได้ดีถึงการที่แม่เป็นต้นแบบที่ดีให้กับลูก

ปิยะมาน เตชะไพบูลย์ ‘นูนู่ เป็นคนมุ่งมั่นและรักงาน’

อยากให้พูดถึงลูกสาว – รู้สึกภูมิใจเวลาที่เห็นเขามาช่วยงานโรงแรมรีเจ้นท์ ชะอำ บีช รีสอร์ท แล้วเขาเป็นคนมุ่งมั่น ตอนแรกยังเป็นห่วงอยู่ เพราะเขาต้องเข้ามาดูโครงการปรับปรุงส่วนต่างๆ ของโรงแรม แต่ปรากฏว่า เราไม่ต้องสั่งเขาเลย เขาเดินทางไปที่โรงแรมเองทุกสัปดาห์ ก็ดีใจในฐานะแม่ที่ดูแลสั่งสอนลูกมา แล้วได้เห็นผลลัพธ์ที่เขามุ่งมั่นกับการทำงาน อย่างไรก็ตามเนื่องจากนูนู่ยังมีประสบการณ์น้อย อาจจะต้องใช้เวลาสักพักจึงจะมีความรอบคอบมากขึ้น ระหว่างนี้เราก็ถือว่าเราต้องเป็นที่ปรึกษาที่ดีให้กับเขา

สิ่งที่คิดว่าลูกสาวชอบ – เราคิดว่าสิ่งที่เขาชอบไปด้วยกันได้กับอาชีพที่เราทำอยู่ ลูกเป็นคนมองอะไรละเอียดเหมือนกับเรา ซึ่งก็ใช้ได้ดีกับการทำโรงแรม เพราะบางครั้งการประกอบธุรกิจโรงแรมไม่ใช่รู้เฉพาะเทคนิคก็เพียงพอ แต่ต้องมีสายตาที่สังเกตรายละเอียดด้วย เช่น เรามีสินค้าอยู่แล้ว ถ้าเราแค่มองเฉยๆ ก็คงไม่รู้จะทำอะไรกับสินค้า แต่เขามองละเอียด ทำให้เขาเห็นว่าตรงไหนคือจุดบกพร่อง และน่าจะต้องพัฒนาให้ดีขึ้น

มีวิธีการปูพื้นฐานลูกสาวอย่างไรจึงทำให้ลูกสาวชอบในธุรกิจด้วยได้ – อาจจะเป็นเพราะเราเป็นคนที่ให้คุณค่าของการเดินทางกับครอบครัวสูง ไม่ว่าพ่อแม่จะทำงานหนักแค่ไหนอย่างน้อยต้องไปเที่ยวด้วยกันเป็นครอบครัวปีละครั้ง ซึ่งก็พาลูกไปเที่ยวตั้งแต่เด็ก ทั้งเที่ยวในประเทศและต่างประเทศ แต่ละครั้งใช้เวลาด้วยกัน 7-10 วัน ดังนั้นก็จะทำให้เขาได้เห็นความแตกต่างของแต่ละประเทศ ได้เห็นความเป็นไปของโลก เมื่อได้สัมผัสเกี่ยวกับการท่องเที่ยวตั้งแต่เด็กก็เลยก็เหมือนการหล่อหลอมให้เขารักในธุรกิจโรงแรมที่เป็นส่วนหนึ่งของการท่องเที่ยวด้วยในตัว

ความเหมือนและต่างระหว่างคุณบี๋กับลูกสาว – ลูกสาวคนนี้เหมือนแม่นะ เรื่องความมุ่งมั่นและความรักในสิ่งที่ทำ โดยเฉพาะรักในโรงแรม รักพื้นที่รอบๆ โรงแรม รักคนรอบข้างที่อยู่ในโรงแรม มีพี่ๆ หลายคนที่ทำงานอยู่กับโรงแรมมานาน เวลาที่นูนู่เจอ เขาก็จะสวัสดีพี่ๆ ทุกคน เกรงใจทุกคน มองทุกคนเหมือนเป็นครอบครัว สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่เหมือนกับเราโดยที่เราไม่ต้องสอนเขาเลย

เป็นห่วงอะไรลูกสาวคนนี้บ้าง – เขาไม่ได้เป็นคนที่มีเพื่อนมาก จะมีเพื่อนเป็นกลุ่มเล็กๆ ที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจ เราก็เป็นห่วงบ้าง พยายามบอกว่าต่อไปพออายุเริ่มมากขึ้น และถ้าเขาพร้อม ก็อยากให้เขาเข้าพบปะสมาคมกับคนมากขึ้น เช่น การเข้าไปมีส่วนในสมาคมท่องเที่ยวต่างๆ รู้จักกับคนในวงการ เพราะงานโรงแรมที่เขาต้องทำ ไม่ใช่แค่การพัฒนาโรงแรมอย่างเดียว แต่ควรพัฒนาภาพรวมของการท่องเที่ยวภาคตะวันตกด้วย เหมือนกับที่เรากำลังทำอยู่

ให้คะแนนการทำงานของลูกสาวอย่างไร – พอใจกับการทำงานของเขา เพราะแค่ 6 เดือนกับการเรียนรู้ที่เขามีถือว่าไปได้เร็ว แต่ถ้าจะให้คะแนน เนื่องจากเพิ่งเริ่มทำงานแค่ 6 เดือน ก็ขอให้คะแนนไว้ก่อน 65 คะแนน จากเต็ม 100 คะแนน เพราะเขายังเด็กอยู่ ยังมีความใจร้อน อยากทำอะไรหลายๆ อย่าง ซึ่งเราก็พยายามบอกว่าให้ทำอะไรเท่าที่ทำได้ เช่น โรงแรมมีงบประมาณโครงการนี้เท่านี้ เขาต้องจัดสรรให้ได้ ต้องไปหามาว่าจะใช้อย่างไรในงบที่มีอยู่จำกัด แต่เชื่อว่าพออายุมากขึ้น เขาก็จะเข้าใจมากขึ้น

สิ่งที่รู้สึกประทับใจกับลูกสาว – รู้สึกประทับใจที่เขาเป็นห่วงเรา เห็นแม่เหนื่อยก็เลยเข้ามาช่วยแบ่งเบาภาระงานที่ทำอยู่ รู้สึกดีใจมากที่ได้ยินลูกบอกว่า วันจันทร์แล้ว อยากไปทำงานจัง เพราะเราเชื่อเสมอว่า คนเราทำอะไรโดยไม่ต้องบังคับจึงจะประสบความสำเร็จ คนเราต้องมีแรงกระตุ้นตัวเองตลอดเวลา รักตัวเอง พยายามพัฒนาตัวเองไปเรื่อยๆ

 

วศุมา คณาธนะวนิชย์ ‘แม่ทำให้ลูกๆ ไม่รู้สึกขาดอะไร’

ถ้าจะให้พูดถึงคุณแม่ – ก็ต้องบอกว่าคุณแม่เป็นคนที่แบ่งเวลาเก่งมาก เป็นคุณแม่ที่ดีมากๆ ทำให้ลูกๆ ไม่รู้สึกขาดหายอะไรเลย แม้ว่าคุณแม่จะทำงานหนัก แต่ยังมีเวลาให้กับครอบครัว มีเวลาดูแลคุณปู่-คุณย่า พาไปเที่ยวตลอดเวลาที่ว่าง หรือพาไปรับประทานอาหาร สัปดาห์หนึ่งจะต้องหาเวลาเจอกัน และนอกจากแบ่งเวลาให้ครอบครัวได้ดีแล้ว คุณแม่ก็ยังสามารถแบ่งเวลาไปสังสรรค์กับเพื่อนๆ ได้อีกด้วย เรียกว่าเขาให้ความสำคัญได้กับทุกอย่างในชีวิต ที่สำคัญยังมีความสุขกับทุกสิ่งที่ทำ ทั้งการดูแลพ่อแม่ ดูแลครอบครัว ทำงาน และการดูแลตัวเอง

การเดินทางกับคุณแม่ที่ประทับใจ – ก็คงเป็นครั้งล่าสุดที่ไปล่องเรือสำราญด้วยกัน เพราะต้องอยู่ด้วยกันบนเรือตลอด 24 ชั่วโมงนาน 2 สัปดาห์ ทำให้รู้สึกว่าได้ใช้เวลาด้วยกันอยู่ตลอด มากกว่าการอยู่กรุงเทพฯ ที่แม้จะมีเวลารับประทานอาหารเช้าและเย็นด้วยกันบ้าง แต่ก็ไม่ได้เจอกันตลอดทั้งวัน เมื่ออยู่ในเรือที่ล่องกลางทะเล คิดไม่ออกว่าจะทำอะไรก็ชวนไปนั่งอ่านหนังสือด้วยกัน ไปเล่นเกมบิงโกที่มีอยู่บนเรือ ได้ทำอะไรหลายๆ อย่างด้วยกัน รู้สึกสนุกมากกับทุกสิ่งที่ได้ทำด้วยกัน

เรื่องที่ห่วงคุณแม่ – ก็คงเป็นเรื่องสุขภาพ สมัยก่อนเป็นห่วงคุณแม่มากเรื่องที่คุณแม่เจ็บขา เวลาไปเที่ยวต้องเดินมากๆ คุณแม่ก็จะปวดขา ซึ่งไม่นานมานี้คุณแม่ก็เพิ่งจะไปผ่าตัดขาข้อสะโพกมาก็หายห่วงเรื่องนี้ไปได้มาก แต่ก็ยังห่วงและอยากให้คุณแม่ดูแลสุขภาพให้ดี ส่วนเรื่องการทำงานคงไม่ห่วงอะไรคุณแม่มาก เพราะคุณแม่เป็นคนที่คิดบวก คิดดี ทำดี

ถ้าจะให้เปรียบเทียบความเหมือนและต่างระหว่างนูนู่และคุณแม่ – คงจะมีเพียงเรื่องที่เป็นคนใส่ใจในรายละเอียดมากที่รู้สึกว่าเหมือนกัน ส่วนเรื่องอื่นๆ นั้นนูนู่ไม่ค่อยเหมือนกับคุณแม่นัก คือ เราจะเป็นคนที่ชอบทำอะไรเร็วๆ ใจร้อน แต่คุณแม่จะเป็นคนใจเย็น

การทำงานกับคุณแม่ที่โรงแรมรีเจ้นท์ ชะอำ บีช รีสอร์ท – เวลาทำงานกับคุณแม่ก็จะมีความคิดเห็นไม่ตรงกันบ้าง และด้วยความที่เป็นแม่-ลูกกัน บางครั้งเวลาที่ทำงานกับคุณแม่ ก็ไม่ได้มองคุณแม่เหมือนเป็นหัวหน้า เวลาอธิบายอะไรก็มักจะเผลอพูดคุยในลักษณะที่ลูกพูดคุยกับแม่ ซึ่งคุณแม่จะพยายามบอกเสมอว่า ให้อธิบายทุกอย่างโดยใช้เหตุผลมากกว่าอารมณ์ พยายามเรียนรู้ในการติดต่อประสานงานเรื่องต่างๆ

ที่สำคัญเมื่อก่อนเราไม่เข้าใจสิ่งต่างๆ ที่คุณแม่ต้องทำในเวลาทำงาน แต่พอได้เข้ามาช่วยทำเองจึงรู้เลยว่าสิ่งที่คุณแม่ต้องทำ ต้องลงรายละเอียดในส่วนต่างๆ ของธุรกิจมากจริงๆ ต้องดูตั้งแต่เรื่องเล็กไปจนถึงเรื่องใหญ่ ซึ่งการเอาใจใส่ในทุกๆ เรื่องของคุณแม่ทำให้รู้ได้ว่ามีข้อดีอย่างไรบ้างเมื่อทำงาน

หากต้องให้คะแนนการทำงานของตัวเอง – ถ้าเทียบจากคะแนนเต็ม 100 ขอให้คะแนนตัวเอง 60 เพราะเราคิดว่าเราน่าจะยังทำอะไรหลายอย่างได้ดีกว่านี้ เรายังขาดประสบการณ์อีกมาก แต่คะแนนระดับนี้ก็ไม่ได้ถือว่าแย่อะไร ถือเป็นระดับที่เราพอใจกับการเริ่มทำงานแค่ 6 เดือน เชื่อว่ายังมีอีกหลายอย่างที่รอให้เราเรียนรู้และพิสูจน์ตัวเองให้คนรอบข้างเห็นผลงานของเรา

สรุปความประทับใจที่มีกับคุณแม่ – ไม่ว่าเราจะโตขึ้นมากแค่ไหน แต่คุณแม่ก็ยังคงเป็นห่วงเราเหมือนเดิม คุณแม่เป็นคนที่ให้อิสระกับเรา ไม่เคยบังคับว่าจะต้องทำอะไรหรือไม่ให้ทำอะไร เขาจะให้ความไว้ใจเรา แต่จะใช้วิธีการแนะแนวทาง โดยยกประสบการณ์ของเขามาเล่าให้ฟัง

จะเห็นได้ว่าการปลูกฝังลูกมาตั้งแต่เด็กด้วยการทำให้เห็นเป็นแบบอย่างที่ดี คือแนวทางที่ดีที่สุดที่จะปลูกฝังลูกให้เติบโตมาได้ดี และสำหรับคนที่ทำธุรกิจของตัวเองแล้ว คงไม่มีอะไรน่าปลื้มใจเท่าการที่ลูกของตัวเองมีความตั้งใจจะเข้ามาช่วยดูแลธุรกิจนั้นต่อ เพราะหลายครอบครัวก็ไม่ได้สมหวังเช่นนั้น หากไม่สามารถปลูกฝังลูกให้ชอบในธุรกิจที่ทำและอยากเดินตามรอยได้

ห้องทำงาน ‘สารวัตรบางนา’ ขยันทำงาน ตรวจตราทุกคืน

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

30 มกราคม 2559 เวลา 13:25 น….. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/413258

ห้องทำงาน ‘สารวัตรบางนา’ ขยันทำงาน ตรวจตราทุกคืน

โดย…กันติพิชญ์ ใจบุญ ภาพ… ทวีชัย ธวัชปกรณ์

ภายในอาคารสูงสามชั้นสีขาวคาดสีแดง มีธงชาติไทยตั้งตระหง่านเบื้องหน้าอาคาร ป้ายกำกับที่แปะหราอยู่อาคารบ่งบอกถึงชื่อของสถานที่แห่งนี้

“สถานีตำรวจนครบาลบางนา” คืออักษรที่สลักปักชื่อของอาคารไว้ วันนี้ My space พาผู้อ่านเดินเข้ามาในโรงพักบางนา แต่ไม่ได้พาเข้าโรงพัก เพียงแต่จะมายังแฟลตตำรวจที่ตั้งอยู่ข้างเคียง เพราะที่ชั้นล่างของแฟลตตำรวจ สน.บางนา อันเป็นห้องทำงานของ พ.ต.ท.ภฤศ ฉายวัฒนะ สารวัตรป้องกันปราบปราม (สวป.) สน.บางนา หรือที่คุ้นหูกันดีในวงการตำรวจว่า “สารวัตรโปร่ง” ที่ได้รับคำชมว่าขยันทำงาน ออกตรวจตราทุกคืน

สารวัตรโปร่งขอเปิดห้องทำงาน เพื่อให้เห็นว่าวิถีของตำรวจป้องกันปราบปรามว่ามีหน้าที่ปฏิบัติกันอย่างไร โดยเฉพาะการวางแผนป้องกันอาชญากรรม ให้พี่น้องในพื้นที่รับผิดชอบย่านบางนา เพื่อให้มีความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สิน รวมถึงส่วนใหญ่แผนปฏิบัติการก็มักจะออกมาจากห้องทำงานห้องนี้

ภายในห้องคราคร่ำไปด้วยเอกสารงานต่างๆ ของสายป้องกันปราบปราม บนโต๊ะทำงานของ พ.ต.ท.ภฤศ ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง แต่โต๊ะตัวนี้เองที่เจ้าของมักจะใช้ระดมความคิดรวมถึงประชุมกับผู้ใต้บังคับบัญชา ในการวางแผนการทำหน้าที่ผู้พิทักษ์สันติราษฎร์

 

“ผมอยู่นี้มาก็ราว 4 ปีได้แล้วนะ ห้องทำงานนี้แน่นอนว่าก็ต้องชอบ แม้จะเพิ่งมาอยู่ก็ตาม เพราะก่อนหน้านี้ห้องทำงานอยู่บนโรงพัก เพิ่งย้ายลงมาได้ 2 ปี อีกทั้งก็ยังเป็นสถานที่ทำงาน และยังเป็นที่ระดมความคิดทั้งของตัวเองและของผู้ใต้บังคับบัญชา และบางครั้งเมื่อต้องทำงานตลอดทั้งคืน ห้องนี้ก็ยังใช้งีบเพื่อเรียกแรงกลับมาทำงานได้อีกด้วย” พ.ต.ท.ภฤศ บอกพร้อมเสียงหัวเราะ และชี้มายังโซฟาสีแดงที่ใช้พักสายตา

ห้องลักษณะสี่เหลี่ยมจัตุรัสทั่วไป ไม่ได้แตกต่างจากห้องทำงานใดมากนัก แต่ พ.ต.ท.ภฤศ ก็ยอมรับว่าเวลามานั่งทำงานในห้องนี้แล้วจะรู้สึกสงบ และชอบจะใช้เวลาที่ต้องการความคิดต่างๆ หลายครั้งที่แผนดีๆ ในการป้องกันปราบปรามก็ออกมาจากห้องทำงานแห่งนี้ หรือเวลาที่เหนื่อยจากงานก็จะนั่งมองดูรูปครอบครัว ที่แขวนเอาไว้ในผนังห้อง ก็ได้แรงใจไม่น้อยเหมือนกัน

พ.ต.ท.ภฤศ บอกว่า แม้ห้องทำงานของเขาจะดูเหมือนห้องทั่วๆ ไป แต่หากว่ากันถึงพื้นที่ทำงานแล้ว พ.ต.ท.ภฤศ บอกว่า เขามีพื้นที่ต้องดูแลในเขตบางนากว่า 20 ตารางกิโลเมตร

เหนืออื่นใดจากห้องทำงาน พ.ต.ท.ภฤศ ยังชอบที่จะออกตรวจพื้นที่เป็นหลักมากกว่ามานั่งจับเจ่าอยู่แต่ภายในห้องทำงาน เพื่อคอยปฏิบัติหน้าที่ดูแลเผื่อว่าอาจมีเหตุร้ายหรือเหตุฉุกเฉิน และพาหนะคู่ใจก็หนีไม่พ้นรถจักรยานยนต์ที่พาเจ้าตัวซอกแซกไปตามตรอกซอกซอยของพื้นที่เขตบางนาได้เป็นอย่างดี

“เมื่อกลางวันเราทำแผน ก็ประชุม รวมถึงติดตามแผนการปฏิบัติงาน กลางคืนผมก็ชอบที่จะออกตรวจพื้นที่ด้วยเหมือนกัน เพราะภัยร้ายต่างๆ ก็มักจะมาในยามวิกาล เมื่อเราเห็นเหตุก็ระงับได้อย่างรวดเร็ว หรือตามตัวคนร้ายได้ทันทีอีกทั้งเขตบางนามีประชาชนอยู่จำนวนมาก เมื่อคนเยอะภัยก็มักตามมา ดังนั้น ตำรวจสายป้องกันปราบปรามก็ต้องปฏิบัติหน้าที่กันตลอด” พ.ต.ท.ภฤศ อธิบาย พร้อมเล่าด้วยเสียงหัวเราะว่า หลังจากตระเวนพื้นที่แล้ว ก็จะใช้ห้องทำงานนี่แหละที่ให้โอกาสได้พักผ่อนบ้าง

 

ชยพล-ชมพลอย หลีระพันธ์ ‘เข้าคู่บริหาร’ หน้าร้านถึงงานครัว

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

30 มกราคม 2559 เวลา 12:56 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/413248

ชยพล-ชมพลอย หลีระพันธ์ ‘เข้าคู่บริหาร’ หน้าร้านถึงงานครัว

โดย…ดวงใจ จิตต์มงคล ภาพ… กิจจา อภิชนรจเรข

อีกหนึ่งธุรกิจครอบครัว ที่เตรียมเข้าสู่ยุคของรุ่นลูก“ชยพล” และ “ชมพลอย” ทายาทตระกูลหลีระพันธ์ ที่ต่างเข้ามาช่วยบริหารธุรกิจหลักร้านอาหารในเครือมัลลิการ์ อินเตอร์ฟู๊ด ของคุณแม่ (มัลลิการ์ หลีระพันธ์)เจ้าของแบรนด์ร้านอาหารต่างๆ อย่าง ร้านเย็นตาโฟเครื่องทรง อ.มัลลิการ์, เรือนมัลลิการ์, ร้านอาจารย์มัลลิการ์, ปาป้า ปอนด์, ปังยิ้ม และแบรนด์คุ้มกะตังค์

ความท้าทายของเจเนอเรชั่นที่ 2 ในการสานต่อกิจการครอบครัว คือ ทำอย่างไรที่จะต่อยอดธุรกิจให้เติบโต แผ่กิ่งก้านออกไปยิ่งกว่าเดิม และขณะนี้โอกาสไม่ได้จำกัดอยู่แค่ตลาดในประเทศเท่านั้น

ถึงยุคบุกต่างประเทศ

ชยพล ได้เข้ามารับผิดชอบดูแลงานหลักในฝ่ายการตลาด และงานประชาสัมพันธ์ภาพลักษณ์แบรนด์องค์กร และร้านอาหารในเครือ โดยเฉพาะแบรนด์เย็นตาโฟเครื่องทรง ที่กำลังวางแผนขยายธุรกิจในรูปแบบแฟรนไชส์ ทั้งในและต่างประเทศ ที่เบื้องต้นจะเห็นความชัดเจนในการขยายกิจการสาขาในกลุ่มประเทศเพื่อนบ้าน อย่าง สปป.ลาว ก่อนเป็นอันดับแรกโดยขณะนี้อยู่ระหว่างเจรจาข้อตกลงทางธุรกิจ

“การลุกขึ้นมาปรับและขยับใหญ่ธุรกิจในครั้งนี้ เพื่อเตรียมตัวเข้าสู่ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน (เออีซี) ที่เกิดขึ้น ซึ่งมองว่าจะเป็นอีกหนึ่งโอกาสสำคัญในการขยายธุรกิจครอบครัวที่มีความเป็นสากล ผ่านระบบและมาตรฐานที่น่าเชื่อถือ นอกเหนือจากรสชาติเมนูอาหารไทยจริงๆ ของทางร้าน” ชยพล เล่าถึงภารกิจในการขยายธุรกิจออกสู่ต่างประเทศ

สำหรับแบรนด์ อ.มัลลิการ์ ได้นำร่องเข้าไปเปิดให้บริการที่ สปป.ลาว ตั้งแต่ 2 ปีก่อน ถึงขณะนี้มี 2 สาขารวมในไทยและ สปป.ลาว ส่วนเย็นตาโฟเครื่องทรงมี26 สาขา ที่บริษัทขยายการลงทุนเอง และร้านอาหารเรือนมัลลิการ์ มี 1 สาขาในสุขุมวิท 22 ที่ใช้เรือนไทยอายุกว่า 200 ปี ส่วนปาป้าปอนด์ และพิซซ่าหน้าไทยมี 2 สาขา รวมเมนูอาหารต่างๆ ของร้านในเครือทั้งหมดแล้ว มีไม่ต่ำกว่า 500 รายการ ทีเดียว

ชยพล วางแผนเตรียมปรับโครงสร้างองค์กรครั้งใหญ่ โดยจะวางรูปแบบการทำงานที่มีความเป็นมืออาชีพจากเดิมที่เป็นภาพธุรกิจครอบครัว เพื่อรองรับการขยายธุรกิจไปยังตลาดต่างประเทศ และการพัฒนาธุรกิจรูปแบบ (โมเดล) ใหม่ๆ ในอนาคต ซึ่งล่าสุดบริษัทได้พัฒนาโมเดลธุรกิจแฟรนไชส์สำหรับแบรนด์ร้านอาหารเย็นตาโฟเครื่องทรง เพื่อขยายธุรกิจได้ทั้งในและต่างประเทศ โดยเฉพาะในกลุ่มประเทศอาเซียน

ทั้งนี้ รูปแบบการลงทุนแฟรนไชส์แบรนด์เย็นตาโฟเครื่องทรง จะเป็นทั้งการให้สิทธิบริหารแต่เพียงผู้เดียวจากบริษัทแม่ (มาสเตอร์แฟรนไชส์) สำหรับในต่างประเทศและขยายธุรกิจสำหรับผู้สนใจทั่วไป (แฟรนไชซี) โดยคิดอัตราค่าธรรมเนียมแฟรนไชส์ราว 6 แสนบาท/สาขา ยังไม่รวมงบลงทุนตกแต่งอยู่ที่ 8 ล้านบาท/สาขา เป็นต้น ซึ่งขณะนี้มีผู้สนใจติดต่อขอรับสิทธิดำเนินธุรกิจแฟรนไชส์ 2 รายใหญ่

“ในอนาคต เรามองเป้าหมายขยายธุรกิจร้านอาหารไปยังต่างประเทศที่มีโอกาส อย่าง สิงคโปร์ ไต้หวัน และญี่ปุ่น เป็นต้น ซึ่งจากแผนธุรกิจและแนวทางการทำตลาดที่วางไว้คาดว่าน่าจะผลักดันให้บริษัทมีอัตราการเติบโตธุรกิจต่อเนื่องไม่ต่ำกว่าปีละ 20%” ชยพล ขยายแผนธุรกิจนับจากนี้ให้ฟัง

นอกจากงานด้านบริหารของชยพลแล้ว อีกมุมหนึ่ง เจ้าตัวยังมีฝีมือในการทำอาหารไม่แพ้คุณแม่ โดยเฉพาะเมนูอาหารฝรั่ง ที่คิดค้นสูตรขึ้นมา ด้วยการจับส่วนผสมและวัตถุดิบอาหารต่างๆ เข้าไว้ด้วยกันจนได้เป็นเมนูแปลกแสนอร่อยหลายต่อหลายจาน ซึ่งยังไม่รวมถึงเมนูขนมหวาน อย่างฮันนีโทสต์ ช็อกโกแลตลาวา ฯลฯ ของที่ร้านที่ขึ้นชื่อความหวาน หอม และแสนอร่อย ไม่แพ้ที่ใดอีกด้วย

งานหลังบ้านต้อง ‘สตรอง’

นอกจากงานหน้าร้าน ที่ถือเป็นหน้าตาและภาพลักษณ์แล้วในส่วนของงานครัวก็นับเป็นหัวใจของธุรกิจร้านอาหารที่มีความสำคัญไม่แพ้กัน ซึ่งปัจจุบันลูกสาวคนเก่ง “ชมพลอย”เป็นผู้ดูแลและวางแผนการผลิต เพื่อป้อนวัตถุดิบให้กับเมนูอาหารต่างๆ ในแต่ละสาขาร้านในเครือ

ชมพลอย เล่าว่า ก่อนจะเข้ามาช่วยธุรกิจของที่บ้าน เธอเองได้ไปเก็บเกี่ยวประสบการณ์การทำงานนอกบ้านผ่านองค์กรที่ทำธุรกิจเกี่ยวกับร้านค้าปลีก ร้านอาหารรายใหญ่ราว 2-3 แห่ง จนมั่นใจฝีมือแล้วว่า สามารถนำระบบการทำงานที่มีประสิทธิภาพ มีมาตรฐานเทียบเท่าธุรกิจร้านอาหารแบรนด์ข้ามชาติ มาปรับใช้กับธุรกิจของครอบครัวได้

อย่างไรก็ตาม ในช่วงแรกของการวางระบบในฝ่ายผลิตของที่ร้านนั้น ชมพลอยยอมรับว่า ต้องใช้ทั้งแรงกายและแรงใจต่อการปรับกระบวนการทำงานใหม่หมด โดยเฉพาะในเรื่องของวัฒนธรรมภายในองค์กร ส่วนหนึ่งจากการที่บุคลากรโรงงานยึดแนวทางการปฏิบัติงานแบบนี้มานาน และเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น ที่เรียกว่า “บิ๊กเชนจ์” ก็ถือเป็นเรื่องใหญ่พอสมควร

“ในช่วงแรกที่ปาล์มเข้ามาวางระบบการผลิตใหม่ๆ ต้องผลักดันกันหลายเรื่องพอสมควร เพราะวัฒนธรรมองค์กรที่กำลังจะเปลี่ยนไป ทำให้เกิดปัญหามากมายตามมา ส่วนหนึ่งจากแนวคิดของคน 2 รุ่นที่ต่างกันระหว่างคุณพ่อ คุณแม่ วิธีการทำงาน ที่ยังเคยทะเลาะกับคุณแม่ในเรื่องนี้จนร้องไห้ก็มี แต่สุดท้ายปาล์มก็ใช้เวลา หาวิธีมาพิสูจน์ได้ว่า หากนำระบบมาบริหารจัดการด้านการผลิตในโรงงานมาใช้แล้ว จะได้ผลลัพธ์ที่ดีกว่าอย่างไร ทั้งลดต้นทุนการผลิต พนักงานทำงานมีประสิทธิภาพขึ้นมีของเสียลดลง สุดท้ายพนักงานฝ่ายผลิตแฮปปี้มากขึ้น จากการที่มีวันหยุดในช่วงเทศกาลสำคัญได้ โดยไม่จำเป็นต้องอยู่ผลิตตลอด 24 ชั่วโมง เหมือนแต่ก่อน” ชมพลอย เล่า

เจ้าตัวเสริมอีกว่า การเข้ามารับผิดชอบธุรกิจครอบครัวในส่วนงานหลังบ้านนั้น เป็นเรื่องที่เธอถนัดและชอบเป็นส่วนตัวอยู่แล้ว และเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ตัดสินใจไปเรียนในสาขาฟู้ด ซาย วิทยาลัยนานานาชาติมหาวิทยาลัยมหิดล ก่อนไปต่อด้าน ฟู้ด ซัพพลายเชน ที่ประเทศอังกฤษ จากนั้นได้กลับมาทำงานหาประสบการณ์นอกบ้านสักพักหนึ่ง ซึ่งเรียกได้ว่าเป็นการเตรียมความพร้อมจริงๆ เพื่อกลับมาลุยงานที่บ้านอย่างจริงจัง ตามแพลนที่วางไว้

ในฐานะที่ต้องรับรับผิดชอบงานฝ่ายผลิตทั้งหมดนั้นชมพลอย ยังเปรยถึงการพัฒนาผลิตภัณฑ์เชิงกลยุทธ์ อย่างน้ำพริกแกงที่ทำขึ้นเอง โดยใช้วัตถุดิบทั้งหมดที่โรงงานผลิตขึ้นเอง ทั้งตัวพริก พืชสมุนไพร กะทิ ที่อย่างหลังก็ใช้มะพร้าวที่ปลูกเองเป็นหลักกว่า 99% เพื่อให้สามารถควบคุมคุณภาพผลผลิตที่ปลอดภัยจากสารเคมีจริงๆ ที่ในอนาคตยังวางเป้าหมายไปสู่การพัฒนาส่วนผสมการปรุงอาหารไทย ไปสู่ธุรกิจร้านอาหารไร้สารเคมีแบบครบวงจรในอนาคตด้วย

ล่าสุด เครือมัลลิการ์ เตรียมใช้งบลงทุนราว 200ล้านบาท ทำโรงงานแห่งใหม่ย่านรังสิต บนพื้นที่ 6 ไร่ เพื่อเพิ่มกำลังผลิตวัตถุดิบให้กับเมนูอาหารต่างๆ ในเครือ รวมถึงรองรับการขยายธุรกิจโมเดลแฟรนไชส์เย็นตาโฟเครื่อทรงในอนาคตด้วย และในกลุ่มสินค้าอาหารพร้อมทาน (เรดดี ทูอีท) อาหารแช่แข็ง (โฟรเซน ฟู้ด) เมนูต่างๆ ที่ทำตลาดภายใต้แบรนด์ อ.มัลลิการ์ ที่ทำตลาดอยู่ก่อนหน้านี้ มีตลาดส่งออกหลัก 60% อยู่ที่ญี่ปุ่น และวางแผนขยายตลาดประเทศอื่นๆ เพิ่มเติม

ถือเป็นแนวทางธุรกิจที่คู่พี่น้องทายาทธุรกิจพันล้านช่วยกันคิดและลงมือบริหาร เพื่อสร้างการเติบโตให้ธุรกิจครอบครัวอย่างยั่งยืนต่อไปในอนาคต