ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

28 ตุลาคม 2559 เวลา 12:23 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/462415

โดย…ภาดนุ

กานต์ กิตติเวช หนุ่มมากความสามารถผู้เก็บเกี่ยวประสบการณ์จากร้านอาหารในสหรัฐ ฝรั่งเศส และไทยมากว่า 2 ทศวรรษผู้นี้ เป็นทั้งบาร์เทนเดอร์ เชฟ ฟู้ดสไตลิสต์ และอาจารย์พิเศษของมหาวิทยาลัยกรุงเทพ ล่าสุดเขายังรับหน้าที่เชฟประจำร้านอาหารอิตาเลียน “ไฟว์ ครอสซิ่ง อีเทอรี แอนด์ ไวเนอรี” (Five Crossing Eatery & Winery) ด้วย เมื่อมีโอกาสได้พบกัน เราจึงอดไม่ได้ที่จะชวนเขานั่งพูดคุย

“ผมเรียนจบปริญญาตรีทางด้านการโรงแรมและการบริหารจัดการ จากมหาวิทยาลัยมหิดล อินเตอร์ฯ ศาลายา ที่จริงแล้วผมสนใจในเรื่องอาหารมาตั้งแต่เด็กๆ เพราะโดยส่วนตัวแล้วชอบกินมาก (หัวเราะ) แต่ช่วงแรกของชีวิตการทำงาน ผมสนใจในเรื่องเครื่องดื่มมากกว่าการทำอาหาร ก็เลยไปลงเรียนโปรแกรมเกี่ยวกับเครื่องดื่มของโรงแรมโอเรียนเต็ล

จากนั้นผมก็มีโอกาสได้ร่วมงานกับ เดวิด เจค็อบสัน ซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งผับคิวบาร์ แบงค็อก อยู่พักใหญ่ ต่อมาจึงมีคนชวนให้ไปทำงานในเรือสำราญที่เพิ่งต่อเสร็จ ซึ่งเรือลำนี้จะวิ่งในแถบทะเลเมดิเตอร์เรเนียนไปเทียบท่าที่ตุรกี แล้วข้ามทะเลแคริเบียนไปที่ฟลอริดาอีกที ตอนนั้นผมอายุ 24 ปีพอดี กำลังชอบดื่มและชอบสนุกสนานเลยละ ฉะนั้นอาชีพบาร์เทนเดอร์จึงเหมาะกับผมมากๆ

แต่พอทำงานไปได้สักปีกว่าๆ เมื่อได้เดินทางซ้ำไปซ้ำมาในสถานที่เดิมๆ ผมก็เริ่มคุยกับคนอื่นว่า อาหารที่ร้านไหนอร่อย เมื่อเรือไปเทียบท่าที่เมืองนี้ต้องกินที่ร้านไหน นี่จึงเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้ผมหันมาสนใจในเรื่องอาหาร หลังจากนั้นผมจึงนำเงินเก็บที่มีไปเรียนทำอาหารเพิ่มเติมที่โรงเรียนสอนทำอาหาร Art Institute of Los Angeles ซึ่งตอนที่เรียนอยู่ ผมก็หาความรู้เพิ่มเติมไปเรื่อยๆ”

เชฟกานต์ เล่าว่า เมื่อเรียนจบเขาก็เริ่มทำงานในร้านอาหารที่สหรัฐ วันหนึ่งด้วยความโชคดี เขามีโอกาสได้พบกับท่านทูตฝรั่งเศสประจำรัฐแคลิฟอร์เนีย แล้วพูดคุยกันถูกคอ ท่านทูตจึงแนะนำให้ไปฝึกทำอาหารในร้านระดับมิชลินสตาร์ในกรุงปารีสเพิ่มเติม

“หลังจากนั้นผมก็กลับมาทำงานที่แคลิฟอร์เนีย สหรัฐ อีกครั้ง ซึ่งตอนนั้นผมกะว่าจะลงหลักปักฐานอยู่ที่นั่นแล้ว แต่พอดีว่าคุณปู่ผมเสียชีวิต ผมจึงต้องกลับมาที่เมืองไทย ตอนแรกก็คิดว่าจะอยู่ไม่นาน แต่ไปๆ มาๆ เมื่อมีโอกาสได้เจอคนในแวดวงอาหาร เขาก็แนะนำผมว่าอาชีพฟู้ดสไตลิสต์กำลังมาแรงในช่วงนั้นนะ ผมจึงตัดสินใจไปลองเรียนรู้และทำงานทางด้านนี้กับ ‘เอกรินทร์ อยู่สุขสมบูรณ์’ ซึ่งเป็นฟู้ดสไตลิสต์ชื่อดังในขณะนั้น

ต่อมาผมจึงมีโอกาสนำเสนอตัวเองทั้งหน้าที่เชฟและฟู้ดสไตลิสต์ ซึ่งที่จริงตอนนั้นงานพาร์ตไทม์ที่ผมมองหาก็คือการแปลข่าว แต่ก็มีเพื่อนที่ทำงานทีวีมาถามผมว่า สนใจจะลองไปอ่านข่าวภาคภาษาอังกฤษดูมั้ย มีคนสอนให้ ผมก็เลยเข้าไปอ่านข่าวที่ช่อง TAN Network อยู่ 1 ปี ต่อมาก็ถูกชักชวนให้ไปเป็นเชฟในรายการไลฟ์สไตล์เกี่ยวกับการทำอาหารชื่อ ‘Do It Right’ ทางช่อง 9 ซึ่งเป็นช่วงสั้นๆ ทุกวันอังคาร-พฤหัสบดี”

หลังจากทำรายการสักพัก เชฟกานต์ก็มาทำงานเป็นที่ปรึกษาด้านบริหารจัดการ ดูแลสูตรอาหาร และการดีไซน์เมนู ที่เคยตั้งใจว่าจะกลับไปทำงานที่สหรัฐ ก็เลยต้องอยู่เมืองไทยยาวมาจนถึงวันนี้

“หลังจากผมรับงานเป็นที่ปรึกษาด้านอาหารได้สักพัก ก็มีเพื่อนที่อยู่ระยองชักชวนให้ไปหุ้นกันเปิดร้านอาหารชื่อ ‘เดอะ บีซาร์ ไอส์แลนด์’ ซึ่งสวยงามคล้ายกับร้านแถวทองหล่อ พอเปิดปุ๊บก็ได้รับเสียงชื่นชมจากลูกค้า ที่นี่จะคล้ายๆ กับไวน์บาร์ มีทั้งอาหารฝรั่งและไทย กิจการก็ไปได้ดี สุดท้ายก็หุ้นกันเปิดร้านชาบูและร้านปิ้งย่างในตัวเมืองระยองอย่างละ 1 ร้าน ที่ผ่านมาผมจึงใช้เวลาอยู่ที่ระยอง 4 ปี และตอนนี้กำลังจับมือกับทีมที่กัมพูชาเพื่อเปิดร้านเพิ่มในกรุงพนมเปญด้วยครับ

เมื่อร้านอาหารต่างๆ ที่ระยองอยู่ตัวแล้ว ผมก็เริ่มกลับมาอยู่กรุงเทพฯ นานขึ้น จนมีโอกาสได้รู้จักกับ ดร.ดิเรกฤทธิ์ เจนครองธรรม ซึ่งมีความคิดที่จะเปิดร้านอาหารอิตาเลียน เมื่อพูดคุยกันถูกคอ ดร.ดิเรกฤทธิ์จึงชวนผมมาเปิดร้าน ‘ไฟว์ ครอสซิ่ง อีเทอรี แอนด์ ไวเนอรี’ โดยมีผมและเชฟบูชา บุญชู เป็นเชฟประจำร้าน ที่นี่จะเน้นอาหารอิตาเลียนและเมนูสเต๊กต่างๆ ซึ่งสามารถจับคู่กับไวน์ในร้านบรรยากาศอบอุ่นร้านนี้ได้ดีเลยล่ะ”

เชฟกานต์ บอกว่า อาหารที่เขาถนัดก็คือ อาหารสเปน อิตาเลียน ฝรั่งเศส และอเมริกัน จากแนวคิดเรียบง่ายที่ทำอาหารคู่กับไวน์ เขาจึงคิดให้ใหญ่ขึ้น จนเป็นที่มาของเมนูอาหารที่สามารถแบ่งกันรับประทานในร้านได้ ซึ่งเมนูทั้งหมดของร้าน เขาและเชฟบูชาได้ร่วมกันสร้างสรรค์เมนูต่างๆ ที่น่าสนใจอีกหลายเมนู

“สำหรับอนาคต ยังไงซะผมคิดว่าก็คงทำอาชีพเชฟหรือคงทำงานที่เกี่ยวข้องกับอาหารอยู่ดีแหละครับ เพราะรู้สึกว่าตัวเองทำได้ดี ซึ่งผมมารู้ว่าตัวเองถนัดในเรื่องอาหารก็ตอนที่เริ่มเข้าเรียนในสถาบันสอนทำอาหารนั่นแหละ ฉะนั้นผมจึงคิดว่าการเลือกงานทางด้านเชฟหรืองานที่เกี่ยวข้องกับอาหาร เป็นเส้นทางที่ทำให้ผมมีความสุขที่สุดแล้ว

ในอนาคตผมอาจจะเป็นเทรดเดอร์หรือตัวแทนที่นำเข้าวัตถุดิบต่างๆ ที่ใช้ทำอาหารให้ร้านตัวเองและร้านของลูกค้าก็ได้ เพราะผมรู้สึกว่าตัวเองคลุกคลีอยู่กับการทำอาหารและการเลือกวัตถุดิบคุณภาพดีมานาน จึงรู้ว่าวัตถุดิบแบบไหนเหมาะกับการทำเมนูอะไร แต่ตอนนี้ผมขอทำหน้าที่เชฟของร้านไฟว์ ครอสซิ่งฯ ให้ดีที่สุดก่อนครับ”

เชฟกานต์ ทิ้งท้ายว่า แรงบันดาลใจในการทำอาหารของเขามาจากผู้คนและเหตุการณ์ต่างๆ รอบตัว การที่เขาชอบเรียนรู้ ทำให้เขาสามารถนำสิ่งต่างๆ มาผสมผสานกันจนเป็นเมนูใหม่ได้เรื่อยๆ แต่สิ่งสำคัญก็คือ ในเวลาที่ทำอาหารทุกครั้งเขาจะคิดไว้เสมอว่า กำลังปรุงเมนูนั้นให้คนที่ตัวเองรัก เท่านี้ก็จะสามารถทำเมนูนั้นๆ ออกมาได้ดีแล้วล่ะ

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

27 ตุลาคม 2559 เวลา 10:04 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/462194

โดย…อณุสรา   ทองอุไร ภาพ   วีรวงศ์  วงศ์ปรีดี

สาวสวยวัย 28 ปี เธอเป็นตัวอย่างของการทำธุรกิจแบบสตาร์ทอัพที่ประสบความสำเร็จอย่างแท้จริง ธัญชนก วัชโรทัย ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร บริษัท Blue Voyage เธอทำธุรกิจให้เช่าเรือยอชต์ โดยเริ่มต้นทำธุรกิจตั้งแต่อายุ 25 ปี หลังเรียนจบปริญญาตรีด้านบริการ ท่องเที่ยว และการโรงแรม จากประเทศออสเตรเลีย เนื่องจากธุรกิจทางบ้านของเธอทำธุรกิจด้านอสังหาริมทรัพย์ โดยสร้างโรงแรมแล้วขายต่อให้กับแฟรนไชส์ต่างๆ ที่พัทยา เธอจึงเรียนทางด้านนี้ เผื่อว่าอนาคตอาจจะต้องกลับมาช่วยสานงานต่อให้กับครอบครัว

แต่ระหว่างที่เรียนปีที่ 2 ที่ประเทศออสเตรเลีย เธอก็เปิดร้านทำผมเล็กๆ ของตัวเอง โดยเธอเริ่มทำด้วยตัวเองก่อน มีลูกค้าเป็นเพื่อนๆ คนรู้จัก จนผ่านไปเกือบปี ร้านทำผมของเธอเป็นที่รู้จักมากขึ้น จึงเริ่มรับลูกน้องเพิ่มอีก 3 คน เป็นชาวจีนมาช่วยงาน แล้วก็ได้ลูกค้าชาวจีนมาเพิ่มอีกด้วย

“คือไม่ได้เปิดเป็นใหญ่โตอะไรนะคะ  เป็นแค่ร้านเล็กๆ ที่คอนโดที่เช่าไว้ขนาด 2 ห้อง ก็แบ่งห้องหนึ่งมาทำร้านต่อผม ไดรผม ไปเรียนต่อผม ไดรผมกับร้านใหญ่แถวประตูน้ำ แล้วก็ซื้ออุปกรณ์การต่อผมจากประเทศไทยไป ที่ออสเตรเลียต่อผมกัน 1,000 เหรียญฯ คือ 3 หมื่นบาท เราไม่มีหน้าร้านก็เลยคิดแค่ 500 เหรียญฯ ปรากฏว่าลูกค้าเยอะมาก เปิดมา 2 ปีกว่า เก็บเงินได้เป็นกอบเป็นกำ มีทุนต่อมาใช้ได้อีกหลายปี” เธอเล่าถึงจุดเริ่มต้นทำธุรกิจ

เธอเล่าว่า ชอบทำงานหาเงิน ชอบทำธุรกิจมาตั้งแต่เด็ก ชอบเห็นเงินทุกวัน ผู้หญิงส่วนใหญ่มีความสุขเวลาได้ช็อปปิ้ง แต่สำหรับเธอมีความสุขเมื่อได้ทำงาน ได้มีเงินเข้าบัญชี หลังจากเรียนจบปริญญาตรีมาจากประเทศออสเตรเลีย เธอก็ไปเทกคอร์สทางด้านแฟชั่นที่ประเทศอังกฤษ หลังจากนั้นก็ไปเรียนภาษาต่อที่ประเทศญี่ปุ่นอีก

“ชอบการทำงานที่ต่างประเทศ โดยกำลังมองหาธุรกิจทำ ตอนแรกยังไม่คิดกลับประเทศไทย แต่ตอนปิดเทอมกลับมาได้มาเจอแฟน คบกันได้ปีกว่าแฟนก็ขอแต่งงาน ก็เลยกลับมาอยู่ประเทศไทย ถ้าแฟนไม่ขอแต่งงานก็คงยังไม่กลับ (หัวเราะ) คงทำงานที่ต่างประเทศสักพักหนึ่งก่อน” เธอเล่าย้อนอดีต

เนื่องจากเรียนมาทางด้านการท่องเที่ยวและโรงแรม อีกทั้งชอบทะเล เธอจึงมองหาธุรกิจที่เกี่ยวเนื่องกับความชอบและสิ่งที่เธอเรียนมา เธอก็เลยทำธุรกิจเกี่ยวกับการเช่าเรือยอชต์ เพราะตอนนั้นยังไม่มีบริษัทของคนไทยที่ให้เช่าเรือยอชต์ ซึ่งที่มีอยู่มักจะเป็นของชาวต่างชาติที่มีราคาแพงเกินไป

หลังจากสืบดูจนแน่ใจว่าที่ภูเก็ตยังไม่มีเรือยอชต์ของคนไทยให้เช่า เธอและแฟน (ในตอนนั้น) ก็เข้าหุ้นกันคนละ 1 ล้านบาท ซื้อเรือยอชต์ลำเล็กจุคนได้ 7 คน มา 1 ลำ เดินหาลูกค้าเอง ทำตลาดเอง ติดต่องานเองกัน 2 คนกับแฟน เอาใบโบรชัวร์ไปแจกตามโรงแรม แหล่งท่องเที่ยว ผ่านไปเดือนกว่าถึงได้มีลูกค้าคนแรก เธอต้องทำความสะอาดเช็ดเสิร์ฟอาหารในเรือด้วยตัวเอง จนกระทั่งเดือนที่ 3 ลูกค้าถึงเริ่มเยอะขึ้น ผ่านมาเกือบปีธุรกิจดีขึ้น เรือลำเดียวที่มีอยู่ไม่เพียงพอเธอจึงซื้อเรือเพิ่มอีก 1 ลำ ขนาด 10 คน และขึ้นปีที่ 2 ของการทำธุรกิจก็ซื้อเรือเป็นลำที่ 3

เมื่อเข้าสู่ปีที่ 2 ของการทำธุรกิจ ตอนนั้นอายุ 26 ปี เธอกำลังจะแต่งงาน จึงย้ายขึ้นมาอยู่กรุงเทพฯ พร้อมกับขยายงานไปที่พัทยา โดยซื้อเรือเพิ่มอีก 4 ลำ ซึ่งลำที่ใหญ่ที่สุดนั่งได้ถึง 20 คน เพียง 2 ปีแรกของการทำธุรกิจ เธอมีเรือทั้งหมด 7 ลำ มูลค่ารวมเกือบ 100 ล้านบาทและทั้งหมดลงทุนด้วยเงินสด

“ก็อยากกู้ธนาคารนะคะ เอาแผนงานต่างๆ เอารายได้ไปขอสินเชื่อ ผู้จัดการสาขาเห็นแผนงานเห็นรายได้เขาก็อยากให้ แต่สำนักงานใหญ่ของแบงก์บอกว่าไม่มีนโยบายปล่อยสินเชื่อให้กับธุรกิจประเภทนี้ เราเลยต้องซื้อทุกอย่างด้วยเงินสด หลังๆ มีหุ้นส่วนเพิ่มมาอีก 1 คน ถ้าเราขอกู้แบงก์ได้ก็คงจะขยายงานได้เร็วกว่านี้”

หลังจากแต่งงานเธอก็ปักฐานธุรกิจอยู่ที่กรุงเทพฯ เพราะมีแผนที่จะมีลูกในทันที นอกจากนี้เธอก็ยังขยายเรือเพิ่มขึ้นไปที่สมุยอีก 1 ลำ และขยายไปที่ออสเตรเลีย เพื่อให้ชมรอบโอเปราเฮาส์อีก 1 ลำ ขณะนี้เธอมีเรือยอชต์ให้เช่าทั้งหมด 10 ลำ

สำหรับแผนงานในปีหน้า เธอจะเพิ่มเส้นทางการเช่าเรือไปที่เกาะช้าง จ.ตราด และไปที่ จ.กระบี่ “ตอนที่เริ่มทำธุรกิจนี้ตอนอายุ 25 ปี ไม่มีใครเห็นด้วยเลย โดยเฉพาะผู้ใหญ่หลายท่านบอกว่า มันไม่น่าเป็นไปได้ ยิ่งไปทำที่ภูเก็ตด้วย เดี๋ยวจะไปทับเส้นทางมาเฟียเข้าเดี๋ยวก็จะมีปัญหา แต่เรามองว่ามันคือธุรกิจที่มีโอกาสเติบโตได้อีก มีอนาคต เพราะเราจับกลุ่มพรีเมียมจริงๆ จับลูกค้ามีกำลังซื้อ หลังๆ ก็มีเศรษฐีชาวจีนและลูกค้าคนดังๆ จากต่างประเทศเข้ามาเยอะขึ้น  อย่างเส้นทางที่พัทยา เราก็หาเส้นทางในเกาะใหม่ๆ เช่น เกาะคราม ซึ่งถือว่าเป็นเกาะที่ค่อนข้างส่วนตัวเรือเล็กๆ พวกสปีดโบ๊ตก็เข้าไม่ได้ เราพยายามหาเส้นทางที่ค่อนข้างเอ็กซ์คลูซีฟจริงๆ เข้ามา

นอกจากนี้ เธอยังเตรียมขยายงานโดยเริ่มให้เช่าเครื่องบินเล็กขนาด 4 ที่นั่งแล้ว โดยเธอไปเช่าเครื่องคนอื่นอีกที ซึ่งทำมาระยะหนึ่งแล้ว ค่อนข้างมั่นใจว่าแนวโน้มตลาดไปได้ดี เธอจึงมีแผนจะขยายงานไปโดยซื้อเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวให้เช่าประมาณกลางปีหน้า และปลายปีหน้าจะเพิ่มเครื่องบินน้ำ (Sea Plane) ที่สามารถขับไปลงที่เกาะใดเกาะหนึ่งได้เลย

“ตัวเราเองก็ชอบเที่ยว ชอบทะเล งั้นก็เลือกทำในสิ่งที่เรารักเราชอบ เราก็จะสนุกกับมัน ไม่ได้คิดว่าเป็นการทำงาน คิดเรื่องงานได้ตลอดเวลาไม่มีเบื่อไม่มีเหนื่อย เวลาที่เจอปัญหาอุปสรรคอะไรขึ้นมาก็ไม่ได้เครียดหรือกังวล คิดเสียว่าปัญหามันก็คือความท้าทาย เวลาที่แก้ได้ก็ถือว่าเป็นการลับสมอง เพราะสมองก็เหมือนมีด ต้องคอยลับบ่อยๆ จะได้คมอยู่เสมอ” เธอกล่าวด้วยรอยยิ้ม

เธอเล่าถึงแผนการในอนาคตในระยะ 2-3 ปีข้างหน้าว่า เธอกำลังมองหาที่ริมทะเลสักแปลงที่จะทำท่าเรือยอชต์เป็นของตัวเอง โดยมองหาที่ย่านพัทยา และแผนงานที่เตรียมไว้แล้วตอนนี้คือการเอาบริษัทเข้าตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยภายใน 3 ปีข้างหน้าอย่างแน่นอน ตอนนี้ได้เริ่มให้ที่ปรึกษาทางการเงินเข้ามาดูแล และวางระบบบัญชีให้เป็นระเบียบเรียบร้อยอยู่ตั้งแต่ปีนี้แล้ว

ทางด้านการบริหารเวลานั้น เธอบอกว่าโชคดีที่บ้านและออฟฟิศอยู่ใกล้กันมากเพียงแค่เดินไม่กี่นาทีก็ถึง ทำให้ประหยัดเวลาในการเดินทางไปได้วันละเกือบ 2 ชั่วโมง นอกเหนือจากงานเธอก็ให้เวลากับลูกน้อยวัยขวบเศษ คือ เด็กหญิงเวนิส อย่างเต็มที่ เพราะต้องการดูแลลูกอย่างใกล้ชิด อยากเต็มที่กับลูกจนกว่าเขาจะเข้าโรงเรียน

“เราใช้เวลาสร้างธุรกิจกับสร้างครอบครัวในเวลาใกล้เคียงกัน ดังนั้นทั้งสองสิ่งก็สำคัญกับชีวิตไม่แพ้กัน เราจึงเต็มที่กับทั้งสองสิ่ง เวลาทำงานนี่ก็เต็มที่จริงๆ แต่เมื่ออยู่กับลูกก็เต็มที่สุดๆ ดูแลลูกเองเป็นหลัก ออฟฟิศก็ไม่ได้ใหญ่มากนัก เราก็อาจจะเอาลูกมาเลี้ยงด้วยได้  และเมื่อถึงเวลาพักผ่อนพักร้อนเราก็จะพากันไปเที่ยวทั้งครอบครัว ใช้บริการแบบหรูหรา 7 ดาวไปเลย เพื่อที่จะได้ไปเรียนรู้ว่าธุรกิจแบบนี้เขาทำงานกันอย่างไร เป็นการไปทำการบ้านเพื่อเอามาปรับใช้ในการทำงานของเรา”

นอกจากนั้น เนื่องจากว่าตั้งแต่เรียนจบเธอไม่เคยทำงานกับบริษัทหรือองค์กรที่ไหนมาก่อน การสร้างระบบอาจจะยังไม่แม่นยำ เธอจึงต้องอ่านหนังสือเยอะมาก โดยเฉพาะหนังสือแนวฮาวทูบริหารงานทั้งหลาย และเรื่องที่ชอบมากก็จะเป็นเรื่องประวัติชีวิตของผู้คนที่ประสบความสำเร็จ เพื่อเรียนรู้ประสบการณ์ที่ดีๆ ของท่านๆ เหล่านั้นมาปรับใช้

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

25 ตุลาคม 2559 เวลา 10:32 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/461795

โดย…พุสดี สิริวัชระเมตตา

2 ปีก่อน ชื่อของ เต้-บรม พิจารณ์จิตร ทายาทรุ่นที่ 4 ของครอบครัว “จิราธิวัฒน์” หนึ่งในตำนานตระกูลนักธุรกิจเมืองไทย ที่เริ่มต้นธุรกิจค้าปลีกคู่เมืองไทยมาหลายทศวรรษในนาม “เซ็นทรัล” กลายเป็นทอล์ก ออฟ เดอะ ทาวน์อย่างไม่ต้องสงสัย เมื่อเขาก้าวขึ้นมาสวมบทแม่ทัพน้อย นำพาโปรเจกต์ยักษ์ใหญ่ของเครือเซ็นทรัลกรุ๊ปอย่าง “เซ็นทรัล เอ็มบาสซี” ด้วยวัยไม่ถึง 30 ปี

ด้วยคอนเซ็ปต์ที่ฉีกกรอบจากศูนย์การค้าทั่วไปของเซ็นทรัล เอ็มบาสซี ทำให้ตลอด 2 ปีที่ผ่านมา เซ็นทรัล เอ็มบาสซี กลายเป็นหนึ่งในศูนย์การค้าที่ถูกพูดถึงในหลากหลายแง่มุม และอยู่ในกระแสสังคมตลอด ทั้งหมดนี้ต้องยกความดีความชอบให้กับเอ็มดีหนุ่มไฟแรง ที่เข้ามาพิสูจน์ฝีไม้ลายมือการบริหาร พร้อมสร้างความแปลกใหม่ให้กับวงการรีเทลเมืองไทย ด้วยการนำพาเซ็นทรัล เอ็มบาสซี สู่การเป็นไอคอนนิครีเทลแลนด์มาร์คของไทย ที่จะสร้างประสบการณ์การช็อปปิ้งรูปแบบใหม่ ในฐานะศูนย์รวมสินค้าไฮเอนด์ แฟชั่น ศิลปะ วัฒนธรรม และไลฟ์สไตล์ที่เหนือระดับ

ปรากฏการณ์ลักซ์ชัวรี่มอลล์แบบฟูลสเกล

“ผมรับหน้าที่นี้มา 2 ปีแล้ว เรียกว่าผ่านช่วงทำตามแผนระยะสั้นมาแล้ว เรากำลังมองไปข้างหน้าเพื่อนำพาให้ศูนย์การค้าแห่งนี้ไปสู่ความสมบูรณ์แบบอย่างแท้จริง ภายในสิ้นปีนี้ เซ็นทรัล เอ็มบาสซี จะนำเสนออีกหลากหลายความแปลกใหม่เพื่อเติมเต็มประสบการณ์การช็อปปิ้งที่สมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น

ที่ทำไปแล้วคือการขยายโซนอีตไทย ศูนย์รวมอาหารไทย จากเดิม 2,500 ตารางเมตร เป็น 3,500 ตารางเมตรที่จะเห็นถัดมา คือ การปรับพื้นที่ภายในศูนย์ โดยจะเปลี่ยนพื้นที่ชั้น 6 ให้เป็นไลฟ์สไตล์คอนเซ็ปต์ที่ยังไม่มีใครทำ มีร้านหนังสือ ร้านจำหน่ายสินค้าศิลปะ รวมทั้งพื้นที่ทำงานแบบ Co-Working Space สนามเด็กเล่น ส่วนพื้นที่ชั้น 5 จะเป็นไลฟ์สไตล์ แฮงเอาต์สำหรับเพื่อนฝูงพร้อมวิวทิวทัศน์เมืองกรุง ทั้งหมดนี้ผมเชื่อว่าจะช่วยสร้างไดนามิกในศูนย์การค้าของเรา ทำให้เซ็นทรัล เอ็มบาสซี เป็นแหล่งรวมของคนรุ่นใหม่ที่สามารถตอบโจทย์ได้ทุกไลฟ์สไตล์”

เอ็มดีหนุ่มหล่อ กล่าวย้ำอย่างมุ่งมั่นว่า เขาเชื่อว่าเมื่อคอนเทนต์ทั้งหมดนี้ถูกใส่เข้ามาในเซ็นทรัล เอ็มบาสซีอย่างสมบูรณ์แบบ ภาพรวมทุกอย่างภายในศูนย์การค้าจะดีขึ้นตามไปด้วย เพราะตลอดทั้งปีที่ผ่านมา จะเห็นว่าการจัดกิจกรรมหลายอย่างของทางศูนย์ ไม่ว่าจะเป็น โครงการ 1600 แพนด้าพลัส เวิลด์ ทัวร์ อิน ไทยแลนด์ (1600 Pandas + World Tour in Thailand) หรือนิทรรศการสุดอลังการ “คอวส์ : บีเอฟเอฟ” (KAWS : BFF) ครั้งแรกในโลก ล้วนได้รับการตอบรับอย่างดี จำนวนลูกค้าที่มาเยือนก็เพิ่มขึ้นตามลำดับ

“ผมยังมองว่า เซ็นทรัล เอ็มบาสซี ก็เหมือนกับคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่ง ที่เมื่อเราผลิตฮาร์ดแวร์เสร็จแล้ว ก็ถึงเวลาที่เราต้องใส่ซอฟต์แวร์ ฟังก์ชั่นต่างๆ เข้าไป ซึ่งหน้าที่ของผมที่ผ่านมาคือ การใส่ซอฟต์แวร์และเข้าไปให้ศูนย์การค้าเซ็นทรัล เอ็มบาสซี และทั้งหมดจะพร้อมสมบูรณ์แบบในสิ้นปีนี้แน่นอนครับ”

อย่างไรก็ตาม ที่ผ่านมา เซ็นทรัล เอ็มบาสซี มักถูกมองว่าเป็นศูนย์การค้าไฮเอนด์ ลูกค้าทั่วไปยังเข้าถึงได้ยาก แต่สำหรับผู้บริหารหนุ่ม เขากลับมองว่า เทรนด์ของศูนย์การค้าทั่วโลกในเวลานี้กำลังเปลี่ยนไป หันมาสู่การมองภาพใหญ่ในการนำเสนอประสบการณ์ให้กับลูกค้าที่มาเยือน มากกว่าจะมุ่งขายสินค้าเพียงอย่างเดียว เพราะฉะนั้นนี่คือสิ่งเดียวกับที่เซ็นทรัล เอ็มบาสซีกำลังนำเสนอ ซึ่งเราเชื่อว่า ด้วยคอนเซ็ปต์และประสบการณ์การช็อปปิ้งที่เราเลือกมา เป็นปรากฏการณ์ที่แปลกใหม่สำหรับทั้งชาวไทยและนักท่องเที่ยวแน่นอน

“ตอนที่ผมได้รับมอบหมายให้เข้ามาดูโปรเจกต์นี้ ผมคิดว่าอยากจะนำเสนอสิ่งใหม่ๆ ฉีกจากวัฏจักรของรูปแบบธุรกิจรีเทลเดิมๆ ที่วัดผลกันด้วยจำนวนแบรนด์ที่เขามาเปิดศูนย์ ขนาดของศูนย์ เพราะผมมองว่าถ้าเราสู้กันด้วยตรงนั้น วันหนึ่งก็จะต้องมีศูนย์แห่งใหม่มาทำลายสถิติอยู่ดี ผมมองว่าเซ็นทรัล เอ็มบาสซี มีขนาดที่พอดี ไม่เล็กและไม่ใหญ่เกินไป เราพยายามนำเสนอคอนเซ็ปต์ใหม่ๆ ที่ไม่เคยมีในไทยและในโลกมาก่อนเสมอ ซึ่งอย่างที่ผมบอก ทุกอย่างจะเฉลยให้เห็นปลายปีนี้ (ยิ้ม)”

ทอดน่องไปบนถนนที่ท้าทายและกดดัน

ถึงแม้จะเติบโตมาในครอบครัวที่ประกอบธุรกิจค้าปลีกมายาวนาน มีกุนซือเก่งๆ รอบตัว แถมตัวเขาเองก็เคยชิมลางทำงานในเครือเซ็นทรัล พร้อมทั้งเป็นผู้ก่อตั้งศิวิไลซ์ (Siwilai) มัลติสโตร์สัญชาติไทย ซึ่งเขาเปรียบว่าเหมือนเป็นการเทกคอร์สในการบริหารศูนย์การค้าขนาดย่อม แต่เมื่อต้องมาเจอบททดสอบที่แสนท้าทายนี้ก็ทำเอาผู้บริหารหนุ่มออกอาการหนักใจเหมือนกัน

“ตอนรับโปรเจกต์นี้มา เท่ากับว่า ผมและทีมงานมีค่าหัว 2 หมื่นล้านนะครับ (หัวเราะ) กับบทบาทที่ได้รับถือว่าเป็นงานที่ท้าทาย ต้องแบกรับความกดดันรอบด้าน ทั้งจากภาวะเศรษฐกิจที่ไม่สู้ดี ความคาดหวังของตัวผมเอง และคนรอบข้างที่มองเข้ามา แต่ถึงโปรเจกต์นี้จะหนักหนา เสียเหงื่อ เสียน้ำตามาเท่าไหร่ แต่อีกด้านของการทำงานก็คือความสุขและความสนุกที่ได้ทำในสิ่งที่รัก

“ที่บ้านผมไม่ได้บังคับนะครับ ว่าเรียนจบมาแล้วต้องกลับมาสานต่อธุรกิจที่บ้าน แต่เพราะตัวผมเองสนใจธุรกิจรีเทลเป็นทุนเดิม ถามว่าอะไรคือเสน่ห์ของธุรกิจนี้ ผมว่าสิ่งสำคัญคือ ผมชอบทำงานที่ได้สร้างความแปลกใหม่ และธุรกิจนี้ก็ตอบโจทย์ผม ผมชอบความรู้สึกที่ได้สัมผัสกับปฏิกิริยาของคนเวลาที่เขาสัมผัสได้ถึงสิ่งแปลกใหม่ที่ผมพยายามสร้างขึ้น”

เต้ ยอมรับว่าเมื่อไหร่ที่ต้องการจะสร้างความแปลกใหม่ให้เกิดขึ้น มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เราต้องเผชิญกับสิ่งที่ไม่คาดคิดตลอด แต่ทั้งหมดคือความสนุกและความท้าทายที่เขามองหา

“ถ้าเรามัวแต่ทำห้างแบบเดิม ทำตามพื้นฐานหรือกรอบที่มีคนอื่นทำมาอยู่แล้ว จะทำอะไรก็รู้อยู่แล้วว่าอันนี้เวิร์ก ไม่เวิร์ก ก็ไม่มีประโยชน์ เพราะฉะนั้นถ้าเราตั้งใจอยู่ในฐานะของผู้ที่บุกเบิก ก็ต้องยอมเหนื่อยเป็นธรรมดา”

แม้จะเตรียมใจมาในระดับหนึ่ง บวกกับได้คลุกคลีกับธุรกิจค้าปลีกมาตั้งแต่เด็ก จนเห็นภาพของการทำธุรกิจค้าปลีกอย่างชัดเจน แต่ ณ วันที่เขาต้องเปลี่ยนสถานะจากผู้ชมมาเป็นผู้ลงมือทำเอง สิ่งที่คิดกลับไม่ถึงเสี้ยวของสิ่งที่เป็น

“ผมว่าคงเหมือนการที่เราดูบาสเกตบอล ตอนที่เราเป็นผู้ชมก็มองด้วยความรู้สึกแบบหนึ่ง พอวันหนึ่งเราได้กระโดดลงไปเป็นผู้เล่นในสนามก็เป็นอีกแบบหนึ่ง เราต้องแบกรับความกดดันจากสายตาของผู้ชมบนสแตนด์ที่มองลงมา บวกกับความคาดหวังจากตัวเราที่อยากจะทำผลงานออกมาให้ดีที่สุด เพื่อพาทีมไปสู่จุดหมาย แต่สุดท้ายแล้วมันก็คือความสนุก และความรักที่จะทำ”

ผู้บริหารหนุ่ม บอกว่า สำหรับเขา เซ็นทรัล เอ็มบาสซี ไม่เพียงเป็นโปรเจกต์ยักษ์ใหญ่ของเครือ แต่ยังเป็นโปรเจกต์พิเศษที่ในฐานะคนทำงานอย่างเขามองว่า เราไม่ได้กำลังบริหารธุรกิจนี้เพื่อครอบครัวเท่านั้น แต่ยังตั้งใจทำเพื่อเป็นหน้าเป็นตาของประเทศ ให้สมกับเป็น Destination of World Class Experience

“เราอยากโชว์ให้โลกเห็นว่า เมืองไทยก็มีศูนย์การค้าที่เป็นระดับเวิลด์คลาสเหมือนกัน จะเห็นว่าตั้งแต่โครงสร้างภายนอก การออกแบบภายใน การเลือกแบรนด์เข้ามาในศูนย์ เราไม่ได้เน้นเฉพาะการนำแบรนด์นอกเข้ามา แต่ยังเบลนด์ความเป็นไทยเข้าไปด้วย เพราะฉะนั้น เราจึงอยากให้คนไทยช่วยกันสนับสนุนศูนย์การค้าแห่งนี้”

มาถึงตรงนี้ เราสัมผัสได้ถึงพลังแห่งความมุ่งมั่นและความตั้งใจของคนหนุ่มที่จะพลิกโฉมวงการรีเทลบ้านเราอย่างแท้จริง แต่ภายใต้วิชั่นที่มีมากมาย แท้จริงแล้วสไตล์การทำงานของเขาเป็นอย่างไร เอ็มดีหนุ่มหยุดคิดเพียงชั่วครู่ ก่อนจะเฉลยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

“ผมไม่ดุนะ หรือถ้าจะดุบ้างก็เป็นเรื่องที่ต้องดุจริงๆ ผมพยายามเปิดโอกาสให้คนในทีมได้แสดงความคิดสร้างสรรค์ เวลาสั่งงานอะไรไป ผมจะไกด์ในระดับหนึ่ง แต่ที่เหลือเขาต้องไปเวิร์กมาเพื่อเอามาระดมความคิดกันในทีม

คุณสมบัติสำคัญที่ผมมองว่าจำเป็นสำหรับทีมของเราคือ คิดเป็น ทำเป็น และกล้าที่จะทำ แน่นอนว่า 3 คุณสมบัตินี้ในคนเดียวอาจจะหายาก แต่อย่างน้อยในทีมเราต้องมีคนที่มีคุณสมบัติเหล่านี้อยู่บ้าง แล้วเราค่อยมาเติมเต็มซึ่งกันและกัน เพราะเราทำงานกันเป็นทีมเวิร์ก”

ถามว่าถ้าวันนี้เขาไม่ได้นั่งอยู่ตำแหน่งผู้บริหารศูนย์การค้า คิดว่าตัวเองจะทำอะไรอยู่ พอเจอคำถามนี้เข้าไปก็ทำเอาผู้บริหารหนุ่มออกอาการหนักใจ และใช้เวลาคิดชั่วอึดใจ

“ผมไม่แน่ใจเลย (ยิ้ม) ถ้าเป็นสมัยเด็ก ผมคงเอาดีด้วยการเป็นนักกีฬา เพราะผมชอบเล่นกีฬามาก เล่นทั้งฟุตบอล บาสเกตบอล ผมคิดว่าถ้าไม่บริหารศูนย์การค้า ผมก็คงทำธุรกิจของตัวเอง”

สำหรับอนาคต เต้มองว่า ตอนนี้เขายังโฟกัสอยู่ที่การบริหารเซ็นทรัล เอ็มบาสซีให้ดีที่สุด ทำให้เซ็นทรัล เอ็มบาสซี กลายเป็นโปรเจกต์ที่สมบูรณ์แบบดั่งที่ตั้งใจไว้

“เซ็นทรัล เอ็มบาสซี เหมือนเป็นบ้านหลังที่ 2 ผมใช้ชีวิตอยู่ที่นี่เยอะมาก ไม่ว่าจะทำงาน กินข้าว ดูหนัง ตัดผม ไลฟ์สไตล์ทุกอย่างของผมรวมอยู่ที่นี่ จะเรียกว่ามาเดินศูนย์นี้บ่อยกว่าเซ็นทรัลอื่นๆ ก็ว่าได้ เพราะฉะนั้นในเมื่อที่นี่เป็นบ้านหลังที่ 2 ของผม ผมก็อยากดูแลให้ดีที่สุด” เอ็มดีหนุ่มทิ้งท้าย

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

24 ตุลาคม 2559 เวลา 17:19 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/461742

โดย…โยธิน อยู่จงดี ภาพ ทวีชัย ทวัชปกรณ์

“คนไทยส่วนมากยังคงจำกัดการลงทุนทางธุรกิจไว้เพียงแค่ในประเทศไทยและประเทศเพื่อนบ้าน ทั้งที่จริงแล้วยังมีอีกหลายประเทศในโลกที่น่าลงทุน ซึ่งประเทศเหล่านี้ให้ผลตอบแทนทางภาษี สิทธิด้านหนังสือเดินทางแก่นักลงทุน และสิทธิการเป็นพลเมือง หน้าที่ของเราก็คือให้คำปรึกษาเรื่องการลงทุนและดูแลด้านกฎหมายต่างๆ แก่นักลงทุนเหล่านี้จนกว่าจะประสบความสำเร็จ” บาสเตียน เทรลแคท หุ้นส่วนผู้จัดการบริษัท ฮาร์วีย์ ลอว์ กรุ๊ป กล่าว

เทรลแคท เป็นนักกฎหมายที่เชี่ยวชาญด้านกฎหมายของประเทศต่างๆ โดยเฉพาะเรื่องการโยกย้ายถิ่นฐานเพื่อการลงทุน เขาเป็นชาวฝรั่งเศสโดยกำเนิด ครอบครัวของเขามีวิถีชีวิตที่เรียบง่าย มีธุรกิจของครอบครัวที่พี่น้องต่างก็ช่วยกันดูแลกันไปตามความถนัดและความสามารถของแต่ละคน ซึ่งการที่เขามีธุรกิจเล็กๆ ในครอบครัวนั้นทำให้เขาได้เห็นปัญหาในการดำเนินธุรกิจบางอย่างโดยเฉพาะเรื่องกฎหมายซึ่งไม่มีใครในครอบครัวมีความถนัดในเรื่องนี้ และถ้าเขารู้กฎหมายเขาก็จะช่วยเหลือธุรกิจของเขาได้ เทรลแคทจึงคิดว่า นี่คือหนึ่งในสิ่งที่จะช่วยทำให้ธุรกิจของครอบครัวเดินหน้าได้ดี จึงเลือกที่จะเรียนต่อด้านกฎหมายธุรกิจและทำให้เขามีความอยากรู้ว่าที่มาที่ไปของกฎหมายแต่ละประเทศว่ามีที่มาที่ไปอย่างไร จึงเริ่มต้นที่จะศึกษากฎหมายของแต่ละประเทศอย่างจริงจัง

เริ่มต้นทำงานในสำนักงานกฎหมายขนาดใหญ่แห่งหนึ่งในประเทศจีน จนกระทั่งออกมาเป็นหุ้นส่วนธุรกิจกับ ฮาร์วีย์ ลอว์ กรุ๊ป ซึ่งเป็นสำนักงานกฎหมายจากประเทศแคนาดา ที่ดูแลในเรื่องช่วยเหลือทางกฎหมายกับนักลงทุนข้ามชาติและคนที่ต้องการไปทำงานต่างประเทศโดย เทรลแคทเป็นพาร์ตเนอร์ดูแลในภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ทั้งหมด

ปัญหาของนักลงทุนไทย

“จากประสบการณ์ของผมปัญหาใหญ่สำหรับนักลงทุนข้ามชาติชาวไทย ส่วนใหญ่จะรักประเทศไม่ว่าจะไปลงทุนที่ไหนก็จะมีปัญหาที่ทำให้ต้องกลับมาตั้งฐานที่เมืองไทยอีกครั้ง เพราะประเทศไทยเป็นประเทศที่มีความพร้อมในทุกด้าน อยู่สบาย ลงทุนง่าย พูดจาภาษาเดียวกัน และมักจะมีปัญหามากที่สุดในเรื่องของวัฒนธรรมที่เป็นอุปสรรคอย่างหนึ่งในการลงทุนทำธุรกิจร่วมกัน

“จนกระทั่งถึงเวลาที่การแข่งขันในประเทศมีสูงเกินไป จนต้องมองหาโอกาสการลงทุนใหม่ๆ ซึ่งต้องแข่งขันในตลาดโลกก็มักจะมองการลงทุนในประเทศเพื่อนบ้าน เช่น ลาว เมียนมา อินโดนีเซีย แต่การลงทุนในอเมริกาและ ยุโรปนั้น เรียกได้ว่านักลงทุนไทยมีความรู้เกี่ยวกับการลงทุนในประเทศต่างๆ ในแถบยุโรปเหล่านี้น้อยมาก

“ถ้ารู้จักส่วนมากก็จะรู้จักแค่ประเทศใหญ่ๆ อย่างอังกฤษ ฝรั่งเศส เยอรมนี ซึ่งตลาดของประเทศเหล่านี้เรียกได้ว่าเต็มเกือบหมดแล้ว ทั้งที่มีอีกหลายประเทศในยุโรปซึ่งเป็นประเทศเล็กๆ แต่มีกำลังซื้อและความต้องการสูง รวมทั้งรัฐบาลของประเทศเหล่านี้เองก็ได้เสนอผลตอบแทนให้กับนักลงทุนข้ามชาติเข้ามาลงทุน อาจจะอยู่ในรูปแบบของภาษี หรือแม้กระทั่งเป็นพลเมืองมีพาสปอร์ต ผลพลอยได้ที่ตามมาก็คือการที่ประเทศยุโรปรวมกันเป็นอียู พลเมืองของประเทศเหล่านี้มีสิทธิในเรื่องการลงทุน และเดินทางในยุโรปโดยไม่ติดข้อกฎหมายและการขอวีซ่า

“ผมมองว่าปัญหาของนักลงทุนไทยอีกอย่างหนึ่งก็คือพาสปอร์ตไทยนั้น มีความยุ่งยากในการขอวีซ่าอย่างมาก ซึ่งพาสปอร์ตไทยมีไม่กี่ประเทศที่สามารถเข้าออกได้โดยไม่ต้องขอวีซ่า จึงมีความยุ่งยากในการเตรียมและขอเอกสารกับสถานทูต บางทีนักลงทุนต้องการความยืดหยุ่นในการปรับเปลี่ยนตารางการเดินทางในต่างประเทศ ซึ่งบางทีต้องใช้เวลาเป็นเดือนๆ ในการขอวีซ่าเข้าในแต่ละประเทศ อาจทำให้คุณเสียโอกาสทางธุรกิจนั้นๆ ไป

“แต่ถ้านักลงทุนไทยไปลงทุนในยุโรปและได้เป็นพลเมืองของที่นั่น หรือถือพาสปอร์ตของยุโรป เวลาทำติดต่อประสานงานทางธุรกิจ ก็จะลดความยุ่งยากในการขอวีซ่า ยกตัวอย่างเช่นประเทศไซปรัส จะให้สิทธิพิเศษกับนักลงทุน ในการปลอดภาษีเพื่อให้นักลงทุนเข้ามาลงทุน เพียงแค่เข้ามาตั้งบริษัทแม่ มีการจ้างงานคนในประเทศของเขา และก็จะได้สิทธิในการเข้าไปลงทุนในประเทศอื่นๆ แต่โดยมากแล้วก็ไม่ค่อยมีปัญหากับนักลงทุนเท่าไหร่แต่ถ้าเกิดปัญหาก็เพียงแค่หาสำนักงานกฎหมายที่มีความรู้กฎหมายในประเทศนั้นเข้ามาให้ความช่วยเหลือกับนักลงทุนให้ได้

“ประเทศที่น่าลงทุนอีกประเทศหนึ่งที่ให้สิทธิกับนักลงทุนก็คือประเทศแคนาดา ประเทศแคนาดาเป็นประเทศที่พลเมืองของเขานั้นสามารถเดินทางเข้าอเมริกา ยุโรป และกลุ่มประเทศสมาชิกอื่นๆ โดยไม่จำเป็นต้องขอวีซ่าได้ แคนาดาก็จะมีโปรแกรมหนึ่งที่ชักชวนนักลงทุนเข้ามาลงทุนโดยได้สิทธิเป็นพลเมืองของแคนาดาที่จะได้รับสิทธิพิเศษเช่นเดียวกับคนที่ได้เกิดที่แคนาดาทุกประการ เพียงแต่การลงทุนเพื่อให้ได้เป็นพลเมือง โดยปกติอาจจะต้องใช้เวลาทำงานใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นประมาณ 10 ปี ถึงจะได้ขอเป็นพลเมือง แต่การลงทุนคือการลัดขั้นตอนร่นระยะเวลาให้ได้สิทธินั้นในทันที”

แนะนำการลงทุนสำหรับมือใหม่

เทรลแคท ให้คำแนะนำสำหรับนักลงทุนชาวไทยต่อว่า สำหรับนักลงทุนใหม่ประเทศแคนาดาเป็นประเทศหนึ่งที่น่าลงทุนมากที่สุดเพราะแคนาดาเป็นประเทศใหญ่ มีภูมิประเทศที่สวยงาม สิ่งแวดล้อมน่าอยู่ มีคุณภาพชีวิตทั้งด้านสาธารณสุข และการศึกษาที่ดี แต่ประชากรของประเทศเขามีน้อยมาก เขาจึงต้องการนักลงทุนที่ช่วยเข้าไปลงทุนในประเทศโดยให้สิทธิทางพลเมืองเป็นการตอบแทน และประโยชน์ต่างๆ แก่นักลงทุนอย่างมาก อย่างเช่นถ้าจะลงทุนในแคนาดาเริ่มต้นการลงทุนประมาณ 12 ล้านบาท ก็จะได้ใบอนุญาตทำงานในแคนาดา หลังจากได้ใบอนุญาตอีกประมาณ 6 เดือน ก็สามารถขอใบที่อนุญาตให้มีถิ่นพำนักในแคนาดาได้ และอีกประมาณ 3 ปี ก็สามารถขอเป็นพลเมืองแคนาดาได้ทันที ในเรื่องของการลงทุนก็มีหลายรูปแบบตั้งแต่เริ่มต้นลงทุนธุรกิจใหม่ที่แคนาดาเลย หรือจะหาคนท้องถิ่นเข้าไปร่วมลงทุนกับเขาก็ได้เช่นกัน เพียงแต่ขอให้เกิดการจ้างงานเกิดขึ้นเท่านั้น เพราะบางคนก็แค่อยากจะเอาเงินไปลงทุนทำกำไรแต่ไม่รู้จะลงทุนทำอะไรก็มีตัวเลือกในการลงทุนนี้เช่นกัน นอกจากนี้ยังให้ผลประโยชน์กับครอบครัวที่สามารถส่งลูกเรียนในโรงเรียนของเขาในราคาที่เหมือนพลเมืองของเขาได้ทันที อย่างที่ทราบกันดีว่าระบบการศึกษาในต่างประเทศนั้นค่อนข้างจะดีกว่าของไทยอยู่มาก

กล้าเสี่ยงเพื่อชีวิตที่ดีกว่า

“แนวคิดในการใช้ชีวิตของผมได้มาจากพ่อ และพ่อก็ได้มาจากปู่มาอีกที เราสอนกันมาว่าเวลาจะทำอะไรต้องทำด้วยตัวเองอย่าได้รอความช่วยเหลือคนอื่น แต่สิ่งสำคัญกว่านั้นคือการที่เราจะต้องรู้จักตัวเอง รู้ว่าเราเป็นใคร อย่างไรและทำอะไรได้บ้าง บางครั้งชีวิตเราก็ต้องกล้าที่จะเสี่ยงออกจากคอมฟอร์ตโซน เพราะการที่เราใช้ชีวิตอยู่ในคอมฟอร์ตโซนจะทำให้เรารู้สึกสบาย จนขี้เกียจที่จะขวนขวายต่อสู้พัฒนาตัวเอง แต่ก่อนผมก็เป็นมนุษย์เงินเดือนคนหนึ่งที่ทำงานรับเงินเดือนไปเดือนๆ ทำให้เสร็จไปตามสิ่งที่ได้รับมอบหมาย สบายไม่มีอะไรต้องกังวลนอกจากเรื่องงาน

“จนกระทั่งวันหนึ่งผมนึกภาพตัวเองในอีก 3-5 ปีข้างหน้าว่าจะทำอะไร แล้วผมก็พบว่าถึงเวลาแล้วที่จะต้องเริ่มทำในตอนนี้เลยเพื่อในอีก 5 ปีข้างหน้า จะได้ไปยืนอยู่จนจุดนั้น และผมเองก็มีความพร้อมแล้วที่จะเผชิญโลกกว้างข้างหน้า เขาจึงตัดสินใจที่จะออกมาทำธุรกิจกับเพื่อนในประเทศไทย เพราะครั้งหนึ่งผมได้มีโอกาสเดินทางมาที่ประเทศไทยและได้เห็นบางอย่างที่คิดว่าน่าจะเป็นโอกาสทางธุรกิจที่จะได้เข้ามาลงทุนที่นี่จึงเป็นที่มาที่ทำให้เขามาเปิดสาขาในประเทศไทย

“นอกจากนี้สิ่งหนึ่งที่จะช่วยทำให้คุณประสบความสำเร็จในชีวิตได้ก็คือการออกไปดูโลกกว้าง สมัยผมยังเด็กผมเกิดในหมู่บ้านเล็กๆ ในประเทศฝรั่งเศส ผมมีความคิดว่าวันหนึ่งผมอยากจะออกเดินทางไปดูโลกข้างนอกว่าเป็นอย่างไร ตอนอายุ 14 ผมออกเดินทางไปประเทศอเมริกา อายุ 18 เดินทางไปอินเดียออกเดินทางไปคนเดียวผจญภัยคนเดียว และสมัยที่เคยทำงานให้กับบริษัทอื่นผมก็ได้มีโอกาสเดินทางไปฮ่องกงและประเทศต่างๆ ในภูมิภาคเอเชียทำให้ผมได้เรียนรู้เรื่องความแตกต่างของวัฒนธรรมว่า แต่ละประเทศเป็นอย่างไร และที่สำคัญก็คือทำให้เขาได้เข้าใจตัวเองมากขึ้นจากการเดินทาง เวลาทำงานก็ได้ใช้ประสบการณ์ในชีวิตของการเดินทางไปต่างประเทศเข้ามาช่วยในการทำงานมากขึ้นในเรื่องการติดต่อประสานงานกับแต่ละประเทศเขาต้องทำอย่างไรบ้าง

“สุดท้ายเมื่อเราตัดสินใจเลือกเส้นทางของตัวเองแล้ว ลองเลือกเส้นทางที่เสี่ยงมากที่สุดดูเพราะบางครั้งเส้นทางที่เสี่ยงจะให้ผลตอบแทนกับเราสูงกว่า เส้นทางที่ดูง่ายและสบายที่สุดสำหรับเรา พยายามอย่าล้มเลิก เดินหน้าจนกว่าจะประสบความสำเร็จให้มากที่สุด เราเองก็เคย ผมมีประสบการณ์ในการเปิดธุรกิจใหม่ที่มีแต่อุปสรรคมากมายโดยเฉพาะวันเปิดตัวบริษัทในประเทศไทยเมื่อประมาณ 2 ปีก่อน เป็นวันแรกที่มีการชุมนุมทางการเมือง ประเทศไม่สงบ ลูกค้าก็มีน้อยแต่เขาเองก็ไม่ย่อท้อ ทุกเช้าผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับความหวังว่าจะต้องดีขึ้น พยายามให้มากขึ้น จนถึงวันนี้ทุกอย่างเริ่มคลี่คลายไปในทางที่ดี ธุรกิจได้รับการตอบรับที่ดีจากลูกค้ามียอดเติบโตเพิ่มขึ้นทุกปี ผมคิดว่าสุดท้ายแล้วชีวิตก็ต้องก้าวเดินต่อไปด้วยความหวัง ความฝัน และความพยายามของเราเอง”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

21 ตุลาคม 2559 เวลา 10:54 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/461288

โดย…วรธาร ภาพ วิศิษฐ์ แถมเงิน

อนุตร แสงหัวช้าง หรืออั๋น เชฟอาหารไทยวัยละอ่อน 24 ปี จากร้านไอร์เอินเชฟเทเบิล (Iron Chef Table) อยู่ในโครงการเดอะ เทสต์ (The Taste) ทองหล่อซอย 11 เขาเลือกเส้นทางชีวิตของตัวเองด้วยการเป็นเชฟตั้งแต่เด็กก็ว่าได้ เพราะตอนเรียนอยู่ชั้น ป.4-6 โรงเรียนอนุบาล จ.นครปฐม ก็ได้สมัครเข้าชมรมทำอาหารไทยของโรงเรียน โดยแรงจูงใจที่ทำให้เกิดความรักการทำอาหารมาจากพ่อและแม่ของเขาเอง

“คุณพ่อผมเป็นพนักงานโรงงาน ทำพริกแกงในโรงงาน ส่วนคุณแม่ทำเบเกอรี่ เห็นอยู่ทุกวัน แต่ตอนนั้นผมใจไม่ชอบทำของหวานเหมือนที่แม่ทำ ชอบทำอาหารมากกว่า เพราะรู้สึกว่าตัวเองทำได้ เนื่องจากตอนที่แม่ทำอาหารกินในครอบครัว ผมก็จะเข้าไปดูว่าท่านทำอะไร ใส่อะไรบ้าง ที่สำคัญคือผมชอบชิมด้วย” เชฟอั๋นเล่าถึงความชอบในวัยเด็ก

ความรักในการทำอาหารปรากฏชัดเจนขึ้น เมื่อครูคนหนึ่งแนะนำว่า หากจะเอาดีด้านการทำอาหารควรเลือกเรียนสายอาชีพ ซึ่งคำแนะนำนั้นเท่ากับจุดประกายเส้นทางเดินของอนุตรให้เห็นชัดเจนยิ่งขึ้น หลังจากเรียนจบมัธยมศึกษาปีที่ 3 จึงตัดสินใจเรียนสายอาชีพที่อาชีวะนครปฐม แผนกคหกรรม เอกอาหาร และโภชนาการ

“คุณพ่อคุณแม่ไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไหร่หรอกที่ผมเลือกเลือกสายอาชีพ เพราะท่านอยากให้เรียนจบ ม.6 แล้วต่อมหาวิทยาลัย แต่เมื่อผมตัดสินใจเลือกทางนี้แล้วท่านก็เลยไม่ขัด ผมเรียนจนจบปริญญาตรี สาขาเดียวกัน ที่ราชมงคลกรุงเทพ เมื่อปี 2557”

เชฟอั๋น กล่าวว่า ระหว่างเรียนอยู่ในแต่ละระดับชั้น ได้เก็บเกี่ยวความรู้และประสบการณ์ในการทำอาหารมาตลอดพร้อมกับความภาคภูมิใจ ไม่ว่าจะเป็นการแข่งขันการทำอาหารในรายการต่างๆ การได้ทำเครื่องเสวยถวายสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เมื่อครั้งพระองค์เสด็จฯ ไปทรงเปิดศูนย์ฝึกอาชีพที่ จ.ราชบุรี การไปดูงานที่ต่างประเทศ การฝึกงานในสถานที่ฝึกงานทำให้ได้ประสบการณ์ที่ดีอย่างโรงแรมดุสิตธานี หัวหิน หลังจบ ปวส.

“ตอนอยู่ ปวช.ไม่รู้ว่าอาจารย์เห็นแววหรือเปล่า ได้คัดเลือกให้ผมเข้าประกวดแข่งขันส้มตำสยาม เมื่อประมาณ 5-6 ปีที่แล้ว ซึ่งเป็นรายการที่ดังมากช่วงนั้นมีออกช่อง 3 ด้วย วันนั้นชนะเลิศและเป็นตัวแทนภาคกลางเข้าแข่งกับภาคอื่นๆ รวมกรุงเทพฯ แต่ได้ที่ 4 ทว่าก็ได้สิทธิไปดูงานที่ร้านอาหารไทยที่สหรัฐ 4 เดือน ทำให้รู้ว่าต่างชาติก็ชอบกินอาหารไทย”

เชฟอนุตร กล่าวว่า เมนูที่ใช้แข่งขันในวันนั้นคือ พิซซ่าหน้าส้มตำของหวานเป็นเค้กโรลส้มตำ เหตุผลที่ทำเมนูนี้แค่คิดว่าทำอย่างไรให้ส้มตำไทยโกอินเตอร์ แต่ส่วนใหญ่ต่างชาติรู้จักส้มตำอยู่แล้ว ทว่าต้องการประยุกต์ให้ทันสมัยมากขึ้น ที่สำคัญคือการนำวัตถุดิบที่มีอยู่ในท้องถิ่นและหาง่ายมาใช้

“พิซซ่าหน้าส้มตำประกอบด้วยแผ่นแป้ง เครื่องปรุงมีซอสมะเขือเทศ น้ำมะขามเปียก น้ำส้มซ่า เคี่ยวให้เป็นซอสส้มตำแล้วทาบนแผ่นแป้งพิซซ่า จากนั้นโรยหน้าด้วยเส้นส้มตำ ซึ่งใช้หลนบัวแทนมะละกอของดีนครปฐม ซึ่งมีนาบัวเยอะ มาสไลซ์เป็นเส้นโรยหน้าแป้งที่ราดซอสแล้วนำไปอบ”

เชฟอั๋น กล่าวว่า หลังเรียนจบปริญญาตรีได้ทำงานเป็นผู้ช่วยสอนทำอาหารที่โรงเรียนธุรกิจการอาหารไทยและนานาชาติ TIFA ของอาจารย์ยิ่งศักดิ์ จงเลิศเจษฎาวงศ์ เป็นเวลา 7 เดือน ก่อนที่จะลาออกมาเป็นเชฟที่ร้านไอร์เอินเชฟเทเบิลได้ประมาณปีกว่าๆ

“ผมรักอาหารไทย นอกจากรสชาติอร่อยถูกปากแล้ววัตถุดิบก็หาง่าย แต่ละเมนูมีเรื่องราว มีลูกเล่น ทุกครั้งที่เข้าครัวทำผมจะสนุกกับมัน และมีความสุขเมื่อคนชิมบอกว่าอร่อย”

สำหรับเมนูอาหารไทยที่เชฟอั๋นนำเสนอในวันนี้คือ แกงคั่วใบชะพลูหมูกรอบ เสิร์ฟพร้อมข้าวไรซ์เบอร์รี่ออร์แกนิกหุงกับธัญพืช รสชาติอร่อยเข้ากันดีแท้ ถือเป็นหนึ่งในหลายเมนูเด็ดๆ ของทางร้านด้วย

แกงคั่วใบชะพลูหมูกรอบ

ส่วนผสม

น้ำพริกแกงคั่ว 50 กรัม

หัวกะทิ 300 กรัม

น้ำปลาดี 30 กรัม

น้ำตาลโตนด 20 กรัม

เกลือไทย 10 กรัม

ใบชะพลูหั่นฝอย 30 กรัม

หมูกรอบหั่นชิ้น 150 กรัม (เครื่องเคียง)

ข้าวไรซ์เบอร์รี่ออร์แกนิกหุงกับธัญพืช 50 กรัม (ลูกเดือย เม็ดบัว ข้าวบาร์เลย์)

วิธีทำ

1.ตั้งกระทะเติมหัวกระทิ ใส่น้ำพริกแกงคั่วลงผัดให้หอม พอแตงมันเล็กน้อย ค่อยๆ เติมหัวกะทิผัดต่อจนน้ำพริกแกงหอม

2.ปรุงรสด้วยน้ำปลาดี น้ำตาลโตนด แกงเดือดใส่ใบชะพลูหั่นฝอย เดือดอีกครั้งปิดไฟ

3.จัดเสิร์ฟพร้อมหมูกรอบและข้าวไรเบอร์รี่ออร์แกนิกหุงกับธัญพืช

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

20 ตุลาคม 2559 เวลา 09:33 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/461091

โดย…นกขุนทอง ภาพ… รายการเจาะใจ

ได้ชื่อว่าเป็น “นางเอกฟรีงานกุศล” เพราะทุกเหตุผลที่เธอเลือกทำนับเป็น “เรื่องดีๆ” ในชีวิต ซึ่งมีแนวคิดว่า เมื่อมีโอกาสได้มาทำงานในวงการบันเทิง ผลตอบแทนที่ได้มานั้นมากมายหลายอย่าง วันหนึ่งจึงอยากตอบแทนในสิ่งที่สามารถทำได้คืนกลับสังคมบ้าง เธอจึงไม่เกี่ยงงานฟรีเพื่อการเข้าร่วมกิจกรรมต่างๆ ที่เป็นประโยชน์ต่อสังคม เพราะต้องการเป็นกระบอกเสียงเป็นตัวเชื่อม ดึงผู้คนให้หันมาสนใจทำในสิ่งดีๆ เป็นโอกาสดีที่จะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงต่างๆ ที่ดีขึ้น

จึงไม่แปลกที่จะเห็น แพนเค้ก-เขมนิจ จามิกรณ์ ออกงานการกุศลอยู่บ่อยๆ ยิ่งงานเกี่ยวกับพุทธศาสนาและสถาบันพระมหากษัตริย์ขอให้บอก เธอสามารถจัดสรรเวลาให้ทันที

นอกจากนี้ แพนเค้ก ยังตามรอยศาสตร์พระราชา ในเรื่องเศรษฐกิจพอเพียง ซื้อที่ต่างจังหวัดเพื่อทำเป็นศูนย์การเรียนรู้เกษตรพอเพียงเป็นตัวอย่างให้ประชาชน

เศรษฐกิจพอเพียงอย่างยั่งยืน

นอกจากกิจกรรมอื่นๆ ที่ทำอยู่เป็นนิตย์ แพนเค้กได้ร่วมทำกิจกรรมกับรายการเจาะใจ ในโครงการ “พลังคนสร้างสรรค์โลก รวมพลังตามรอยพ่อของแผ่นดิน” นับถึงวันนี้ก็ 4 ปีแล้ว

เหตุเริ่มจากเมื่อวันที่ 3 เม.ย. 2556 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทรงมีพระราชดำรัสแก่คณะผู้บริหารจัดการน้ำว่า “…แม่น้ำป่าสักจะบริหารจัดการได้ยากที่สุด เพราะปริมาณน้ำไหลลงอ่างสูงมากหลายเท่าของความจุอ่าง…ถ้าออกจากโรงพยาบาลเมื่อไร คงจะช่วยได้มากกว่านี้…”

ด้วยสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณ และในฐานะพสกนิกรที่ตั้งมั่นในปณิธานที่จะมีส่วนร่วมในการแบ่งเบา พระราชภารกิจในพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช โครงการ “พลังคนสร้างสรรค์โลก รวมพลังตามรอยพ่อของแผ่นดิน” จึงถือกำเนิดขึ้นในปี 2556 โดยน้อมนำพระราชดำรัสของพระองค์มาเป็นแรงบันดาลใจ ด้วยความร่วมมือของสถาบันเศรษฐกิจพอเพียง มูลนิธิกสิกรรมธรรมชาติ รายการ เจาะใจ ฯลฯ

“ปีแรกที่เข้าร่วมคือโครงการลุ่มน้ำป่าสัก ที่เกิดขึ้นเพราะนำสิ่งที่ในหลวงทรงเป็นกังวล ก็มีหน่วยงานเอกชนหลายแห่งและร่วมกับอาจารย์ยักษ์ (ดร.วิวัฒน์ ศัลยกำธร) ทำร่วมกัน แพนมาจอยกิจกรรมตั้งแต่แรก ลุ่มน้ำป่าสัก ในส่วนปลายน้ำ คือ เพชรบูรณ์ ลพบุรี สระบุรี และพระนครศรีอยุธยา มีปัญหาทั้งภัยแล้งและน้ำท่วม เราก็ได้ไปทำหลุมขนมครกหลุมแรกของโครงการที่ จ.สระบุรี รณรงค์ให้คนในพื้นที่ออกมาช่วยกัน

ปีที่สองเราเริ่มไล่ขึ้นมาว่า มันเกิดอะไรขึ้น ไปเห็นที่เพชรบูรณ์เขาหัวโล้น คนปลูกพืชชนิดเดียวทำให้ดินเสีย ปลูกพืชได้ผลผลิตไม่ดีปลูกก็ขาดทุนเหมือนเดิม อาจารย์ยักษ์ก็มาให้ข้อมูลความรู้ มีทำโคกนาโมเดล คือไม่ว่าใครจะมีพื้นที่มากน้อยทำได้หมด ที่ราบๆ ก็ขุดดินขึ้นมาเป็นโคกสูง 1 เมตร ตามศาสตร์พระราชา บนโคกปลูกป่า 3 อย่างให้ประโยชน์ 4 อย่าง คือ ป่ากิน ป่าอยู่ และป่าใช้ ประโยชน์ 4 อย่างมี ให้อาหารการกิน ให้ที่อยู่ ให้ข้าวของใช้ ให้ความร่มเย็น พื้นที่บนโคกปลูกพืชผักสวนครัว ส่วนที่ขุดเป็นหนองน้ำก็ใช้ประโยชน์ในการกักเก็บน้ำ มีพื้นที่ไว้ปลูกข้าว เป็นเกษตรอินทรีย์ คนคิดว่าพื้นที่ปลูกข้าวต้องราบ แต่มาเห็นโครงการนี้ไม่จำเป็น มีพื้นที่น้อยแต่สามารถให้ผลผลิตได้ดีกว่าพื้นที่ราบหรือพื้นที่เยอะ เพราะพื้นที่โดยรอบอุดมสมบูรณ์กว่า จึงได้ผลผลิตที่มากกว่า

ปีที่สามเราก็ไปตามหมู่บ้านต่างๆ ที่ได้รับผลกระทบจากน้ำท่วม เราจะแก้ไขปัญหาอย่างไร ทั้งเรื่องปากท้องการทำการเกษตร แพนไปบางบ้านมีพื้นที่ไม่กี่ตารางวา ถ้าพื้นที่น้อยก็ต้องปลูกพืชแนวตั้งใช้น้ำในระบบหมุนเวียน ใช้โอ่งเก็บน้ำแทนหนองเก็บน้ำ ซึ่งเป็นทฤษฎีของการทำโคกนาโมเดล ฝนตกเท่าไหร่เราต้องเก็บน้ำไว้ให้หมด มีตุ่มก็เก็บในตุ่ม

ปีล่าสุดเราไป จ.ลพบุรี ห้วยกระแทก ได้พื้นที่ 600 ไร่ ทำโครงการนี้เพราะท่านนายกรัฐมนตรี (พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา) อยากให้ทหารได้มีศูนย์ฝึกอบรม ก็ได้อาจารย์ยักษ์มาช่วย ใช้พื้นที่นี้เป็นตัวอย่าง มีทุกฐาน เช่น บ้านดิน โคกหนองนาดาราโมเดล ซึ่งเป็นฐานของแพนก็ได้ย้ำในสิ่งที่เราเรียนรู้มาตลอด 3 ปี การทำนาใน 3 ระดับทำอย่างไร ราบ สูง หรือเนิน การปลูกพืชขั้นบันได คลองไส้ไก่ให้น้ำได้ซึมซับเข้าดินในทุกพื้นที่”

อาวุธต่อสู้กับความจน

4 ปีที่เข้าร่วมโครงการและถูกนำมาตัดต่อออกอากาศทางรายการเจาะใจ หลายคนอาจเข้าใจไปว่า ศิลปินนักแสดงที่เข้าร่วมคงลงไปทำเพียงผิวเผิน ไม่ได้อยู่กับดินกินกับทราย ทว่าเบื้องหลังเทปออกอากาศในเวลา 1 ชั่วโมงนั้น การถ่ายทำใช้เวลามากกว่า และสิ่งที่นำเสนอนั้นก็ต้องรอเวลาให้มันออกดอกผลิผล ใช้เวลาตั้งแต่เปิดกิจกรรมจนจบกิจกรรมอยู่หลายเดือน การทำงานในอีกบทบาทหนึ่งของแพนเค้ก ที่ถูกแปะภาพลักษณ์นางเอก ผิวผ่องแลดูบอบบางนั้น แท้จริงแล้วหลายหนที่เธอยังลืมทาครีมกันแดดปกป้องผิวเสียด้วยซ้ำ

“จากการทำโครงการนี้ พอกลับไปอีกครั้งได้เจอคนที่ลืมตาอ้าปากได้ ปีแรกที่ไปแห้งแล้งมาก ปีนี้กลับไปดูเขาดำเนินรอยตามศาสตร์พระราชา ทุกคนเหมือนมีชีวิตใหม่ เพราะชาวบ้านเข้าใจการทำการเกษตรแบบพอเพียง อยู่กินอย่างพอเพียง อยู่แบบยั่งยืน ทุกอย่างเป็นภูมิปัญญาท้องถิ่น แต่โลกเปลี่ยนเราอาจหลงลืมสิ่งที่เราเคยทำกัน ซึ่ง 4 ปีที่ได้ร่วมโครงการมันได้ผลแล้วผลมันดีมาก จากเราคนเมืองเริ่มจากไม่รู้เรื่องอะไรเลย มีแค่ใจอยากลงมือทำ ทำแล้วเห็นสิ่งที่ดีขึ้น แต่คนในพื้นที่เขามีอะไรมากกว่าเรานะ อย่างน้อยถ้าเขาน้อมนำเอาศาสตร์ของพระราชาไปใช้ในการดำเนินชีวิต ทำเศรษฐกิจพอเพียง เขาอยู่ได้ เหมือนมี
ซูเปอร์มาร์เก็ตในบ้าน มีกินมีใช้แล้วสามารถแบ่งปันได้ด้วย

การที่แพนได้ลงไปคลุกคลี และนำมาบอกต่อ ทำให้คนเห็นภาพสิ่งที่เราทำมีประโยชน์ แพนกับพี่บอย (พิษณุ นิ่มสกุล) ทำจนอิน เราได้ซื้อที่ 7 ไร่ ที่บ้านดู่ อ.รัตนบุรี จ.สุรินทร์ เราทำเป็นพื้นที่ตัวอย่างให้คนมาดูงานที่นี่กัน ซื้อมาได้ 2 ปีแล้วค่ะ เราเลือกพื้นที่บริเวณแห้งแล้งเพื่อพิสูจน์ให้เห็นว่าเราสามารถพลิกฟื้นได้ ตรงนั้นมีปลูกกล้วย พืชผักสวนครัว ปลูกข้าวซึ่งข้าวล็อตแรกเกี่ยว มีพี่ๆ เครือข่ายช่วยดูแลให้ ตั้งชื่อว่า ศูนย์การเรียนรู้ โคกหนองนาดาราโมเดล เป็นพื้นที่ตัวอย่างให้ชาวบ้านมาดูการทำการเกษตรแบบอินทรีย์ การทำเศรษฐกิจอย่างพอเพียง”

หลายคำสอนของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มหิตลาธิเบศรรามาธิบดี จักรีนฤบดินทร สยามินทราธิราช บรมนาถบพิตร ที่แพนเค้กน้อมนำมาปฏิบัติในการดำเนินชีวิต ใครจะคิดว่านักแสดงที่มีเงินค่าตัวเป็นแสนๆ แต่ก็ใช้ชีวิตอย่างพอเพียง พอดีตามอัตภาพของแต่ละคน

“จริงๆ แล้ว มีหลายเรื่องท่านทรงทำไว้มากมาย ที่ให้ประชาชนได้ทำตาม แพนมีโอกาสมาทำโครงการก็ตรงกับความตั้งใจที่อยากทำ ได้เรียนรู้ศาสตร์พระราชาที่ท่านทรงทำไว้ให้ประชาชนชาวไทย ดีใจที่ได้นำความรู้ตรงนี้มาบอกต่อ แพนมีความสุขจริงๆ แพนไม่เคยได้เข้าเฝ้าพระองค์ท่าน แต่รับรู้ถึงพระราชกรณียกิจที่ท่านทรงทำหลายอย่าง แต่โครงการนี้แพนได้ทำกันจริงๆ ในระยะยาว ทำให้แพนรู้สึกได้ดำเนินรอยตามโครงการของในหลวง

ตอนที่ทีมงานติดต่อมา แพนก็ไม่ได้คิดเยอะ คิดแต่ว่านี่คือโครงการของพ่อ สิ่งที่ท่านทรงทำยิ่งใหญ่จริงๆ รู้สึกดีใจที่เกิดเป็นคนไทยบนแผ่นดินทอง ดีใจที่มีโอกาสได้ทำสิ่งดีๆ เราในฐานะลูกมีกำลังเพื่อสานต่อ อยากบอกให้ทุกคนได้รู้ว่า ศาสตร์พระราชาสามารถทำให้เรามีชีวิตใหม่ที่ดีขึ้นได้”

จากพระราชดำรัสสู่ปณิธานอันมุ่งมั่นที่จะทำความดี และสานต่อแนวทางศาสตร์พระราชาและภูมิปัญญาท้องถิ่น สู่การปฏิบัติเพื่อให้ความรู้แก่ประชาชนทั่วไป ในการช่วยฟื้นฟูและพัฒนาลุ่มน้ำป่าสัก และอีกหลายๆ อย่างที่นักแสดงหญิงคนนี้มุ่งมั่นจะทำต่อ

สำหรับเทปตามรอยพ่อของรายการเจาะใจ จะเริ่มออกอากาศในวันที่ 17 พ.ย. 24 พ.ย. และ 1 ธ.ค. เวลา 21.30 น. ทางช่องโมเดิร์นไนน์

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

19 ตุลาคม 2559 เวลา 12:05 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/460925

โดย…กองทรัพย์ ภาพ เสกสรร โรจนเมธากุล

ความโดดเด่นของอาคารสำนักงานแนวใหม่ “เอฟวายไอ เซ็นเตอร์ (FYI CENTER-For Your Inspiration Workplace) โครงการสุดฮิปสุดครีเอทีฟในคอนเซ็ปต์ “Business+Creativity” สำนักงานแห่งล่าสุดในย่านคลองเตย ดึงดูดสายตาทุกครั้งที่เดินทางผ่านทั้งสัญลักษณ์ด้านหน้าอาคาร หรือแสงไฟที่แปรอักษรในเทศกาลสำคัญ จึงนับว่าที่นี่พร้อมจะเปลี่ยนความจำเจของสถานที่ทำงานให้กลายเป็นที่ที่สามารถจุดประกายความสร้างสรรค์ได้ โดยมุ่งไปที่พื้นที่สำหรับเติมไอเดียให้นักธุรกิจรุ่นใหม่ที่ไม่ต้องการห้องทำงานสี่เหลี่ยม

อาคารแห่งนี้อยู่ในความดูแลของ บริษัท แผ่นดินทอง พร็อพเพอร์ตี้ ดีเวลลอปเม้นท์ หรือโกลเด้นแลนด์ โดย วิทวัส คุตตะเทพ ผู้ช่วยกรรมการผู้จัดการ ซึ่งเข้ามารับตำแหน่งนี้ตั้งแต่เดือน เม.ย. 2556 เป็นต้นมา เขาจบการศึกษาระดับปริญญาตรีสาขาวิศวกรรมโยธา จากคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และระดับปริญญาโทด้านบริหารธุรกิจ จากคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย รวมทั้งปริญญาโทสาขาวิศวกรรมโครงสร้าง จากมหาวิทยาลัยฟลอริดา สหรัฐอเมริกา

ก่อนจะมาร่วมงานกับโกลเด้นแลนด์ วิทวัสเคยร่วมงานกับบริษัทยักษ์ใหญ่ระดับนานาชาติมาแล้วเช่นที่บริษัท Phonesack Group (Thailand) ดูแลและพัฒนาโครงการโรงงานซีเมนต์ และโรงงานพลังงานถ่านหิน และที่บริษัท Fico Corporation เขารับผิดชอบบริหารโครงการอาคารสำนักงาน และโรงแรมชั้นนำขนาดใหญ่ต่างๆ มากมาย

ความคิดสร้างสรรค์กุญแจสำคัญให้ธุรกิจสำเร็จ

ผู้ช่วยกรรมการผู้จัดการเจ้าของโปรเจกต์ เปิดเผยถึงรายละเอียดก่อนจะกลายเป็นเอฟวายไอ เซ็นเตอร์ว่า ได้ทำการศึกษาพฤติกรรมและไลฟ์สไตล์ของคนสมัยใหม่ที่ต้องการความสมดุลระหว่างการทำงานและชีวิตส่วนตัว “คน Gen Y ไม่ได้คิดเหมือนคนรุ่นผม พวกเขาจะไม่ทำงานหนักเพื่อเงินอย่างเดียว แต่พวกเขาจะทำงานที่พวกเขามีความสุข ขณะเดียวกันก็มีเวลาสำหรับทำกิจกรรมอื่นๆ ในชีวิต เมื่อได้ข้อมูลทั้งหมดมาแล้วผมต้องมาคิดว่าอะไรที่จะตอบโจทย์ไลฟ์สไตล์เหล่านี้ได้บ้าง จึงออกมาเป็นสำนักงานแนวใหม่ที่มีเอกลักษณ์โดดเด่น ด้วยการออกแบบสถาปัตยกรรมในรูปแบบของออฟฟิศที่ไม่จำเป็นต้องเป็นห้องสี่เหลี่ยม ต้องหาอะไรที่จะเสริมให้ผู้ใช้

ผมเองไม่ได้เป็น Gen Y แต่ทีมงานผม หรือแม้กระทั่งทีมเอาต์ซอร์สเป็น Gen Y กันเยอะ เราพูดคุยสิ่งที่เขาต้องการ สังเกตพฤติกรรมของเขา สิ่งที่ผมเห็นชัดๆ เลยก็คือ คนเจนนี้เป็นห่วงสุขภาพกันเยอะ อีกอย่างหนึ่งคือเรื่องเทคโนโลยีต่างๆ จึงมองว่าสองสิ่งนี้จะเติมเต็มให้พวกเขาได้

ดีไซน์ไว-ไฟฟรีในชั้นที่ไม่ใช่ออฟฟิศก็เป็นจุดที่เสริม ลูกเล่นของอาคารไม่ได้เป็นเพียงอาคารที่ตอบสนองความต้องการของคน Gen Y เท่านั้น แต่ยังแทรกนวัตกรรมการออกแบบล้ำสมัย เช่น กระจกความโค้ง การบังแสงเงาลดความร้อนแต่ได้แสงธรรมชาติจากดวงอาทิตย์ ร่มรื่นด้วยพื้นที่สีเขียวโดยรอบส่งเสริมแรงบันดาลใจด้วยบรรยากาศของสวนเบญจกิติที่ตั้งอยู่ตรงข้าม ซึ่งพวกเขาสามารถ
ออกกำลังกายแบบใกล้ชิดธรรมชาติ ซึ่งเราทำให้พื้นที่แห่งนี้สะท้อนถึงภาพลักษณ์ที่ใส่ใจกับคุณภาพชีวิตของพนักงานให้แก่เหล่าบริษัทชั้นนำที่จะมาเช่าพื้นที่ในอนาคต”

วิทวัส บอกถึงการเชื่อมโยงไลฟ์สไตล์และการดีไซน์โดยอิงกับความสำคัญของพื้นที่ตั้งอย่างน่าสนใจ เพราะแม้ว่าจะมีอาคารสำนักงานไม่น้อยที่อยู่ในย่านสีลม สาทร สุขุมวิท แต่เขาบอกว่าที่นี่คืออนาคต

“ความที่สถานที่ตั้งของโครงการอยู่ในย่านเดียวกันกับท่าเรือคลองเตย ซึ่งเป็นท่าเรือสำคัญของกรุงเทพมหานคร ดังนั้นการออกแบบรูปโฉมของอาคารจึงนำแรงบันดาลใจจากดีไซน์ของตู้คอนเทนเนอร์มาเชื่อมโยงเข้าไว้ด้วยกัน โดยเฉพาะบริเวณโถงทางเข้าอาคารและลิฟต์โดยสารที่ราวกับยกตู้คอนเทนเนอร์มาจัดเรียงไว้จริงๆ

ด้านหน้าอาคารมีประติมากรรมสีเหลืองขนาดใหญ่ Plug Man ผลงานการออกแบบของดีไซเนอร์ชื่อดัง สาธิต กาลวันตวานิช ผู้ก่อตั้งแบรนด์ Propaganda ที่นอกจากดึงดูดสายตาผู้คนที่ผ่านไปมาได้เป็นอย่างดีแล้ว ยังสะท้อนคอนเซ็ปต์ของเอฟวายไอ เซ็นเตอร์ ในการเป็นอาคารสำนักงานแนวใหม่ที่จุดประกายไอเดียสร้างสรรค์ให้กับคนรุ่นใหม่

การออกแบบโครงสร้างและส่วนต่างๆ ของอาคารนั้น ทางโครงการยังให้ความสำคัญกับ Green Concept เพื่อช่วยในการประหยัดพลังงานและใช้ทรัพยากรธรรมชาติให้เกิดประโยชน์สูงสุด ไม่ว่าจะเป็น การออกแบบโครงสร้างตัวอาคารให้มีพื้นที่เปิดโล่งให้มากที่สุด โดยจัดให้มีพื้นที่สำหรับคนเดินและพื้นที่สีเขียว 20% ของพื้นที่โครงการ รวมทั้งออกแบบชั้นล่างของอาคารให้รับทิศทางลม เพื่อให้มีลมธรรมชาติพัดเข้ามาลานด้านหน้า ซึ่งเป็นพื้นที่สาธารณะตลอดทั้งวัน ไม่ใช้น้ำประปารดน้ำต้นไม้ แต่รวบรวมน้ำทิ้งจากการควบแน่นของระบบปรับอากาศในแท็งก์น้ำใต้ดินมาใช้ สนับสนุนการใช้จักรยาน โดยมีพื้นที่จอดรถจักรยานและห้องอาบน้ำบริเวณชั้นใต้ดิน B1

นอกจากนี้ พื้นที่ออฟฟิศมากกว่า 75% ได้แสงสว่างธรรมชาติที่มีคุณภาพ สว่างเพียงพอ และไม่จ้าจนเกินไป ด้วยการวางผังอาคารที่ดี ทำให้พื้นที่สามารถรับแสงสว่างจากหน้าต่าง รวมถึงการใช้กระจกที่มีประสิทธิภาพสูง ช่วยลดการนำความร้อนแต่ยังให้ได้ปริมาณแสงสว่างที่เพียงพอในการทำงาน การออกแบบกรอบของอาคารให้มีความลดหลั่นกัน โดยเลือกใช้กระจกกั้นความร้อนชนิด Low-E และผนังที่มีค่ากั้นความร้อนสูง สามารถลดการใช้งานจากเครื่องปรับอากาศได้ 24% เมื่อเทียบกับอาคารสำนักงานทั่วไป”

หัวใจของงานคือทีมเวิร์ก

ผู้ช่วยกรรมการผู้จัดการ โกลเด้นแลนด์ ระบุว่า ปัจจุบันมีผู้เช่าจับจองพื้นที่แล้วถึง 70% ประกอบด้วยผู้เช่าในหลากหลายอุตสาหกรรม ซึ่งกว่าโครงการจะเสร็จสิ้นตั้งแต่ขั้นตอนการร่างแบบ การก่อสร้างจนถึงปัจจุบันใช้เวลาไม่น้อยกว่า 3 ปี เท่าอายุงานของเขากับโกลเด้นแลนด์ ดังนั้นสิ่งที่เป็นปัจจัยเกื้อหนุนให้งานราบรื่นก็คือทีมเวิร์ก

“โครงการก่อสร้างหนึ่งแห่ง กว่าจะเสร็จสิ้นมีหลายขั้นตอนและต้องใช้เวลามาก จริงๆ ต้องบอกว่าผมคนเดียวทำงานไม่ได้ จะต้องมีหลายอย่างประกอบกัน เช่น ฝั่งเจ้าของ ผู้ออกแบบ ที่ปรึกษาด้านต่างๆ คนคุมงานก่อสร้าง ผู้รับเหมา จนกระทั่งถึงคนทำงานในพื้นที่ เราต้องพูดคุยและประสานงานกับคนที่มีความหลากหลาย ดังนั้นเราจึงจัด Meeting กันบ่อยๆ สร้างทีม สร้างใจขึ้นมา ทุกคนมาจากหลายบริษัทก็จริง แต่เราทำงานด้วยกันแล้วเราคือทีมเดียวกัน มีเป้าหมายร่วมกัน

จุดหลักในการทำงานของผมคือทีมเวิร์ก เราจะเก่งยังไงก็ตาม ถ้าคนอื่นไม่ช่วยเรา งานก็จะราบรื่นไม่ได้ การทำงานของเราจะมองภาพจากภาพที่จะเสร็จ ต้องมองเห็นภาพอาคารที่เสร็จแล้วไว้ในหัว เราต้องไม่หลงทาง แม้ว่าจะไปดูงานที่โน่นที่นี่มา แล้วอยากได้โน่นอยากได้นี่ อยากให้ตึกเราเป็นแบบนี้แต่ผิดจากสิ่งที่เราวางไว้ก็ไม่ได้ แต่หากตรงกับคอนเซ็ปต์ก็นำมาปรับใช้ให้ดีขึ้น จุดนี้คอนเซ็ปต์ต้องแน่นโดยเฉพาะเจ้าของโปรเจกต์อุปสรรคผมเชื่อว่ามีอยู่แล้ว แต่ทีมนี้มีความหมายมาก เพราะเราสามารถแสดงความคิดเห็นเพื่อนำไปสู่การแก้ไขงานได้หมดทุกฝ่าย”

ตั้งเป้าหมายและพยายาม

หน้างานหลายคนเห็นว่าเขาเป็นคนจริงจัง แต่ขณะเดียวกันก็มีรอยยิ้มประดับใบหน้าเสมอ เราจึงถามเพิ่มเติมจากสิ่งที่เราเห็น วิทวัส บอกว่า โดยไลฟ์สไตล์ของเขาแม้ไม่ใช่คน Gen Y แต่สิ่งที่เขาไม่ต่างจากเด็กรุ่นใหม่คือการห่วงใยสุขภาพ

“ไลฟ์สไตล์ผมจริงๆ แล้วไม่ต่างจากการทำงาน เพราะผมจะคิดถึงใจเขาใจเรา คือไม่ต้องเอาเปรียบใคร ไม่ว่าจะทำงานกับเรื่องการใช้ชีวิต ทุกคนคือเพื่อนกัน แต่ส่วนตัวผมชอบออกกำลังกาย ซึ่งจะได้สังคมอีกแบบหนึ่งที่แตกต่างออกไปจากการทำงาน

สิ่งที่ผมเลือกคือการวิ่ง และสิ่งที่ได้รับจากการวิ่งก็คือ น้ำหนักผมลดลงไป 10 กิโลกรัมภายใน 1 ปี แต่สิ่งสำคัญไปกว่านั้นคือ ผมทำตามความตั้งใจของตัวเองได้ทุกๆ ปี ซึ่งแต่ละปีจะตั้งเป้าหมายของตัวเองก่อนว่าอยากทำอะไรในปีนั้นๆ เช่น ปีที่ 1 วิ่ง 10 กม. ปีที่ 2 วิ่ง 21 กม. ปีที่ 3 วิ่ง 42.195 กม. ตั้งเป้าหมายว่าอยากทำอะไรก่อน แล้วลงมือทำ

เมื่อตั้งเป้าหมายแล้วก็ต้องทำเพราะเรื่องเหล่านี้ฟลุกไม่ได้ เพราะคนวิ่งที่รู้ว่าจะต้องซ้อม ต้องสร้างวินัยให้ตัวเอง ต้องซ้อมวิ่ง ต้องตื่นเช้าขึ้น วันธรรมดาส่งลูกไปโรงเรียน แล้วเข้าฟิตเนส และทำงาน ถ้าคุณจะทำอะไรคุณต้องมีเป้าหมายชัดเจน ไม่มีใครเก่งแต่คุณต้องพยายาม ต้องสร้างมันขึ้นมา การใช้ชีวิต หรือการทำงาน ผมมองว่าสามารถนำมาใช้ได้ไม่ต่างกัน” วิทวัส ทิ้งท้าย

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

14 ตุลาคม 2559 เวลา 09:16 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/460176

โดย…ปอย ภาพ วิศิษฐ์ แถมเงิน

“… อยากเป็นแม่ครัวมากกว่าค่ะ ไม่คิดว่าจะยึดอาชีพเชฟ แต่เมื่อเราทำได้ดี มีคนกินอาหารของเราแล้วก็มีคำวิจารณ์ ทั้งอร่อย ไม่อร่อย (หัวเราะ) ก็เลยเป็นกำลังใจให้ทำจริงจังค่ะ” เมย์-ภัทรวรินทร์ ทิมกุล วันนี้เปลี่ยนบทบาทเป็นเชฟหญิงเต็มตัว โดยใช้พื้นฐานเป็น ‘แม่ครัว’ ทำอาหารให้ลูกทั้งสามคนกิน นักแสดงสาวภาพลักษณ์เปรี้ยวสุดแซ่บชอบเข้าครัวมาตั้งแต่เด็กๆ โดยการปลูกฝังของแม่ ครูเล็ก-ภัทราวดี มีชูธน และสานต่อช่วงวัยรุ่นไปเรียนต่อต่างประเทศ ก็ทำงานหารายได้พิเศษในร้านอาหาร จึงมีพื้นฐานงานครัวฝีมือฉกาจ

“เมย์ทำอาหารจริงจังมาตลอดนะคะ ชอบทำอาหารให้คนในบ้านกินค่ะ ชอบตั้งแต่เด็กๆ อยู่กับคุณแม่เป็นช่วงที่อบอุ่นที่สุด ที่ทุกคนอยู่หน้าเตาช่วยกันทำอาหาร คุณแม่ทำอาหารอร่อยแต่เป็นจานสูตรสำเร็จ ข้าวผัด สปาเกตตี แม่ก็ไม่ได้สอนจริงจังนะคะ แต่ก็ได้พื้นฐานติดตัวมา ช่วงที่เมย์ไปเรียนต่อสหรัฐ แคนาดา ก็ไปเป็นเด็กเสิร์ฟทำให้ได้วิชาจากเชฟฝรั่งเยอะค่ะ

พอมาทำงานวงการบันเทิงก็ต้องเมกมันนี่ (หัวเราะ) จนวันอิ่มตัวเราอยากมีอาชีพหลักมั่นคง จึงหันมาทำในสิ่งที่เราทำได้ดี ตอนนี้เมย์เป็น Executive Chef ที่ภัทราวดีเรสซิเดนซ์ และรับทำอาหารงานจัดเลี้ยง ‘เมย์ไอ ปาร์ตี้’ รับทำแคเทอริ่งไม่เกิน 30 ที่ แต่อาหารจัดเต็มอลังการ ใช้วัตถุดิบของบริษัทจาโกตาทั้งหมดค่ะ แล้วช่วงปลายปีทุกๆ ปี เมย์เปิดร้านบาร์บีคิวที่ซีนสเปซ หัวหิน แต่เป็นร้านสไตล์ป๊อปอัพคือเปิดเฉพาะไฮซีซั่น ช่วงปีที่แล้วเมย์เปิดที่กรุงเทพฯ ท่ามหาราช ใครเคยมากินก็ชอบค่ะ ใช้เนื้อเกรดดี ราคาย่อมเยา

เมย์เป็นครูสอนทำอาหารที่โรงเรียนภัทราวดีหัวหิน สอนลูกศิษย์ในสไตล์โฮมคุกกิ้งตั้งแต่ประวัติของอาหาร ทำอาหารเป็น แล้วก็กินให้ถูกต้อง เรียกว่า 3 งานเรื่องอาหาร 3 รูปแบบโดยสิ้นเชิง เชฟใหญ่ ที่ภัทราวดีเรสซิเดนซ์ ต้องทำตั้งแต่งานบริหารทีมเชฟ เรื่องงบบัญชี ไปจนเรื่องขัดหม้อล้างจาน ซึ่งบางวันไม่ได้อยู่หน้าเตาเลยนะคะ มีหน้าที่ชิมอย่างเดียว (หัวเราะ) จนบางวันกลับบ้านไปไม่อยากกินอะไรเลย ต้มบะหมี่สำเร็จรูปค่ะ”

ภัทรวรินทร์ สนทนาพร้อมรอยยิ้มสดชื่น พลางปรุงอาหารมือระวิง วันนี้โชว์อาหารฝรั่งบาร์บีคิวเนื้อแกะ ใช้เนื้อส่วนเทนเดอร์ลอยน์อย่างดี เชฟหญิงมาดเท่บอกว่า สไตล์เมย์ คือแซ่บ ถึงเป็นอาหารฝรั่งแต่รสชาติต้องจัดจ้าน ถูกใจคนไทย

“ตอนอายุ 20 กว่าค่ะตั้งหลักทำเป็นอาชีพ ก็ไปเรียนที่ เลอ กอร์ดอง เบลอ ดุสิต คอร์สอาหารฝรั่ง 6 เดือน ต้องทำงานแสดงแล้วลูกคนที่สองเพิ่งเกิดด้วยค่ะ ก็เลยเรียนได้แค่คอร์สสั้นๆ แล้วไปต่อเรียนอาหารไทย โรงเรียนการอาหารไทย เอ็ม เอส ซี เมย์ถนัดทั้งอาหารไทยและฝรั่ง แต่อย่างหนึ่งที่ทำไม่อร่อยทั้งที่ชอบกินมากคือ ส้มตำปูปลาร้า (หัวเราะ) รู้สึกว่ารสของเราแซ่บสู้รถเข็นหน้าปากซอยไม่ได้

อาหารเป็นเรื่องของประสบการณ์ การเรียนรู้ ฝึกหลายๆ ครั้ง ลองผิดลองถูก ครอบครัวเมย์จึงต้องกินอะไรที่เมย์ทำพลาดมาโดยตลอด ต้มยำเค็มยกทะเล ขนมปังไหม้ แต่ทุกคนก็ให้กำลังใจ (บอกพลางยิ้ม) การอาหารทำให้เมย์นิ่ง มีสมาธิ แล้วถ้าคนชมอร่อยก็กลายเป็นความ ‘ฟิน’ ที่สุดในการทำงานเลยค่ะ”

ล่าสุด เชฟเมย์ ภัทรวรินทร์ เพิ่งออกคุกบุ๊ก May’s Recipes แนะสูตรอาหารฝรั่ง อย่างเช่นสูตรบาร์บีคิวสันในแกะ ลองทำและขยันฝึกฝน ใครๆ ก็ทำอาหารได้อร่อย

Lamb Tenderloin with Onion Chutney

ส่วนผสม

1.สันในแกะ 4 ชิ้น

2.โรสแมรี่ 1 ก้าน

3.เมล็ดมัสตาร์ด 1/2 ช้อนชา

4.ยี่หร่าป่น 1/4 ช้อนชา

5.ลูกจันทน์เทศป่น 1/4 ช้อนชา

6.หอมแดง 100 กรัม

7.น้ำส้มสายชูหมักไวน์แดง 2 ช้อนโต๊ะ

8.ลูกเกด 2 ช้อนโต๊ะ

9.เนยเค็ม 10 กรัม

10.น้ำมันมะกอก 4 ช้อนโต๊ะ น้ำตาลทรายแดง 2 ช้อนโต๊ะ

11.ขิงเชื่อม 15 กรัม

วิธีทำ

1.สับโรสแมรี่และหั่นสันในแกะเป็นลูกเต๋า

2.หมักแกะด้วยยี่หร่ากับน้ำมันมะกอก และโรสแมรี่ ใส่เกลือ พริกไทย ตามชอบ

3.เสียบเนื้อแกะกับไม้บาร์บีคิวแล้วนำไปย่าง เพียง 1 นาทีก็สุกแล้วเพราะเนื้อส่วนนี้นุ่มมาก

วิธีทำ Onion Chutney

1.ตั้งกระทะใส่เนยลงไป 1 ก้อน ผัดหอมกับเนยจนเป็นสีเหลืองทอง แล้วใส่เกลือ พริกไทย และเมล็ดมัสตาร์ด

2.ใส่น้ำตาลทรายแดง ลูกจันทน์เทศป่น ลูกเกด และขิงเชื่อม ใส่น้ำ 3 ช้อนโต๊ะ เคี่ยวจนเหนียว

3.ใส่น้ำส้มสายชูหมักไวน์แดง ปรุงรสด้วยเกลือเล็กน้อย พร้อมเสิร์ฟกับแกะที่เตรียมไว้

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

13 ตุลาคม 2559 เวลา 10:32 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/459950

โดย…วรธาร ทัดแก้ว ภาพ… วิศิษฐ์ แถมเงิน

นักวาดภาพสาวอารมณ์ดีผู้รักการวาดภาพตั้งแต่เด็ก ส้ม-โยษิตา แต่ยินดี ลูกสาวของอาจารย์ณิชาภัทร แต่ยินดี รองผู้อำนวยการสถาบันโหราศาสตร์วิทยา อาจยังไม่เป็นที่รู้จักในแวดวงศิลปะเท่าใดนัก เนื่องจากเพิ่งหันมาเอาดีด้านการวาดภาพอย่างจริงจังและยึดเป็นอาชีพหลักมาได้ปีกว่าๆ แต่ฝีมือการวาดภาพของเธอต้องบอกว่าขายได้ขายดีและโดนใจผู้ที่ได้เห็นผลงานจนต้องออร์เดอร์จ้างเธอเขียนภาพให้

ทุกวันนี้โยษิตามีสตูดิโอของตัวเองชื่อ DelziduckStudio และมีรายได้หลักจากการวาดภาพขายอยู่ที่หลักหลายหมื่นบาทต่อเดือน บางเดือนก็ได้มากเกินกว่าครึ่งแสนบาท ถือเป็นรายได้ที่สามารถเลี้ยงตัวเองและแบ่งเบาภาระครอบครัวได้ในระดับหนึ่ง แต่จากการที่เธอมีรายได้ตรงนี้ก็ทำให้ต้องเลิกล้มความคิดที่จะกลับไปทำงานเป็นลูกจ้างตามแบบฉบับมนุษย์เงินเดือนที่ครั้งหนึ่งก็เคยทำมาแล้ว ขณะเดียวกันก็ตั้งเป้าหมายใหม่ด้วยการมีแกลเลอรี่ของตัวเองในอนาคตอันใกล้

สำหรับภาพวาดที่เป็นสไตล์ของเธอนั้น มิใช่ภาพเหมือน และมิใช่ภาพการ์ตูนล้อที่ดึงเอาจุดเด่นใดจุดเด่นหนึ่งของบุคคลนั้นๆ มาวาด แต่เธอจะดูจากภาพรวมทุกอย่างของบุคคลคนนั้นหรือสิ่งที่จะวาด เช่น ทรงผม การแต่งตัว หรือของที่บุคคลคนนั้นชื่นชอบ แล้วดึงออกมาเป็นคาแรกเตอร์ จากนั้นใส่จินตนาการของตัวเองเข้าไป ทำให้ภาพที่ออกมานอกจากสวยงามน่ารักแล้ว ยังบ่งบอกสไตล์ของเธอด้วย

“งานวาดภาพมีออร์เดอร์เข้ามาเรื่อยๆ ค่ะ แต่ละเดือนมากน้อยไม่เท่ากัน เดือนหนึ่งจะอยู่ที่ประมาณ 20-40 ภาพ มีทั้งงานแต่ง งานรับปริญญา งานครบรอบวันแต่งงาน ครบรอบคบกันเป็นแฟนก็มี (หัวเราะ) งานวันเกิดเพื่อน และอื่นๆ แต่ส่วนใหญ่งานแต่งงาน ออร์เดอร์จะเยอะช่วงที่ส้มโพสต์ภาพโปรโมทผลงานลงเฟซบุ๊กและไอจี จนบางทีก็ต้องเบรกไว้นิดหนึ่งเพราะงานล้นมือ รวมถึงช่วงปลายปีไปจนถึงวาเลนไทน์จะเข้ามามาก” จิตรกรสาวกล่าว

จิตรกรสาวกล่าวต่อว่า ในการวาดภาพในส่วนของลูกค้าแค่ส่งรูปถ่ายมาให้ หรือถ้าไม่สะดวกส่งมาก็จะให้ลูกค้าบอกข้อมูลส่วนตัวที่อยากได้ เช่น ลักษณะรูปร่าง ทรงผม ไลฟ์สไตล์ หรือความชอบของลูกค้าในเรื่องต่างๆ ให้ละเอียด ส่วนจินตนาการและไอเดียเป็นหน้าที่ของเธอที่จะใส่เข้าไปเพื่อให้ลูกค้าชื่นชอบและเกิดความประทับใจ

“บางคนชอบตุ๊กตาหมีพูห์ก็จะวาดหมีพูห์ลงไปในภาพ บางคนอยากได้ลูกโป่ง ดอกไม้ในตอนรับปริญญาก็จัดให้  เรียกว่าอะไรที่ลูกค้าออร์เดอร์และรีเควสต์มาก็พยายามจัดให้ตามนั้น แม้ว่าบางอย่างไม่คิดจะวาดแต่ก็ต้องวาด เช่น รูปสัตว์ต่างๆ หรือรถ เป็นต้น ก็มีลูกค้าบางคนจะแต่งงานให้ภาพพรีเวดดิ้งที่ถ่ายคู่กันกับรถสปอร์ตมา เราก็ต้องวาดรถสปอร์ตด้วย บางคนขี่บิ๊กไบค์ บางคนชอบแมวเราก็จัดให้ แล้วลูกค้าก็แฮปปี้เมื่อได้เห็นผลงาน”

ขณะที่ราคาภาพวาด ส้มบอกว่าขึ้นอยู่กับไซส์ เฉพาะภาพที่วาดด้วยสีอะครีลิกจะมีหลายไซส์ให้เลือก ตั้งแต่ขนาด 20×20 ซม. ราคา 850 บาท ภาพคู่ 950 บาท ไปจนถึงไซส์ใหญ่สุด ขนาด 50×70 ซม. ภาพเดี่ยว ราคา  4,950  บาท ภาพคู่ 5,250 บาท ส่วนสีน้ำจะมีขนาดเดียวคือ 5×7 นิ้ว ราคา 350 บาท ภาพคู่เพิ่มอีก 100 บาท เป็น 450 บาท แต่ลูกค้ามักจะขอให้วาดไซส์ใหญ่ขึ้น ซึ่งก็จะวาดเป็น 6×8 นิ้วให้ คิดราคาเดิม แต่จะคิดราคาจำนวนคนเพิ่ม

“เนื่องจากเรายังไม่มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักเท่าไรนัก การคิดราคาผลงานจึงไม่ได้แพงมากเหมือนในต่างประเทศหรือเหมือนศิลปินที่มีชื่อเสียงและมีผลงานเป็นที่ปรากฏอยู่ก่อนแล้ว เพราะกำลังอยู่ในช่วงของการเก็บเกี่ยวประสบการณ์และพัฒนาฝีมือขึ้นไปเรื่อยๆ แต่ถ้ามองในแง่คุณภาพผลงานที่ออกมาจากเสียงสะท้อนของลูกค้าส่วนใหญ่พึงพอใจและยินดีจ่ายค่ะ ที่สำคัญสีและกระดาษที่ใช้ล้วนเป็นเกรดอาร์ติสต์อย่างดีเพื่อให้สมกับเงินที่ลูกค้าจ่ายมา เช่น สีน้ำจะเลือกใช้ยี่ห้อเซนเนลิเย่ (Sennelier) ของฝรั่งเศส ขณะที่กระดาษใช้ยี่ห้อแคนสัน (Canson) เป็นต้น”

นอกจากความสามารถในการวาดภาพที่ขายได้แล้ว จิตรกรสาวยังทำเกี่ยวกับกราฟฟิกดีไซน์ ออกแบบโลโก้ การ์ดแต่งงาน และอื่นๆ อีกด้วย เนื่องจากเคยเรียนเกี่ยวกับเน็ตดีไซน์มาก่อน ทุกวันนี้เธอรู้สึกมีความสุขและสนุกกับการทำงานตรงจุดนี้ทุกวันแม้กระทั่งในวันหยุด

“ส้มคิดว่าถ้าเราได้ทำอะไรที่เรารักก่อนแล้วมันหาเงินได้ด้วยก็มีความสุขนะ ก่อนนี้เคยทำงานออฟฟิศได้เงินก็จริง แต่บางทีก็ไม่ได้มีความสุขทุกวันในวันทำงาน หรืออย่างบางคนทำงาน 5 วัน เบื่อ 5 วันเลย รอเสาร์-อาทิตย์อย่างเดียวก็มี แต่เราสามารถทำงานเสาร์-อาทิตย์แล้วมีความสุขได้โดยไม่ต้องหยุดก็ได้ แถมได้เงินอีกต่างหาก คือมันแฮปปี้ทุกอย่าง เมื่อก่อนคุณพ่ออยากให้ทำงานบริษัท ก็จะแซวเราเล่นๆ ว่าจะไปได้ถึงไหนกัน แต่ตอนนี้พอเราแกล้งเปรยเล่นๆ กลับบ้าง อยากทำงานบริษัท ท่านก็พูดว่าทำนี่แหละดีแล้ว ไม่ต้องตื่นแต่เช้าฝ่ารถติดไปทำงาน ทำอยู่บ้านก็ได้เงินเหมือนกัน ไม่ต้องเหนื่อยเดินทาง” จิตรกรฝีมือดีกล่าว

ย้อนประวัติของส้ม โยษิตา เธอชอบศิลปะและรักการวาดภาพตั้งแต่อนุบาลจนกระทั่งตอนมัธยมก็ยังเลือกวิชาจิตรกรรม แต่ด้วยความที่คิดว่าการวาดภาพไม่ได้เป็นอาชีพที่หาเลี้ยงชีวิตได้ จึงไม่คิดเอาดีทางด้านนี้ แต่ทว่าด้วยความชอบในศิลปะอยู่ลึกๆ จึงเลือกเรียนที่มหาวิทยาลัยศิลปากร ด้านเทคโนโลยีเพื่อการศึกษา (เกี่ยวกับสื่อการเรียน) ซึ่งแม้จะไม่ใช่ศิลปะโดยตรง แต่ในวิชาที่เกี่ยวกับศิลปะเธอทำได้ดีเยี่ยม

พอจบปริญญาตรีได้ไปเรียนเน็ตดีไซน์อยู่ 1 ปี เกี่ยวกับคอมพิวเตอร์กราฟฟิกดีไซน์ จากนั้นต่อปริญญาโทด้านบริหารธุรกิจ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ (นิด้า) แล้วทำงานออกแบบเกี่ยวกับการตลาดออนไลน์ เช่น ออกแบบโลโก้ ออกแบบโฆษณา อยู่ประมาณ 5 เดือน ก่อนตัดสินใจเดินทางไปสหรัฐอเมริกาในโครงการออแพร์ เพราะต้องการอยากได้ภาษาและท่องเที่ยวเป็นเวลา 2 ปี

“การไปอยู่อเมริกาทำให้ส้มได้อะไรมากมายค่ะ เช่น ได้อยู่ในครอบครัวของโฮสต์ที่ใจดี เด็กที่ส้มเลี้ยงก็น่ารัก พร้อมทั้งได้เรียนรู้อะไรๆ หลายอย่างนอกเหนือจากภาษาอังกฤษ เช่น เรียนทำป๊อปอาร์ตการ์ด เรียนเกี่ยวกับการใช้สีอะครีลิก เรียนทำหนังสือนิทาน ที่สำคัญคือการที่ต้องมาวาดภาพขายในปัจจุบันก็ได้แรงบันดาลใจมาจากตอนที่อยู่อเมริกา คือมีคนซื้อภาพวาดของส้มที่ส่งไปขายในงาน SMFA Art Sale 2013 ที่ School of The Museum of Fine Arts ในเมืองบอสตัน”

เธอเล่าว่า ทั้งที่ตอนส่งไปไม่ได้คิดว่าจะมีคนซื้อ รู้แค่ว่าตัวเองรักการวาดภาพ แต่ไม่รู้ว่าจะตั้งราคาภาพเท่าไร เพราะไม่เคยมีประสบการณ์ จึงตั้งราคาไปโดยที่ไม่รู้คือ 350 และ 450 เหรียญสหรัฐ ภาพที่ขายได้คือ 350 เหรียญสหรัฐ แต่แบ่งคนละครึ่งกับโรงเรียน

“ตอนนั้นรู้สึกดีใจมาก ไม่คิดว่าจะมีคนซื้อ ซึ่งจากจุดนี้เองที่เป็นแรงบันดาลใจให้ส้มพอกลับมาเมืองไทยเมื่อประมาณ 2 ปีก่อน ก็เลือกที่จะวาดรูปไปก่อนแล้วค่อยๆ โพสต์ผลงานลงเฟซบุ๊กและไอจี ก็ปรากฏว่ามีคนสนใจมากขึ้นเรื่อยๆ เริ่มจากเพื่อน ก็ขยายไปยังเพื่อนของเพื่อน เพื่อนของพี่สาว จนมีคนติดตามเพจมากขึ้น ในที่สุดก็ตัดสินใจวาดภาพขายจนถึงวันนี้”

หากใครที่สนใจอยากให้จิตรกรสาวผู้นี้วาดภาพให้เป็นที่ระลึกในงานและโอกาสต่างๆ หรืออยากชื่นชมผลงานของเธอ สามารถเข้าไปดูได้ที่เฟซบุ๊กและไอจีชื่อ DelziduckStudio และไอดีไลน์ delzi.duck

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

12 ตุลาคม 2559 เวลา 09:30 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/459730

โดย…กาญจนา อายุวัฒน์ธนชัย ภาพ วิศิษฐ์ แถมเงิน

เพลงแจ๊ซมีจังหวะสั่งให้แข้งขาขยับเป็นสวิง…

โน้ต-ดร.มาลียา โชติสกุลรัตน์ กำลัง (เต้น) รออยู่ที่ เดอะ ฮอป แหล่งรวมตัวของชาวลินดี้ฮอปเปอร์ขาสวิงแดนซ์ หรือกลุ่มอินดี้ใต้ดินที่เปิดตัวไปในนาม บางกอกสวิง โดยมีเธอเป็นตัวตั้งตัวตีทำให้สวิงแดนซ์เป็นกระแสใหม่ในกลุ่มวัยรุ่น นอกจากภาพนักเต้น เธอยังทำและเป็นอะไรอีกหลายอย่าง อย่างที่ได้นิยามตัวเองไว้ในเฟซบุ๊ก Malee (นามแฝง) ว่า มาลีเขียนหนังสือสร้างเสริมประสบการณ์อิงลิช และตรีแล้วไปไหน สำนักพิมพ์อะบุ๊ค มาลีเคยเขียนคอลัมน์หนูมาลุยในอะเดย์ และตรีแล้วไปไหนในมันเดย์ มาลีมีงานประจำเป็นนักวิจัย มาลีมีงานเสริมเป็นแม่ค้าขายไข่เค็มซีอิ๊วตราบ้านตลาดน้อย และมาลีมีงานอดิเรกเป็นนักเต้นสวิง

ทายาท

เห็นหน้าหมวยอินเตอร์แบบนี้ แท้จริงแล้วเธอเป็นลูกหลานชาวจีนที่สืบเชื้อสายจากย่านตลาดน้อย ประกอบกิจการผลิตและขายซีอิ๊วดำเค็มมาตั้งแต่รุ่นทวด ตอนนี้สืบทอดสู่รุ่นที่ 4 มีน้องสาวของเธอเป็นคนดูแลการผลิต ส่วนเธอเป็นฝ่ายครีเอทีฟที่สรรหาใส่ความสนุกเข้าไป
โดยจุดเด่นของซีอิ๊วตราตาแป๊ะที่ครอบครัวโชติสกุลรัตน์สืบทอดมา คือไม่มีการเปลี่ยนแปลงสูตรเลยในช่วง 4 ชั่วอายุคนที่ผ่านมา ซึ่งสำหรับคนที่มองว่าความทันสมัยคือการเปลี่ยนแปลงก็อาจไม่จริงเสมอไป เพราะสมัยก่อนไม่ใส่สารเคมี ไม่ใส่วัตถุกันเสีย ทุกอย่างคือธรรมชาติ ซึ่งจุดนี้กลายเป็นข้อดีในปัจจุบัน และเธอยังนำซีอิ๊วดั้งเดิมมาต่อยอดเป็นผลิตภัณฑ์ใหม่ด้วย

“คนสมัยนี้ห่างครัวขึ้นเรื่อยๆ เราก็เลยพยายามคิดผลิตภัณฑ์ที่ทำให้มันง่ายต่อการกินสมัยนี้ เลยลองนำซีอิ๊วที่บ้านมาทำเป็นไข่เค็มซีอิ๊วตราบ้านตลาดน้อย วางขายในห้างสรรพสินค้า กูร์เมต์มาร์เก็ต และร้านสุขภาพต่างๆ เพื่อให้เข้าถึงคนรุ่นใหม่มากขึ้น” เธอกล่าว

การเกิดมาในครอบครัวค้าขายก็ไม่ได้ทำให้เธอต้องโตมาเป็นแม่ค้า ดร.โน้ตค้นหาตัวเองด้วยการร่ำเรียนหลายอย่างและไม่ปิดกั้นตัวเอง ช่วงปริญญาตรีเธอตัดสินใจเลือกเรียนคณะวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ ที่สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง ด้วยกระแสตอนนั้นที่คอมพ์กำลังบูม จบมาเธอได้งานแรกเป็นโปรแกรมเมอร์ที่บริษัทฝรั่ง จากนั้นสอบได้ทุนรัฐบาลไปเรียนต่อปริญญาโทและเอกด้านบริหารเทคโนโลยีที่ประเทศอังกฤษ โดยได้ทำวิจัยเรื่องประสิทธิภาพของนักวิจัย

 นักวิจัย

5 ปีที่เป็นนักเรียนทุน เธอต้องกลับมาใช้ทุนให้ศูนย์เทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์และคอมพิวเตอร์แห่งชาติ (เนคเทค) ผู้ให้ทุนเป็นเวลา 10 ปี แต่ปัจจุบันเธอถูกดึงตัวให้เข้าไปทำงานในกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร (ไอซีที) ที่เปลี่ยนชื่อเป็น กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม ในปัจจุบัน เกี่ยวกับการทำแผนแม่บทและกำหนดนโยบาย โดยการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นแล้ว คือ เปลี่ยนชื่อกระทรวงให้รับกับโลกดิจิทัล

“ปัจจุบันเทคโนโลยีคือทุกอย่าง เป็นหลักและเป็นฐานของทุกสิ่ง งานของทีมเราคือ เข้าไปวางพื้นฐานให้คนที่จะเข้ามาเปลี่ยนหรือปรับการทำงานของกระทรวง โดยก่อนหน้านั้นได้มีการศึกษาเชิงลึกหลายด้าน เช่น อินเทอร์เน็ตเข้าถึงพื้นที่ในประเทศไทยแล้วหรือยัง นักเรียนตามชนบทมีคอมพิวเตอร์พร้อมใช้งานหรือไม่ การค้าขายออนไลน์มีปัญหาอะไร และลึกไปจนถึงพฤติกรรมคนไทยว่าพร้อมกับยุคดิจิทัลแล้วหรือยัง”

เธอแสดงทัศนะว่า สำหรับคนในเมืองใหญ่ไม่น่าเป็นห่วงเรื่องการเข้าถึงอินเทอร์เน็ต แต่ที่เป็นกังวลคือ การใช้อินเทอร์เน็ตอย่างขาดวิจารณญาณ มีใช้แล้วก็ต้องใช้ให้เป็น ใช้อย่างสร้างสรรค์ และใช้เพื่อพัฒนาสร้างอย่างอื่น โดยผู้ใช้ต้องมีภูมิคุ้มกัน เพราะโลกออนไลน์ก็เหมือนสังคมมนุษย์ที่หากไม่มีภูมิคุ้มกันก็อาจโดนหลอกเอาเงิน หรือตนอาจไปทำอะไรที่เสื่อมเสียชื่อเสียงก็เป็นได้

“ภาพใหม่ของกระทรวง ถ้าเป็นไปได้จะไม่ทำงานแค่คนเดียว แต่ต้องวิ่งไปหากระทรวงหรือหน่วยงานอื่นๆ ที่รับผิดชอบโดยตรงเพื่อเปลี่ยนในเรื่องต่างๆ เช่น การเข้าถึงอินเทอร์เน็ตในโรงเรียนก็ต้องวิ่งไปหากระทรวงศึกษาธิการ แต่ทุกเรื่องไม่ใช่เรื่องง่าย ยกเว้นเสียแต่มีการเริ่มต้นในทิศทางที่ถูกต้อง อาจจะใช้เวลากี่ปีไม่มีใครรู้ แต่มันดีที่ได้เริ่มต้นแล้ว ผลของมันก็จะตามมาแน่นอน” ดร.โน้ต เพิ่มเติม

นักเขียน

อีกมุมหนึ่งของนักวิชาการวัย 35 ปี ดร.โน้ต คือเจ้าของนามปากกา “หนูมาลุย” คอลัมนิสต์เรื่องท่องเที่ยวในนิตยสารอะเดย์ตั้งแต่ปี 2552-2555 เธอยังเป็นเจ้าของหนังสือเรื่อง “สร้างเสริมประสบการณ์อิงลิช” และเล่มที่สอง “ตรีแล้วไปไหน” หลังจากนั้นเมื่อหยุดเขียนเรื่องท่องเที่ยวเพราะต้องทำงานประจำจนไม่มีเวลาเดินทาง เธอก็เริ่มสนใจแฟชั่นวินเทจ ด้วยอิทธิพลของเมืองอังกฤษเจ้าแม่ความวินเทจที่ติดตัวมา ทำให้เธอลงไปศึกษาเรื่องเสื้อผ้า รวมถึงวัฒนธรรมในยุควิกตอเรียนถึงยุค 1920-1940 และได้กลับไปเป็นคอลัมนิสต์ให้นิตยสารอะเดย์อีกครั้งในคอลัมน์ เรื่องเล่าสาววินเทจ เกี่ยวกับเกร็ดประวัติศาสตร์แฟชั่น

“แต่ก่อนคุณพ่อคุณแม่ดูภาพยนตร์เก่าๆ หรือฟังเพลงในยุคของเขา มันเลยกลายเป็นสิ่งที่เราเสพมาตั้งแต่เด็กๆ มันไปเชื่อมโยงกับความรู้สึกสบายใจเมื่อได้คิดถึง เป็นภาพแห่งความสุขที่เราจำได้ แต่พอโตขึ้นมา ความชอบแฟชั่นวินเทจมันไปเกี่ยวโยงเกี่ยวกับเรื่องเศรษฐกิจ เพราะว่าเสื้อผ้ามือสองราคาถูกและตัดเย็บไม่เหมือนใคร (หัวเราะ) จนกระทั่งได้ไปอยู่ที่อังกฤษ ไปเห็นเสื้อผ้าสมัยก่อนยุควิกตอเรียนจริงๆ ซึ่งเป็นยุคก่อนอุตสาหกรรมที่มีการตัดเย็บด้วยมือ ลูกไม้เป็นการถักแบบละเอียดลออ โดยแต่ละชิ้นมีเพียงชิ้นเดียว พอได้ไปเจอแล้วก็ได้ศึกษาประวัติศาสตร์ต่อ ยิ่งหาเบื้องหลังก็ยิ่งสนุกเข้าไปใหญ่ จึงเริ่มศึกษาจริงจังจนพบคำว่าสวิงแดนซ์” เธอ กล่าว

ระหว่างปี 1920 – 1940 การเต้นสวิง หรือสวิงแดนซ์ ได้ถือกำเนิดขึ้นและถูกเผยแพร่ไปทั่วอเมริกาและยุโรป จนหายไปหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ก่อนจะกลับมาได้รับความนิยมอีกในปัจจุบัน โดยเธอรู้จักสวิงแดนซ์บนถนนในอังกฤษแล้วติดใจมาตั้งแต่แรกเห็น ทั้งเสื้อผ้า เพลง บรรยากาศ ทุกอย่างคือความวินเทจ เธอจึงได้ชักชวนตัวเองเข้าสู่วงการและเรียนอย่างจริงจังเมื่อกลับมาประเทศไทย

นักเต้นสวิง
แต่แรกวงการสวิงแดนซ์ในประเทศไทยเหมือนเป็นชมรมลับใต้ดิน ไม่มีคนไทย มีแต่ชาวต่างชาติกลุ่มเล็กๆ รวมตัวกันเต้นอย่างเงียบๆ ชาวต่างชาติที่เป็นผู้ตั้งกลุ่ม อันได้แต่ Ben Lepp, Rick Jones จึงได้ชักชวน โอ๊ต  ชยะพงส์ นะวิโรจน์ และสมาชิกคนไทยในตอนนั้น รวมถึงเธอ ไปเต้นกันที่บาร์ เธอเล่าเพิ่มเติมว่า การเต้นสวิงนั้นคือสตรีทแดนซ์ของชาวแอฟริกันที่มาทำงานใช้แรงงานในอเมริกา ตกเย็นพวกเขาจะออกมาเต้นบนถนนประกอบเพลงบลูส์ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับความลำบากของชีวิตเหมือนเพลงลูกทุ่งไทย

โน้ตและโอ๊ตจึงพยายามสร้างกลุ่มคนไทยเพื่อเผยแพร่ศาสตร์และเพื่อรักษาสวิงแดนซ์ไว้ เพราะในประเทศเพื่อนบ้านเคยเกิดเหตุสวิงแดนซ์หายไปหลังจากฝรั่งกลับบ้าน ดังนั้นแม้ว่าเธอจะหวงบรรยากาศอินดี้ใต้ดิน แต่ก็จำเป็นต้องเปิดกลุ่มสอนคนไทยให้สวิงแดนซ์เป็น เพื่อให้มันอยู่ในเมืองไทยต่อไป

“ทุกคนจะออกมากระโดด เป็นการเต้นจริงๆ ในชีวิตจริง ซึ่งนั่นคือความมันส์ของมัน เพราะคาดไม่ได้ว่าจะเต้นอะไรต่อ” เธอกล่าว ทุกวันนี้แก๊งสวิงแดนซ์มีฟลอร์เต้นรำอยู่ที่ เดอะฮอป (The Hop) สตูดิโอที่เป็นเหมือนบ้านหลังที่สองของสมาชิกบางกอกสวิง โดยจะนัดมาสวิงพร้อมกันทุกวันเสาร์และวันอังคาร ตั้งแต่เวลา 2 ทุ่มเป็นต้นไป นอกจากนี้ เธอและเพื่อนยังจัดงานใหญ่ชื่องานปาร์ตี้ Diga Diga Doo ติดต่อกันเป็นปีที่ 2 โดยมีนักเต้นสวิงร่วมงานกว่า 400 คน ซึ่งเป็นงานใหญ่สุดของสาวกสวิง

ดร.โน้ต เต้นสวิงแดนซ์มาได้ประมาณ 5 ปีกว่า ดึงคนไทยมาร่วมเต้นได้เป็นหลักร้อยคน ทว่าสุดท้ายแล้วภาพสวิงแดนซ์ในประเทศไทยจะเป็นอย่างไรยังเป็นเรื่องที่ยังไม่มีคำตอบ

“อย่างในบางประเทศที่คนเต้นสวิงเป็นมากๆ มันจะกลายเป็นเต้นแอโรบิก คือเต้นเป็นก็จริง แต่ไม่มีจิตวิญญาณ หากมีคนจำนวนมากเต้นในสถานที่กว้างใหญ่แต่ไม่มีบรรยากาศของความสุขลอยออกมา ก็สู้คนน้อยๆ ที่เล็กๆ อย่างตอนนี้ไม่ได้”

“ไม่ว่าสุดท้ายแล้วสวิงแดนซ์ในประเทศไทยจะเป็นอย่างไร เราก็จะทำหน้าที่ในการส่งต่อบรรยากาศของความเป็นกันเองและบรรยากาศของความสุขให้มันไม่หายไประหว่างทาง  เราจะไม่ทำให้สวิงแดนซ์เป็นแค่มูฟที่คนก้าวขาไปพร้อมกัน แต่เราจะทำให้เป็นการเต้นที่มีความสุข”
สวิงแดนซ์ คือ การเต้นเป็นคู่ในเพลงแจ๊ซที่มีจังหวะเหวี่ยง (สวิง) โดยมีท่าเต้นพื้นฐานหรือเบสิกสเต็ป 2-3 ท่า แต่ระหว่างที่เต้นสามารถคิดท่าใหม่หรืออิมโพรไวซ์ท่าได้เอง รู้สึกอย่างไรก็เต้นออกมาแบบนั้น ความสุข ความสนุก อารมณ์ และความรู้สึกทุกอย่างที่ลอยออกมานั่นคือหัวใจสำคัญของสวิงแดนซ์

สรุปแล้วเธอมีหลายบทบาท ทั้งนักวิจัย นักเต้นสวิง นักเขียน และล่าสุดเธอเพิ่งร่วมกับ แอ้ มทินา สุขะหุต สร้างแบรนด์ ซูซี่ คิว แฮปปี้ ลินดี้ ฮอปเปอร์ (Susie Q Happy Lindy Hopper) ทำเสื้อผ้าสำหรับนักเต้นสวิงโดยเฉพาะ

ดร.โน้ต สร้างสรรค์สิ่งใหม่ ดูแลสิ่งเก่า และเฝ้ามองอนาคต ยังตอบไม่ได้ว่าอีก 5 ปีข้างหน้าจะเป็นอย่างไร เพราะ 5 ปีที่ผ่านมา ล้วนเต็มไปด้วยสิ่งที่ไม่คาดคิด แต่สิ่งที่ตอบและยืนยันได้ในเวลานี้คือ เธอไม่กลัวที่ต้องทำงานหลายอย่าง เพราะหากทุกอย่างเป็นสิ่งที่รักและถนัด จะทำงานอย่างมีความสุขแค่ไหนก็ได้.