เตรียมจัดตารางเวลาเลี้ยงลูก

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

26 ตุลาคม 2559 เวลา 11:54 น….. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/461993

เตรียมจัดตารางเวลาเลี้ยงลูก

โดย….ราตรีแต่ง

สัปดาห์หน้าจะคลอดแล้ว ก่อนหน้านั้น 3-4 เดือน ว่าที่คุณแม่มือใหม่ก็เตรียมตัวประกาศหาพี่เลี้ยงเป็นมือขวาผู้ช่วยมือหนึ่งไว้นมนานแล้ว แต่ในวันนี้พี่เลี้ยงเด็กมืออาชีพหรือแค่มือสมัครเล่นมาช่วยกันยามคับขัน ก็ยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรเสียอีก เมื่อสถานการณ์บังคับ ด้วยจิตวิญญาณความเป็นแม่บอกตัวเองต้องทำให้ได้

หน้าที่คุณแม่ทั้งเลี้ยงดูลูกตัวน้อย ทั้งดูแลงานบ้าน ต้องทำกับข้าว ซักผ้าลูก สามีเป็นผู้ช่วยทำให้ได้ก็เมื่อเขาเลิกงานกลับบ้านแล้ว บางวันก็ดึกๆ ดื่นๆ บางที 4 ทุ่ม คุณพ่อหนุ่มออฟฟิศกลับมาก็สลบไปแล้ว และพอคุณสามีกลับไปทำงาน คุณแม่ก็ต้องเป็นมือเลี้ยงเดี่ยวรับหน้าที่วันแมนโชว์ทั้งกลางวันและกลางคืน คุณแม่คนเก่งที่มีประสบการณ์แนะอันดับแรก ก่อนคุณพ่อไปทำงานถ้าใครวางแผนตกลงกับสามีให้เตรียมเรื่องสิ่งจำเป็นในชีวิตประจำวันไว้ให้บ้างส่วนหนึ่ง เช่น คุณพ่อช่วยเตรียมอาหารมื้อเช้าและกลางวันให้คุณแม่ ช่วยซักผ้าลูก ล้างขวดนม หรือเตรียมน้ำให้ลูกอาบ นอกจากเป็นแรงงานจากสามีแล้ว ก็ยังเป็นกำลังใจสามีอยู่ช่วยด้วยช่วงเดือนแรก

แล้วยิ่งถ้ารู้เทคนิคที่เป็นตัวช่วยแม่มือใหม่บริหารเวลาก็ยิ่งสบาย คุณแม่ก็สามารถเลี้ยงเบบี๋หน้าใสๆ ได้สวยๆ ลองทำกันดู 3 เรื่องแนะนำลองทำกันดู

จัดตารางเวลาของคุณแม่

จากแต่ก่อนไม่เคยมีการกำหนดเวลาไว้เลยว่าจะตื่นกี่โมง อะไรทำก่อน-หลัง งานทำความสะอาดบ้านซักผ้าที่เคยทำทุกวันอาจทำวันเว้นวัน หรือขัดห้องน้ำจาก 3 วันครั้ง ทำอาทิตย์ละครั้งก็ได้หรือไม่ การปรับเปลี่ยนการใช้ชีวิตโดยกำหนดให้ทิ้งช่วงนานกว่าตอนยังไม่มีลูกก็ดีค่ะ เพื่อไม่ให้เหนื่อย แล้วที่สำคัญเป็นกำลังใจสู้ๆ ดีกว่า เพราะจะทำให้ทำได้จริง และหายกังวลว่าจัดการงานบ้านไม่ทัน ค่อยๆ ทำไปตามกำหนดในตารางเดี๋ยวก็เรียบร้อย อย่าลืมใส่สิ่งที่ต้องทำต่างๆ ลงไปด้วย เช่น กำหนดจ่ายใบเสร็จต่างๆ ค่าไฟ ค่าน้ำประปา วันซื้อของกินของใช้เข้าบ้าน ฯลฯ

จัดตารางเวลาคุณลูก

เมื่อคลอดน้องเบบี๋ตัวอ้วนออกมาทีนี้ชีวิตเริ่มไม่ง่ายแล้ว เสียงร้องไห้ทารกทำให้หัวหมุนมากๆ เด็กตัวน้อยเพิ่งคลอด กินนมทั้งกลางวัน กลางคืน และนมแม่ล้วนๆ มีคุณแม่บางคนแชร์ประสบการณ์เข้าโรงพยาบาลอีกรอบ “แผลผ่าตัดฉีกค่ะ!!!” ช่วงนี้คือการใช้ชีวิตโหด เป็นช่วงคุณแม่สุดเบลอสับสนลืมโน่นลืมนี่ แล้วทุกอย่างวุ่นวายไปหมด ขอแนะนำให้ทำตารางสำหรับทุกอย่างไว้ นอกจากจัดให้ตัวแม่เองตารางกิจวัตรของเจ้าตัวเล็กก็สำคัญมาก ตั้งแต่เวลาตื่นนอนของลูก เวลากินนม อาบน้ำ นอน ฯลฯ คุณแม่มือโปรแนะว่าพยายามทำตามตารางให้ได้ แต่อย่าเป๊ะ อย่าเคร่งครัดตามตารางมากเกินไป เพราะยิ่งเครียดเข้าไปอีก ทุกอย่างเข้าที่เข้าทางง่ายยิ่งขึ้น ถ้าการทำตามตารางเวลาได้แล้ว และสามารถแทรกสิ่งที่ต้องทำระหว่างวันได้ในช่วงเวลาไหนบ้าง

รู้จักกระจายงาน

คุณแม่คนเก่งต้องรู้จักขอความช่วยเหลือจากคนอื่น แน่นอนว่าหน้าที่เลี้ยงลูกเราทำได้ดีที่สุดอยู่แล้ว แต่คงไม่สามารถทำได้ดีสมบูรณ์แบบทุกๆ อย่างแน่นอน ลองหันไปดูสิว่าใครพอจะเป็นผู้ช่วยได้บ้าง เช่น จ้างคนทำความสะอาดบ้านอาทิตย์ละ 1 ครั้ง ถ้าหาลูกจ้างประจำไม่ได้ หรือสามีเราเลยช่วยแบ่งงานไปบ้าง ช่วงลูกหลับแม่ก็หลับด้วย หรือขอคุณพ่อช่วยดูลูกในวันหยุด หรือให้ช่วยงานบ้านบางอย่าง บางคนเกรงใจคุณย่า คุณยาย พี่ป้าน้าอา แต่ถ้าการอยู่เป็นครอบครัวใหญ่ การมีส่วนร่วมในการดูแลหลาน ก็ยิ่งสร้างความผูกพัน หรือจ้างคนช่วยดูแลลูก คุณแม่อาจรู้สึกว่าไม่เห็นใครเลี้ยงเด็กเป็นเลยสักคน แต่เชื่อเถอะว่าคนเราฝึกฝนกันได้ ลองเลือกและไว้ใจฝึกให้คล่องแคล่ว จะทำให้ทุกคนใช้ชีวิตอย่างสบายใจ ไม่ต้องกังวลมาก เผื่อคุณแม่จำเป็นต้องออกไปทำธุระนอกบ้าน จะได้ดูแลลูกแทนได้ ไปไหนๆ ได้ การรับหน้าที่ทำคนเดียวตายแน่ๆ เพราะกลางคืนก็ไม่ได้นอน กลางวันยังต้องทำนั่นทำนี่อีก

 

ต้นไม้ทรงปลูก ตลอด 70 ปีครองราชย์

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

26 ตุลาคม 2559 เวลา 11:22 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/461985

ต้นไม้ทรงปลูก ตลอด 70 ปีครองราชย์

โดย…วรธาร ภาพ (สักทรงปลูกและจันทรงปลูก) กฤษณ์ พรหมสาขา ณ สกลนคร ภาพ (จามจุรีทรงปลูก) วิศิษฐ์ แถมเงิน

ตลอด 70 ปี ที่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทรงครองสิริราชสมบัติ ได้ทรงประกอบพระราชกรณียกิจนานัปการโดยมิทรงรู้จักคำว่าเหน็ดเหนื่อยเพื่อประโยชน์สุขของ
พสกนิกรชาวไทย หนึ่งในนั้นคือทรงปลูกต้นไม้ในโอกาสเสด็จพระราชดำเนินไปทรงงาน หรือทรงเยี่ยมราษฎรในที่ต่างๆ รวมถึงในพื้นที่ส่วนพระองค์ไว้เป็นที่ระลึกและให้แบบอย่างในการอนุรักษ์ป่าไม้ไว้เสมอ ด้วยทรงเห็นความสำคัญของปัญหาป่าเสื่อมโทรม ซึ่งส่งผลกระทบต่อปัญหาด้านอื่นๆ ไม่เฉพาะเรื่องดินและน้ำ หากแต่โยงถึงปัญหาสังคม เศรษฐกิจ การเมือง คุณธรรม และระบบนิเวศบางอย่างด้วย

หลายคนอาจยังไม่รู้ว่า พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช รัชกาลที่ 9 ของชาวไทยทรงปลูกต้นไม้อะไรบ้าง ทรงปลูกที่ไหน เพื่ออะไร และในโอกาสอะไร โพสต์ทูเดย์จึงขอนำเสนอต้นไม้ทรงปลูกที่น่าสนใจ เพื่อให้ประชาชนคนไทยได้น้อมรำลึกถึงพระมหากรุณาธิคุณของพระองค์ และได้เจริญรอยตามที่ทรงทำให้เห็น ซึ่งบัดนี้ต้นไม้ทรงปลูกได้เจริญเติบโตลดหลั่นกันตามกาลเวลาที่ทรงปลูก

 

สำหรับต้นไม้ทรงปลูกนั้น พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช โปรดทรงปลูกต้นไม้ยืนต้นเป็นส่วนใหญ่ อาทิ ต้นสัก รัง ประดู่ พิกุล พะยอม สนฉัตร โพธิ์ จัน ยางนา เป็นต้น และในการทรงปลูกต้นอะไรนั้นจะทรงพิจารณาความเหมาะสมกับสถานที่ปลูกด้วย ดังที่ได้มีพระราชกระแสเมื่อคราวเสด็จฯ ไปทรงปลูกต้นนนทรี ที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เมื่อปี 2506 ว่า

“ขอพูดอะไรสักหน่อย วันนี้ได้รับเชิญมาปลูกต้นไม้ ก็ทำให้คิดว่าการปลูกต้นไม้ก็จำเป็นจะต้องเลือกว่าต้นอะไรจึงจะดี เหมาะสำหรับมหาวิทยาลัย ต้นไม้อะไรๆ ก็สีเขียว ต้นนนทรีที่เลือกเป็นต้นไม้ของเกษตร ก็เหมาะสมที่มีสีเขียวด้วย เหมาะมากและน่ายินดีมาก ที่ต้นนนทรีนั้นปลูกได้ทั้งทุกแห่งของไทย เพราะทนแล้ง ทนแดดได้ นี่เป็นความหมายที่ดี เพราะคนไทยถ้าปลูกในแผ่นดินไทยก็เติบโตดีและเจริญดี ต้นไม้ต้องมีดิน จึงจะเจริญได้ดี ถ้าเอาไปไว้ในกระถาง หรือเอาไปปลูกในน้ำหรือปลูกในน้ำยาคุณภาพดีๆ จากต่างประเทศก็จะหงอย อยู่ไม่ได้ เขาต้องการดิน ขอฝากต้นไม้นี้ให้มหาวิทยาลัยและนิสิตช่วยกันรักษาให้ดี อย่าให้หงอย ขอฝากนิสิตทั้งหลาย ขอให้ช่วยกันรักษาตัวเองให้ดี และอย่าลืมว่าตัวเองนั้นจะอยู่กันได้ก็ด้วยแผ่นดินไทย ขอให้ช่วยรักษาแผ่นดินไทยไว้ด้วย คนไทยถ้าไร้แผ่นดินก็จะหงอยกันหมด อยู่กันไม่ได้ และเราก็ไม่อยากให้เป็นเช่นนั้น”

ต้นไม้ทรงปลูกในมหาวิทยาลัย

ถ้าพูดถึงลูกนนทรีทุกคนจะรู้จักดีว่าหมายถึงมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ (มก.) ซึ่งชื่อเรียกนี้ก็มีที่มาจากต้นนนทรีที่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชทรงปลูกนั่นเอง เกี่ยวกับเรื่องนี้ ดร.จงรัก วัชรินทร์รัตน์ รักษาการแทนอธิการบดีมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ให้ข้อมูลว่า พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช รัชกาลที่ 9 ได้มีพระมหากรุณาธิคุณต่อมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ยิ่งยวด โดยได้เสด็จฯ ไปมหาวิทยาลัยถึง 9 ครั้ง และทรงปลูกต้นนนทรีเป็นที่ระลึกถึง 9 ต้น

รักษาการแทนอธิการบดี มก. กล่าวต่อว่า วันศุกร์ที่ 29 พ.ย. 2506 เวลา 15.30 น. เป็นวันที่พระองค์เสด็จฯ ไปมหาวิทยาลัยครั้งแรก พร้อมสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ทรงปลูกต้นนนทรีจำนวน 9 ต้น ณ บริเวณด้านหน้าอาคารหอประชุมมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ พร้อมพระราชทานต้นนนทรีเป็นต้นไม้สัญลักษณ์ประจำมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ในคราวครั้งนั้น หลังทรงปลูกต้นนนทรีเรียบร้อยแล้วได้ทรงดนตรีร่วมกับวง อ.ส.วันศุกร์ และมีวง KU Band ของมหาวิทยาลัยเข้าร่วมบางส่วน ณ หอประชุมมหาวิทยาลัย

 

“จึงนับเป็นเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ 2 เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันเดียวกัน กล่าวคือ ทรงปลูกต้นนนทรีและทรงดนตรี ณ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์เป็นการส่วนพระองค์ครั้งแรก และนำมาสู่การเสด็จฯ เยี่ยมต้นนนทรีทรงปลูกและทรงดนตรี สืบเนื่องมาจนถึงปี 2515 รวม 9 ครั้ง ด้วยเหตุนี้มหาวิทยาลัยจึงได้จัดงาน “ต้นไม้ทรงปลูก ดนตรีทรงโปรด” ในวันที่ 29 พ.ย.ของทุกปี เพื่อสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณ ซึ่งในปีนี้จะจัดน้อมอาลัยอย่างยิ่งใหญ่ โดยกิจกรรมหลักนอกจากการแสดงดนตรีของวง KU Band ที่อัญเชิญเพลงพระราชนิพนธ์มาเล่นแล้วจะมีการรายงานข้อมูลสุขภาพของต้นนนทรีทั้ง 9 ต้นให้ทุกคนทราบด้วย”

นอกจากต้นนนทรีทรงปลูกแล้ว ได้ทรงปลูกต้นไม้เป็นที่ระลึกที่มหาวิทยาลัยอีก 2 แห่ง คือ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ โดยที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้เสด็จฯ ไปทรงปลูกต้นจามจุรี จำนวน 5 ต้น ในวันที่ 15 ม.ค. 2505 ณ บริเวณด้านหน้าหอประชุมจุฬาฯ ฝั่งสนามฟุตบอลทางด้านขวา จำนวน 3 ต้น และด้านซ้ายอีก 2 ต้น ซึ่งต้นจามจุรีเหล่านี้ทรงนำมาจากวังไกลกังวล อ.หัวหิน จ.ประจวบคีรีขันธ์ ในการนี้ได้พระราชทานพระราชดำรัสถึงความผูกพันระหว่างชาวจุฬาฯ กับจามจุรีว่ามีมานานตั้งแต่สร้างมหาวิทยาลัย ดอกสีชมพูเป็นสัญลักษณ์สูงสุดของจุฬาฯ และหนึ่งพระราชดำรัสตอนหนึ่งที่สร้างความประทับใจที่ชาวจามจุรีน้อมใส่เกล้า คือ “จามจุรีที่นำมานั้นโตขึ้นสมควรที่จะเข้ามหาวิทยาลัยเสียที และสถานที่นี้เหมาะสมที่สุด จึงขอฝากต้นไม้ไว้ 5 ต้นให้เป็นเครื่องเตือนใจตลอดกาล”

ขณะที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (มธ.) ได้เสด็จฯ ไปทรงปลูกต้นหางนกยูงฝรั่งจำนวน 5 ต้น ณ ด้านหน้าหอประชุมใหญ่ มธ. เมื่อวันที่ 9 ก.พ. 2506 เวลา 14.30 น. พร้อมพระราชทานให้เป็นต้นไม้สัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เพราะหางนกยูงฝรั่งนั้นออกดอกสีเหลืองและแดงในช่วงหน้าร้อน มีสีสอดคล้องกับสีประจำมหาวิทยาลัยคือ สีเหลือง-แดง นอกจากนี้ ได้ทรงปลูกต้นกัลปพฤกษ์ที่คณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ในคราวเสด็จฯ ไปทรงเปิดมหาวิทยาลัยขอนแก่น เมื่อวันที่ 20 ธ.ค. 2510 ต่อมาในปี 2517 ทรงปลูกต้นประดู่แดง ที่คณะศึกษาศาสตร์

ต้นไม้ทรงปลูกในวัด

วัดถือเป็นสถานที่หนึ่งที่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชทรงปลูกต้นไม้เป็นอนุสรณ์ ซึ่งพระองค์ได้ทรงปลูกไว้หลายวัด โดยที่ทรงพระผนวช (22 ต.ค.-5 พ.ย. 2499) และประทับที่วัดบวรนิเวศวิหารเป็นเวลา 15 วัน ในคราวเสด็จลาผนวชได้ทรงปลูกต้นสักและต้นสนฉัตรไว้เป็นพระราชานุสรณ์ในวัดบวรนิเวศวิหารด้วย

สมเด็จพระวันรัต เจ้าอาวาสวัดบวรนิเวศวิหาร กล่าวว่า ในวันที่ 5 พ.ย. 2499 เป็นวันที่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช รัชกาลที่ 9 ทรงลาผนวช ณ บริเวณด้านหน้าของพระตำหนักใหญ่ วัดบวรฯ จากนั้นได้เสด็จฯ ไปทรงปลูกต้นสัก 1 ต้น ที่บริเวณข้างพระตำหนักปั้นหย่า และทรงปลูกต้นสนฉัตร 2 ต้น ที่บริเวณด้านหน้าพระตำหนักทรงพรตหอสหจร เวลา 10.15 น. เสด็จออก ณ พระตำหนักปั้นหย่าในการพระราชพิธีทรงลาผนวช ทรงประกาศลาสิกขา ปัจจุบันทั้งต้นสักและสนฉัตรทรงปลูกได้งอกงามและเติบใหญ่มั่นคง

นอกจากวัดบวรฯ ยังมีหลายวัดที่ทรงปลูกต้นไม้แตกต่างกันไป อาทิ วัดเบญจมบพิตร กรุงเทพฯ ทรงปลูกต้นสาละ บริเวณหน้าศาลาร้อยปีปิยมหาราชอนุสรณ์ ในวันที่ 22 ต.ค. 2516 วัดเทวสังฆารามพระอารามหลวง (วัดเหนือ) ต.บ้านเหนือ อ.เมือง จ.กาญจนบุรี ทรงปลูกต้นโพธิ์ไว้ที่บริเวณหน้าพระอุโบสถ วัดเทวสังฆาราม ในคราวเสด็จฯ ถวายผ้าพระกฐินเมื่อปี 2506 ปัจจุบันต้นโพธิ์นี้ใหญ่โตให้ร่มเงาและเป็นสัญลักษณ์ประจักษ์ถึงความห่วงใยของพระองค์ที่มีต่อพสกนิกรชาวกาญจนบุรีถึงวันนี้ นอกจากนี้ ยังทรงปลูกต้นโพธิ์ที่วัดญาณสังวราราม บางละมุง จ.ชลบุรี อีกด้วย

 

ที่วัดระฆังโฆสิตาราม กรุงเทพฯ ทรงปลูกต้นจันในบริเวณด้านหน้าตำหนักจันทน์ หรือหอพระไตรปิฎก เมื่อวันที่ 18 ก.ย. 2514 ซึ่งหอพระไตรปิฎกนี้ได้รับการซ่อมแซมครั้งใหญ่เมื่อคราวฉลองกรุงรัตนโกสินทร์ 200 ปี และได้รับรางวัลอาคารอนุรักษ์ดีเด่นประจำปี 2530 จากสมาคมสถาปนิกสยาม ในพระบรมราชูปถัมภ์ ต้นพิกุล ทรงปลูกที่วัดศรีสวรรค์สังฆาราม จ.นครสวรรค์

ขณะที่ภาคเหนือทรงปลูกต้นจำปา ที่วัดศรีดอนมูล อ.สารภี จ.เชียงใหม่ เป็นอนุสรณ์ ในคราวเสด็จฯ ไปทรงยกช่อฟ้าวิหาร เมื่อวันที่ 8 ก.พ. 2524 พระครูสิริศีลสังวร หรือครูบาน้อยเตชปัญโญ เจ้าอาวาสวัดศรีดอนมูล กล่าวว่า ต้นจำปาทรงปลูกนี้ทางวัดได้ดูแลรักษาอย่างดี ปัจจุบันยืนตระหง่านให้ความร่มเย็นอยู่ข้างวิหารภายในวัด ให้ร่มเย็นสำหรับผู้ที่มายืนพักหรือหลบร้อนได้อย่างดี ประชาชนที่เดินผ่านต้นจำปาต้นนี้หรือมายืนหลบร้อนแล้วก็จะยกมือไหว้เสมอ

“บางคนเมื่อรู้ว่าเป็นต้นไม้ทรงปลูกถึงกับน้ำตาร่วง เพราะความคิดถึงพระองค์ท่าน พร้อมทั้งยกมือท่วมศีรษะ ปัจจุบันจำปาทรงปลูกนี้มีความสูงประมาณ 20 เมตร มีอายุ 35 ปี ทางวัดจะดูแลรักษาอย่างดีเพื่อให้ประชาชนที่มาเห็นและน้อมสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณของพระองค์ท่าน”

ต้นไม้ทรงปลูกในที่ส่วนพระองค์

ในบริเวณพระตำหนักสวนจิตรลดา พระราชวังดุสิต กรุงเทพฯ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ได้ทรงปลูกต้นยางนา พร้อมด้วยข้าราชบริพาร เมื่อวันที่ 28 ก.ค. 2504 จำนวน 1,096 ต้น ซึ่งเป็นวันคล้ายวันประสูติ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร ปัจจุบันต้นยางนาเหล่านั้นเจริญงอกงามแข็งแรง

 

 

ทว่าสิ่งที่ประชาชนคนไทยควรจะรู้ไว้ก็คือว่า ต้นยางนาเหล่านี้มีที่มาที่ทำให้คนไทยตระหนักในพระราชอุตสาหะของพระองค์ก็คือ คราวหนึ่งพระองค์เสด็จแปรพระราชฐานไปประทับ ณ วังไกลกังวล ในปี 2503 เมื่อเสด็จฯ ผ่าน อ.ท่ายาง จ.เพชรบุรี ทอดพระเนตรสองข้างทางเห็นต้นยางขนาดใหญ่เป็นจำนวนมาก จึงมีพระราชดำริที่จะสงวนป่ายางนี้ไว้ด้วยพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์ แต่ไม่สามารถดำเนินการได้ เนื่องจากมีราษฎรเข้าไปทำไร่สวนในบริเวณดังกล่าวมาก จะต้องจ่ายเงินทดแทนในการจัดหาที่ใหม่

เมื่อไม่สามารถดำเนินการได้ตามพระราชประสงค์ จึงทรงทดลอง “ปลูกต้นยาง” เอง ได้ทรงเพาะเมล็ดยางที่เก็บจากต้นยางนาในเขต อ.ท่ายาง ในกระถางบนพระตำหนักเปี่ยมสุข วังไกลกังวล และทรงปลูกต้นยางนาเหล่านั้นในแปลงทดลองป่าสาธิตใกล้พระตำหนักเรือนต้น ฉะนั้นจะเห็นว่าต้นยางทรงปลูกนั้นทรงได้มาจากการเพาะเมล็ดโดยพระองค์เอง และเชื่อไหมว่าต้นยางที่ท่ายางทุกวันนี้ลดลงเกือบสูญพันธุ์ แต่พันธุกรรมของยางนาเหล่านั้นยังได้รับการอนุรักษ์ไว้ได้ที่สวนจิตรลดา

ต้นศรีตรังทรงปลูกล่าสุด

อาจเรียกว่าเป็นต้นไม้ที่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชทรงปลูกล่าสุด โดยขณะที่ประทับเพื่อรักษาพระองค์จากพระอาการประชวร บนชั้น 16 อาคารเฉลิมพระเกียรติ โรงพยาบาลศิริราช ในวันที่ 6 ส.ค. 2554 เวลา 18.05 น. ได้เสด็จลงจากชั้น 16 อาคารเฉลิมพระเกียรติ โรงพยาบาลศิริราช พร้อมด้วย สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ไปยังสนามหญ้าด้านซ้ายและด้านขวาของลานพระบรมราชานุสาวรีย์ สมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก ทรงปลูกต้นศรีตรังพร้อมพรวนดินรดน้ำให้เป็นสิริมงคลแก่โรงพยาบาลศิริราชจำนวน 2 ต้น ท่ามกลางประชาชนที่เฝ้าฯ รับเสด็จด้วยความปลาบปลื้ม

สำหรับลักษณะทั่วไปของต้นศรีตรังเป็นไม้ต้นขนาดเล็กสูงประมาณ 4-10 เมตร ผลัดใบ เรือนยอดโปร่ง เปลือกสีน้ำตาลอมขาว แตกล่อนเป็นแผ่นบางตามยาวคล้ายกระดาษ มีถิ่นกำเนิดในแถบอเมริกาใต้ จะออกดอกสีม่วงอ่อนประมาณเดือน ม.ค.-มี.ค. เป็นผลประมาณเดือน เม.ย.-พ.ค. พระยารัษฎานุประดิษฐ์ฯ สมุหเทศาภิบาลมณฑลภูเก็ตนำเข้ามาปลูกที่ จ.ตรัง เป็นที่แรกเมื่อประมาณ 100 ปีก่อน จึงได้ชื่อว่า “ต้นศรีตรัง” เคยเป็นต้นไม้ประจำมหาวิทยาลัยมหิดล และมีปลูกที่โรงพยาบาลศิริราชก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นต้นกันภัยในปัจจุบัน

ยังมีต้นไม้ทรงปลูกอีกมากมายในที่ต่างๆ แต่คงไม่สามารถนำเสนอได้หมดทุกที่ แต่สิ่งสำคัญที่อยากบอกประชาชนคนไทยทุกคนว่า ต้นไม้ทรงปลูกเหล่านี้ไม่ว่าจะทรงปลูกไว้ที่ไหนก็ขอให้ช่วยกันดูแลรักษาให้ดี โดยเฉพาะเจ้าของสถานที่อย่าได้ละเลยเป็นอันขาด เพราะนี่คือต้นไม้ของพ่อที่ทรงปลูกไว้เป็นอนุสรณ์และเป็นแบบอย่างให้ทุกคนได้เจริญรอยตาม

 

เสียงจากคนเล็กๆ ชีวิตเปลี่ยน เพราะ ‘ในหลวง’

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

25 ตุลาคม 2559 เวลา 11:48 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/461811

เสียงจากคนเล็กๆ ชีวิตเปลี่ยน เพราะ ‘ในหลวง’

โดย…กองทรัพย์

ข่าวการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ของประชาชนชาวไทย การเสด็จสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มหิตลาธิเบศรรามาธิบดี จักรีนฤบดินทร สยามินทราธิราช บรมนาถบพิตร ในอีกแง่มุมหนึ่งคือ การที่คนไทยร่วมเป็นหนึ่งเดียวกันหลอมรวมความรักและความจงรักภักดีน้อมส่งเสด็จพระองค์ท่านสู่สวรรคาลัย

เรื่องราวคุณงามความดี พระปรีชาสามารถ ตลอดจนพระอัจฉริยภาพด้านต่างๆ ของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ได้รับการนำมาเผยแพร่สู่สายตาชาวไทยและชาวโลกอย่างต่อเนื่อง เป็นภาพพระราชกรณียกิจที่น้อยคนนักจะมีโอกาสได้เห็นก็มีโอกาสได้เห็นในวันนี้ เชื่อว่าหลายคนมีชีวิตที่เปลี่ยนไปด้วยพระมหากรุณาจากในหลวง และในบรรดาผู้คนเรือนหมื่นเรือนแสนที่หลั่งน้ำตา มีประชาชนอีกนับไม่ถ้วนที่ชีวิตเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม เมื่อน้อมนำคำสอนของพระองค์ท่านมาใช้

ศาสตร์พระราชาคืนชีวิต

เช้าวันที่ 14 ต.ค. พสกนิกรผู้จงรักภักดี เฝ้าฯ รอส่งเสด็จในหลวงของพวกเขา ท่ามกลางผู้สูงอายุและผู้หญิง คนแก่ และเด็ก เราเจอ ต่าย-ณรงค์เดช บุญวงศ์ วัย 38 ปี ที่เชิงสะพานอรุณอมรินทร์ฝั่งโรงพยาบาลศิริราช บทสนทนาเริ่มจากคำถามที่ว่า เขามาจากไหน?

 

“ผมเป็นประชาชน อ.แม่ไจ จ.พะเยา เดินทางมากรุงเทพฯ เพราะตั้งใจจะนำข้าวอินทรีย์ที่ปลูกเองมาขาย แต่ก็ได้ทราบข่าวจากแถลงการณ์สำนักพระราชวังเสียก่อน รีบเดินทางมาที่นี่ทันที โดยเดินทางมาคนเดียว และมาถึงโรงพยาบาลตั้งแต่เวลา 05.00 น. ในครั้งแรกผมรู้สึกตกใจ เสียใจมาก หัวใจสลายแต่ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าการมาน้อมส่งเสด็จเป็นครั้งสุดท้าย”

น้ำเสียงที่เหนื่อยปนเศร้า ดวงตาที่แดงก่ำ บ่งชัดว่าเขาผ่านการร้องไห้มาไม่น้อยกว่าคนอื่นๆ หนุ่มจากพะเยาคนนี้ บอกว่า เขาคือคนหนึ่งซึ่งเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เมื่อน้อมนำคำสอนของในหลวงมาใช้กับชีวิต “ที่บ้านของเราเป็นเกษตรกร แม่เล่าให้ฟังว่าเมื่อก่อนพะเยามีน้ำป่าไหลหลากทุกปี น้ำท่วม เรือกสวนไร่นาเสียหายจนชาวบ้านต้องอพยพไปทำกินในจังหวัดอื่นหมด แต่เมื่อในหลวงมีพระราชดำริให้สร้างอ่างเก็บน้ำแม่ปืม ในปี 2525 พะเยาก็ไม่เจอน้ำป่าและไม่มีใครย้ายถิ่นฐานไปไหนอีกเลย

“ส่วนตัวผมเชื่อมโยงกับพระองค์ท่านด้วยแนวคิดเกษตรทฤษฎีใหม่ ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้ผมเปลี่ยนเป็นคนใหม่ในช่วง 3 ปีที่ผ่านมานี้” ณรงค์เดช เล่าย้อนว่า เคยทำงานรับเหมาทำเฟอร์นิเจอร์มาก่อน ใช้ชีวิตสำมะเลเทเมา ดื่มเหล้า ไม่เก็บเงิน “ฐานะทางบ้านแทนที่จะดีขึ้นเพราะเราทำงาน ก็ฉุดรั้งความเจริญลงเรื่อยๆ เป็นแบบนี้จนกระทั่งอายุ 35 ปี แต่ผมภูมิใจที่จะบอกว่าชีวิตผมเปลี่ยนแปลงไปด้วยการกลับมาทำงานเป็นเกษตรกรที่บ้านเกิดเมื่อ 3 ปีที่แล้ว

ผมมีในหลวงเป็นต้นแบบในการพัฒนาตัวเอง ผมเลิกดื่มเหล้าได้อย่างเด็ดขาด ทั้งๆ ที่ดื่มมาหลายปี ผมมีชีวิตที่ดีขึ้นจากแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียงของพระองค์ท่าน ผมใช้ที่ดินไม่กี่ไร่ในพะเยาทำเป็นสวนแลกเปลี่ยนเรียนรู้กสิกรรมธรรมชาติ โดยมีผมเป็นวิทยากร ผมไม่ได้เป็นเกษตรกรเพราะใครๆ บอกให้ทำ และไม่ได้บอกว่าทุกคนจะต้องมาทำเหมือนผม แต่ผมตระหนักรู้ถึงคุณค่าของอาชีพนี้ เพราะเป็นสิ่งที่ทำให้ผมอยากเป็นคนดีขึ้นและอยากพัฒนาผืนดินให้ดีขึ้น

 

 

วันนี้เมื่อสิ้นพระองค์ท่านแล้ว แต่อย่างไรเสีย พระบารมีและพระมหากรุณาธิคุณของพระองค์ ยังแผ่ไพศาลและคอยปกป้องคุ้มครองคนไทยอยู่ทุกแห่งหน ผมในฐานะที่เป็นเกษตรกรจะนำความรู้ที่มีไปเผยแพร่ต่อ สืบทอดตามแนวทางของในหลวง นำศาสตร์ของพระราชาช่วยเหลือคนอื่นๆ ให้ชีวิตพวกเขาดีขึ้นต่อไป ผมจะทำให้ดีที่สุดจนสิ้นชีวิตของผม” ณรงค์เดช ตั้งปณิธาน

เสียสละให้ได้อย่างพ่อ

การพูดคุยกับณรงค์เดช ทำให้นึกถึงเมื่อครั้งเดินทางไป จ.เพชรบุรี ร่วมกับสำนักทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ ต.พุสวรรค์ อ.แก่งกระจาน จ.เพชรบุรี เนื่องจากทราบว่าเป็นหมู่บ้านที่ได้รับการยกย่องให้เป็นครัวเรือนต้นแบบเศรษฐกิจพอเพียง อีกทั้งชาวบ้านก็ได้น้อมนําแนวปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงไปปรับใช้ในชีวิตประจำวัน

สิ่งพิเศษกว่านั้นคือการได้พบกับ ลุงสุรดิษ สดใส ประชาชนผู้ทูลเกล้าฯ ถวายที่ดินทำกิน 30 ไร่ เพื่อสร้างเป็นอ่างเก็บน้ำพุสวรรค์ อันเนื่องมาจากพระราชดำริในปี พ.ศ. 2528 ลุงสุรดิษ ฉายภาพอันแห้งแล้งของ ต.พุสวรรค์ ก่อนหน้านั้นให้ฟัง…

“เมื่อ 30 กว่าปีก่อน บ้านเราแล้งหนัก อาชีพหลักของชาวบ้านคือปลูกกล้วย มะนาว และมีปลูกข้าว เลี้ยงสัตว์ แต่เมื่อไม่มีน้ำ ประชาชนก็ทุกข์ยาก อพยพโยกย้ายทิ้งถิ่นฐานก็มี มีจำนวนหนึ่งบุกรุกป่าแก่งกระจานไปตัดไม้มาเผาถ่านขายก็มี เวลานั้น พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9 ทรงมีสายพระเนตรอันยาวไกลมองเห็นว่าพื้นที่ตรงนี้ของผม จะทำให้ชาวบ้านมีน้ำกินน้ำใช้ เดิมทีท่านให้คนมาติดต่อขอซื้อ แต่พอเรารู้ว่าเป็นโครงการในพระราชดำริ ก็ปรึกษากันในครอบครัว และยินดีที่จะถวายให้พระองค์ท่านเพื่อใช้เป็นประโยชน์ของชุมชน”

 

 

พื้นที่สีเขียวที่โอบล้อมอ่างเก็บน้ำแห่งนี้เป็นคำตอบของความอุดมสมบูรณ์ที่คืนกลับมาแก่ ต.พุสวรรค์ “ตั้งแต่มีโครงการจากพระราชดำริของพระองค์ท่าน ปี 2528 ที่นี่ไม่มีขาดแคลนน้ำเลยตลอดทั้งปี พอมีอ่างเก็บน้ำนี้ก็ได้พึ่งพิงทั้งวิถีชาวบ้านและการเกษตร เรามีน้ำซึ่งก่อให้เกิดประโยชน์มหาศาล จากพื้นที่ไม่มีน้ำ แห้งแล้ง ปลูกอะไรก็ไม่ขึ้น แต่พอได้พื้นที่ตรงนี้ ได้อ่างเก็บน้ำบริเวณนี้ ก็ทำให้มีน้ำใช้ในการเกษตร เพียงพอสำหรับหมู่บ้านทั้งหมู่บ้าน รวมทั้งยังเป็นน้ำประปาใช้ในบ้านครัวเรือนได้ด้วย

หนี้สินที่เคยมี พระองค์ท่านก็นำแนวทางการเก็บออมเงินมาสอน ทำให้เรารู้ว่าสิ่งไหนจำเป็นไม่จำเป็น ขายของจากการเกษตร มีรายได้ เก็บเงินได้ก็เพิ่มความอยู่ดีกินดีให้แต่ละครอบครัวมากๆ และทุกวันนี้ ยังอาศัยเส้นทางนี้ตลอด มองเห็นความชุ่มฉ่ำแล้วภาคภูมิใจ

การยกพื้นที่ส่วนตัวให้กลายเป็นพื้นที่ส่วนรวม ผมว่ามันคุ้มค่าและดีมากๆ ถ้าผมไม่ได้สละพื้นที่ตรงนี้ก็ไม่รู้ว่าจะได้ทำนาหรือเปล่า พวกเราจะมีน้ำใช้หรือเปล่า ถามว่าพื้นที่ 30 ไร่ ไม่เสียดายหรือ สำหรับผมเหลือพื้นที่แค่ 10 ไร่ ไว้ทำกินก็เหลือแหล่แล้ว แต่ 30 ไร่ของผมให้ประโยชน์คนอีกเป็นหลายร้อย ผมว่านี่คือการพอเพียงอย่างแท้จริง นี่คือการเสียสละเพื่อคนส่วนมาก เราทำตามพ่อหลวงของเรา รู้สึกดีใจ และภูมิใจได้เสียสละเพื่อให้พัฒนา” ถึงวันนี้ชีวิตของลุงสุรดิษ ไม่ได้เปลี่ยนไปแค่คนเดียว แต่ชีวิตของชาวพุสวรรค์ ทั้งหลายก็เปลี่ยนไปด้วย

 

 

หญิงที่เห็นในหลวงแบบต้นแบบ

แม้ไม่ได้เกี่ยวโยงกับพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ด้วยวิถีการเกษตร แต่ ป้าจินดา มากดวงเทียน อาสาสมัครคุมประพฤติ (อ.ส.ค.) กระทรวงยุติธรรม อาศัยในย่านชุมชนสี่แยกบ้านแขก กรุงเทพฯ ก็เชื่อมโยงพระองค์ท่านด้วยดวงใจที่จงรักภักดีไม่แพ้ผู้ใด

“ป้ามาโรงพยาบาลทุกวันตั้งแต่ได้ข่าวว่าท่านป่วย วันไหนมีทำงานตอนเช้าก็มาสายหน่อย เที่ยง มาบ่าย มาเย็น ขอให้ได้มา แต่ในที่สุดพวกเราก็ได้รับข่าวร้ายพร้อมๆ กัน” ภาพความโศกเศร้าไม่อาจบรรยายได้ ณ ขณะนั้น

หลังจากขบวนอัญเชิญพระบรมศพ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เคลื่อนลับไปจากโรงพยาบาลศิริราช หญิงวัย 54 ปี ก็ก้มลงกราบแทบพื้น อธิษฐานจิตและตั้งปณิธานที่จะทำแต่ความดี และทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด

“จนตอนนี้ป้าก็ยังไม่อยากจะเชื่อกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับพวกเราชาวไทย ทำใจไม่ได้และไม่เคยคิดภาพความสูญเสียที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้มาก่อนในชีวิต เมื่อวันทราบข่าวการเสด็จสวรรคต ป้านอนไม่หลับกลับบ้านมานอนรอที่ถนนหน้าศิริราชตั้งแต่ตีสอง จนกระทั่งขบวนพระบรมศพเคลื่อนผ่านหน้า จึงคิดได้ว่าเราต้องยอมรับความจริงว่าพระองค์ท่านไม่ได้อยู่กับพวกเราแล้ว”

 

ป้าจินดา บอกว่า เธอเริ่มงานอาสาสมัครมากว่า 20 ปี ส่วนหนึ่งเพราะได้แรงบันดาลใจมาจากพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ในพระบรมโกศ เธอบอกว่าความรู้ทางวิชาการของเธออาจจะน้อย แต่ประสบการณ์ชีวิตของเธอก็เป็นประโยชน์หากใครต้องการ

“ป้าลงพื้นที่ตามชุมชน เพื่อสอนงานเย็บปักถักร้อย ทำขนม ทำเครื่องจักสาน ชุมชนในสี่แยกบ้านแขกมีหลากหลายเชื้อชาติ วัฒนธรรม แต่พวกเราก็อยู่ด้วยกันอย่างสันติสุข เพราะพระองค์ท่านดูแลลูกๆ คนไทยทุกคนไม่เลือกยากดีมีจน ไม่เลือกชั้นวรรณะ ศาสนา เป็นคนดีที่ไม่รู้ จะหาอะไรมาเปรียบได้แล้ว

สำหรับป้าแล้วพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช คือที่สุดของชีวิต สิ่งที่ประชาชนไทยทำได้ตอนนี้คือร่วมน้อมส่งเสด็จ และทำหน้าที่ในฐานะพสกนิกรของพระองค์ให้ดีที่สุด ปฏิบัติตามคำสอนคำตักเตือนของพระองค์ท่าน

วันนี้อยากให้คนไทยเป็นคนดีและรักกัน ตามคำสอนของพระองค์ท่าน พระองค์ท่านจะได้สบายพระราชหฤทัย” อ.ค.ส.กระทรวงยุติธรรม กล่าวทั้งน้ำตา

 

ร่วมกันทุกข์ Grief and Social Support

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

25 ตุลาคม 2559 เวลา 11:35 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/461806

ร่วมกันทุกข์ Grief and Social Support

โดย…ดร.ต้อง เดอะ ฟิลเตอร์

เมื่อชีวิตประสบกับการสูญเสียและความเจ็บปวด มนุษย์โดยปกติมักจะพยายามปิดกั้นความรู้สึก เพื่อป้องกันตัวเองไม่ให้แตกสลายไปเสียก่อน แต่ความรู้สึกที่ปิดกั้นมักกลายเป็นชนวนให้เศร้าซึม อยากจบชีวิตมากกว่าหาข้อสรุปให้กับชีวิต

เราต่างต้องการการสนับสนุนทางสังคม (Social Support) เพราะมนุษย์ถูกสร้างมาให้ทำความเข้าใจกับชีวิตในบริบทของสังคม พูดง่ายๆ คือ เราต้องการคนอื่นเพื่อทำความเข้าใจ และหาข้อสรุปให้กับการสูญเสียและความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น

มีงานวิจัยหลายชิ้นบ่งบอกว่า เวลาครอบครัวพบกับการสูญเสียสมาชิกสำคัญ สิ่งที่คนในครอบครัวคิดว่าต้องทำคือ การเก็บความรู้สึกจริง เพราะกลัวสมาชิกที่อ่อนแอจะยิ่งแตกสลาย และมักจะไม่ค่อยพูดถึงความรู้สึกจริงต่อสิ่งที่เกิดขึ้น โดยพยายามเก็บอารมณ์ความรู้สึกไว้ข้างใน แต่ความเป็นจริงกลับส่งผลลบต่อความสัมพันธ์ในบ้าน โดยเฉพาะหากเป็นกรณีของคู่สามีภรรยาที่สูญเสียบุตรอันเป็นที่รัก ถ้าไม่ได้คุยและร่วมรับรู้อารมณ์เจ็บปวดจริงของกันและกัน ผลที่ตามมามักเป็นไปในทางลบมากกว่าการเยียวยา งานวิจัยหลายชิ้นสนับสนุนให้ร่วมกันทุกข์ ร่วมกันผ่านวันเลวร้าย และนำไปสู่การหาข้อสรุป และการปรับตัวร่วมกันเพื่อใช้ชีวิตต่อไปข้างหน้า

ผมเพิ่งให้คำปรึกษาสตรีท่านหนึ่ง เธอสูญเสียพ่อตั้งแต่เล็ก และคุณแม่ก็ไม่ได้อยู่ดูแลเธออย่างใกล้ชิด เนื่องด้วยภาระทางเศรษฐกิจ เธอโตมากับรูปในหลวงที่เธอกราบไหว้ทุกวัน เสมือนหนึ่งเป็น “พ่อ” ของเธอ แม้ได้เตรียมใจมาระยะหนึ่ง แต่วันที่ท่านสิ้น เธอแทบอยากจบชีวิตตัวเองตามไป เพราะพระองค์ท่านเป็นสิ่งเดียวที่เธอยึดเหนี่ยวไว้เป็นพลังใจ ยิ่งเวลาเจอคนร้ายๆ เธอจะเข้าไปมองดูรูปในหลวง แล้วเธอก็อุ่นใจขึ้น

แต่เมื่อพระองค์ทรงลาจาก เธอไม่สามารถหาข้อสรุปได้ทันที และความเศร้าซึมก็ถาโถมเข้ามาในใจจนแทบหมดสติ จนกระทั่งฉุกคิดได้จากคลาสที่ผมเคยแกะปมให้เธอ เธอทำความเข้าใจฐานชีวิตในอดีตของตัวเองใหม่ กลับมาตั้งสติ และทบทวนตัวเองใหม่ว่า เธอต้องหาแนวร่วมทางสังคม ไม่จมกับความเศร้าซึม และแทนที่จะจมอยู่กับความเจ็บปวดตามลำพัง เธอกลับฝืนตัวเองออกไปร่วมสวดมนต์ส่งเสด็จสู่สวรรคาลัยที่พระบรมมหาราชวัง

แม้เพื่อนๆ ต่างท้วงติงเพราะเกรงว่า เมื่อเธอเจอมวลอารมณ์ของประชาชนที่พากันหลั่งน้ำตาแล้ว เธอจะยิ่งดิ่งลง แต่ตรงกันข้าม เธอกลับรู้สึกว่า เธอไม่โดดเดี่ยวตัวคนเดียว การได้เห็นอารมณ์ร่วมของพสกนิกรจำนวนมหาศาลได้สวดมนต์และไปส่งเสด็จ แม้กลัวใจตัวเองตอนแรก กลับทำให้เธอเข้มแข็งขึ้นจนสามารถกลับมาใช้ชีวิตได้ตามปกติ

สิ่งที่หนักที่สุดของมนุษย์ จริงๆ ไม่ใช่ความเศร้าโศก ไม่ใช่การสูญเสีย แต่เป็นการเศร้าโศกและสูญเสียตามลำพัง ไร้แนวร่วม ไร้คนเข้าใจและร่วมรับรู้ความรู้สึก พลังของแนวร่วมสามารถเยียวยาหัวใจที่หมดแรงให้ไปต่อได้ อีกทั้งมักทำให้คนคนนั้นมีข้อสรุปที่ดีขึ้นให้กับชีวิตหลังการสูญเสีย

เธอตั้งใจจะเก็บภาพในหลวงไว้ในใจ พระองค์ยังทรงมีอิทธิพลต่อเธอไม่แพ้วันที่ท่านทรงอยู่ และความงามของพระองค์ยังทรงขับเคลื่อนชีวิตของเธอให้ทำชีวิตให้ดีต่อไป หลังจากที่เธอพบแนวร่วม เห็นทุกคนมีวิธีรับมือกับความรู้สึกทุกข์แสนสาหัส โดยตั้งสติที่จะทำดีต่อเพื่อพ่อหลวง สิ่งนี้ส่งพลังให้เธอพบข้อสรุปแบบเดียวกันได้ไม่ยาก

คนให้คำปรึกษาหลายท่าน อาจเผลอลืมความสำคัญของพลังกลุ่ม จริงๆ การทำคลาสกลุ่มกับคนซึมเศร้าได้ผลดีกว่าการทำคลาสเดี่ยว เพราะพวกเขาได้แชร์ประสบการณ์เรียนรู้ และที่สำคัญที่สุด เขาเห็นว่าเขาไม่ได้ทุกข์ตามลำพังคนเดียว

ดังนั้น อยากให้คนที่รู้สึกใช้ชีวิตต่อไปไม่ได้เพราะสูญเสีย ออกไปหาแนวร่วมที่สามารถช่วยเราทำความเข้าใจกับความรู้สึกเรา ร่วมทุกข์ ร่วมหาข้อสรุปดีๆ เพราะเราต่างเป็นมนุษย์สังคม (Social Being) ที่ต้องการกันและกัน ยิ่งวันยากๆ ยิ่งต้องเข้าใจความต้องการนี้

และถ้าเป็นการสูญเสียที่เกิดในครอบครัว ควรให้ทุกคนในครอบครัวได้แบ่งปันทุกความรู้สึกร่วมกัน เพื่อค่อยๆ หาข้อสรุปกับชีวิตหลังการสูญเสียนั้น

วันที่ในหลวงท่านสิ้น ผมเองก็เศร้าคิดถึงพระองค์ อีกทั้งใจหาย (เชื่อว่าคนไทยทั้งประเทศรู้สึกอย่างผม) แต่เมื่อผมเห็นพสกนิกรทั้งประเทศร่วมใจกัน ผูกใจกันเป็นหนึ่ง มันส่งพลังให้ผมหาทางที่จะสานต่อสิ่งที่ในหลวงทรงทำเป็นแบบอย่างเพื่อเรา เพราะท่านคงอยากให้เราทุกคนในประเทศสานหน้าที่ต่อในการทำดีเพื่อพ่อหลวงของเรา

การเยียวยาร่วมกัน โดยมีพระองค์เป็นศูนย์กลาง เป็นแม่แบบ เป็นภาพตัวอย่างที่สร้างจิตสำนึกทางสังคม ให้เรารู้รักสามัคคี และสู้ต่อเพื่อพ่อหลวงนั้น ไม่ได้สอนพวกเราคนไทยเท่านั้น แต่ทำให้ต่างชาติต้องเรียนรู้พลังของมวลชน ที่ร่วมทุกข์ และร่วมรักสามัคคีในการทำดีเพื่อชาติร่วมกันต่อไป สิ่งนี้หาดูที่ไหนยาก แต่ครอบครัวไทยกว่าเจ็ดสิบล้านชีวิตได้ทำให้โลกเห็นพลังแห่งการเยียวยาร่วมกันนี้ เพื่อพ่อหลวง อย่างงดงามและสมบูรณ์ที่สุด

การร่วมกันทุกข์ คือการเยียวยาที่สมบูรณ์ที่สุด เพราะเราต่างต้องการกันและกัน ในวันยากๆ ของเรา

 

แปรความเศร้าให้เป็นพลัง

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

25 ตุลาคม 2559 เวลา 11:19 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/461801

แปรความเศร้าให้เป็นพลัง

โดย…บีเซลบับ ภาพ คลังภาพโพสต์ทูเดย์

เชื่อว่าหลายคนยังอยู่ในอาการโศกเศร้า และไม่คลายจากไปได้โดยง่าย กับข่าวเสด็จสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช

ในวารวันที่เป็นทุกข์ใหญ่หลวงของประชาชนและบ้านเมือง หากก็เป็นวาระที่ทำให้ได้เห็นความรักสามัคคีแห่งหมู่ชนในชาติ ได้กลับมาปลาบปลื้มตื้นตันในน้ำใจที่ต่างแสดงออกด้วยความรักอาลัยดุจเดียวกัน ปรากฏการณ์นี้สร้างความแปลกใจให้หลายคน ที่หน่ายเหนื่อยกับภาพความขัดแย้ง ในช่วงเวลาที่ผ่านมา เพราะโหยหาและไม่ได้เห็นมานานแสน นอกจากชาวเราก็ยังรวมถึงชาวต่างประเทศที่ “งง” ไปทั่วโลก กับภาพความรักความภักดีของเราที่มีต่อพ่อหลวง

ปรากฏการณ์ที่ว่าได้ยินได้ฟังมา มีตั้งแต่รายงานข่าวคนไทยร่วมทำความดีถวายพ่อ ตั้งแต่เก็บขยะ แจกน้ำแจกข้าว อาหารอร่อยๆ ทอฟฟี่ กาแฟมีให้กินตลอดวันแบบฟรีๆ เรียกว่า ออกจากบ้านไปแสดงความไว้อาลัย ณ พระบรมมหาราชวัง ควักกระเป๋าจ่ายเงินแค่ 14 บาท เพราะค่ารถค่าเรือค่าเดินทางอีกค่าข้าวค่าอาหารฟรีตลอดวัน รับแจกแบบไม่อั้นและอิ่มหนำสำราญ เด็กแว้นพร้อมใจกันกลับตัว เลิกตีกันแล้วมาแว้นรับส่งคนที่เดินทางมาแสดงความไว้อาลัยแทน วินมอเตอร์ไซค์ทั่วกรุงสลับเวรกันมาช่วยวิ่งรับส่งผู้คนที่ท้องสนามหลวง แม้แต่แท็กซี่ก็มีให้บริการฟรีแก่คนแก่คนเฒ่า ฟังแล้วใครไม่ชื่นใจบ้าง ต่างประเทศงงมากเพราะไม่เคยเห็นที่ไหนในโลก

จิตใจของคน ถ้าพูดให้กำลังใจหรือมีเหตุการณ์พลิกเปลี่ยนให้เขาคิดหรือได้คิด แม้เพียงนิดเดียว ก็จะทำให้เขาคนนั้นมีทางเดินของชีวิต ไม่ต้องย่ำเดินอยู่กับร่องรอยปัญหาเก่าๆ ในทางจิตวิทยาแล้วการแปรความโศกเศร้าให้เป็นพลัง ถือเป็นการเสริมแรงอย่างหนึ่ง ถ้าคิดให้ดีพลิกให้ได้ก็เปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาสได้ เหตุการณ์เข้าทุกข์ใหญ่ของประเทศไทยครั้งนี้ แม้จะไม่อยากให้เกิดขึ้น แต่ก็มีข้อดีที่ทำให้หลายคนได้คิด ซึ่งสำคัญมาก เพราะการจะพัฒนาสังคมชาติบ้านเมืองได้นั้น ต้องพัฒนาที่ตัวบุคคลก่อน หมายถึงต้องพัฒนาให้เป็นคนมีคุณธรรม มีคุณค่าของความเป็นคนที่มีคุณภาพ

คุณภาพของมนุษย์ก็อยู่ที่คุณธรรมนี่เอง สังคมของเรามีคนที่พูดคำว่า “ขอเป็นคนดี” ขอเป็นคนดีเพื่อพ่อ ทำความดีถวายองค์พ่อหลวง เกิดเป็นกระแสเรื่องขอเป็นคนดีขึ้นมา นอกเหนือจากเรื่องเก็บขยะ แจกอาหาร หรือเด็กแว้นกลับใจที่กล่าวไปข้างต้นแล้ว ก็เห็นมีการกดแชร์คำสอนของพ่ออย่างมากมายทางโลกโซเชียลเน็ตเวิร์ก อ่านแล้วแชร์กันต่อไปเรื่อยๆ มองให้ดีก็ดี แต่มองให้ลึกซึ้งจะเห็นว่า เรายังสามารถทำอะไรได้อีกมาก

“วรวรรณ ธาราภูมิ” นายกสมาคมบริษัทจัดการลงทุน ได้กล่าวในรายการวิทยุเฉลิมพระเกียรติรายการหนึ่ง ให้ข้อคิดเรื่องกระแสขอเป็นคนดีเพื่อพ่อในช่วงนี้ แม้จะยังไม่ได้ขออนุญาตในการนำมาเผยแพร่ต่อ แต่ก็เชื่อว่าพี่ใหญ่แห่งวงการตลาดทุนจะไม่ว่าอะไร

วรวรรณ ระบุว่า แชร์คำสอนของพ่อแล้วไง อย่าแค่แชร์ต่อ ร้องไห้แล้วก็จบ แต่ต้องคิดให้ได้ตามคำสอน ไตร่ตรองด้วยสติปัญญา รวมทั้งนำมาประยุกต์กับตัวเอง วิชาชีพ ครอบครัว

“อย่าแค่แชร์ ร้องไห้ แล้วก็จบ ในที่สุดคำสอนของพ่อก็จะจืดจางไป แชร์มาแล้วต้องอ่าน และอ่านอย่างใส่ใจ คำสอนของพ่อนำมาปรับใช้ประยุกต์ใช้กับตัวเอง แปรความเศร้าโศกเป็นพลัง แล้วเดินหน้าต่อ” วรวรรณ กล่าว

นายกสมาคมบริษัทจัดการลงทุน กล่าวว่า คำสอนของพ่อมีค่าแต่จะมีค่าที่สุด เมื่อทำให้เกิดความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของสังคม ประชาชนชาวไทยผนึกกำลังกันและร่วมกันผลักดันประเทศชาติบ้านเมืองให้เดินหน้าได้ต่อไป ขณะเดียวกันก็สืบทอดปณิธานของพระองค์ท่าน

คำสอนของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ที่ถูกนำมาแชร์ต่อๆ กันในระยะนี้มีมากมาย ไม่ว่าจะเป็นคำสอนใดเรื่องใดก็ถือเป็นสิ่งดีสิ่งมงคล ขอให้ปวงชนชาวไทยทุกคนตั้งสติและพิจารณากลั่นกรอง เลือกปรับใช้ให้เหมาะสมกับชีวิตของแต่ละคน อย่างน้อยสัปดาห์ละ 1 ข้อ ต้องทำให้ได้!

“การแปรความเศร้าโศกครั้งใหญ่ให้เป็นพลังครั้งนี้ ขอให้ใช้หลักความเพียร ความรู้และคุณธรรม ซึ่งเป็นหลักการที่พระองค์ท่านให้ความสำคัญมากที่สุด เชื่อว่าพวกเราชาวไทยจะผ่านทุกข์ใหญ่ในครั้งนี้ไปได้ อย่างสมประโยชน์และสมกับที่เป็นลูกของพ่อ” วรวรรณ กล่าว

 

เมื่อสีสันธรรมชาติเป็นมายา ใน ‘ทหารจีนดินเผา-เทพเจ้ากรีกหินอ่อน’

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

25 ตุลาคม 2559 เวลา 09:09 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/461570

เมื่อสีสันธรรมชาติเป็นมายา ใน ‘ทหารจีนดินเผา-เทพเจ้ากรีกหินอ่อน’

โดย…นิธิพันธ์ วิประวิทย์

ไม่นานมานี้ BBC ทำสารคดีตอนหนึ่งอ้างการค้นพบใหม่ว่า หุ่นทหารดินเผาของสุสานจิ๋นซีฮ่องเต้น่าจะได้รับอิทธิพลจากกรีก เมื่อดูคำอธิบายและสารคดี พบว่าเป็นเพียงทฤษฎีหลวมๆ ฟังดูรวบรัด ด่วนสรุป ไม่ได้พิจารณาหลักฐานทางโบราณคดีอย่างแน่นหนา เน้นเรียกเสียงฮือฮา แต่ก็ตามมาด้วยเสียงไม่เห็นด้วยมากมาย

ในสารคดียังมีจุดน่าสงสัย ว่าตัดต่อทุกอย่างเข้าข้างตัวเอง แม้แต่นักโบราณคดีประจำพิพิธภัณฑ์สุสานทหารดินเผาชาวจีน ซึ่งปรากฏตัวอยู่ในสารคดียังรีบออกมาประท้วง BBC ว่าตัดต่อประโยคที่เขาพูดจนทำให้เกิดความเข้าใจผิด บิดเบือนความที่จะสื่อไป กลายเป็นทำให้ดูเหมือนสนับสนุนทฤษฎีนี้ไปด้วย

ที่จริงเนื้อหาวิธีคิดของทฤษฎีก็น่าสนใจ เพราะเริ่มข้อสงสัยจากประเด็นว่าสิ่งมหัศจรรย์ของทหารดินเผาไม่ใช่แค่ความใหญ่โตอลังการ แต่เป็นเรื่องแนวคิดในการปั้นหุ่นคนให้ดูเสมือนจริง (Realistic) ทั้งขนาด สีหน้า ท่าทาง อีกทั้งแต่ละคนยังมีลักษณะทางกายภาพที่เป็นปัจเจก ไม่เคยปรากฏศิลปะที่ใช้แนวคิดนี้ขึ้นมาก่อนในอารยธรรมจีน

หุ่นทหารดินเผาจึงดูเหมือนเป็นแนวคิดศิลปะที่โผล่ทะลุกลางปล้องประวัติศาสตร์ศิลปะจีนมาที่สุสานจิ๋นซีฮ่องเต้ที่เดียว ไม่ว่าก่อนหรือหลังยุคจิ๋นซี ก็ไม่ได้ใช้แนวคิดนี้กับงานศิลปะขนานใหญ่แบบนี้อีกเลย ซึ่งวิธีคิดคล้ายคลึงในยุคเดียวกันเท่าที่ค้นพบก็มีแต่อารยธรรมกรีกเท่านั้น

แต่การสรุปอย่างรวบรัดว่าน่าจะได้รับอิทธิพลมาจากกรีกโดยตรง หรือแม้แต่กระทั่งคำพูดของ Lukas Nickel  จากมหาวิทยาลัยเวียนนา อ้างว่า “ช่างกรีกโบราณน่าจะอยู่ที่สุสานเพื่อสอนช่างชาวจีน” ก็ดูจะกระชากความเป็นไปได้ทางประวัติศาสตร์ด้านอื่นๆ เกินไป จนฟังดูเหมือน Propaganda แนวคิด Eurocentric (เชื่อว่าวัฒนธรรมยุโรปเหนือกว่าเป็นเลิศกว่าอารยธรรมอื่นๆ) ตงิดๆ

ลองหลับตานึกถึงสภาพ 2,000 ปีที่แล้ว ภาพสุสานทหารดินเผาอันยิ่งใหญ่จัดตั้งทัพด้วยท่าทางเกรงขามเรียงรายนับพัน กับภาพรูปสลักหินอ่อนของอารยธรรมกรีกที่ประดับประดาตามผนังอาคาร ตามหน้าจั่ววิหาร เหมือนกันเสียที่ไหน ว่าแต่ว่ามีใครบ้างที่หลับตานึกแล้วเห็นว่าทหารดินเผาและรูปสลักเทพเจ้ากรีกมีสีสันสดใส…

เดาว่าแทบทุกคนคงนึกถึงรูปปั้นสีเทาเรียงรายอยู่ในสุสานลับใต้ดิน กับวิหารกรีกที่เต็มไปด้วยรูปสลักหินอ่อนสีขาวสว่างตัดกับเงาแสงอาทิตย์… ซึ่งไม่ใช่ความจริงทางโบราณคดี คือ หุ่นทหารดินเผาสีเทาทะมึนเมื่อแรกสร้างล้วนถูกระบายสี ในขณะเดียวกันรูปสลักหินอ่อนในยุคกรีกรุ่งเรืองก็เช่นกัน

แถมสีสันที่ระบายอยู่ทั้งคู่ยังดูสดใสเต็มไปด้วยลวดลายมากมาย จนคนที่คุ้นเคยกับสีเทาดินเผา หรือผิวหินอ่อนขาวนวล อาจถึงขั้นรับไม่ได้ บางท่านอาจทราบความจริงเรื่องนี้แล้ว แต่เชื่อว่าพอหลับตานึก “แวบแรก” ทีไรก็ไม่ค่อยนึกถึงสีสันพวกนี้นัก ลองคิดถึงกองทหารสีสันสดใส ที่ใส่เสื้อคลุมหลากสีทั้งฟ้า เขียว แดง เหลือง พร้อมผ้าโพกหัวสีไม่ซ้ำกันเลยในกองทัพเดียวกัน นั่นแหละ คือสภาพความเป็นจริงหลังสุสานจิ๋นซีเสร็จหมาดๆ

แล้วลองคิดถึงบ้านชาวบ้านไทยที่อยากมีความเป็นฝรั่ง ด้วยการเอาเสากรีก เสาโรมันมาประดับ แล้วทาสีทองที่หัวเสา พร้อมทาสีเจ็บๆ แต่งแต้มไปที่ลวดลายนูนต่ำ และผนัง นั่นแหละใกล้เคียงสีสันของชาวกรีกที่แท้จริง (ส่วนบ้านคฤหาสน์หรูเรียบขาวในละครไทย อันนั้นกรีกปลอม) อันที่จริงถ้าจะพูดให้เห็นภาพรูปปั้นชัดๆ อาจจะให้ลองนึกถึงสีสันรูปปั้นเปรต รูปปั้นผู้คนในนรกสวรรค์ตามวัดบ้านๆ ในไทยก็พอจะเทียบเคียงกันได้

ฝรั่งบางสำนักค้นพบความจริงข้อนี้แล้วเรียกมันว่า Ugly truth เพราะขัดกับรสนิยมของฝรั่งที่จินตนาการถึงโลกกรีกโบราณอย่างสิ้นเชิง พอจะเดาได้ว่าหากใครทำหนังที่วิหารกรีกสีสันเปรี้ยวตา กับทหารจิ๋นซีใส่ชุดหลากสีขึ้นมา คนดูจะพากันร้องยี้ หาว่าอัปลักษณ์ไม่เหมือนจริง

ความเข้าใจผิดของฝรั่งมีมาเนิ่นนาน เพราะหลังจากอารยธรรมกรีกล่มสลายและถูกเพิกเฉยไปเกือบพันปี พอถึงยุคเรอเนสซองซ์ฝรั่งกลับมาสนใจความคลาสสิกในยุคกรีกโรมันใหม่ จึงขุดค้นรูปปั้นที่กลายเป็นซากปรักหักพังมาศึกษา ก็พบว่ามีแต่รูปสลักหินอ่อนเปลือยผิว (เพราะสีล่อนและซีดหายไปหมดแล้ว)

ฝรั่งเรอเนสซองซ์อยากเลียนความคลาสสิกเลยเข้าใจผิดว่ากรีกคลาสสิกต้องมากับการเลือกใช้ผิวหินอ่อนไร้สีสัน จึงไม่เคยทาสีลงบนผิวรูปสลักอีกเลย ถ้าชาวกรีกโบราณได้กลับมาเห็นอิตาลียุคเรอเนสซองซ์คงอุทานว่า ทำไมบ้านเมืองยูไม่รู้จักทาสีรูปปั้นให้เสร็จ แค่ครึ่งๆ กลางๆ ก็มาตั้งโชว์ซะแล้ว

ส่วนของจีน ความเข้าใจผิดติดมากับภาพที่เห็นในพิพิธภัณฑ์ ที่กองทหารดินเผามีสีดิบๆ ฝังใจ เพราะไม่สามารถรักษาสีให้คงสภาพอยู่ได้เมื่อโดนอากาศ หนังจีนย้อนยุคไม่ว่าเรื่องไหนก็เลย
ให้กองทัพทหารจิ๋นซีใส่เสื้อสีดำสีเทา ดูขึงขังตามภาพลักษณ์ทหารดินเผาสีตกไปซะหมด จิ๋นซีฮ่องเต้มาเห็นคงบ่นว่า ช่างเป็นกองทัพที่ไร้ชีวิตชีวาเสียนี่กระไร

สีธรรมชาติของวัสดุที่ดูแสนผู้ดีหรือเคร่งขรึมในจินตนาการของยุคเก่าจึงเป็นภาพมายา และความชินตามาเนิ่นนานก็ไม่ใช่ความเป็นจริง ความเคยชินจึงจำเป็นต้องถูกกะเทาะด้วยแนวคิดใหม่อยู่เสมอ อย่างน้อยเราอาจจะได้เข้าใจภาพหลากหลายมากขึ้น แม้จะรับข้อสรุปนั้นๆ ไม่ได้ก็ตาม

สารคดีนี้จะทำใจรับได้ลำบากอยู่หน่อยก็ตรงที่ฝรั่งทำสารคดีทีไรก็ดูจริงจัง มั่นใจ แต่พอหลักฐานอ่อนคนดูเลยหมั่นไส้หาว่าเป็น Eurocentric แต่ต้องอย่าลืมว่าโลกโบราณคดีก็เคยฮือฮากับทฤษฎีของฝรั่งที่ว่า กองเรือเจิ้งเหอค้นพบอเมริกาก่อนคริสโตเฟอร์ โคลัมบัส

แม้หลักฐานจะดูแน่นหนากว่าคราวนี้อยู่บ้าง แต่จะบอกว่าน่าเชื่อก็คงไม่ใช่ และที่สำคัญไม่เห็นมีใครยกเรื่อง Eurocentric มาเกี่ยวแต่อย่างใด ฝรั่งก็ช่างตั้งทฤษฎี ช่างสงสัย ช่างเรียกร้องความสนใจแบบนี้เรื่อยมา

 

ใช้ชีวิตอย่างไร ในช่วงไว้ทุกข์

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

24 ตุลาคม 2559 เวลา 18:25 น….. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/461757

ใช้ชีวิตอย่างไร ในช่วงไว้ทุกข์

โดย…สาวสังคม

ด้วยความอาลัยอย่างสุดซึ้งต่อการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ของคนไทย กับข่าวร้ายของแผ่นดิน การเสด็จสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช แม้น้ำตานองหน้าท่วมแผ่นดิน แต่เพื่อไม่ให้คลื่นความเศร้าโหมโจมตีจิตใจจนชีวิตเสียศูนย์ มีวิธีแนะนำการเยียวยาทางใจ เช่นคนดังหลายๆ คนเลือกน้อมนำหลักคำสอนและดำเนินตามรอยพระราชดำริ ไม่ว่าการใช้ชีวิตอย่างพอเพียง การเสียสละ ความสามัคคี ซึ่งวันนี้ถึงเวลาแล้ว คนไทยจะตั้งสติดำเนินรอยตามความดีอย่างแท้จริง

หรือแม้กระทั่งส่วนการใช้ชีวิตประจำวันในช่วงไว้ทุกข์ สาวๆ ทั้งหลายที่ชื่นชอบการแต่งกายให้สวยงาม กูรูด้านบุคลิกภาพแนะนำพวกเราสามารถแต่งกายให้สวยสุภาพได้ ซึ่งถือเป็นการเยียวยาทางใจได้อีกทางหนึ่ง

 

วิธีเยียวยาจิตใจของคนดัง

ศิริลักษณ์ ไม้ไทย กรรมการบริหาร บริษัท เดอะมอลล์ กรุ๊ป กล่าวถึงวิธีเยียวยาหัวใจในแบบผู้บริหารว่า จากนี้ไปหน้าที่ของเราชาวไทย คือ ต้องตามรอยพระบาท พระองค์ได้ทิ้งเมล็ดพันธุ์ทางความคิดดีๆ ไว้ให้พวกเรามากมาย จากนี้เราไม่ใช่แค่รับฟัง หรืออ่าน แต่ต้องนำไปปฏิบัติ ใช้ทุกลมหายใจจากนี้อย่างมีสติ เพื่อส่งต่อในสิ่งที่ลูกหลานของเราไม่เคยได้สัมผัส

“ในช่วงเวลาที่โศกเศร้านี้ ทุกคนอาจต้องใช้เวลาทำใจ แต่อยากให้ทุกคนนึกถึงว่าพระองค์ทรงเหนื่อยเพื่อพวกเรามามาก การที่เรารั้งพระองค์ไว้ อาจเป็นเรื่องที่เห็นแก่ตัวเกินไปหรือเปล่า เพราะฉะนั้นสิ่งที่เราทำได้ทุกวันนี้ คือ อยู่กับวันข้างหน้า ทดแทนคุณแผ่นดิน ส่งต่อสิ่งดีๆ ไปยังชนรุ่นหลัง เพราะนี่น่าจะเป็นสิ่งที่พระองค์อยากให้ทุกคนสานต่อ”

จากนี้ไป สิ่งที่คนไทยทุกคนควรทำ คือ ไม่ควรจมอยู่กับความเศร้า ในฐานะประชาชนควรน้อมนำเอาพระราชดำริของพระองค์มาปฏิบัติ ขณะที่ภาครัฐควรนำโครงการในพระราชดำริของพระองค์มาสานต่อ เช่นเดียวกับแนวความคิดเศรษฐกิจพอเพียง แทนที่จะให้เป็นแนวคิด ต้องนำมาใช้เป็นหลักปฏิบัติให้เกิดขึ้นจริง

 

นักแสดงหนุ่มก็มีแง่คิดที่ดี อ้น-สราวุธ มาตรทอง พิธีกรชื่อดังเล่าย้อนไปว่า ขณะที่เขาได้ไปร่วมถวายน้ำสรงด้านหน้าพระบรมฉายาลักษณ์ เขาตั้งคำถามว่า ถึงวันนี้แล้วใช่ไหม แล้วคนไทยจะอยู่อย่างไร แน่นอนว่าพระองค์ก็ทรงเป็นห่วงพวกเราเหมือนกัน

“เคยพูดกับทุกคนเสมอเรื่องความตาย เมื่อใดคนที่เรารักจากเราไปเขาจะยังมีความหมายกับเราเสมอ ถ้าเราเก็บสิ่งดีๆ มาปฏิบัติตาม ถ้าเรารักใครสักคนก็คงอยากเห็นคนคนนั้นอยู่ได้เมื่อไม่มีเราเพราะฉนั้นถ้าคนไทยรักพระเจ้าอยู่หัว รักแผ่นดินนี้ก็ต้องสามัคคี ถ้ารักพ่อจากนี้ก็ต้องพิสูจน์ด้วยการกระทำ ถ้าคนไทยจะตื่นสักที ถ้าวันนี้เราเสียใจ วันหนึ่งตื่นขึ้นมาอยากให้คนไทยมองกันด้วยความรัก เพราะคนไทยคือคนที่พระเจ้าอยู่หัวทรงรัก”

ปุ๊กลุก-ฝนทิพย์ วัชรตระกูล นักแสดงชื่อดัง บอกว่า ตอนนี้ทุกคนรู้สึกเสียใจเหมือนกัน มันขาดความมั่นคงทางความรู้สึก “เมื่อไม่มีพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทุกคนรู้สึกโหวงเหวงเหมือนกำลังฝันร้าย แต่วันหนึ่งเราจะเข้าใจ และสามารถรับได้ อาจจะใช้เวลานาน แต่สิ่งที่ทุกคนทำได้ คือ น้อมนำคำสอนของพระองค์และเดินตามรอยพระบาท ซึ่งพระองค์ไม่ใช่แค่สอน แต่ทรงทำเป็นตัวอย่างมาโดยตลอด เราไม่สามารถทำได้เท่ากับที่พระองค์ทำ เพียงแต่มีความตั้งใจเดินตามรอยพระบาท สิ่งที่พระองค์ทำมาตลอดพระชนม์ชีพก็จะไม่สูญเปล่า”

 

ตรวจสุขภาพใจ ‘เศร้าไปไหม’

พญ.จันทกานต์ อยู่เย็น แพทย์ผู้ชำนาญการ สถาบันจิตเวชศาสตร์ สมเด็จเจ้าพระยา กล่าวถึงวิธีเยียวยาจิตใจ คือ จำเป็นต้องดูแลจิตใจซึ่งกันและกัน ซึ่งกรมสุขภาพจิตมีหลักการดูแลสุขภาพ 3 L ได้แก่ Listen Look และ Link

Listen-ฟัง คือ ฟังญาติว่าช่วงนี้ความจำไม่ค่อยดี เพราะไม่มีสมาธิ วิตกกังวล หรือเศร้ากับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หลังจากนี้ ยิ่งผู้ที่เป็นกลุ่มเสี่ยงอยู่แล้ว เช่น เด็กและผู้สูงอายุ หรือคนที่มีภาวะกระทบ ก็จะโอนเอนได้กว่าคนปกติ ฟังเขา ให้เขาได้ระบาย และเราพอจะช่วยแก้ไขเขาได้อย่างไรบ้าง

Look-การมอง คือ มองทั้งตัวเองและคนรอบข้าง ว่าเขาจำเป็นต้องได้รับการช่วยเหลือด้านจิตใจหรือไม่ เขาซึมเศร้าหรือนอนไม่หลับหรือไม่ ดูวิตกกังวลไม่ค่อยมีสมาธิ ซึ่งบางคนอาจรู้ตัวหรือไม่ก็ได้ แต่คนไข้จะมาด้วยสภาพร่างกายที่ความดันสูงเพราะไม่ได้นอน

 

Link-ลิงค์ คือ การดูไปว่าเขาจำเป็นต้องได้รับการรักษาเฉพาะทางหรือไม่ ถ้าป่วยต้องส่งต่อไปสู่สถาบันและการรักษาในสถาบันด้านจิตวิทยาโดยตรง

ความเครียดมี 3 ระดับ ได้แก่ สามารถรับมือกับสภาพจิตใจต่อการสูญเสียได้ปกติ คือ หากสูญเสียก็ทำให้เศร้า แต่คนปกติมักหายจากอาการภายใน 6-8 สัปดาห์ แต่ถ้าอาการอยู่ต่อถึง 6 เดือน ก็น่าสงสัยว่าจะนำไปสู่ป่วยเป็นโรคซึมเศร้าหรือไม่ หรือหากมีผลกระทบตามมา เช่น ไม่มีสมาธิ นอนไม่หลับ ทำบางกิจกรรมไม่ได้ ก็ให้สงสัยว่าอาจจะมีภาวะซึมเศร้าพ่วงด้วย หรือมีภาวะการรับมือกับความตึงเครียดที่ไม่เหมาะสม

ระดับที่ 2 คือ ภาวะเป็นโรคภาวะซึมเศร้า หรือโรคที่รับมือกับความเครียดที่ผิดปกติ ระดับ 3 คือป่วยเป็นจิตเวชอยู่แล้ว และอาการกำเริบก็ต้องตระหนักไว้ ตรงนี้อาจจะทำให้เขารับมือภาวะเศร้าโศกได้

“ตอนนี้คนเปิดทีวีก็ต้องเสียใจ หมอคิดว่าคนเราตระหนักถึงภาวะสูญเสียเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้ แต่การที่ต้องก้าวเดินต่อไปมันก็เป็นสิ่งที่พึ่งจะต้องทำ อาจจะพยายามรักษาสิ่งที่ตัวเองเคยทำได้ให้ทำได้ต่อไป แต่หากทำไม่ได้ก็ต้องได้รับการช่วยเหลือที่เหมาะสม เช่น เบี่ยงเบนพฤติกรรมไปออกกำลังกาย หรือทำกิจกรรมที่เคยทำได้ต่อไป จะได้ไม่เกิดความคิดวนเวียนแต่เรื่องเสียใจ เพราะเวลาที่เราเบี่ยงเบนความสนใจไปว่ายน้ำก็จะไม่มีเวลาไปเสพสื่อ หรือลองไปตีแบดมินตันถ้าใจไม่มีสมาธิก็จะตีลูกไม่ได้ ซึ่งวิธีการออกกำลังกายช่วยได้” พญ.จันทกานต์ แนะนำ

 

โรงแรมพร้อมใจให้เลื่อนฟรี

ช่วงปลายปีถือเป็นช่วงของการจัดงานวิวาห์ของคนไทย พอเกิดเหตุการณ์เศร้าโศกของคนไทยขึ้น ศุภวรรณ ถนอมเกียรติภูมิ นายกสมาคมโรงแรมไทย  กล่าวว่า ทางสมาคมโรงแรมไทยได้ขอความร่วมมือไปตามโรงแรมต่างๆ ทั่วประเทศไทยว่า ขอความร่วมมือให้คู่บ่าวสาวที่มีกำหนดจัดงานแต่งงานในช่วง 100 วัน แห่งการไว้ทุกข์ สามารถขอเลื่อนกำหนดจองโรงแรมได้ โดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่าย ซึ่งโรงแรมทั่วประเทศไทยก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี แต่หากคู่บ่าวสาวจะจัดงานแต่งงานในช่วงเวลานี้ก็สามารถทำได้ เพราะรัฐบาลไม่ได้ห้าม เพียงแต่ขอให้รูปแบบงาน รวมทั้งสีสัน เครื่องแต่งกาย มีความเหมาะสม

“การจัดงานแต่งงานในช่วงนี้ จริงๆ รัฐบาลไม่ได้ห้ามเลย เพราะงานแต่งงานก็ไม่ได้เปิดเพลงอึกทึกเหมือนงานคอนเสิร์ต ถ้าจัดเอาต์ดอร์เปิดเพลงดังๆ ก็คงไม่เหมาะ แต่ถ้าจัดธรรมดาหมายถึงเปิดเพลงบรรเลงในสถานที่ปิดสามารถทำได้ หรือไม่ควรจัดงานอาฟเตอร์ปาร์ตี้ที่เฮฮากันมากๆ ส่วนเครื่องแต่งกายของแขกที่มาร่วมงานไม่ควรแต่งสีจัด หรืออยากจะแต่งก็ได้แต่ให้ติดริบบิ้นดำไว้ทุกข์ได้ ส่วนคนที่แต่งสีขาว ชมพูอ่อน หรือเทา ก็ไม่ต้องติดริบบิ้นไว้ทุกข์”

ไว้อาลัยให้สุภาพ-เหมาะสม

ช่วงการแต่งกายไว้ทุกข์ด้วยเสื้อผ้าสีดำเพื่อถวายความไว้อาลัย มนูญสินี ฟูตระกูล ที่ปรึกษาภาพลักษณ์ให้กับองค์กรชั้นนำ แนะนำว่า แม้การแต่งดำสื่อไม่ได้ถึงความเศร้าโศกเพียงด้านเดียว แต่ยังเป็นโทนสีที่มีความสากลใช้ได้ในหลากหลายกาลเทศะ คนไม่ชอบแต่งสีดำเพราะรู้สึกเศร้าหมอง แนะนำเลือกเครื่องประดับเข้ามาเติมเพิ่มความมีชีวิตชีวาได้มาก แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น “ยิ่งสุภาพ ยิ่งให้เกียรติ” เป็นสิ่งที่ควรยึดไว้เป็นหลักในช่วงนี้

 

“การใส่เครื่องประดับในช่วงไว้ทุกข์ มุก เพชร หรือคริสตัลใส คอสตูมจิวเวลรี่ชิ้นใหญ่ๆ ช่วยกระตุ้นความสดใสได้ดีค่ะ ใครรู้สึกซึมๆ ในการแต่งดำ ก็ลองหยิบมาแต่งคู่กับเสื้อผ้าสีดำ เช่น พลอยดำแวววาว เลือกใช้แต่งในงานเฉพาะกิจได้อย่างสวยงามเหมาะสม หรืออีกแบรนด์ดังที่เลือกใช้ได้ง่ายๆ สวยๆ ชาแนล เครื่องประดับที่ดีไซน์สีขาวดำมาโดยตลอด ก็หยิบมาใส่คู่ได้กับทุกๆ ชุด

การแต่งกายในชุดดำบ่งบอกได้ถึงความสากล สุภาพ และประหยัด เพราะไม่ต้องประโคมอะไรเพิ่มอีก ไม่ต้องไปซื้อของใหม่เลยค่ะ ถ้าใครไม่ชอบแต่งดำรู้สึกเป็นสีไม่ถูกโฉลก อึดอัด หันมาใส่ชุดสุภาพก็ได้ เช่น เสื้อผ้าโทนสีขาว เทา ดำ กรมท่า ครีม หรือเบจ เลือกใส่คู่กับเครื่องประดับโทนขรึมได้สวยมาก

เดรสดำรัดรูปก็ควรต้องเก็บไว้ในตู้ก่อนนะคะ เป็นช่วงทุกคนต้องให้เกียรติพระองค์ท่าน นอกจากเชิ้ตดำผ้าซาตินที่ใส่สบาย หยิบแมตชิ่งกับกระโปรงทรงดินสอได้โก้มาก ดิฉันแนะนำชุดสีดำเนื้อกำมะหยี่ ที่ให้ทั้งความรู้สึกหรูหราและเป็นทางการในเวลาเดียวกัน แล้วยังหยิบมาใช้ได้ทั้งงานกลางวันและกลางคืนอีกด้วย ถ้าเลือกเดรสดำกำมะหยี่ ดิฉันก็จะเลือกเครื่องประดับใส่แค่มุกติดหูเรียบๆ เพชรเล็กๆ แต่ไม่ใส่ต่างหูแบบไข่มุกหรือเพชรห้อยยาว

 

การมาแสดงความไว้อาลัยในพระบรมมหาราชวัง ก็ถือเป็นหน้าที่ฐานะคนไทย และเป็นการเยียวยาความโศกเศร้าได้อีกทางหนึ่ง ในโอกาสนี้ผู้หญิงเลือกแต่งกายชุดไทยจิตรลดาได้งดงามทุกคนค่ะ เพราะเป็นชุดไทยที่สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ทรงออกแบบ และกำหนดไว้ให้ผู้หญิงไทยได้ใช้ในโอกาสใส่ในงานพิธีที่เป็นทางการ ชุดนี้เสื้อเป็นคอตั้ง เพราะฉะนั้นไม่จำเป็นต้องใส่สร้อยคอ หรือสร้อยข้อมือ เพราะเสื้อแขนยาว แต่เลือกใส่ต่างหูแบบเรียบเท่านั้นก็สวยพอเหมาะพอดีแล้ว

สำหรับรองเท้า ผู้หญิงไทยชอบคนใส่รองเท้าที่มีแฟลตฟอร์มสูงด้านหน้า ด้านหลังเป็นส้นเข็มแหลม หลายๆ คนนำมาใส่คู่กันกับชุดไทยที่ชิ้นล่างเป็นผ้าถุงดำ ซึ่งดูแล้วไม่เหมาะ ไปด้วยกันไม่ได้กับชุดนี้เลย รองเท้าแบบนี้ให้ความรู้สึกเปรี้ยวๆ ซ่าๆ ควรเลือกใส่คู่กางกับกางเกงยีนส์ขาบานๆ สไตล์นั้นมากกว่า

รองเท้าหนังคัตชูสีดำส้นสูงไม่เกิน 2 นิ้วครึ่ง เหมาะสมที่สุดค่ะ การแต่งกายในช่วงแสดงความไว้อาลัยควรคำนึงถึงความเหมาะสมมากกว่าการแต่งกายเพื่อความสวยแฟชั่นนิสต้าเท่านั้นค่ะ”

 

ไกลกว่ารั้วบ้านของเรา คำถาม และความรู้สึก

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

23 ตุลาคม 2559 เวลา 11:40 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/461605

ไกลกว่ารั้วบ้านของเรา คำถาม และความรู้สึก

โดย…นกขุนทอง ภาพ กฤษณ์ พรหมสาขา ณ สกลนคร

“เพื่อนจากอินโดนีเซียส่งข้อความมาขอโทษ

ควันไฟจากบ้านเขาอาจลอยมารบกวนพวกเรา

เพื่อนจากซีเรียส่งข้อความมาขอโทษ

ฝุ่นและควันจากระเบิดอาจปลิวมาถึงที่นี่

เพื่อนจากปาเลสไตน์ส่งข้อความมาขอโทษ

ภาพร่างกายฉีกขาดเลือดอาบอาจทำให้ใครหลายคนฝันร้าย

เพื่อนจากปารีสส่งข้อความมาขอโทษเช่นกัน

กระสุนและระเบิดที่นั่นส่งเสียงรบกวนข้ามทวีป

ก่อนหน้านั้นเพื่อนชาวนิวยอร์กส่งข้อความมาขอโทษ

ควันและฝุ่นจากตึกแฝดมืดดำและลอยไกล

มันกลายเป็นภาพติดตาหลอกหลอนผู้คนอยู่หลายปี

เพื่อนจากปาตานีส่งขนมมาแทนคำขอโทษ

พวกเขาพยายามใช้ชีวิตให้ปกติที่สุด

แม้ว่าเสียงตูมตามและเหตุไฟดับจะทำให้ไม่กล้าออกจากบ้าน

เราเขียนคำขอโทษส่งกลับไปหาเพื่อน

เสียงสวดมนต์ของเราไม่ดังพอจะไปไกลถึงที่นั่น

และบางทีเสียงบ่นด่าของเราก็ดังเกินไป

ไกลกว่ารั้วบ้านของเราเอง”

บทกวีชื่อ “ไกลว่ารั้วบ้านของเรา” 1 ใน 80 บท ที่รวมเล่มพิมพ์ในชื่อเดียวกัน ผลงานของ โรสนี นูรฟารีดา กวีหญิงคนเดียวที่มีผลงานติด 1 ใน 6 เรื่องเข้าประกวดรอบสุดท้ายรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (ซีไรต์) ประจำปี 2559

ที่เลือกบทกวีนี้ขึ้นมา เพราะเป็นบทกวีที่แสดงภาพรวมของเนื้อหาได้อย่างครอบคลุม โดย โรสนี ช่วยขยายความว่า “ไกลกว่ารั้วบ้านของเรา เป็นชื่อบทกวีบทหนึ่งในเล่ม แล้วเลือกนำมาตั้งเป็นชื่อหนังสือ เพราะกวีบทนี้ค่อนข้างครอบคลุมเนื้อหาทั้งหมดภายในเล่ม คือ พูดกว้างเห็นภาพรวมของทั้งเล่ม พูดถึงสถานการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นภายในโลก ไล่ย่อยลงมาเรื่อยๆ ทวีปเอเชีย เกิดขึ้นในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ประเทศไทย ภาคใต้ พื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนใต้ และย่อยมาอีกจนถึงสภาวะภายในจิตใจของตัวเอง เลยล้อกับชื่อหนังสือ เพราะสิ่งที่พูดถึงในหนังสือ คือการตั้งคำถามว่า สิ่งที่เกิดขึ้นทุกสถานการณ์จริงๆ อยู่ไกลตัวเรา ไกลบ้านของเรา ทำไมเราไม่รู้สึกสะดุ้งสะเทือนกับมันเลย แล้วคำว่าไกลใกล้เราใช้อะไรชี้วัด ภูมิศาสตร์ หรือมีกรอบ มีอาณาเขตชี้วัด หรือเอาความรู้สึกของเราเองที่เรามีส่วนร่วมก็ต้องรู้สึกว่าเราพวกเดียวกันกับผู้คนเหล่านั้น”

ทั้ง 80 บท เป็นการแต่งในรูปแบบบทกวีไร้ฉันทลักษณ์ หรือกลอนเปล่า เป็นผลงานเขียนที่สร้างขึ้นตั้งแต่ปี 2556-2559 แทบทุกบทเคยผ่านการโพสต์ลงในเฟซบุ๊กส่วนตัวของผู้เขียน เมื่อมีการนำมารวมเล่มจึงได้มีการขัดเกลาอีกครั้ง

“ช่วงที่เขียน ยังเป็นนักข่าวประจำที่หาดใหญ่ ซึ่งช่วงนั้นทำงานข่าวอย่างเข้มข้น แล้วต้องทำข่าวออนไลน์แข่งกับเวลา เราก็ได้ทักษะการเลือกใช้คำ การอยู่ในกองบรรณาธิการข่าวทำงานทุกๆ วัน เราต้องประมวลผลตลอดเวลา ต้องคิดคำให้ตรงตัวอธิบายได้ชัดเจน ก็ได้ทักษะการเลือกใช้คำมา งานทั้งหมดที่คัดมาลงเพราะช่วงทำงานข่าวเราไม่สามารถใส่ความรู้สึกได้ แต่เรายังมีความอัดอั้นตันใจ มีความอยากบอกอยากเล่า มันตกค้างในใจเรา เขียนเป็นข่าวเล่าได้ระดับหนึ่ง แต่ยังมีความจริงที่หลงเหลืออยู่ ก็เลยมาเขียนสเตตัสในเฟซบุ๊กพิมพ์มาเรื่อยๆ”

ความจริงที่ยังตกหล่นไว้ข้างในความรู้สึก ถูกกลั่นเป็นคำไม่กี่คำ หากแต่ทรงอิทธิพลส่งแรงสั่นสะทือนต่ออารมณ์ จนเกิดการตั้งคำถาม และการค้นหาความจริง

“สิ่งที่ตกค้างบางอย่างก็เป็นเบื้องหน้าเบื้องหลัง มันค่อนข้างเป็นข้อมูลเกี่ยวกับความรู้สึกที่เรารู้สึกแบบไหนบ้าง เช่น การเห็นการตายของเจ้าหน้าที่ในจังหวัดชายแดนใต้ เรารู้สึกยังไงกับการมีธงชาติคลุมแล้วกลับบ้าน หรือทุกครั้งที่เกิดขึ้น เจ้าหน้าที่จะได้เงินเยียวยา แต่คนตายไม่ได้ใช้เงิน อย่างข่าวเวลามีม็อบแล้วมีเจ้าหน้าที่ไปสลายม็อบใช้แก๊สน้ำตาซึ่งซื้อมาด้วยเงินของใคร ใช้เงินภาษีของประชาชนไหม แก๊สน้ำตาที่ขว้างมา เอาเงินประชาชนมาทำร้ายประชาชนหรือเปล่า นอกจากนั้นมีการเขียนถึงสถานการณ์อย่างอื่นของโลก เวลามีควันไฟจากอินโดนีเซียมากระทบถึงไทย คนอินโดนีเซียเขาก็เสียใจที่ควันไฟบ้านเขามารบกวนประเทศเพื่อนบ้าน แล้วถ้าเป็นบ้านของเราที่ไปรบกวนเขาล่ะ เราจะรู้สึกยังไงบ้าง”

โรสนีชอบคิดชอบเขียนมาตั้งแต่เด็กของขวัญที่คุณแม่ให้ ก็คือ สมุดจดไดอารี่ ที่ผ่านมาเคยรวมเล่มบทกวี 2 ครั้ง เป็นหนังสือทำมือ และข้อความที่เธอหมั่นเขียนแสดงความคิดเห็นความรู้สึกลงบนเฟซบุ๊กก็ไปเข้าตา ศิริวร แก้วกาญจน์ บรรณาธิการสำนักพิมพ์ผจญภัย จนนำมาสู่หนังสือกวีนิพนธ์ เรื่อง ไกลกว่ารั้วบ้านของเรา และเดินทางมาไกลจนถึงรอบสุดท้ายซีไรต์ ปี 2559

“แค่สำนักพิมพ์เอาไปรวมเล่มก็รู้สึกดีใจมากแล้วค่ะ ได้เข้ารอบซีไรต์ แต่คนที่ดีใจมากกว่าคือแม่ เราก็รู้สึกดีใจ ภูมิใจ แต่ไม่รู้สึกว่าต้องเป็นการแข่งอะไรกับใคร เพราะเราทำเต็มที่ตั้งแต่ทำต้นฉบับแล้ว งานจะไปได้ไกลแค่ไหนขึ้นอยู่กับกรรมการและคนอ่าน สิ่งที่เราสื่อสารผ่านสายตา ความรู้สึกของเรา แต่ก็ยังมีคนกลุ่มหนึ่งที่รู้สึกมองเห็นและเข้าใจสิ่งที่เราพยายามสื่อสาร ทุกครั้งที่โพสต์สเตตัสมีคนมากดไลค์แต่ไม่ได้คอมเมนต์ แต่เจอตัวกันเขาเข้ามาทักเรา แต่ไม่ว่าจะมีคนเห็นด้วยหรือคิดเห็นแตกต่าง คำของเราได้ทำงานอยู่ดี มันได้บอกเล่า ได้สร้างการถกเถียง”

มีคำหนึ่งที่โรสนีพูดบ่อยๆ คือ ไกลกว่ารั้วบ้านของเรา เป็นการตั้งคำถามต่อสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่ได้บอกให้เชื่อตามสิ่งที่เธอเขียน แต่เธอดีใจมากหากงานของเธอจะทำให้ผู้อ่านฉุกคิดว่าสิ่งที่เขียนจริงไหม แล้วสิ่งที่คุณเห็นคือความจริงนั้น คือความจริงจากฝั่งของใคร

 

ความสุขเล็กๆ จากกีฬาโบว์ลิ่ง ทัชธร วงศ์วานิช

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

23 ตุลาคม 2559 เวลา 10:58 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/461592

ความสุขเล็กๆ จากกีฬาโบว์ลิ่ง ทัชธร วงศ์วานิช

โดย…ภาดนุ ภาพ ทรูโฟร์ยู

ถึงจะออกตัวว่าชอบกีฬาฟุตบอล เพราะเริ่มติดตามชมแมตช์ต่างๆ มาตั้งแต่อายุได้ 9 ขวบ เพื่อที่จะได้ไปคุยกับเพื่อนที่โรงเรียนให้รู้เรื่อง แถมยังเล่นกีฬาหลายประเภท ทั้งปิงปองและบาสเกตบอล แต่เมื่อให้เลือกกีฬาที่สร้างความทรงจำและความสุขให้กับตัวเองดอร์ม-ทัชธร วงศ์วานิช ผู้ประกาศข่าวหนุ่มวัย 26 ปี จากช่วง Smart News ข่าวดึก ทางช่องทรูโฟร์ยู ทีวีดิจิทัลช่อง 24 กลับเทหมดใจให้กับกีฬาโบว์ลิ่งเท่านั้น

“ผมเริ่มเล่นโบว์ลิ่งมาตั้งแต่อายุ 10 ขวบ เล่นมาตลอดจนถึงทุกวันนี้ ถ้ามีเวลาเมื่อไหร่ก็จะไปเล่น สำหรับผมโบว์ลิ่งเป็นหนึ่งในกีฬาที่มีเรื่องราวดีๆ ในชีวิตของผมซ่อนอยู่ เพราะเป็นกีฬาของครอบครัว เป็นกีฬาที่ผมและคุณแม่ รวมทั้งพี่ๆ จะไปเล่นด้วยกัน ด้วยความที่ผมไม่ได้อยู่กับคุณแม่ ดังนั้นเวลาหยุดไปหาคุณแม่ทีไร ผมก็จะชวนท่านไปเล่นโบว์ลิ่งเสมอ เพราะมันคือกิจกรรมที่ท่านชอบ แถมเป็นการออกกำลังกายไปในตัวด้วย”

ผู้ประกาศข่าวหนุ่มหน้าใสที่มีดีกรีเป็นถึงนายแบบ พระเอกมิวสิควิดีโอ และพระเอกหนัง เล่าอย่างออกรสว่า อีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เขาตกหลุมรักโบว์ลิ่ง เพราะเป็นกีฬาที่สามารถเล่นคนเดียวได้ อาศัยการพัฒนาฝึกฝนด้วยตัวเอง ไม่ได้เน้นการใช้อุปกรณ์หลายชิ้น ซึ่งส่วนใหญ่ที่ลานโบว์ลิ่งก็จะมีไว้ให้บริการอยู่แล้ว ยิ่งเพิ่มความสะดวกสบาย สามารถนัดกับเพื่อนไปเล่นเมื่อไหร่ก็ได้ หรือจะไปเล่นคนเดียวก็ไม่ติดปัญหาว่าไม่ได้เตรียมอุปกรณ์มา

 

“ส่วนใหญ่ผมจะไปเล่นกับครอบครัวหรือเพื่อน ถามว่าไปเล่นคนเดียวมีมั้ย ก็มีบ้าง โดยปกติผมก็ทำกิจกรรมอะไรคนเดียวบ่อยๆ เช่น ไปดูหนัง กินข้าว ฉะนั้นเวลานึกอยากเล่นจริงๆ ผมก็จะไปคนเดียว แต่ไม่บ่อย” (ยิ้ม)

ด้วยความที่ดอร์มเล่นกีฬาโบว์ลิ่งมานาน เราจึงอดสงสัยไม่ได้ว่าฝีมือการโยนโบว์ลิ่งของเขานั้นไร้เทียมทานขนาดไหน งานนี้ผู้ประกาศข่าวหนุ่มดีกรี 1 ใน 50 หนุ่มคลีโอ เลยถือโอกาสอวดผลงานแบบพอเป็นน้ำจิ้มว่าสไตรค์บ๊อย บ่อย

“ผมไม่เคยไปลงแข่งโบว์ลิ่งจริงจังนะ เคยแต่ไปร่วมกิจกรรมเวลาที่ผมไปเล่นอยู่เท่านั้น เมื่อมีการแข่งขันผมก็ได้รางวัลมาบ้าง เทคนิคส่วนตัวที่ทำให้สไตรค์ได้บ่อยๆ ก็คือ แทนที่ผมจะพยายามโยนลูกให้โค้งเพื่อเก็บพินให้หมดเหมือนนักกีฬาโบว์ลิ่งทั่วไป ผมเลือกสร้างเทคนิคของตัวเองขึ้นมา นั่นคือพยายามโยนลูกให้ไปในแนวเฉียดตรงไปทางซ้ายหรือขวาก็ได้ เพื่อที่จะได้เก็บพินตรงกลางและข้างๆ ได้ในคราวเดียว ถามว่าทำไมไม่ทำตามเทคนิคของคนส่วนใหญ่ ไม่ใช่ผมไม่ทำนะ แต่เคยลองแล้ว ผมเจ็บนิ้ว เลยคิดวิธีของตัวเอง ที่อาศัยการสังเกตก็ทำให้ผมทำสไตรค์ได้เหมือนกัน”

จนถึงวันนี้ เมื่อมีเวลาว่างจากการทำงาน หรือวันไหนที่รู้สึกเหน็ดเหนื่อย อยากปลดปล่อยจากความเครียด โบว์ลิ่งเป็นกีฬาอย่างแรกที่ผู้ประกาศข่าวหนุ่มอนาคตไกลนึกถึง เพราะเป็นกีฬาที่เขารักและผูกพัน ทุกครั้งที่ไปลานโบว์ลิ่งก็เหมือนกับได้พาตัวเองกลับไปสู่ช่วงเวลาแห่งความสุขยามที่ได้ใช้เวลาร่วมกับครอบครัวนั่นเอง

 

กฤชวรุณ โรหิตเสถียร (หนึ่งใน) คนไทยรักในหลวง

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

23 ตุลาคม 2559 เวลา 10:45 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/461589

กฤชวรุณ โรหิตเสถียร (หนึ่งใน) คนไทยรักในหลวง

โดย…นกขุนทอง  ภาพ : วิศิษฐ์ แถมเงิน/แฟนเพจคนไทยรักในหลวง

ในวันที่คนไทยกำลังเผชิญกับเรื่องหม่นเศร้านับจากวันเสด็จสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มหิตลาธิเบศร รามาธิบดี จักรีนฤบดินทร สยามินทราธิราช บรมนาถบพิตร หากแต่คนไทยก็ร่วมใจเป็นหนึ่งเดียว และใจดวงเดียวนั้นคือ “คนไทยรักในหลวง”

กฤชวรุณ โรหิตเสถียร คือหนึ่งในคนไทยรักในหลวง และเธอคือแอดมินผู้สร้างแฟนเพจชื่อ “คนไทยรักในหลวง-The King of Thailand” มียอดกดถูกใจเพจถึง 1,458,877 คน (ณ 21 ต.ค. 2559) สร้างขึ้นเมื่อปี 2553 โดยเพจนี้เน้นโพสต์พระบรมฉายาลักษณ์หายาก ในพระอิริยาบถที่ไม่ค่อยได้เห็นกันบ่อยนัก ของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช รวมถึงพระฉายาลักษณ์ของพระบรมวงศานุวงศ์

 

รูปที่มีทุกบ้าน

ในวัยเด็กทุกคนอาจเคยผ่านการสะสมของสำคัญ ของที่ชอบ ของรักของหวง ซึ่งคงแตกต่างกันไป แต่สำหรับกฤชวรุณ ของสะสมของเธอคือ พระบรมฉายาลักษณ์ของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เริ่มจากพระบรมฉายาลักษณ์เก่าในบ้านที่ตกทอดกันมารุ่นสู่รุ่น พระบรมฉายาลักษณ์ที่ได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสารที่คุณพ่อคุณแม่ซื้ออ่าน

ครั้นโตพอซื้อหนังสือเองและสามารถค้นคว้าหาพระบรมฉายาลักษณ์เก่าๆ ได้เอง ก็หามาสะสมไว้ในคลังของรักของหวงได้ จากภาพจำนวนสิบ ก็ทวีขึ้นเป็นร้อย ภายในระยะเวลาสะสมเฉียด 20 ปี

 

ยุคที่เฟซบุ๊กเฟื่องฟูและผู้คนบนแผ่นดินไทยถูกโยงใยด้วยโซเชียลเน็ตเวิร์ก กฤชวรุณจึงอยากแบ่งปันความสุข รอยยิ้ม ความรู้สึกอันพิเศษที่เธอได้รับยามจ้องมองพระบรมฉายาลักษณ์ จึงได้สร้างเพจ “คนไทยรักในหลวง” ขึ้น

“มีพระบรมฉายาลักษณ์ในหลวงเยอะมาก ทั้งเป็นภาพๆ และไฟล์เซฟเก็บไว้ในคอมพิวเตอร์ หาจากที่ต่างๆ ทั้งไทยและต่างประเทศ เป็นพระบรมฉายาลักษณ์ที่เผยแพร่ หรือพระบรมฉายาลักษณ์ในหนังสือพิมพ์เก่าๆ ก็ดูเรื่องลิขสิทธิ์ด้วยก่อนจะเผยแพร่ ตอนแรกตั้งใจแบ่งปันกันดูในกลุ่มเพื่อนๆ เพราะบางพระบรมฉายาลักษณ์ยังไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่เพื่อนๆ ชอบเขาก็กดแชร์ต่อๆ กันไป ตอนแรกมีคนกดถูกใจ 300 คน จนมีคนอื่นเข้ามากดถูกใจจำนวนมาก ภายใน 3 ปีแรกที่สร้างเพจขึ้นมา มีจำนวนกดไลค์ถึงล้านคน”

 

พระบรมฉายาลักษณ์มีจำนวนมาก ทว่ากฤชวรุณให้ความสนใจไปที่พระอิริยาบถของท่าน “ในเพจไม่ค่อยมีรูปพระองค์กับพระราชกรณียกิจสักเท่าไร เพราะจุดประสงค์แรกที่สะสม เนื่องจากชอบดูพระอิริยาบถของท่าน ท่านทรงทำอะไรบ้าง พระราชกรณียกิจเห็นบ่อยแล้ว เราอยากเห็นในหลวงในเวอร์ชั่นอื่นๆ เช่น ทรงพักผ่อนอิิริยาบถกับครอบครัว พระองค์ท่านทรงทำกิจกรรมอะไร

ในชีวิตไม่เคยเจอในหลวงเลย พระบรมฉายาลักษณ์แรกที่ชอบมาก คุณพ่อให้ดูคือรูปในหลวงทรงสกี เป็นพระบรมฉายาลักษณ์ในหนังสือเล่มแรกที่ได้เห็น ชื่อหนังสือ ร่มเกล้าชาวไทย พิมพ์ปี 2530 จากนั้นก็พยายามหาพระบรมฉายาลักษณ์อื่นๆ พอเราเอาโพสต์ลงในเพจบางคนไม่เคยเห็นภาพบางภาพ เช่น ในหลวงทรงสกี ในหลวงทรงพระสรวล ไม่เคยเห็นท่านไปเที่ยว ส่วนพระบรมฉายาลักษณ์ที่ชอบพิเศษ ซึ่งจริงๆ ก็ชอบหมด คือ ชอบเวลาในหลวงทรงแย้มพระสรวลหรือเวลาประทับคู่กับสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ชอบสายพระเนตรของพระองค์เวลาทอดพระเนตรพระราชินี คือดูแล้วรู้สึกพระองค์ทรงทำหลายอย่างที่มากกว่าผู้ชายคนหนึ่งทำ”

 

เมื่อจำนวนคนกดถูกใจมากขึ้น กลายเป็นกลุ่มคนรักในหลวงขนาดใหญ่ จากพระบรมฉายาลักษณ์ที่มาจากแอดมินฝ่ายเดียว ก็เริ่มมีลูกเพจส่งมาให้ หลายคนก็หลายภาพ ยิ่งหลายคนก็ยิ่งมีความหลากหลาย บางคนอยู่ต่างประเทศเจอพระบรมฉายาลักษณ์ในหนังสือเก่าก็ส่งมาให้ แอดมินมีหน้าที่คัดกรองว่าภาพละเมิดลิขสิทธิ์ผู้ใดหรือไม่ และภาพซ้ำกับที่เคยลงแล้วหรือยัง หากแต่ทั้งหมดทั้งมวลนั้นบ่งบอกถึงพลังแห่งความรักของทุกคนที่อยู่คนละหนแห่งส่งมาเพื่อให้พื้นที่นี้เป็นตัวแทนบอกรักในหลวง

ที่ผ่านมามีคนเข้ามาดูเพจประมาณ 3-4 แสนคน/วัน กฤชวรุณจะโพสต์พระบรมฉายาลักษณ์ประมาณวันละ 2-4 ภาพ ยอดกดไลค์ต่อรูปอยู่ที่หลักหมื่น แต่หลังจากพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชเสด็จสวรรคต นอกจากจะโพสต์พระบรมฉายาลักษณ์แล้ว ยังมีการนำลิงค์ข่าวสารต่างๆ เกี่ยวกับพระราชพิธีทรงบำเพ็ญพระราชกุศลถวายพระบรมศพ ในห้วงเวลานี้มียอดกดไลค์ 10 ล้านคน/วัน มากกว่าจำนวนสมาชิกในเพจเสียอีก

 

ถึงแม้พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชจะเสด็จสู่สวรรคาลัย แต่กฤชวรุณยังยืนยันทำเพจคนไทยรักในหลวงต่อไป

“ในชีวิตไม่มีอะไรที่ยิ่งใหญ่ไปกว่านี้อีกแล้ว ลูกเพจแทบไม่รู้เลยว่าแอดมินเป็นใคร ทำไมมีรูปในหลวงเยอะขนาดนี้ ซึ่งทั้งหมดเกิดจากความรักของเรา คงพูดไม่ได้ว่าภูมิใจขนาดไหน แต่เป็นที่สุดของเราแล้ว มากกว่า 6 ปีที่ทำเพจ ภูมิใจมากที่ได้เผยแพร่พระบรมฉายาลักษณ์หาดูยากให้เด็กรุ่นใหม่ได้เห็น ที่ทำไม่ได้ต้องการสิ่งตอบแทน ทำอะไรก็ได้ไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องเงิน และตั้งแต่ทำเพจเราได้รู้เรื่องราวของในหลวงรัชกาลที่ 9 มากขึ้น มีหลายมุมที่ไม่เคยเห็น ท่านทรงชอบกีฬาอะไร ทรงเลี้ยงสัตว์อะไร

 

หลังจากนี้เพจก็ยังทำต่อไป ด้วยความที่พระบรมฉายาลักษณ์ในหลวงยังมีอีกเยอะ และตราบใดที่ราชวงศ์จักรียังมีก็จะทำไปเรื่อยๆ ขอเป็นอีกคนหนึ่งที่คอยเผยแพร่ข่าวเกี่ยวกับพระราชสำนัก”

ซึบซับความจงรักภักดีสืบสกุล

หากถามว่าทำไมถึงรักพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช คำตอบเดียวคงไม่พอจำกัดความจงรักภักดีที่มีต่อพระองค์ได้ เพราะมากมายเหตุผลเหลือเกินที่กฤชวรุณพรั่งพรูออกมา และหนึ่งในนั้น ก็คือการซึมซับความรักที่ครอบครัวปลูกฝั่งกันมาจากรุ่นสู่รุ่น เพราะบรรพบุรุษรับใช้ราชวงศ์จักรีมาหลายรุ่น กฤชวรุณสามารถซึมซับความรักที่มีต่อพระองค์ท่านได้เองแม้จะปราศจากคำสั่งสอนใดๆ

 

“ครอบครัวเราผูกพันกับราชวงศ์อยู่แล้ว คุณปู่ทวด พระยาดัษกรปลาศ (ทองอยู่ โรหิตเสถียร) เป็นองครักษ์ในรัชกาลที่ 5 แล้วตอนหลังพี่น้องของปู่ทวดหลายๆ คนก็รับราชการเป็นขุนนาง พอถึงสมัยรัชกาลที่ 6 ก็ได้พระราชทานนามสกุล โรหิตเสถียร

ที่บ้านเราไม่เคยต้องบอก ต้องปลูกฝังว่า ต้องรักพระองค์ท่าน หรือจะต้องรักยังไง แต่บรรพบุรุษของเรารับใช้ราชวงศ์มา ความจงรักภักดีเป็นเรื่องที่เล่าสู่กันเรื่อยมา แล้วเราก็ซึมซับเอง เช่น รุ่นคุณปู่ทวดเคยปราบเงี้ยว แล้วบรรพบุรุษเรามีย่าทวด 2 ท่านที่เป็นเจ้าจอมในรัชกาลที่ 4 (เจ้าจอมศิลา และเจ้าจอมแปลก) เป็นเรื่องเล่าต่อๆ กันมาว่าบรรพบุรุษของเราผูกพันกับราชวงศ์จักรี

 

พอถึงรุ่นคุณพ่อที่เกิดทันเหตุการณ์ 14 ตุลา ที่ในหลวงรับสั่งให้มหาดเล็กช่วยนิสิตนักศึกษาฝูงชนเข้ามาหลบภัยอยู่ในพระราชวังสวนจิตรลดา และคุณพ่อก็เป็นหนึ่งในนั้น ซึ่งเราปลาบปลื้มมากที่ได้ใช้นามสกุลโรหิตเสถียร เพราะบรรพบุรุษต้องทำงานหนักแค่ไหนถึงได้รับพระราชทานนามสกุล”

ถ่ายทอดความดีของพ่อผ่านตัวอักษร

นอกจากเป็นแอดมินเพจคนไทยรักในหลวง กฤชวรุณยังเป็นนักเขียนนวนิยาย และมีโอกาสได้เป็นหนึ่งในนักเขียนนวนิยายนิยายชุดเฉลิมพระเกียรติในหลวง รัชกาลที่ 9 “แผ่นดินแห่งรัก” ของสำนักพิมพ์มายดรีม ในเครือสถาพรบุ๊คส์ ที่ดำเนินเรื่องโดยใช้ฉากหลังช่วงต้นแผ่นดินรัชกาลที่ 9 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ จวบจนวาระมหามงคลที่ครองราชย์ครบ 60 ปี ร้อยเรียงกันไปตามลำดับเวลา ตั้งแต่พุทธศักราช 2489-2549 ผ่านนวนิยาย 4 เล่ม โดยเรื่องที่เธอเขียนชื่อ “รอยรักในดวงใจ” เป็นเล่มสุดท้าย ใช้นามปากกาว่า “รมย์นลิน”

 

จุดเด่นของนวนิยายเรื่อง รอยรักในดวงใจ สะท้อนความเป็นไทยผ่านทางการกระทำของตัวละคร ที่มีความรู้ในการทำอาหารไทย เย็บปักถักร้อย และอีกสารพัดวิชา ทั้งยังชี้ให้เห็นคุณค่าของโครงการตามแนวพระราชดำริทฤษฎีใหม่ของในหลวง ที่ทำให้พสกนิกรมีผลผลิตไว้กินใช้ตลอดปี และเน้นให้เห็นความสุขของการอยู่อย่างพอเพียง ซึ่งเกี่ยวพันกับการกระทำของพระเอก ที่บูชาวัตถุทางกายและปรารถนาแต่เงิน จวบจนพบกับนางเอกเขาจึงได้เห็นคุณค่าของการทำดี และก่อเกิดเป็นความรักที่ค่อยๆ ซึมลึกในจิตใจ

“ตามช่วงปีที่เขียน ในหลวงรัชกาลที่ 9 มีพระชนมพรรษามากขึ้น ไม่ค่อยได้เสด็จฯ ไปไหนมาก จึงเลือกเขียนในมุมที่นางเอกได้รับการปลูกฝังจากพ่อแม่ในความจงรักภักดี พ่อแม่เล่าให้ฟังว่าในหลวงทรงทำอะไรบ้าง แล้วเรื่องนี้ทำให้พระเอกเข้าใจถึงการใช้ชีวิตอย่างพอเพียง ความพอเพียงไม่ใช่ปลูกผักกิน แต่เราอยู่ได้โดยไม่ต้องเบียดเบียนคนอื่น ทำให้พระเอกตระหนักได้ว่า สิ่งที่เขาทำ เขาอยากได้ มันเบียดเบียนคนอื่น ทั้งๆ ที่เขาไม่ได้เดือดร้อน แต่เพราะความโลภ ความไม่พอ ในเรื่องสอดแทรกคำสอนจากพระบรมราโชวาทและพระราชดำรัส แต่ไม่ได้ยกมาทั้งประโยค เรานำแนวความคิดมาสอดแทรกเข้ามา แต่มีในบทสุดท้ายได้อัญเชิญพระราชดำรัสของในหลวง ในวันสิริราชสมบัติครบ 60 ปี ณ พระที่นั่งอนันตสมาคม มาใส่ไว้”

 

กฤชวรุณ เล่าย้อนความรู้สึกที่ได้ถูกเลือกเป็นหนึ่งในนักเขียนว่า ภูมิใจมากที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในนักเขียนโครงการนี้ “ดีใจมากที่ได้รับความเมตตาจากบรรณาธิการ (การบูร สุขวิไลธารา) ที่เลือกเรา เพราะตอนนั้นอายุน้อยสุด (28 ปี) ตอนเขียนอ่านหนังสือหลายเรื่องมาก ค้นคว้าศึกษาพระราชกรณียกิจมีอะไร พระบรมราโชวาทมีอะไร ช่วงยุคที่เราเขียนในหลวงทรงทำอะไรบ้าง

ตอนเขียนอินมาก เพราะเราทำเพจอยู่แล้ว คือเวลาเขียนไม่รู้จะเล่ายังไง ก็เอาพระบรมฉายาลักษณ์ของพระองค์มาดู ดูแล้วได้พลังไปเขียนต่อ”

ในหน้าสุดท้ายของหนังสือ รอยรักในดวงใจ กฤชวรุณ ได้ประพันธ์บทกวีไว้…