เป็นนักแสดงที่สวมบทดาวร้าย และคงคาแร็กเตอร์ของความมีหนวดไว้อยู่เสมอสำหรับ “ตู่-พงศนารถ วินศิริ” ที่จะเรียกว่าเป็นดาวร้ายคู่บุญของผู้กำกับชั้นครู “ฉลอง ภักดีวิจิตร” ก็คงไม่ผิด กับหลากหลายผลงานที่ผ่านมา บนเส้นทางในวงการบันเทิง และเรื่องราวชีวิตของเขาที่หลายคนอาจจะยังไม่ทราบ วันนี้สตาร์เรโทรมีคำตอบให้ได้รู้กัน

“ก่อนที่จะเข้ามาในวงการบันเทิงคือต้องบอกว่าเราเพิ่งกลับมาจากเมืองนอก ไปอยู่เมืองนอกมาทั้งอังกฤษและอเมริกา เป็นหนุ่มนักเรียนนอก พอกลับมาก็โต๋เต๋ไปเรื่อย จนกระทั่งมีโอกาสได้ถ่ายโฆษณา รับงานโฆษณามาก่อน ตอนนั้นอายุประมาณ 28 กำลังหล่อน่ารักเลย (ยิ้ม) แล้วเราคือไม่ค่อยดูหนังไทย ไม่ค่อยรู้จักดาราบ้านเรา แต่ก็จับพลัดจับผลูได้มาถ่ายโฆษณาอยู่หลายชิ้นเหมือนกัน เป็นสินค้าทั่วไป เครื่องใช้ไฟฟ้า หมู่บ้านจัดสรร คือหน้าเราก็จะแนวนี้คือ ไว้หนวดมาตั้งแต่หนุ่มเลย คาแร็กเตอร์เราคือมีหนวด เพราะเขาบอกว่ายิ่งโกนยิ่งขึ้นเราก็เลยไม่โกนมันซะเลย”

เข้าสู่วงการงานแสดง

ผมเริ่มต้นงานแสดงกับ “คุณอาฉลอง ภักดีวิจิตร” อาเจอผมจากโฆษณาหนังสือพิมพ์ฐานเศรษฐกิจ คือที่มีหน้าคนปูดขึ้นมาจากหนังสือพิมพ์ นั่นแหละคือผมเองครับ อาหลองก็ชอบเลยให้คนไปตามหาเราจนเจอ แล้วก็ให้มาเล่นภาพยนตร์เรื่อง “มังกรเจ้าพระยา” ภาค 2 พระเอกตอนนั้นคือ“คุณวิลลี่ แมคอินทอช” นางเอก “คุณแวร์ โซว์” ผมเองก็เล่นเป็นผู้ร้ายเลยครับ อาเห็นแววตาความร้ายเลยมอบบทร้ายให้เราเล่น จริงๆ เรารู้จักอาอยู่แล้วนะคือรู้จักแต่ชื่อ แต่ไม่เคยเจอตัว ก็ไม่คิดว่าเขาจะมาหลอกอะไรเราหรอก เพราะว่าคนที่เขามาตาม เขาบอกให้ไปพบอาหลองที่บ้านเลย ส่วนเรื่องการแสดง เรื่องแอ๊กติ้ง เราก็รู้สึกประหม่าอยู่เหมือนกัน แต่ว่าเราก็เชื่อในมือของคุณอา และอีกอย่างคือเราก็ผ่านโฆษณามาเยอะ ซึ่งโฆษณาก็เป็นงานที่ยากนะ เราต้องเล่นหลายเทค ใช้เวลานาน คือจริงๆ การแสดงเราต้องหน้าหนาไว้ก่อน คิดว่าเราต้องทำได้ และก็ทำได้จริงๆ หลังจากนั้นก็ได้เล่นละครเรื่อง “ระย้า” ที่คุณอาได้สร้างให้กับทางช่อง 7 ต่อมา “คุณแม่สมสุข กัลย์จาฤก” คุณแม่ของ “คุณต๊ะ-นิรัตติศัย” กำลังจะเปิดละครเรื่อง “เพชรตาแมว” เขาก็เลยให้คนมาติดต่อให้เราไปเล่น เลยได้มาเล่นของกันตนา แต่เราก็ขออนุญาตอาหลองก่อนนะว่าจะไปเล่นค่ายอื่น ด้วยความเกรงใจก็ต้องขออนุญาตก่อน อาก็บอกว่าลองไปหาประสบการณ์ดูไม่เป็นไร ก็เลยได้เล่นละครเรื่อยมา ทั้งกับทางค่ายอื่นๆ และค่ายของอาหลองด้วย

ยึดบทร้ายมาโดยตลอด

น้อยมากที่จะได้เล่นเป็นคนดี กับบทร้ายนี้ผมมองว่ามันเป็นบทบาทที่เราได้แสดงออกได้เกรี้ยวกราดดีนะ แล้วก็ในรุ่นของผมก็มีดาวร้ายไม่ค่อยเยอะ ช่วงที่เข้ามาก็จะมี คุณฤทธิ์ ฤาชา,คุณดามพ์ ดัสกร แต่เราก็จะรุ่นเด็กกว่าเขา บทร้ายที่ได้เล่น ก็จะเป็นเจ้าพ่อมาเฟีย นักธุรกิจที่เป็นตัวไม่ดีขี้โกงอะไรแบบนี้ ส่วนบทตลกก็เคยได้เล่นบ้าง เป็นซิทคอมของทางเวิร์คพอยท์ ซึ่งก็โอเคนะ คนชอบเราเองก็ชอบด้วย คือผมเป็นคนอารมณ์ดีอยู่แล้ว เวลาเล่นตลก แม้ว่าหน้าเราจะมีหนวดดูร้าย แต่มันก็ดูขี้เล่นติดตลกได้ หรือว่าเล่นเป็นผู้ร้ายแบบตลกๆก็มักจะได้รับเล่นด้วยเหมือนกัน และส่วนมากก็จะเล่นกับค่ายของอาฉลอง คนเลยมองว่าเป็นเด็กในสังกัดไปซะแล้ว แต่จริงๆ ก็เป็นสัญญาใจกัน เพราะว่าแจ้งเกิดจากที่นี่และเล่นด้วยกันบ่อย ก็เป็นผู้สร้างเราขึ้นมาเคี่ยวเข็ญเราขึ้นมา แล้วก็ให้บทบาทที่ดีๆ กับเราเรื่อยมาได้ฝึกการบู๊ การวางท่า ลีลาในการแอ๊กชั่นต่างๆ การวางตัว มุมกล้องอาก็สอนมา นอกจากสอนเบื้องหน้าแล้ว ยังแอบสอนงานเบื้องหลังเราด้วย สำหรับบทบาทที่อยากจะเล่นคืออยากเล่นบทดราม่ารันทดๆ อยากเศร้าบ้างอยากโชว์ความสามารถทางการแสดงในอีกขั้นของเราครับ

เริ่มค้นพบว่าชอบการแสดง

ผมเริ่มชอบตั้งแต่ถ่ายโฆษณาแล้วนะ จริงๆที่ผมเรียนจบมาจากอเมริกาคือด้านอินทีเรียดีไซน์ ตกแต่งภายใน ก็ได้มาทำเหมือนกัน เคยมาตกแต่งที่โรงพยาบาลแพทย์ปัญญาอยู่ช่วงนึง แต่ทุกวันนี้
ไม่ได้ทำแล้วครับ

เน้นอาชีพนักแสดงเป็นหลัก

ไม่ครับ จริงๆ ผมมีอาชีพอื่นทำด้วยนะ บางคนอาจจะไม่ทราบ ส่วนตัวทำธุรกิจนำเข้าพวกลวดเชื่อม อุปกรณ์การเชื่อมมาจากสวีเดน ชื่อบริษัท อินเตอร์เชนจ์เทรด นี่คือสองอาชีพที่ทำควบคู่กันไป ซึ่งถ้าจะให้เลือกอย่างหนึ่งอย่างใด สำหรับสองอาชีพนี้ ก็เลือกไม่ได้ เพราะว่าอย่างธุรกิจนี้ เราก็ทำมานาน ติดต่อกันมาเรื่อย ผูกพันกันมาเรื่อย คงจะยังทำต่อไป ส่วนงานแสดงก็ทำต่อไปเรื่อยๆ และถ้าให้นับจำนวนผลงานที่แสดงมา ผมว่าเกินห้าหกสิบเรื่อง ไม่กล้าบอกเป็นร้อยแต่ก็หลายสิบเรื่องมากๆ ทั้งซีรี่ส์เล็กๆ น้อยๆ อีกนะ รวมทั้งภาพยนตร์ต่างประเทศอีกหลายเรื่อง หนังอินเดียก็ได้เล่นครับ เล่นเป็นตำรวจไทยไปวิ่งจับผู้ร้ายแถวพาหุรัด (หัวเราะ) ก็คิดว่าจะยังคงรับงานแสดงนี้ต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าจะมีคนไม่อยากจะจ้างเรา คือเราก็ต้องดูแลร่างกายเราให้มันดี เราก็อยากจะอยู่ให้นานที่สุด กับยี่สิบกว่าปีที่เราอยู่จุดนี้

ชีวิตครอบครัว

ทางครอบครัวก็สนับสนุน ไม่ได้ว่าอะไร คือผมก็มีครอบครัวมีลูก 3 คน คนโตชื่อ “แพน” เป็นผู้หญิงทำงานอยู่วิกตอเรียซีเคร็ท คนที่สองเป็นผู้ชายชื่อ “พอพ” ทำงานอยู่การบินไทย ส่วนคนที่สามก็เป็นผู้ชายชื่อ “พาย” ทำงานอยู่ที่พานาโซนิค ภรรยาผมคือ “คุณแอ๊ะ” เมื่อก่อนก็เคยทำงานในวงการบันเทิงเหมือนกันครับ เปิดเป็นบริษัทเอเจนซี่โมเดลลิ่ง เป็นผู้จัดการส่วนตัวให้กับ “คุณเอ็มม่า- วรรัตน์, คุณอาร์ต-ศุภวัฒน์” แต่ว่าตอนนี้เขาไม่ได้ทำแล้ว ซึ่งเมื่อก่อนนี้ผมก็ไม่ได้เข้าไปยุ่งในงานส่วนของภรรยาเขาหรอก คือไม่อยากให้คนมองว่าเราอยู่ในสังกัดของภรรยา แล้วจะต้องได้เล่นหนังเล่นละครเรื่องนั้นเรื่องนี้ ก็เลยแยกมาหาของเราเอง ส่วนตัวของลูกๆ เขาเป็นคนขี้อายกัน ก็เลยไม่ได้ชอบมาทางด้านงานแสดงเหมือนพ่อ ให้เข้ามาแสดงด้วยเขาไม่กล้าเลยครับ คงจะไม่มีคนไหนที่เจริญรอยตามคุณพ่อ แต่ว่าในส่วนของงานธุรกิจผม เขาชอบนะก็ไม่ได้ว่าอะไร ออกจะภูมิใจซะด้วยซ้ำ (ยิ้ม) เพราะว่าเวลาไปไหนมาไหนด้วยกันคนก็ได้รู้จักลูกๆ ด้วย เราเองก็ไม่ได้ผลักดันลูกว่าจะต้องเข้ามาทำงานในวงการเหมือนเราไม่เคยเอารูปลูกๆ ไปโชว์ให้ใครดู เรารู้ว่าเขาไม่ได้สนใจ เราก็เลยมองข้ามตรงนี้ และเราก็เป็นพ่อที่ไม่ได้กะเกณฑ์อะไรกับลูกมากมาย เขาอยากเรียนอยากทำอะไรก็แล้วแต่เขา ให้เขาดำเนินชีวิตของเขาไป แล้วเราก็อยู่คอยดูเขา คอยแนะนำเขาดีกว่า ให้มีความอดทน เพราะว่างานอะไรมันก็ลำบากหมดแหละ คือทำอะไรก็ให้อดทน อย่าทำแค่นิดนึงไม่ไหวไม่ทำแล้ว แบบนั้นมันก็จะไม่ดี เรียนรู้อะไรให้มันจริงแล้วจะดีเอง

ผลงานประทับใจ

ผมว่าน่าจะเป็นละครเรื่องแรกคือ “ระย้า” เพราะว่ามันมีความตั้งใจมาก คือเล่นเป็นผู้ร้ายนี่แหละ อยู่ฝ่ายญี่ปุ่น ซึ่งญี่ปุ่นมาบุกไทย แล้วเราก็เข้ากับญี่ปุ่นหวังเงินทองจากเขา แล้วก็ถือว่าละครเรื่องนี้แจ้งเกิดผม เป็นเรื่องที่ประทับใจแล้วเรื่องราวก็สนุก แต่จริงๆ ผมถ่ายของคุณอาเยอะแล้ว ก็ได้รับบทบาทที่ดีๆ ทั้งนั้น เวลาไปไหนมาไหนคนก็จดจำเราได้ ว่าเป็นนักแสดง แต่ส่วนใหญ่จะนึกชื่อไม่ออก เขาก็จะขอถ่ายรูปแล้วก็ขอลายเซ็นด้วย และด้วยความที่คาแร็กเตอร์เรามันชัดมากคือมีหนวด คนเลยจดจำได้ง่าย แต่ชื่อจำได้ไม่ได้ นั่นก็อีกเรื่องนึง ก็ไม่เป็นไรเราไม่ว่ากันอยู่แล้ว (หัวเราะ) ผมเคยโกนหนวดเหมือนกันนะ ตอนนั้นไปถ่ายโฆษณาของจีน แล้วเขาก็บอกว่าโกนหนวดได้ไหม เราก็เลยโกน แต่ว่าตอนนั้นเราก็ติดถ่ายอยู่อีกหลายเรื่อง ก็เลยต้องซื้อหนวดปลอมมาแปะ

หนวดเรียกทรัพย์

ช่วยให้เราสามารถใช้ทำงานจนทุกวันนี้ เขาก็บอกว่าดีนะ พอมีหนวดแล้วดูดีกว่าตอนที่ไม่มีหนวด (หัวเราะ) เราก็จัดการเล็มให้มันเข้ารูปสวยงามอยู่เสมอ ดูแลไป

นอกจากนักแสดงมีงานบันเทิงด้านอื่นที่สนใจไหม

คงไม่ทำอย่างอื่นแล้วครับ เพราะเราไม่ใช่คนที่มีความรู้อะไรมากมาย คนที่จะมาทำงานตรงนี้ จะต้องมีความรู้ มีศักยภาพอะไรมากมาย และต้องเข้าใจ ต้องสั่งคนได้ ถ้าเป็นผู้จัดหรือว่าผู้กำกับก็ไม่เอา ลำบากไป เป็นนักแสดงดีกว่าครับ เพราะว่าเรามีงานอย่างอื่นด้วย มีธุรกิจของเราที่ทำคือเป็นรายได้หลัก ที่เราใช้เลี้ยงตัวเองและเลี้ยงดูครอบครัวได้ ผมดูแลบริษัทคนเดียว ไม่ได้หุ้นกับใคร ต้องนำเข้ามาเองเพราะที่เมืองไทยไม่มี การทำงานเราใช้โทรศัพท์ในการสั่งของ แล้วพอของมาบางทีเราก็ไปส่งเองถ้ามีเวลา คือการที่เราไปส่งเองนี่ดีตรงที่เราจะได้เห็นลูกค้าด้วย พอลูกค้าเห็นเราก็ อ้าว! ถ่ายรูปหน่อยได้เครดิตอีก ซึ่งถือว่าดีครับ มีหลายๆ ครั้งที่เป็นแบบนี้นี่ก็เพิ่งไปมานะ ก่อนที่เราจะมานั่งคุยกัน ลูกค้าก็ให้การต้อนรับที่ดี ไม่เจอกันนานเลยนะอะไรแบบนี้ และเราก็จะได้คุยงานกับลูกค้าเองได้ด้วย

งานแสดงต่อยอดไปสู่ธุรกิจ

ไม่เคยมีคนมาทักแล้วมาด่าว่าไม่ชอบในการแสดงเลยนะครับ (หัวเราะ) คือก็ไม่รู้เหมือนกัน หรือว่าคนดูเขาจะถูกใจ พอเจอใครเราก็พูดคุยทักทายยิ้มแย้มแจ่มใสกับเขา อารมณ์ดีไม่เครียด การแสดงเราถือว่าเป็นการต่อยอดให้กับธุรกิจ คือเราทำควบคู่กันมานานแล้ว ถ้าวันหนึ่งงานแสดงเราไม่มี ก็ยังมีธุรกิจนี้รองรับอยู่ และทำให้เราไม่เบื่อด้วย เพราะว่าผมเป็นคนที่ชอบค้าขายอยู่แล้ว ผมทำธุรกิจนี้มาเกือบยี่สิบปีแล้ว พอๆ กับเป็นนักแสดง ลูกค้าส่วนใหญ่ก็จะเป็นนิคมอุตสาหกรรมต่างๆ คนในวงการบันเทิงไม่มีครับ เพราะว่าเขาไม่ค่อยได้ทำธุรกิจแบบนี้กัน ลูกๆ เขาก็คงไม่ได้มาทำตรงนี้หรอก คือก็แยกๆ กันไปตามแต่ที่เขาจะชอบ แต่ถ้าผมเป็นอะไรไปเขาก็ต้องมาทำอยู่แล้ว มาช่วยกันดูแลลูกค้าต่อไป เพราะว่างานเหล่านี้คือเราต้องสั่งของต่อเนื่องของหมดเขาก็สั่งต่อ เราไม่ต้องทำอะไรมาก ดูแลให้เขาดีๆ

จากหนุ่มนักเรียนนอกสู่งานแสดง

(หัวเราะ) เพื่อนๆ เขายังไม่อยากจะเชื่อกันเลยว่าเราจะเข้ามาตรงนี้ มาดังได้ยังไง มาเป็นคนของประชาชนได้ยังไง คือคนเรานะ เดินไปข้างหน้า เรายังไม่รู้เลยนะว่าจะเป็นยังไง มันสามารถที่จะไปได้เรื่อย ต่อยอด เพียงแต่เราทำให้มันดีก็แล้วกัน ซื่อสัตย์ต่อเขา ทั้งต่อคนดู และต่อลูกค้าที่เราทำธุรกิจด้วย

ความในใจถึง “อาฉลอง ภักดีวิจิตร”

คุณอาฉลอง ตอนแรกก็ได้ยินแต่ชื่อเสียง เคยดูหนังของท่านบ้างตอนที่อยู่เมืองนอก เขาเอาไปฉาย พอท่านมาชวนไปร่วมแสดงด้วย เราก็รู้สึกยินดีและเป็นเกียรติมาก ต้องทำให้ดีที่สุด แล้วคุณอาเป็นคนที่ผสมผสานการทำงานแบบคนรุ่นเก่ากับรุ่นใหม่ เข้ากันได้ดี ซึ่งผมชอบนะ และให้ประสบการณ์จากของเก่าและเสริมวิสัยทัศน์ใหม่ๆ มาสอนเรา และนักแสดงทีมงานที่อยู่เบื้องหลังทุกคน ถึงแม้ว่าจะดุไปหน่อย (หัวเราะ) แต่ก็ดุด้วยความจริงใจ ดุด้วยความรัก พอเลิกงานแล้วก็ปกติ เป็นคนที่ไม่มีอารมณ์แค้นคือดีมากครับ และให้ประสบการณ์ที่ดีกับผมมาก ไม่มีผู้กำกับคนไหนหรอก ที่จะมาบอกว่าหันมาตรงนี้ แล้วมือไปอย่างนี้นะ ต้องพูดแบบนี้แล้วค่อยหันมากล้องนี้นะ แต่อาหลองทำ และละเอียดมาก ทำให้เรากลายเป็นหลานโปรด แต่ตอนนี้ไม่รู้โปรดหรือเปล่า(หัวเราะ)เพราะหลานท่านเยอะขึ้น นักแสดงในวงการมีเยอะ

ความในใจถึงแฟนๆ

ถ้าเจอกันที่ไหนก็ทักทายพูดคุยถ่ายรูปกันเป็นที่ระลึกนะครับ แล้วก็ให้การสนับสนุนผมไปเรื่อยๆ จะทำผลงานออกมาให้ดีที่สุด ไม่ดุเหมือนในละครแน่นอน ตัวจริงใจดีมากครับ สนุกสนานอารมณ์ดี อาจจะมีบ้างที่เวลาหน้านิ่งๆ แล้วคนจะมองว่าดุ เลยไม่กล้าเข้ามาคุยแต่ไม่ใช่เลยครับ เข้ามาทักทายกันได้ ถ่ายรูปได้จริงๆ และฝากละครด้วยตอนนี้ก็มีทั้งที่ถ่ายจบไปแล้ว“เชิงชายชาญ, สารวัตรใหญ่, MyHero ตอน เส้นสนกลรัก” และที่ยังถ่ายทำอยู่ก็มี “สัมปทานหัวใจ,เล็บครุฑ, พ่อตาปืนโต”

และนี่ก็คืออีกแง่มุมชีวิตของดาวร้ายในตำนาน “ตู่-พงศนารถ วินศิริ” ที่คนไทยคุ้นตากับใบหน้าเปื้อนหนวด ซึ่งหากจะบอกว่าเป็นหนวดเรียกงานเรียกทรัพย์ก็คงจะไม่ผิด

กุหลาบสีเงิน