จากความเชื่อเรื่องความสุขที่เริ่มต้นจากความสุขของบุคลากรที่เป็นแรงงานก่อสร้าง จะทำให้โครงการอสังหาริมทรัพย์ที่พัฒนาขึ้นมานั้นมีคุณภาพ เป็นแนวคิดสำคัญของบริษัท อารียา พรอพเพอร์ตี้ นำโดย ดร.ทวีรัก กลิ่นสุคนธ์ ผู้อำนวยการสายงานส่งเสริมพัฒนามาตรฐานงาน งานชุมชน และการบริการลูกบ้าน ได้สร้างศูนย์การเรียนรู้ในสถานที่ก่อสร้าง เพื่อพัฒนาความรู้และทักษะบุตรหลานแรงงาน เพื่อให้เขาเหล่านั้นทำงานอย่างมีความสุขที่ยั่งยืนตั้งแต่การสร้าง ซึ่งเชื่อว่าจะส่งผลถึงการสร้างงานที่มีประสิทธิภาพ

ในอดีตภาพที่เห็นชินตาในไซต์งานก่อสร้าง คือเด็กเล็กมาอยู่ในพื้นที่ก่อสร้าง ซึ่งเป็นสิ่งไม่เหมาะสม กลายเป็นประเด็นสำคัญที่ทีมผู้บริหารอารียา พรอพเพอร์ตี้ หยิบมาพิจารณาว่าจะดูแลพวกเขาอย่างไรดี ให้ได้อยู่ในพื้นที่ที่ปลอดภัย จึงได้เกิดโครงการศูนย์การเรียนรู้สำหรับเด็กและเยาวชนในสถานที่ก่อสร้าง (Child Friendly Space) ที่ถูกริเริ่มในปี 2558

นำร่องในโครงการก่อสร้างที่หทัยราษฎร์ จากการจัดมาตรฐานคุณภาพชีวิตแรงงานให้มีการดูแลพนักงานอย่างครบวงจร ลดความกังวลต่อบุตรหลานโดยให้เด็กอยู่ในพื้นที่ปลอดภัย ไม่เสี่ยงต่ออุบัติเหตุในพื้นที่ก่อสร้าง อีกทั้งยังได้รับการเรียนการสอนที่เป็นประโยชน์ ซึ่งบริษัทได้ดำเนินกระบวนการบนพื้นฐานความคิดที่ว่า เมื่อแรงงานมีสุขภาพกายดีสุขภาพจิตดี ไม่มีความกังวล จะมีความพร้อมและรับผิดชอบงานที่ได้รับมอบหมายได้ดีมากขึ้น หลีกเลี่ยงปัญหาการขาดแคลนแรงงานคุณภาพเพื่อยกระดับมาตรฐานที่ยั่งยืน

“การที่จะให้เขาเหล่านั้นเห็นความสำคัญเป็นเรื่องยาก จุดที่จะต้องเปลี่ยนความคิดเขาเหล่านั้น คือการไม่ให้เด็กเล็กมาอยู่ในไซต์ก่อสร้างนั้นเป็นความท้าทายอย่างหนึ่ง จากในช่วงแรกจะเป็นแรงงานจากพม่าและกัมพูชาเยอะ แต่ปัจจุบันจะเป็นแรงงานกัมพูชา จึงต้องมีการใช้ล่าม ซึ่งปัจจุบันไม่ต้องใช้ล่ามแล้ว เพราะเด็กๆ สามารถคุยภาษาไทยได้

ผ่านจุดความยากในการสื่อสารมาแล้วระดับหนึ่ง ปัญหาที่พบต่อมาคือเด็กไม่มีใบเกิดไม่รู้ว่าเป็นลูกของใคร ต้องนำเด็กมาทำหลักฐานกันใหม่เพื่อให้เขามีตัวตน มีพ่อแม่รับรองถูกต้อง มีการจัดทำทะเบียนประวัติเด็ก กิจกรรมเพื่อพัฒนาทักษะตามวัย การเรียนรู้การอ่านและเขียนเบื้องต้น”

ในช่วงแรกของการจัดตั้งโครงการศูนย์การเรียนรู้ ดร.ทวีรัก บอกว่าได้รับความร่วมมือจากมูลนิธิเพื่อการพัฒนาเด็ก (มพด.) เข้ามาช่วย

“เลี้ยงเด็กต้องทำแบบไหน และอาสาสมัครที่จะเข้ามาดูแลเด็กๆ จะมีทักษะแบบไหน การจัดการเป็นอย่างไร อะไรที่จะต้องดูแลจากจุดเริ่มต้นที่ทำโครงการดังกล่าวได้เพียงบางวัน มาในปี 2559 ได้เรียนรู้ที่เป็นรูปธรรมมากขึ้น จนมาหาพันธมิตรเพิ่มเติมคือมูลนิธิเครือข่ายส่งเสริมคุณภาพชีวิตแรงงาน เข้ามาเป็นพาร์ตเนอร์ โดยมีครูประจำศูนย์ทุกวัน มีการจัดตารางเวร ตารางการสอนภายในศูนย์ ในปี 2559 ก็เริ่มใน 6 พื้นที่งานก่อสร้างหลักของอารียา ได้แก่ หทัยราษฎร์ ไทรน้อย บางนา บางบัวทอง รังสิตคลอง 4 และรังสิตคลอง 5”

สิ่งสำคัญที่ทำให้บริษัทต้องดำเนินโครงการอย่างต่อเนื่อง ดร.ทวีรัก ชี้ว่าเพราะปัจจัยสำคัญมาจากบริษัทประสบปัญหาการขาดแคลนแรงงาน หรือแรงงานต้องมีการย้ายไซต์งาน ต้องย้ายไปทำงานกับที่อื่น จึงทำให้บริษัทต้องเข้ามาดูแลแรงงานทั้งเด็กเล็กรวมไปถึงพ่อแม่เด็กด้วย

“จะทำอย่างไรเพื่อให้แรงงานมีคุณภาพชีวิตดีขึ้น มีการพัฒนาแคมป์ที่อยู่อาศัยให้ดีขึ้น มีพื้นที่สันทนาการมีพื้นที่เล่นกีฬา ไปจนถึงดูแลการพัฒนาฝีมือแรงงานให้กับพ่อแม่ของเด็กเหล่านั้น และเมื่อแรงงานและครอบครัวเขาเหล่านั้นมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น บริษัทนั้นไม่ประสบปัญหาขาดแคลนแรงงาน ทำให้เกิดการสร้างบ้านและคอนโดมิเนียมได้อย่างต่อเนื่อง

แรงงานอยู่กับเรานาน เมื่อเขาสุขกายและสุขใจ เขาก็มีความพร้อมที่จะออกไปทำงาน สิ่งที่เกิดขึ้นวัดได้ชัดเจน คือบ้านมีคุณภาพดีขึ้น สามารถลดปัญหาในเรื่องของงานที่ทำซ้ำ งานผิดพลาดลดลง”

ทั้งนี้ ดร.ทวีรัก ขยายความให้เห็นภาพว่า ภายในศูนย์การเรียนรู้สำหรับเด็กและเยาวชนในสถานที่ก่อสร้าง ได้จัดให้มีครูผู้สอนประจำศูนย์ ดำเนินการตามแผนการเรียนการสอนที่มีมาตรฐาน มีครูจิตอาสาที่สับเปลี่ยนมาให้ความรู้พื้นฐาน และเสริมทักษะต่างๆ ตามช่วงอายุวัย จัดกิจกรรมการเรียนการสอนในวันจันทร์-ศุกร์ ตั้งแต่เวลา 08.00-16.30 น. โดยมุ่งหวังให้เด็กมีความรู้ความสามารถเพื่อสร้างโอกาสเข้าศึกษาต่อในสถานศึกษาตามระบบต่อไป เพื่อพัฒนาสุขภาวะเด็กในด้านต่างๆ การรู้จักใช้ชีวิตร่วมกับผู้อื่น การได้รู้จักเพื่อนใหม่ และสามารถปรับตัวให้เข้ากับสังคม

นอกจากนี้ เป็นการส่งเสริมให้เกิดการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ด้านทักษะชีวิต รวมถึงวิชาความรู้ขั้นพื้นฐาน อาทิ ภาษาไทย คณิตศาสตร์ ภาษาอังกฤษ ศิลปะ และการปลูกฝังความคิดที่ดี เพื่อให้ได้เรียนรู้และซึมซับด้านการรักษาสิ่งแวดล้อม ตลอดจนการดูแลสุขภาพร่างกายให้สะอาดและแข็งแรง

“ที่ผ่านมา 6 พื้นที่โครงการมีจำนวนเด็กที่ได้รับโอกาสทั้งสิ้น 194 คน ซึ่งภายในระยะเวลากว่า 2 ปี สามารถนำเด็กๆ เข้าสู่การศึกษาตามระบบปกติได้จำนวน 24 คน แบ่งออกเป็นเด็กสัญชาติไทย 3 คน และเด็กสัญชาติกัมพูชา 21 คน ซึ่งในอนาคตบริษัทคาดหวังว่าเด็กจะมีทักษะทางด้านวิชาการควบคู่ไปกับทักษะการใช้ชีวิตที่มากยิ่งขึ้น

ทางเรามุ่งส่งเสริมให้เด็กทุกคนสามารถเข้ารับการศึกษาในระบบการศึกษาของภาครัฐได้อย่างสมบูรณ์ อย่างน้อยก็การศึกษาภาคบังคับ ซึ่งผลการเรียนในช่วงที่ผ่านมาแสดงให้เห็นว่าเด็กๆ เหล่านี้มีความตั้งใจที่จะพัฒนาศักยภาพของตนเองด้วย สามารถเรียนร่วมกับเด็กไทยได้ดี และบางรายมีผลการเรียนดีเมื่อเปรียบเทียบกับเด็กไทย”

ดร.ทวีรัก กล่าวว่า นอกจากบริษัทมีการนำเด็กมาสอนในศูนย์การเรียนรู้แล้ว บางส่วนจะมีการนำเด็กไปเรียนต่อในโรงเรียนรัฐ ซึ่งทางโรงเรียนรัฐให้การศึกษาขั้นพื้นฐานก็จะมีการให้ชุดนักเรียน อุปกรณ์การเรียนฟรีเหมือนกับนักเรียนไทย แต่ทางบริษัทจะต้องจ่ายค่าเช่ารถไปรับไปส่ง

“ทางพ่อแม่ของเด็กร่วมสนับสนุนด้วยส่วนหนึ่ง เช่น อาหารกลางวัน ขณะเดียวกันบริษัทยังเปิดกว้างให้กับเด็กโครงการอื่นที่เป็นแรงงานก่อสร้างอยู่ในพื้นที่ใกล้เคียงที่ต้องการมาเรียน สามารถเข้ามาร่วมเรียนภายในศูนย์ได้ แต่ยังเน้นกลุ่มแรงงานของบริษัทและของบริษัทผู้รับเหมาเป็นหลัก

เรามีแนวคิดสำคัญที่ว่าถ้าหากเด็กอยู่ได้พ่อแม่เขาก็อยู่ได้ และยิ่งทำให้เขามีความรู้จะเป็นสิ่งที่ดี ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของสุขอนามัยของเด็ก มีการวัดส่วนสูง ชั่งน้ำหนัก การให้วัคซีน ก็ได้ร่วมเป็นเครือข่ายกระทรวงสาธารณสุขเพื่อระวังโรคระบาดร้ายแรง

มีการปรับปรุงสภาพของแคมป์ก่อสร้าง มีการดูประวัติของเด็กในการเข้าประเทศ ขณะเดียวกันจะมีการทำทะเบียนประวัติคนงานของเราทั้งหมดให้อยู่ในระบบอิเล็กทรอนิกส์ มีการจ่ายเงินเดือนโดยการเข้าระบบบัญชีทั้งหมด สามารถกดเงินเดือนผ่านตู้เอทีเอ็ม และให้เขาสามารถเดินทางไปในพื้นที่ที่แรงงานสามารถเดินทางออกไปได้”

จากการให้ความสำคัญกับเด็กและครอบครัว แม้ว่าจะมีการมาให้ค่าจ้างแรงงานที่สูงกว่า 5-10 บาทในอดีต แรงงานเหล่านั้นก็จะรีบย้ายไซต์ก่อสร้างตามไปแล้ว แต่ปัจจุบันไม่ใช่กับการเสนอให้ค่าตัวเพียงเล็กน้อย ซึ่งในอนาคต ดร.ทวีรัก มองไกลว่าบริษัทตั้งใจไว้ว่าจะต้องขยายศูนย์การเรียนรู้ดังกล่าวไปในพื้นที่ที่มีการก่อสร้างขนาดใหญ่ทุกทำเลเพื่อรองรับกับบุตรหลานแรงงาน เนื่องจากเป็นการสร้างประโยชน์ให้เกิดขึ้นอย่างรอบด้าน มีคุณภาพชีวิตที่ดี และที่สำคัญงานก่อสร้างออกมาดีกว่าในอดีต และไม่ประสบกับปัญหาการขาดแคลนแรงงาน

ธุรกิจบริการหาคู่ออนไลน์มีมูลค่า 2,200 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ราว 7,260 ล้านบาท) ในสหรัฐอเมริกาประเทศเดียว และ Tinder อ้างว่าจับคู่กว่า 26 ล้านคู่/วัน คนไทยประมาณ 4 ใน 10 คน (37%) ที่เคยหาคู่ทางอินเทอร์เน็ตระบุว่าต้องการพบคู่รักในอนาคตผ่านบริการทางออนไลน์มากกว่าช่องทางปกติ ตามที่เห็นแพลตฟอร์มหาคู่ทางอินเทอร์เน็ตได้เปลี่ยนแปลงกระแสต่อต้านไปอย่างมาก

แอพพลิเคชั่นบนสมาร์ทโฟนที่มีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับการหาคู่ได้รับความสนใจมากขึ้นในภูมิภาคเอเชีย จากเดิมที่ธุรกิจนี้ได้รับความนิยมมากในฝั่งอเมริกาและยุโรป ในช่วง 5 ปีหลังที่ผ่านมามีการเติบโตและนิยมในหนุ่มสาวไทยร่วมสมัยอย่างมากมาย

ในเมืองไทยแอพพลิเคชั่นหาคู่อย่าง Tinder แอพหาคู่ยอดฮิตได้รับความนิยมอย่างมาก เพราะใช้งานง่ายเพียงแค่ปัดขวาเพื่อเลือกแมตช์กับคนที่ชอบ หรือปัดซ้ายเพื่อข้าม ถ้าอีกฝั่งปัดขวาเหมือนกันแสดงว่าทั้งคู่แมตช์กันและได้สานต่อคุยกันในแอพ ส่วนใหญ่ชาวต่างชาติที่มาเที่ยวไทยเล่นเยอะมาก และเป็นที่นิยมในอาชีพแอร์โฮสเตสและนักบิน

อีกแอพคือ Noonswoon เป็นแอพหาคู่ที่มีคอนเซ็ปต์ให้เราเลือกแมตช์หลังพักกลางวัน ส่วนใหญ่จะเป็นวัยทำงานเล่น อายุ 30 ปีขึ้นไป และจริงจังกับการหาคู่

Beetalk เป็นแอพที่เขย่าแล้วจะได้เจอคนคุยจากพิกัดที่อยู่ใกล้ๆ ตัว ส่วนใหญ่จะเป็นนักเรียนนักศึกษากันเล่นเยอะ

Kooup แอพหาคู่ที่ให้ใส่วันเกิด ปีเกิด แล้วจะเลือกคู่ตามดวงสมพงศ์ หรือเลือกแมตช์กับคนที่มีไลฟ์สไตล์หรืออาชีพการงานใกล้เคียงกัน

Jack’d แอพสำหรับหาคู่ชายรักชายที่นิยมกันมาก ลักษณะการใช้งานจะคล้ายๆ Tinder

Azar แอพนี้การใช้งานแอบคล้าย Tinder แต่ต่างตรงภาพที่ปรากฏจะมาในรูปแบบวิดีโอคอล

นั่นคือแอพหาคู่ยอดฮิต ยังไม่นับเพจหาคู่ในเฟซบุ๊กที่มีอยู่มากมาย โดยเฉพาะเพจ “แม่สื่อแม่ชัก” ที่ฮอตฮิตและได้รับความนิยมมากมายจากชายโสดหญิงโสดทั้งหลาย

เมื่อดูข้อมูลของคนอเมริกัน ผลการวิจัยของ Pew Research Center ระบุว่ามีชาวอเมริกันวัยเจริญพันธุ์ (Adults) กว่า 15% ใช้งานเว็บหรือแอพหาคู่ โดยในช่วงอายุ 18-24 ปี มีผู้ใช้สูงขึ้นถึง 3 เท่า เมื่อเทียบกับปี 2013 และกลุ่มวัย 55-64 ปี มีผู้ใช้สูงขึ้น 2 เท่า เพราะการเดทแบบออนไลน์เป็นทางเลือกใหม่ของการพบปะผู้คน และเหตุผลที่สำคัญอย่างยิ่งยวดคือ คนอเมริกันกว่า 41% รู้ว่าใครใช้เครื่องมือหาคู่ออนไลน์นี้ และ 29% ก็รู้จักคนที่ได้คู่รักหรือคู่ชีวิตระยะยาว

มาดูกันว่าคนไทยหาคู่ออนไลน์ผ่านแอพต่างๆ และนิยมใช้งานกันอย่างไรบ้าง

เปิดงานวิจัย “หาคู่” ในสังคมไทย

ข้อมูลที่เก็บรวบรวมทางออนไลน์ระหว่างวันที่ 11-28 ก.ย. 2560 จากกลุ่มผู้ตอบแบบสอบถามของกว่า 5 ล้านคนทั่วโลก ซึ่งเป็นสัดส่วนทางสถิติที่แสดงถึงประชากรออนไลน์จำนวนตัวอย่าง 2,720 ของ YouGov บริษัทจัดทำการสำรวจความคิดเห็นทางอินเทอร์เน็ตเกี่ยวกับการเมือง กิจกรรมสาธารณะ ผลิตภัณฑ์ แบรนด์ และหัวข้ออื่นๆ เกี่ยวกับความสนใจทั่วไป ได้จัดการสำรวจถึงพฤติกรรมหาคู่ออนไลน์นี้ในประเทศไทย พบว่าคนไทยมากถึง 4 ใน 10 เคยใช้แอพพลิเคชั่นหาคู่ทางอินเทอร์เน็ตหรือทางออนไลน์ ซึ่งสูงขึ้นถึงครึ่งหนึ่ง (47%) ในกลุ่มคนรุ่นใหม่

นอกจากนั้น 3 ใน 4 (74%) ของคนรุ่นใหม่ยังกล่าวว่ารู้สึกเขินอายที่จะยอมรับว่าตนเองพบกับคู่รักผ่านการหาคู่ออนไลน์/แอพ คนยุคเบบี้บูมเมอร์ 54% กล่าวเหมือนกัน อย่างไรก็ตามคนไทยมากกว่า 1 ใน 3 (35%) คิดว่าการพบคู่รักทางออนไลน์ไม่ใช่เรื่องแปลก

ครึ่งหนึ่งของคนไทยทั้งหมด 49% รู้จักคู่รักอย่างน้อย 1 คู่ที่พบกันผ่านช่องทางนี้ คนรุ่นใหม่ 54% รู้จักคู่รักอย่างน้อย 1 คู่ที่พบกันทางโลกออนไลน์ ส่วนคนยุคเบบี้บูมเมอร์เพียง 30% เท่านั้นที่รู้จัก

แอพ BeeTalk และ Tinder ดูจะเป็นบริการหาคู่ออนไลน์ที่น่าเชื่อถือมากที่สุด กล่าวได้ว่าตอนนี้การหาคู่ออนไลน์เป็นกระแสหลักในประเทศไทย และการหาคู่ออนไลน์มีตลาดแข่งขันสูงขึ้นเรื่อยๆ

ส่วนแอพที่ได้คะแนนสูงอันดับอื่นๆ ได้แก่ Skout Tinder และ Badoo บริการซึ่งผู้ตอบแบบสอบถามทั้งหมดรู้จักน้อยที่สุด ก็เป็นบริการที่น่าเชื่อถือน้อยที่สุดด้วยเช่นกัน สำหรับผู้ที่เคยใช้บริการหาคู่ออนไลน์ กล่าวได้ว่าความนิยมคือปัจจัยความสำเร็จของกลุ่มตลาดประเทศไทย

ในบทความที่คัดจากวิทยานิพนธ์ระดับบัณฑิตศึกษา หัวข้อ “การใช้สื่ออินเทอร์เน็ตในการหาเพื่อนผ่านสื่อออนไลน์” (Using Internet to find friends through online media) ของ ขวัญจิรา ดลปัญญาเลิศ และ ศ.ดร.สุรพงษ์ โสธนะเสถียร วารสารศาสตรมหาบัณฑิต คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ซึ่งใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ (Quantitative Research) โดยการสัมภาษณ์เชิงลึก (In-Depth Interview) และผู้ให้ข้อมูลเพศหญิงและเพศชาย จำนวน 10 คน ซึ่งมีอายุระหว่าง 22-30 ปี อาศัยอยู่ในกรุงเทพมหานคร และเคยใช้สื่ออินเทอร์เน็ตในการหาเพื่อนผ่านสื่อออนไลน์ ซึ่งเป็นผู้ที่ต้องการพูดคุย ทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ เกี่ยวกับวัตถุประสงค์ ความคิดเห็น พฤติกรรม และขั้นตอนการพัฒนาความสัมพันธ์ในการหาเพื่อนผ่านแอพพลิเคชั่น Beetalk และยังมีการศึกษาค้นคว้าจากเอกสาร ทฤษฎี แนวคิด รวมไปถึงงานวิจัยต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง ตลอดจนแอพพลิเคชั่นต่างๆ โดยทำการศึกษาในระหว่างเดือน เม.ย.-มิ.ย. 2558

ผลการศึกษาพบว่า ผู้ให้ข้อมูลที่ใช้โปรแกรมสนทนาแอพ Beetalk ใช้นามแฝงมากกว่าที่จะใช้ชื่อจริงในการสนทนา เพื่อดึงดูดให้ผู้สนใจเข้ามาสนทนาด้วย มีการใช้ข้อความทักทายที่น่าสนใจผสมผสานข้อความต่างๆ ที่ใช้ในการสนทนานั้นไปกับรูปภาพ สัญลักษณ์ สติ๊กเกอร์ต่างๆ มีการใช้ศัพท์ที่ใช้กันเฉพาะกลุ่ม ผู้สนทนามีการปกป้องตนเองในการสนทนา โดยสวมบทบาทสมมติหรือปกปิดข้อมูลส่วนตัวบางอย่างไว้

ผู้สนทนาบางคนมีปฏิสัมพันธ์กันอย่างต่อเนื่อง เป็นลักษณะของชุมชนเสมือนจริง มีการแบ่งเป็นชุมชนเสมือนจริงย่อยๆ อยู่รวมกันและมีความสัมพันธ์กันเป็นเครือข่ายบางครั้งในเวลาเดียวกันมีการทับซ้อนกันและเคลื่อนย้ายของชุมชน

ในด้านความคิดเห็นของผู้ให้ข้อมูลมีการนำโปรแกรมสนทนาแอพ Beetalk ไปใช้ประโยชน์น้อยมาก ส่วนใหญ่จะใช้ประโยชน์เพื่ออำนวยความสะดวกในการติดต่อสื่อสาร ความสนุกสนาน ความบันเทิง และในอนาคตอาจมีแนวโน้มการใช้โปรแกรมสนทนา Beetalk เพิ่มขึ้น ซึ่งอาจเกิดปัญหาที่ตามมา จึงต้องมีแนวทางในการป้องกันและแก้ไขปัญหา โดยการให้ความรู้ผ่านช่องทางต่างๆ และการรับแจ้งเรื่องร้องเรียนสิ่งที่ไม่เหมาะสม

ส่วนขั้นตอนการพัฒนาความสัมพันธ์ในการหาเพื่อนผ่านแอพ Beetalk ประกอบไปด้วยการสมัครสมาชิกและสร้างประวัติข้อมูลส่วนบุคคล การค้นหาเพื่อนสมาชิก การแนะนำตัว การสนทนาและการสร้างความไว้วางใจ การตัดสินใจนัดพบและการพัฒนาความสัมพันธ์ โดยอาศัยแอพ Beetalk ที่สามารถลดอุปสรรคด้านเวลา สถานที่ รวมทั้งมีการรวมขั้นตอนของการสร้างความสัมพันธ์ ที่ต่างกับการสื่อสารในโลกจริงที่ไม่สามารถทำได้ การสร้างความสัมพันธ์ในโลกอินเทอร์เน็ตก็สามารถทำได้เพียงระดับต้นเท่านั้น อาจต้องใช้การสื่อสารแบบเห็นหน้าเห็นตาในโลกจริงมาสานต่อการพัฒนาความสัมพันธ์ด้วย

อีกหนึ่งงานวิจัยที่ศึกษาลึกลงถึงระดับการมีเพศสัมพันธ์ของการหาคู่ของวัยรุ่นไทยยุคปัจจุบัน คืองานวิจัยชื่อ “วัยรุ่นใช้สื่อออนไลน์อย่างไรในการหาคู่” ของ นิพนธ์ ดาราวุฒิมาประกรณ์ นักปฏิบัติการวิจัย สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล ซึ่งได้วิเคราะห์ข้อมูลจากกรณีศึกษาวัยรุ่นชายหญิงจำนวน 20 ราย จากโครงการวิจัยเชิงคุณภาพเพื่อทำความเข้าใจพฤติกรรมการมีเพศสัมพันธ์ของวัยรุ่น วิเคราะห์ความเชื่อมโยงของพฤติกรรมการมีเพศสัมพันธ์กับพฤติกรรมการใช้สื่อออนไลน์

ผลการวิเคราะห์พบว่า พฤติกรรมการมีแฟนและเพศสัมพันธ์ของวัยรุ่นแบ่งได้เป็น 4 กลุ่ม คือ (1) มีแฟนทีละคน ไม่มีกิ๊ก (2) มีแฟนและกิ๊ก แต่จะมีเพศสัมพันธ์กับแฟนคนเดียวเท่านั้น (3) มีแฟนและกิ๊ก และมีเพศสัมพันธ์กับทุกคน (4) มีเพศสัมพันธ์กับใครก็ได้ ไม่จำเป็นต้องเป็นแฟนหรือกิ๊ก

สำหรับวัยรุ่นกลุ่มที่ 3 และ 4 มีพฤติกรรมการใช้สื่อออนไลน์ เช่น Facebook LINE MSN Hi5 ในการหากิ๊กและคู่นอน วัยรุ่นชายใช้สื่อออนไลน์ในการหาคู่ชัดเจนกว่าวัยรุ่นหญิง อีกทั้งใช้เวลาพูดคุยทำความรู้จักไม่นานก่อนการมีเพศสัมพันธ์

วัยรุ่นกลุ่มที่ 2 ใช้สื่อออนไลน์เป็นช่องทางในการคุยกับกิ๊ก แต่ไม่คุยเพื่อจะมีเพศสัมพันธ์ด้วย วัยรุ่นกลุ่มที่ 1 ใช้สื่อออนไลน์ในการพูดคุยกับเพื่อนทั่วไปเท่านั้น แต่ไม่ใช้สื่อออนไลน์ในการหาคู่

ผลการศึกษานี้ทำให้ได้ข้อสรุปในเบื้องต้นว่า วัยรุ่นที่นิยมการมีคู่นอนหลายคนจะใช้สื่อออนไลน์เป็นช่องทางในการสื่อสารกับเครือข่ายทางสังคมเท่านั้น ข้อมูลจากวัยรุ่นที่นิยมใช้สื่อออนไลน์ในการหาคู่ สะท้อนให้เห็นถึงการยอมรับประสิทธิภาพของการใช้สื่อ (ทฤษฎี TAM) ดังกล่าวเพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ของตนเอง นำไปสู่การใช้ซ้ำๆ เพื่อตอบสนองความต้องการ

ดังที่เห็นว่าวัยรุ่นชายในการศึกษานี้ ได้มีเพศสัมพันธ์กับผู้หญิงที่มีการพูดคุยกันผ่านสื่อออนไลน์กันมากกว่า 1 คนเกือบทั้งสิ้น แต่ข้อมูลอาจจะยังไม่ชัดเจนพอที่จะสรุปตามทฤษฎีการรับรู้ทางสังคม (Social Learning Theory) โดยเฉพาะเมื่อวัยรุ่นกลุ่มที่ไม่มีพฤติกรรมมีเพศสัมพันธ์กับหลายคน หรือไม่นิยมหาคู่ทางอินเทอร์เน็ต ต่างเคยเห็นและรับรู้พฤติกรรมเหล่านี้ทางสื่อออนไลน์ด้วยเช่นกัน ควรมีการศึกษาเพิ่มเติมเพื่อพิสูจน์ว่าพฤติกรรมทางเพศของวัยรุ่น โดยเฉพาะการมีเพศสัมพันธ์กับคนหลายคนนั้น เกิดจากการเลียนแบบพฤติกรรมที่พบเห็นกันทางสื่อออนไลน์ หรือปัจจัยอื่นต่อไป

อย่างไรก็ตาม การใช้สื่อออนไลน์ทางอินเทอร์เน็ตเปรียบเสมือนดาบสองคม เป็นสื่อที่มีประโยชน์และได้รับความนิยมอย่างมากในกลุ่มวัยรุ่น หากวัยรุ่นใช้สื่อไปในทางถูกต้องเหมาะสมก็จะได้รับประโยชน์อย่างมากมาย แต่ถ้าหากใช้สื่อไปในทางที่ผิดก็อาจก่อให้เกิดปัญหาตามมามากมายเช่นกัน

อาจารย์วิชาจีบชี้ หาคู่เร่งรีบโลกออนไลน์ ชีวิตคู่พังเร็ว

สมัยนี้วัยรุ่นเขาจีบกันและบอกรักกันผ่านทางแอพต่างๆ ไลน์ เฟซบุ๊ก ทวิตเตอร์ รวมถึงสื่อโซเชียลมีเดียอื่นๆ เพราะเป็นอะไรที่ง่ายและเร็ว

ธนิช สุนทรธนกูล (อ.กล้วย วิชาจีบ) อาจารย์พิเศษจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และวิทยากรอิสระ ซึ่งสอนวิชา “จีบ” ให้ความเห็นว่า ความสัมพันธ์หาคู่ผ่านออนไลน์โลกเสมือนในยุคดิจิทัลนั้นมีมุมที่น่าสนใจอยู่มาก แต่จริงๆ แล้วไม่ได้แตกต่างกับการหาคู่ยุคอะนาล็อก

“เรื่องของการหาคู่นั้นเป็นเรื่องที่อยู่คู่กับมนุษย์มาหลายยุคหลายสมัยแล้ว เพราะฉะนั้นเรื่องที่มาหาคู่กันในแอพพลิเคชั่นหรือในโซเชียลเน็ตเวิร์กก็เป็นเรื่องของวิวัฒนาการตามเทคโนโลยีและโลกที่มันเปลี่ยนไป เพราะมันต้องเป็นไปแบบนี้อยู่แล้ว

สมัยก่อนการหาคู่เขาก็พยายามใช้สื่อต่างๆ ในการหาคู่เหมือนกัน อย่างมาลัยเสี่ยงรักของลุงหนวด อย่างสมัยก่อนเขามีเพนเฟรนด์ (PenFriend) ซึ่งเป็นเพื่อนกันทางจดหมาย โทรศัพท์ไปก็ยังเขินๆ กันอยู่แล้วก็หาโทรศัพท์ยาก เขียนแนะนำตัวส่งรูปไป มีชื่อมีที่อยู่ให้ เขียนจดหมายถึงกัน

ปัจจุบันการหาคู่ผ่านแอพและโซเชียลมีข้อดีคือเร็วขึ้น และมีความหลากหลายกว่าเมื่อก่อน ส่วนข้อเสียก็มาจากข้อดีคือเร็วไปก็มีผลกระทบ ขาดในเรื่องวิจารณญาณในการที่จะเลือกคู่ สมัยก่อนตื่นเต้นกับการรอคอยไปรษณีย์มาส่งจดหมาย พอมาสักหน่อยก็มีโทรศัพท์ก็ลุ้นว่าจะอยู่บ้านหรือเปล่า เจอพ่อของเธอหรือเปล่า สมัยนี้ก็ตื่นเต้นในการลุ้นว่าตัวจริงจะเป็นอย่างไร เป็นอย่างที่คิดหรือเปล่า ก็ตื่นเต้นไปคนละแบบ”

การสอนวิชาจีบของ ธนิช เขาบอกว่าเป็นเรื่องของการสื่อสารและการบริหารความสัมพันธ์ของคนในหลากรูปแบบ

“จริงๆ ผมสอนวิชาจีบมันเป็นเรื่องของการสื่อสาร ทั้งคำพูดและการเขียนเป็นหัวใจ ปัจจุบันคนยุคนี้มีลูกเล่นสำบัดสำนวนดีกว่าคนในสมัยก่อน ยุคก่อนกว่าจะได้พิมพ์ได้เขียนส่งกันก็นานๆ ที เดี๋ยวนี้นอกจากเขียนแล้วก็มีอีโมจิแสดงอารมณ์ สติ๊กเกอร์ภาพเคลื่อนไหว อะไรต่างๆ มากมาย

ผมมองว่ายุคนี้หาคู่ได้เร็ว แต่ชีวิตคู่ก็พังเร็ว อัตราหย่าร้างของคนไทยเมื่อ 2 ปีก่อน มีถึง 1 ใน 3 หมายความว่าแต่งงาน 3 คู่ มีคู่หนึ่งเลิกราหย่าร้างกันไป ส่วนฝรั่งครึ่งต่อครึ่งประมาณ 50% ความน่าเป็นห่วงอยู่ที่ตรงนี้ คืออะไรที่ด่วนๆ เร็วๆ ขาดความรอบคอบ มันก็มาเร็วไปเร็ว จริงๆ ชีวิตคู่มันคือความสุข แต่ถ้ามีแล้วพัง มีแล้วเลิกรา มันก็บ่อนทำลายทั้งสุขภาพและความรู้สึก”

วิชาจีบของ ธนิช เขาย้ำว่าจะเน้นเรื่องของการใช้ใจเป็นหลัก ให้รู้จักกันอยู่กันด้วยใจ ในวิชาจีบมีวิชาที่ออกมาควบคู่ด้วยคือ วิชาเคล็ดลับจับโกหก

“อย่างที่บอกโลกโซเชียลก็คือโลกเสมือน ไม่รู้ว่าตรงไหนจริงตรงไหนปลอม เมื่อมีวิชาจีบเรื่องความสัมพันธ์แล้ว ก็ต้องมีวิชาเพื่อป้องกันตัวเองด้วย เคล็ดลับจับโกหกว่ามีพิรุธไหม เป็นการสร้างภูมิต้านทาน ถ้าคนมีสองวิชานี้อยู่ในโลกการหาคู่ได้สบายมาก

แม้เทคโนโลยีจะไปไกลขนาดไหนก็ตาม ต้องเข้าใจว่าโลกนี้เป็นโลกของการตลาด อะไรทุกอย่างสามารถจับออกมาเป็นเงินได้หมด ก็เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว ยิ่งคนนิยมก็ยิ่งมีมูลค่ามากยิ่งขึ้น การบริหารความสัมพันธ์ให้มีความสุข”

แม้ตอนนี้จะอยู่ในขั้นตอนการฟื้นฟูสภาพร่างกายและจิตใจ เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับออกจากถ้ำ ระหว่างนี้ก็มีการส่งนักดำน้ำของหน่วยซีล ทีมแพทย์เวชศาสตร์ใต้น้ำ พร้อมอุปกรณ์ดำรงชีพและยารักษาโรคถึงมือกลุ่มคนดังกล่าวแล้ว สิ่งที่น่าสนใจคือ พาวเวอร์เจล และผ้าห่มฉุกเฉิน ของที่ถูกส่งเข้าไปถึงเป็นสิ่งแรกๆ เรามาทำความรู้จักเจ้าสองสิ่งนี้กัน

พาวเวอร์เจล (Power Gel)

ของเหลวที่ร่างกายสามารถดูดซึมได้อย่างรวดเร็ว ให้พลังงานสูง ไม่ต้องผ่านกระบวนการย่อย ซึ่งอาหารลักษณะนี้นักบินอวกาศและนักกีฬานิยมใช้เพื่อเพิ่มพลังงาน มีหลายรสชาติ อาทิ แอปเปิล ผลไม้รวม องุ่น ลิ้นจี่ ส้ม ให้รสชาติหวาน กินง่าย ไม่ต้องเคี้ยว ภายใน 15 นาที จะรู้สึกว่ากระปรี้กระเปร่า เนื่องจากมีกรดอะมิโนและคาร์โบไฮเดรตเข้มข้น มีส่วนผสมของน้ำตาลโมเลกุลเดี่ยว 2 ชนิด คือ มอลโตเด็กซ์ตริน และฟรุกโตส

วิธีปฏิบัติ แพทย์จะต้องค่อยๆ เพิ่มระดับปริมาณแร่ธาตุในร่างกายของผู้ที่อดอาหารมานานก่อน เพื่อให้ร่างกายกลับมาอยู่ในระดับสมดุล หรือต้องดื่มน้ำตามในปริมาณที่พอสมควร ไม่เช่นนั้นความเข้มข้นของสารอาหารจะสูงเกินไป ขุมพลังพาวเวอร์เจลถูกคิดค้นขึ้นโดยสองสามีภรรยาชาวแคนาดา นักวิ่งมาราธอนและนักโภชนาการ ที่ใช้เวลาคิดค้นนาน 3 ปี จึงประสบผลสำเร็จในปี 2530

ด้าน สง่า ดามาพงษ์ ผู้เชี่ยวชาญด้านโภชนาการจากกรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข ระบุว่า พาวเวอร์เจลเป็นอาหารเฉพาะกิจชั่วคราวสำหรับคนที่สภาวะร่างกายไม่ปกติ ซึ่งคนปกติไม่ควรกิน เพราะพาวเวอร์เจลมีไว้สำหรับคนที่ใช้พลังงานมากๆ เพื่อเสริมพลังงาน และสำหรับฟื้นฟูสภาพบุคคลที่อดอาหารมานาน

นพ.สรฤทธิ์ เกียรติเฟื่องฟู แพทย์เวชศาสตร์การบินฉุกเฉิน กล่าวว่า พาวเวอร์เจลสามารถช่วยทั้ง 13 ชีวิตได้ แต่ต้องให้ในปริมาณในพอดี การที่เด็กขาดสารอาหารมานาน หากให้อาหารมื้อใหญ่อาจทำให้ร่างกายทำงานหนัก

ผ้าห่มฉุกเฉิน (Emergency foil space blankets)

เป็นวัสดุที่ทำมาจาก PET ฟิล์มเคลือบฟอยล์ ช่วยให้ความอบอุ่นแก่ร่างกายได้ถึง 90% ป้องกันอุณหภูมิทุกสภาวะอากาศ ไม่ว่าจะร้อน หนาว กันน้ำกันลมอย่างดี มีขนาดเล็กน้ำหนักเบา ไม่เพียงแต่ผู้ประสบภัยที่นิยมใช้งาน แต่กลุ่มนักเดินป่าหรือนักผจญภัยก็จะมีผ้าห่มฟอยล์ติดตัวไว้ใช้ในยามฉุกเฉินเช่นกัน เนื่องจากฟอยล์สะท้อนแสงยังสามารถใช้โบกสะบัดเพื่อร้องขอความช่วยเหลือจากที่สูงได้อีกด้วย

ผ้าห่มฉุกเฉินถือเป็นอุปกรณ์ที่มีความจำเป็นอย่างมากในการทำงานภายใต้อุณหภูมิต่ำ โดยเฉพาะการดำน้ำและการใช้ชีวิตอยู่ข้างในถ้ำที่มีความเสี่ยงต่อการสูญเสียระบบควบคุมการทำงานของสมอง ระบบการหายใจ และการไหลเวียนโลหิต

ในวาระเฉลิมฉลองครบรอบ 500 ปีการทำสนธิสัญญาทางการค้าและไมตรีฉบับแรกระหว่างโปรตุเกสและสยาม ฯพณฯ ฟรานซิสโก วาซ แพตโต เอกอัครราชทูตโปรตุเกสประจำประเทศไทย จึงอนุญาตให้สัมภาษณ์พิเศษ พร้อมเปิดบ้านพักริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่มีอายุเก่าแก่อายุ 170 ปี ที่เคยถูกใช้เป็นศูนย์กลางการค้าขายไทย-โปรตุเกส ตลอดจนสถานที่ราชการ และในอดีตมีห้องขังอยู่ด้วย ที่ปัจจุบันดัดแปลงให้กลายเป็นที่พักงดงามภูมิฐาน ทันสมัย

“โปรตุเกสเป็นประเทศเล็กๆ แต่เมื่อครั้งอดีตบรรพบุรุษของเราจำนวน 1 ใน 4 ของประชากรในประเทศออกเดินทางไปรอบโลก ข้ามผ่านท้องทะเลและมหาสมุทรโดยนั่งมาในเรือลำเล็ก ๆ เพียงไม่กี่ลำที่คิดค้นและพัฒนาด้วยตัวเอง ออกจากประเทศซึ่งตั้งอยู่ด้านตะวันตกสุดของยุโรป เดินทางสู่ราชอาณาจักรในดินแดนฝั่งตะวันออก ที่ไม่เคยมีใครมาเยือน

ความยิ่งใหญ่ของการเป็นประเทศแรกที่เชื่อมต่อโลกอย่างแท้จริงนี้ ทำให้ภาษาโปรตุเกสถูกใช้เป็นภาษากลางทางการทูตยาวนานหลายศตวรรษ เช่น ในประเทศสยามเมื่อครั้งอดีตด้วยเช่นกัน” ท่านทูตเล่าถึงความกล้าหาญของบรรพบุรุษชาวโปรตุเกสด้วยความภาคภูมิใจ

จากนั้นท่านทูตฟรานซิสโก ได้พาชมบ้านพักและเล่าเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยที่แฝงไปด้วยเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ที่น่าสนใจ ตั้งแต่ปี 1820 ในยุครัตนโกสินทร์ ที่ดินผืนนี้รัชกาลที่ 2 ได้พระราชทานที่ดินริมแม่น้ำเจ้าพระยาให้สมเด็จพระราชินีมาเรียแห่งโปรตุเกส เพื่อใช้เป็นท่าเรือสำหรับค้าขายและที่พักของกงสุลโปรตุเกส ปัจจุบันคือที่ตั้งของโกดัง ที่ปรับให้กลายเป็นสำนักงานของสถานทูตโปรตุเกสและทำเนียบทูต ซึ่งทำเนียบทูตหลังแรกเป็นอาคารที่สร้างด้วยไม้ไผ่ บริเวณใกล้ๆ มีชุมชนชาวโปรตุเกสตั้งถิ่นฐานอยู่รอบๆ มีโบสถ์กาลวาริอุเป็นชุมชนโปรตุเกสเล็กๆ

สำหรับทำเนียบทูตหลังนี้สร้างในช่วงกลางปี 1860 เป็นอาคารทรงโคโลเนียลแบบโปรตุเกสผสมกับความเป็นไทย เดิมทีวัสดุที่ใช้ก่อสร้างทั้งหมดส่งตรงมาจากโปรตุเกส แต่เรือที่ขนส่งล่มระหว่างทาง จึงเปลี่ยนมาใช้วัสดุท้องถิ่นของไทยแทน

หากเดินเข้ามาในบริเวณสถานทูตโปรตุเกสประจำประเทศไทย เมื่อประตูรั้วเปิด มองไปด้านซ้ายจะเห็นสำนักงานของสถานเอกอัครราชทูตโปรตุเกสอยู่ภายในอาคารปูนสองชั้นสีเหลืองอ่อนที่ดูมิดชิด การตกแต่งภายในดูทันสมัยเพราะตกแต่งใหม่เมื่อ 20 ปีที่ผ่านมานี่เอง เพราะในอดีตตึกหลังนี้เคยถูกทิ้งร้าง สถานทูตจึงเชิญวิศวกรและสถาปนิกชาวโปรตุเกสมาดัดแปลงโกดังโครงไม้อายุกว่าร้อยปีหลังนี้ ให้กลายเป็นสำนักงานดูทันสมัย และย้ายสำนักงานของสถานทูตจากชั้นล่างของทำเนียบทูตมาอยู่ที่นี่

จากอาคารสำนักงานไปยังทำเนียบทูต จุดแรกที่เดินผ่านคือ สวนโปรตุเกส ซึ่งเป็นพื้นที่ของสถานทูตแต่ให้โรงแรมรอยัล ออคิด เชอราตัน เช่าบางส่วน ท่านทูตพาเดินมาที่ด้านหน้าบ้านพักเป็นสนามหญ้าริมแม่น้ำ มุมหนึ่งเป็นที่ตั้งของศาลาซึ่งบูรณะเสร็จแล้ว ท่านทูตบอกว่าเป็นการทำงานร่วมกันระหว่างนักออกแบบโปรตุเกสกับช่างไม้จากเชียงใหม่ สถานที่แห่งนี้เอาไว้ใช้จัดเลี้ยงรับรองในยามค่ำคืน

ท่านทูตพาเดินเข้ามาในบ้านพักส่วนตัวด้านหลังสวนมองเข้าไปลึกด้านใน เป็นห้องซึ่งเดิมเคยเป็นคุกชั้นใต้ดิน เพราะยุคก่อนหากคนโปรตุเกสที่เดินทางมากับเรือทำผิด ท่านทูตในยุคอดีตจะเป็นผู้ตัดสิน ถ้าต้องติดคุกก็จะขังไว้ชั้นใต้ดิน แล้วค่อยส่งใส่เรือส่งกลับไปโปรตุเกส แต่ปัจจุบันไม่ได้ใช้งานแล้ว

เดินเข้ามาในห้องด้านขวาลึกเข้าไป ห้องนี้คือห้องที่ใช้เลี้ยงรับรองแขก มีชุดรับแขกตั้งเรียงรายอยู่หลายชุด ฝาผนังตกแต่งภาพวาดโบราณมีทั้งผลงานของศิลปินชาวโปรตุเกสและศิลปินไทยประดับอยู่

ชั้นบนของบ้านพัก ซึ่งตรงบันไดมีประตูไม้โบราณเก่าแก่ตั้งแต่สมัยอยุธยาตั้งประดับอยู่ หากจะขึ้นไปชั้น 2 ต้องเดินขึ้นบันได ซึ่งมีชั้นพักมีโต๊ะตั้งประดับรูปภาพโบราณสะท้อนความสัมพันธ์ระหว่างไทยกับโปรตุเกสเมื่อครั้งอดีต ขึ้นไปด้านบนจะมีทางแยกไปห้องด้านซ้ายกับด้านขวา ที่แต่ละห้องไม่มีพื้นที่ส่วนตัว เพราะเชื่อมถึงกันหมด มีบันไดเป็นศูนย์กลางของบ้านที่เชื่อมถึงทุกส่วน เป็นโครงสร้างบ้านแบบเก่าเหมือนวังของยุโรป

เมื่อขึ้นไปด้านบนจะพบกับห้องนั่งเล่นอยู่ด้านขวามือ ห้องด้านซ้ายเป็นห้องกินข้าวขนาดใหญ่ ซึ่งในห้องอาหารขนาดใหญ่นี้มีภาพวาดของศิลปินผู้มีชื่อเสียงอย่างสมบูรณ์ หอมเทียนทอง ประดับอยู่ 2 รูป ด้านหลังห้องกินข้าวเป็นห้องครัว ส่วนด้านหลังของชั้นสองก่อนจะถึงห้องนอนส่วนตัวแบ่งเป็นห้องครัวเล็กๆ มีชั้นหนังสือกิจกรรมยามว่างของท่านทูตบรรจุอยู่เต็มตู้หนังสือ

บริเวณสุดท้ายที่ท่านทูตพาเยี่ยมชมคือ ระเบียงใหญ่ที่หันออกเห็นแม่น้ำเจ้าพระยา ซึ่งมุมนี้เองปัจจุบันกลายเป็นมุมโปรดที่ท่านทูตชอบมานั่งกินข้าวเช้าและนั่งจิบชายามเย็น

ตลอด 170 ปีที่ผ่านมาบ้านหลังนี้ผ่านการปรับปรุงตกแต่งใหม่อย่างสม่ำเสมอ เช่น รื้อกระจกที่เคยติดบริเวณระเบียงออก เปลี่ยนเป็นบานเฟี้ยมเพื่อให้ลมธรรมชาติพัดผ่านแทนการใช้เครื่องปรับอากาศ รวมถึงปรับปรุงพื้นไม้ ประตูไม้ และเฟอร์นิเจอร์ไม้ด้วย ห้องโปรดของท่านทูตห้องนี้จึงมีความเป็นธรรมชาติค่อนข้างสูง สามารถมองเห็นวิวริมแม่น้ำเจ้าพระยายามพระอาทิตย์ตกดินงดงาม

เมื่อถามถึงความรู้สึกที่ได้อยู่ในบ้านที่เต็มด้วยประวัติศาสตร์หลังนี้ ท่านทูตตอบว่า ที่นี่เป็นเหมือนอนุสาวรีย์ เป็นสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ เราจะดูแลมันอย่างดีที่สุด

“ผมพยายามไม่เปลี่ยนแปลงมัน ไม่ใช่เพราะเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์เรา แต่เพราะมันคือส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ไทยด้วย”

ในการตรวจสุขภาพแต่ละปีนอกจากจะมีตัวเลขความดันว่าสูงหรือต่ำแล้ว ยังมีตัวเลขที่ควรให้ความสำคัญอีกตัวหนึ่งก็คือ คอเลสเตอรอล (Cholesterol) เพราะว่าคอเลสเตอรอลเป็นสิ่งจำเป็นต่อร่างกาย จึงเป็นเหตุผลให้ร่างกายต้องสร้างขึ้นมาใช้เอง แต่สร้างมาได้แค่ 70-80% ของที่ต้องการใช้ในแต่ละวันเท่านั้น จำเป็นที่ต้องได้รับเพิ่มจากอาหาร นั่นก็คือไข่แดงและอาหารทะเล

ทุกเซลล์ในร่างกายสร้างคอเลสเตอรอลได้ แต่ตับจะเป็นอวัยวะที่สร้างได้มากที่สุด คอเลสเตอรอลที่สำคัญมี 2 ตัว คือ LDL (Low-density lipoprotein) ซึ่งถือว่าเป็นตัวเลว และ HDL (High-density lipoprotein) จัดว่าเป็นตัวดี เมื่อร่างกายสร้างคอเลสเตอรอลชนิด LDL ก็จะถูกปล่อยไปตามกระแสเลือดเพื่อนำไปใช้ซ่อมผนังเซลล์ ซ่อมเยื่อหุ้มเซลล์ประสาท ซ่อมสมอง นำไปสร้างฮอร์โมนเพศ ฮอร์โมนความเครียด และที่จัดว่า LDL เป็นตัวเลวก็เพราะถ้ามีมากก็จะไปอุดตันเส้นเลือดนั่นเอง

ภญ.นันทวดี พิทยาพิบูลพงศ์ กล่าวว่า คอเลสเตอรอลชนิด HDL นั้นก็ถูกปล่อยไปตามกระแสเลือดด้วย แต่ HDL นั้นจะทำหน้าที่เปรียบเสมือน กทม.หรือเทศบาล ที่จะช่วยพา LDL ที่เกาะตามผนังเส้นเลือดและจากกระแสเลือดกลับมาที่ตับเพื่อใช้ผลิตเป็นน้ำดี ใช้ย่อยไขมันโมเลกุลใหญ่ให้เล็กลง หลังจากนั้นน้ำย่อยไขมัน (Lipase) จะมาย่อยต่อ เมื่อน้ำดีหมดหน้าที่แล้วก็จะถูกขับออกจากร่างกายไป ดังนั้น HDL จึงถือว่าเป็นตัวดี จำเป็นต้องมีมากด้วย เพื่อจะได้ช่วยขับ LDL ออกจากร่างกายให้ได้มาก จะได้ไม่อุดตันเส้นเลือดนั่นเอง

HDL จะสูงได้ต้องมี 2 ปัจจัย คือ 1.ได้รับมาจากอาหาร จากไข่แดงและอาหารทะเล 2.มาจากการออกกำลังกาย เพราะจะกระตุ้นให้ตับสร้าง HDL สูงขึ้น และสร้าง LDL ต่ำ

การที่ร่างกายเรามีคอเลสเตอรอล LDL ที่เป็นตัวเลวสูงนั้นอย่าไปโทษไข่แดงและอาหารทะเล เพราะคอเลสเตอรอลนั้นเป็น Wax มันจะเหนียว เมื่อเรากินเข้าไปต้องย่อยก่อน และย่อยยาก จึงย่อยไม่หมด ส่วนหนึ่งจะถูกขับออกจากร่างกายไปพร้อมกับอุจจาระ จึงถูกดูดซึมเข้าร่างกายได้ในปริมาณพอเหมาะ

การที่เรามีคอเลสเตอรอล LDL สูงนั้น จริงๆ แล้วเกิดจากแป้งและน้ำตาล เช่น พวกเครื่องดื่มหวานๆ กาแฟเย็น ชาเย็น น้ำปั่น น้ำอัดลม น้ำผลไม้ ขนมปัง ขนมเค้ก คุกกี้ ขนมหวาน พวกนี้ต่างหากที่ทำให้ LDL สูง ดูตัวอย่างได้จากผู้ที่เป็นเบาหวาน

ปัจจุบันนี้คนเป็นเบาหวานกันมากขึ้น และเป็นกันตอนอายุน้อยๆ ด้วย เพราะคนยุคนี้ดื่มเครื่องดื่มหวานๆ และทานขนมกันมากเหลือเกิน เมื่อแป้งและน้ำตาลเข้าไปในร่างกายแล้ว จะถูกย่อยเป็นน้ำตาลกลูโคส ก็จะไปกระตุ้นให้ตับอ่อนผลิตฮอร์โมน Insulin ออกมาเพื่อพาน้ำตาลกลูโคสเข้าสู่เซลล์กล้ามเนื้อเพื่อเผาผลาญให้เป็นพลังงาน และการที่เรากินแป้งกับน้ำตาลกันมากก็จะไปกระตุ้นตับอ่อนมาก บ่อยเข้าตับอ่อนก็จะล้า ผลิต Insulin ออกมาได้ก็จริง แต่ไม่มีประสิทธิภาพ พาน้ำตาลเข้าเซลล์เผาผลาญเป็นพลังงานได้ไม่หมด น้ำตาลก็จะตกค้างในกระแสเลือดเกิดเบาหวานขึ้น และเมื่อตับอ่อนถูกกระตุ้นอยู่เรื่อยๆ ก็ยิ่งผลิต Insulin ที่ไม่มีประสิทธิภาพมากขึ้นเรื่อยๆ น้ำตาลก็ยิ่งตกค้างในกระแสเลือดเพิ่มขึ้น

ดังนั้น คนที่เป็นเบาหวานนานเข้าจึงมักมีน้ำตาลในเลือดสูงและ Insulin ก็ยังสูงด้วย และการที่มี Insulin สูงนี่แหละที่เป็นตัวปัญหา มันจะไปกระตุ้นให้ตับสร้างคอเลสเตอรอล LDL ที่เป็นตัวเลวสูงขึ้น แต่ HDL ที่เป็นตัวดีกลับต่ำลง ดังนั้นคนที่เป็นเบาหวานจึงมักมีคอเลสเตอรอล LDL สูงตามมาด้วยเสมออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

การที่จะลดคอเลสเตอรอลนั้นจริงๆ แล้วควรลดการกินแป้งและน้ำตาลลง และเพิ่มโปรตีนจากเนื้อสัตว์และไข่ เพราะโปรตีนจะช่วยให้แป้งและน้ำตาลเข้าสู่ร่างกายอย่างช้าๆ ตับอ่อนก็จะถูกกระตุ้นน้อยลง ก็จะผลิต Insulin มีประสิทธิภาพในปริมาณที่พอเหมาะ เมื่อ Insulin ลดลง LDL ก็ลดลงมาโดยอัตโนมัติ จึงอาจพูดได้ว่าการกินไข่ช่วยลดคอเลสเตอรอล LDL และเพิ่ม HDL ได้ จึงควรกลับมากินไข่วันละ 1-2 ฟองได้เลย

การจะลดคอเลสเตอรอล LDL นั้นไม่ยาก ก็แค่เปลี่ยนอุปนิสัยในการกินอาหาร ให้ลดแป้งและน้ำตาลลง ไม่ควรกินเครื่องดื่มหวานๆ แม้แต่น้ำผลไม้คั้นเองก็ไม่ควรดื่ม ให้กินผลไม้พร้อมกาก และต้องเพิ่มโปรตีน (เนื้อสัตว์ ไข่) เท่านี้ก็จะลดคอเลสเตอรอล LDL ได้แล้ว โดยไม่ต้องพึ่งยา

แล้วก็ไม่ควรใช้ยาลดคอเลสเตอรอล เพราะตับทำหน้าที่ผลิตคอเลสเตอรอล ยานั้นนอกจากกดตับให้สร้างคอเลสเตอรอลลดลงแล้ว ยายังจะไปกดการทำงานของตับเกือบทุกอย่าง ตับทำหน้าที่หลายอย่าง แต่หน้าที่หลักคือเผาผลาญพลังงานและขับสารพิษ ก็จะทำให้การเผาผลาญลดลง และสารพิษมีโอกาสตกค้างในร่างกายและตับมากขึ้น โอกาสเป็นมะเร็งก็จะมากขึ้นด้วย

การกินไข่อาจทำให้ค่ารวมคือคอเลสเตอรอลทั้งหมดเพิ่มขึ้น แต่จะเป็นค่า HDL ต่างหากที่เพิ่มขึ้นมา ดังนั้นอย่าตรวจหาเฉพาะค่าคอเลสเตอรอลทั้งหมดอย่างเดียว ต้องตรวจทั้ง LDL และ HDL ด้วย และให้ดูอัตราส่วนของคอเลสเตอรอล LDL-HDL ควรน้อยกว่า 3 หรืออัตราส่วนของ HDL ต้องน้อยกว่า 5 ถือว่าเป็นปกติ ไม่อันตรายเลย

การเกิดอุบัติเหตุบนท้องถนน นอกจากกรณีเมาแล้วขับและขับรถโดยประมาทแล้ว ปัญหาด้านสุขภาพบางอย่างอาจส่งผลต่อความสามารถในการขับขี่และทำให้เกิดอุบัติเหตุได้ เช่น โรคที่เกี่ยวกับระบบการมองเห็น เช่น โรคตาบอดสี มองเห็นด้วยตาเพียงข้างเดียว จอประสาทตาเสื่อม ทำให้ขับรถเวลากลางคืนเห็นไม่ชัด โรคทางสมองที่ยังเป็นไม่มาก มีอาการหลงลืม ขับรถหลังทางในบางครั้ง การตัดสินช้าสมาธิไม่ดี โรคระบบประสาทอย่างเช่น ลมชัก และอีกหลายโรครวมโรคหัวใจด้วย

เฉพาะโรคหัวใจมีคนที่ประสบอุบัติเหตุเพราะโรคดังกล่าวเกิดขึ้นให้เห็นบ่อย กล่าวคือเวลาที่ผู้ป่วยโรคหัวใจมีอาการกำเริบ โดยอาจเกิดจากอาการที่เป็นหนักอยู่แล้ว หรือมีสิ่งเร้าทำให้อาการกำเริบหนักขึ้นในช่วงเวลาไม่นาน เช่น สภาวะเครียดจากการทำงานก่อนหน้านี้ อารมณ์ไม่ดีจากเหตุการณ์บนท้องถนน หรือสาเหตุอื่นๆ จนทำให้เกิดอาการกำเริบจนควบคุมพวงมาลัย คันเร่ง และเบรกได้ไม่ปกติดังเดิม หากเกิดแน่นหน้าอกขึ้นในขณะขับรถก็ยากที่ใครจะช่วยเหลือได้ทัน

โรคหัวใจเป็นโรคที่อันตรายและเสี่ยงต่อการเสียชีวิตได้ง่าย คนที่เป็นโรคนี้จึงต้องดูแลและใส่ใจสุขภาพให้ดีอยู่เสมอ ทางที่ดีที่ทุกคนเลือกได้คืออย่าเป็นเลยดีกว่า เพราะโรคนี้ก็เกิดมาจากพฤติกรรมของคนนั่นเอง หนึ่งในนั้นคือการรับประทานอาหาร

พัชรา ภูษาทอง นักกำหนดอาหาร โรงพยาบาลพญาไท 3 กล่าวว่า ในฐานะนักกำหนดอาหารทราบดีว่ามีหลายปัจจัยที่ทำให้เกิดโรคหัวใจ ปัจจัยหนึ่งคือเรื่องอาหารการกิน กินอย่างไรให้หัวใจแข็งแรง ในกรณีที่ยังไม่เป็นโรคหัวใจ แนะนำให้กินอาหารครบ 5 หมู่ และควบคุมน้ำหนักตัวให้อยู่ในเกณฑ์ปกติ และควรหมั่นตรวจสุขภาพประจำปี ดูภาวะไขมัน กลูโคสในเลือด ควบคุมโรคเรื้อรังไม่ติดต่อที่เป็นอยู่ให้ได้ผลดีไว้ก่อน เช่น โรคเบาหวาน ความดันสูง ไขมันสูง โรคอ้วน

“ควรกินไขมันที่ดีต่อสุขภาพ เรียกว่ากรดไขมันไม่อิ่มตัว ซึ่งมีประโยชน์คือ ช่วยลดไขมันตัวร้าย และช่วยเพิ่มไขมันตัวดี ไขมันไม่อิ่มตัวมีอยู่ในอาหารหลายประเภท เช่น ปลา โดยเฉพาะปลาทะเล ควรกินอย่างน้อย 2 ครั้ง/สัปดาห์ ปลาแซลมอน ปลาทู ปลาซาร์ดีน มีไขมันโอเมก้า 3 จะช่วยลดการอักเสบของหลอดเลือดแดง ซึ่งเป็นอาการเริ่มต้นสู่การเป็นโรคหัวใจ และหลีกเลี่ยงไขมันอิ่มตัว เช่น น้ำมันปาล์ม น้ำมันจากสัตว์ น้ำมันจากการทอดซ้ำ ซึ่งจะถูกเปลี่ยนโครงสร้างเป็นไขมันทรานส์ได้ เช่นเดียวกับไขมันกลุ่มเนย มาการีน ในอุตสาหกรรมเบเกอรี่”

สำหรับการรับประทานอาหารให้หัวใจแข็งแรงนั้นพัชราแนะนำให้บริโภคน้ำมันจากถั่วเปลือกแข็งและเมล็ดพืชที่มีกรดอัลฟาลิโนเลนิกสูง เช่น วอลนัต น้ำมันคาโนลา และน้ำมันถั่วเหลือง แต่ก็ต้องไม่กินมากเกินไปเพราะให้พลังงานสูง อาจทำให้อ้วนได้ ควรกินผัก ผลไม้ หลากหลาย ได้ทั้งสารแอนตี้ออกซิแดนต์ป้องกันการอักเสบของหลอดเลือดแดง และยังได้เส้นใยช่วยให้ขัดขวางการดูดซึมไขมันช่วยระบบขับถ่าย

“ผลไม้ที่แนะนำ เช่น อะโวคาโด ประกอบด้วย ไขมันไม่อิ่มตัว Monounsaturated Fatty Acid และวิตามินอี มีโปรตีนสูงกว่าผลไม้ชนิดอื่น ที่สำคัญคาร์โบไฮเดรตต่ำ ดีสำหรับผู้เป็นเบาหวาน หรือผู้ที่ต้องการลดน้ำหนัก อาหารที่เป็นมิตรกับหัวใจยังมีอีกหลายอย่าง หากให้ความสำคัญกับอาหารสุขภาพก็จะช่วยลดความเสี่ยงจากโรคหัวใจและยังส่งผลให้สุขภาพโดยรวมแข็งแรงอีกด้วย” นักกำหนดอาหารโรงพยาบาลพญาไท 3 กล่าว

โรคหัวใจอันตรายแค่ไหนใครก็รู้ ฉะนั้นควรหันมาใส่ใจสุขภาพให้ดีอยู่เสมอ พยายามละพฤติกรรมและไลฟ์สไตล์การใช้ชีวิตบางอย่างที่อาจนำพาโรคมาให้ ส่วนใครที่มีปัญหาสุขภาพต้องการความรู้ หรือคำแนะนำสามารถโทรปรึกษาได้ที่พญาไทคอลเซ็นเตอร์ 1772

บางครั้งที่เราเข้าใช้เว็บไซต์ยูทูบ อาจจะเคยเห็นช่องวิดีโอแนะนำคลิปการเล่นเกมที่มีอยู่มากมาย แต่เคยสงสัยกันไหมว่าคลิปเหล่านี้จะอัพโหลดขึ้นมาทำไม แล้วทำไปเพื่ออะไร แค่เล่นเกมแล้วเอามาโชว์กันอย่างนั้นหรือ แต่แท้จริงแล้วคลิปที่เราเห็นเหล่านี้ เรียกว่า การแคสต์เกม หรือเรียกเป็นศัพท์ไทยง่ายๆ ว่านักพากย์เกมนั่นเอง

พากย์เกมไม่ต่างจากพากย์กีฬา

กำเนิดของนักพากย์เกมนั้นไม่ได้มีจุดเริ่มต้นที่ชัดเจนว่าใครเป็นคนเริ่มคนแรก และกลายมาเป็นอาชีพได้อย่างไร แต่สันนิษฐานกันว่าเกิดมาพร้อมๆ กับเทคโนโลยีการอัพโหลดคลิปวิดีโอขึ้นบนเว็บไซต์ยูทูบ แรกๆ เป็นเพียงคลิปริวิวการเล่นว่าแต่ละเกมเล่นแบบไหน และอย่างไร สำหรับคนที่กำลังตัดสินใจซื้อเล่นสักเกมหนึ่ง

ต่อมาเริ่มมีการใส่เสียงบรรยายประกอบการเล่นเข้าไป จนผู้ชมรู้สึกเหมือมชมรายการโทรทัศน์หรือเกมการแข่งขันกีฬา ทำให้เกิดความสนุกในการรับชม และมีผู้ติดตามรับชมเป็นจำนวนมากโดยเฉพาะกลุ่มเด็กรุ่นใหม่ๆ ที่นิยมดูยูทูบมากกว่ารายการฟรีทีวี

ดังนั้น นักแคสต์เกม ก็คือ คนที่เล่นเกมไปด้วยและพากย์เกมไปด้วย หรือแม้กระทั่งไม่ได้เล่นเองแต่ดึงเอาคลิปเกมการแข่งขันของคนอื่นมาวิเคราะห์ใส่ความคิดเห็นก็ได้เช่นกัน

การแคสต์เกมนั้นมีทั้งเกมออนไลน์ ออฟไลน์ เกมพีซี มือถือ และเครื่องคอนโซล แล้วอัดคลิปโพสต์ลงเว็บไซต์ ยูทูบแล้วพากย์เสียงด้วยความสนุกสนาน ตื่นเต้น ให้คนดูรู้สึกชอบและอินตาม กลุ่มคนที่ติดตามส่วนใหญ่จะเป็นคนที่อยากเล่นเกมแต่ไม่มีเวลาเล่น หรืออยากลองเล่นบ้างแต่ขอดูคนอื่นเล่นก่อนว่าสนุกแค่ไหน ถ้าสนุกจะได้ไปซื้อเกมมาเล่นบ้าง

บางคลิปทำออกมาเฉลยเกมการเล่นหรือวิธีผ่านด่านก็มี และยิ่งมีคนเล่นเกมผ่านสมาร์ทโฟนกันมากขึ้น ก็ยิ่งทำให้ยอดการเข้าชมสูงขึ้นเป็นเงาตามตัว

รูปแบบการรีวิวส่วนมากแล้วจะเน้นไปที่เกมที่มีความถนัด แม้จะเล่นฟรีเกมที่ทุกคนชอบเล่นกันอย่างเกมเพชร หรือเกมทำฟาร์มทั้งหลายก็ยังมีคนเข้ามาดู แต่สิ่งหนึ่งที่ต้องระวังสำหรับคนแคสต์เกมก็คือเรื่องคำพูด ปัจจุบันมีนักแคสต์เกมในยูทูบเฉพาะประเทศไทยอยู่ราวๆ 400 กว่าคนและยังคงเพิ่มจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ

เกือบ 80 เปอร์เซ็นต์ของนักแคสต์เกมนิยมพูดคำหยาบคาย ทะลึ่ง เหยียดเพศ เชื้อชาติและสีผิว นั่นคือกลุ่มนักแคสต์เกมที่ไม่น่าเข้าชม แต่ก็มีอีกไม่น้อยที่ใช้คำพูดที่เหมาะสมแต่ยังคงความสนุกเอาไว้ได้

แน่นอนว่าคนที่ทำก่อนย่อมได้เปรียบ แต่ไม่ได้หมายความว่านักแคสต์เกมหน้าใหม่จะไม่สามารถแจ้งเกิดได้ เพราะทุกวันนี้ก็มีเกมใหม่ๆ ออกมาเรื่อยๆ จึงมีโอกาสสำหรับคนที่อยากจะก้าวเข้าสู่วงการนี้เสมอ

ต้องพูดคล่องปากคล่องมือ

สิ่งหนึ่งที่เราต้องรู้ก่อนจะไปเป็นนักแคสต์เกมก็คือเรื่องการพูด ต้องพูดเก่งและคล่อง น่าแปลกใจอย่างหนึ่งว่าคลิปส่วนใหญ่ที่มีความยาวเกิน 5 นาที มักจะไม่ค่อยมีคนดู แต่คลิปแคสต์เกมนั้นสามารถใส่ความยาวได้ตั้งแต่ 5-30 นาที ก็มีคนดูจนจบ ดังนั้นคุณจะต้องพูดตลอดเกมตั้งแต่ต้นจนจบ

ต่อมาคือต้องมีความรู้เรื่องเกมเป็นอย่างดี ทุกคนที่เข้ามาชมเกมการเล่นไม่ได้หวังเพียงแค่มุขตลกเอาฮา แต่อยากฟังเทคนิคการเล่นใหม่ๆ ที่น่าสนใจอีกด้วย ดังนั้นก่อนอัพโหลดเกมการเล่นคุณก็ควรเล่นให้คล่องและรู้จริงในเกมนั้นๆ ก่อน

สุดท้ายคือความสม่ำเสมอ นักแคสต์เกมไม่ใช่คนที่เล่นเกมเก่งที่สุดแล้วเอามาโชว์แต่เป็นคนที่ชอบเล่นแล้วอยากอวดการเล่นของตัวเองให้คนอื่นรู้สึกสนุกสนาน บ่อยครั้งที่เราเห็นนักแคสต์เกมเล่นแล้วแพ้ไม่เคยชนะได้ที่ 1 หรือทำคะแนนสูงสุดในฉากนั้น แต่ความพ่ายแพ้นั่นละที่ทำให้ผู้ชมรู้สึกขบขัน เพราะบางครั้งตัวละครก็ตายแบบไม่น่าให้อภัย หรือเล่นดีมาตลอดแต่ตกม้าตายตอนจบ บวกกับเสียงโอดครวญขำของคนพากย์เกมยิ่งทำให้คลิปมียอดแชร์ได้ง่ายขึ้น

ต่อมาเรื่องอุปกรณ์ไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับนักแคสต์เกม เพราะปัจจุบันเกมในสมาร์ทโฟนที่เราใช้กันอยู่ก็สามารถแคสต์เกมได้ แต่สิ่งที่ต้องระวังให้มากที่สุดก็คือเรื่องลิขสิทธิ์เกมและเพลงที่อยู่ในเกม หรือเพลงที่ใช้เปิดระหว่างการแคสต์เกมสุ่มเสี่ยงที่จะถูกฟ้องได้ง่าย

ส่วนมากแล้วคลิปการเล่นเกมไม่ใช่ปัญหาที่จะถูกฟ้องเพราะเจ้าของบริษัทจะคิดว่าเป็นการช่วยโปรโมทเกมอีกทางหนึ่ง แต่ลิขสิทธิ์เพลงนั้นมีข้อจำกัดในการใช้งานบางครั้งเจ้าของเพลงอนุญาตแค่ใช้ในเกมแต่ไม่ได้อนุญาตให้เผยแพร่ผ่านการแคสต์เกม ตรงนี้ต้องระวังให้ดี คุณอาจจะต้องปิดเพลงในเกมเหลือแต่เสียงเอฟเฟกต์เพื่อตัดปัญหาตรงนี้ออกไป

สุดท้ายคือเรื่องรายได้นักแคสต์เกมส่วนมากจะมีรายได้จากยอดวิวในยูทูบ มีคนได้ตั้งแต่หลักร้อยไปจนถึงหลักแสนบาทต่อเดือน อย่างไรก็ดีเราในช่วงเริ่มต้นอย่าเพิ่งคาดหวังเรื่องรายได้มากนัก ขอให้แคสต์เกมให้สนุก อัพโหลดอย่างสม่ำเสมอ พูดจาให้เหมาะสม เลี่ยงคำหยาบคายแล้วทุกอย่างจะออกมาดี และมีรายได้ตามมาในภายหลังอย่างแน่นอน

หากเราเห็นเด็กเล่นเกมวันละ 6 ชั่วโมง คุณคงมองว่าเขาเป็นเด็กติดเกม แต่หากบอกว่าระหว่างที่เล่นเกมวันละ 6 ชั่วโมง เด็กคนนั้นมีรายได้หมื่นกว่าบาทจากการเล่น บางคนได้เกือบ 5 หมื่นบาท เราจะยังบอกว่าเด็กคนนั้นเป็นเด็กติดเกมเหมือนเดิมอีกไหม โลกยุคใหม่เปลี่ยนแปลงไปมากมาย เกมที่เคยเล่นกันสนุกๆ ระหว่างเพื่อนกลายเป็นเกมกีฬาที่มีผู้เล่นหลักร้อยล้านคนทั่วโลก พัฒนาจนเกิดการแข่งขันทัวร์นาเมนต์ ตั้งแต่ระดับท้องถิ่นไปจนถึงระดับโลก เรียกขานกันว่าเป็นกีฬาอี-สปอร์ต

วันนี้กีฬาอี-สปอร์ตได้กลายเป็นกีฬาสาธิตแข่งขันในเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 18 ประเทศอินโดนีเซียวันที่ 18 ส.ค.-2 ก.ย. มีทั้งหมด 6 เกมที่จะได้เข้าร่วมชิงชัย ก็คือเกมลีก ออฟ เลเจนด์ (League of Legends เกมแนวต่อสู้กึ่งวางแผนประเภททีม) สตาร์คราฟต์ 2 (Starcraft II เกมวางแผนการรบประเภทเดี่ยว) ฮาร์ทสโตน (Hearthstone การ์ดเกมแข่งประเภทเดี่ยว) โปร อีโวลูชั่น ซอคเกอร์ (Pro Evolution Soccer เกมกีฬาฟุตบอล) แคลช โรยัล (Clash Royale เกมวางแผนการรบ) และอารีน่า ออฟ เวเลอร์  Arena of Valor (AOV สำหรับประเทศไทยใช้ชื่อ ROV เป็นเกมต่อสู้กึ่งวางแผนประเภททีม)

นั่นหมายความว่าสังคมโลกยุคใหม่กำลังให้การยอมรับว่า เกมสามารถพัฒนาให้เป็นกีฬาที่มีการแข่งขันในระดับสากล แต่กว่าจะได้ชื่อว่าเป็นนักกีฬาอี-สปอร์ตนั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะได้มา

ฮิวโก้-พงศ์ปณต เรืองอารีรัตน์ อายุ 22 ปี นักกีฬาอี-สปอร์ต สังกัดทีมไดมอนด์คอบบร้า และนักกีฬาอี-สปอร์ตทีมชาติไทย

กว่าจะเป็นนักกีฬาอี-สปอร์ต

ฮิวโก้-พงศ์ปณต เรืองอารีรัตน์ อายุ 22 ปี นักกีฬาอี-สปอร์ต สังกัดทีมไดมอนด์คอบบร้า และนักกีฬาอี-สปอร์ตทีมชาติไทย ที่จะลงแข่งขันในเกมเอโอวี เล่าถึงเส้นทางการเป็นนักกีฬาอี-สปอร์ต…

“ผมก็เหมือนกับคนอื่นๆ ที่ชอบเล่นเกมตั้งแต่เด็ก ที่บ้านจะมีเครื่องเกมคอนโซลเพลย์สเตชั่น ก็เริ่มเล่นตั้งแต่เกมแผ่น เล่นเกมโดต้า (DotA) มาจนกระทั่งมีเกมที่สามารถเล่นได้ใน โทรศัพท์มือถือเป็นเกมแบบเอโอวี ก็เริ่มเล่นแนวนี้มาตลอด เพราะหลังๆ เริ่มมีความชอบเกมแนวกลยุทธ์ที่ต้องใช้ความคิดวางแผนการเล่น

แรกๆ ผมก็เล่นทั่วไปแล้วเริ่มจริงจังมากขึ้นเรื่อยๆ เริ่มอยากจะเป็นนักกีฬาอี-สปอร์ต เลยจับกลุ่มกับเพื่อนๆ ในเกมบ้างหรือเพื่อนๆ ที่เคยเล่นเกมด้วยกันมาก่อนบ้าง แล้วก็ลงแข่งทัวร์นาเมนต์ต่างๆ บางรายการก็ประสบความสำเร็จ บางรายการก็ไม่ จนรายการแข่งล่าสุดได้ตำแหน่งอาร์โอวี คิงส์ ออฟ เกมเมอร์ จึงได้มีโอกาสเป็นนักกีฬาทีมชาติในปีนี้เองครับ ที่ผมประสบความสำเร็จหลังจากเล่นเกมมา 5 ปี

กว่าจะเป็นนักกีฬาอี-สปอร์ตได้ ก็เหมือนกับเราเล่นกีฬาประเภทหนึ่ง ต้องมีการฝึกซ้อม ต้องมีการฝึกทักษะของตัวเราเอง แล้วก็ฝึกกับเพื่อนร่วมทีมและใช้เวลาร่วมกัน หมั่นฝึกซ้อมพัฒนาหาความรู้ใหม่ๆ หาเทคนิคการเล่นใหม่ๆ ปรับปรุงและฝึกซ้อมตลอดเวลา

การฝึกซ้อมของนักกีฬาอี-สปอร์ต หลักๆ ก็จะมีการนั่งดูการแข่งในทัวร์นาเมนต์ใหญ่ ที่มีนักกีฬาระดับโลกมาแข่งขันกัน ดูว่าเขามีเทคนิคอะไรเข้ามาใช้ในการแข่งขันบ้าง แล้ววิเคราะห์ว่าเราเล่นเป็นอย่างไร มีข้อดีข้อเสียอย่างไรแล้วนำไปปรับปรุง

จากนั้นก็จะติดต่อนัดทีมที่มีความสามารถพอๆ กับเรามาอุ่นเครื่องแข่งขันอาจจะนัดมา 4 ทีม ซ้อมทีมละ 1 ชั่วโมงเฉลี่ยซ้อมวันละ 4 ชั่วโมง แล้วก็กลับมานั่งดูภาพรวมการแข่งของวัน เพื่อเอามาปรับปรุงการซ้อมในวันต่อๆ ไป ซึ่งเราก็จะต้องดูตารางเรียนของเราเอง แล้วหาเวลาว่างฝึกซ้อมอาจจะเป็นการฝึกซ้อมส่วนตัวหรือว่าจะนัดกับเพื่อนๆ ที่มีเวลาตรงกันเข้ามาซ้อมร่วมกัน

วิเคราะห์รูปแบบการเล่นของทุกคนแล้วดูว่าใครมีจุดอ่อนอะไรตรงไหน ก็ต้องฝึกส่วนตัวปรับปรุงในช่วงเช้า และช่วงบ่ายก็ลงแข่งอุ่นเครื่องแล้วดูว่าที่ซ้อมมานั้นได้ผลอย่างไร ความสามารถสูงสุดของตัวละครนั้นออกมาได้ก็จะทําให้การเล่นเป็นทีมนั้นมีศักยภาพที่ดีมากขึ้น

ในเรื่องการเรียนของผมตอนนี้กำลังจะจบการศึกษาสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ภาคอินเตอร์ สำหรับตัวผมการที่ได้มาเป็นนักกีฬาอี-สปอร์ตได้ผมคิดว่า โชคดีที่ทางครอบครัวเข้าใจถึงความต้องการ มีข้อแลกเปลี่ยนเดียวก็คือเรื่องของผลการเรียน เล่นได้แต่จะต้องไม่กระทบในเรื่องของเวลาเรียน ผมจะต้องรักษาระดับการเรียนให้ดี ในแต่ละวันนั้นผมจะใช้เวลาฝึกซ้อมอยู่ประมาณ 3-5 ชั่วโมง และต้องแบ่งเวลาเนื้อเรื่องของการอ่านหนังสือ แล้วก็เวลาในการพักผ่อนด้วยเช่นกัน

บางเวลาที่งานเรียนเยอะมากผมก็อาจจะต้องเสียสละเวลานอนของตัวเองเพื่อที่จะรักษาเรื่องการเล่นและการเรียนให้ออกมาดีทั้งคู่ ความต่างของเด็กติดเกมกับคนที่เล่นแบบนักกีฬาอยู่ที่ความรับผิดชอบในการแบ่งเวลามากกว่า หากแบ่งเวลาและรับผิดชอบให้ดีก็สามารถประสบความสำเร็จได้ทั้งการเรียนและการเล่นเกมที่เรารักทั้งคู่

ในเรื่องการซ้อมเตรียมแข่งเอเชียนเกมส์ก็มีการเข้าแคมป์เก็บตัวฝึกซ้อมกับเพื่อนๆ ร่วมทีมเพื่อจะปรับปรุงให้ดีขึ้นเรื่อยๆ ผมเชื่อว่าในเกมการแข่งขันนี้คนที่ผิดพลาดน้อยที่สุดจะเป็นผู้ชนะ”

นักกีฬาอี-สปอร์ตทีมชาติไทย วีฤทธิ์ โพธิ์พันธุ์ หรือ ได อายุ 18 ปี แห่งทีม เดอะ จังเกิ้ล (The Jungle) ที่จะเข้าแข่งขันในเกมฮาร์ทสโตน

แข่งเกมสร้างรายได้หลักหมื่น

นักกีฬาอี-สปอร์ตทีมชาติไทย วีฤทธิ์ โพธิ์พันธุ์ หรือ ได อายุ 18 ปี แห่งทีม เดอะ จังเกิ้ล (The Jungle) ที่จะเข้าแข่งขันในเกมฮาร์ทสโตน บอกกับเราว่าเล่นเกมทุกแนว แต่เกมฮาร์ทสโตนเป็นเกมการ์ดที่เขาทำผลงานได้ดีที่สุดตั้งแต่การลงแข่งครั้งแรกๆ

“จุดเด่นของการเล่นเกมนี้คือเป็นเกมที่เล่นคนเดียว ถ้าเราอยากเก่งเราก็แค่ซ้อมกับตัวเอง และแข่งกับคนอื่น โดยไม่ต้องพึ่งเพื่อนร่วมทีม และทำให้เราบริหารจัดการเวลาเล่นและเวลาเรียนได้ดีกว่า

แม้จะเล่นเกมมานาน แต่ผมก็เพิ่งจะได้เป็นนักกีฬาอี-สปอร์ตในช่วง 2 ปีมานี้เอง ผมจะซ้อมวันละประมาณ 6 ชั่วโมง หรือมากกว่านั้น แนวทางการซ้อมของเราก็คือต้องลงแข่งกับคนอื่นๆ แล้วดูการแข่งของโปรเกมเมอร์ในระดับต้นๆ เพื่อดูว่าตอนนี้เทรนด์การแข่งขั้นนั้นไปถึงไหนแล้ว มีเทคนิคอะไรใหม่ๆ บ้าง

สำหรับเกมฮาร์ทสโตน เราต้องจัดการ์ดทั้งหมด 30 ใบ ซึ่งผู้เล่นแต่ละคนจะจัดการ์ดไม่เหมือนกัน บางคนจัดการ์ดแบบเน้นโจมตีเร็ว บ้างคนเน้นตั้งรับ และบางทีก็มีเทรนด์ในการจัดการ์ดสำหรับลงแข่งซึ่งภาษาเกมเมอร์จะเรียกว่าเมต้า เราก็ต้องดูว่าเราจะจัดการ์ดตามเมต้าปัจจุบันหรือสวนกระแสไปตามทางของเราเอง

อย่างการแข่งขันเอเชียนเกมครั้งนี้ผู้จัดจะให้เราส่งชื่อการ์ดทั้ง 30 ใบที่เราจะใช้แข่งไปให้ทางผู้จัดการแข่งขัน แต่ผมจะรอให้ใกล้วันปิดการส่งเพื่อดูว่าเมต้า หรือเทรนด์ในช่วงนั้นเขานิยมเล่นการ์ดอะไร จัดแบบไหนเพื่อวางแผนการเล่นต่อไป

ผมมีรายได้จากการสังกัดทีมและรายได้จากการลงแข่งทัวร์นาเมนต์ ซึ่งนักกีฬาอี-สปอร์ตจะต้องมีสังกัด เพื่อที่จะหาสปอนเซอร์สนับสนุนทีม ซึ่งสปอนเซอร์ส่วนใหญ่ก็จะเป็นสปอนเซอร์ที่เกี่ยวกับสินค้าไอทีและคอมพิวเตอร์

ถ้าเราประสบความสำเร็จในการแข่งชื่อของสปอนเซอร์เหล่านี้ก็จะได้รับชื่อเสียงและการยอมรับไปด้วย เหมือนๆ กับกีฬาชนิดอื่นๆ ไม่แตกต่างกันเลย รายได้ของนักกีฬาอี-สปอร์ตก็จะก็อยู่หลักหมื่นบาทขึ้นไป ถ้าได้เป็นนักกีฬาทีมชาติก็จะมีเรื่องเบี้ยเลี้ยงเพิ่มเติมเข้ามาด้วย

สำหรับอนาคตผมยังไม่ได้มองไปไกลมากตอนนี้ผมเรียนอยู่ ปี 1 คณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิศวกรรมยานยนต์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เรียนจบไปก็คงมองในเรื่องของการทำงานประจำที่มีรายได้มั่นคง ควบคู่ไปกับการเล่นเกมที่ผมชอบ เพราะอย่างไรผมก็สามารถแบ่งเวลาว่างจากงานมาฝึกซ้อมเกมได้เหมือนเดิม”

นิธิพัทธ์ ประวีณวงศ์วุฒิ ผู้อำนวยการฝ่ายการตลาด บริษัท เอเซอร์ คอมพิวเตอร์

มองเกมต้องมองทั้งอุตสาหกรรม

นิธิพัทธ์ ประวีณวงศ์วุฒิ ผู้อำนวยการฝ่ายการตลาด บริษัท เอเซอร์ คอมพิวเตอร์ เล่าถึงวงการเกมในฐานะที่เอเซอร์ พรีเดเตอร์เป็นสปอนเซอร์ที่สนับสนุนการแข่งขันอี-สปอร์ต

“ในช่วง 5 ปีที่ผ่านมาเราจะสังเกตเห็นได้ว่ามีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นในวงการเกมมากมายที่มีคนเคยเล่นเกมเพียงแค่เป็นเพื่อความผ่อนคลายเล่นกับสนุกไปเล่นเพียงเพื่อฆ่าเวลาก็กลายมาเป็นการเล่นแข่งขันเป็นรูปแบบของเกมกีฬากันมากขึ้น

โปรแกรมเกมต่างๆ เริ่มมีมาตรฐานในการผลิตเกม มีระบบความปลอดภัยป้องกันการโกงแล้วก็มีเรื่องของการปรับความสมดุลภายในเกมช่วยให้การเล่นนั้นมีความยุติธรรมแล้วก็เป็นมาตรฐานเดียวกันที่ทำให้ผู้เล่นนั้นสามารถเกิดการแข่งขันและพัฒนาฝีมือขึ้นมาได้ เกิดการเล่นกันอย่างแพร่หลายและสามารถเล่นกันผ่านระบบอินเทอร์เน็ต

บวกกับเรื่องของฮาร์ดแวร์ที่มันสนับสนุนการเล่น ก็จะทำให้กีฬาอี-สปอร์ตเป็นกีฬาที่โตเร็วอย่างมากจนน่าตกใจ เด็กรุ่นใหม่สามารถที่จะทำเป็นอาชีพได้ หรือมีอาชีพข้างเคียง เช่น อาชีพของนักพากย์เกม หรืออาชีพของคนทำแอนิเมชั่นในเกม โปรแกรมเมอร์นักออกแบบเกม หรือสิ่งต่างๆที่เกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมการเกมในส่วนอี-สปอร์ตนั้นเติบโตอย่างก้าวกระโดด เราเองก็เป็นหนึ่งในผู้ผลิตอุปกรณ์ที่ในการเล่นกีฬาอี-สปอร์ต ก็ทำให้เราเข้าไปเกี่ยวเนื่องโดยที่เป็นส่วนหนึ่งของระบบอุตสาหกรรมนี้ไปโดยปริยาย ถ้าเปรียบเทียบกับกีฬาชนิดอื่นๆ เราก็คือผู้ผลิตอุปกรณ์การเล่นไม่ต่างจาก ไม้กอล์ฟ รองเท้า หรืออุปกรณ์ในการเล่นของกีฬาชนิดนั้นๆ

นักกีฬาอี-สปอร์ตจากเดิมที่เคยมีคนมองว่าเป็นเด็กติดเกม ผมกลับมองว่ามันอาจจะเป็นภาพเดียวกันกับการเล่นกีฬาชนิดอื่นซึ่งทุกคนก็สามารถเล่นได้ แต่ไม่ได้ทุกคนที่จะเป็นนักกีฬา ความต่างของผู้เล่นทั่วไปคนที่ออกกำลังกายคือเรื่อง การบริหารจัดการอย่างถูกต้อง

อยากจะเป็นนักกีฬาอาชีพก็ต้องมีการฝึกซ้อมของตัวเอง มีเวลาฝึกซ้อมกับทีม เข้าร่วมแข่งขันในทัวร์นาเมนต์ มีตารางฝึกซ้อมชัดเจนแบบนักกีฬาอาชีพ ดังนั้นถ้าคุณเป็นนักกีฬาอี-สปอร์ตคุณจะต้องมีวินัย มีความรับผิดชอบ ถ้าเกิดคุณเป็นเด็กติดเกมนั่นคือคนไม่มีวินัยและแบ่งเวลาไม่ถูกจนทำให้เรื่องงานและเรื่องเรียนเสียไป

โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าคุณเป็นนักกีฬาอี-สปอร์ตที่เป็นตัวแทนประเทศไทย ทางการกีฬาแห่งประเทศไทยกำหนดเลยว่าจะต้องมีเรื่องของการทดสอบสมรรถภาพร่างกาย มีการฝึกวิ่งบนสายพานจะต้องมีการเทรนนิ่งเรื่องอื่นในเรื่องของสมรรถภาพร่างกาย ซึ่งเป็นกฎของการกีฬาแห่งประเทศไทย เพียงแต่สมรรถภาพร่างกายอาจจะไม่ได้เข้มข้นหรือแข็งแรงเท่านักกีฬาที่ต้องใช้แรงเหมือนนักวิ่งทีมชาติ หรือนักฟุตบอลทีมชาติ คงไม่ถึงขนาดนั้น

หลายคนยังมองว่าคุณนั่งเล่นเกมอยู่บนโต๊ะมันเป็นกีฬาได้อย่างไร ก็ขึ้นอยู่กับมุมมองแต่ถ้าไปดูนิยามของคำว่ากีฬาจริงๆ คือสิ่งที่ต้องพัฒนาทั้งเรื่องของร่างกายแล้วก็สมองด้วยฉะนั้นเกมก็เป็นสิ่งหนึ่งที่พัฒนาประสาทสัมผัสด้านสมองได้ความคิด รู้จักวางแผนกลยุทธ์

ผมเชื่อว่ามันเป็นกีฬาอยู่แล้วล่ะ แต่สิ่งที่จะทำ ให้ดีขึ้นกว่าเดิมคือเรื่องขององค์ความรู้ในด้านการบริหารการจัดการแบบมืออาชีพ ให้คนที่มีความรู้ในเรื่องเกมมาช่วยวางแผนการเล่นการฝึกซ้อมอย่างเป็นระบบมากกว่านี้ เราอยากให้มองว่าอี-สปอร์ตสามารถสร้างโอกาสที่เกี่ยวเนื่องกับอุตสาหกรรมให้เติบโตสร้างมูลค่าได้อีกมหาศาล ทุกวันนี้เด็กไทยเล่นเกมติดอันดับต้นๆ ของโลกหลายคน เป็นอีกโอกาสหนึ่งของเด็กไทยที่จะไปคว้าเหรียญทองสร้างชื่อเสียงให้กับประเทศกลับมาได้”

หนังสือที่จะเป็นประตูเปิดสู่ชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งที่ป่วยเป็นโรคซึมเศร้า ทราย-อินทิรา เจริญปุระวัย 37 ปี นักแสดงและเจ้าของหนังสือ เรื่อง “3 วันดี 4 วันเศร้า” ที่เธอได้บอกเล่าประสบการณ์ส่วนตัว เรื่องราวเบื้องหลัง และเบื้องลึกในฐานะผู้ป่วยโรคซึมเศร้า โดยทรายได้เล่าผ่านสำนวนเฉพาะตัว อ่านสนุก และน่าติดตามทำให้เข้าใจแง่มุมใหม่ๆ ต่อโรคที่กำลังเป็นที่สนใจของสังคมไทย

“ตอนเขียนหนังสือเล่มนี้เป็นช่วงเวลาที่เหน็ดเหนื่อย เพราะบางเรื่องเราก็ไม่อยากย้อนกลับไปแตะมัน บางตอนที่เขียนไปแล้วเศร้ามากๆ บรรณาธิการก็จะบอกว่าอันนี้เศร้าไป เพราะเราทำข้อตกลงตั้งแต่แรกแล้วว่าหนังสือเล่มนี้จะไม่ดึงดราม่า เพราะว่าคนที่มาอ่านอาจจะเป็นคนที่กินยาอยู่แล้วอาจจะรู้สึกแย่อยู่แล้ว ก็ไม่อยากให้มาเศร้าแข่งกัน แต่อยากให้เหมือนเป็นการพูดคุยมากกว่า”

ทรายพูดถึงสิ่งที่ต้องการสื่อสารผ่านหนังสือเล่มนี้ว่า เธอไม่ต้องการทำให้โรคนี้เข้าใจง่ายขึ้น หรือบอกว่าโรคนี้เข้าถึงยาก แต่อยากให้มองว่าโรคซึมเศร้าคือโรคชนิดหนึ่งที่ต้องรักษา ไม่ใช่โรคที่แปลกประหลาดอะไร

เธอป่วยเป็นโรคซึมเศร้า 2 ครั้ง ครั้งแรกเกิดจากการประสบอุบัติเหตุรถชนเมื่อปี 2554 ซึ่งส่งผลกระทบให้ป่วยเป็นโรคซึมเศร้าประเภท PTSD (Posttraumatic Stress Disorder) คือ ความสะเทือนใจหลังอุบัติเหตุ โดยมีอาการเริ่มจากอ่านหนังสือไม่ได้ และฝันวนถึงแต่เหตุการณ์เดิมๆ จึงตัดสินใจเข้ารับการรักษากับจิตแพทย์ด้วยการกินยาอยู่ 9 เดือนจนหายจากอาการป่วย จากนั้นหลังจากงดกินยาไป 1 ปี เธอก็กลับมาเป็นอีกครั้งในระดับ MDD (Major Depressive Disorder) คือ โรคซึมเศร้าแบบออฟฟิเชียลที่เกิดจากความเครียดที่ต้องดูแลแม่ที่ป่วยเช่นกัน

“เราแบ่งให้พระจันทร์คือ คนที่ป่วยเป็นโรคซึมเศร้ามีข้างขึ้นข้างแรม มีมาบ้าง ไม่มาบ้าง และคนไม่ป่วยเป็นเหมือนพระอาทิตย์เพราะมันแผดแสงใส่ทุกสิ่งทุกอย่างอย่างเท่าเดิมสม่ำเสมอ ตอนทำงานกับทรายต่อให้ทรายบอกว่าป่วย เราก็ไม่ได้อะไรทำให้ดูแตกต่างจากคนอื่น เราทำทุกอย่างปกติ เท่าเทียมคนอื่น ขณะเดียวกันเราก็พยายามเข้าใจถึงจิตใจของเขาด้วย” เธอกล่าวทิ้งท้าย

อ่านประสบการณ์จริงของทรายเกี่ยวกับโรคซึมเศร้าได้ในหนังสือ 3 วันดี 4 วันเศร้า สำนักพิมพ์บัน ราคาเล่มละ 160 บาท ซื้อออนไลน์ได้ที่เว็บไซต์ store.minimore.com/bunbooks

โรคดังกล่าวเกิดได้จากหลายสาเหตุ ไม่ว่าจะเป็นภาวะทางพันธุกรรมที่ผู้ป่วยมีกระดูกสันหลังผิดรูปโดยกำเนิด หรือการเสื่อมสภาพของหมอนรองกระดูก ข้อต่อ เส้นเอ็น กระดูก และกล้ามเนื้อหลัง ทั้งจากภาวะน้ำหนักเกิน และภาวะถดถอยตามธรรมชาติ ซึ่งโดยทั่วไปอวัยวะสำคัญเหล่านี้ของคนเราจะเริ่มสูญเสียสมรรถภาพตั้งแต่อายุ 25 ปี แต่จะแสดงอาการเจ็บปวดเมื่อเข้าสู่วัย 40

แผลเล็ก แม่นยำสูง ฟื้นตัวเร็ว

ในอดีตวิธีการรักษาต่างๆ เช่น การผ่าตัดเพื่อฝังอุปกรณ์เข้าไปในกระดูกสันหลังแบบดั้งเดิม มีความเสี่ยงต่อการวางตำแหน่ง อุปกรณ์ผิดพลาด ทำให้เกิดการบาดเจ็บของเส้นประสาทและหลอดเลือด ซึ่งอาจนำไปสู่ผลลัพธ์ที่ไม่พึงปรารถนาไปตลอดชีวิต

ในระยะหลายปีที่ผ่านมา มีการพัฒนาเทคโนโลยีหุ่นยนต์ทางการแพทย์มาช่วยในการผ่าตัดกระดูกสันหลัง ซึ่งได้รับการพิสูจน์แล้วว่าให้ผลลัพธ์ในความเที่ยงตรงและแม่นยำที่น่าพึงพอใจ  จนมีการนำวิธีการรักษานี้ไปใช้ในโรงพยาบาลชั้นนำต่างๆ ทั่วโลกเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ โรงพยาบาลบำรุงราษฎร์ก็ได้นำเทคโนโลยี “แขนกลหุ่นยนต์กำหนดพิกัดผู้ช่วยศัลยแพทย์ผ่าตัดกระดูกสันหลัง” มาใช้ และควบคุมโดยศัลยแพทย์ผู้ชำนาญการโดยเฉพาะ

การเคลื่อนไหวของแขนหุ่นยนต์จะอยู่ภายใต้ดุลพินิจของแพทย์ตลอดระยะเวลาการผ่าตัด โดยแพทย์จะบังคับแขนของหุ่นยนต์ให้เคลื่อนไหวไปยังจุดที่ต้องการเริ่มต้นผ่าตัดผ่านมอนิเตอร์แบบ 3 มิติ ที่มีความละเอียดสูงและกว้างไกลมาก ทำให้สามารถปรับตำแหน่งแขนหุ่นยนต์ให้ตรงกับจุดที่ต้องการใส่อุปกรณ์ การผ่าตัดเพื่อลดการกดทับไขสันหลังและเส้นประสาท หุ่นยนต์จะมีบทบาทในการช่วยลดงานของศัลยแพทย์ในส่วนของการหาตำแหน่งและทิศทางที่ปลอดภัยในการใส่สกรู แต่การลงมือใส่สกรูจะทำโดยศัลยแพทย์เท่านั้น เนื่องจากต้องใช้ความละเอียดอ่อนสูง

ด้วยจุดเด่นที่ความนิ่งของแขนหุ่นยนต์ และการควบคุมการผ่าตัดโดยศัลยแพทย์ที่มีความรู้ความชำนาญ ทำให้การผ่าตัดมีความเที่ยงตรงและแม่นยำสูง อีกทั้งแขนกลหุ่นยนต์ที่สามารถงอ หมุน และเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระทุกทิศทาง การผ่าตัดจึงคล่องตัวที่สุด ช่วยลดเวลาในการผ่าตัด นอกจากนี้แขนของหุ่นยนต์ยังสามารถสอดเข้าไปในพื้นที่เล็ก แคบ หรืออวัยวะที่มือแพทย์ไปไม่ถึง ทำให้รอยผ่าตัดเล็กกว่า ลดการสูญเสียเลือด ลดความบอบช้ำ และลดความเสี่ยงต่อการติดเชื้อ ทำให้ผู้ป่วยฟื้นตัวเร็วและกลับไปทำกิจกรรมในชีวิตประจำวันได้เร็วขึ้น

ขั้นตอนการรักษา ศัลยแพทย์จะสร้างแผนการผ่าตัดและประเมินความเสี่ยงของการผ่าตัดของผู้ป่วยแต่ละราย ด้วยระบบซอฟต์แวร์ภาพ 3 มิติของระบบหุ่นยนต์ ลดความจำเป็นในการใช้เครื่องเอกซเรย์ฟลูออโรสโคปี จึงช่วยให้ร่างกายของผู้ป่วยรับกัมมันตรังสีน้อยลง และลดความเสี่ยงจากอาการแทรกซ้อนที่อาจเกิดขึ้นจากการผ่าตัด

เพื่อชีวิตที่มีคุณภาพอย่าละเลยสัญญาณเตือนจากร่างกาย

หากคุณไม่แน่ใจกับอาการปวดเมื่อย ขัดยอก ที่อาจเป็นเพียงแค่การอักเสบของกล้ามเนื้อ หรือ เป็นอาการเริ่มต้นของโรคกระดูกเสื่อม สถาบันกระดูกสันหลังบำรุงราษฎร์สามารถให้คำแนะนำกับคุณได้ โดยแพทย์เฉพาะทางด้านกระดูกสันหลัง รวมถึงยังให้คำปรึกษาเกี่ยวกับแนวทางการรักษาโรคทางกระดูกสันหลัง ด้วยการใช้เครื่องมือและเทคโนโลยีทางการแพทย์ที่ทันสมัยที่มีมาตรฐานการรักษาระดับสากล เพื่อให้ผู้ป่วยหายจากการเจ็บปวด สามารถกลับไปใช้ชีวิตประจำวันและมีคุณภาพชีวิตที่ดีได้เหมือนเดิม สอบถามข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่ สถาบันกระดูกสันหลังบำรุงราษฎร์ โทร. 02-011-3077