“เกรซ-รัชย์ณมนทร์ รัชย์จิราธรรม” อดีตนักร้องจากเวทีการประกวดชื่อดัง “เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว ปี 6” ที่แจ้งเกิดด้วยวัย 18 ปี ในตอนนั้น กำลังจะเริ่มต้นก้าวใหม่ของตนเองในช่วง 7 ปีให้หลังด้วยการพิสูจน์ฝีมือในฐานะนักแสดงหญิงครั้งแรก กับภาพยนตร์แนวแอ๊กชั่น-ทริลเลอร์เรื่อง “The pool นรก 6 เมตร” จากค่ายทีโมเมนต์ ในเครือ โมโน กรุ๊ป โดยได้ชื่อว่าเป็นนางเอกคนใหม่ของ เคน-ธีรเดช ที่ “ทีมข่าวบันเทิงแนวหน้า” ต้องขอล้วงลึกถึงความเป็น “เกรซ” กันสักหน่อย

เมื่อครั้งเป็นเด็กหญิงเกรซ

“ตอนเด็กๆ เกรซเป็นเด็กเนิร์ดเลยค่ะ จัดฟัน ใส่แว่น เน้นเรียนหนังสืออย่างเดียวเลย ก็มีกิจกรรมผ่านเข้ามาในชีวิตบ้างค่ะ ร้องเพลง-รำไทย แต่ไม่ค่อยโดดเด่น เท่าไหร่ เพราะตัวจริงๆ เกรซเป็นเด็กที่ไม่ค่อยกล้าแสดงออก ออกแนวลุยๆ มากกว่า เพราะเกรซมีพี่ชาย อายุห่างกัน 2 ปี ก็จะเน้นหนักไปในเรื่องกีฬา ชอบว่ายน้ำ แต่ก็มีจุดเปลี่ยนที่ทำให้ช่วงเรียน ม.3 อายุประมาณ 15 ปีเกรซเริ่มสนใจวงการบันเทิง ตอนนั้นเกรซเรียนพิเศษคอมพิวเตอร์และได้รู้จักรุ่นพี่คนหนึ่ง ซึ่งเขาสวย เป็นนางแบบ ทำงานหาเงินด้วยตัวเองได้ เกรซก็เริ่มสนใจอยากทำงานในวงการบ้าง เพราะเกรซเห็นแม่ทำงานหนัก เป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว ดูแลลูกทั้งสองคน เกรซเองก็อยากช่วยเหลือคุณแม่บ้าง อยากช่วยคุณแม่หาเงิน ก็เป็นจุดเริ่มต้นให้เกรซได้ลองไปแคสงานถ่ายแบบต่างๆ ซึ่งตอนนั้นไม่ได้งานเลยค่ะ ก็เลยมุ่งมั่นไปในเรื่องเรียนอย่างเดียวเลย”

แจ้งเกิดจากเวทีประกวด

“แต่เวทีเดอะสตาร์ยังไม่ใช่เวทีการประกวดแรกของเกรซนะคะ เพราะหลังจากที่เกรซเลิกล้มเข้าวงการไป ห่างหายไปตั้งใจเรียนประมาณ 2 ปี จากตอนนั้นเกรซก็เริ่มโตขึ้น เริ่มไปเรียนร้องเพลง ทำให้ตัวเองมีความสามารถมากขึ้น ก็เริ่มต้นการประกวดอย่างจริงจังกับเวทีมิสมอเตอร์โชว์, เวทีดัชชี่ ฯลฯ ก็มีได้เข้ารอบบ้าง ไม่เข้ารอบบ้าง ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้รางวัลที่ 1 แต่ก็มีได้เข้ารอบมีเงินรางวัลบ้าง เกรซก็เริ่มสนุกกับการที่เราช่วยคุณแม่หาเงินได้บ้าง อย่างเวทีเดอะสตาร์ ก็ถือว่าเป็นเวทีที่เกรซไปสมัครแบบงงๆ ด้วยซ้ำ เพราะเกรซ, คุณแม่ และพี่ชาย เราตั้งใจไปทำธุระและเที่ยวที่เชียงใหม่ ซึ่งเวทีเดอะสตาร์ มารับสมัครที่เชียงใหม่พอดี และที่สมัครก็ใกล้กับที่เกรซพักคุณแม่ก็บอกให้เกรซลองสมัครดูมั้ย ก็เลยต่อแถวไปสมัครดู จำได้คนเยอะมาก ซึ่งเกรซเองก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะได้เข้ารอบเลย เพราะเกรซเองไม่ได้เตรียมตัวมาประกวดโดยตรง ซึ่งผลออกมา เราเข้ารอบภาคเหนือมา และเข้ารอบมาเรื่อยๆ จนถึง 22 คนสุดท้ายจากทั่วทั้งประเทศ และเป็น 1 ใน 8 คนสุดท้ายในที่สุดค่ะ”

จากร้อง มาแสดง

“ขอบคุณเวทีเดอะสตาร์จริงๆ ค่ะ เพราะเวทีนี้เป็นเวทีแรกที่ทำให้เกรซได้พัฒนาตัวเองมากขึ้นจริงๆ พอจบการประกวดแล้ว เกรซได้อยู่ในสังคมที่สร้างนักร้อง นักแสดง ได้เจอแต่คนเก่งๆ มันทำให้เกรซได้รับพลังจากเพื่อนๆ พี่ๆ ที่ใกล้ชิด อยากเก่งเหมือนเขาบ้าง ร้องเพลงอย่างไรให้ดี เกรซเองก็ค่อยๆ ซึมซับ ทำให้เราได้ค่อยๆ ฝึกฝน ร้องเพลงได้ไพเราะมากขึ้น ดีขึ้น จนสามารถไปร้องเพลงออกงานโดยไม่อายใคร แต่เกรซก็รู้ตัวเองดีว่าเราไม่ได้ร้องเพลงได้เทพเหมือนคนอื่นๆ ผู้ใหญ่ก็มองเห็นว่า เกรซน่าจะไปในทางการแสดงได้ ก็เริ่มส่งเกรซไปฝึกพูดภาษาไทยให้ชัด ไปเรียนการแสดง ฯลฯ ซึ่งเกรซโชคดีมากๆ ค่ะได้มีโอกาสไปเรียนการแสดงกับหม่อมน้อย-หม่อมหลวงพันธุ์เทวนพ เทวกุล ซึ่งท่านได้ถ่ายทอดวิชาให้ ทำให้เกรซเริ่มรักและสนใจในการแสดงมากขึ้น โดยได้โอกาสจากผู้ใหญ่ทางค่าย เอ็กแซ็กท์ มีผลงานละครอยู่หลายเรื่อง ก่อนหมดสัญญามาอยู่กับทางบรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น ในปัจจุบันค่ะ”

นางเอกหนังเรื่องแรก

“ภาพยนตร์เรื่องนี้ เป็นเหมือนเป็นจุดเปลี่ยนในชีวิตของเกรซอีกครั้งค่ะ รู้สึกดีมากๆ เพราะว่าการที่เกรซได้มีโอกาสเล่นหนังเป็นอะไรที่สุดของชีวิตเกรซจริงๆ ลองคิดดูเล่นๆ ปีหนึ่งจะมีหนังไทยสักกี่เรื่อง? 10 ปี มีหนังไทยกี่เรื่อง? มันไม่ได้มีง่ายๆ นะ ซึ่งเกรซได้เป็นหนึ่งในนั้น งานหนังเป็นงานที่แปลกใหม่ เป็นงานที่เกรซไม่เคยทำมาก่อน ซึ่งตอนแรกที่ได้มีโอกาสไปแคสหนังเรื่องนี้ บอกตามตรงไม่กล้าคาดหวังเลยค่ะเพราะคนมาแคสหนังเรื่องนี้เยอะมาก จนมาได้โอกาสแคสในรอบสุดท้าย เล่นกับพี่ผู้ช่วยผู้กำกับฯ เล่นบทคนสิ้นหวังในชีวิต เราก็พยายามเล่นจากอินเนอร์เอาตัวเองไปอยู่ในโพซิชั่นนั้น ถ้าเราไม่มีงาน ไม่มีเงิน ไม่มีคนรัก จะเป็นอย่างไง แล้วก็แสดงออกมาตามนั้นค่ะ พอรู้ว่าตัวเองได้เป็นนางเอกเรื่องนี้ก็ดีใจมากๆ กับโอกาสที่ยิ่งใหญ่ และเครียดเลย”

บทบาทล่าสุด

“ในหนัง เกรซรับบทเป็นก้อยค่ะ เป็นบทผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่งเลย เขาอยู่กับแฟน และแฟนไม่มีอนาคตอะไร ซึ่งเกรซเข้าใจนะ ก็คนมันรัก เขาไม่ได้มองว่าผู้ชายที่เขาคบอยู่ต้องดีเลิศอะไร รักกันก็อยู่ด้วยกัน แต่มันก็มีเรื่องให้ก้อยต้องคิดและเกิดความกดดันขึ้นมา ซึ่งบทนี้เป็นบทที่ไกลจากตัวเกรซค่อนข้างมาก เพราะแม้ว่าในบท ก้อย จะอายุ 25 ปีเท่ากับเกรซในตอนนี้ แต่ประสบการณ์ชีวิต ก้อยมีมากมายกว่าเกรซเยอะมากๆ ซึ่งพี่พิง ลำพระเพลิง ผู้กำกับฯ ก็ช่วยสร้างซีนที่เกิดขึ้นในหัวเกรซ ให้เราอินไปถึงตอนเล่น ก็ทำให้เกรซเข้าใจตัวละครมากขึ้นค่ะ”

ฉากสุดหิน

“คงเป็นฉากแรกๆ ที่ได้เข้าฉากค่ะ คือ หนังเรื่องแรกในชีวิต แค่เดินเข้าฉากมาเกรซก็ตื่นเต้นแล้ว ไม่รู้จะก้าวขาข้างไหนดี ซึ่งก็ได้พี่พิงมาช่วยปรับกันไปเรื่อยๆ นอกเหนือจากการแสดงต่างๆ แล้ว เรื่องที่ยากคงเป็นเรื่องเกี่ยวกับการใช้อุปกรณ์ดำน้ำ เราต้องเล่นในสระน้ำลึกถึง 6 เมตร เวลาเราดำน้ำโดยใช้อุปกรณ์ เราต้องเผื่อเวลาขึ้น-ลงน้ำ เพราะถ้าถอดออกซิเจน-อากาศหมด การทำงานทุกๆ อย่าง ต้องแข่งกับเวลา ซึ่งเราก็อาจเกิดอุบัติเหตุขึ้นได้ ทุกอย่างต้องเซฟจริงๆ ที่ทีมงานค่อนข้างดูแลตรงนี้อย่างมืออาชีพมากๆ ค่ะ ทำให้เกรซผ่านฉากยากๆ นี้ไปด้วยดี”

นางเอกของ เคน-ธีรเดช

“เกรซเคยติดตามผลงานพี่เคนมาตั้งแต่ละครเรื่อง สวรรค์เบี่ยง แล้วค่ะ คิดๆ ไว้ พี่เคนต้องขรึมๆ เก๊กหล่อแน่เลย ซึ่งพอมาเจอพี่เคนตัวจริงเขาเป็นซุป’ตาร์ที่น่ารักมากๆ เฟรนด์ลี่ ซึ่งตอนแรกที่เกรซเขาฉากกับเขาก็เกร็งมากๆ พี่พิงยังคิดว่า…เกรซจะไหวไหม จะรอดตายจากการแสดงมั้ย กลัวเกรซตายในซีน ซึ่งทำให้เกรซต้องทำการบ้านอย่างหนักพอสมควร พยายามทำความเข้าใจตัวละครให้มากที่สุด ถามพี่พิงตลอด เหตุการณ์ก่อนหน้านั้นเกิดอะไรขึ้น ทำให้เกรซอินกับคาแร็กเตอร์ตัวนี้ ซึ่งพี่เคนเขารู้แหล่ะว่าเกรซก็เกร็งเขา พี่เคนก็ช่วยทำให้เราผ่อนคลาย สอนแอ๊กติ้ง สอนคิว จังหวะ การส่งอารมณ์ต่างๆ ซึ่งขอบคุณพี่เคน พี่พิงมากๆ ที่ได้แนะนำเกรซในการแสดงในครั้งนี้”

ประสบการณ์เฉียดตายหลังตกจักรยาน

“จากเหตุการณ์นั้นทำให้เกรซเลือกใช้ชีวิตด้วยความไม่ประมาทมากขึ้น เพราะอุบัติเหตุเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา มันทำให้เกรซรู้สึกว่า ชีวิตต่อไป เราต้องไม่ประมาท เราโชคดีแค่ไหน ที่เรารอดชีวิตมาได้ มันทำให้เกรซอยากทำตัวให้มีประโยชน์ต่อตัวเอง ต่อสังคม ทำให้เกรซรู้จักคุณค่าชีวิตมากขึ้น รู้จักปลงในหลายๆ อย่าง เป้าหมายชีวิตหลังจากนี้ของเกรซ ไม่มีอะไรมากมายเลยค่ะ แค่อยากมีงานทำ อยากได้กินอะไรอร่อยๆ ที่เราอยากกิน สุขภาพดี ไม่เจ็บป่วย นี่คือ เป้าหมายในชีวิตเกรซจริงๆ ค่ะ”

คิวท์บอยเนื้อหอม จากรั้วจุฬาฯ “อิน-สาริน รณเกียรติ”สู่บทบาททางการแสดงในละครเรื่อง “ดวงใจในไฟหนาว”ทางช่อง 3 ด้วยกระแสความแรงที่กำลังพุ่งสุดๆ เราจึงไม่รอช้าพาหนุ่มอินมาให้ทุกท่านรู้จักกัน

จุดเริ่มต้นในวงการบันเทิง

ย้อนไปตอนเรียนอยู่ปี 4 ที่จุฬาฯ ครับ อินได้เป็นตัวแทนนักศึกษาเชิญธงในงานฟุตบอลจุฬาฯ ธรรมศาสตร์ แล้วเกิดมีเทรนด์ในทวิตเตอร์ จากรูปที่เขาเอาไปโพสต์กัน หลังจากนั้นหนึ่งอาทิตย์ ก็มีทีวีติดต่อเข้ามาพร้อมกัน 4 ช่อง และหนึ่งในนั้นก็คือช่อง 3 เลขาของ “พี่สมรักษ์” (สมรักษ์ ณรงค์วิชัย) บอกว่าอยากให้ไปแคสซีรี่ส์ลูกผู้ชาย ซึ่งเขากำลังจะเปิดโปรเจกท์นี้ ตอนแรกผมไม่ได้สนใจงานวงการบันเทิงเลยนะครับ ไม่งั้นก็คงไม่อยู่มาจนถึงปี 4 เพราะจริงๆ โดนทาบทามมาตั้งแต่อยู่ปี 1 แล้ว แต่อินรู้สึกว่าอินเล่นไม่เป็นแสดงไม่เป็น ไม่เข้าใจด้วยว่าอะไรคือการแสดง แต่ว่าพอมีคนติดต่อมาเยอะขนาดนั้น ก็เลยคิดว่า หรือเราควรจะลองสักตั้งนึง (ยิ้ม)อีกอย่างเรากำลังจะเรียนจบด้วย ยังไม่มีงานทำ น่าลองดู ก็เลยตัดสินใจเข้ามาแคสซีรี่ส์ลูกผู้ชาย ของช่อง 3 แต่แคสอยู่ครึ่งปีนะครับ คืออินแคสตอนปลายเทอม 1 แล้วเทอม 2 พอดีได้ทุนไปเรียนที่เกาหลี ก็เลยคิดว่าน่าจะไม่ได้แล้ว เพราะว่าอินไม่อยู่ให้แคส ซึ่งงานนี้เขาใช้เวลาแคสนาน จำได้ว่าจาก 300 คน เอา 3 คน เราก็แคสทิ้งไว้ แล้วบินไปเกาหลี ปรากฏว่าทีมงานติดต่อกลับมาว่าให้ไปแคสอีกรอบนึง ก็เลยชั่งน้ำหนักดูว่าจะเอายังไง สุดท้ายก็เลยตัดสินใจซื้อตั๋ว แล้วบินกลับมา แต่มันไม่ใช่แค่รอบเดียวนะครับ คือต้องบินไปมาเพื่อแคสถึง 4 รอบ รอบสุดท้ายตอนที่ได้ลงคาแร็กเตอร์เนี่ย แทบร้องไห้ เพราะว่ามันเป็นคาแร็กเตอร์ที่ค่อนข้างดุเดือดมาก มันเป็นเรื่องราวของการสู้ชีวิต เรารู้ตัวว่ามันห่างไกลจากคาแร็กเตอร์ในชีวิตจริงของตัวเรามาก ก็คิดว่าเราคงจะไม่ได้หรอก ก็บินกลับไปเกาหลีอีก แต่สรุปว่าได้ ก็เลยคุยกันจากเกาหลีมาไทย พอบินกลับมาช่วงปีใหม่ ก็เลยได้เริ่มเปิดกล้องถ่ายทำ

ช่วงหนักหน่วงของชีวิต

แอ๊กติ้งไม่ได้เลยครับ (หัวเราะ) ในขณะที่ทุกคนเขาผ่านการแอ๊กติ้งคราสในช่องเรียบร้อยแล้ว คือนักแสดงจะมี 3 คู่ เพราะว่ามี 3 เรื่อง เรายังอยู่เกาหลีแอ๊กติ้งไม่เคยผ่านมาก่อนเลย เจอนางเอกวันแรก ก็ที่กองเลย ตอนนั้นยังหัวทองเหมือนนักแสดงอิมพร์อตมาจากเกาหลี (หัวเราะ) แล้วเรียนก็ยังไม่จบ ต้องทำธีสิสต่ออีก ดังนั้นช่วงเปิดกล้องเรื่องภูผา ก็จะเป็นช่วงทำธีสิสไปด้วยอินทำงาน 7 วัน 24 ชั่วโมงเลย หนักมาก แต่ว่าก็สนุกมากจริงๆ ซึ่งต้องยกเครดิตให้ “พี่ชุ” (ชุดาภา จันทเขตต์)“พี่ก้อง” (ปิยะ เศวตพิกุล) แล้วก็ครูสอนแอ๊กติ้งโค้ชครับ พี่ชุนี่แทบจะไม่กำกับคือเรียกว่าลงไปเล่นแทนอินเลยดีกว่า (หัวเราะ) ทุกคนช่วยกันติวเข้มให้มาก เพราะว่าเราเริ่มจากไม่รู้มุมกล้องเลยด้วยซ้ำ

เมื่อเกิดความอินกับตัวละคร

แอบท้อครับ ร้องไห้เลย ไม่ได้คิดอยากหนีนะ แต่ด้วยความที่เริ่มแรกมาบทมันก็ยากมาก มีอยู่ฉากนึงหลังจากที่เราเสเพลไปเป็นนักเลงแล้ว เราคิดว่าเราจะกลับตัวมาเป็นคนดี แต่ว่าวิธีการของนักเลงคือเราจะต้องไปบู๊คาดเชือก เราต้องไปต่อยกับหัวหน้าแก๊ง ถ้าเรายังยืนได้ภายใน 3 นาที เขาก็จะยอมปล่อยเราไป อันนี้คือเหนื่อยมากเพราะนอกจากเราจะไปเรียนบู๊ซึ่งมันไม่ใช่ทางเราอยู่แล้ว อินเนอร์ระหว่างการถ่ายทำ 4 ชั่วโมง มันต้องเป็นอินเนอร์สู้ชีวิตจริงๆ ถ่ายกันถึง 5 ทุ่ม พอสั่งคัตปุ๊บร้องไห้เลยมันเป็นความรู้สึกครึ่งนึงคือไม่เคยเหนื่อยอะไรขนาดนี้มาก่อนอีกครึ่งนึงเป็นความรู้สึกของตัวละครที่แบบต้องสู้แต่ว่าก็เสียใจแต่ร้องไห้ไม่ได้ พอคัตปุ๊บเลยร้องไม่หยุดเลยครับ รู้สึกอินมาก ร้องเป็นชั่วโมงจนพี่ชุให้พักกอง เพราะรู้ว่าเล่นต่อไม่ได้แน่นอน

เปิดใจให้กับการแสดง

เปิดใจตั้งแต่ที่เราตกลงว่าจะเข้ามาเป็นนักแสดงแล้วครับ เปิดใจแล้ว แต่ว่ายังไม่เข้าใจเฉยๆ แล้วพอเรามาเรียนรู้จากพี่ชุ จากพี่ๆ ทุกคน มันเลยทำให้เข้าใจการแสดงมากขึ้น และกลายเป็นชอบ สนุกด้วยซ้ำ แม้ว่ามันจะหนักและสาหัสสากรรจ์ก็ตาม

กับอนาคตที่เป็นไป

อินเรียนจบสถาปัตย์มาจากจุฬาฯ แต่ว่าก็ยังได้ใช้ความรู้ตรงนี้อยู่นะครับ เพราะว่าที่บ้านทำอสังหาริมทรัพย์ ฉะนั้นวันที่ไม่ได้ถ่ายละครหรือว่าเป็นนักแสดง เราก็ทำอาชีพเป็นผู้ช่วยด้านการออกแบบของที่บ้าน ทำออกแบบอพาร์ตเมนท์ ออกแบบลานจอดรถต่างๆ ให้คุณพ่อ-คุณแม่

ความฝันในวัยเด็ก

ไม่ได้ฝันว่าอยากจะมีอาชีพอะไรนะครับ ฝันแค่ว่าอยากจะสร้างบ้านซึ่งอาชีพอะไรละที่จะสร้างบ้านได้ก็คือสถาปนิกนั่นเอง คือตอน ม.3 อินถึงรู้ว่าอ๋ออาชีพสร้างบ้านมันมีด้วยนะนั่นคือสถาปนิก อินชอบบ้านที่ตัวเองอยู่ในวันนี้มากนะครับ เพราะว่าคุณพ่อออกแบบเองมันจะมีห้องเหมือนในหนังคือห้องใต้ดิน ทางเดินลับ ตู้ลับที่อยู่ในกำแพง มีห้องของเล่นที่เป็นบ้านบอลซึ่งคุณพ่อทำห้องเจ๋งมาก เราก็จะชอบบ้านของตัวเองตั้งแต่เด็กเลย อยากจะสร้างบ้านบ้าง คุณพ่ออินเป็นสถาปนิก แต่เขาก็ไม่ได้บังคับว่าเราจะต้องเจริญรอยตามนะครับ แต่เราชอบเอง เหมือนว่าเรามีคุณพ่อเป็นไอดอล

แฟนคลับของอิน

เคยจัดแฟนมีตครับเมื่อ 2 ปีแล้ว จัดแบบเล็กๆ ไปทำบุญต่างจังหวัดกัน ทริปทำบุญนี่ทำหลายครั้งแล้วครับทำบุญในกรุงเทพฯกับโรงพยาบาลต่างๆ เราพยายามหากิจกรรมที่ทำร่วมกันที่มันเกิดประโยชน์ ก็ดีใจนะครับที่มีพวกเขา ผมรู้สึกว่าจากการที่เราไม่เคยทำอะไรเลยไม่เคยมีผลงานการแสดง เราไม่ใช่ดาราเป็นคนธรรมดาแล้วมีคนมาชื่นชอบ หลายคนเขาชื่นชอบเราก็เพราะว่าเราเรียนเก่งการที่เราสามารถเอนท์ติดจุฬาฯได้ ก็จะพยายามเป็นตัวอย่างที่ดีหรือว่าให้ข้อคิดดีๆ กับน้องๆ คือจะมีน้องๆ มาถามเยอะและมีหลายโรงเรียนที่อยากให้เราไปบรรยาย ซึ่งเราก็จะบอกเสมอว่าการเรียนเป็นสิ่งสำคัญแต่ว่าไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุด คือเราก็ต้องให้ความสำคัญกับอย่างอื่นด้วย อย่างอินเนี่ยก็ไม่ใช่ว่าจะเรียนเก่งนะครับ เพียงแต่ว่าอินเป็นคนแพ้ไม่เป็น จบจุฬาฯ มาได้เกียรตินิยมก็เพราะว่าแพ้ไม่เป็น (ยิ้ม) อยู่กับกลุ่มเพื่อนเราก็แบบทำไมเพื่อนเรียนเก่งกันจังเลย แต่เราแค่ 2.7 มันไม่ได้นะ คือไม่ได้อยากชนะเพื่อน แต่ว่าถ้าเพื่อนทำได้เราก็ต้องทำได้สิ ปี 4 ได้ 3.6 จบมาก็ได้เกียรตินิยมอันดับ 2 ครับ

แรงสนับสนุนที่สำคัญ

ที่บ้านก็อนุญาตให้เข้ามาในวงการครับ สนับสนุน คุณพ่อชอบด้วย เพราะว่าตอนหนุ่มๆ พ่อชอบบอกว่าตัวเองเหมือน “พี่เคน-ธีรเดช” คุณพ่อมีความอยากเป็นดาราอยู่ (หัวเราะ) พอลูกได้เป็นนักแสดงพ่อก็เลยชอบ แอบสมัครไอจี ทวิตเตอร์ ตามฟอลโล่ลูก

เรื่องของหัวใจ

โสดครับ โสดสนิท สำหรับสเปกผู้หญิง ถ้าบอกไปทุกคนก็คงจะตลก คืออินจะชอบผู้หญิงที่แต่งตัวเยอะ เปรี้ยวเท่ แต่ว่าข้างในเป็นคนเรียบร้อย ซึ่งมันดูขัดกันนะ (หัวเราะ) ยอมรับว่าแฟนเก่าอินเป็นอย่างนี้เลยครับอินชอบผู้หญิงเก่ง ดูสวยเก่งแต่ข้างในแบบว่าง่ายๆงุ้งงิ้งจะเป็นกุลสตรีทำกับข้าวได้หรือเปล่า อันนี้ไม่จำเป็นครับ

จากใจอินถึงแฟนๆ

ขอฝากละครทั้ง 3 เรื่องนะครับ ตอนนี้ที่กำลังออกอากาศอยู่ก็คือเรื่อง “ดวงใจในไฟหนาว” ส่วนซีรี่ส์ลูกผู้ชายเรื่อง “ภูผา” ก็กำลังจะออนแอร์ อีกเรื่องที่กำลังถ่ายทำอยู่ก็คือ “ทองเอกหมอยาท่าโฉลง” เป็น 3 เรื่อง3 คาแร็กเตอร์ อินก็ตั้งใจกับบทที่ได้รับและสิ่งที่เราเลือกแล้ว เพื่อที่คนดูจะได้เห็นในหลายมุมของเรา รวมทั้งการแสดงของเราเองที่เราจะได้พัฒนาไปก็พยายามจะเป็นนักแสดงที่ดีให้ได้ในวันนึงครับ เข้ามาติดตามและทักทายกันได้ครับที่ @inpitar

กุหลาบสีเงิน

รับกลิ่นอายความเป็นร็อกแอนด์โรลยุค 70’s มาเต็มๆ สำหรับวง RUST JAM ซึ่งประกอบด้วย จ๊อก (ร้องนำ-กีตาร์), วิทย์ (มือกลอง) และน้องเล็กสุด แบงค์ (มือเบส) ที่รวมตัวกันขึ้น เพราะความรักรถโฟล์คโบราณเหมือนกัน ก่อนออกตระเวนเล่นดนตรีด้วยรถตู้โฟล์คคลาสสิกในแบบฉบับวิถีฮิปปี้

รวมกลุ่มรัสแจม

จ๊อก : วงเราเริ่มมาจากการรวมตัวของเพื่อนๆ ที่ขับรถโฟล์คด้วยกันครับ โฟล์คเต่า โฟล์คตู้ แล้วผมมองว่าหลายๆ คนเล่นดนตรีเป็นก็เลยลองชวนเพื่อนในกลุ่ม ผมก็เริ่มคิด ถ้าเรามีกิจกรรมรถโฟล์คครั้งหน้า พวกเรามาเล่นดนตรีกันไหม เพราะผมเป็นนักดนตรีอาชีพอยู่คนเดียว เป็นมือเบสให้กับสินเจริญมา 8-9 ปีครับ ผมก็เลยอยากให้คนที่แค่เล่นกีตาร์เป็น กลายเป็นคนที่เล่นกีตาร์ดี จากนั้นผมก็เริ่มซื้อเครื่องดนตรีไว้ที่ห้อง เราก็มารวมตัวกัน เล่น ซ้อม แต่เอาจริงๆ เราต่างคนต่างอาชีพ จะมากันได้ก็เวลาว่าง ทำให้มีข้อจำกัดการที่จะรวมตัวกันจริงๆ ยาก กลายเป็นเหลือแค่ 3 คน สมัครเล่นกันครับ

จากเบส มาจับกีตาร์

จ๊อก : ผมไม่คิดจะจับกีตาร์ด้วยซ้ำครับ เพราะผมเป็นมือเบส แต่พอมาแกะเพลงสอนคนนั้นคนนี้ เพื่อให้เขาเล่นได้ ผมก็ได้เพลงไปโดยปริยาย ในไลน์ของกีตาร์ ตอนแรกก็ไม่คิดจะร้องด้วย ตั้งใจให้ไวโอลินมาสีเป็นเมโลดี้ เพราะเพลงที่เราเลือกเสียงสูง ผมก็ไม่ใช่คนร้องเสียงแบบนั้น ซึ่งเพลงที่เราเลือกเป็นเพลงของวง CCR วงที่พวกเราชื่นชอบกัน มีความเป็นร็อกแอนด์โรล คันทรีย์ร็อก
ผมเองก็ชอบมาตั้งแต่เด็ก แล้วความเป็นโฟล์คก็เหมือนเป็นยุคฮิปปี้ บุปผาชน ดนตรีก็น่าจะลิงค์กัน

ขึ้นโชว์

จ๊อก : เป้าหมายจริงๆ เราจะไปเล่นในงานรวมตัวรถโฟล์คประจำปีครับ จัดปีละครั้งมีรถโฟล์คมาจากทั่วประเทศ เราก็ไปเช่าบูธกันอยู่แล้ว ในนามกลุ่ม รัสบัคส์ แต่ผมรู้ว่าการเล่นดนตรี ต่อให้ซ้อมเยอะเท่าไหร่ ถึงวันงาน ถ้าคนไม่เคยเล่น มันจะตื่นเต้น และเดี๋ยวจะมีพลาด ผมก็เลยมีการชวนเพื่อนเอารถตู้ออกไปเล่นฮิปปี้บัสกัน อย่างน้อยขอสัก 4 โชว์ เพื่อให้หายตื่นเต้น เราก็ไปเล่นกันที่ร้านกาแฟเพื่อน แม่กลอง เขาใหญ่ ริมหาดชลบุรี ก็มีฝรั่งมาเต้นกับเรา ฟีดแบ๊กดีมาก พวกเราก็เริ่มใจมากันละ รวมถึงผมด้วย เพราะผมก็ไม่คุ้นกับกีตาร์เท่าไหร่ พอได้เสียงตอบรับดีก็เริ่มกล้ามาก เริ่มประสบความสำเร็จ ตามเป้าหมายที่ตั้งใจสมัครเล่น

ชื่อวง

จ๊อก : มาจากชื่อกลุ่ม “รัสบัคส์” ครับ พอมาเป็นวงดนตรี ก็เป็น “รัสแจม” ละกัน แจมกันเล่นดนตรี

งานจบ คนไม่จบ

จ๊อก : พอเราไปเล่นกันได้ประมาณ 8 โชว์ ภาพที่ออกมาโอเคมากเลยครับ มีฟีดแบ๊ก เราก็เริ่มมีกำลังใจ สนุกที่ได้ทำ แล้วพอเราเริ่มที่จะเล่นจริงจัง ผมก็ดึงเพื่อนมือกีตาร์ที่เป็นมืออาชีพมาช่วยเขาจะได้โซโล่ แต่พอเขาอยู่ได้ระยะหนึ่ง เขาก็ไปทำอัลบั้มของเขา พอเขาออกไป เราก็เลยหาคนที่จะตรงกันยาก ก็เลยคิดจะเลิก แต่ระหว่างที่เราอ่อนแรง กำลังจะแพแตก ก็มีงานจ้างมา ก็เลยเอาใหม่ (หัวเราะ) มารวมกัน 3 คนที่อยู่ทีมรถโฟล์คด้วยกัน ง่ายดี แล้วผมก็เปลี่ยนบทบาทเลย ผมทำหน้าที่มือกีตาร์ที่ร้องนำ และโซโล่ด้วยก็ได้ ด้วยการฝึกให้เยอะขึ้น ตรงนั้นจึงเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลง หันมาจริงจังกับตรงนี้

3 สมาชิก

จ๊อก : พอได้สมาชิกเข้าขากัน ก็เลยออกไปเล่นตามงานต่างๆ ใครชวนไปไหนก็ไป ไปแบบไม่ได้กดดัน ไม่ได้คาดหวังเราสนุกที่จะทำ ในขณะที่ทุกคนก็มีงานประจำของตัวเอง โดยผมเป็นนักดนตรีประจำอยู่แล้ว

วิทย์ : ผมทำกิจการส่วนตัวครับ รับทำป้าย พวกอิ๊งค์เจ็ท

แบงค์ : ผมเป็นนักดนตรีเล่นตามร้านอาหาร อยู่แถวๆ ย่านสมุทรปราการ ลาดกระบัง ครับ

จ๊อก : น้องแบงค์เป็นมือเบสที่เพิ่งเข้ามาช่วยครับ จริงๆวงเราก่อตั้งกันมา ปีนี้เข้าปีที่ 4 แล้ว ก็จะมีการเปลี่ยนแปลงมือเบส บ่อยๆ คนที่ก่อตั้งด้วยกันคือพี่วู้ดดี้ ลุยมาด้วยกันทุกเรื่องราว คือมีผม วิทย์ พี่วู้ดดี้ ขับรถโฟล์คด้วยกัน แต่ด้วยหน้าที่การงาน พี่วู้ดดี้แกก็ไม่สะดวก ที่ผ่านมาเราก็ต้องหามือเบสมาแทนที่ ซึ่งเราใช้มือเบสเปลืองมาก(หัวเราะ) ก่อนหน้านี้ ก็มีพี่จิ๊บ Zero Hero เป็นคนมาลงเสียงเบสในเพลง ROUTE 21 ให้ด้วย แต่พี่จิ๊บแกมีวงหลักอยู่ จนกระทั่งมีคนแนะนำน้องแบงค์มา แล้วน้องแบงค์เป็นเด็กยุคใหม่ที่ชอบเพลงแบบนี้อยู่แล้ว แบงค์พูดอะไรหน่อยไหมครับ

แบงค์ : ผมเป็นคนชอบแนวเพลงพวกนี้อยู่แล้วครับ โดยเฉพาะ CCR ฟังมาตั้งแต่เด็ก ได้รับอิทธิพลมาจาก คุณอา จากคุณพ่อคุณแม่เปิดให้ฟัง เพลงส่วนใหญ่ที่ผมเล่นตอนกลางคืน ผมก็จะเล่น CCR, The Eagle, Scorpions ประมาณนี้อยู่แล้ว ผมคิดว่าเพลงพวกนี้มันไม่มีวันตายครับ ก็เลยหยิบเพลงเหล่านี้มาเล่น แล้วคนที่มาฟังผมส่วนใหญ่ก็จะเป็นผู้ใหญ่

คิดออกซิงเกิ้ล

จ๊อก : เราเริ่มเล่นด้วยกันนานๆ เราก็เล่นเพลงเยอะมาก เล่นของวง CCR อย่างเดียวเลยครับ ร่วม 40 กว่าเพลง ก็เริ่มชัดเจนในทางของเรา มีคนถามว่าแล้วอยากเป็น CCR ไหม ผมก็บอกว่า ผมชอบ CCR แต่ไม่ได้อยากเป็น CCR ผมกับเพื่อนๆก็เลยค่อยๆ สร้างเพลงขึ้นมาเพื่อทดแทนในการออกโชว์ เพราะถ้าเรามีเพลงมากขึ้น ก็จะได้ค่อยๆเสริมเข้ามา เพลงที่เราเริ่มทำ ก็เลยจะพยายามให้อยู่ในโชว์โดยไม่สะดุด เพราะกลิ่นของเพลงเขาเป็นสีนี้ทาเราไปอีกสีหนึ่ง มันจะคนละเรื่อง ไม่กลืน ผมก็ตั้งใจแบบนั้น วงเล็บว่าตามความสามารถที่เรามีแค่ไหนก็แค่นั้นครับ ไม่ใช่ว่าเราเก่งอะไรขนาดนั้น

บทเพลงของรัสแจม

จ๊อก : เพลงแรกชื่อว่า “ฝันกลางแดด” ครับ ผมเป็นคนคิดดนตรี เรียบเรียงอะไรทั้งหมด โดยมีน้องอีกคนชื่อ ปาวีน มาเขียนเนื้อร้องให้ครับ จริงๆ พวกเรามีเพลงที่อัดไว้ 4 เพลงแล้วครับ แต่ว่าผมไม่เคยเอาลงโซเชียล ซึ่งพอเรามีโอกาสได้ไปเล่นเยอะ ไปเล่นกับพี่ใหม่ สิบล้อ บ้าง เราก็เอาเพลงพวกเรานี่แหละไปเล่น ทั้งที่ไม่มีใครรู้จักหรอก แต่เราคิดว่าเพลงของเรา ถ้าเราไม่เล่น แล้วใครจะเล่นแต่ถ้าสำหรับที่เป็นซิงเกิ้ลออกมา ตอนนี้ก็จะมี “ฝันกลางแดด” กับเพลงล่าสุด “ROUTE 21” ครับ

ทำไมต้อง ROUTE 21

จ๊อก : ROUTE 21 หรือถนนหลวงหมายเลข 21 คือเป็นทางจากพุแค สระบุรี ไปถึงเขาค้อ ซึ่งเป็นเส้นทางกลับบ้านผม (ลพบุรี) ครับ (หัวเราะ) ตรงนั้นก็จะมีเขื่อนป่าสักฯ มีทุ่งทานตะวัน เป็นทิวทัศน์ที่สวยมาก เป็นภูเขา ฟิวคล้ายๆ ทางเหนือ แล้วแต่ก่อนผมเป็นคอลัมน์นิสต์ ประจำคอลัมน์ “ขับเต่าเล่าเรื่อง” ของนิตยสารโปสต์การ์ด (ปิดตัวไปแล้ว) เขียนอยู่ 2 ปี แต่ละเล่มเราก็จะพาไปเที่ยวพร้อมกับรถเต่าของผม แต่มีอยู่เล่มหนึ่งผมพากลับบ้านผม แล้วเป็นช่วงที่มีทุ่งทานตะวัน ไปๆ มาๆ ผมก็เกิดชอบ ชื่อ ROUTE 21 ก็คิดว่าอยากมีเพลงชื่อแบบนี้บ้าง เพราะเพลงฝรั่งมี ROUTE 66 เราก็เริ่มคิดเพลงแนวคันทรี่ เรื่องราวของการเดินทางกลับบ้าน อันนี้คือจุดเริ่มต้นครับ แล้วก็ได้ท่อนฮุกมานานมากแล้ว แต่กว่าที่จะเป็นเนื้อออกมา คิดอยู่นานมาก ว่าจะเขียนยังไงดี เพราะถ้าจะเขียนแบบมีทุ่งทานตะวัน มีเขื่อนป่าสัก มีปลาเผา ผมคงจะไปขายให้การท่องเที่ยว(หัวเราะ) คิดไปคิดมา ก็มาเขียนเกี่ยวกับความรู้สึกละกัน คือระยะเวลาการเดินทางจากกรุงเทพฯ ไปลพบุรีบ้านผมใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมง อยากให้คิดตามว่า 2 ชั่วโมง ถ้าเราอยู่คนเดียว ขับรถคนเดียว มันจะเกิดสมาธิมาก ถ้าเรามีเรื่องสุขใจ มันก็จะยิ้มวนอยู่อย่างนั้น กลับกันถ้าเราเหงา หรือเศร้า ก็จะวนอยู่แบบนั้น แต่ว่าสิ่งหนึ่งคือการที่เรากลับบ้าน ตรงนั้นคือขุมพลัง ผมอยากชูตรงนั้น การกลับบ้านก็คือเราไปเติมพลัง กลับบ้านมีความรักที่แน่นอนรอเราอยู่ ถ้าเรามีความสุขเราก็ไปแบ่งปันให้เขา เป็นการชาร์จแบตที่ดีของมนุษย์ ผมก็มาลิงค์กับถนน ตรงที่ว่า ไม่ว่าผมจะสุขหรือเศร้า ตลอดเส้นทางที่หันไปหันมามีสิ่งหนึ่งที่อยู่เป็นเพื่อนเราเสมอคือ ROUTE 21 ครับ

ฝากเนื้อฝากตัว

วิทย์ : ตอนนี้เราก็มีเพลง ROUTE 21 ในเวอร์ชั่นภาษาอังกฤษ ออกมาให้ฟังกันด้วยครับ ติดตามพวกเราได้ทางยูทูบ ช่อง Rustjam Band Official ถ้าชอบ ฝากกด like & share กันด้วยนะครับ แล้วก็มี IG : rustjam_band กับ FB : RUST JAM ที่เข้ามาพูดคุยกับพวกเราได้ตลอด และในวันที่ 8 กันยายนนี้ พวกเรารัสแจม ก็เตรียมไปขึ้นโชว์ที่งาน Kodindy โคตรอินดี้ปีที่ 14 จัดที่ ABOUT STUDIO เลียบทางด่วนรามอินทรา พวกเรามีคิวขึ้นเล่นประมาณ 3 ทุ่ม ไปเจอกันได้ครับ

ลูกหมี

2 นักแสดงสายบู๊เลือดใหม่ที่น่าจับตามอง จากค่ายสปีดวัน ที่กำลังมีผลงานละครเรื่อง “สมิงจ้าวท่า” ทางช่อง 7 สำหรับ “มิกซ์-มรุต แสนสุข” และ “ปราชญ์-ปราชญ์รวี สีเขียว” เด็กหนุ่มจากต่างจังหวัด ที่เรื่องราวชีวิตของพวกเขาช่างบังเอิญละม้ายคล้ายกันมาก ซึ่งจะเป็นเรื่องอะไรบ้างนั้น วันนี้เราจับ 2 หนุ่มมาพูดคุยกันตรงนี้แล้วจ้า

ดีกรีความบู๊ในละคร

“สมิงจ้าวท่า”

มิกซ์ : เรียกว่าบู๊ครบทุกอย่างเลยครับ ทั้งเตะต่อยหมัดเข่าศอกแล้วก็ใช้อาวุธปืนด้วย มีฉากที่ต้องหนีระเบิด สนุกมากแต่ก็ไม่ยากมาก เพราะว่ากว่าที่เราจะมาบู๊ตรงนี้ได้นั้นก็ต้องผ่านการฝึกฝนและเรียนรู้มาก่อนแล้ว

ปราชญ์ : ด้วยความที่เรื่องนี้เป็นละครบู๊ แน่นอนครับว่าต้องมีบู๊แหละ เรียกได้ว่าบู๊เกือบทุกครั้งที่ออกมาเลยก็ว่าได้แต่ก็แอบมีฉากหลงรักคุณหนูเนตรดาวด้วยต้องปรับอารมณ์จากบู๊ๆ มาเป็นนุ่มนวลน่ารักเวลาเจอคุณหนูก็สนุกดีครับ คือผมจะอยู่ฝ่ายผู้ร้ายก็คือ“พี่ไดสุเกะ”เป็นนักฆ่ามาจากเวียดนามพูดน้อยแต่ว่าโหด ใช้สมองน้อยเน้นใช้กำลังต่อสู้ มีทั้งบู๊แบบใช้ปืนและมือเปล่า พี่ไดสุเกะเป็นตัวร้ายหลักของเรื่องผมก็จะเป็นมือขวา ที่คอยทำตามคำสั่ง เป็นบอดี้การ์ดของเขาก็จะมีผมแล้วก็ “พี่แก้ม-กวินตรา”

2 หนุ่ม ต้องปะทะกันบ้างไหม

มิกซ์ : ไม่ค่อยได้เจอกันเพราะว่าเราจะอยู่คนละฝ่ายแต่ก็ร้ายเหมือนกันคือในต้นเรื่องผมเป็นตัวร้าย แต่พอท้ายเรื่องเราจะกลับกลายมาเป็นคนดีมาเป็นสายสืบให้กับพระเอกอีกทีหนึ่ง ไม่ได้เข้าฉากด้วยกันเลยเสียดายมาก อ๋อ…มีฉากนึงเข้าด้วยกันแต่เหมือนไม่เจอกันเลยเนอะ แต่ว่านอกฉากเราก็เจอกันบ้างเพราะว่าอยู่ค่ายเดียวกันครับ

ปราชญ์ : เรื่องนี้เล่นด้วยกันก็จริงครับ เราเจอกันในกองบ้าง แต่มีโอกาสได้เข้าฉากด้วยกันแค่ซีนเดียว เป็นซีนระเบิด เรียกได้ว่าเจอกันก็ระเบิดเลย แล้วก็กระจัดกระจายต่างคนต่างหนี แล้วก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย

ชีวิตในวัยเด็ก

ปราชญ์ : ผมเป็นคนจังหวัดชัยภูมิครับ ตอนเด็กชอบดูการ์ตูน ทีวีก็ดูบ้าง แล้วผมก็เป็นเด็กที่ขี้อายมากๆ ก็เลยคิดว่าไม่น่าจะเป็นไปได้ที่จะเข้ามาทำงานในวงการมาเป็นดารา แค่ไปพูดหน้าชั้นเรียนผมยังอายยังสั่นเลย แต่พอโตขึ้นมาด้วยสภาพแวดล้อมสังคมที่เปลี่ยนไปได้เข้ามาเรียนในกรุงเทพฯ เราก็ตั้งใจเรียนในระดับหนึ่งฉะนั้นเวลาทำงานกลุ่มเพื่อนก็จะให้เราเป็นคนออกมาพรีเซ็นต์ตลอด พอออกมาบ่อยๆ มันก็เริ่มมีความกล้ามากขึ้น ปัจจุบันถามว่ามีความกลัวไหมจับไมค์ก็ยังมีสั่น แต่เหมือนความกล้าเรามีเยอะกว่า

มิกซ์ : ผมโตมาโดยปู่กับย่า เกิดที่กรุงเทพฯแต่ไปโตที่ปราจีนบุรีปู่กับย่าสอนมาตั้งแต่เด็กให้เราเป็นคนอ่อนน้อมถ่อมตน ก็จะเรียบร้อยหน่อย ขี้อายมาก(ยิ้ม) จนผมได้มาเรียนที่มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ผมเลยรู้สึกว่ามันน่าจะทำให้เรากล้าแสดงออกมากขึ้นเปิดใจมากขึ้น ได้ไปเรียนไปเล่นละครได้ทำกิจกรรมก็เลยทำให้ผมรู้สึกว่ามันก็ไม่ได้แปลกนะที่คนเราจะทำให้คนสนใจ รู้สึกสนุกรู้สึกว่าสิ่งที่ทำอยู่เนี่ยมันคือตัวเรา กล้าแสดงออกมากขึ้น

จุดเริ่มต้นการเข้าวงการ

ปราชญ์ : เริ่มแรกเลยคือตอนที่ผมเรียนอยู่ชั้น ม.3 แล้วมีพี่เขาชวนให้ผมมาเดินแบบ ตอนแรกชวนให้ไปประกวดดัชชี่ก่อน ซึ่งนานแล้วครับผมจำปีไม่ได้ ผมก็ได้เข้ารอบแค่ตัวแทนของภาคกลาง หลังจากนั้นก็ไม่ได้ไปต่อคือเราเหมือนยังไม่มีความพร้อมด้วยครับแค่ไปลองหาประสบการณ์ว่าเป็นยังไง เรายังไม่เข้าใจการแสดงด้วยคือเขาจะมีให้โชว์การแสดงบนเวทีเราก็เหมือนไปยืนท่องบททื่อๆ ไม่ได้มีพรสวรรค์เหมือนคนอื่นเลยคิดว่าเราคงยังไม่ถึงจุดนั้น ทัศนคติเราก็ยังไม่ได้เรายังไม่เข้าใจ หลังจากนั้นก็มีงานเดินแบบติดต่อเข้ามาต่อยอดจากตรงนั้นและได้ถ่ายแบบด้วย พอเรารู้สึกว่าจุดหนึ่งเราเดินแบบมาพอสมควรแล้ว เราทำหลายอย่างคิดว่าเราลองเปลี่ยนมาเป็นการแสดงดูไหมก็เลยได้มาประกวดดรีมสตาร์ โดยมี “พี่อู-ภาณุ” เป็นผู้ชักชวนให้เข้ามาประกวด และก่อนหน้านี้ก็มีประกวดโดมอนแมน

มิกซ์ : ผมเข้ามาประกวดดรีมสตาร์ ของสปีดวัน ปี 2011 แต่ได้ประกวดในปี 2012 เนื่องด้วยน้ำท่วม ก็ได้ที่ 1 ชนะเลิศฝ่ายชาย ได้เซ็นสัญญากับสปีดวันและเป็นนักแสดงในสังกัดครับ ด้วยความที่ผมเรียนมาทางนี้ก็เลยคิดว่ามันต้องสร้างอาชีพให้ตัวเราบ้าง ไปเป็นอะไรก็ได้ เป็นผู้ช่วย เป็นคนจัดแสง หรือนักแสดง พอดีผมเห็นเขาประกาศหานักแสดงก็เลยช่วนเพื่อนๆไปกันสนุกๆ 4 คน สรุปก็ติดกันหมด เข้ารอบ 20 คน แล้วพอเข้ารอบ 7 คน มีเพื่อนหลุดไปคนหนึ่งครับ จนเหลือ 3 คน ก็คือเป็นเพื่อนกันหมดเลย ได้เข้ามาเล่นละครมีผลงานกับทางช่อง 7 สปีดวันก็ส่งให้ไปร่วมงานกับค่ายต่างๆ

กับผลงานต่างๆ

ปราชญ์ : มีงานเดินแบบถ่ายแบบมาเรื่อยๆ หลังจากนั้นก็ได้เล่นละครเรื่อง “นักบุญทรงกลด” ซีรี่ส์ภารกิจรัก เรื่อง “ยึดฟ้าหาพิกัดรัก”และ “สมิงจ้าวท่า”และกำลังถ่ายหนังอยู่ด้วย ปกติผมจะเป็นสายนายแบบแต่ว่าพอเข้ามาทำงานแสดงก็ไม่ค่อยได้ไปเดินแบบแล้วครับ คือมีงานเข้ามาเหมือนกันแต่ว่าพอมันชนกับงานละครก็เลยต้องปฏิเสธไป และเมื่อก่อนจะตัวใหญ่กว่านี้ แต่ว่าพอมาเล่นละครก็เลยต้องเปลี่ยนลดลงมา

มิกซ์ : ก่อนหน้านี้ผมเคยเล่นละครเรื่อง “ไฟหวล”“จับกัง”“คู่หู”“นักบุญทรงกลด”“ยึดฟ้าหาพิกัดรัก”และ “สมิงจ้าวท่า” เป็นเรื่องล่าสุด นอกจากนี้ผมยังมีงานพิธีกรที่ออนแอร์ในเพจและยูทูบชื่อรายการว่าโสดต้องเที่ยว

ได้ร่วมงานกับนักแสดงที่เป็นไอดอล

ปราชญ์ : ตอนที่เล่น “ยึดฟ้าหาพิกัดรัก” ผมได้เล่นกับไอดอลของผมด้วย “มิกค์ ทองระย้า” ผมชอบเขาตั้งแต่ “ลูกผู้ชายพันธุ์ดี” แล้วครับ นี่ยังไม่กล้าบอกเขาเลยนะ (ยิ้ม) อายๆ อยู่ เขาหล่อ สูงด้วย สูงกว่าผมอีก ปกติอยู่บ้านผมว่าผมสูงแล้วนะแต่พอมาเจอมิกค์คือเขาสูงกว่าอีกจบเลย ก็ประทับใจที่ได้เล่นกับนักแสดงในดวงใจ อย่างที่บอกว่าอยู่บ้านผมชอบดูการ์ตูนและหนังแนวฮีโร่ ลูกผู้ชายพันธุ์ดีก็เป็นเหมือนตัวแทนฮีโร่ประเทศไทยก็เลยชอบ เพลงยังติดหูอยู่เลยครับ ส่วนตัวผมก็ชอบละครแนวบู๊ และด้วยสรีระเราก็ได้ด้วย เพราะความที่เป็นคนชอบออกกำลังกายด้วยครับ บู๊มันเลย

มิกซ์ : ผมก็ชอบบู๊นะ แล้วผมมี “พี่ธันญ์ธนากร” เป็นไอดอลทางการแสดง เคยดูหนังที่พี่เขาเล่นก็เลยชอบและติดตามผลงานการบู๊ของพี่เขามาตลอด เขาบู๊แล้วเท่ ท่าสวยมากดูดีตอนเด็กผมชอบต่อยมวยด้วยเห็นพี่เขาเล่นหนังแล้วรู้สึกว่าเขาเจ๋งมาก ตอนที่ได้เข้ามาเจอกันก็ดีใจเวลาพูดคุยกันปกติ ผมไม่เคยบอกพี่เขาเลยว่าเขาเป็นไอดอล (ยิ้ม) ตอนที่เล่น “นักบุญทรงกลด” พี่ธันญ์ก็มาสอนคิวบู๊ให้ด้วย ได้มาเจอไอดอลตัวเองก็รู้สึกดีใจอุ่นใจนะครับเพราะว่าเขาก็อยู่ในครอบครัวสปีดวันเหมือนกับเรา มีอะไรเขาก็จะคอยบอกคอยสอน รู้สึกดีแฮปปี้มาก ไม่เกร็งนะครับรู้สึกสนุกมากกว่า

เป้าหมายสูงสุด

มิกซ์ : ผมแอบคิดว่า ถ้าเราได้ถ้วยรางวัลนักแสดงสักถ้วยในชีวิตแค่นี้ก็พอแล้วครับ และผมจบกำกับการแสดงมาโดยตรง ถ้ามีโอกาสก็อยากเป็นผู้กำกับ ตอนที่ทำทีสิส
ผมมีโอกาสได้กำกับละครเวทีมาแล้วเรื่องหนึ่งครับ อยากจะบอกว่าถ้าคนทั่วไปจะรู้สึกว่าเป็นนักแสดงเหนื่อยแล้วใช่ไหมครับ แต่ว่าเป็นผู้กำกับเหนื่อยยิ่งกว่าอีกผมไม่ได้หลับไม่ได้นอนประมาณ 2 วัน เพราะว่าจะต้องแสดงแล้วทุกอย่างยังไม่พร้อมให้คนเข้ามาชมมันเป็นประสบการณ์ที่ต้องแบกไว้ทุกอย่าง

ปราชญ์ : ก็อยากจะเล่นเป็นตัวร้ายเพราะผมเริ่มมาจากตรงนี้ด้วยมั้งครับและรู้สึกว่าตัวร้ายมันสามารถที่จะเล่นอะไรได้มากกว่าพระเอกหรือว่าคนดีที่เขาจะต้องเก็บอารมณ์ คือถ้าโกรธก็โกรธจัดไปได้เลย สามารถถ่ายทอดอารมณ์ได้อย่างชัดเจน ถ้าเทียบเป็นสีคือมันไม่ใช่มีแค่สีขาว แต่ว่าจะมีสีแดง สีดำ ถ้าเป็นส้มตำก็คงจะเป็นส้มตำที่เผ็ดมากๆ กินแล้วเหงื่อต้องแตก

ฝากผลงาน

ปราชญ์ : ฝากติดตามผลงานเรื่องต่อไปของผมด้วยนะครับ จะมีออกมาให้ได้ชมกันแน่นอน หรือเข้ามาทักทายติดตามกันได้ในไอจี @name_prach

มิกซ์ : เข้ามาทักทายกันได้ในไอจี @mix_marut และฝากให้ติดตามผมคอยดูผลงานของผมนะครับ ถึงจะเป็นตัวละครที่อาจจะไม่ได้เห็นเด่นชัดมาก แต่ผมก็ทำเต็มที่ครับ

กุหลาบสีเงิน