ตามปกติแล้วมนุษย์เราทุกคน ล้วนมีงานประจำที่ต้องทำ อย่างน้อย ๑ อย่าง หรือมากกว่านั้น ถือเป็นหน้าที่และบทบาทในอีกมิติหนึ่งสำหรับชีวิต หน้าที่หรือบทบาทดังกล่าวมี ๒ อย่าง อย่างแรก หน้าที่ซึ่งได้รับการแต่งตั้ง มอบหมาย เช่น เป็นเจ้าอาวาส เป็นนายก เป็นทหาร เป็นตำรวจ เป็นต้น เรียกว่า “หน้าที่โดยสมมติ” ส่วนอย่างที่สอง หน้าที่มิได้รับการแต่งตั้ง แต่เป็นเองตามธรรมชาติ เช่น เป็นมารดาบิดา เป็นบุตรธิดา เป็นพลเมือง เป็นต้น เรียกว่า “หน้าที่โดยธรรมชาติ”

ไม่ว่าจะเป็นหน้าที่ในมิติแบบใด ย่อมมีความหมายพิเศษและคุณค่าอยู่ในตนเสมอ จึงต้องบรรจงรังสรรค์ออกมาด้วยความรัก ความเมตตาและ ความอดทน ผสมผสานไปอย่างกลมกลืนเป็นเนื้อเดียวกัน และมีใครคนหนึ่งใดคนหนึ่งได้เคยกล่าวไว้ว่า “ความรัก” สำคัญกว่าหน้าที่ หรือ “หน้าที่” สำคัญยิ่งกว่า ขณะที่ใครบางคนมักกล่าวว่า “ความรัก” และ “หน้าที่” เป็นดังเงาของกันและกัน ดังนั้น จึงไม่ควรแยกออกจากกัน

บทบาทหรือหน้าที่ซึ่งเราทุกคนได้รับมานั้น ล้วนมีผลกระทบต่อคนรอบข้าง สังคมและต่อโลกใบนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ดังนั้น จึงควรเติมเต็ม คำว่า “ความรัก (ฉันทะ)” ความมีเมตตาต่อกัน และความอดทน ใส่ลงไปให้เต็มที่จนมากล้นเป็นตรีทวีคูณ

แต่โปรดอย่าลืมว่า บนรันเวย์ชีวิตที่อัดแน่นไปด้วยบทบาทหน้าที่ซึ่งตนได้รับมานี้ มิได้มีเราอยู่แค่เพียงลำพัง ทว่ายังมีบิดา มารดา ภรรยา และบุตรธิดาดังแก้วตาดวงใจอยู่บนรันเวย์ด้วย ดังนั้น ก่อนจะบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าตามความฝันที่วาดไว้ เพื่อไปยังจุดหมายปลายทาง โปรดตรวจสอบสมาชิกบนรันเวย์ชีวิตให้มีความปลอดภัยเสียก่อนเพราะทุกชีวิต คือ ลมหายใจ และเป็นทุกสิ่ง ย่อมมีความหมายต่อเราเสมอ

วันนี้มาชมพระเครื่องอีกองค์ที่กล่าวได้ว่าเป็นของดี ราคาน่าบูชา น่าสะสม คือพระพิมพ์หลวงพ่อโต เนื้อดินเผาของ หลวงปู่ชู วัดนาคปรก ครับ

พระพิมพ์หลวงพ่อโต เนื้อดินไม่มีจารยันต์องค์นี้สร้างโดย หลวงปู่ชู วัดนาคปรกนั้นมีพุทธลักษณะที่งดงาม เนื้อดินเผานวลละเอียด มีคราบกรุ ปรากฏความเก่าออกมาชัดเจน ดูง่ายครับ

หลวงปู่ชู วัดนาคปรก ท่านสร้างพระพิมพ์หลวงพ่อโต เนื้อดินเผามีทั้งแบบไม่จารยันต์ด้านหลัง และแบบจารยันต์ ถ้าแบบจารยันต์ จะเป็นการจารเปียก ตัวยันต์จะจมลึก ( การจารเปียก คือการจารยันต์ลงบนองค์พระหลังจากกดพิมพ์เสร็จหมาดๆ แล้วนำไปตากแห้งก่อนจะนำไปเผา ) ยันต์ที่จารมีทั้งยันต์ อุ และ ยันต์เฑาะต์ ที่พบเห็นส่วนมากจะเป็นตัวจารยันต์ อุ

มีบันทึกว่า พระพิมพ์หลวงพ่อโต เนื้อดินเผานี้แตกกรุเมื่อปีพ.ศ.2516 จากการบูรณปฏิสังขรณ์ถาวรวัตถุภายในวัด ทางวัดต้องการขยายถนนเพื่อรองรับญาติโยมที่อาศัยผ่านทาง และเพื่อความสะในการมาทำบุญที่วัด ทางวัดจึงทำการรื้อถอนเรือสำเภาปูนโบราณ ซึ่งได้สร้างขึ้นในสมัยของหลวงปู่ชู คงชูนาม อดีตเจ้าอาวาสวัดนาคปรก รวมถึง การรื้อถอนสถูปเจดีย์เก่าที่อยู่ข้างเรือสำเภาปูนด้วย

จากการรื้อถอนครั้งนั้น ทางวัดได้พบ

1.พระพิมพ์หลวงพ่อโตเนื้อทองเหลืองอีกจำนวนหนึ่ง

2.พระพิมพ์หลวงพ่อโตเนื้อดินเผาหลายสิบไห

3.พระพิมพ์กลีบบัว เนื้อดินเผา,เนื้อว่าน,เนื้อชานหมาก,เนื้อชินตะกั่ว

4.พระพิมพ์แหวกม่านเนื้อดินเผา,เนื้อดินดิบผสมว่าน

5.พระพิมพระสังกัจจายน์เนื้อดินเผา

6.พระหลวงพ่อโตเนื้อชินตะกั่วพิมพ์สามเหลี่ยม(พิมพ์ทรงนางพญา)

พระกรุที่ทางวัดพบในเรือสำเภาปูนโบราณ ทั้งหมดถูกบรรจุไว้ในไหโบราณ จึงทำให้พระพิมพ์หลวงพ่อโต เนื้อดินที่พบในครั้งนั้นอยู่ในสภาพค่อนข้างสมบูรณ์ โดยพระเครื่องทั้งหมดนี้สันนิษฐานว่าโดยท่านเริ่มจัดสร้างตั้งแต่ พ.ศ.2460 กระทั่งถึงปี พ.ศ.2472 จึงได้นำมาบรรจุไว้ในไหโบราณ

จากนั้นทางวัดนาคปรก จึงได้เปิดให้ประชาชนผู้มีจิตศรัทธาในองค์หลวงพ่อโตและท่านหลวงปู่ชู วัดนาคปรก เช่าบูชาโดยกำหนดราคาให้เช่าบูชาดังนี้

1.พระหลวงพ่อโตเนื้อทองเหลืองทั้งที่พบในเรือสำเภาปูนโบราณ และพระแผง นำมาเลื่อยออกเป็นองค์ๆ และให้เช่าบูชาองค์ละ 1,000 บาท

2.พระหลวงพ่อโตเนื้อชินตะกั่วพิมพ์สามเหลี่ยม(พิมพ์ทรงนางพญา)องค์ละ 1,000 บาท

3.พระพิมพ์กลับบัวเนื้อดินเผาให้เช่าบูชาองค์ละ 200 บาท เนื้อว่าน,เนื้อชานหมาก,เนื้อชินตะกั่วซึ่งมีจำนวนน้อยให้เช่าบูชาองค์ละ 500 บาท

4.พระพิมพ์แหวกม่านเนื้อดินเผาให้เช่าบูชาองค์ละ 200 บาท เนื้อดินดิบผสมว่านให้เช่าบูชาองค์ละ 500 บาท

5.พระหลวงพ่อโตเนื้อดินเผาให้เช่าบูชาองค์ละ 50 บาท

พระทุกพิมพ์ที่ให้เช่าบูชานั้นได้หมดจากวัดนาคปรกในระยะเวลาต่อมา คงเหลือแต่พระหลวงพ่อโตเนื้อดินเผาซึ่งมีจำนวนมากกว่า ซึ่งก็ได้หมดไปจากวัดเช่นกันอีกหลายปีต่อมา

หลวงปู่ชู วัดนาคปรกเป็นสุดยอดพระเกจิองค์หนึ่งของฝั่งธนบุรี เล่ากันว่าถึงแม้ท่านจะอ่อนพรรษากว่าหลวงปู่เอี่ยม วัดหนัง แต่ท่านก็เป็นกัลยาณมิตรกับหลวงปู่เอี่ยม วัดหนัง กระทั่งหลวงปู่เอี่ยมก็ยกย่องท่านว่าเป็นผู้มีฌานสมาธิที่แข็งแกร่งมาก เก่งทั้งทางวิชาอาคมและวิชาแพทย์แผนโบราณ

ด้านพุทธคุณพระเครื่องของหลวงปู่ชู วัดนาคปรกนั้น ลือชื่อทั้งด้านอยู่ยงคงกระพัน แคล้วคลาด ให้โชคให้ลาภแก่ผู้ที่ศรัทธาและบูชามาตลอด เป็นที่กล่าวขวัญถึงการหยั่งรู้ของท่านในการช่วยเหลือคนยากจนจนกระทั่งมีคนกล่าวว่าท่านให้หวยและหลอกลวงประชาชน(ในสมัยนั้น)

ทำให้ท่านถูกสอบอธิกรณ์ว่าให้หวยหลอกลวงชาวบ้าน ท่านได้แก้อธิกรณ์โดยคณะสงฆ์ผู้สอบสวนได้เขียนอักษรบนแผ่นกระดาษแล้วปิดผนึกไว้อย่างหนาแน่น พร้อมกับสอบถามท่านว่า ในแผ่นกระดาษนั้นมีข้อความว่าอะไร เมื่อท่านสามารถตอบได้อย่างถูกต้องต่อหน้าคณะสงฆ์ที่มาสอบ และเปิดดูคำตอบในแผ่นกระดาษว่าถูกต้องตรงกัน ทำให้ท่านพ้นข้ออธิกรณ์ว่าหลอกลวงชาวบ้าน ทำให้ชื่อเสียงของท่านเป็นที่โด่งดังมากขึ้น

อีกทั้งยังมีเรื่องเล่าว่า ถ้ามีคนตลาดพลูไปขอของดีจากหลวงปู่เอี่ยม ท่านจะบอกให้มาเอาจากหลวงปู่ชู ในทางกลับกัน ถ้ามีคนบางขุนเทียนมาขอของดีจากหลวงปู่ชู ท่านจะแนะนำให้ไปขอจากหลวงปู่เอี่ยม เรื่องราวนี้เป็นที่กล่าวขานกันมาถึงปัจจุบันในความเข้มขลังของแต่ละองค์

หลังจากพระเมธีธรรมาจารย์ หรือเจ้าคุณประสาร ปรากฎชื่อเป็นอนุกรรมาธิการพิจารณาศึกษาด้านพระพุทธศาสนาและศาสนาอื่น ๆ สภาผู้แทนราษฎร สังคมไทยก็ฮือฮาและเฝ้าคอยติดตาม พร้อมตั้งคำถามว่า เหมาะสมหรือไม่เหมาะสม พระคุณเจ้าจะไปทำอะไรบ้าง ทั้งมีคนเชียร์และคัดค้าน มีทั้งดอกไม้และก้อนอิฐ

ความจริงพระภิกษุเข้าไปนั่งเป็นอนุกรรมาธิการในรัฐสภา มิใช่เรื่องใหม่ ทุกยุคทุกสมัยก็มีแบบนี้เว้น ยุคเผด็จการ ที่ไม่ต้องการให้สังคมเข้าไปมีส่วนร่วม แต่ในระบอบประชาธิปไตยที่ต้องการให้ทุกภาคส่วนเข้าไปมีส่วนร่วมในการออกกฎหมาย คณะสงฆ์ในฐานะเป็นส่วนหนึ่งของสังคม หากสภาผู้แทนออกกฎหมายมาแล้ว อาจส่งผลกระทบได้ สภาผู้แทนราษฎรจึงนิยมให้พระสงฆ์เข้าไปส่วนร่วมเสนอแนะร่างกฎหมายที่เกี่ยวข้องตั้งแต่ต้น

ผู้เขียนติดตามความเคลื่อนไหวของเจ้าคุณประสารแบบเงียบ ๆ ความเคลื่อนไหวของเจ้าคุณประสารได้รับความสนใจจากสื่อและชาวพุทธมาก เหตุผลเพราะ ในวงการคณะสงฆ์มิมีใครกล้าที่จะเผชิญกับสิ่งที่เราเรียกว่าวิธีคิด เชิงรุก ที่ก่อให้เกิดความเปลี่ยนแปลงเพื่อปกป้องพระพุทธศาสนา เพื่อปกป้องสังฆมณฑลได้อย่างเจ้าคุณประสาร มิมีพระสงฆ์รูปใดกล้าที่ออกมารับแรงปะทะได้แบบนี้  “แต่พวกเราชาวพุทธกลับปล่อยให้บางศาสนาแผ่กระจายศาสนสถานรุกคืบเงียบ ๆ ทั่วประเทศไทย ค่อย ๆ กลืนภาษีและวิถีชีวิตชาวพุทธแบบไม่ต้องออกแรงอะไรเลย โดยมีชนชั้นปกครองบางคนและกฎหมายแบบเจ้าคุณประสารทำอยู่นี่แหละ เป็นเกราะป้องกัน”

จำได้ว่าตอนที่เจ้าคุณประสารเข้าไปเป็นอนุกรรมาธิการพิจารณาศึกษาด้านพระพุทธศาสนาและศาสนาอื่น ๆ สภาผู้แทนราษฎร ท่านพูดเอาไว้ว่าจะตั้งใจทำ 3 เรื่อง คือ 1.พ.ร.บ.คุ้มครองพุทธศาสนา 2.ธนาคารพุทธศาสนาและ 3.พ.ร.บ.แม่ชี

แค่ด่านแรก เรื่องพ.ร.บ.อุปถัมภ์และส่งเสริมพระพุทธศาสนานี้ ก็ถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างกว้างขวาง ความจริงการขับเคลื่อนเรื่อง พ.ร.บ.ส่งเสริมพระพุทธศาสนานี้ มิใช่เรื่องใหม่สำหรับเจ้าคุณประสาร สมัยทักษิณ สมัยอภิสิทธิ์ หรือแม้กระทั้งสมัยยิ่งลักษณ์ ก็เคยเคลื่อนไหวเรียกร้องมาตลอดและต่อเนื่อง

กระทั้งธนาคารพระพุทธศาสนา เจ้าคุณประสารก็เคยร่วมกับ กลุ่มชาวพุทธ และนักการเมือง เพื่อผลักดัน แต่สุดท้ายก็ “แท้ง” ทุกครั้ง เพราะวิธีคิดของชนชั้นปกครองหรือแม้กระทั้งนายทุน มิยอมให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอะไร “ยามศึกเราร่วมรบ ยามได้อำนาจเราขอความสามัคคีของคนในชาติ”

“ยืนยันว่าที่ผ่านมาได้ทำเพื่อคณะสงฆ์ พระศาสนาและส่วนรวม ทำด้วยความบริสุทธิ์ใจ ไม่มีอะไรอยู่เบื้องหลัง ไม่มีการเมือง ไม่มีวัดใดวัดหนึ่งร่วมมือ และพร้อมจะรับฟังพระผู้ใหญ่และเคารพมติมหาเถรสมาคม

อย่าจับแพะชนแกะ อย่ามุ่งทำลาย  ให้มองประโยชน์ส่วนรวมเป็นที่ตั้ง

อาตมาเป็นเพียงพระสงฆ์ธรรมดา ๆ รูปหนึ่งในสังฆมณฑลที่มีความห่วงใยอนาคตของพระพุทธศาสนาบนผืนแผ่นดินไทย ช่วยกันพยุงรักษาพระศาสนาจะดีกว่าอย่ารังเกียจมีอคติแล้วมุ่งร้ายต่อกันเลย

ส่วนตัวอาตมานั้นอาตมาทราบดีมาตลอดว่ามีทั้งคนให้ดอกไม้และก้อนอิฐ แต่อยากให้ใช้สติมองเจตนาเป็นตัวตั้งอย่าใช้อารมณ์เอาความสะใจเข้าว่าโดยละเลยโยนิโสมนสิการตามหลักพระพุทธศาสนา…”

เป็นคำปรารภของเจ้าคุณประสาร คำพูดแรกที่เจอหน้ากับผู้เขียนในบ่ายวันหนึ่ง ที่ผู้เขียนขอนัดเปิดใจว่า ข้อสงสัยของสังคมไทยว่า จริงไหมเจ้าคุณประสารไปจับมือกับพรรคเพื่อไทย เจ้าคุณประสารเข้าไปเกี่ยวข้องกับวัดธรรมกายจริงหรือไม่ อยากเห็นชาวพุทธบ้านเรามองการเคลื่อนไหวในครั้งนี้อย่างไรบ้าง ผู้เขียนยิงคำถามแรกที่อยากรู้มานานว่า

จริงหรือไม่ เจ้าคุณฝักใฝ่การเมือง

อย่างที่บอกว่า อาตมามีใจบริสุทธิ์ ทำทุกอย่าง เพื่อความมั่นคงของพระพุทธศาสนา เพื่อคณะสงฆ์ส่วนรวม ทำด้วยความบริสุทธิ์ใจจริง ๆ   อาตมาเชื่อดังที่สมเด็จพระพุฒาจารย์หรือสมเด็จเกี่ยวท่านว่าเอาไว้ว่า การรักษาสังฆมณฑล คือการรักษาสถาบันชาติ ศาสนาและพระมหากษัตริย์ วันหนึ่งประเทศไทย หากไม่มีพระพุทธศาสนา ที่คอยคุ้มครองทางจิตใจของประชาชนให้ยึดมั่นภักดีต่อชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์แล้ว เราจะอยู่กันอย่างไร

การเสนอ พ.ร.บ.ที่เกี่ยวข้องกับการอุปถัมภ์และส่งเสริมพระพุทธศาสนาแห่งชาตินั้น หน้าที่ที่จะต้องเสนอนั้นเป็นหน้าที่ของสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ส่วนรายละเอียดของพ.ร.บ.ฉบับนี้ว่ารูปร่างหน้าตาควรจะออกมาอย่างไรนั้น อันนี้ละควรจะเป็นหน้าที่ของพระสงฆ์และชาวพุทธที่จะต้องช่วยกันอย่างจริงจัง ไม่เพิกเฉย พระสงฆ์จึงสมควรยิ่งที่จะมีบทบาทสำคัญในส่วนของขั้นตอนนี้ องค์กรใหน หน่วยงานใดที่จะต้องเป็นผู้ปฎิบัติตาม พ.ร.บ.นั้นๆคนในองค์กรและหน่วยงานนั้น ๆควรมีส่วนร่วมในการพิจารณาด้วย ไม่เช่นนั้นแล้วก็ยิ่งจะไปกันใหญ่ ใครก็ไม่รู้มาตัดกางเกงให้อีกคนหนึ่งใส่ มันจะเข้ากันได้ใหม มันจะเหมาะจะสมใหม จะใช้ได้หรือไม่ อาตมาจึงเข้ามาในส่วนของขั้นตอนตรงนี้ ไม่ใช่ส่วนทางการเมือง

ในอดีตพระสงฆ์เรามีบทบาทต่อสังคมไทยมากทั้งเรื่อง เป็นศูนย์กลางในการแก้ความขัดแย้งในชุมชนหมู่บ้าน ทั้งเรื่องเป็นตัวเชื่อมระหว่างภาครัฐกับชุมชน ส.ส.กับชุมชน หรือแม้ทั้งเรื่องการศึกษา มีเจ้าอาวาส มีพระสงฆ์เป็นศูนย์กลางทั้งนั้น บทบาทนี้จะเห็นว่าในอดีตคณะสงฆ์เราก็ล้วนเกี่ยวข้องกับการเมือง เกี่ยวกับภาครัฐ

หากศึกษาประวัติศาสตร์วิวัฒนาการเมืองคณะสงฆ์เมืองไทย ตั้งแต่สุโขทัย อยุธยา พระสงฆ์เราล้วนเกี่ยวข้องกับบ้านเมืองและมีส่วนร่วมในการสร้างชาติมาทั้งนั้น

“อาตมาไม่ยุ่งกับการเมืองอะไรเลย ตลอดระยะเวลา 5-6 ปีนี้จะเห็นว่า อาตมาพยายามนิ่งมาตลอด วันหนึ่งเมื่อมีโอกาส รัฐบาลเขาให้เข้าไปมีส่วนร่วมเสนอแนะอะไรต่ออะไรได้ เพื่อกิจการพระศาสนา เพื่อคณะสงฆ์ เป็นช่องทางที่ถูกกฎหมายและถูกต้อง อาตมาอยากก็ทำเพื่อคณะสงฆ์..”

การเสนอร่าง พ.ร.บ.คราวนี้ทำไมจึงมีแต่พรรคเพื่อไทย

อาตมาเคยชี้แจงไปแล้วว่า ผู้นำในการเสนอพระราชบัญญัติ ครั้งนี้ คือท่านนิยม เวชกามา ส.ส.สกลนคร พรรคเพื่อไทย ภูมิหลังท่านเป็นมหาเป็นนักบวช และเป็นศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย จึงมีความสนิทสนมคุ้นเคยกับพระสงฆ์สามเณรในทุกระดับรวมทั้งในมหาจุฬาฯด้วยท่านจึงเข้าใจและปรารถนาดีต่อคณะสงฆ์  ส่วนคำถามต่อไปว่า ทำไมมีแต่ ส.ส.พรรคเพื่อไทยลงชื่อสนับสนุนในร่าง พ.ร.บ. ฉบับนี้

เหตุเพราะท่าน นิยม เวชกามา ท่านเป็น ส.ส.สังกัดพรรคการเมืองพรรคนี้ซึ่งก็เป็นธรรมดาที่บรรดาสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรท่านใดเมื่อจะเสนอพระราชบัญญัติใดๆในสภาจะต้องแสวงหาพรรคพวกในพรรคตัวเองเป็นหลัก เมื่อพบกันในที่ประชุมพรรคบ้าง นั่งในห้องเดียวกันบ้างก็ขอแรงช่วยเซ็นเสนอเพื่อให้ครบตามจำนวนชื่อที่รัฐธรรมนูญกำหนด ซึ่งก็ถือว่าเป็นธรรมชาติแบบนี้ด้วยกันทุกพรรค ทุกคน จึงไม่มีอะไรแปลกเป็นพิเศษอะไรในการเสนอกฎหมายในสภาผู้แทนราษฎร

ถูกกล่าวหาว่าเกี่ยวข้องกับวัดธรรมกาย

อาตมาเคยยืนยันกับสื่อและสังคมหลายครั้งแล้วว่า ในชีวิตนี้ไม่เคยเข้าไปที่วัดดังกล่าว ไม่เคยเป็นมือปืนรับจ้าง ไม่เคยรับงานใครมาทำ ยืนยันชัดเจน ตลอดเวลาที่ผ่านมานั้นมุ่งทำงานเพื่อคณะสงฆ์และพระพุทธศาสนาเท่านั้น

ส่วนบางท่านที่มาเป็นคณะอนุกรรมาธิการร่วมกันนั้น ถูกจับตาว่าเคยเกี่ยวข้องกับวัดดังกล่าว อาตมาได้ยืนยันต่อคณะอนุกรรมาธิการว่า ไม่เคยรู้จักกัน ไม่เคยติดต่อกัน เคยพบครั้งนี้เป็นครั้งที่สอง การเป็นอนุกรรมาธิการของท่าน อาตมาก็ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ ทั้งสิ้น เป็นการจับแพะชนแกะ เป็นการขัดแย้งขัดขากัน ซึ่งไม่มีประโยชน์ใด ๆ เลย

“ อาตมาขอร้องเพียงว่า อย่ากล่าวโจมตี ให้ร้าย มุ่งทำลายเพราะมีอคติเข้าครอบงำ บ้านเมืองของเราต้องการความสามัคคี เพื่อเดินหน้าประเทศไปสู่การกินดีอยู่ดีของคนทั้งประเทศ ท่านทั้งหลายตั้งสติและให้ความเป็นธรรมกับสิ่งที่อาตมาทำ อาตมามิได้ทำเพื่อตัวเอง สิ่งที่อาตมาทำ ๆ เพื่อส่วนรวม มีประโยชน์ต่อคณะสงฆ์และพระพุทธศาสนา และประเทศชาติโดยรวม อย่ามุ่งทำลายล้างคนที่เราไม่ชอบโดยไม่คำนึงถึงคุณธรรมใดๆ ทั้งสิ้น พอได้แล้วโยม”

ความจำเป็นที่จะต้องตราพระราชบัญญัติฉบับนี้ ผู้เสนอให้เหตุผลว่า “โดยที่ศาสนาพุทธเป็นสถาบันหลักในสามสถาบันของราชอาณาจักรไทย คือ สถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ ศาสนาพุทธเป็นศาสนาที่คนไทยส่วนใหญ่นับถือมาช้านาน ซึ่งพุทธบริษัทสี่ โดยเฉพาะพระภิกษุสงฆ์ ซึ่งเป็นผู้สืบทอดพระพุทธศาสนา ได้ใช้หลักธรรมในการสร้างศีลธรรมปัญญาและความเข้มแข็งของคนในชาติ อันเป็นหลักในการค้ำจุนมาตลอด สมควรที่รัฐและพุทธศาสนิกชนได้ร่วมมือร่วมใจกันในการอุปถัมภ์และคุ้มครองพระพุทธศาสนาให้เจริญมั่นคงดำรงอยู่สืบไป รวมทั้งต้องสนับสนุนการนำหลักธรรมของศาสนามาใช้เพื่อเสริมสร้างคุณธรรมและพัฒนาคุณภาพชีวิต จึงจำเป็นต้องตราพระราชบัญญัตินี้”

ปัจจุบันร่างพ.ร.บ.ฉบับนี้อยู่ที่สำนักนายกรัฐมนตรีคาดว่าคงส่งให้มหาเถรสมาคมร่วมพิจารณา ส่วนจะออกทางไหน เป็นไปในทิศทางใด พวกเราชาวพุทธ คงต้องยอมรับ ไม่เว้นแม้กระทั้งเจ้าคุณประสาร

ต่อจากนี้ไปอีก 2 เรื่องที่สังคมจะต้องจับตามองคือ เรื่อง ธนาคารพระพุทธศาสนา ซึ่งเป็นข้อเรียกร้องสำหรับชาวพุทธมาเนิ่นนานว่า ต้องการมีธนาคารพุทธศาสนา และอีกเรื่องคือเรื่อง พ.ร.บ. แม่ชี ปัจจุบันแม่ชี เป็นกลุ่มคนที่น่าสงสารเป็นพลเมืองชั้นสองของประเทศ เท่าที่ทราบ กระทรวงมหาดไทยจัดกลุ่มแม่ชีว่า เป็น นักบวช แต่ สำนักงานพระพุทธศาสนาจัดว่า มิใช่นักบวช สิทธิต่าง ๆ จึงไม่มีอะไรเลย  คงต้องติดตามว่าการรุกคืบของพระเมธีธรรมาจารย์ในรัฐสภา ที่เป็นไปตามกฎหมายจะประสบความสำเร็จหรือไม่..กำลังใจจากชาวพุทธเป็นสิ่งสำคัญ

วันนี้มีโอกาสได้ชมสุดยอดพระกริ่ง เป็นพระกริ่งที่ถือได้ว่าเป็นมงคลสูงสุดสำหรับวงการพระเครื่อง ซึ่งไม่เคยปรากฏมาก่อนในแผ่นดิน คือ เป็นพระกริ่งที่ล้นเกล้าฯ รัชกาลที่ 9 เมื่อครั้งทรงพระผนวชเป็นพระภิกษุพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เสด็จฯ ทรงเททองด้วยพระองค์เอง แทนสมเด็จพระสังฆราชเจ้า ซึ่งทรงพระประชวร ไม่สามารถทรงประกอบพิธีหลวงและพิธีเททองได้ นั่นคือ พระกริ่งพระพุทธชินสีห์ หรือ พระกริ่ง 7 รอบ วัดบวรนิเวศวิหาร ซึ่งสร้างในปีพ.ศ.2499

พระกริ่งพระพุทธชินสีห์ หรือ พระกริ่ง 7 รอบ องค์นี้เป็นพิมพ์แต่งเก่ามาแต่เดิม เนื้อทองเหลืองแก่ทองคำ จะเห็นประกายทองคำซึ่งผสมอยู่ทั่วทั้งองค์ การแต่งกริ่งองค์นี้แต่งได้งดงามครับ ผิวแห้งเก่าอมเขียว ทำให้ดูง่าย มีคราบน้ำตาลหรือสนิมทองเหลืองปรากฏอยู่กระจายทั่วทั้งองค์ ยิ่งเป็นจุดที่พิจารณาง่ายอีกจุดหนึ่ง นอกจากนี้ ร่องรอยจากในแม่พิมพ์ก็ยังปรากฏให้เห็น เช่น ร่องหลุมที่ข้อเท้าขวาองค์พระ หรือ จุดกลมด้านหลังองค์พระเป็นต้น

จุดพิจารณาด้านหน้าของพระกริ่ง 7 รอบ

พระเกศจะเป็นรูปปลี

พระเนตรข้างซ้ายองค์พระจะเป็นหลุมลึกกว่าข้างขวา ถึงแม้องค์นี้จะเป็นพระแต่งมาก็ยังมีเค้าโครงเดิม

เส้นใต้คอคม ลึก และชัดจากการแต่ง

ผิวองค์พระจะเหลืองอมเขียว แห้งเก่า จะเห็นประกายทองจากการหล่อที่ส่วนผสมแก่ทองคำ

เห็นนิ้วที่ฝ่าเท้าข้างขวา ของปลอมมักจะถอดไม่ติด

มีร่องหลุมเป็นตำหนิในพิมพ์

ปลายนิ้วเท้าซ้ายจะเรียวงามติดกับฝ่ามือขวาองค์พระ

ผิวองค์พระจะเหลืองอมเขียว แห้งเก่า มีคราบสนิมทองเหลืองออกสีน้ำตาลเป็นหย่อมๆ

จุดพิจารณาด้านหลัง

ผิวองค์พระจะเหลืองอมเขียว แห้งเก่า จะเห็นประกายทองจากการหล่อที่ส่วนผสมแก่ทองคำปรากฏอยู่ทั่วทั้งองค์

จุดกลมทางด้านซ้ายมือเราจะใหญ่กว่าจุดกลมทางด้านขวามือเรา และจุดกลมทางด้านขวามือจะเยื้องต่ำลงมา เป็นตำหนิในพิมพ์ เลข ๗ ไทยต้องคมและจมลึก

เนื้อองค์พระเป็นโลหะผสม มี 2 กระแส คือ เนื้อออกแดง และเนื้อออกเหลือง จำนวนการสร้าง 500 องค์ สำหรับเนื้อออกแดงจะได้รับความนิยมมากเป็นพิเศษ เพราะเป็นวาระที่พระภิกษุพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เสด็จฯ ทรงเททองด้วยพระองค์เอง ส่วนเนื้อเหลืองสร้างจากทองชนวนที่เหลือจากการเททองในวาระแรก นำกลับไปที่โรงงานและเททองกลับมา

มีบันทึกจากหนังสือ “ตำนานวัดบวรนิเวศวิหาร” ไว้ว่า โลหะที่ใช้หล่อ พระกริ่ง 7 รอบ ล้วนเป็นโลหะที่เป็นมงคลทั้งสิ้น อาทิ เศษชิ้นส่วนพระพุทธรูปโบราณที่ชำรุด ทองเหลืองเนื้อแดง ขันลงหิน เงินบริสุทธิ์ และทองคำบริสุทธิ์ นำมาหลอมรีดเป็นแผ่นแล้วลงอักขระพระยันต์ที่เรียกว่า แผ่นทองคำเปลว เพื่อเป็นทองชนวน

ในการสร้างหล่อพระกริ่งครั้งนี้จะต้องประกอบพิธีตามแบบแผนที่สืบทอดกันมาโดยอิงจากพิธีหลวง ตามแบบของการสร้างวัตถุมงคลของวัดบวรนิเวศวิหาร ที่ต้องนำชนวนโลหะที่จะใช้เททองหล่อเป็นองค์พระ มาทำพิธี สวดภาณวาร และ สวดพุทธาภิเษก เพื่อให้ชนวนโลหะมีความศักดิ์สิทธิ์ ก่อนที่จะนำชนวนโลหะ ไปหลอมเป็นองค์พระ

พระกริ่ง 7 รอบ หรือ จัดสร้างในมหามงคลโอกาสฉลองพระชนมายุครบ 7 รอบ ของ สมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณวงศ์ (ม.ร.ว.ชื่น นพวงศ์) วัดบวรนิเวศวิหาร ซึ่งทรงเป็นพระราชอุปัธยาจารย์ ใน พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช รัชกาลที่ 9 เมื่อครั้งเสด็จฯ ออกทรงพระผนวช เมื่อ พ.ศ.2499

ในการหล่อ พระกริ่ง 7 รอบ นี้ เป็นกรรมวิธีหล่อพระแบบโบราณ ดำเนินการสร้างโดย ช่างมนตรี พัฒนางกูร แห่งบ้านช่างหล่อ มีพุทธศิลปะแบบสุโขทัย องค์พระพุทธปฏิมาแสดงปางมารวิชัย ประทับนั่งเหนืออาสนะฐานบัวเล็บช้าง ด้านหลังองค์พระมีบัว 2 คู่ เอกลักษณ์ที่โดดเด่นคือ ด้านล่างของบัวคู่หลังนั้น จะปรากฏเลขไทย “๗” เป็นตัวจมอยู่อย่างชัดเจน องค์พระส่วนใหญ่จะไม่มีการแต่งและตอกโค้ด และเป็นการเทหล่อแบบ “เทตัน” แล้วนำมาเจาะใต้ฐาน (ก้น)ขนาดเท่ารูแท่งดินสอ บรรจุเม็ดกริ่ง แล้วอุดด้วยโลหะ แต่งตะไบ แล้วขัดเรียบจนไม่เห็นรอยตะไบ

พระกริ่ง 7 รอบ เป็นวัตถุมงคลที่กล่าวได้ว่ามีคุณวิเศษถึง 5 ประการ คือ

1. เป็นพระกริ่งรุ่นเดียวที่เททองโดยพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9

2. เป็นพระกริ่งที่สร้างโดยสมเด็จพระสังฆราชรูปที่ 13

3. สมเด็จพระวชิรญาณวงศ์ สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก ทรงเป็นพระราชอุปัชฌายาจารย์ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9

4. เป็นพระกริ่งที่สร้างร่วมกันระหว่างประมุขแห่งศาสนจักรและประมุขแห่งอาณาจักร

5. เป็นพระกริ่งที่จำลองรูปพระพุทธชินสีห์ พระพุทธรูปสำคัญประจำวัดบวรนิเวศวิหาร และเป็นพระกริ่งที่ออกแบบสวยงามเสมือนจริงที่สุดองค์หนึ่ง

ด้วยคุณวิเศษดังกล่าวนี้ ทำให้พระกริ่ง 7 รอบรุ่นนี้เป็นที่เสาะหาของนักสะสมพระและมีของปลอมระดับเซียนออกมามากมายครับ

ผู้เขียนเห็นโพสต์เตือนว่า “เตือนภัย พระโบกรถ ไม่จำเป็นอย่าจอด เป็นกลลวง !”

ในฐานะนักบวชเก่า อาศัยผ้าเหลือง อาศัยข้าวชาวบ้านเลี้ยงชีพมานับสิบปี โพสต์นี้แล้ว  “ทะลุถึงหัวใจ” เจ็บแสบทุกครั้ง สงสารพระดี ๆ ปฎิบัติดีปฎิบัติชอบได้รับผลกระทบไปด้วย เรื่องนี้ไม่เชื่อก็ไม่ได้ เพราะผู้เขียนเคยประสบกับตัวเมืองหลายปีมาแล้ว ณ อ.ไทรโยค จ.กาญจนบุรี ตอนท้าย ๆ จะเล่าให้ฟัง

ข่าวคราวแบบนี้มีให้เห็นอยู่บ่อยครั้ง จะว่าไปข่าวปลอมก็ไม่เชิง ข่าวจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้ สำหรับข่าวพระโบกรถ แล้วขอปัจจัย แต่ที่แน่ ๆ คณะสงฆ์เราก็ไม่เคยแก้ปัญหาอะไรเลย อย่างล่าสุด หนุ่มรายหนึ่ง โพสต์ลงเฟสบุ๊ก ระบุว่า

ผมเดินทางจากกทม.ไปอุดรธานี ได้เจอพระสองรูปยืนโบกรถข้างทาง เลยน้ำพองจะเข้าอุดรฯ ก็เลยจอดรับ ก่อนขึ้นก็ถามว่าท่านจะไปไหน ??  ท่านก็บอกว่าจะไปโนนสะอาด ก่อนถึงกุมภวาปี พอถึงก็จอดให้ลง และพระก็ให้พร พอจะขึ้นรถไปต่อ ท่านก็ขอปัจจัยจะไปซื้ออุปกรณ์เดินธุดงค์ในป่า ก็เลยถวายไป 500 จนต่อมา คนที่ทำงานกลับอุดรเหมือนกัน เจอพระโบกรถเหมือนกัน และก็ขอปัจจัยเหมือนกันเป๊ะ

นอกจากหนุ่มรายนี้แล้ว ยังมีสาวรายหนึ่ง เล่าเหตุการณ์คล้ายๆกันว่า ขับรถไปรับสามีที่บ้านหนองเม็ก อ.หนองหาน อุดรธานี ขณะที่ขับผ่านบ้านหนองเม็กพบว่ามีพระสงฆ์ 1 รูป ยืนข้างถนนโบกรถยนต์ แต่ไม่มีใครจอด สามีจึงรับมาแล้วกลับเส้นทางเดิม โดยครั้งนี้ก็ยังเจออีก ตนนึกขึ้นได้ว่า เป็นพระที่เจอเมื่อปีที่แล้ว ตนจึงจอดรับและพระก็บอกให้ไปส่ง ซึ่งตนได้ไปส่งแต่ไม่ถึงที่หมาย เพราะไปคนละเส้นทางกัน จึงจอดให้พระรูปดังกล่างลงข้างทางเพื่อให้ไปต่อรถ

จากนั้นพระก็ขอเงินค่ารถโดยสาร ตนเลยให้ไป 200 บาท แต่พระบอกไม่พอต้อง 300 บาท ถึงจะพอค่าเดินทาง ด้วยความตกใจตนจึงให้ไป 300 บาท จากนั้นเมื่อขับรถผ่านถนนเส้นนี้ก็จะพบพระมายืนโบกรถอยู่หลายครั้ง และคิดว่าไม่น่าใช่พฤติกรรมของพระสงฆ์ตามปกติจึงได้โพสต์เตือนประชาชน

ส่วนอีกราย ก็เจอเหมือนกัน แต่เป็นคนละพื้นที่ โดยเล่าว่า เตือนภัยครับ เจอมากับตัวเองนะครับ ผมเดินทางไปเที่ยวอ.ไทรโยค จ.กาญจนบุรี ขาไปขับรถไปใกล้ถึงเขตอ.ไทรโยค (ช่วงที่สองข้างถนนแทบไม่มีบ้านคนหรือร้านค้าอะไรเลย) ท่ามกลางอากาศที่ร้อนจัด ได้เห็นพระ 3 รูป (ไม่รู้พระจริงหรือปลอม) โบกรถแล้วทำมือ ทำท่ายกแก้วกินน้ำ เพื่อทำให้เราเข้าใจว่าท่านหิวน้ำ

พอดีในรถมีแต่น้ำที่เปิดกินแล้ว ผมเลยขับเลยไปประมาณ 1 กม. เจอร้านค้าเล็กๆ เลยแวะซื้อน้ำเปล่า 6 ขวด สปอนเซอร์ อีก 3 ขวด และวนรถกลับมา ตั้งใจเอาน้ำมาถวาย พอถวายน้ำเสร็จ พระก็ให้พร และชวนคุยถามนั่นนี่แล้วก็บอกว่ากำลังจะไปจ.ชัยนาท ไหน ๆโยมก็มีจิตใจเมตตาแล้วก็อยากจะให้โยมช่วยบริจาคปัจจัยเพื่อเป็นค่ารถ

ในใจก่อนหน้านี้ ก็กะว่าจะถวายปัจจัยให้อยู่แล้ว เพราะคิดว่าท่านคงไม่มีเงิน เพราะเดินผ่านร้านค้ามาแล้ว ถ้าท่านมีเงินคงซื้อน้ำกินเอง ก็เลยหยิบเงินถวายไป 100 บาท แล้วก็กลับรถมุ่งหน้าต่อ พอขับมาได้ซักประมาณไม่ถึง 5 กม. ขับมาเจอพระอีก 2 รูป ทำท่าเดิม พอดีแวะเติมน้ำมันมา ได้น้ำฟรีมาขวดนึง ผมก็เลยให้น้องลงเอาน้ำไปให้แล้วผมก็ถ่ายรูปไว้

สรุปว่าพูดเหมือนกันเลย คือขอเงินค่ารถ พอได้ยินปุ๊บเราก็รู้ทันทีเลยว่า ไม่ใช่แล้ว พระปลอมแน่ ๆ แต่น้องดันมือไว หยิบเงินให้ไปอีก 40 บาท ห้ามไม่ทัน แถมพระทำหน้าเหมือนไม่พอใจกับเงินแค่ 40 แล้วก็ขับรถออกมา เริ่มคุยกันในรถว่า พระปลอมแน่ ๆ แต่ก็คิดซะว่าทำทานไป ระหว่างทาง ก็เจออีก ทำท่าเดียวกัน คือยกมือทำท่ากินน้ำ เราก็เลยมั่นใจทันทีเลยว่าเจอมิจฉาชีพหลอกแน่นอน

เลยอยากจะฝากเตือนเพื่อน ๆที่ไปเที่ยวตามต่างจังหวัด ถ้าเจอ พระโบกรถทำท่าขอน้ำดื่ม ไม่ต้องจอดนะครับ ขับไปเลยไม่ต้องสงสาร หรือถ้าทำใจที่จะขับเลยไปไม่ได้จริงๆ เพราะบางทีก็อาจจะเป็นพระจริง ๆ ก็ได้ เราก็แค่จอดถวายน้ำ แต่ถ้ามีการเอ่ยปากขอเงินเมื่อไหร่ ให้รู้ตัวได้เลย ว่าพระปลอมแน่นอน…

ผู้เขียนก็เคยเจอแบบนี้ เห็นพระธุดงค์ประมาณ 10 รูป เดินอยู่ริมถนนเลยวัดเสือหลวงตามหาบัวไปนิด เจอรถผ่านแล้วทำท่ายกแก้วดื่มน้ำ ท่ามกลางแดดกำลังร้อนจัด ส่วนใหญ่รถไม่จอด

แต่เรานักบวชเก่า คิดว่าการทำบุญกับพระปฎิบัติธรรม สุปฎิปันโน บุญคงถึงพร้อมเพราะเจอ “นาบุญ” ขนานแท้ จอดรถ แถวนั้นไม่มีร้านค้า ถวายเงินไป 100 บาท เพื่อให้ท่านไปซื้อข้างหน้า เมื่อรูปอื่น ๆ รู้ว่าเราถวายเงิน ก็เดินมารุมขอกันด้วย แม้เราจะอ้างว่า 100 บาทพอแล้ว ท่านอ้างว่าจะไปสังขละบุรี เป็นศิษย์สายหลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน  สุดท้ายเตือนท่านไปว่า “ผมก็เป็นมหานะครับ พระคุณเจ้าทำแบบนี้ไม่ดี เพราะมันจะทำให้ภาพพจน์พระพุทธศาสนาและคณะสงฆ์เสียหาย..”

ฤดูกาลออกพรรษาแบบนี้พระสงฆ์ท่านชอบออกป่า ออกธุองค์ พวกเราในฐานะพุทธบริษัทมีหน้าที่ปกป้องรักษาพระพุทธศาสนา หากเจอพระแบบนี้ ซึ่งก็ไม่รู้ว่า จริงหรือปลอม แต่ส่วนใหญ่ชาวพุทธที่เจอประสบการณ์แบบนี้ฟันธงไปแล้ว พระปลอม เพราะหากเป็นพระธุดงค์จริง ๆ ก่อนออกจากที่พักพระคุณเจ้าคงเตรียมการเอาไว้พร้อมแล้ว หากเจอพระปลอมจริง ๆ คงต้องไปแจ้งตำรวจ แจ้งพระสงฆ์ในพื้นที่ แต่อย่างว่าบางคนกำลังขับรถกลับบ้าน เดินทางไปกับครอบครัวเพื่อไปท่องเทียว ทำให้เสียเวลา บางคนคิดว่าผ่าน ๆไป ได้แต่ตักเตือนกันแบบสื่อออนไลน์แบบนี้

องค์กรพระวินยาธิการ (ตำรวจพระ) ที่เกิดขึ้นมาใหม่ ผู้เขียนเชื่อว่า ส่วนหนึ่งสังคมคาดหวังต้องการให้..ขจัดพระปลอมออกจากพระจริง ต้องตักเตือนพระจริงแต่มีพฤติกรรมที่เป็นโลกวัชชะให้เป็นสุปฎิปันโน ไม่อย่างนั่นชาวบ้านไม่รู้จะไปพึ่งใคร เดียวจะมีคำถามขึ้นมาอีกว่า พระวินยาธิการ มีไว้ทำไม !!