องค์กรต้องการพนักงานที่ทำงาน “เสร็จ” หรือทำงาน “สำเร็จ” มากกว่ากัน? ก่อนที่จะตอบคำถามนี้ ลองมาทำความเข้าใจถึงความแตกต่างของการทำงานเสร็จหรือทำงานสำเร็จเสียก่อน

อริญญา เถลิงศรี Chief Capability Officer บริษัท SEAC ศูนย์พัฒนาภาวะผู้นำและผู้บริหารระดับสูง กล่าวว่า การทำงานเสร็จ ในภาษาอังกฤษอาจเทียบได้กับคำว่า Output ซึ่งแปลตามตัวได้ว่าผลผลิต นั่นคือการที่พนักงานสามารถทำงานตามที่ได้รับมอบหมายได้อย่างครบถ้วนและส่งมอบทันเวลาตามที่กำหนด ในขณะที่การทำงานให้สำเร็จนั้น ในภาษาอังกฤษอาจเปรียบได้กับคำว่า Outcome หรือผลลัพธ์ คือการที่ผลงานของพนักงานตอบโจทย์ที่ตั้งไว้ได้ตามวัตถุประสงค์ สามารถสร้างประโยชน์ให้กับองค์กรและสามารถนำผลลัพธ์ของงานที่ทำนั้นไปต่อยอดเพื่อสร้างผลลัพธ์อื่นๆ ให้กับองค์กรต่อได้ อีกนัยหนึ่งคือ Output คือการได้มาซึ่งงานตามปริมาณที่กำหนดไว้ (Quantity) แต่ Outcome คือการได้มาซึ่งผลงานที่มีคุณภาพ (Quality) ตามวัตถุประสงค์

เมื่อเข้าใจในความหมายตรงกันแล้ว คุณคิดว่าสิ่งไหนคือสิ่งที่องค์กรควรให้ความสำคัญเพื่อการได้มาซึ่งพนักงานที่จะช่วยให้องค์กรก้าวหน้าไปได้อย่างยั่งยืน

เพื่อให้เข้าใจได้ดียิ่งขึ้น จึงขอยกตัวอย่างให้เห็นจากเรื่องของการศึกษาในโรงเรียนหรือการอบรมเพื่อพัฒนาบุคลากรซึ่งมี Output คือการผลิตคนที่มี Competency (มีความรู้) แต่ Outcome คือการสร้างให้คนมี Capability (ความสามารถในการนำความรู้ที่ได้รับหรือที่มีไปประยุกต์ใช้ได้เพื่อให้เกิดประโยชน์หรือผลลัพธ์ต่อไป) ทั้งนี้ก็เพราะการสร้างให้คนมีเพียงความรู้อย่างเดียวไม่ได้ช่วยต่อยอดให้เกิดประโยชน์แต่อย่างใด เพราะเขาไม่สามารถนำไปปฏิบัติใช้ได้จริงจึงไม่เกิดการพัฒนาอย่างยั่งยืน

ในอีกภาพหนึ่ง Output คือสินค้า บริการ ผลกำไรขาดทุนหรือผลประกอบการ ในขณะที่ Outcome คือเรื่องของสิ่งที่เกิดขึ้นจากการใช้สินค้าและบริการนั้นๆ ในเชิงความหมาย ความแตกต่าง ความสัมพันธ์ ยกตัวอย่างเช่นในการสร้างทางด่วน Output ที่ได้คือถนนหรือทางด่วนที่เพิ่มขึ้นมาอย่างเป็นรูปธรรม แต่ Outcome คือการที่คนสามารถเดินทางได้สะดวกรวดเร็วยิ่งขึ้นจากการใช้ทางด่วนนั้นๆ ทำให้ลดระยะเวลาในการอยู่บนท้องถนน และมีเวลาทำงานหรือสามารถใช้เวลาไปทำสิ่งอื่นได้มากขึ้น แต่ถ้าหากสร้างทางด่วนแล้วผู้ใช้ถนนไม่ได้รับความสะดวก ไม่ได้ทำให้เดินทางเร็วขึ้น นั่นก็แปลว่าการสร้างทางด่วนครั้งนั้นมีแต่ Output ไม่มี Outcome หรืออีกนัยหนึ่งคือทุก Output ไม่ได้ก่อให้เกิด Outcome นั่นเอง

อย่างไรก็ตาม เราไม่สามารถละเลยความสำคัญของ Output ไปได้ เพียงแต่เราสามารถที่จะเลือกจัดลำดับความสำคัญได้ นั่นก็เพราะทั้งเรื่องของ Output และ Outcome ล้วนแล้วแต่มีความสำคัญทั้งสิ้น ต่างกันแค่ระยะเวลาในการเกิดผล โดย Output นั้นใช้เวลาสั้นกว่า Outcome ในขณะที่ Outcome ก่อให้เกิดการพัฒนาอย่างยั่งยืนมากกว่า

พูดง่ายๆ ก็คือทั้งพนักงานที่ทำงานเสร็จและพนักงานที่ทำงานได้สำเร็จล้วนแล้วแต่เป็นกำลังสำคัญในการขับเคลื่อนองค์กร ดังนั้นสิ่งที่คุณต้องทำคือตั้งคำถามกับตัวเองว่า คุณต้องการเห็นภาพขององค์กรดำเนินธุรกิจเห็นผลแค่วันต่อวัน หรือคุณต้องการวางแผนระยะยาว สร้างคนที่จะสามารถมาพัฒนาความสำเร็จขององค์กรได้อย่างยั่งยืนหรือไม่

ผ่าอนาคตสังคมไทย 3 ปีก่อนเข้าสู่ ‘สังคมสูงวัยสมบูรณ์แบบ’ตามหลักของสหประชาชาติ (ยูเอ็น) ระบุว่า ประเทศใดมีประชากรอายุ 60 ปีขึ้นไป ในสัดส่วนเกิน 10% ของประชากรทั้งประเทศ ถือว่าประเทศนั้นก้าวเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุ (Aging Society) แล้ว แต่ยังไม่ถือเป็นสังคมผู้สูงอายุอย่างเต็มรูปแบบ จนกว่าสัดส่วนประชากรที่มีอายุ 60 ปีขึ้นไปจะเพิ่มขึ้นถึง 20% ของประชากรทั้งประเทศ

ย้อนกลับมาสำรวจสัดส่วนประชากรไทย จากการเปิดเผยของ พญ.พรรณพิมล วิปุลากร อธิบดีกรมอนามัย พบว่าขณะนี้ประเทศไทยกลายเป็นสังคมสูงวัยแล้ว เนื่องจากมีสัดส่วนผู้สูงอายุที่มีอายุ 60 ปีขึ้นไปถึง 17% และภายใน 3 ปีจากนี้ ประเทศไทยจะเข้าสู่สังคมสูงวัยโดยสมบูรณ์แบบ คือมีสัดส่วนผู้สูงอายุสูงถึง 20% มีจำนวนผู้สูงอายุวัย 70 ปีขึ้นไป เพิ่มขึ้นจากจำนวน 4.6 ล้านคน เป็น 5.6 ล้านคน และคาดว่าในปี 2583 ไทยจะมีจำนวนผู้สูงอายุมากถึง 20.5 ล้านคน หรือ 32% ของประชากรทั้งหมด ขณะที่ประชากรวัยแรงงานมีเพียง 35.18 ล้านคน เมื่อเทียบกับจำนวนวัยแรงงานในปี 2553 ที่มีอยู่ 42.74 ล้านคน หรือลดลง 7.6 ล้านคนนั่นเอง

คำถามคือ ประเทศไทยพร้อมหรือยังกับการเป็นประเทศกำลังพัฒนาประเทศแรกของโลกที่กำลังเข้าสู่สถานการณ์สังคมผู้สูงอายุโดยสมบูรณ์แบบ

เพื่อมุ่งแสวงหาความร่วมมือในการหาทางออกของผลพวงจากการเพิ่มจำนวนประชากรผู้สูงอายุที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว จนส่งผลกระทบทางด้านสุขภาพ เศรษฐกิจ สังคมโดยรวมอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง สถาบันคีนันแห่งเอเชียและพันธมิตรได้ร่วมกันจัดงานเสวนาระดับโลก “NextGen Aging – Shaping A Smart Future for an Aging Society Conference” เป็นครั้งแรก เพื่อร่วมกำหนดอนาคตสังคมผู้สูงอายุในประเทศไทย ผ่านวิสัยทัศน์ทางธุรกิจและนวัตกรรมเพื่อสังคม โดยมีนักวิชาการชื่อดังมาร่วมสะท้อนมุมมองอย่างน่าสนใจ

ผนึกกำลังฝ่าวิกฤตสูงวัยแบบสมาร์ท

ปิยะบุตร ชลวิจารณ์ ประธานอำนวยการและรองประธานกรรมการ สถาบันคีนันแห่งเอเชีย กล่าวว่า จากการคาดการณ์ว่าประเทศไทยจะเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุอย่างสมบูรณ์ในปี 2564 ดังนั้นทั้งภาครัฐและเอกชน ตลอดจนทุกภาคส่วนจำเป็นต้องเข้ามามีส่วนร่วมในการรณรงค์เพื่อให้เกิดการตื่นตัวและเตรียมความพร้อม เพื่อให้ประเทศไทยก้าวเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุอย่างมีคุณภาพ ที่ผ่านมาทางสถาบันคีนันฯ ไม่เพียงมีส่วนร่วมในการสร้างการรับรู้เกี่ยวกับการเตรียมความพร้อมเพื่อเข้าสู่สังคมสูงวัย แต่ยังมุ่งหาแนวทางรับมืออย่างเป็นรูปธรรม

“เราไม่ได้ให้ทำงานกับชุมชนเมืองเท่านั้น แต่ลงพื้นที่ไปชนบท เพื่อให้ความรู้อย่างจริงจัง เพราะมีแรงงานที่มีรายได้ต่ำอยู่จำนวนมาก ดังนั้นเมื่อเข้าสู่วัยชราจะยิ่งไม่สามารถดูแลตัวเองได้ และหากเปรียบเทียบระหว่างแรงงานในเมืองกับชนบท จะพบว่าแรงงานในชนบทมีการเออร์ลีรีไทร์ก่อนแรงงานในเมือง เพราะการใช้ร่างกายทำงานอย่างหนักโดยขาดการดูแล ทำให้เมื่อทำงานได้ถึงอายุ 55 ปี ร่างกายก็เริ่มไม่ไหวแล้ว ขณะที่แรงงานในเมืองยังทำงานได้จนอายุ 65 ปี”

อีกหนึ่งปัญหาสำคัญที่น่าเป็นห่วงในชนบทคือ ฐานะทางการเงินที่ไม่สามารถดูแลตัวเองไปได้ตลอดชีวิต เนื่องจากมีรายได้ต่ำ ขาดความรู้และการวางแผนเรื่องการออม

“จากการลงพื้นที่ทำให้เราพบว่าครอบครัวในชนบทส่วนใหญ่มีผู้หญิงเป็นเสาหลัก มีหน้าที่เก็บออมเงิน บางครั้งยังเป็นคนหารายได้มาจุนเจือครอบครัวด้วย ขณะที่วัยแรงงานในชนบทส่วนใหญ่เข้ามาทำงานในเมือง ทำให้มีกลุ่มผู้สูงวัยไม่น้อยต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวโดยลำพัง สิ่งที่เราพยายามทำ นอกจากจะเข้าไปจัดกิจกรรมเพื่อให้ความรู้เรื่องการออมกับกลุ่มที่กำลังเข้าสู่ภาวะสูงวัย ยังเน้นการปลูกฝังนิสัยการออมให้กับเด็กๆ รู้จักวางแผนการออม ควบคู่ไปกับการรณรงค์ให้ดูแลสุขภาพ ห่างไกลจากเหล้าและบุหรี่”

อย่างไรก็ตาม ปิยะบุตร มองว่าสถานการณ์สังคมผู้สูงอายุยังต้องการความร่วมมือจากทุกภาคส่วนในสังคม เพราะสัดส่วนผู้สูงอายุมีแนวโน้มจะขยายวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นประชากรกลุ่มใหญ่ของประเทศในที่สุด ซึ่งหากไม่หาทางรับมือหรือสร้างผู้สูงอายุที่สมาร์ทจะกระทบต่อระบบเศรษฐกิจโดยรวม และจีดีพีของประเทศอย่างแน่นอน ตามสัดส่วนวัยแรงงานที่ถดถอย”

ออมไม่พอปัญหาหลักของวัยเก๋าไทย

ด้าน ดร.รุ่ง มัลลิกะมาส รองกรรมการผู้จัดการใหญ่ธนาคารกรุงไทย เผยว่า ปัญหาของผู้สูงอายุไทยคือออมไม่พอ จากข้อมูลที่มีการสำรวจพบว่าคนไทยที่บอกว่าตัวเองเกษียณและออมพอมีแค่ 1 ใน 4 เท่านั้น ส่วนที่เหลืออาจจะเริ่มแล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถออมได้เพียงพอ เนื่องจากหลายปัจจัย อาทิ วางแผนการออมที่ไม่ดีพอ ไม่คิดว่าตัวเองจะอายุยืน บวกกับผลตอบแทนการออมที่ต่ำลงแบบไม่คาดคิด เพราะฉะนั้นคำถามที่ต้องหาคำตอบจากนี้คือ จะทำอย่างไรเพื่อให้การวางแผนการออมดีขึ้น คำตอบคือ ยิ่งเริ่มออมเร็วยิ่งไปสู่เป้าหมายได้ไว

“หลายครั้งอาจจะเริ่มตั้งเป้าในการออมแล้ว แต่บางครั้งพอเห็นตัวเลขที่ต้องออมก็อาจจะถอดใจ โดยเฉพาะใครที่มาเริ่มออมตอนใกล้จะ 40 วิธีที่ดีที่สุดคือ ควรเริ่มต้นสร้างวินัยการออมตั้งแต่เพิ่งเริ่มทำงาน และเมื่อเข้าสู่วัยใกล้เกษียณต้องวางแผนการออมให้ดี แทนที่จะนำเงินก้อนไปลงทุนทั้งหมด ควรแบ่งสัดส่วนสำหรับการลงทุนในรูปแบบต่างๆ ที่ยังก่อให้เกิดสภาพคล่อง มีเงินสดหมุนเวียนสำหรับเป็นค่าใช้จ่ายในแต่ละเดือน ส่วนที่เหลือจึงนำไปลงทุนในส่วนที่ให้ผลตอบแทนที่สูงกว่าตระกูลเงินฝาก หรือพันธบัตรของรัฐบาล”

ขณะที่ นพ.บุญ วนาสิน ประธานกรรมการบริษัท ธนบุรี เฮลท์แคร์ กรุ๊ป เผยว่า ประเทศไทยเป็นประเทศที่สัดส่วนการเติบโตของผู้สูงอายุเป็นอันดับ 2 ในเอเชีย รองจากจีน ในอีก 3 ปี ประเทศไทยจะเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุอย่างเต็มรูปแบบ แต่ปัจจุบันมีสัดส่วนผู้สูงอายุเพียง 9 แสนคน หรือคิดเป็น 5% ของจำนวนประชากรผู้สูงอายุที่สามารถดูแลตัวเองได้ ส่วนที่เหลือไม่เพียงดูแลตัวเองไม่ได้ เพราะขาดการวางแผนการออมและยังมีหนี้สิน

“ผู้สูงอายุไทยอยู่ในภาวะแก่ก่อนรวย ที่ผ่านมาถึงแม้รัฐบาลจะพยายามแก้ปัญหาดูแลสุขภาพผู้สูงอายุด้วยหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ (บัตรทอง) แต่ก็ยังไม่เพียงพอ เพราะสัดส่วนผู้ป่วยเยอะเมื่อเทียบกับจำนวนหมอที่มี ทำให้หมอ 1 คนต้องดูแลคนไข้วันละเป็นร้อย บางครั้งจึงไม่สามารถดูแลได้อย่างเต็มศักยภาพ”

นพ.บุญ ยังชี้ถึงผลกระทบที่ตามมาจากการก้าวสู่สังคมผู้สูงอายุโดยขาดการวางแผนการรับมือว่า เศรษฐกิจบ้านเราพ้นสมัยเติบโต 8-9% ไปแล้ว เวลานี้ประเทศไทยเราต้องการเห็นเศรษฐกิจเติบโตอย่างน้อย 4% ถึงจะสร้างงานได้ แต่วันนี้จีดีพีบ้านเราหากเทียบกับประเทศเพื่อนบ้าน เราเกือบต่ำสุดในภูมิภาค เพราะฉะนั้นสิ่งที่ย้อนกลับมาคิดคือ เราต้องเตรียมตัวอย่างไรเพื่อให้เมื่อแก่ตัวไปยังพึ่งพาตัวเองได้ ท่ามกลางอนาคตที่มีการคาดการณ์กันว่ารายได้ของชาวมิลเลนเนียลจะลดลงถึง 50% เพราะงานหลายอย่างถูกเทคโนโลยีเข้ามาแทนที่”

สุขภาวะและความเป็นอยู่ที่ดีโจทย์ใหญ่ของทั้งโลก

ด้าน โนเอล พี.เกรอีส ผู้อำนวยการศูนย์กลางเดอะ เซ็นเตอร์ ฟอร์ ดิจิทัล เอ็นเตอร์ไพรส์ แอนด์ อินโนเวชั่น จากยูเอ็นซี คีนัน แฟล็กเลอร์ บิซิเนส สกูล สะท้อนสถานการณ์สังคมสูงวัยผ่านผลวิจัยจาก AAPR & FP Analytics ซึ่งได้คัดเลือก 12 ประเทศซึ่งประกอบด้วย 3 กลุ่ม ได้แก่ ประเทศที่ไม่ได้มีการปรับตัวใดๆ เพื่อรับมือกับสังคมผู้สูงอายุ ประเทศที่มีการปรับตัวด้านต่างๆ และเป็นผู้นำในการรับมือกับผู้สูงอายุ ตลอดจนประเทศที่กำลังมีการปรับตัวไปพร้อมๆ กับการก้าวเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุ จากนั้นนำมาเปรียบเทียบกันใน 4 ด้าน ได้แก่ โครงสร้างพื้นฐานทางสังคมสำหรับรองรับผู้สูงอายุ โอกาสในการสร้างผลผลิต เปิดโอกาสให้ผู้สูงอายุมีส่วนร่วมในกิจกรรมทางเศรษฐกิจต่างๆ การเข้าถึงเทคโนโลยี ตลอดจนการมีสุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดี

“หลายคนอาจคิดว่าประเทศพัฒนาแล้วจะจัดการกับ 4 ด้านนี้ได้ดี แท้จริงแล้วไม่ใช่เลย มีเพียงญี่ปุ่นประเทศเดียวเท่านั้นที่สามารถจัดการได้ทั้ง 4 ด้าน รองลงมาคือ เยอรมนี ทำได้ 3 ด้าน ส่วนบราซิล แคนาดา อิสราเอล เกาหลี อังกฤษ และสหรัฐอเมริกา ยังทำได้เพียงด้านใดด้านหนึ่งเท่านั้น ขณะที่ตุรกี แอฟริกาใต้ เม็กซิโก จีน ทำไม่ได้เลยแม้แต่ด้านเดียว สิ่งที่น่าสนใจคือ แม้ในบางประเทศจะเริ่มปรับตัวเพื่อรับมือกับผู้สูงอายุแล้วในบางด้าน แต่ด้านที่สำคัญที่สุดอย่างการมีสุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดี กลับยังไม่มีประเทศไหนทำสำเร็จ ยกเว้นญี่ปุ่น ซึ่งถือเป็นโจทย์ใหญ่ที่หลายประเทศที่กำลังก้าวสู่สังคมผู้สูงอายุต้องนำมาพิจารณา”

จากนี้แม้ประเทศไทยจะเหลือเวลาเตรียมความพร้อมอีกเพียง 3 ปี แต่ด้วยความร่วมมือร่วมใจจากทุกภาคส่วนที่จะขับเคลื่อนนโยบายต่างๆ อย่างจริงจัง อาจเป็นกุญแจสำคัญที่จะช่วยให้ประเทศไทยก้าวสู่สังคมสูงวัยอย่างสมบูรณ์แบบได้อย่างมีคุณภาพในทุกมิติ

สาวเก่งไอเดียเก๋ กมลชนก แสนโสภา หรือ กุ๊กกิ๊ก เรียนจบสาขาวิชาศิลปะการออกแบบพัสตราภรณ์ เอกออกแบบสิ่งทอ จากคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เป็นอีกหนึ่งคนรุ่นใหม่ที่สำนึกรักบ้านเกิดและเห็นคุณค่างานฝีมือในท้องถิ่น เธอจึงลุกขึ้นมาสร้างแบรนด์งานคราฟต์ผ้าไทยย้อมสีจากธรรมชาติ ที่ช่วยสร้างงานให้คนในชุมชนไปพร้อมกัน

“หลังจากเรียนจบปริญญาตรี ก็คิดอยากกลับไปทำงานที่ จ.แพร่ ซึ่งเป็นบ้านเกิด เพราะในช่วงที่เรียนอยู่มหาวิทยาลัยปี 3 เคยขายเสื้อผ้าที่เป็นงานสกรีนมาก่อน และได้ลองทำเสื้อผ้าหลายๆ รูปแบบมาบ้างแล้ว ที่จริงตอนที่เรียนจบใหม่ๆ ก็ยังไม่ค่อยมั่นใจสักเท่าไรที่จะกลับมาอยู่บ้านเพื่อทำเสื้อผ้าขาย แต่เพราะมีความชอบในเรื่องผ้าทอและงานฝีมือที่เป็นภูมิปัญญาท้องถิ่นเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ซึ่ง จ.แพร่ ก็ขึ้นชื่อในเรื่องผ้าตีนจกด้วย ในช่วงปิดเทอมจึงหาโอกาสไปเรียนทอผ้ากับอาจารย์ที่แพร่ โดยเรียนทั้งทอผ้าและย้อมผ้าด้วยสีจากธรรมชาติไปพร้อมกันเลย

ต่อมาก็มีโอกาสได้ไปสาธิตการทอผ้าในงานแสดงผ้าไทยซึ่งจัดที่เมืองทองธานี จึงได้เจอกับคุณป้าท่านหนึ่งที่เป็นปราชญ์ภูมิปัญญาท้องถิ่นเกี่ยวกับผ้าม่อฮ่อมของแพร่เข้า ซึ่งในตอนนั้นเข้าใจว่าเสื้อม่อฮ่อมเป็นเสื้อที่ใส่ประจำจังหวัด แต่ที่จริงแล้วผ้าม่อฮ่อม (สีน้ำเงิน) เป็นสีย้อมที่ได้มาจากพืชคือต้นฮ่อม ก็เลยไปเรียนย้อมผ้าจากสีต้นฮ่อมกับคุณป้าในช่วงที่เรียนอยู่ปี 3 จากนั้นก็นำวิชาที่ได้มาทำเสื้อผ้ามัดย้อมไปขายที่ตลาดนัดรถไฟ ซึ่งเป็นพวกเสื้อยืดและเสื้อผ้าร่วมสมัยเพราะลูกค้าหลักของก็คือวัยรุ่น”

กุ๊กกิ๊ก บอกว่า ในช่วงนั้นผ้าม่อฮ่อมและผ้ามัดย้อมได้รับความนิยมและขายดีกว่าเสื้อผ้าที่ใช้วิธีสกรีน ซึ่งอาจเป็นเพราะตอนนั้นยังไม่ค่อยมีใครทำออกมาขายกันมากนัก เธอจึงต่อยอดไอเดียจนเป็นแบรนด์เสื้อผ้าของตัวเองในชื่อ “กมล อินดิโก้” (Kamon Indigo)

“ชื่อแบรนด์มาจากชื่อจริงของตัวเองด้วย กมล อินดิโก้ เป็นคำผสมที่มีความหมายว่า ‘ดวงใจสีคราม’ ซึ่งสื่อความหมายของผ้าย้อมฮ่อม หรือย้อมครามได้อย่างดี ตอนที่เรียนจบตอนอายุ 22 ปี ก็ตั้งใจว่าอยากกลับไปทำงานผ้าทอ แต่ด้วยความที่เราจบด้านออกแบบผ้ามา จึงคิดว่าน่าจะทำเกี่ยวกับงานออกแบบผ้า โดยทำเป็นธุรกิจเล็กๆ จะดีกว่า เพราะตอนนั้นไม่อยากขอเงินพ่อแม่อีกแล้ว อยากหาเงินใช้ด้วยตัวเอง จึงนำความรู้ที่มี มาออกแบบตัดเย็บเสื้อผ้า และนำมาย้อมสีม่อฮ่อมและย้อมคราม จากนั้นก็ลองไปขายเพื่อนๆ ดูก่อน ปรากฏว่าเพื่อนๆ ก็นำไปลงโซเชียลมีเดียให้ จึงเริ่มนำเสื้อผ้าที่ทำขายโพสต์ลงในอินสตาแกรมบ้าง จากนั้นก็ไปออกบูธในงานขายสินค้า โดยทำเสื้อผ้าสไตล์วัยรุ่นที่ราคาไม่แพงมากนักไปขาย

เพราะมีจุดประสงค์อยากที่จะอนุรักษ์ภูมิปัญญาไทย เมื่อทำเสื้อผ้าย้อมสีฮ่อมไปสักพักหนึ่ง ก็ได้พบว่าเสื้อผ้าที่ย้อมสีฮ่อมนั้น ไม่ได้มีสีที่ย้อมจากต้นฮ่อมธรรมชาติเพียงอย่างเดียว แต่มีผ้าม่อฮ่อมที่ย้อมจากสีสังเคราะห์เพื่อธุรกิจด้วย ซึ่งต้นทุนมันจะแตกต่างกันมาก แต่ก็ยังเลือกตลาดที่เป็นคราฟต์หรืองานฝีมืออยู่ดี แม้ตอนทำออกมาจะทำได้น้อย มีต้นทุนสูง แถมราคาก็ยังสูงตามไปด้วย นอกจากนี้ยังต้องหาทาร์เก็ตลูกค้าใหม่อีก แต่ยังไงซะก็ยังตัดสินใจเลือกกลุ่มงานคราฟต์อยู่ดี แล้วยังไปเรียนรู้การย้อมสีฮ่อม ซึ่งจะมีขั้นตอนการก่อหม้อหรือเลี้ยงให้จุลินทรีย์ของสีฮ่อมที่จะย้อมยังมีชีวิตอยู่ จึงลงไปศึกษาว่าจะเลี้ยงยังไงเพื่อไม่ให้จุลินทรีย์มันตาย จะได้ย้อมสีเสื้อผ้าได้ติดดียิ่งขึ้น

การย้อมฮ่อมแตกต่างจากการย้อมเคมีหรือสีสังเคราะห์ เพราะการย้อมเคมี แค่เติมสีตามสูตรก็ย้อมผ้าได้แล้ว แต่การย้อมฮ่อมธรรมชาติจะขึ้นอยู่กับความเปรี้ยว ความเค็ม ความเป็นกรดด่าง สภาพอากาศ และอุณหภูมิเป็นสำคัญ เรียกว่าเป็นงานคราฟต์ที่มีความละเอียดประณีตมากกว่า จึงทำให้ต้นทุนในการผลิตสูงตามไปด้วย สมมติว่าใช้ต้นทุน 3,000 บาท ก็จะย้อมเสื้อโดยใช้วิธีย้อมฮ่อมได้แค่ 10 ตัวเท่านั้น ในขณะที่สีเคมีต้นทุน 3,000 บาท อาจจะย้อมเสื้อได้ 100 ตัว เป็นต้น ดังนั้นงานคราฟต์จึงมีราคาที่สูงกว่าเป็นธรรมดาค่ะ”

กุ๊กกิ๊ก บอกว่า เมื่อคิดดูแล้วว่างานคราฟต์ย้อมสีฮ่อมมีต้นทุนสูงขนาดนี้ เธอก็ควรจะใช้ผ้าดีๆ เช่น ผ้าทอหรือผ้าฝ้ายในการย้อมด้วย เพื่อเป็นการเพิ่มมูลค่าของสินค้าให้สูงขึ้น และมีคุณภาพที่ดีมากขึ้น

“ปัจจุบันนี้ กมล อินดิโก้ จึงมีทั้งผ้าฝ้ายที่ได้จากโรงงานซึ่งจะเลือกผ้าที่มีคุณภาพดีกว่าผ้าฝ้ายปกติทั่วไป สำหรับผ้าทออย่างฝ้ายทอมือที่นำมาย้อมนั้นก็จะมีคุณภาพที่ดีกว่าด้วย นอกจากนี้แบรนด์ของหนูยังมีงานปักและงานเขียนเทียนลงบนเนื้อผ้าด้วย เรียกว่าพยายามสร้างเรื่องราวลงบนผืนผ้าเพื่อให้เกิดความแปลกใหม่ขึ้นด้วย

ตั้งแต่ทำแบรนด์กมล อินดิโก้ มาถึงตอนนี้ก็เกือบ 3 ปีแล้วค่ะ กลุ่มลูกค้าส่วนใหญ่มีทั้งคนรุ่นใหม่ที่รักธรรมชาติ ชอบเดินทางท่องเที่ยว รักสุขภาพ แล้วยังมีกลุ่มลูกค้าซึ่งค่อนข้างมีฐานะอีกกลุ่มด้วย ทาร์เก็ตลูกค้าจึงมีตั้งแต่วัยเรียนมหาวิทยาลัยไปจนถึงวัยทำงาน แม้งานคราฟต์เป็นงานฝีมือที่มีขั้นตอนเยอะและราคาสูง แต่ลูกค้ากลุ่มนี้ก็จะเป็นกลุ่มที่ชอบงานคราฟต์จริงๆ พวกเขาจึงไม่เกี่ยงราคา ปัจจุบันนี้กลุ่มลูกค้าของแบรนด์ก็มีมากขึ้น จากแต่ก่อนจะทำเสื้อออกมาเป็นเซตๆ แต่ตอนนี้เมื่อลูกค้าเยอะขึ้น ก็เลยต้องรับงานแบบ เมด ทู ออร์เดอร์ มากขึ้นตามไปด้วย ซึ่งลูกค้าจะสามารถเลือกไซส์ เลือกสี และเลือกผ้าได้

ในอนาคตก็กำลังจะย้อมสีที่ได้จากธรรมชาติให้หลากหลายยิ่งขึ้น เช่น สีชมพูจากครั่ง สีเหลืองจากใบหูกวาง และสีน้ำตาลจากใบมะเกลือ และจะพัฒนาหาสีอื่นๆ เพิ่มขึ้นด้วยค่ะ เพราะลูกค้าจะสนใจสีธรรมชาติในโทนสีอื่นๆ เป็นพิเศษ นอกจากสีครามซึ่งเป็นสีเดิมที่ได้จากการย้อมฮ่อมหรือย้อมครามซึ่งมีมาแต่เดิม”

กุ๊กกิ๊กทิ้งท้ายว่า นอกจากนี้ธุรกิจของเธอยังช่วยสนับสนุนการสร้างงานในชุมชน ด้วยการส่งเสริมให้ชาวบ้านปลูกต้นฮ่อม และนำต้นฮ่อมมาทำเป็นฮ่อมเปียก จากนั้นเธอจะเป็นผู้รับซื้อเนื้อฮ่อมเปียกนี้มาใช้ในการก่อหม้อเลี้ยงจุลินทรีย์ในน้ำย้อมให้เติบโตเพื่อย้อมสีฮ่อมอีกที ซึ่งการก่อหม้อนี้เป็นการย้อมเย็นที่ไม่ต้องใช้ความร้อน และการย้อมเย็นนี้จะได้เฉดสีที่สวยแปลกตาไปคนละเฉด ต่างจากการย้อมแบบใช้ความร้อนซึ่งจะให้เฉดสีที่เข้มกว่า

“นอกจากนี้ยังติดต่อกับกลุ่มทอผ้าที่ จ.เชียงราย ด้วย เพราะเคยแวะไปเที่ยวที่นั่น จึงนำแบบของผ้าไปจ้างให้คนในชุมชนของที่นั่นทอผ้าให้ บางครั้งก็ส่งเส้นด้ายไปให้พวกเขาทอให้ก็มี เมื่อทอเสร็จก็จะเดินทางไปรับผ้าที่พวกเขาทอ มาออกแบบตัดเย็บเสื้อผ้าลายเอกลักษณ์ของชุมชนใน จ.เชียงราย ออกมาขายด้วยเช่นกัน

สำหรับการเปิดเวิร์กช็อป จะรับเวิร์กช็อปให้กับนักเรียนนักศึกษาที่ทำธีซิสหรือทำรายงาน โดยให้นักเรียนนักศึกษาเข้ามาเรียนรู้วิธีการย้อมฮ่อมและย้อมคราม พร้อมทั้งถ่ายคลิปวิดีโอโดยไม่คิดค่าใช้จ่ายใดๆ แต่หากเป็นนักท่องเที่ยวหรือคนที่ต้องการจะมาเรียนเพื่อนำไปต่อยอดธุรกิจหรือสร้างอาชีพของตัวเอง ก็จะมีคอร์สให้พวกเขาเลือกว่าอยากเรียนแบบไหน เช่น ถ้าเป็นกลุ่มนักท่องเที่ยวที่อยากจะทำแค่ผ้าเช็ดหน้า หรืออยากรู้ว่าการย้อมฮ่อมเป็นอย่างไร เราก็จะมีการสอนให้ค่ะ แล้วยังมีคอร์สการย้อมสีจากธรรมชาติโดยการต้ม รวมทั้งการก่อหม้อย้อมฮ่อมย้อมครามแบบย้อมเย็นก็มีด้วยเช่นกัน โดยจะเปิดคอร์สที่บ้านเลยค่ะ”…ติดตามได้ที่ FB/IG : Kamon_Indigo

การก้มทำงานทั้งวัน เสมือนกล้ามเนื้อคอและหลัง บ่า สะบักต้องทำงานหนักตลอดเวลา นอกเหนือจากกล้ามเนื้อต้องเกร็งทำงานหนักแล้ว ยังส่งผลถึงข้อต่อกระดูกและหมอนรองกระดูกคอที่ต้องแบกน้ำหนักมากกว่าปกติ หากอยู่ในท่าก้มคอ ซึ่งส่งผลให้ปวดคอ ปวดร้าวขึ้นศีรษะ ปวดกระบอกตา ปวดขมับ มึนศีรษะได้ เนื่องจากบริเวณคอเป็นส่วนที่มีหลอดเลือดไปเลี้ยงสมอง

หากกล้ามเนื้อเกร็งมาก หรือแนวกระดูกก้มไปทางด้านหน้าก็อาจทำให้บีบรัดหลอดเลือดได้ เพ็ญพิชชากร แสนคำ ผู้จัดการคลินิกกายภาพบำบัดอริยะ ชั้น 1 ไลฟ์เซ็นเตอร์ (อาคารคิวเฮ้าส์ ลุมพินี) ได้แนะนำท่าบริหารสำหรับคนที่ต้องก้มคอตลอดเวลานี้ว่า จะช่วยทำให้แก้ไขและป้องกันหลังค่อม แก้ไขและป้องกันกระดูกคอเสื่อม (ในระดับที่ไม่รุนแรง) จะช่วยการไหลเวียนของเลือดไปเลี้ยงสมองได้ดี ทำให้รู้สึกปลอดโปร่ง โล่งศีรษะ เพราะเลือดไหลเวียนไปเลี้ยงศีรษะได้มากขึ้น

ท่าบริหารเพื่อแก้อาการหลังค่อม กระตุ้นการไหลเวียนของเลือดไปเลี้ยงศีรษะ

1.เตรียมอุปกรณ์ คือยางยืดออกกำลังกาย

2.นั่งบนเก้าอี้ หรือนั่งขัดสมาธิกับพื้น นั่งหลังตรง แขม่วท้องเตรียม

3.จับยางยืดห่างจากกันประมาณ 1 ศอก แล้วยืดออกจากกันให้มีแรงตึงตัวเล็กน้อย

4.กางแขน งอศอกประมาณ 90 องศา ยกขึ้นเหนือศีรษะ ในขณะที่ดึงยางยืดแยกออกจากกันหายใจเข้าเตรียม หายใจออก แล้วเปิดไปด้านหลัง

5.จับความรู้สึกว่าสะบักทั้งสองข้างดึงเข้าหากัน (ยังคงแขม่วท้อง) โดยที่ยางยืดไม่ติดกับหลัง ค้างไว้สัก 2 ลมหายใจ แล้วค่อยๆ เลื่อนแขนขึ้นระดับศีรษะ

6.หายใจเข้าเตรียม หายใจออกค่อยๆ ดึงยางยืดลงอีกครั้ง โดยจับความรู้สึกที่สะบักทั้งสองข้าง ดึงเข้าหากัน

7.ทำประมาณ 5 ครั้ง/1 เซต วันละ 3 เซต

หากมีอาการขัดหรือเจ็บที่หัวไหล่ควรดึงยางยืดลงเพียงเล็กน้อยเท่าที่ไม่เจ็บ

คิง เพาเวอร์ มหานคร เปิดตัว “มหานคร สกายวอล์ค” (Mahanakhon Skywalk) มอบประสบการณ์การท่องเที่ยวเหนือระดับรูปแบบใหม่อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน กับการเปิดตัวแลนด์มาร์คท่องเที่ยวระดับโลกแห่งใหม่ของประเทศไทยใจกลางกรุงเทพมหานครที่เป็นจุดชมวิวชั้นดาดฟ้าแบบ 360 องศา ที่สูงที่สุดในประเทศไทย ที่ความสูงถึง 314 เมตร พร้อมเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการแล้ว

มหานคร สกายวอล์ค ตั้งอยู่บนชั้น 74, 75 และ 78 ของอาคารคิง เพาเวอร์ มหานคร โดยมีไฮไลท์อยู่ที่จุดชมวิวชั้นดาดฟ้าแบบ 360 องศา ทั้งภายในและภายนอกอาคาร ตื่นตาตื่นใจไปกับหนึ่งในพื้นกระจกลอยฟ้าขนาดใหญ่ที่สุดในโลก และ รูฟ ท็อปบาร์ (Rooftop Bar) ที่สูงที่สุดในประเทศไทย พร้อมโดยสารลิฟท์ความเร็วสูงที่มาพร้อมจอแอนิเมชั่นขนาดใหญ่ ที่จะพาทุกท่านขึ้นไปยังจุดชมวิวชั้น 74 ภายในระยะเวลาเพียง 50 วินาที! โดยตั้งเป้าสร้างปรากฎการณ์จุดหมายปลายทางท่องเที่ยวระดับสากลแห่งใหม่ และเป็น Global Landmark Destination ที่จะพลิกโฉมวงการท่องเที่ยวไทยให้ก้าวไกลสู่เวทีโลกอย่างแท้จริง

อัยยวัฒน์ ศรีวัฒนประภา ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร คิง เพาเวอร์ มหานคร กล่าวว่า มหานคร สกายวอล์ค เป็นอีกหนึ่งก้าวสำคัญและความภาคภูมิใจของ คิง เพาเวอร์ บริษัทของคนไทย ที่พร้อมยกระดับภาพลักษณ์การท่องเที่ยวของไทย ด้วยการสร้างปรากฎการณ์ใหม่ด้านเดสติเนชั่นแห่งการท่องเที่ยวระดับโลก กับสถานที่ท่องเที่ยวใหม่ล่าสุดใจกลางกรุงเทพมหานคร กับจุดชมวิวชั้นดาดฟ้าแบบ 360 องศา และ Rooftop Bar ที่สูงที่สุดในประเทศไทย ด้วยความสูงถึง 314 เมตร เหนือพื้นดิน พร้อมประสบการณ์การท่องเที่ยวที่สร้างความตื่นตาตื่นใจ และความประทับใจให้กับนักท่องเที่ยวให้ได้เห็นความงดงามของกรุงเทพมหานครในมุมมองใหม่

“เราตั้งเป้าให้มหานคร สกายวอล์ค เป็นจุดหมายปลายทางของนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทย และต่างชาติ เพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจ และการใช้จ่ายภายในประเทศในระยะยาว พร้อมทั้งเสริมสร้างภาพลักษณ์อันดีให้กับอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวไทย และธุรกิจค้าปลีกในประเทศอย่างยั่งยืน ผมเชื่อว่า การท่องเที่ยวไม่เพียงแต่เป็นปัจจัยสำคัญในการผลักดัน และขับเคลื่อนเศรษฐกิจของประเทศเท่านั้น แต่ยังเป็นประตูสู่การสร้างความเชื่อมั่นอย่างยั่งยืน และส่งเสริมภาพลักษณ์อันดีของประเทศไทยไปสู่สายตาประชาคมโลกอีกด้วย”อัยยวัฒน์กล่าว

มหานคร สกายวอล์ค ประกอบด้วย

1.ชั้น 1: ล็อบบี้ ทางเข้าหลัก และเป็นจุดจำหน่ายบัตรเข้าชมมหานคร สกายวอล์ค ตกแต่งด้วยเรื่องราวของกรุงเทพมหานครตลอดทางเดินก่อนถึงลิฟท์ความเร็วสูงที่จะนำท่านขึ้นไปยังชั้น 74 ภายใน 50 วินาที

2.ชั้น 74: จุดชมวิวภายในอาคาร (Indoor Observation Deck) เพลิดเพลินไปกับความงามของสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญในกรุงเทพมหานครผ่านระบบเทคโนโลยี AR (Augmented Reality) กับมุมมองกรุงเทพมหานคร แบบ 360 องศา พร้อมส่งโปสการ์ดจากตู้ไปรษณีย์ ที่สูงที่สุดในประเทศไทย

3.ชั้น 75: บริเวณชั้นลอย ห้องน้ำ และจุดขึ้นลิฟท์แก้ว

4.ชั้น 78: ชั้นดาดฟ้า (Rooftop) และจุดชมวิวภายนอกอาคาร (Outdoor Observation Deck) โดยมีไฮไลท์คือ

– พื้นกระจกลอยฟ้า (Glass Tray) ซึ่งเป็นหนึ่งในพื้นกระจกลอยฟ้าที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก สูงเหนือพื้น 310 เมตร

– จุดชมวิวชั้นดาดฟ้าแบบ 360 องศา ซึ่งเป็นจุดสูงสุดที่ยืนได้ในกรุงเทพมหานคร เดอะ พีค (The Peak) ที่มีความสูงเหนือพื้นถึง 314 เมตร

– รูฟท็อปบาร์ (Rooftop Bar) ที่สูงที่สุดในประเทศไทย พร้อมเครื่องดื่มและค็อกเทลสูตรพิเศษ

มหานคร สกายวอล์ค เปิดให้บริการในเวลา 10.00 – 24.00 น. (เปิดให้เข้าชมรอบสุดท้าย 23.00 น.) สามารถเดินทางมาโดยรถไฟฟ้าบีทีเอส ลงสถานีช่องนนทรี ทางออกหมายเลข 3

บัตรเข้าชม แบ่งเป็น 2 ประเภท ดังนี้

น้องแพรว-สุภาภรณ์ สามาทาน สาวน้อยร่างเล็ก วัย 28 ปี ผู้มุ่งมั่นและรักงานเขียน เพียรพยายามบนเส้นทางนี้จนสามารถออกนิยายพ็อกเกตบุ๊กมาได้ 3 เล่ม แม้ร่างกายจะไม่ค่อยแข็งแรงด้วยว่ามีโรคประจำตัวมาแต่เล็กแต่น้อย แต่กำลังใจนั้นแสนจะมุ่งมั่นไม่ยอมแพ้ หลังจากจบปริญญาตรีจากคณะรัฐประสานศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช เธอก็ไม่ทำงานที่ไหนเลย โดยทำงานเขียนหนังสือแบบเต็มเวลา และโชคดีที่ทางบ้านทั้งคุณพ่อคุณแม่ก็สนับสนุนให้เธอทำสิ่งที่รักอย่างเต็มที่

น้องแพรว เริ่มเขียนหนังสืออย่างจริงจังมาตั้งแต่ 4 ปีที่แล้ว ใช้นามปากกาว่า“บุญฐิสา” โดยเธอจะชอบงานเขียนนิยายแนวแฟนตาซีเหนือจริง โดยออกเล่มแรกชื่อปางบุญ มีเนื้อหาแนวผีๆ แฟนตาซี เล่มนี้ออกโดยสำนักพิมพ์แจ่มใส เล่มที่สองเรื่องอมฤตรส เป็นแนวแฟนตาซี เรื่องราวของครุฑและนาค เล่มที่ 3 กำลังจะออกปลายปีนี้คือเรื่อง ขอใจไม่ให้รัก ถือเป็นการฉีกแนวจาก 2 เล่มแรก เพราะเรื่องนี้เป็นแนวรักหวานแหวว สำหรับปีหน้าเธอวางแผนที่จะเขียนเล่มที่ 4 ชื่อกงโลกันต์ ที่เนื้อหาจะคล้ายกับภาคต่อของเรื่อง อมฤตรส

แรงบันดาลใจในการเขียนนิยายของเธอนั้น เริ่มมาจากนิสัยรักการอ่านมาตั้งแต่ยังเด็ก โดยเฉพาะงานแนวแฟนตาซี ผีๆ เหนือจริง หรือลึกลับนั้นเธอจะชอบมาก นักเขียนที่เธอชื่นชอบมีทั้ง หมอพงศกร กิ่งฉัตรอลินา และทมยันตี โดยเฉพาะเรื่องทางรัก

แต่ละเรื่องแต่ละเล่ม เธอจะใช้เวลาเขียนนาน 1-2 ปี โดยเธอจะเข้าเวิร์กช็อปบ่อยๆ เวลาที่สำนักพิมพ์หลายแห่งจัด เช่น ของสำนักพิมพ์แจ่มใสเปิดเธอก็จะไปเข้าคอร์สแล้วก็กลับไปเขียน สมัครมาเกือบ 100 คน คัดเหลือ 20 คน โดยวัตถุดิบในการเขียนนั้นเธอจะนำมาจากเรื่องใกล้ตัวต่อยอดมาจากจินตนาการของเธอ เล่มแรกส่งให้สำนักพิมพ์แจ่มใสก็แก้ไขกันนานหลายเดือน

“เล่มแรกมันยากมากสำหรับคนที่ไม่เคยมีประสบการณ์มาเลย แก้อยู่ 3-4 รอบ เกือบถอดใจไปแล้ว แต่ละเล่มใช้เวลานานเป็นปี ต้องค้นหาข้อมูลนาน เช่นเรื่อง อมฤตรสต้องไปหาตำนานเกี่ยวกับครุฑและนาคอ่านจากหนังสือเก่าๆ ประวัติศาสตร์ภพภูมิต่างๆ หาข้อมูลกันนานเป็นปี แต่โชคดีที่ชอบเขียนไดอารี่ จดบันทึกมาแต่เด็ก เวลาเจออะไรที่น่าสนใจก็บันทึกไว้เก็บเป็นข้อมูลเอาไว้ใช้ได้” เธอเล่าอย่างตั้งใจ

เธอบอกว่าโชคดีที่ครอบครัวเข้าใจที่บ้านทำสวนผลไม้ แต่ด้วยร่างกายที่ไม่ค่อยแข็งแรงมากนัก คุณพ่อคุณแม่จึงไม่ให้ไปช่วยงานที่สวนเลย เปิดโอกาสให้เธอได้เขียนหนังสืออย่างเต็มที่ส่วนอาการไม่สบายก็รักษาไปตามอาการ ซึ่งตอนนี้โดยรวมก็ดีขึ้นเยอะหลายๆ เดือนจึงจะไปหาหมอสักครั้ง

ทางด้านงานเขียนนั้น น้องแพรวบอกว่าจะพยายามรักษาวินัยโดยให้มีงานออกมาปีละ 1 เล่ม โดยเธอจะใช้เวลาในการเขียนหนังสือช่วงกลางคืน เพราะเงียบสงบทำให้มีสมาธิดีกว่าเขียนตอนกลางวัน ซึ่งจะวอกแวกง่ายกว่า

“ทุกวันนี้เวลาที่มีสำนักพิมพ์หรือนักเขียนใด จัดอบรมนักเขียน เธอมักจะสมัครมาเรียนทุกครั้งเพราะอยากได้ความรู้เอามาปรับใช้กับงานเขียนของเธอ เพราะเธอตั้งใจที่จะจริงจังในอาชีพนักเขียน เพราะสุขภาพหนูก็ไม่ค่อยดี จะไปทำงานออฟฟิศประจำก็ลำบาก จะไปค้าขายอะไรก็คงไม่เหมาะ ในเมื่อชอบการเขียนหนังสือก็มุ่งมั่นเอาให้เต็มที่สุดๆ ไปเลย ถ้าพรสวรรค์เรามีน้อยก็อาศัยพรแสวงช่วยอีกแรงได้ค่า ความพยายามอยู่ที่ไหนหนูเชื่อว่าความสำเร็จจะเกิดขึ้นได้ค่า” เธอกล่าวด้วยรอยยิ้ม

รากฐานของศิลปะสมัยใหม่และศิลปะร่วมสมัยของไทยมีการก่อเกิดและดำเนินไปอย่างต่อเนื่องเป็นเวลายาวนานจากอดีตถึงปัจจุบัน

จุดหนึ่งที่เป็นหมุดหมายวัดถึงพัฒนาการและการวิวัฒน์ของศิลปะร่วมสมัยของไทย นั่นก็คือรางวัลในการประกวดศิลปะต่างๆ ที่ถูกจัดขึ้นอย่างต่อเนื่องยาวนาน การประกวดจิตรกรรมบัวหลวงที่จัดมาอย่างต่อเนื่องเวลากว่า 40 ปี ก็น่าจะเป็นรางวัลหนึ่งที่สามารถสะท้อนภาพเหล่านี้ออกมาได้

นิทรรศการ “Beyond Artistic Boundary :ความงามข้ามขอบเขต” จึงเป็นความน่าสนใจอย่างยิ่งยวด เนื่องจากเป็นการรวบรวมผลงานของศิลปินเมื่อครั้งได้รับรางวัลจิตรกรรมบัวหลวง และผลงานผลงานที่สร้างสรรค์ใหม่ที่ยังไม่เคยจัดแสดงที่ใดมาก่อนอีก 1 ชิ้น เพื่อแสดงถึงความเคลื่อนไหวของงานศิลปะที่มีการเปลี่ยนแปลงไปตามยุคสมัย อีกทั้งเป็นการยกย่องเชิดชูเกียรติ และเป็นกำลังใจให้แก่ศิลปินในการสร้างสรรค์ผลงานศิลปะต่อไป

หากย้อนถอยหลังกลับไปสู่อดีต รางวัลจิตรกรรมบัวหลวง มีศิลปินที่ได้รับรางวัลถึง 224 คน ซึ่งปัจจุบันศิลปินที่เคยได้รับรางวัลบ้างสามารถก้าวสู่เกียรติยศแห่งชีวิตเป็นศิลปินแห่งชาติ บางคนสร้างสรรค์ผลงานอย่างต่อเนื่อง มีการพัฒนาความสามารถจนเป็นที่ยอมรับทั้งในประเทศและต่างประเทศ

ได้เดินดูผลงานศิลปะที่คัดเลือกศิลปินจากอดีต 46 คน มีผลงานที่ร่วมจัดแสดงจำนวน 83 รูป อาทิ อิทธิพล ตั้งโฉลกปรีชา เถาทอง เกียรติศักดิ์ ชานนนารถ เฉลิมชัย โฆษิตพิพัฒน์ ปัญญา วิจินธนสาร ประสงค์ ลือเมือง ญาณวิทย์ กุญแจทอง ชาติชายปุยเปีย วิโชค มุกดามณี ถาวร โกอุดมวิทย์ ปริญญา ตันติสุข และไพโรจน์ วังบอน เป็นต้น

ในวันเปิดนิทรรศการ วีระ โรจน์พจนรัตน์ รมว.วัฒนธรรม กล่าวว่า นิทรรศการชุดนี้นับว่าเป็นอีกหนึ่งนิทรรศการที่ขับเคลื่อนงานศิลปะให้เกิดมูลค่าเพิ่มมากขึ้นในสังคม อีกทั้งยังเป็นส่วนหนึ่งในการสร้างรายได้ให้กับประเทศไทย ยังทำให้เห็นถึงวิวัฒนาการและการเปลี่ยนแปลงในการพัฒนางานศิลปะในแต่ละยุคสมัย ให้วงการศิลปะมีความก้าวหน้า เพื่อเป็นแรงบันดาลใจให้กับศิลปินได้นำไปพัฒนาผลงาน

จากการได้เดินชมผลงานศิลปะที่จัดแสดงในครั้งนี้ อาทิ ภาพมุมหนึ่งของชีวิตไทย และภาพการเปลี่ยนแปลงภายใน ผลงานของเฉลิมชัยโฆษิตพิพัฒน์ ภาพแสงและเงา ผลงานของปรีชา เถาทอง ภาพยมกปาฏิหาริย์ ผลงานของอนุวัฒน์ ลัดดาวัลย์ ภาพค่าน้ำนม ผลงานของนพวงษ์ เบ้าทอง ภาพความหวัง ผลงานของ ผศ.อภิชัย ภิรมย์รักษ์ ฯลฯ จะเห็นได้ถึงศิลปกรรมร่วมสมัยของไทยที่โดดเด่นเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว

เฉลิมชัย โฆษิตพิพัฒน์ ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (จิตรกรรม) ได้ย้อนความหลังในการประกวดและได้รับรางวัลนี้เมื่อครั้งอดีตว่า เขาเองคือหนึ่งในศิลปินที่เคยส่งผลงานเข้าประกวดที่มูลนิธิบัวหลวง ที่จัดขึ้นเป็นครั้งที่ 3 หรือในปี 2520 ได้ส่งผลงานที่ชื่อว่า “มุมหนึ่งของชีวิตไทย” ที่สะท้อนเรื่องราวของผู้คนในระเบียงวัดโพธิ์ในระหว่างรอการทำบุญ มีทั้งการพูดคุย หรือการทานขนมที่หาบเร่มาขาย แสดงให้เห็นถึงวิถีชีวิตคนไทยสมัยนั้น โดยตัวรูปวาดใช้สีฝุ่นบนกระดาษสา

ในการประกวดสมัยก่อน เฉลิมชัยเท้าความหลังและตั้งข้อสังเกตอย่างน่าสนใจว่า ผลงานที่ส่งเข้าแข่งขันส่วนใหญ่จะเป็นรูปพระพุทธเจ้า หรือรูปโบราณๆ รูปแบบเดิมๆ จนมาถึงสมัยของเขาเอง มีความรู้สึกอยากจะทำอะไรให้ดูแปลกใหม่ จึงเหมือนบุกเบิกให้งานศิลปะมีความคิดที่หลากหลายมากขึ้น มีความเป็นไทยที่สามารถก้าวไปสู่สากลได้ ดังนั้น เวทีการประกวดจึงสำคัญ เพราะนอกจากจะมีชื่อเสียง ยังสร้างรายได้ตามอีกด้วย

การส่งเสริมให้ศิลปินรุ่นใหม่เกิดการพัฒนามีทักษะ แนวคิด และความสามารถในการสร้างสรรค์ผลงานด้านจิตรกรรมให้มีคุณภาพและมีคุณค่า รางวัลจิตรกรรมบัวหลวง จึงมีผู้ส่งผลงานเข้าประกวดเป็นจำนวนมากทุกปี ทำให้เห็นถึงการเปลี่ยนผ่านของศิลปะในแต่ละยุค ความคิดสร้างสรรค์และฝีมือของศิลปิน ยามีล๊ะ หะยี ที่เคยส่งผลงานเข้าประกวดในปี 2558 และได้รับรางวัลที่ 1 ประเภทจิตรกรรมร่วมสมัย ขยายความถึงงานของเธอว่า เป็นงานเย็บปักที่สะท้อนภาพบทบาทและหน้าที่ของสตรีมุสลิมที่มีต่อครอบครัว และสถานการณ์ของสตรีมุสลิมในบริบทของสังคมร่วมสมัยแห่งโลกปัจจุบัน ในการศึกษาเกี่ยวกับหลักคำสอนศาสนา เพื่อนำมาขัดเกลาจิตใจของตนเอง

ส่วนผลงานในปัจจุบันที่ชื่อว่า “ความสุข…ความปรารถนา” เธอยังคงรูปแบบในการสะท้อนบทบาทของสตรีมุสลิม แต่เป็นบทบาทของผู้ที่จะเป็นแม่ การแต่งงาน และการละหมาดของผู้หญิง ให้เห็นเป็นนามธรรม เพื่อให้คนดูได้จินตนาการถึงสถานะของผู้หญิง ความปรารถนาและความเพ้อฝัน

“ดังนั้นการทำงานศิลปะไม่ว่าจะด้านใด ตัวศิลปินต้องมีการพัฒนาฝีมืออยู่เสมอ เพราะมีศิลปินรุ่นใหม่เกิดขึ้นอยู่เรื่อยๆ เพื่อให้เราได้อยู่รอดในการทำความฝันและความตั้งใจต่อไป”

นอกจากนี้ ยังมีโครงการดาวเด่นบัวหลวง ครั้งที่ 11 ในเดือน ธ.ค.นี้ ที่เปิดโอกาสให้เยาวชนเข้ามาเรียนรู้ สร้างสรรค์ผลงานศิลปะร่วมกันแล้ว ยังได้ช่วยกระตุ้นให้ประชาชนทั่วไปเกิดความสนใจและเข้าใจในงานศิลปะมากขึ้นอีกด้วย

สำหรับนิทรรศการ “Beyond Artistic Boundary: ความงามข้ามขอบเขต” จัดแสดงที่หอศิลป์สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ผ่านฟ้า กทม. จนถึงวันที่ 8 ม.ค. 2562 เวลา 10.00-19.00 น. (ยกเว้นวันพุธ) หรือติดตามรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ http://www.queengallery.org และ http://facebook.com/ queengallerybkk/ โทร. 02-281-5360-1

“ภาคภูมิใจทุกครั้ง ที่ทำให้เพลงชาติไทยกระหึ่มดังในต่างแดน”ความรู้สึกของฮีโร่นักกีฬา ซึ่งได้ร่วมการแข่งขัน เอเชียนพาราเกมส์ 2018 ระหว่างวันที่ 6-13 ต.ค.ที่จบไปเมื่อเร็วๆ นี้ ณ ประเทศอินโดนีเซีย

สายสุนีย์ จ๊ะนะ นักกีฬาวีลแชร์ฟันดาบมือวางอันดับ 1 ของโลก กล่าวถึงการแข่งขันครั้งล่าสุด ปีนี้ทำได้ถึง 6 รายการ ตามเป้าหมายที่ตั้งไว้ และยังถือเป็นการสร้างประวัติศาสตร์ในชีวิตของตัวเอง ซึ่งที่ผ่านมาไม่เคยได้ถึง 6 เหรียญ เพราะกติกากำหนดให้ลงเล่นได้ 4 รายการ แต่ครั้งนี้เจ้าภาพให้เล่นได้ถึง 6 รายการ การเตรียมความพร้อมในครั้งนี้ จึงทุ่มเทเวลาฝึกซ้อมเก็บตัวร่วมปีเลยทีเดียว

โดยได้รับการสนับสนุนจากการกีฬาแห่งประเทศไทย สมาคมกีฬาคนพิการแห่งประเทศไทย และเดอะมอลล์ กรุ๊ป บริษัทที่ทำงานในเวลานี้ ซึ่งมีนโยบายการรับพนักงานผู้พิการเข้าทำงาน ตามกฎหมาย มาตรา 33 แห่งพระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ พ.ศ. 2550 มีพนักงานผู้พิการทั้งหมด 109 คน เป็นพนักงานผู้มีความสามารถพิเศษด้านศิลปะ จำนวน 22 คน และความสามารถพิเศษด้านกีฬาจำนวน 87 คน โดยปฏิบัติงานอยู่ในตำแหน่งวิทยากร สังกัด ฝ่ายพัฒนาบุคลากร กลุ่มทรัพยากรบุคคล

ที่ผ่านมาพนักงานนักกีฬาเดอะมอลล์ กรุ๊ป สามารถสร้างชื่อเสียงให้กับประเทศไทยมาอย่างต่อเนื่องโดยเฉพาะการเข้าร่วมในการแข่งขันกีฬาระดับโลก อาทิ การแข่งขันพาราลิมปิก 2012 พนักงานนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันจำนวน 4 คน

สายสุนีย์ กับตำแหน่งพนักงานนักกีฬาวัย 44 ปี ทำงานรับผิดชอบหน้าที่ “นักสร้างแรงบันดาลใจ” แผนกทรัพยากรมนุษย์ เดอะมอลล์ กรุ๊ป เส้นทางนักกีฬาเริ่มต้นเล่นกีฬาวีลแชร์บาสเกตบอล และทุกๆ ครั้งในการพูดเพื่อให้กำลังใจ และสร้างแรงบันดาลใจแก่สังคม “แวว สายสุนีย์” จะเล่าย้อนไปในช่วงวัย 17 ปี เมื่อชีวิตพลิกผันประสบอุบัติเหตุถูกคนเมาขับรถชน และร่างกายพิการนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

“ช่วงเอวลงไปไม่มีความรู้สึกเลยค่ะ เคยคิดฆ่าตัวตาย ชีวิตรู้สึกไร้ความหวังอยู่ถึง 4 ปีเลยนะคะ แล้วชีวิตก็พบเส้นทางใหม่ เมื่อได้ไปฝึกอาชีพที่ศูนย์ฟื้นฟูคนพิการหยาดฝน อ.แม่แตง จ.เชียงใหม่ การอยู่ในสังคมคนพิการก็ทำให้เรามองเห็นภาพในอีกมุมดีๆ เลยค่ะ เราไม่ได้เป็นหนึ่งเดียวในโลกที่พิการ การยอมรับตัวเองจึงเริ่มเกิดขึ้นได้ และกีฬาคือแรงบันดาลใจใหม่ในชีวิต จากรุ่นพี่ที่นี่เล่นเทนนิสติดทีมชาติ เขาได้เหรียญรางวัล ได้เงินมาช่วยเลี้ยงครอบครัว การเล่นกีฬาสร้างเป้าหมายใหม่ว่าโอกาสดีๆ จะต้องกลับมาหาเราอีกครั้ง

หลังจากนั้นอีก 1 ปี ก็ได้ฝึกกีฬาฟันดาบกับนักกีฬาทีมชาติ พล.ท.ชาติชาย เกษมวงศ์ อุปนายกสมาคมฟันดาบสมัครเล่นแห่งประเทศไทย จากกีฬาประเภททีม เปลี่ยนมาเล่นกีฬาประเภทเดี่ยว ซึ่งความสำเร็จสร้างได้จากตัวเราล้วนๆ มีความอดทน มีระเบียบวินัย เป้าหมายของนักกีฬาทุกคนคือการติดทีมชาติ ดิฉันก็ทำได้เมื่ออายุ 23 ปี และเป้าหมายต่อไปคือเหรียญทอง ดิฉันลงแข่งกีฬาเฟสปิก สนามแรกระดับเอเชียสามารถทำได้ 2 เหรียญทองค่ะ”

สายสุนีย์ เล่าอย่างภูมิใจ กีฬาฟันดาบเน้นการใช้สมาธิ ความว่องไว ทักษะในการแก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้า

“เปลี่ยนชีวิตจากอยากตายกลายเป็นความมุ่งมั่นค่ะ สนามต่อไปคือพาราลิมปิก หรือโอลิมปิกของคนพิการ ปี 2020 ที่ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งจะเป็นการแข่งขันรายการใหญ่ที่สุดในชีวิตนักกีฬาทุกคน ดิฉันตั้งเป้าไว้ค่ะว่าจะพยายามทำคะแนนสะสม เพื่อให้ได้สิทธิไปแข่งขันที่นักกีฬาทุกๆ คนล้วนมุ่งมั่นอยากไปแข่งขัน และคว้าเหรียญกลับมาให้ได้

การต่อสู้แบบประชิดตัว คนพิการเล่นกีฬานี้ได้ยากค่ะเพราะคู่ต่อสู่ห่างจากเราเพียง 1 ศอกเท่านั้นเอง ความฉลาดไหวพริบต้องดึงออกมาใช้แก้ไขสถานการณ์ ไม่ใช่แค่ร่างการแข็งแแกร่งเพียงเท่านั้น เพราะทุกคนก็ฝึกซ้อมมาหนักพอๆ กัน แต่สิ่งที่ยากที่สุดคือความเข้าใจ และอ่านคู่ต่อสู้ให้ออกค่ะ แพ้ชนะวัดกันที่ความคิด ต้องมองให้เป็นว่าเขาเล่นแบบไหน

ร่างกายเจ็บปวดทุกครั้งที่แข่งขัน การแข่งขันครั้งนี้เอ็นฉีกที่ข้อศอก แต่เราสร้างร่างกายให้แข็งแกร่งได้ค่ะ ดิฉันเลือกฝึกซ้อมแค่ 70-80% ซึ่งเป็นหลักการใช้ชีวิต ร่างกายไม่เต็มร้อย แต่หัวใจเราทำให้เต็มที่ได้”

ทั้งหมดเป็นผลของความพยายามที่แสดงให้เห็นว่า ความพิการทางร่างกายไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการดำเนินชีวิตเลย

สายสุนีย์ ยอมรับว่าในสนามแข่งขันมีความกดดันมาก คู่แข่งขันคือจีน ซึ่งเป็นมหาอำนาจในด้านกีฬา และทุกๆ รายการ ก็ต้องเจอจีน ทำให้มีความกดดันมาก

ความสำเร็จในการแข่งขันปีล่าสุด เดอะมอลล์ กรุ๊ป ได้จัดพิธีเชิดชูเกียรติ และมอบรางวัลรวมมูลค่ากว่า 1 ล้านบาท เป็นขวัญและกำลังใจ ให้แก่คณะพนักงานในฐานะนักกีฬาทีมชาติไทย จำนวน 41 คน จากทัพนักกีฬาไทยกว่า 237 คนในการแข่งขันเอเชียนพาราเกมส์ 2018 โดยพนักงานนักกีฬาของเดอะมอลล์ กรุ๊ป สามารถคว้าเหรียญรางวัลมาได้ ประกอบด้วยเหรียญทอง 7 เหรียญ เหรียญเงิน 13 เหรียญ เหรียญทองแดง 18 เหรียญ รวมทั้งสิ้น 38 เหรียญ ประจักษ์ต่อสาธารณชนทั้งในทวีปเอเชีย และทั่วโลก ในมหกรรมการแข่งขันกีฬาของคนพิการยิ่งใหญ่ที่สุดในเอเชีย

โดยมีคณะผู้บริหารร่วมแสดงความยินดีต้อนรับฮีไร่พนักงานนักกีฬา กฤษณา อัมพุช รองประธานกรรมการ กล่าวว่า เดอะมอลล์ กรุ๊ป สนับสนุนพนักงานในการแข่งขันเอเชียนพาราเกมส์ 2014 พนักงานนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันจำนวน 48 คน การแข่งขันพาราลิมปิก 2016 พนักงานนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมด 8 คน ล่าสุดได้รับคัดเลือกให้ไปปฏิบัติหน้าที่ตัวแทนประเทศในฐานะนักกีฬาทีมชาติไทย กับการแข่งขันกีฬาเอเชียนพาราเกมส์ 2018 ณ ประเทศอินโดนีเซียที่ผ่านมา จำนวน 41 คน จากทัพนักกีฬาไทยจำนวน 237 คน โดยคณะพนักงานนักกีฬาของเดอะมอลล์ กรุ๊ป สามารถคว้าเหรียญรางวัลมาได้รวมทั้งสิ้น 38 เหรียญ

ประกอบไปด้วย 7 เหรียญทอง 13 เหรียญเงิน 18 เหรียญทองแดง โดยพนักงานนักกีฬาเดอะมอลล์ คว้า 7 เหรียญทอง ได้แก่ วิษณุ ฮวดประดิษฐ์ กับ 2 เหรียญทอง จากกีฬาบ็อกเซีย อนุรักษ์ ลาววงษ์ กับ 2 เหรียญทอง จากกีฬาเทเบิลเทนนิส 2 เหรียญทอง จากกีฬาเทเบิลเทนนิสโดย วันชัย ชัยวุฒิ ภัทรวดี วราฤทธิ์ดำรงกุล

นักกีฬาคว้าเหรียญรางวัลมากที่สุดมากถึง 6 เหรียญ มาจากกีฬาฟันดาบ ได้แก่ สายสุนีย์ จ๊ะนะ มือวางอันดับ 1 ของโลกวีลแชร์ฟันดาบ แบ่งเป็น 1 เหรียญทอง ประเภทเอเป้บุคคลหญิง 2 เหรียญเงิน ประเภทดาบฟอยล์ และดาบเซเบอร์บุคคล 3 เหรียญทองแดง ประเภททีมหญิงดาบเอเป้ ดาบฟอยล์ และดาบเซเบอร์

อัมพวา ใช่ว่าจะมีแหล่งท่องเที่ยวแค่ตลาดน้ำอัมพวาเท่านั้น แต่ยังมีแหล่งท่องเที่ยวที่น่าสนใจอีกมากมาย หนึ่งในนั้นก็คือ บ้านแมวไทย (ศูนย์อนุรักษ์แมวไทยโบราณ) ตั้งอยู่ที่ ต.แควอ้อม อ.อัมพวา จ.สมุทรสงคราม ที่รวบรวมพันธุ์แมวไทยหายากไว้มากมายหลายสายพันธุ์

ศูนย์อนุรักษ์แมวไทยโบราณ หรือ บ้านแมวไทย เป็นสถานที่ที่เหมาะกับผู้ที่รักแมว และสนใจการเลี้ยงแมว โดยเฉพาะแมวไทยสายพันธุ์แท้ดั้งเดิม ซึ่งในสมัยรัชกาลที่ 5 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงเล็งเห็นว่าแมวไทยเป็นสัญลักษณ์ของชาติ จึงได้พระราชทานแมวไทยให้ประเทศเพื่อนบ้านหลายประเทศ รวมถึงประเทศอังกฤษ โดยพระองค์ทรงมอบแมวไทยสายวิเชียรมาศคู่หนึ่งให้แก่ประเทศอังกฤษ โดยเจ้าเหมียวคู่นั้นได้ถูกนำไปประกวดแมวโลกและได้รางวัลชนะเลิศ จากนั้นมาแมววิเชียรมาศก็มีชื่อเสียงขจรไปไกลเลยทีเดียว จนกระทั่งได้จดทะเบียนเป็นสัตว์พันธุ์แท้ของโลกในชื่อว่า Siamese Cat แมวไทยจึงได้ถูกยอมรับว่าเป็นแมวขนสั้นที่สวยสง่าที่สุดในโลกในเวลาต่อมา

ศูนย์อนุรักษ์แมวไทยโบราณแห่งนี้ จึงเป็นสถานที่ที่เหมาะแก่การศึกษาหาความรู้เรื่องแมวไทยพร้อมทั้งยังเป็นแรงส่งเสริมและสนับสนุนการอนุรักษ์แมว และอยู่คู่เป็นสมบัติของชาติตลอดไป

จากจุดเริ่มต้นที่ คุณลุงกำนันปรีชา พุคคะบุตร ผู้รักแมวไทยมาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก และได้รวบรวมแมวไทย จนตั้งเป็นศูนย์อนุรักษ์แมวไทยนี้ขึ้นมา และเป็นผู้ดูแลศูนย์อนุรักษ์แมวไทยโบราณด้วยใจรัก ลุงปรีชาให้ความรักเอาใจใส่กับแมวเหล่านี้เสมอมา โดยเฉพาะแมวไทยสายพันธุ์วิเชียรมาศที่เลี้ยงมาตั้งแต่เป็นเด็กนี่เอง จึงมีความเชี่ยวชาญและเกิดการรวมตัวของเพื่อนที่นิยมเลี้ยงแมวไทยด้วยกัน เพื่อเผยแพร่ความรู้ ค้นคว้าวิจัย และเปลี่ยนความคิดเห็นกันนับแต่นั้นเป็นต้นมา

ภายในบ้านแมวไทย มีเรือนเพาะเลี้ยงแมวไทยแบ่งเป็นกรงเลี้ยงแมวไทยประเภทต่างๆ ซึ่งมีความสะอาดสะอ้าน บรรยากาศโปร่งโล่งเย็นสบาย อากาศถ่ายเทสะดวก โดยแบ่งเป็นกรงสำหรับใช้เลี้ยงแมวไทยสายพันธุ์ต่างๆ อย่างเป็นสัดส่วน พร้อมกับมีป้ายบรรยายเกี่ยวกับคุณลักษณะของแมวไทยโบราณทั้งที่ยังคงมีอยู่และสูญพันธุ์ไปแล้ว เหมาะแก่การมาศึกษาหาความรู้เกี่ยวกับแมวไทยโบราณอย่างยิ่ง

ในอดีตนั้นในสมุดข่อยโบราณได้กล่าวถึงแมวไทยไว้ทั้งหมด 23 สายพันธุ์ เป็นแมวให้คุณ 17 ชนิด และแมวร้ายให้โทษอีก 6 ชนิด ปัจจุบันแมวไทยพันธุ์โบราณนั้นสูญพันธุ์ไปแล้วถึง 13 สายพันธุ์ และยังคงเหลือให้ชมในปัจจุบันเพียง 5 สายพันธุ์เท่านั้น ได้แก่ แมววิเชียรมาศ แมวสีสวาด แมวศุภลักษณ์ แมวโกนจา และแมวขาวมณี ซึ่งสามารถชมได้ที่ศูนย์อนุรักษ์แมวไทยโบราณแห่งนี้

โดยแมวทั้ง 5 สายพันธุ์มีลักษณะดังนี้

แมววิเชียรมาศ (Siamese) – เป็นแมวที่คนไทยเลี้ยงไว้ในพระราชสำนัก เพราะถือว่าเป็นแมวนำโชคลาภ มีลักษณะเด่น คือ มีตาสีฟ้าสดใส ลำตัวเป็นสีครีม มีแต้มสีเข้มหรือที่เรียกว่าแต้มสีครั่งตามบริเวณใบหน้าและลำตัวรวม 9 ตำแหน่ง

แมวสีสวาด หรือแมวโคราช (Silver Blue) – เป็นแมวที่ถูกใช้ในพิธีแห่นางแมวขอฝนในสมัยโบราณ ถูกเรียกตามถิ่นกำเนิดคือบริเวณ อ.พิมาย จ.นครราชสีมา เป็นแมวที่ถือว่าเป็นแมวโชคลาภเพราะมีขนคล้ายสีเมฆ ตาสีเหลืองอมเขียว

แมวศุภลักษณ์ หรือแมวทองแดง (Copper) – มีขนสีน้ำตาลเข้มเหมือนทองแดงตลอดทั้งตัว ตาสีเหลืองเป็นประกาย

แมวโกนจา หรือแมวดำปลอด (Bombay) – หรืออีกชื่อว่าดำมงคล เพราะมีขนสีดำตลอดทั้งตัว เดินทอดเท้าเหมือนสิงโต มีความเชื่อว่าใครเลี้ยงจะมีสมบัติมากมาย

แมวขาวมณี หรือแมวขาวปลอด(Pure White) – เป็นแมวที่นิยมเลี้ยงกันมาก เพราะมีนิสัยเชื่อง เป็นแมวที่ถูกสันนิษฐานว่าเป็นแมวที่เกิดในช่วงสมัยรัตนโกสินทร์ ลักษณะเด่น คือ ดวงตา ที่มีสีฟ้าหรือเหลือง หรือมีตาสองสี

คุณลุงปรีชา พุคคะบุตร ผู้ร่วมก่อตั้งและเป็นผู้ดูแลบ้านแมวไทยโบราณ เคยเล่าให้ฟังว่า เดิมคุณแม่เป็นผู้เลี้ยงแมวไทยสายพันธุ์วิเชียรมาศมาก่อน สมัยนั้นผมยังเด็กไม่ค่อยได้สนใจ พอโตขึ้น ถูกใช้ให้คลุกข้าวเลี้ยงแมว ช่วงนั้นมีแมวอยู่ในบ้านไม่มากนัก เลี้ยงมาเรื่อยๆ แมววิเชียรมาศไม่เคยขาดบ้านเลยครับ เลยมีความผูกพันกับแมวมาตลอด ต่อมามีเพื่อนฝูงที่นิยมเลี้ยงแมวมากขึ้น ไปมาหาสู่พูดคุยกันว่าน่าจะอนุรักษ์ไว้ เพราะแมวไทยเป็นแมวที่ฉลาด ช่างประจบ รักบ้าน รักเจ้าของและสวยสง่า

บ้านแมวไทยได้เปิดให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวมาตั้งแต่ปี 2544 ตามนโยบายที่จะเปิด จ.สมุทรสงคราม ให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวและพัฒนา แบ่งพื้นที่จัดทำเป็นนิทรรศการให้ความรู้เรื่องของแมวไทยชนิดต่างๆ นับเป็นสถานที่ที่น่าสนใจเหมาะแก่การศึกษาหาความรู้เรื่องแมวไทยพันธุ์แท้ๆ และหากสนใจจะนำไปเลี้ยง ทางบ้านแมวไทยก็มีจำหน่าย

ถึงแม้วันนี้คุณลุงปรีชา จะจากโลกนี้ไปแล้วเมื่อเดือน เม.ย.ที่ผ่านมา ก่อนที่ลุงจากไปยังสั่งเสียให้ลูกหลานสานต่อการอนุรักษณ์แมวไทยเพื่อให้คนรุ่นหลังได้รู้จักมิให้สูญหายไป ดังนั้นบ้านแมวไทยโบราณจึงเป็นเหมือนความหวังที่จะช่วยให้พันธุ์แมวไทยโบราณนี้ยังคงอยู่ต่อไป โดยที่ศูนย์แห่งนี้เปิดให้บริการทุกวันตั้งแต่เวลา 08.00-18.00 น. โดยไม่เสียค่าเข้าชมแต่อย่างใด แต่สามารถช่วยเงินบริจาคสนับสนุนเพื่อการอนุรักษ์ได้ โทรสอบถามรายละเอียดได้ที่ 034-733-284, 034-702-068

ความสุขของคนเราไม่เหมือนกัน บางคนสุขเพราะมีชีวิตที่หรูหรามีหน้ามีตา แต่บางคนแค่มีชีวิตที่เรียบง่าย ได้ใช้วิถีชีวิตแบบสโลว์ไลฟ์ใกล้ชิดธรรมชาติได้สร้างความสุขด้วยการเดินตามรอยศาสตร์พระราชา เท่านี้ก็เป็นความสุขอย่างสูงสุดแล้ว เหมือนอย่าง อาจารย์ต่อวงศ์ ปุ้ยพันธวงศ์ อดีตอาจารย์จากสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง ก็เป็นอีกผู้หนึ่งที่ผันตัวเองเพื่อก้าวเข้าสู่วิถีพอเพียงเพื่อสร้างสุขอย่างยั่งยืน

“เดิมทีแล้วผมเรียนจบปริญญาตรีด้านการออกแบบอุตสาหกรรม จากสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง ต่อมาก็โชคดีได้รับทุนไปเรียนต่อปริญญาโทในสาขาเดียวกัน ที่ เซ็นทรัล เซนต์ มาตินส์ คอลเลจ ออฟ อาร์ต แอนด์ ดีไซน์, ลอนดอน ประเทศอังกฤษ เมื่อเรียนจบผมก็มีโอกาสได้กลับมาเป็นอาจารย์สอนนักศึกษาที่สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง โดยทำงานมาร่วม 21 ปี

ก่อนที่จะลาออกจากการเป็นอาจารย์ ผมเคยทำงานในตำแหน่งหัวหน้าภาควิชาอุตสาหกรรม และเคยช่วยคณบดีของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ในขณะนั้น (อาจารย์โก้-ผศ.พิเชษฐ์ โสวิทยสกุล) ดูแลบริหารงานด้านวิชาการต่างๆ โดยเฉพาะเรื่องศาสตร์พระราชา เนื่องจากผมมีความสนใจอยู่แล้ว ทำให้ผมมีโอกาสได้เจอกับอาจารย์ยักษ์ (ดร.วิวัฒน์ ศัลยกำธร) ผมจึงได้ซึมซับปรัญชาและแนวคิดเกี่ยวกับศาสตร์พระราชามากยิ่งขึ้น และได้ความรู้จากอาจารย์ยักษ์มากมาย”

อาจารย์ต่อวงศ์ เล่าว่า ต่อมาในช่วงปลายปี 2558 เขาก็ตัดสินใจลาออกจากการเป็นอาจารย์ผู้ช่วยคณบดี ฉะนั้นพอเริ่มเข้าสู่ปี 2559 จึงถือเป็นวันที่เขาได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ โดยเดินตามรอยศาสตร์พระราชาอย่างจริงจังนับตั้งแต่นั้น

“จากเดิมที่ผมเป็นนักวิชาการเกี่ยวกับการออกแบบอุตสาหกรรม โดยมีหน้าที่สอนหนังสือในมหาวิทยาลัยและหน่วยงานอื่นๆ มายาวนาน แต่ช่วงหลังๆ มานี้ผมมีงานที่นอกเหนือจากหน้าที่ในมหาวิทยาลัยเข้ามาเยอะ ทั้งเป็นอาจารย์พิเศษ วิทยากร และที่ปรึกษาองค์กรอื่นๆ ผมจึงรู้สึกเกรงใจมหาวิทยาลัยอย่างมาก เพราะเราเป็นนักเรียนทุนมาโดยตลอด ผมจึงตัดสินใจลาออก เพราะเคยคิดและวางแผนในใจมานานแล้วว่าอยากเกษียณตัวเองตอนอายุ 50 ปี

ตอนที่ลาออกใหม่ๆ ช่วงแรกผมรับงานสอนถึง 5 มหาวิทยาลัยภายใน 3-4 วัน จากที่เคยทำงานประจำได้เงินเดือนเกือบแสนบาท พอลาออกมาได้เงินค่าสอนแค่ 9,000 กว่าบาท/เดือนเท่านั้น ญาติพี่น้องหลายคนก็ไม่ค่อยเห็นด้วย แต่ผมจะมีวิธีคิดที่ไม่เหมือนใคร อีกอย่างผมอยู่ในจุดที่ไม่ได้มีภาระหนี้สินใดๆ เงินจึงไม่ใช่ปัจจัยหลักที่ผมจะต้องดิ้นรนขวนขวาย หน้าที่ของผมตอนนี้ ก็คือเปลี่ยนรูปแบบและวิธีทำงานของตัวเอง จากเดิมที่เคยสอนหนังสือหลายมหาวิทยาลัย ปัจจุบันก็ลดการสอนลง แต่จะไปเพิ่มสัดส่วนในการช่วยชาวบ้านให้มากขึ้น โดยขับเคลื่อนศาสตร์พระราชาเป็นเรื่องหลัก”

อาจารย์ต่อวงศ์ บอกว่า แม้จะเริ่มผลักดันเรื่องศาสตร์พระราชาได้แค่ 2-3 เดือน แต่ก็มีสิ่งที่ให้ทำเยอะมาก เขาจึงช่วยผลักดันและสอนชาวบ้านอย่างเต็มที่เท่าที่สามารถทำได้

“ศาสตร์พระราชา คือความรู้ที่เรานำมาพัฒนาชีวิตและช่วยเหลือชาวบ้านให้มีชีวิตที่ดีและยั่งยืนได้โดยยึดหลักเศรษฐกิจพอเพียง โดยส่วนตัวแล้วผมจะใช้ความคิดสร้างสรรค์ที่มีอยู่ ผสมผสานกับหลักเศรษฐกิจพอเพียง โดยนำหลักการของศาสตร์พระราชามาช่วยให้ชาวบ้านมีกินมีอยู่ และมีอาชีพที่มั่นคงก่อนเป็นอันดับแรกเลย อย่างตัวผมเองจะเน้นขับเคลื่อนในเรื่องกสิกรรมซึ่งเป็นพื้นฐานของชาวบ้าน โดยจะใช้ความคิดสร้างสรรค์ของตัวเองมาเป็นตัวช่วยในการพัฒนาชุมชน เช่น การแปรรูปผลิตภัณฑ์การเกษตร การพัฒนาต่อยอดงานดีไซน์มาใช้ในสิ่งที่เกี่ยวข้องกับชีวิตผู้คน เป็นต้น

ปัจจุบันผมอยู่ที่บ้านซึ่งปลูกไว้ที่ อ.หนองหญ้าปล้อง จ.เพชรบุรี ซึ่งเป็นที่ดินของคุณยายส้มลิ้ม ยายของภรรยาผมอีกที ที่ดินผืนนี้ถูกทิ้งร้างมานาน เพราะตอนที่ผมแต่งงานกับภรรยา เธอก็มีบ้านอยู่ที่ดอนเมืองอยู่แล้ว จึงไม่ค่อยมีเวลาดูแลที่ดินแห่งนี้สักเท่าไร ต่อมาเราก็คิดจะปลูกบ้านที่ต่างจังหวัดสักหลัง แต่ก็ไม่ต้องการให้มีพื้นที่ใหญ่โตมากนัก เพราะเราเองก็ไม่มีลูก เราจึงเลือกมาปลูกบ้านที่ จ.เพชรบุรี และคิดที่จะอยู่ที่นี่มากกว่ากรุงเทพฯ ผมกับภรรยาจึงตัดสินใจนำเงิน 2-3 ล้านบาท ที่มีอยู่มาสร้างบ้านหลังนี้ในแบบที่เราอยากได้ โดยสร้างเสร็จมา 2 ปีแล้ว เป็นบ้านสไตล์โมเดิร์นที่เป็นปูนเปลือย แต่จะไม่ติดแอร์คอนดิชั่น จะมีแค่พัดลมเท่านั้น เป็นบ้านใต้ถุนสูงที่ลมสามารถพัดผ่านได้ดี อยู่แล้วมีความสุข นานๆ ครั้งผมอาจจะไปสอนนักศึกษาที่มหาวิทยาลัยบ้าง หรืออาจจะเข้ามาประชุมที่กรุงเทพฯ บ้าง หากอาจารย์ยักษ์ ซึ่งปัจจุบันเป็น รมช.เกษตรและสหกรณ์ เรียกให้มาประชุมและมอบหมายงาน”

อาจารย์ต่อวงศ์ เสริมว่า สำหรับการทำการเกษตรบนที่ดินแห่งนี้ เขาได้นำศาสตร์พระราชาเกษตรทฤษฎีใหม่ ที่มีสูตร 30 : 30 : 30 : 10 มาใช้ นั่นคือ 30% ทำนา 30% ใช้กักเก็บน้ำ และอีก 30% ใช้ปลูกต้นไม้ ปลูกพืช สร้างบ้าน และเลี้ยงสัตว์ ส่วนอีก 10% เผื่อไว้ทำอย่างอื่น ซึ่งโดยรวมแล้วจะเรียกสูตรการพัฒนาพื้นดินนี้ว่า “โคก หนอง นา” ตามที่อาจารย์ยักษ์ เรียกไว้

“ศาสตร์พระราชา คือ การปลูกป่า 3 อย่าง ประโยชน์ 4 อย่าง ทั้งไม้ใช้งาน ไม้ดอกไม้ผลไว้กิน และไม้เศรษฐกิจ (เช่น สัก ยางนา ประดู่) ซึ่งประโยชน์ที่ได้ ก็คือให้อากาศที่บริสุทธิ์ เก็บรักษาน้ำใต้ดินไว้ และอื่นๆ ซึ่งที่ดินในบ้านหลังนี้ผมจะขุดให้เป็นหนองน้ำที่สามารถใช้น้ำจากบ่อได้ทุกอย่างเลย ปัจจุบันแทบไม่ได้ใช้น้ำประปาเลยครับ เพราะผมทำระบบแก้มลิงเอง ปลูกพืชผัก สมุนไพร เลี้ยงไก่ เลี้ยงกบ เรียกได้ว่านำศาสตร์พระราชามาใช้เต็มที่เลย บนที่ดินประมาณ 4 ไร่นี้ผมทำทุกอย่างเองทั้งหมด ตั้งแต่ ตัดหญ้า ถางป่า ขุดสระน้ำ ปลูกข้าว คือกสิกรรมทั้งหมดผมทำไว้ใช้ไว้กิน ที่ผ่านมาผมได้ไปอบรมและเรียนรู้มาจากอาจารย์ยักษ์บ้าง คนอื่นๆ บ้าง ผมว่าการทำเกษตรแบบมีความรู้ มันจะเหนื่อยน้อยกว่าทำแบบไม่มีความรู้ครับ

ในส่วนของงานออกแบบซึ่งถือเป็นส่วนหนึ่งในชีวิต ผมก็ยังคงไม่ทิ้งนะ ปัจจุบันนี้ก็มีการจัดเวิร์กช็อปเล็กๆ ขึ้นบ้าง สิ่งที่ผมถนัดที่สุด ก็คือการออกแบบเฟอร์นิเจอร์ พูดง่ายๆ ว่าผมจะทำต้นแบบโดยมีอุปกรณ์ต่างๆ ให้คนที่สนใจมาทำงานเฟอร์นิเจอร์ไม้กัน การเวิร์กช็อปนี้ผมจะจัดในโรงงานเล็กๆ บริเวณบ้านนี่แหละ ที่ผ่านมาก็เคยทำเรือแคนูจากไม้ไผ่และเถาวัลย์ โดยใช้พลาสติกบุด้านนอกเพื่อกันน้ำเข้าซึ่งสามารถพายได้จริง สำหรับการเวิร์กช็อปตอนนี้ก็ยังมีชาวบ้านหรือคนที่สนใจกลุ่มเล็กๆ มาร่วมด้วย

และที่ผ่านมาก็มีชาวบ้านมาปรึกษาเกี่ยวกับการทำเกษตรเยอะพอสมควร เพราะปัจจุบันที่บ้านผมกลายเป็นศูนย์เรียนรู้เศรษฐกิจพอเพียงชุมชน ‘บ้านไอดิน’ ไปด้วย ที่จริงตอนแรกก็ไม่ได้คิดจะทำบ้านตัวเองให้เป็นศูนย์เรียนรู้หรอกครับ แต่ที่มาก็คืออาจารย์ยักษ์ท่านได้ทำงานกับสำนักกษาปณ์มานานหลายปี แล้วสำนักกษาปณ์ก็มีโครงการจะสร้างศูนย์เรียนรู้ไปทั่วประเทศ ดังนั้นในปี 2559 จึงให้งบในการสร้างศูนย์เรียนรู้เศรษฐกิจพอเพียงชุมชนขึ้นที่บริเวณบ้านผม นี่คือเหตุการณ์บังเอิญที่เกิดขึ้น ซึ่งถือเป็นเรื่องที่ดีมากๆ จะพูดว่าธรรมะจัดสรรก็คงจะไม่ผิดนัก แต่เราก็ไม่ได้เปิดเป็นสาธารณะเพื่อรับองค์กรหรือนักเรียนที่มาเป็นรถบัสนะ ส่วนใหญ่จะรวมกลุ่มกันมาเฉพาะกิจ กลุ่มเพื่อนฝูง หรือกลุ่มญาติพี่น้อง ที่อยากจะเข้ามาเรียนรู้ซะมากกว่า”

อาจารย์ต่อวงศ์ ทิ้งท้ายว่า สิ่งที่ได้จากการก้าวเข้ามาสู่วิถีชีวิตสโลว์ไลฟ์ได้ใกล้ชิดธรรมชาติและใช้ชีวิตแบบพอเพียงนั้นถือเป็นความสุขและความฝันที่เขาคิดหวังไว้มาเนิ่นนานแล้ว

“เมื่อมาถึงจุดนี้ก็สามารถพูดได้ว่า ความฝันและการวางแผนอนาคตของผมที่อยากจะเกษียณก่อนเวลาและอยากมีชีวิตเรียบง่ายแบบนี้ได้เป็นจริงแล้ว หลายคนบอกว่าผมเป็นนักออกแบบ ที่จริงชีวิตต้องทำงานอยู่ในกรุงเทพฯ และต้องอัพเดทสิ่งใหม่ๆ อยู่ตลอดเวลาสิ แต่ที่จริงแล้วผมว่า แม้เราจะอยู่ที่ไหน เราก็สามารถอัพเดทสถานการณ์หรือเทรนด์ของโลกที่เปลี่ยนไปได้เสมอ

อย่างที่บอก ว่าการมีชีวิตที่เรียบง่าย ปลูกพืชผักปลอดสารกินเอง มีสุขภาพที่แข็งแรง อยู่ด้วยหลักเศรษฐกิจพอเพียงแบบนี้ เป็นสิ่งที่ผมใฝ่ฝัน ฉะนั้นผมจึงมีแรงบันดาลใจที่ช่วยผลักดันให้ทำทุกอย่างได้เร็วขึ้น อีกอย่างอาจเพราะผมเติบโตมาจากครอบครัวข้าราชการที่บ้านอยู่ต่างจังหวัดด้วย ผมจึงวาดภาพในบั้นปลายอนาคตของผมไว้อย่างชัดเจน คืออยู่กับธรรมชาติ ปลูกเอง ทำเอง กินเอง มีความมั่นคงทางด้านอาหาร น้ำ และไฟฟ้าจากพลังงานแสงอาทิตย์ ซึ่งผมมีความสุขมาก อยู่ที่นี่วันหนึ่งไม่เสียเงินเลยสักบาท ฉะนั้นเงินจึงไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับผม เพราะผมไม่มีหนี้สิน ขอแค่มีชีวิตที่เรียบง่าย มีความสุข และได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรักไปด้วย ได้ทำประโยชน์ต่อผู้อื่น ต่อประเทศชาติ เท่านี้ก็ถือว่าชีวิตคุ้มค่าแล้วละครับ”

ติดตามได้ที่แฟนเพจ เฟซบุ๊ก : บ้านไร่ยายลิ้ม และเฟซบุ๊ก : Torvong Puipanthavong