เด็กหนุ่มคนหนึ่ง ชื่อเล่นว่า “จัน” แต่เพื่อนฝูง แม้กระทั่งคนไม่สนิท เรียกเขาเป็นชื่อเดียวกันว่า “อ้วน”

ในวัย 15 ปี เขาชินกับคำเรียกว่า อ้วน และอยู่กับมันได้อย่างปกติสุขบ้าง และเริ่มมีอาการที่ร่างกายส่งสัญญาณบอกว่า เฮ้ย นี่มันไม่ปกติแล้วนะ

เมื่อรูปร่างต้องแบกน้ำหนักกว่า 130 กิโลกรัม เริ่มเป็นอุปสรรคหลายๆ อย่าง รวมถึงอนาคตที่เขาจินตนาการถึงวัยทำงาน เขาบอกกับตัวเองว่า รูปร่างใหญ่เทอะทะไปอยู่ที่ไหนก็ดูเกะกะ เป็นภาระต่อองค์กรเสียมากกว่า

เขาปฏิวัติตัวเอง ทวงคืนความสุขกลับมา จากเด็กหนุ่มอ้วน 130 กว่ากิโลกรัม ผ่านมา 6 ปี เขากลายเป็นชายหนุ่มที่สามารถใช้รูปร่างทำงานหาเงินได้ จวบจนปัจจุบันเขากลายเป็นเทรนเนอร์ชื่อดัง ดูแลการออกกำลังกาย รูปร่าง สุขภาพ และวางแผนเรื่องโภชนาการ

“จัน-อานันท์ อภินันทน์” หรือ “เทรนเนอร์จัน” เทรนเนอร์คิวทองให้ดาราระดับซูเปอร์สตาร์และเซเลบริตี้ของเมืองไทยหลายคน

อย่างออเจ้า เบลล่า-ราณี แคมเปน ขวัญ-อุษามณี ไวทยานนท์ แหวนแหวน-ปวริศา เพ็ญชาติ เชียร์-ฑิฆัมพร ฤทธิ์ธาอภินันท์ หมอเจี๊ยบ-ลลนา ก้องธรนินทร์ ปุ๊กลุก-ฝนทิพย์ วัชรตระกูล หมาก-ปริญ สุภารัตน์ ไมค์-ภัทรเดช สงวนความดี เกรซ-กาญจน์เกล้า ด้วยเศียรเกล้า น้ำชา-ชีรณัฐ ยูสานนท์ ฯลฯ

หักดิบ น้ำหนักลด 30 กก. ใน 8 เดือน

หลายครั้งที่เราเกิดแรงฮึดขึ้นมาเพื่อที่จะปฏิวัติตัวเอง ไม่ว่าจะได้แรงบันดาลใจมาจากอะไร แต่ผลลัพธ์มันล้มเหลว…แป่ว!!

เมื่อเราได้ผ่านการเรียนรู้ และเกิดลูกฮึดขึ้นอีกครั้ง ก็ได้เรียนรู้ว่า ยังพยายามไม่พอ และไม่สามารถรักษาความต่อเนื่องอย่างสม่ำเสมอได้ และทุกอย่างย่อมมีราคาที่แลกมาด้วยเวลา แต่หากไม่หยุด ผลลัพธ์มันจะสวยงาม…เย้!!

จันในวัย 30 ปี พาย้อนกลับไปในวัยสวมกางเกงนักเรียนขาสั้น เอวกางเกง 46 น้ำหนักตัว 129 กิโลกรัม ซึ่งเจ้าตัวยังไม่รู้สึกว่า รูปร่างที่ใหญ่เกินเพื่อนในวัยเดียวกันเป็นปัญหา เพราะตอนนั้นความสุขโฟกัสไปที่การกิน ซึ่งวันนี้จันได้ข้อคิดมาอย่างว่า “กินอย่างไร ได้อย่างนั้น”

มาดูเมนูของเด็กชายจัน ข้าวไข่เจียวโรยน้ำตาลทราย ยิ่งใส่เยอะยิ่งเจริญอาหาร บางครั้งเจ้าตัวยังนึกขำๆ ว่า นี่มันไข่เจียวหรือโรตี ขอใส่นมข้นเยอะๆ นะบัง

เมนูข้าวขาหมูเอาข้าวลงไปคลุกในน้ำหวานๆ ชามเดียวไม่พอ ต้องขอเบิ้ล ข้าวหมูทอดยังเอาไปคลุกกระเทียมเจียวและโรยด้วยซีอิ๊วหวาน คืออาหารคาวทุกอย่างต้องมีรสหวานจัด

ยังมีขนมหวานล้างปาก ขนมแกงกะทิทั้งหลาย ข้าวเหนียวสังขยา สาคูถั่วดำ ฟักทองเชื่อม ถ้าขนมหวานมีหลายอย่าง สามารถเทรวมไปในชามเดียวกัน กินแบบรวมมิตรเลยทีเดียว

ช่วงแรกแย้มของวัยรุ่น จันแบกน้ำหนักตัว 100-130 กิโลกรัม จนเริ่มเข้าสู่การเปลี่ยนแปลง เพื่อนๆ เริ่มแต่งตัวเท่ เริ่มมีการจีบสาว แต่เขายังสนใจเรื่องการกิน

“ตอนนั้นยังมีความสุขกับการกิน แล้วเรายังเล่นกับเพื่อนได้ปกติ ไม่ได้ซีเรียสอะไร แต่พอสุขภาพเริ่มแย่ มีปวดข้อเข่า ข้อเท้า เหนื่อยง่าย เดินขึ้นบันได 4 ชั้น หอบเหนื่อยเหมือนผ่านการเล่นกีฬาหนักมา เพื่อนๆ เดินขึ้นมาเขานั่งคุยกันเล่นสบาย เรานั่งอยู่หัวใจเต้นแรงเร็วมาก คาบวิชาพลศึกษาเล่นก็เหนื่อยง่าย ตอนนี้ก็บอกคุณพ่อคุณแม่แล้ว รู้สึกตัวเองเหมือนคนป่วย แต่เข้าใจผิดคิดไปเองว่าเป็นหอบ”

โดนเรียกว่า อ้วน ตอนเด็กก็ไม่รู้สึกอะไร แต่พอเริ่มเป็นหนุ่ม เริ่มมีกะจิตกะใจแวบไปมองสาวๆ บ้าง นอกจากเรื่องการกิน เวลาโดนเรียกว่า อ้วน ก็รู้สึกกดดันนิดๆ และเริ่มไม่มีความมั่นใจในรูปร่าง

“ขึ้นมัธยมปลาย เพื่อนมีแฟนกัน เราไม่มีแฟนอยู่คนเดียว ไม่มั่นใจ ไม่กล้าไปคุยกับผู้หญิง ตอนนั้นตัวเตี้ยด้วย 160 เซนติเมตร มีกลิ่นตัว ทุกอย่างดูดร็อปไปหมด”

จันเลือกลดน้ำหนักตัวตามความเข้าใจของตัวเอง ซึ่งเป็นความเชื่อมาอย่างหนึ่งว่า งดอาหารมื้อเย็น ตอนนั้นเขากินแต่น้ำเต้าหู้ในมื้อเย็น ร่วมกับการออกกำลังกาย 8 เดือน น้ำหนักจาก 129 ลดเหลือ 91 กิโลกรัม

น้ำหนักหายไปมากก็จริง แต่สิ่งที่ได้ตามมา คือผิวหนังที่หย่อนยาน ยามอยู่นอกบ้านหน้าชื่นเมื่อถูกทักว่าผอมลง แต่เมื่ออยู่ในบ้านถอดเสื้อผ้าส่องกระจกใจก็หายวาบกับสภาพผิวหนัง

“มารู้ตอนหลังเราทำสิ่งที่ผิด น้ำหนักลดเร็วเกินไป เอวจาก 46 นิ้ว เหลือ 36 นิ้ว ผิวหนังที่เคยยืดมันหดกลับไม่ทัน มันก็ไปกอง อกก็หย่อน ผิวหนังตรงท้องหย่อนลงไปปิดถึงบริเวณขา ตอนนั้นเริ่มรู้สึกว่าสิ่งที่วาดเอาไว้ตอนเราออกกำลังกายไม่ใช่แบบนี้ นึกว่าจะหุ่นดีมีกล้าม แต่กลายเป็นถอดเสื้อผ้าโชว์ใครไม่ได้เลย”

จุดหักเห ได้(หุ่น)เป็นนายแบบ

ไม่เพียงปมถูกเรียกว่า อ้วน ร่างกายที่ส่งสัญญาณบอกสุขภาพแย่แล้ว แต่ทัศนคติที่มีของตัวเอง ทำให้จันพลิกโฉมตัวเองได้สำเร็จ

“ตอนนั้นต้องหักดิบ ความรู้สึกบอกเราแล้วว่าไม่ไหว หนึ่ง กดดันขั้นสุด สอง สุขภาพแย่ สาม เรียนจบจะไปทำงานอะไร แค่ยืนเฉยๆ ยังเหนื่อยเลย เราจะกลายเป็นคนที่สังคมมองไม่โอเค ตอนนั้นจันรู้สึกจะไปเกะกะ ไปอยู่ไหนเขาก็คงรู้สึกอึดอัดกับเรา คิดได้ว่าเราจะปล่อยไปแบบนี้จริงๆ เหรอ ในอนาคตจะมีงานทำไม สิ่งที่เราเป็นอยู่คนจะรังเกียจไหม คนอื่นไม่ได้สร้างความกดดันให้จันเท่าไร พ่อแม่ก็ยังบอกให้กินได้ปกติ แต่จันสร้างความกดดันให้ตัวเอง”

หลังจากที่ออกกำลังกายเองได้ผลลัพธ์ออกมาไม่สมดังใจ จันได้ไปพบแพทย์ “หมอบอกลดเร็วไป ถ้าจะให้ผิวหนังกลับมาปกติ มี 2 วิธี คือ ผ่าตัดแล้วเย็บหนังให้ตึง และอีกวิธี เวตเทรนนิ่ง สร้างกล้ามเนื้อให้ผิวหนังถูกยืดออกมา ซึ่งต้องใช้กล้ามเนื้อมากๆ สำหรับผิวหนังที่หย่อนในตอนนั้น”

จันเลือกวิธีที่ 2 ประหยัดเงิน และไม่เจ็บตัว “ได้รุ่นพี่เป็นนักเพาะกายทีมชาติช่วยสอน ใช้เวลา 3-4 เดือน ก็รู้วิธีในการเล่นเวต

ช่วง 2 ปีแรกถอดเสื้อไม่ได้เลย จน 3-4 ปีผิวหนังเริ่มกลับมาตึง นอกจากเวตเทรนนิ่ง จันกินอาหารแบบนักเพาะกาย ออกกำลังกาย 2 รอบ/วัน ครั้งละ 2 ชั่วโมง”

มาดูเมนูอาหารของจันในวัยเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย กินข้าวกับไก่ต้มจิ้มซีอิ๊ว กินไข่ขาว เลือกกินอาหารโปรตีนสูงไขมันต่ำ กินไก่วันละ 1 กิโลกรัม อาหารประเภทผัดต้องผัดกับน้ำเท่านั้น อาหารคาวต้องปราศจากรสหวาน และงดของหวานล้างปาก แค่น้ำเปล่าเท่านั้น

“ใช้เวลา 3 ปีกว่า ผิวหนังเริ่มกลับมาตึง ตอนนั้นในเรื่องการกินจันใช้จิตวิทยากับตัวเอง ของเฮลตี้คือของอร่อย ตอนนั้นสิ่งที่ไม่ชอบมากสุด คือ มะเขือเทศ จันมองมะเขือเทศว่าอร่อย กินเข้าไปจะหล่อ ผิวพรรณดี บร็อกโคลี่เหม็นเขียวมากแล้วก็แข็ง แต่มันมีประโยชน์ มันดีมาก ต้องกิน

นึกถึงเมื่อตอนเป็นเด็กไปบ้านญาติ ทำอาหารมา 15 อย่าง มีผักหมด จันกินไข่เจียวได้อย่างเดียว แต่พอโตจันหลอกตัวเองสำเร็จ ผักที่เราเกลียดคือสิ่งที่ทำให้เราดูดี ให้เราหล่อมีประโยชน์ จนตอนนี้ไม่ต้องหลอกตัวเองแล้ว ของเฮลตี้นี่ชอบมาก”

กว่าจะหุ่นดีมีกล้ามสมใจ ระหว่างทางก็ท้อแล้วท้ออีก “ช่วงปีที่ 2 เริ่มท้อ เพราะเห็นเพื่อนที่เล่นแค่ปีเดียวหุ่นดีมีกล้าม แต่เราตอนนั้นผิวหนังยังย้วย จุดนั้นท้อมาก คุยกับทุกคนที่เป็นผู้ประสบความสำเร็จในการสร้างกล้ามเนื้อ ทุกคนให้กำลังใจ เราทำในทิศทางที่ถูกต้องแล้ว กล้ามเนื้อต้องใช้เวลาในการสร้าง กล้ามเนื้อไปผลักผิวหนังให้ยืดแล้วค่อยๆ กระชับ

ตอนนั้นน้ำหนัก 90 กิโลกรัม ก็เริ่มคิดว่าเราทำในทางที่ถูกแล้ว แค่พยายามทำต่อไป มันคงไม่แย่ลง แล้วเริ่มมองความสวยงามระหว่างทาง เรามีวินัยมากขึ้น ตื่นตี 5 ไปคาร์ดิโอ ได้กินข้าวเช้า ไปเรียน พัก ตอนเย็นมายิม

ตอนส่องกระจกน้ำหนักลดลงมา เริ่มหลงรักตัวเอง รักที่อยากจะหล่อ ส่องกระจกแล้วนึกถึงตัวเองตอนนั้น ตอนนี้เรามีความมั่นใจมั่นหน้าตัวเองขึ้น (หัวเราะ)”

พอหุ่นดีมีกล้ามจันก็เข้าสู่เส้นทางนายแบบ หลังจากกล้าถอดเสื้อโชว์รูปร่างลงโซเชียล จนได้รับการติดต่อจากโมเดลลิ่ง ในช่วงแรกจันรู้สึกภูมิใจกับรูปร่างและรายได้มาก แต่ในที่สุดก็ถึงทางตัน เมื่อจันในวัย 23 ปี ตั้งคำถามกับตัวเองว่า อยากเป็นอะไร

“ตอนนั้นทุกงานต้องบอกว่าถอดเสื้อโชว์บอดี้ แต่ผลสรุปเราไม่แฮปปี้ที่จะรักษาบอดี้แฟตได้ตลอดเวลา เราไม่สามารถรักษาเปอร์เซ็นต์ไขมันให้อยู่ตัวเลข 8 ได้ตลอด ต้องเห็นซิกซ์แพ็กชัด หุ่นดีกินสารอาหารไม่ครบเพื่อรักษาบอดี้แฟตน้อยๆ รู้สึกไม่ธรรมชาติ รู้สึกไม่สดชื่น ไม่มีความสุข วันๆ หนึ่งกินแต่ไข่ต้ม เลยหาหนทางว่าถ้าไม่ทำงานนี้เราจะมาสายไหน”

เทรนเนอร์ออกกำลังกาย เป็นคำตอบสุดท้ายที่เขาเลือกให้กับตัวเองเมื่อ 7 ปีก่อน ถึงวันนี้มันพิสูจน์แล้วว่า เขาเลือกไม่ผิด มิเช่นนั้นคงไม่สามารถทำได้ต่อเนื่องและมีความสุขในทุกๆ วัน

ให้คุณค่าแก่ตัวเอง และส่งต่อให้ผู้คน

จันเริ่มต้นจากตัวเอง เอารูปร่างตัวเองเป็นโปรดักต์ แล้วใช้โซเชียลเป็นช่องทางทำการตลาดประชาสัมพันธ์ ภาพที่ถ่ายไว้สมัยอ้วนมาจนถึงรูปร่างดี เป็นบีฟอร์แอนด์อาฟเตอร์ที่ผู้คนให้ความสนใจมาก เขากลายเป็นบุคคลต้นแบบที่หลายคนอยากทรานส์ฟอร์เมอร์รูปร่างให้ได้อย่างเขา

“พ่อกับแม่ไม่เห็นด้วยด้วยซ้ำที่จะทำอาชีพนี้ ตอนนั้นจันมีเงินแค่ 2 หมื่นบาท ออกมาเช่าห้องอยู่เอง ตอนนั้นจันไม่ได้คิดเรื่องเงินขนาดนั้น จันคิดในมุมที่ว่า จันอ้วนแล้วมาผอม ลงรูปมีแต่คนมาถามเยอะมากว่าทำไง เราเลยเอาซะหน่อย ลองแนะนำประสบการณ์ของเราไป

ช่วงแรกๆ รับเทรนให้เพื่อนๆ ฟรี และก็ไปเรียนครอสเทรนเนอร์ตามสถาบันต่างๆ เพิ่ม เพื่อให้คนที่มาเรียนมั่นใจในตัวเรา แต่จากประสบการณ์ของจัน สิ่งที่ทำให้คนมาให้เราเทรน คือ จันใช้ประสบการณ์สิ่งที่เราได้มาสอนเขา รวมถึงการเซอร์วิส การใช้จิตวิทยาให้เขาทำตามเรา ความเฟรนด์ลี่ การเอนเตอร์เทน

ดาราที่มาเทรนกับจันหลายคนบอกจันสอนแล้วรู้สึกว่าอยากทำตาม อยากเชื่อ จันมีความเข้าใจในแต่ละคน ไม่ได้ยึดตามทฤษฎี แต่แก้ปัญหาเฉพาะบุคคล รู้ถึงลักษณะนิสัย

อย่างเกรซเล่นกับจัน เขาโอเค ไม่รู้สึกว่าจันเป็นผู้ชายมาจับตัว เขารู้สึกเหมือนเพื่อน น้ำชาก็บอกเล่นกับจันไม่น่าเบื่อ เหมือนมาเจอเพื่อนได้ทั้งกล้ามเนื้อและคุยเพลิน เวลาเทรนก็คนละ 1 ชั่วโมงครึ่งถึง 2 ชั่วโมง”

นอกจากเทรนส่วนตัว ซึ่งค่าตัวต่อชั่วโมงหลายพันบาทแล้ว จันยังมีเวิร์กช็อปตามแบรนด์สินค้าต่างๆ ว่าจ้างอีก และยังจัดรายการวิทยุ เขียนเทคนิคและลงคลิปแนะนำท่าออกกำลังกาย เป็นวิทยาทานให้กับคนอื่นๆ ผ่านทางเฟซบุ๊ก และอินสตาแกรม @forcejun

“เราอยากให้เขาทำได้ มันไม่ได้ยากเกินความสามารถของแต่ละคน จันก็จะแนะนำทริกต่างๆ อย่างสอนการกิน เช่น กินบุฟเฟ่ต์ 2 ชั่วโมง แต่ลิ้นเรารับรสชาติความอร่อยได้ 30 นาทีแรก หรือการกินโดนัทจะอร่อยใน 2 ชิ้นแรก แล้วเราจะกินชิ้นที่ 3 ที่ 4 ทำไม

เอาจริงๆ แล้ว จันไม่เคยคิดว่าการดูแลตัวเองจะส่งผลให้ตัวเองประสบความสำเร็จได้ขนาดนี้ เป็นเด็กอ้วนคนหนึ่งจะมาเป็นเทรนเนอร์จันในวันนี้ จะมีชื่อเสียง

สิ่งที่จันภูมิใจ คือ จันไม่ได้แค่ดูแลตัวเองได้สำเร็จ แต่จันดูแลคนอื่นได้ด้วย จากเคยคิดว่าเราจะมีประโยชน์กับใคร ตอนนี้สิ่งที่เราทำเราเขียนมันมีประโยชน์ต่อคนอ่าน

เราเปลี่ยนแปลงตัวเอง รักตัวเอง ทำให้ตัวเองมีคุณค่า ตอนนี้จันมีสุขภาพดีสามารถทำประโยชน์ให้กับสังคมได้อีกเยอะ ให้ความรู้สึกที่ต่างจากตอนอ้วนที่แม้แต่ทำอะไรให้ตัวเองเล็กๆ น้อยๆ ยังเหนื่อยเลย

จันจึงมีความเชื่อว่า ทุกคนสามารถเปลี่ยนแปลงตัวเองได้ ทุกอย่างไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ จันเองก็ใช้เวลานานมากๆ”

กว่าจะมาเป็นเทรนเนอร์จัน เทรนเนอร์ซุป’ตาร์ เทรนเนอร์คิวทอง เขาก็เคยท้อ เคยกดดัน ดูถูกศักยภาพของตัวเองมาก่อน แต่เมื่อเขาได้ปรับเปลี่ยนทัศนคติ และลุกขึ้นมาลงมือปฏิบัติ ปฏิบัติๆๆๆๆ อย่างไม่หยุด แม้จะท้อก็ไม่หยุด ตั้งเป้าหมายระยะสั้นๆ ไปเรื่อยๆ แม้กระทั่งตอนนี้เขาก็ยังมีเป้าหมายใหม่ที่ต้องไปให้ถึง แต่ตอนนี้มีความมั่นใจแล้วว่า มันจะสัมฤทธิผลถ้ามีความมุ่งมั่น และดอกผลที่รออยู่ปลายทางงดงามเลอค่าเสมอ

ขั้นตอนในการปรับเปลี่ยนความคิด 7 ข้อที่หมอจะนำมาเล่าให้ฟังต่อไปนี้ ได้แนวคิดมาจากการอ่านหนังสือชื่อ How successful people think เปลี่ยนวิธีคิดแล้วชีวิตคุณจะเปลี่ยน เขียนโดย John C.Maxwell นำมาเรียบเรียงเป็นภาษาไทย โดย เริงศักดิ์ ปานเจริญ เป็นเทคนิคง่ายๆ อ่านแล้วลองทำตามที่หมอบอกดูนะครับ หมอเชื่อว่าทำให้ชีวิตเราดีขึ้นแน่นอน

1.เห็นประโยชน์ของการปรับเปลี่ยนความคิด

เทคนิคแรกที่จะทำให้เราปรับเปลี่ยนความคิด หมอขอเริ่มจากการเห็นประโยชน์ของการปรับเปลี่ยนความคิดก่อน เพราะจะทำให้เรามีกำลังใจและมีเป้าหมายในการที่จะปรับเปลี่ยนจากความคิดเดิมๆ เก่าๆ และล้าสมัย ไปสู่ความคิดใหม่ๆ เจ๋งๆ ที่จะสามารถเปลี่ยนแปลงชีวิตเราให้ดีขึ้นได้

การเปลี่ยนความคิดมีประโยชน์ คือ เมื่อไหร่ที่เราคิดเก่ง คิดดี เราสามารถใช้ความคิดสร้างขุมทรัพย์มหาศาลให้กับตัวเองได้อย่างไม่สิ้นสุด เพราะการคิดดี คิดเก่ง จะทำให้สามารถแก้ปัญหาต่างๆ ได้เป็นอย่างดี และยังสร้างโอกาสดีๆ ให้แก่เราได้ด้วย ความคิดเป็นสิ่งเดียวที่ใช้แล้วไม่หมด ใช้มากๆ ยิ่งดี เหมือนดาบยิ่งลับยิ่งคม

2.ต้องหาความรู้ด้านต่างๆ เข้าสู่สมองตลอดเวลา

การที่จะทำให้สมองมีแต่ความคิดดีๆต้องพยายามหาความรู้ในด้านต่างๆ เข้าสู่สมองให้มากที่สุด โดยเฉพาะหนังสือที่เกี่ยวข้องกับการทำงาน ต้องอ่าน ต้องเรียนรู้ให้มากที่สุด (อาจจะอ่านเรื่องอื่นๆ บ้างเพื่อการคิดนอกกรอบ) ความคิดดีๆ ที่อยู่ในโลกออนไลน์พยายามเลือกดู การลงเรียนคอร์สออนไลน์ต่างๆ ที่เกี่ยวกับงาน การหาความรู้เหล่านี้ก็เพื่อให้เป็นวัตถุดิบสำหรับการคิดในขั้นต่อๆ ไป ความรู้เหล่านี้เปรียบเสมือนจิ๊กซอว์ตัวเล็กๆ มันจะเรียงต่อกันไปเรื่อยๆ จนวันหนึ่งมันจะเป็นความรู้ที่สมบูรณ์

3.พยายามคบคนที่คิดได้ดีกว่าเรา

เพราะเวลาที่ได้มีโอกาสทำงานร่วมกันจะได้ซึมซับเอาหลักและวิธีคิดที่ดีๆ หรือเจ๋งกว่าเรามาเพื่อเป็นวัตถุดิบในการสานต่อความคิดของเรา หากมัวแต่คิดคนเดียว หรือคบแต่คนที่มีความคิดในระดับเดียวกันจะทำให้การคิดไม่พัฒนา จะอยู่ในระดับเดิมๆ เท่านั้น ทำให้ไม่สามารถสร้างหรือผลิตความคิดดีๆ ออกมาได้ หรือแม้แต่การพูดคุย แลกเปลี่ยนความรู้ซึ่งกันและกัน อาจทำให้ได้ไอเดียหรือวิธีคิดมาต่อความคิดเราให้บรรเจิดขึ้นไปได้

4.เลือกคิดแต่ความคิดที่ดี

เราสามารถเลือกได้ว่าจะคิดแต่สิ่งดีๆ หรือสิ่งไม่ดีก็ได้ เพราะสมองสามารถคิดได้ทั้งนั้น เมื่อไหร่ที่รู้สึกว่าตัวเราเริ่มจะคิดไม่ดีแล้ว ต้องมีสติดึงความคิดให้กลับมา พยายามบังคับตัวเองให้เสพแต่ความคิดดีๆ และปล่อยความคิดดีๆ ออกไป เพราะโดยธรรมชาติสมองมักจะคิดด้านลบหรือด้านร้ายไว้ก่อน แต่ไม่ว่าสมองหรือจิตใจจะดึงให้ความคิดเราให้ต่ำลงเพียงใดก็คงต้องใช้สติ ใช้ศีลธรรม ใช้คุณงามความดีเป็นหนทางนำเราไปสู่จุดที่สูงขึ้น

5.ทำตามที่คิดไว้ อย่ารอช้า

เพราะเวลามีจำกัด เราเกิดมาบนโลกนี้ทุกคนมีเวลาเท่ากันคือ 24 ชั่วโมง ทุกคนต้องจากโลกนี้ไปตามเวลาที่ควรจะเป็น ไม่มีใครอยู่เป็นอมตะ ดังนั้นหากมีความคิดอะไรต้องรีบทำตามความคิดนั้น ไม่อย่างนั้นเราจะลืมความคิดดีๆ นั้น และกลับไปนับหนึ่งใหม่ทุกครั้ง ทำให้ไม่สามารถพัฒนาการปรับเปลี่ยนความคิดได้เลย แต่ถ้าทำอะไรดีๆ แล้วพยายามทำไปเรื่อยๆ มันก็คือการต่อจิ๊กซอว์เพื่อให้เป็นภาพผืนใหญ่ เราจะมีความคิดที่ดีและต่อยอดไปเรื่อยๆ แต่ถ้าผัดผ่อนที่จะเริ่มทำตามความคิดที่ดีๆ เมื่อไหร่ที่จะเริ่มทำ อย่าลืมว่าเรามีเวลาน้อยลงเรื่อยๆ นะครับ

6.รักษาอารมณ์เพื่อสร้างความคิดดีๆ ขึ้นมา

การใช้ชีวิตของคนในปัจจุบันมักพบเจอกับสิ่งต่างๆ รอบตัวที่อาจทำให้อารมณ์ขุ่นมัว แต่เราต้องจำไว้อย่างหนึ่งว่าไม่มีใครทำอะไรได้ถูกใจเราทุกอย่าง การมีอารมณ์ขุ่นมัวนั้นไม่ส่งผลดีต่อความคิดและชีวิตแน่ๆ เพราะเมื่อจิตใจไม่โปร่ง สมองไม่โล่ง ความคิดดีๆ ก็เกิดขึ้นยาก ดังนั้นไม่ว่าบรรยากาศข้างนอกจะเป็นอย่างไรต้องรักษาอารมณ์ให้ดีตลอด เพราะถึงอย่างไรก็คงไม่สามารถไปเปลี่ยนแปลงสิ่งอื่นๆ หรือคนอื่นๆ ได้ คงทำได้แค่ปรับเปลี่ยนที่ความคิดเราเท่านั้น อยากเห็นโลก อยากเห็นสังคมเป็นแบบไหนให้เริ่มทำที่ตัวเราเองเลย แล้วจะได้เห็นโลกแบบนั้น

7.ผลิตความคิดใหม่ๆ ออกมาอย่างต่อเนื่อง

การที่เราจะมีความคิดดีๆ ได้ไม่จำกัดนั้น นอกจากต้องทำ 6 เทคนิคที่หมอกล่าวมาแล้ว ยังต้องมีหน้าที่ผลิตความคิดใหม่ๆ ออกมาให้ต่อเนื่องด้วย ถ้าหยุดคิดอะไรใหม่ๆ เซลล์สมองจะเริ่มฝ่อ ทำให้เวลาคิดอะไรจะคิดไม่ออก เพราะไม่มีความคิดอะไรใหม่ๆ อยู่ในหัว แต่ถ้าผลิตความคิดอะไรใหม่ๆ ได้ทุกวันก็เหมือนกับการเติมออกซิเจนใหม่ๆ เข้าไปในบ่อปลา ปลาได้ออกซิเจนใหม่ๆ ก็จะดีใจแหวกว่ายไปมา สมองที่ได้รับความคิดใหม่ๆ ก็จะรู้สึกถึงการถูกปลุกกระตุ้นให้เซลล์ประสาทตื่นตัวและทำงานได้ดีขึ้น สมองที่ขาดการคิดก็เหมือนร่างกายที่ขาดอาหาร แล้วจะอยู่ได้อย่างไร

ถ้าอาหารของร่างกายคือสารอาหาร อาหารของสมองก็คือความรู้ใหม่ๆ นี่แหละครับ เมื่อผลิตความคิดใหม่ๆ ก็จะไปต่อยอดความคิดเดิมให้สูงขึ้น ดีขึ้นไปเรื่อยๆ เราเองก็จะมีความคิดที่ดีขึ้นสำหรับเอาไว้แก้ปัญหาต่างๆ เอาไว้เป็นขุมทรัพย์ที่ใช้ไม่หมดเสียที

ฤดูฝน เป็นฤดูกาลที่มีฝนตกตลอดทั้งเดือน ส่วนใหญ่จะเกิดขึ้นในช่วงเดือน พ.ค.จนถึงเดือน ต.ค.ของ ประเทศไทย

หน้าฝนช่วยขจัดสิ่งสกปรกและฝุ่นละอองภายในอากาศด้วย ทำให้เชื้อโรคที่ถูกชะล้างจะมารวมตัวกันเป็นกลุ่มก้อนตกค้างตามที่ต่างๆ ได้ง่าย เพราะฉะนั้นผู้ป่วยที่เป็นโรคเบาหวานอาจจะมองข้ามความสะอาดและไม่ค่อยระมัดระวังตัวเอง หากเป็นแผลที่เท้าจากการเดินลุยน้ำ ความอับชื้นที่เกิดขึ้นจากเชื้อโรคที่เท้า ส่งผลให้แผลหายช้าและหายยากมากขึ้น

ผู้ป่วยที่ละเลยเข้ารับการรักษา แผลที่เท้าเป็นภาวะแทรกซ้อนสำคัญ อาจนำไปสู่การตัดขาในที่สุด เนื่องจากผู้ป่วยเบาหวานเส้นประสาทที่เท้ามักถูกทำลาย จึงมักไม่รู้สึกเจ็บปวดจากแผล เพราะเท้าชาไม่มีความรู้สึกเหมือนคนปกติ

ข้อมูลจากศูนย์เบาหวาน ไทรอยด์ และต่อมไร้ท่อกรุงเทพ โรงพยาบาลกรุงเทพ เผยข้อมูลว่า ผู้ป่วยโรคเบาหวานจึงเป็นแผลที่เท้าได้ง่าย เนื่องจากเส้นประสาทปลายเสื่อม ผิวหนังบริเวณส่วนขาแห้งคัน เกิดการเกา มีแผลแตกและติดเชื้อได้ง่าย หรือเมื่อความรู้สึกที่เท้าลดลง ขณะเดินก็จะเกิดแผลได้ง่าย จะรู้ตัวอีกทีแผลก็ติดเชื้อลุกลามไปมาก ยากต่อการรักษาแล้วบางคนถึงกับต้องตัดขา

ยิ่งผู้ที่เป็นโรคเบาหวานนานกว่า 25 ปี ขึ้นไปมีโอกาสต้องถูกตัดขาสูงถึงร้อยละ 11 จากการเกิดแผลที่เท้า

ปัจจัยที่นำไปสู่การตัดขาในผู้ป่วยเบาหวาน คือภาวะการขาดเลือดไปเลี้ยงเท้า ความผิดปกติของเส้นประสาทส่วนปลายไปยังบริเวณเท้า การติดเชื้อที่เท้า ภาวการณ์หายของแผลผิดปกติหรืออุบัติเหตุเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ที่ทำให้เกิดแผลที่เท้า

เนื่องจากในช่วงฤดูฝนมีฝนตกบ่อย และมีพื้นที่เปียกน้ำและชื้นแฉะทั้งบริเวณบ้านและด้านนอกบ้าน ผู้เป็นเบาหวานอาจเดินเหยียบน้ำโดยไม่ได้ระมัดระวัง บางครั้งเป็นน้ำขังที่สกปรกทำให้เล็บและเท้าเปรอะเปื้อนโดยไม่ได้ดูแลทำความสะอาดและเช็ดเท้าให้แห้งดีพอ สิ่งสกปรกเหล่านี้ก็เป็นสาเหตุหนึ่งของการติดเชื้อและเป็นแผลบริเวณเล็บและเท้าได้

แนะ 6 เทคนิคดูแลเท้าในผู้ป่วยเบาหวาน ซึ่งมีวิธีป้องกัน คือ 1.ควบคุมระดับน้ำตาลในเลือด  การควบคุมระดับน้ำตาลในเลือดให้อยู่ในเกณฑ์ดีหรือปกติ จะช่วยลดภาวะแทรกซ้อนต่างๆ ที่มักเกิดขึ้นกับผู้เป็นเบาหวาน เช่น โรคไต ประสาทตาเสื่อม เส้นประสาทรับความรู้สึกเสื่อม และควรออกกำลังกายสม่ำเสมออย่างน้อย 3-4 ครั้ง/สัปดาห์ ประมาณ 1 ชั่วโมง อีกทั้งควรงดการสูบบุหรี่ เพราะจะไปทำลายเส้นเลือด

2.สวมใส่รองเท้าสบายๆ ควรเลือกใช้รองเท้าที่มีรูปทรงลักษณะเช่นเดียวกับเท้า รองเท้าจะต้องนิ่ม ด้านบนทำด้วยหนัง ไม่คับหรือหลวมจนเกินไป จนเกิดการเสียดสีเป็นแผล หรือทำให้เลือดไหลเวียนไม่สะดวก

รองเท้าที่สวมใส่ควรช่วยให้น้ำหนักตัวกระจายลงทั่วๆ เท้าและในช่วงฤดูฝนหลีกเลี่ยงการเดินลุยน้ำลุยโคลน หากจำเป็นให้ใส่รองเท้าบู๊ตหรือรองเท้าหุ้มส้นเพื่อป้องกันไม่ให้เท้าเปียกน้ำ

3.ดูแลรักษาเท้าอย่างดีทุกวัน หมั่นตรวจเท้าดูบริเวณซอกนิ้วเท้า หลังเท้า และฝ่าเท้า เป็นประจำทุกวันว่ามีอาการปวดบวม มีแผล รอยช้ำ ผิวเปลี่ยนสีหรือเม็ดพอง โดยตรวจทั่วทั้งฝ่าเท้าส้นเท้า หากพบความผิดปกติควรปรึกษาแพทย์ทันที

ตรวจว่ามีรอยแตกย่นหรือไม่ ถ้าผิวแห้งอาจทำให้คัน หากมีการเกาจะเกิดรอยแตกติดเชื้อได้ง่าย ให้ทาครีมบางๆ เพื่อเพิ่มความชุ่มชื้น ไม่ควรเดินเท้าเปล่าเพราะอาจเหยียบของมีคมได้ ซึ่งจะทำให้เกิดแผลที่เท้า

4.สังเกตเชื้อราที่เล็บ ผู้เป็นเบาหวานมักเกิดเชื้อราที่เล็บได้ง่าย ดังนั้นควรตรวจดูสภาพเล็บอย่างสม่ำเสมอ ถ้าเกิดเชื้อราขึ้นควรไปพบแพทย์หรือทำการรักษา

5.ล้างเท้า ทำความสะอาดเล็บและเท้าด้วยสบู่อ่อนๆ ธรรมดาและใช้ผ้าซับเท้า โดยเฉพาะบริเวณซอกนิ้วเท้าให้แห้ง เพื่อป้องกันการอับชื้นหรือเชื้อรา

6.ตัดเล็บ ควรตัดเล็บเท้าอย่างสม่ำเสมอ และควรตัดเล็บเท้าลักษณะปลายตรงให้สั้นพอประมาณโดยไม่ตัดเข้ามุมเล็บเพื่อป้องกันการเกิดเล็บขบได้ แต่หากมีเล็บขบควรปรึกษาแพทย์

ในส่วนของผู้เป็นเบาหวานที่เป็นผู้สูงอายุควรมีญาติหรือพยาบาลเฉพาะทางเป็นผู้ตัดเล็บให้ เนื่องจากผู้ป่วยมักมีสายตามัวลง ทำให้ขาดความแม่นยำในการตัดเล็บด้วยตนเอง ซึ่งอาจส่งผลทำให้เกิดแผลที่เล็บและเท้า และเป็นสาเหตุของการสูญเสียอวัยวะส่วนนิ้วและเท้าได้

เส้นทางโยคะของแต่ละคนล้วนแตกต่างกัน การอุทิศตนให้กับการฝึกฝน ความทุ่มเทในสิ่งที่รักจนกระทั่งเกิดการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่ในชีวิต ครูเองก็ใช้ชีวิตเป็นเดิมพันเช่นกันผ่านการเดินทางและเรื่องราวต่างๆ การอยู่อย่างสร้างสรรค์ การมองเข้าไปใน “ชีวิต” ผ่านวิถีแห่งโยคะที่รอเราเข้าไปค้นหาจนสู่ความเข้าใจและค้นพบ ซึ่งในปีนี้เป็นปีที่โยคะสุตรา สตูดิโอ กำลังจะครบรอบปีที่ 15 ครูจึงอยากทำสกู๊ปพิเศษพูดคุยกับคุณครูโยคะกันทุกเดือน และในเดือนนี้คุณครูสุขุม จะมาตอบคำถามแบ่งปันเรื่องราวให้กับพวกเรากัน

ครูเจี๊ยบ : อยากให้คุณครูช่วยเล่าให้เราฟังถึงจุดเริ่มต้นของเส้นทางโยคะ และแรงบันดาลใจที่มีต่อโยคะค่ะ

ครูสุขุม : จุดเริ่มต้นเกิดจากวันหนึ่งได้เห็นโฆษณา 2 ชิ้นทางโทรทัศน์ ชิ้นแรกที่คุณเบิร์ด ธงไชย ถ่ายท่าโยคะที่พนมมือในท่านกอินทรี และพนมมือด้านหลัง น่าจะเป็นผลิตภัณฑ์เลย์ และชิ้นที่ 2 ป้าจิ๊ อัจฉราพรรณ ในท่านักรบ 3 เนื่องจากเพราะคุณเบิร์ดเคยเรียนพณิชยการธนบุรี และป้าจิ๊อายุมากแล้วยังฝึกโยคะได้ ทั้งสองท่านเลยเป็นแรงบันดาลใจให้ผมในการอยากฝึกโยคะครับ

ครูเจี๊ยบ : “โยคะ” เปลี่ยนแปลงชีวิตของคุณครูอย่างไรบ้างคะ

ครูสุขุม :  อย่างแรกฝึกโยคะแล้วทำให้สุขภาพแข็งแรง มีบุคลิกภาพที่ดีเพราะต้องอยู่กับลมหายใจเข้า-ออก และสมาธิ ทำให้เป็นคนใจเย็นขึ้น อย่างที่สองเพราะโยคะช่วยสร้างรายได้เลี้ยงครอบครัว เป็นที่รักและเคารพของลูกศิษย์ รวมทั้งคนที่รู้จักเราครับ

ครูเจี๊ยบ : ข้อความที่อยากฝากบอกผู้ฝึกโยคะทุกคน ไม่ว่าจะในนามครูหรือนักเรียนค่ะ

ครูสุขุม : อยากจะฝากบอกผู้ฝึกโยคะทุกๆ ท่านว่า การฝึกโยคะมีประโยชน์ต่อร่างกายมากมาย ได้สุขภาพที่แข็งแรงได้สมาธิและเรื่องกำหนดลมหายใจเข้า-ออกที่ลึก ส่งผลทำให้ระบบต่างๆ ในร่างกาย 11 ระบบ เกิดความสมดุลมากขึ้น ช่วยแก้ปัญหาโรคต่างๆ ได้ รวมทั้งฝากสำหรับคุณครูผู้สอนโยคะทุกๆ ท่านว่าขอให้มีความสุขกับการฝึกโยคะ การเรียนรู้ไม่มีที่สิ้นสุด ขอให้ขยัน มีวินัย อดทน อย่าท้อและนำความรู้ที่ได้ถ่ายทอดไปสอนต่อให้เกิดประโยชน์สูงสุดแก่ผู้ได้รับ แล้วท่านจะประสบความสำเร็จในเส้นทางวิชาชีพโยคะครับ

ประวัติทางด้านโยคะของครูสุขุม

● เริ่มฝึกโยคะ อายุ 48 ปี ระยะเวลาการฝึกโยคะ 11 ปี สอนโยคะมา 8 ปี

● จบหลักสูตรครูโยคะ 100 ชม. โรงเรียนบางกอกโยคะ ปี 2010

● จบหลักสูตรโยคะขั้นสูง 50 ชม. โรงเรียนบางกอกโยคะ ปี 2010

● จบหลักสูตรโยคะขั้นสูง 50 ชม. โยคะสุตรา ปี 2011

● แชมป์เหรียญทองงาน Asian Yoga Federation ปี 2012-2013 ครั้งที่ 2 ที่อินเดีย รุ่นอายุเกิน 35 ปี

● รองแชมป์เหรียญเงิน และเหรียญทองแดงงาน Asian Yoga Federationปี 2015-2016 ครั้งที่ 5 ที่กรุงเทพฯ รุ่นอายุเกิน 35 ปี

พบกับคลาสของครูสุขุม (สุขุม สุขสมประสงค์) ที่โยคะสุตรา สตูดิโอ ได้ทุกวันจันทร์ เวลา 13.30 น. และเวลา 17.45 น. กับคลาส Hatha เวลา 19.00 น. กับคลาส Power ค่ะ

จากความเชื่อเรื่องความสุขที่เริ่มต้นจากความสุขของบุคลากรที่เป็นแรงงานก่อสร้าง จะทำให้โครงการอสังหาริมทรัพย์ที่พัฒนาขึ้นมานั้นมีคุณภาพ เป็นแนวคิดสำคัญของบริษัท อารียา พรอพเพอร์ตี้ นำโดย ดร.ทวีรัก กลิ่นสุคนธ์ ผู้อำนวยการสายงานส่งเสริมพัฒนามาตรฐานงาน งานชุมชน และการบริการลูกบ้าน ได้สร้างศูนย์การเรียนรู้ในสถานที่ก่อสร้าง เพื่อพัฒนาความรู้และทักษะบุตรหลานแรงงาน เพื่อให้เขาเหล่านั้นทำงานอย่างมีความสุขที่ยั่งยืนตั้งแต่การสร้าง ซึ่งเชื่อว่าจะส่งผลถึงการสร้างงานที่มีประสิทธิภาพ

ในอดีตภาพที่เห็นชินตาในไซต์งานก่อสร้าง คือเด็กเล็กมาอยู่ในพื้นที่ก่อสร้าง ซึ่งเป็นสิ่งไม่เหมาะสม กลายเป็นประเด็นสำคัญที่ทีมผู้บริหารอารียา พรอพเพอร์ตี้ หยิบมาพิจารณาว่าจะดูแลพวกเขาอย่างไรดี ให้ได้อยู่ในพื้นที่ที่ปลอดภัย จึงได้เกิดโครงการศูนย์การเรียนรู้สำหรับเด็กและเยาวชนในสถานที่ก่อสร้าง (Child Friendly Space) ที่ถูกริเริ่มในปี 2558

นำร่องในโครงการก่อสร้างที่หทัยราษฎร์ จากการจัดมาตรฐานคุณภาพชีวิตแรงงานให้มีการดูแลพนักงานอย่างครบวงจร ลดความกังวลต่อบุตรหลานโดยให้เด็กอยู่ในพื้นที่ปลอดภัย ไม่เสี่ยงต่ออุบัติเหตุในพื้นที่ก่อสร้าง อีกทั้งยังได้รับการเรียนการสอนที่เป็นประโยชน์ ซึ่งบริษัทได้ดำเนินกระบวนการบนพื้นฐานความคิดที่ว่า เมื่อแรงงานมีสุขภาพกายดีสุขภาพจิตดี ไม่มีความกังวล จะมีความพร้อมและรับผิดชอบงานที่ได้รับมอบหมายได้ดีมากขึ้น หลีกเลี่ยงปัญหาการขาดแคลนแรงงานคุณภาพเพื่อยกระดับมาตรฐานที่ยั่งยืน

“การที่จะให้เขาเหล่านั้นเห็นความสำคัญเป็นเรื่องยาก จุดที่จะต้องเปลี่ยนความคิดเขาเหล่านั้น คือการไม่ให้เด็กเล็กมาอยู่ในไซต์ก่อสร้างนั้นเป็นความท้าทายอย่างหนึ่ง จากในช่วงแรกจะเป็นแรงงานจากพม่าและกัมพูชาเยอะ แต่ปัจจุบันจะเป็นแรงงานกัมพูชา จึงต้องมีการใช้ล่าม ซึ่งปัจจุบันไม่ต้องใช้ล่ามแล้ว เพราะเด็กๆ สามารถคุยภาษาไทยได้

ผ่านจุดความยากในการสื่อสารมาแล้วระดับหนึ่ง ปัญหาที่พบต่อมาคือเด็กไม่มีใบเกิดไม่รู้ว่าเป็นลูกของใคร ต้องนำเด็กมาทำหลักฐานกันใหม่เพื่อให้เขามีตัวตน มีพ่อแม่รับรองถูกต้อง มีการจัดทำทะเบียนประวัติเด็ก กิจกรรมเพื่อพัฒนาทักษะตามวัย การเรียนรู้การอ่านและเขียนเบื้องต้น”

ในช่วงแรกของการจัดตั้งโครงการศูนย์การเรียนรู้ ดร.ทวีรัก บอกว่าได้รับความร่วมมือจากมูลนิธิเพื่อการพัฒนาเด็ก (มพด.) เข้ามาช่วย

“เลี้ยงเด็กต้องทำแบบไหน และอาสาสมัครที่จะเข้ามาดูแลเด็กๆ จะมีทักษะแบบไหน การจัดการเป็นอย่างไร อะไรที่จะต้องดูแลจากจุดเริ่มต้นที่ทำโครงการดังกล่าวได้เพียงบางวัน มาในปี 2559 ได้เรียนรู้ที่เป็นรูปธรรมมากขึ้น จนมาหาพันธมิตรเพิ่มเติมคือมูลนิธิเครือข่ายส่งเสริมคุณภาพชีวิตแรงงาน เข้ามาเป็นพาร์ตเนอร์ โดยมีครูประจำศูนย์ทุกวัน มีการจัดตารางเวร ตารางการสอนภายในศูนย์ ในปี 2559 ก็เริ่มใน 6 พื้นที่งานก่อสร้างหลักของอารียา ได้แก่ หทัยราษฎร์ ไทรน้อย บางนา บางบัวทอง รังสิตคลอง 4 และรังสิตคลอง 5”

สิ่งสำคัญที่ทำให้บริษัทต้องดำเนินโครงการอย่างต่อเนื่อง ดร.ทวีรัก ชี้ว่าเพราะปัจจัยสำคัญมาจากบริษัทประสบปัญหาการขาดแคลนแรงงาน หรือแรงงานต้องมีการย้ายไซต์งาน ต้องย้ายไปทำงานกับที่อื่น จึงทำให้บริษัทต้องเข้ามาดูแลแรงงานทั้งเด็กเล็กรวมไปถึงพ่อแม่เด็กด้วย

“จะทำอย่างไรเพื่อให้แรงงานมีคุณภาพชีวิตดีขึ้น มีการพัฒนาแคมป์ที่อยู่อาศัยให้ดีขึ้น มีพื้นที่สันทนาการมีพื้นที่เล่นกีฬา ไปจนถึงดูแลการพัฒนาฝีมือแรงงานให้กับพ่อแม่ของเด็กเหล่านั้น และเมื่อแรงงานและครอบครัวเขาเหล่านั้นมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น บริษัทนั้นไม่ประสบปัญหาขาดแคลนแรงงาน ทำให้เกิดการสร้างบ้านและคอนโดมิเนียมได้อย่างต่อเนื่อง

แรงงานอยู่กับเรานาน เมื่อเขาสุขกายและสุขใจ เขาก็มีความพร้อมที่จะออกไปทำงาน สิ่งที่เกิดขึ้นวัดได้ชัดเจน คือบ้านมีคุณภาพดีขึ้น สามารถลดปัญหาในเรื่องของงานที่ทำซ้ำ งานผิดพลาดลดลง”

ทั้งนี้ ดร.ทวีรัก ขยายความให้เห็นภาพว่า ภายในศูนย์การเรียนรู้สำหรับเด็กและเยาวชนในสถานที่ก่อสร้าง ได้จัดให้มีครูผู้สอนประจำศูนย์ ดำเนินการตามแผนการเรียนการสอนที่มีมาตรฐาน มีครูจิตอาสาที่สับเปลี่ยนมาให้ความรู้พื้นฐาน และเสริมทักษะต่างๆ ตามช่วงอายุวัย จัดกิจกรรมการเรียนการสอนในวันจันทร์-ศุกร์ ตั้งแต่เวลา 08.00-16.30 น. โดยมุ่งหวังให้เด็กมีความรู้ความสามารถเพื่อสร้างโอกาสเข้าศึกษาต่อในสถานศึกษาตามระบบต่อไป เพื่อพัฒนาสุขภาวะเด็กในด้านต่างๆ การรู้จักใช้ชีวิตร่วมกับผู้อื่น การได้รู้จักเพื่อนใหม่ และสามารถปรับตัวให้เข้ากับสังคม

นอกจากนี้ เป็นการส่งเสริมให้เกิดการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ด้านทักษะชีวิต รวมถึงวิชาความรู้ขั้นพื้นฐาน อาทิ ภาษาไทย คณิตศาสตร์ ภาษาอังกฤษ ศิลปะ และการปลูกฝังความคิดที่ดี เพื่อให้ได้เรียนรู้และซึมซับด้านการรักษาสิ่งแวดล้อม ตลอดจนการดูแลสุขภาพร่างกายให้สะอาดและแข็งแรง

“ที่ผ่านมา 6 พื้นที่โครงการมีจำนวนเด็กที่ได้รับโอกาสทั้งสิ้น 194 คน ซึ่งภายในระยะเวลากว่า 2 ปี สามารถนำเด็กๆ เข้าสู่การศึกษาตามระบบปกติได้จำนวน 24 คน แบ่งออกเป็นเด็กสัญชาติไทย 3 คน และเด็กสัญชาติกัมพูชา 21 คน ซึ่งในอนาคตบริษัทคาดหวังว่าเด็กจะมีทักษะทางด้านวิชาการควบคู่ไปกับทักษะการใช้ชีวิตที่มากยิ่งขึ้น

ทางเรามุ่งส่งเสริมให้เด็กทุกคนสามารถเข้ารับการศึกษาในระบบการศึกษาของภาครัฐได้อย่างสมบูรณ์ อย่างน้อยก็การศึกษาภาคบังคับ ซึ่งผลการเรียนในช่วงที่ผ่านมาแสดงให้เห็นว่าเด็กๆ เหล่านี้มีความตั้งใจที่จะพัฒนาศักยภาพของตนเองด้วย สามารถเรียนร่วมกับเด็กไทยได้ดี และบางรายมีผลการเรียนดีเมื่อเปรียบเทียบกับเด็กไทย”

ดร.ทวีรัก กล่าวว่า นอกจากบริษัทมีการนำเด็กมาสอนในศูนย์การเรียนรู้แล้ว บางส่วนจะมีการนำเด็กไปเรียนต่อในโรงเรียนรัฐ ซึ่งทางโรงเรียนรัฐให้การศึกษาขั้นพื้นฐานก็จะมีการให้ชุดนักเรียน อุปกรณ์การเรียนฟรีเหมือนกับนักเรียนไทย แต่ทางบริษัทจะต้องจ่ายค่าเช่ารถไปรับไปส่ง

“ทางพ่อแม่ของเด็กร่วมสนับสนุนด้วยส่วนหนึ่ง เช่น อาหารกลางวัน ขณะเดียวกันบริษัทยังเปิดกว้างให้กับเด็กโครงการอื่นที่เป็นแรงงานก่อสร้างอยู่ในพื้นที่ใกล้เคียงที่ต้องการมาเรียน สามารถเข้ามาร่วมเรียนภายในศูนย์ได้ แต่ยังเน้นกลุ่มแรงงานของบริษัทและของบริษัทผู้รับเหมาเป็นหลัก

เรามีแนวคิดสำคัญที่ว่าถ้าหากเด็กอยู่ได้พ่อแม่เขาก็อยู่ได้ และยิ่งทำให้เขามีความรู้จะเป็นสิ่งที่ดี ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของสุขอนามัยของเด็ก มีการวัดส่วนสูง ชั่งน้ำหนัก การให้วัคซีน ก็ได้ร่วมเป็นเครือข่ายกระทรวงสาธารณสุขเพื่อระวังโรคระบาดร้ายแรง

มีการปรับปรุงสภาพของแคมป์ก่อสร้าง มีการดูประวัติของเด็กในการเข้าประเทศ ขณะเดียวกันจะมีการทำทะเบียนประวัติคนงานของเราทั้งหมดให้อยู่ในระบบอิเล็กทรอนิกส์ มีการจ่ายเงินเดือนโดยการเข้าระบบบัญชีทั้งหมด สามารถกดเงินเดือนผ่านตู้เอทีเอ็ม และให้เขาสามารถเดินทางไปในพื้นที่ที่แรงงานสามารถเดินทางออกไปได้”

จากการให้ความสำคัญกับเด็กและครอบครัว แม้ว่าจะมีการมาให้ค่าจ้างแรงงานที่สูงกว่า 5-10 บาทในอดีต แรงงานเหล่านั้นก็จะรีบย้ายไซต์ก่อสร้างตามไปแล้ว แต่ปัจจุบันไม่ใช่กับการเสนอให้ค่าตัวเพียงเล็กน้อย ซึ่งในอนาคต ดร.ทวีรัก มองไกลว่าบริษัทตั้งใจไว้ว่าจะต้องขยายศูนย์การเรียนรู้ดังกล่าวไปในพื้นที่ที่มีการก่อสร้างขนาดใหญ่ทุกทำเลเพื่อรองรับกับบุตรหลานแรงงาน เนื่องจากเป็นการสร้างประโยชน์ให้เกิดขึ้นอย่างรอบด้าน มีคุณภาพชีวิตที่ดี และที่สำคัญงานก่อสร้างออกมาดีกว่าในอดีต และไม่ประสบกับปัญหาการขาดแคลนแรงงาน

ธุรกิจบริการหาคู่ออนไลน์มีมูลค่า 2,200 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ราว 7,260 ล้านบาท) ในสหรัฐอเมริกาประเทศเดียว และ Tinder อ้างว่าจับคู่กว่า 26 ล้านคู่/วัน คนไทยประมาณ 4 ใน 10 คน (37%) ที่เคยหาคู่ทางอินเทอร์เน็ตระบุว่าต้องการพบคู่รักในอนาคตผ่านบริการทางออนไลน์มากกว่าช่องทางปกติ ตามที่เห็นแพลตฟอร์มหาคู่ทางอินเทอร์เน็ตได้เปลี่ยนแปลงกระแสต่อต้านไปอย่างมาก

แอพพลิเคชั่นบนสมาร์ทโฟนที่มีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับการหาคู่ได้รับความสนใจมากขึ้นในภูมิภาคเอเชีย จากเดิมที่ธุรกิจนี้ได้รับความนิยมมากในฝั่งอเมริกาและยุโรป ในช่วง 5 ปีหลังที่ผ่านมามีการเติบโตและนิยมในหนุ่มสาวไทยร่วมสมัยอย่างมากมาย

ในเมืองไทยแอพพลิเคชั่นหาคู่อย่าง Tinder แอพหาคู่ยอดฮิตได้รับความนิยมอย่างมาก เพราะใช้งานง่ายเพียงแค่ปัดขวาเพื่อเลือกแมตช์กับคนที่ชอบ หรือปัดซ้ายเพื่อข้าม ถ้าอีกฝั่งปัดขวาเหมือนกันแสดงว่าทั้งคู่แมตช์กันและได้สานต่อคุยกันในแอพ ส่วนใหญ่ชาวต่างชาติที่มาเที่ยวไทยเล่นเยอะมาก และเป็นที่นิยมในอาชีพแอร์โฮสเตสและนักบิน

อีกแอพคือ Noonswoon เป็นแอพหาคู่ที่มีคอนเซ็ปต์ให้เราเลือกแมตช์หลังพักกลางวัน ส่วนใหญ่จะเป็นวัยทำงานเล่น อายุ 30 ปีขึ้นไป และจริงจังกับการหาคู่

Beetalk เป็นแอพที่เขย่าแล้วจะได้เจอคนคุยจากพิกัดที่อยู่ใกล้ๆ ตัว ส่วนใหญ่จะเป็นนักเรียนนักศึกษากันเล่นเยอะ

Kooup แอพหาคู่ที่ให้ใส่วันเกิด ปีเกิด แล้วจะเลือกคู่ตามดวงสมพงศ์ หรือเลือกแมตช์กับคนที่มีไลฟ์สไตล์หรืออาชีพการงานใกล้เคียงกัน

Jack’d แอพสำหรับหาคู่ชายรักชายที่นิยมกันมาก ลักษณะการใช้งานจะคล้ายๆ Tinder

Azar แอพนี้การใช้งานแอบคล้าย Tinder แต่ต่างตรงภาพที่ปรากฏจะมาในรูปแบบวิดีโอคอล

นั่นคือแอพหาคู่ยอดฮิต ยังไม่นับเพจหาคู่ในเฟซบุ๊กที่มีอยู่มากมาย โดยเฉพาะเพจ “แม่สื่อแม่ชัก” ที่ฮอตฮิตและได้รับความนิยมมากมายจากชายโสดหญิงโสดทั้งหลาย

เมื่อดูข้อมูลของคนอเมริกัน ผลการวิจัยของ Pew Research Center ระบุว่ามีชาวอเมริกันวัยเจริญพันธุ์ (Adults) กว่า 15% ใช้งานเว็บหรือแอพหาคู่ โดยในช่วงอายุ 18-24 ปี มีผู้ใช้สูงขึ้นถึง 3 เท่า เมื่อเทียบกับปี 2013 และกลุ่มวัย 55-64 ปี มีผู้ใช้สูงขึ้น 2 เท่า เพราะการเดทแบบออนไลน์เป็นทางเลือกใหม่ของการพบปะผู้คน และเหตุผลที่สำคัญอย่างยิ่งยวดคือ คนอเมริกันกว่า 41% รู้ว่าใครใช้เครื่องมือหาคู่ออนไลน์นี้ และ 29% ก็รู้จักคนที่ได้คู่รักหรือคู่ชีวิตระยะยาว

มาดูกันว่าคนไทยหาคู่ออนไลน์ผ่านแอพต่างๆ และนิยมใช้งานกันอย่างไรบ้าง

เปิดงานวิจัย “หาคู่” ในสังคมไทย

ข้อมูลที่เก็บรวบรวมทางออนไลน์ระหว่างวันที่ 11-28 ก.ย. 2560 จากกลุ่มผู้ตอบแบบสอบถามของกว่า 5 ล้านคนทั่วโลก ซึ่งเป็นสัดส่วนทางสถิติที่แสดงถึงประชากรออนไลน์จำนวนตัวอย่าง 2,720 ของ YouGov บริษัทจัดทำการสำรวจความคิดเห็นทางอินเทอร์เน็ตเกี่ยวกับการเมือง กิจกรรมสาธารณะ ผลิตภัณฑ์ แบรนด์ และหัวข้ออื่นๆ เกี่ยวกับความสนใจทั่วไป ได้จัดการสำรวจถึงพฤติกรรมหาคู่ออนไลน์นี้ในประเทศไทย พบว่าคนไทยมากถึง 4 ใน 10 เคยใช้แอพพลิเคชั่นหาคู่ทางอินเทอร์เน็ตหรือทางออนไลน์ ซึ่งสูงขึ้นถึงครึ่งหนึ่ง (47%) ในกลุ่มคนรุ่นใหม่

นอกจากนั้น 3 ใน 4 (74%) ของคนรุ่นใหม่ยังกล่าวว่ารู้สึกเขินอายที่จะยอมรับว่าตนเองพบกับคู่รักผ่านการหาคู่ออนไลน์/แอพ คนยุคเบบี้บูมเมอร์ 54% กล่าวเหมือนกัน อย่างไรก็ตามคนไทยมากกว่า 1 ใน 3 (35%) คิดว่าการพบคู่รักทางออนไลน์ไม่ใช่เรื่องแปลก

ครึ่งหนึ่งของคนไทยทั้งหมด 49% รู้จักคู่รักอย่างน้อย 1 คู่ที่พบกันผ่านช่องทางนี้ คนรุ่นใหม่ 54% รู้จักคู่รักอย่างน้อย 1 คู่ที่พบกันทางโลกออนไลน์ ส่วนคนยุคเบบี้บูมเมอร์เพียง 30% เท่านั้นที่รู้จัก

แอพ BeeTalk และ Tinder ดูจะเป็นบริการหาคู่ออนไลน์ที่น่าเชื่อถือมากที่สุด กล่าวได้ว่าตอนนี้การหาคู่ออนไลน์เป็นกระแสหลักในประเทศไทย และการหาคู่ออนไลน์มีตลาดแข่งขันสูงขึ้นเรื่อยๆ

ส่วนแอพที่ได้คะแนนสูงอันดับอื่นๆ ได้แก่ Skout Tinder และ Badoo บริการซึ่งผู้ตอบแบบสอบถามทั้งหมดรู้จักน้อยที่สุด ก็เป็นบริการที่น่าเชื่อถือน้อยที่สุดด้วยเช่นกัน สำหรับผู้ที่เคยใช้บริการหาคู่ออนไลน์ กล่าวได้ว่าความนิยมคือปัจจัยความสำเร็จของกลุ่มตลาดประเทศไทย

ในบทความที่คัดจากวิทยานิพนธ์ระดับบัณฑิตศึกษา หัวข้อ “การใช้สื่ออินเทอร์เน็ตในการหาเพื่อนผ่านสื่อออนไลน์” (Using Internet to find friends through online media) ของ ขวัญจิรา ดลปัญญาเลิศ และ ศ.ดร.สุรพงษ์ โสธนะเสถียร วารสารศาสตรมหาบัณฑิต คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ซึ่งใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ (Quantitative Research) โดยการสัมภาษณ์เชิงลึก (In-Depth Interview) และผู้ให้ข้อมูลเพศหญิงและเพศชาย จำนวน 10 คน ซึ่งมีอายุระหว่าง 22-30 ปี อาศัยอยู่ในกรุงเทพมหานคร และเคยใช้สื่ออินเทอร์เน็ตในการหาเพื่อนผ่านสื่อออนไลน์ ซึ่งเป็นผู้ที่ต้องการพูดคุย ทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ เกี่ยวกับวัตถุประสงค์ ความคิดเห็น พฤติกรรม และขั้นตอนการพัฒนาความสัมพันธ์ในการหาเพื่อนผ่านแอพพลิเคชั่น Beetalk และยังมีการศึกษาค้นคว้าจากเอกสาร ทฤษฎี แนวคิด รวมไปถึงงานวิจัยต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง ตลอดจนแอพพลิเคชั่นต่างๆ โดยทำการศึกษาในระหว่างเดือน เม.ย.-มิ.ย. 2558

ผลการศึกษาพบว่า ผู้ให้ข้อมูลที่ใช้โปรแกรมสนทนาแอพ Beetalk ใช้นามแฝงมากกว่าที่จะใช้ชื่อจริงในการสนทนา เพื่อดึงดูดให้ผู้สนใจเข้ามาสนทนาด้วย มีการใช้ข้อความทักทายที่น่าสนใจผสมผสานข้อความต่างๆ ที่ใช้ในการสนทนานั้นไปกับรูปภาพ สัญลักษณ์ สติ๊กเกอร์ต่างๆ มีการใช้ศัพท์ที่ใช้กันเฉพาะกลุ่ม ผู้สนทนามีการปกป้องตนเองในการสนทนา โดยสวมบทบาทสมมติหรือปกปิดข้อมูลส่วนตัวบางอย่างไว้

ผู้สนทนาบางคนมีปฏิสัมพันธ์กันอย่างต่อเนื่อง เป็นลักษณะของชุมชนเสมือนจริง มีการแบ่งเป็นชุมชนเสมือนจริงย่อยๆ อยู่รวมกันและมีความสัมพันธ์กันเป็นเครือข่ายบางครั้งในเวลาเดียวกันมีการทับซ้อนกันและเคลื่อนย้ายของชุมชน

ในด้านความคิดเห็นของผู้ให้ข้อมูลมีการนำโปรแกรมสนทนาแอพ Beetalk ไปใช้ประโยชน์น้อยมาก ส่วนใหญ่จะใช้ประโยชน์เพื่ออำนวยความสะดวกในการติดต่อสื่อสาร ความสนุกสนาน ความบันเทิง และในอนาคตอาจมีแนวโน้มการใช้โปรแกรมสนทนา Beetalk เพิ่มขึ้น ซึ่งอาจเกิดปัญหาที่ตามมา จึงต้องมีแนวทางในการป้องกันและแก้ไขปัญหา โดยการให้ความรู้ผ่านช่องทางต่างๆ และการรับแจ้งเรื่องร้องเรียนสิ่งที่ไม่เหมาะสม

ส่วนขั้นตอนการพัฒนาความสัมพันธ์ในการหาเพื่อนผ่านแอพ Beetalk ประกอบไปด้วยการสมัครสมาชิกและสร้างประวัติข้อมูลส่วนบุคคล การค้นหาเพื่อนสมาชิก การแนะนำตัว การสนทนาและการสร้างความไว้วางใจ การตัดสินใจนัดพบและการพัฒนาความสัมพันธ์ โดยอาศัยแอพ Beetalk ที่สามารถลดอุปสรรคด้านเวลา สถานที่ รวมทั้งมีการรวมขั้นตอนของการสร้างความสัมพันธ์ ที่ต่างกับการสื่อสารในโลกจริงที่ไม่สามารถทำได้ การสร้างความสัมพันธ์ในโลกอินเทอร์เน็ตก็สามารถทำได้เพียงระดับต้นเท่านั้น อาจต้องใช้การสื่อสารแบบเห็นหน้าเห็นตาในโลกจริงมาสานต่อการพัฒนาความสัมพันธ์ด้วย

อีกหนึ่งงานวิจัยที่ศึกษาลึกลงถึงระดับการมีเพศสัมพันธ์ของการหาคู่ของวัยรุ่นไทยยุคปัจจุบัน คืองานวิจัยชื่อ “วัยรุ่นใช้สื่อออนไลน์อย่างไรในการหาคู่” ของ นิพนธ์ ดาราวุฒิมาประกรณ์ นักปฏิบัติการวิจัย สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล ซึ่งได้วิเคราะห์ข้อมูลจากกรณีศึกษาวัยรุ่นชายหญิงจำนวน 20 ราย จากโครงการวิจัยเชิงคุณภาพเพื่อทำความเข้าใจพฤติกรรมการมีเพศสัมพันธ์ของวัยรุ่น วิเคราะห์ความเชื่อมโยงของพฤติกรรมการมีเพศสัมพันธ์กับพฤติกรรมการใช้สื่อออนไลน์

ผลการวิเคราะห์พบว่า พฤติกรรมการมีแฟนและเพศสัมพันธ์ของวัยรุ่นแบ่งได้เป็น 4 กลุ่ม คือ (1) มีแฟนทีละคน ไม่มีกิ๊ก (2) มีแฟนและกิ๊ก แต่จะมีเพศสัมพันธ์กับแฟนคนเดียวเท่านั้น (3) มีแฟนและกิ๊ก และมีเพศสัมพันธ์กับทุกคน (4) มีเพศสัมพันธ์กับใครก็ได้ ไม่จำเป็นต้องเป็นแฟนหรือกิ๊ก

สำหรับวัยรุ่นกลุ่มที่ 3 และ 4 มีพฤติกรรมการใช้สื่อออนไลน์ เช่น Facebook LINE MSN Hi5 ในการหากิ๊กและคู่นอน วัยรุ่นชายใช้สื่อออนไลน์ในการหาคู่ชัดเจนกว่าวัยรุ่นหญิง อีกทั้งใช้เวลาพูดคุยทำความรู้จักไม่นานก่อนการมีเพศสัมพันธ์

วัยรุ่นกลุ่มที่ 2 ใช้สื่อออนไลน์เป็นช่องทางในการคุยกับกิ๊ก แต่ไม่คุยเพื่อจะมีเพศสัมพันธ์ด้วย วัยรุ่นกลุ่มที่ 1 ใช้สื่อออนไลน์ในการพูดคุยกับเพื่อนทั่วไปเท่านั้น แต่ไม่ใช้สื่อออนไลน์ในการหาคู่

ผลการศึกษานี้ทำให้ได้ข้อสรุปในเบื้องต้นว่า วัยรุ่นที่นิยมการมีคู่นอนหลายคนจะใช้สื่อออนไลน์เป็นช่องทางในการสื่อสารกับเครือข่ายทางสังคมเท่านั้น ข้อมูลจากวัยรุ่นที่นิยมใช้สื่อออนไลน์ในการหาคู่ สะท้อนให้เห็นถึงการยอมรับประสิทธิภาพของการใช้สื่อ (ทฤษฎี TAM) ดังกล่าวเพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ของตนเอง นำไปสู่การใช้ซ้ำๆ เพื่อตอบสนองความต้องการ

ดังที่เห็นว่าวัยรุ่นชายในการศึกษานี้ ได้มีเพศสัมพันธ์กับผู้หญิงที่มีการพูดคุยกันผ่านสื่อออนไลน์กันมากกว่า 1 คนเกือบทั้งสิ้น แต่ข้อมูลอาจจะยังไม่ชัดเจนพอที่จะสรุปตามทฤษฎีการรับรู้ทางสังคม (Social Learning Theory) โดยเฉพาะเมื่อวัยรุ่นกลุ่มที่ไม่มีพฤติกรรมมีเพศสัมพันธ์กับหลายคน หรือไม่นิยมหาคู่ทางอินเทอร์เน็ต ต่างเคยเห็นและรับรู้พฤติกรรมเหล่านี้ทางสื่อออนไลน์ด้วยเช่นกัน ควรมีการศึกษาเพิ่มเติมเพื่อพิสูจน์ว่าพฤติกรรมทางเพศของวัยรุ่น โดยเฉพาะการมีเพศสัมพันธ์กับคนหลายคนนั้น เกิดจากการเลียนแบบพฤติกรรมที่พบเห็นกันทางสื่อออนไลน์ หรือปัจจัยอื่นต่อไป

อย่างไรก็ตาม การใช้สื่อออนไลน์ทางอินเทอร์เน็ตเปรียบเสมือนดาบสองคม เป็นสื่อที่มีประโยชน์และได้รับความนิยมอย่างมากในกลุ่มวัยรุ่น หากวัยรุ่นใช้สื่อไปในทางถูกต้องเหมาะสมก็จะได้รับประโยชน์อย่างมากมาย แต่ถ้าหากใช้สื่อไปในทางที่ผิดก็อาจก่อให้เกิดปัญหาตามมามากมายเช่นกัน

อาจารย์วิชาจีบชี้ หาคู่เร่งรีบโลกออนไลน์ ชีวิตคู่พังเร็ว

สมัยนี้วัยรุ่นเขาจีบกันและบอกรักกันผ่านทางแอพต่างๆ ไลน์ เฟซบุ๊ก ทวิตเตอร์ รวมถึงสื่อโซเชียลมีเดียอื่นๆ เพราะเป็นอะไรที่ง่ายและเร็ว

ธนิช สุนทรธนกูล (อ.กล้วย วิชาจีบ) อาจารย์พิเศษจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และวิทยากรอิสระ ซึ่งสอนวิชา “จีบ” ให้ความเห็นว่า ความสัมพันธ์หาคู่ผ่านออนไลน์โลกเสมือนในยุคดิจิทัลนั้นมีมุมที่น่าสนใจอยู่มาก แต่จริงๆ แล้วไม่ได้แตกต่างกับการหาคู่ยุคอะนาล็อก

“เรื่องของการหาคู่นั้นเป็นเรื่องที่อยู่คู่กับมนุษย์มาหลายยุคหลายสมัยแล้ว เพราะฉะนั้นเรื่องที่มาหาคู่กันในแอพพลิเคชั่นหรือในโซเชียลเน็ตเวิร์กก็เป็นเรื่องของวิวัฒนาการตามเทคโนโลยีและโลกที่มันเปลี่ยนไป เพราะมันต้องเป็นไปแบบนี้อยู่แล้ว

สมัยก่อนการหาคู่เขาก็พยายามใช้สื่อต่างๆ ในการหาคู่เหมือนกัน อย่างมาลัยเสี่ยงรักของลุงหนวด อย่างสมัยก่อนเขามีเพนเฟรนด์ (PenFriend) ซึ่งเป็นเพื่อนกันทางจดหมาย โทรศัพท์ไปก็ยังเขินๆ กันอยู่แล้วก็หาโทรศัพท์ยาก เขียนแนะนำตัวส่งรูปไป มีชื่อมีที่อยู่ให้ เขียนจดหมายถึงกัน

ปัจจุบันการหาคู่ผ่านแอพและโซเชียลมีข้อดีคือเร็วขึ้น และมีความหลากหลายกว่าเมื่อก่อน ส่วนข้อเสียก็มาจากข้อดีคือเร็วไปก็มีผลกระทบ ขาดในเรื่องวิจารณญาณในการที่จะเลือกคู่ สมัยก่อนตื่นเต้นกับการรอคอยไปรษณีย์มาส่งจดหมาย พอมาสักหน่อยก็มีโทรศัพท์ก็ลุ้นว่าจะอยู่บ้านหรือเปล่า เจอพ่อของเธอหรือเปล่า สมัยนี้ก็ตื่นเต้นในการลุ้นว่าตัวจริงจะเป็นอย่างไร เป็นอย่างที่คิดหรือเปล่า ก็ตื่นเต้นไปคนละแบบ”

การสอนวิชาจีบของ ธนิช เขาบอกว่าเป็นเรื่องของการสื่อสารและการบริหารความสัมพันธ์ของคนในหลากรูปแบบ

“จริงๆ ผมสอนวิชาจีบมันเป็นเรื่องของการสื่อสาร ทั้งคำพูดและการเขียนเป็นหัวใจ ปัจจุบันคนยุคนี้มีลูกเล่นสำบัดสำนวนดีกว่าคนในสมัยก่อน ยุคก่อนกว่าจะได้พิมพ์ได้เขียนส่งกันก็นานๆ ที เดี๋ยวนี้นอกจากเขียนแล้วก็มีอีโมจิแสดงอารมณ์ สติ๊กเกอร์ภาพเคลื่อนไหว อะไรต่างๆ มากมาย

ผมมองว่ายุคนี้หาคู่ได้เร็ว แต่ชีวิตคู่ก็พังเร็ว อัตราหย่าร้างของคนไทยเมื่อ 2 ปีก่อน มีถึง 1 ใน 3 หมายความว่าแต่งงาน 3 คู่ มีคู่หนึ่งเลิกราหย่าร้างกันไป ส่วนฝรั่งครึ่งต่อครึ่งประมาณ 50% ความน่าเป็นห่วงอยู่ที่ตรงนี้ คืออะไรที่ด่วนๆ เร็วๆ ขาดความรอบคอบ มันก็มาเร็วไปเร็ว จริงๆ ชีวิตคู่มันคือความสุข แต่ถ้ามีแล้วพัง มีแล้วเลิกรา มันก็บ่อนทำลายทั้งสุขภาพและความรู้สึก”

วิชาจีบของ ธนิช เขาย้ำว่าจะเน้นเรื่องของการใช้ใจเป็นหลัก ให้รู้จักกันอยู่กันด้วยใจ ในวิชาจีบมีวิชาที่ออกมาควบคู่ด้วยคือ วิชาเคล็ดลับจับโกหก

“อย่างที่บอกโลกโซเชียลก็คือโลกเสมือน ไม่รู้ว่าตรงไหนจริงตรงไหนปลอม เมื่อมีวิชาจีบเรื่องความสัมพันธ์แล้ว ก็ต้องมีวิชาเพื่อป้องกันตัวเองด้วย เคล็ดลับจับโกหกว่ามีพิรุธไหม เป็นการสร้างภูมิต้านทาน ถ้าคนมีสองวิชานี้อยู่ในโลกการหาคู่ได้สบายมาก

แม้เทคโนโลยีจะไปไกลขนาดไหนก็ตาม ต้องเข้าใจว่าโลกนี้เป็นโลกของการตลาด อะไรทุกอย่างสามารถจับออกมาเป็นเงินได้หมด ก็เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว ยิ่งคนนิยมก็ยิ่งมีมูลค่ามากยิ่งขึ้น การบริหารความสัมพันธ์ให้มีความสุข”

แม้ตอนนี้จะอยู่ในขั้นตอนการฟื้นฟูสภาพร่างกายและจิตใจ เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับออกจากถ้ำ ระหว่างนี้ก็มีการส่งนักดำน้ำของหน่วยซีล ทีมแพทย์เวชศาสตร์ใต้น้ำ พร้อมอุปกรณ์ดำรงชีพและยารักษาโรคถึงมือกลุ่มคนดังกล่าวแล้ว สิ่งที่น่าสนใจคือ พาวเวอร์เจล และผ้าห่มฉุกเฉิน ของที่ถูกส่งเข้าไปถึงเป็นสิ่งแรกๆ เรามาทำความรู้จักเจ้าสองสิ่งนี้กัน

พาวเวอร์เจล (Power Gel)

ของเหลวที่ร่างกายสามารถดูดซึมได้อย่างรวดเร็ว ให้พลังงานสูง ไม่ต้องผ่านกระบวนการย่อย ซึ่งอาหารลักษณะนี้นักบินอวกาศและนักกีฬานิยมใช้เพื่อเพิ่มพลังงาน มีหลายรสชาติ อาทิ แอปเปิล ผลไม้รวม องุ่น ลิ้นจี่ ส้ม ให้รสชาติหวาน กินง่าย ไม่ต้องเคี้ยว ภายใน 15 นาที จะรู้สึกว่ากระปรี้กระเปร่า เนื่องจากมีกรดอะมิโนและคาร์โบไฮเดรตเข้มข้น มีส่วนผสมของน้ำตาลโมเลกุลเดี่ยว 2 ชนิด คือ มอลโตเด็กซ์ตริน และฟรุกโตส

วิธีปฏิบัติ แพทย์จะต้องค่อยๆ เพิ่มระดับปริมาณแร่ธาตุในร่างกายของผู้ที่อดอาหารมานานก่อน เพื่อให้ร่างกายกลับมาอยู่ในระดับสมดุล หรือต้องดื่มน้ำตามในปริมาณที่พอสมควร ไม่เช่นนั้นความเข้มข้นของสารอาหารจะสูงเกินไป ขุมพลังพาวเวอร์เจลถูกคิดค้นขึ้นโดยสองสามีภรรยาชาวแคนาดา นักวิ่งมาราธอนและนักโภชนาการ ที่ใช้เวลาคิดค้นนาน 3 ปี จึงประสบผลสำเร็จในปี 2530

ด้าน สง่า ดามาพงษ์ ผู้เชี่ยวชาญด้านโภชนาการจากกรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข ระบุว่า พาวเวอร์เจลเป็นอาหารเฉพาะกิจชั่วคราวสำหรับคนที่สภาวะร่างกายไม่ปกติ ซึ่งคนปกติไม่ควรกิน เพราะพาวเวอร์เจลมีไว้สำหรับคนที่ใช้พลังงานมากๆ เพื่อเสริมพลังงาน และสำหรับฟื้นฟูสภาพบุคคลที่อดอาหารมานาน

นพ.สรฤทธิ์ เกียรติเฟื่องฟู แพทย์เวชศาสตร์การบินฉุกเฉิน กล่าวว่า พาวเวอร์เจลสามารถช่วยทั้ง 13 ชีวิตได้ แต่ต้องให้ในปริมาณในพอดี การที่เด็กขาดสารอาหารมานาน หากให้อาหารมื้อใหญ่อาจทำให้ร่างกายทำงานหนัก

ผ้าห่มฉุกเฉิน (Emergency foil space blankets)

เป็นวัสดุที่ทำมาจาก PET ฟิล์มเคลือบฟอยล์ ช่วยให้ความอบอุ่นแก่ร่างกายได้ถึง 90% ป้องกันอุณหภูมิทุกสภาวะอากาศ ไม่ว่าจะร้อน หนาว กันน้ำกันลมอย่างดี มีขนาดเล็กน้ำหนักเบา ไม่เพียงแต่ผู้ประสบภัยที่นิยมใช้งาน แต่กลุ่มนักเดินป่าหรือนักผจญภัยก็จะมีผ้าห่มฟอยล์ติดตัวไว้ใช้ในยามฉุกเฉินเช่นกัน เนื่องจากฟอยล์สะท้อนแสงยังสามารถใช้โบกสะบัดเพื่อร้องขอความช่วยเหลือจากที่สูงได้อีกด้วย

ผ้าห่มฉุกเฉินถือเป็นอุปกรณ์ที่มีความจำเป็นอย่างมากในการทำงานภายใต้อุณหภูมิต่ำ โดยเฉพาะการดำน้ำและการใช้ชีวิตอยู่ข้างในถ้ำที่มีความเสี่ยงต่อการสูญเสียระบบควบคุมการทำงานของสมอง ระบบการหายใจ และการไหลเวียนโลหิต

ในวาระเฉลิมฉลองครบรอบ 500 ปีการทำสนธิสัญญาทางการค้าและไมตรีฉบับแรกระหว่างโปรตุเกสและสยาม ฯพณฯ ฟรานซิสโก วาซ แพตโต เอกอัครราชทูตโปรตุเกสประจำประเทศไทย จึงอนุญาตให้สัมภาษณ์พิเศษ พร้อมเปิดบ้านพักริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่มีอายุเก่าแก่อายุ 170 ปี ที่เคยถูกใช้เป็นศูนย์กลางการค้าขายไทย-โปรตุเกส ตลอดจนสถานที่ราชการ และในอดีตมีห้องขังอยู่ด้วย ที่ปัจจุบันดัดแปลงให้กลายเป็นที่พักงดงามภูมิฐาน ทันสมัย

“โปรตุเกสเป็นประเทศเล็กๆ แต่เมื่อครั้งอดีตบรรพบุรุษของเราจำนวน 1 ใน 4 ของประชากรในประเทศออกเดินทางไปรอบโลก ข้ามผ่านท้องทะเลและมหาสมุทรโดยนั่งมาในเรือลำเล็ก ๆ เพียงไม่กี่ลำที่คิดค้นและพัฒนาด้วยตัวเอง ออกจากประเทศซึ่งตั้งอยู่ด้านตะวันตกสุดของยุโรป เดินทางสู่ราชอาณาจักรในดินแดนฝั่งตะวันออก ที่ไม่เคยมีใครมาเยือน

ความยิ่งใหญ่ของการเป็นประเทศแรกที่เชื่อมต่อโลกอย่างแท้จริงนี้ ทำให้ภาษาโปรตุเกสถูกใช้เป็นภาษากลางทางการทูตยาวนานหลายศตวรรษ เช่น ในประเทศสยามเมื่อครั้งอดีตด้วยเช่นกัน” ท่านทูตเล่าถึงความกล้าหาญของบรรพบุรุษชาวโปรตุเกสด้วยความภาคภูมิใจ

จากนั้นท่านทูตฟรานซิสโก ได้พาชมบ้านพักและเล่าเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยที่แฝงไปด้วยเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ที่น่าสนใจ ตั้งแต่ปี 1820 ในยุครัตนโกสินทร์ ที่ดินผืนนี้รัชกาลที่ 2 ได้พระราชทานที่ดินริมแม่น้ำเจ้าพระยาให้สมเด็จพระราชินีมาเรียแห่งโปรตุเกส เพื่อใช้เป็นท่าเรือสำหรับค้าขายและที่พักของกงสุลโปรตุเกส ปัจจุบันคือที่ตั้งของโกดัง ที่ปรับให้กลายเป็นสำนักงานของสถานทูตโปรตุเกสและทำเนียบทูต ซึ่งทำเนียบทูตหลังแรกเป็นอาคารที่สร้างด้วยไม้ไผ่ บริเวณใกล้ๆ มีชุมชนชาวโปรตุเกสตั้งถิ่นฐานอยู่รอบๆ มีโบสถ์กาลวาริอุเป็นชุมชนโปรตุเกสเล็กๆ

สำหรับทำเนียบทูตหลังนี้สร้างในช่วงกลางปี 1860 เป็นอาคารทรงโคโลเนียลแบบโปรตุเกสผสมกับความเป็นไทย เดิมทีวัสดุที่ใช้ก่อสร้างทั้งหมดส่งตรงมาจากโปรตุเกส แต่เรือที่ขนส่งล่มระหว่างทาง จึงเปลี่ยนมาใช้วัสดุท้องถิ่นของไทยแทน

หากเดินเข้ามาในบริเวณสถานทูตโปรตุเกสประจำประเทศไทย เมื่อประตูรั้วเปิด มองไปด้านซ้ายจะเห็นสำนักงานของสถานเอกอัครราชทูตโปรตุเกสอยู่ภายในอาคารปูนสองชั้นสีเหลืองอ่อนที่ดูมิดชิด การตกแต่งภายในดูทันสมัยเพราะตกแต่งใหม่เมื่อ 20 ปีที่ผ่านมานี่เอง เพราะในอดีตตึกหลังนี้เคยถูกทิ้งร้าง สถานทูตจึงเชิญวิศวกรและสถาปนิกชาวโปรตุเกสมาดัดแปลงโกดังโครงไม้อายุกว่าร้อยปีหลังนี้ ให้กลายเป็นสำนักงานดูทันสมัย และย้ายสำนักงานของสถานทูตจากชั้นล่างของทำเนียบทูตมาอยู่ที่นี่

จากอาคารสำนักงานไปยังทำเนียบทูต จุดแรกที่เดินผ่านคือ สวนโปรตุเกส ซึ่งเป็นพื้นที่ของสถานทูตแต่ให้โรงแรมรอยัล ออคิด เชอราตัน เช่าบางส่วน ท่านทูตพาเดินมาที่ด้านหน้าบ้านพักเป็นสนามหญ้าริมแม่น้ำ มุมหนึ่งเป็นที่ตั้งของศาลาซึ่งบูรณะเสร็จแล้ว ท่านทูตบอกว่าเป็นการทำงานร่วมกันระหว่างนักออกแบบโปรตุเกสกับช่างไม้จากเชียงใหม่ สถานที่แห่งนี้เอาไว้ใช้จัดเลี้ยงรับรองในยามค่ำคืน

ท่านทูตพาเดินเข้ามาในบ้านพักส่วนตัวด้านหลังสวนมองเข้าไปลึกด้านใน เป็นห้องซึ่งเดิมเคยเป็นคุกชั้นใต้ดิน เพราะยุคก่อนหากคนโปรตุเกสที่เดินทางมากับเรือทำผิด ท่านทูตในยุคอดีตจะเป็นผู้ตัดสิน ถ้าต้องติดคุกก็จะขังไว้ชั้นใต้ดิน แล้วค่อยส่งใส่เรือส่งกลับไปโปรตุเกส แต่ปัจจุบันไม่ได้ใช้งานแล้ว

เดินเข้ามาในห้องด้านขวาลึกเข้าไป ห้องนี้คือห้องที่ใช้เลี้ยงรับรองแขก มีชุดรับแขกตั้งเรียงรายอยู่หลายชุด ฝาผนังตกแต่งภาพวาดโบราณมีทั้งผลงานของศิลปินชาวโปรตุเกสและศิลปินไทยประดับอยู่

ชั้นบนของบ้านพัก ซึ่งตรงบันไดมีประตูไม้โบราณเก่าแก่ตั้งแต่สมัยอยุธยาตั้งประดับอยู่ หากจะขึ้นไปชั้น 2 ต้องเดินขึ้นบันได ซึ่งมีชั้นพักมีโต๊ะตั้งประดับรูปภาพโบราณสะท้อนความสัมพันธ์ระหว่างไทยกับโปรตุเกสเมื่อครั้งอดีต ขึ้นไปด้านบนจะมีทางแยกไปห้องด้านซ้ายกับด้านขวา ที่แต่ละห้องไม่มีพื้นที่ส่วนตัว เพราะเชื่อมถึงกันหมด มีบันไดเป็นศูนย์กลางของบ้านที่เชื่อมถึงทุกส่วน เป็นโครงสร้างบ้านแบบเก่าเหมือนวังของยุโรป

เมื่อขึ้นไปด้านบนจะพบกับห้องนั่งเล่นอยู่ด้านขวามือ ห้องด้านซ้ายเป็นห้องกินข้าวขนาดใหญ่ ซึ่งในห้องอาหารขนาดใหญ่นี้มีภาพวาดของศิลปินผู้มีชื่อเสียงอย่างสมบูรณ์ หอมเทียนทอง ประดับอยู่ 2 รูป ด้านหลังห้องกินข้าวเป็นห้องครัว ส่วนด้านหลังของชั้นสองก่อนจะถึงห้องนอนส่วนตัวแบ่งเป็นห้องครัวเล็กๆ มีชั้นหนังสือกิจกรรมยามว่างของท่านทูตบรรจุอยู่เต็มตู้หนังสือ

บริเวณสุดท้ายที่ท่านทูตพาเยี่ยมชมคือ ระเบียงใหญ่ที่หันออกเห็นแม่น้ำเจ้าพระยา ซึ่งมุมนี้เองปัจจุบันกลายเป็นมุมโปรดที่ท่านทูตชอบมานั่งกินข้าวเช้าและนั่งจิบชายามเย็น

ตลอด 170 ปีที่ผ่านมาบ้านหลังนี้ผ่านการปรับปรุงตกแต่งใหม่อย่างสม่ำเสมอ เช่น รื้อกระจกที่เคยติดบริเวณระเบียงออก เปลี่ยนเป็นบานเฟี้ยมเพื่อให้ลมธรรมชาติพัดผ่านแทนการใช้เครื่องปรับอากาศ รวมถึงปรับปรุงพื้นไม้ ประตูไม้ และเฟอร์นิเจอร์ไม้ด้วย ห้องโปรดของท่านทูตห้องนี้จึงมีความเป็นธรรมชาติค่อนข้างสูง สามารถมองเห็นวิวริมแม่น้ำเจ้าพระยายามพระอาทิตย์ตกดินงดงาม

เมื่อถามถึงความรู้สึกที่ได้อยู่ในบ้านที่เต็มด้วยประวัติศาสตร์หลังนี้ ท่านทูตตอบว่า ที่นี่เป็นเหมือนอนุสาวรีย์ เป็นสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ เราจะดูแลมันอย่างดีที่สุด

“ผมพยายามไม่เปลี่ยนแปลงมัน ไม่ใช่เพราะเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์เรา แต่เพราะมันคือส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ไทยด้วย”

ในการตรวจสุขภาพแต่ละปีนอกจากจะมีตัวเลขความดันว่าสูงหรือต่ำแล้ว ยังมีตัวเลขที่ควรให้ความสำคัญอีกตัวหนึ่งก็คือ คอเลสเตอรอล (Cholesterol) เพราะว่าคอเลสเตอรอลเป็นสิ่งจำเป็นต่อร่างกาย จึงเป็นเหตุผลให้ร่างกายต้องสร้างขึ้นมาใช้เอง แต่สร้างมาได้แค่ 70-80% ของที่ต้องการใช้ในแต่ละวันเท่านั้น จำเป็นที่ต้องได้รับเพิ่มจากอาหาร นั่นก็คือไข่แดงและอาหารทะเล

ทุกเซลล์ในร่างกายสร้างคอเลสเตอรอลได้ แต่ตับจะเป็นอวัยวะที่สร้างได้มากที่สุด คอเลสเตอรอลที่สำคัญมี 2 ตัว คือ LDL (Low-density lipoprotein) ซึ่งถือว่าเป็นตัวเลว และ HDL (High-density lipoprotein) จัดว่าเป็นตัวดี เมื่อร่างกายสร้างคอเลสเตอรอลชนิด LDL ก็จะถูกปล่อยไปตามกระแสเลือดเพื่อนำไปใช้ซ่อมผนังเซลล์ ซ่อมเยื่อหุ้มเซลล์ประสาท ซ่อมสมอง นำไปสร้างฮอร์โมนเพศ ฮอร์โมนความเครียด และที่จัดว่า LDL เป็นตัวเลวก็เพราะถ้ามีมากก็จะไปอุดตันเส้นเลือดนั่นเอง

ภญ.นันทวดี พิทยาพิบูลพงศ์ กล่าวว่า คอเลสเตอรอลชนิด HDL นั้นก็ถูกปล่อยไปตามกระแสเลือดด้วย แต่ HDL นั้นจะทำหน้าที่เปรียบเสมือน กทม.หรือเทศบาล ที่จะช่วยพา LDL ที่เกาะตามผนังเส้นเลือดและจากกระแสเลือดกลับมาที่ตับเพื่อใช้ผลิตเป็นน้ำดี ใช้ย่อยไขมันโมเลกุลใหญ่ให้เล็กลง หลังจากนั้นน้ำย่อยไขมัน (Lipase) จะมาย่อยต่อ เมื่อน้ำดีหมดหน้าที่แล้วก็จะถูกขับออกจากร่างกายไป ดังนั้น HDL จึงถือว่าเป็นตัวดี จำเป็นต้องมีมากด้วย เพื่อจะได้ช่วยขับ LDL ออกจากร่างกายให้ได้มาก จะได้ไม่อุดตันเส้นเลือดนั่นเอง

HDL จะสูงได้ต้องมี 2 ปัจจัย คือ 1.ได้รับมาจากอาหาร จากไข่แดงและอาหารทะเล 2.มาจากการออกกำลังกาย เพราะจะกระตุ้นให้ตับสร้าง HDL สูงขึ้น และสร้าง LDL ต่ำ

การที่ร่างกายเรามีคอเลสเตอรอล LDL ที่เป็นตัวเลวสูงนั้นอย่าไปโทษไข่แดงและอาหารทะเล เพราะคอเลสเตอรอลนั้นเป็น Wax มันจะเหนียว เมื่อเรากินเข้าไปต้องย่อยก่อน และย่อยยาก จึงย่อยไม่หมด ส่วนหนึ่งจะถูกขับออกจากร่างกายไปพร้อมกับอุจจาระ จึงถูกดูดซึมเข้าร่างกายได้ในปริมาณพอเหมาะ

การที่เรามีคอเลสเตอรอล LDL สูงนั้น จริงๆ แล้วเกิดจากแป้งและน้ำตาล เช่น พวกเครื่องดื่มหวานๆ กาแฟเย็น ชาเย็น น้ำปั่น น้ำอัดลม น้ำผลไม้ ขนมปัง ขนมเค้ก คุกกี้ ขนมหวาน พวกนี้ต่างหากที่ทำให้ LDL สูง ดูตัวอย่างได้จากผู้ที่เป็นเบาหวาน

ปัจจุบันนี้คนเป็นเบาหวานกันมากขึ้น และเป็นกันตอนอายุน้อยๆ ด้วย เพราะคนยุคนี้ดื่มเครื่องดื่มหวานๆ และทานขนมกันมากเหลือเกิน เมื่อแป้งและน้ำตาลเข้าไปในร่างกายแล้ว จะถูกย่อยเป็นน้ำตาลกลูโคส ก็จะไปกระตุ้นให้ตับอ่อนผลิตฮอร์โมน Insulin ออกมาเพื่อพาน้ำตาลกลูโคสเข้าสู่เซลล์กล้ามเนื้อเพื่อเผาผลาญให้เป็นพลังงาน และการที่เรากินแป้งกับน้ำตาลกันมากก็จะไปกระตุ้นตับอ่อนมาก บ่อยเข้าตับอ่อนก็จะล้า ผลิต Insulin ออกมาได้ก็จริง แต่ไม่มีประสิทธิภาพ พาน้ำตาลเข้าเซลล์เผาผลาญเป็นพลังงานได้ไม่หมด น้ำตาลก็จะตกค้างในกระแสเลือดเกิดเบาหวานขึ้น และเมื่อตับอ่อนถูกกระตุ้นอยู่เรื่อยๆ ก็ยิ่งผลิต Insulin ที่ไม่มีประสิทธิภาพมากขึ้นเรื่อยๆ น้ำตาลก็ยิ่งตกค้างในกระแสเลือดเพิ่มขึ้น

ดังนั้น คนที่เป็นเบาหวานนานเข้าจึงมักมีน้ำตาลในเลือดสูงและ Insulin ก็ยังสูงด้วย และการที่มี Insulin สูงนี่แหละที่เป็นตัวปัญหา มันจะไปกระตุ้นให้ตับสร้างคอเลสเตอรอล LDL ที่เป็นตัวเลวสูงขึ้น แต่ HDL ที่เป็นตัวดีกลับต่ำลง ดังนั้นคนที่เป็นเบาหวานจึงมักมีคอเลสเตอรอล LDL สูงตามมาด้วยเสมออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

การที่จะลดคอเลสเตอรอลนั้นจริงๆ แล้วควรลดการกินแป้งและน้ำตาลลง และเพิ่มโปรตีนจากเนื้อสัตว์และไข่ เพราะโปรตีนจะช่วยให้แป้งและน้ำตาลเข้าสู่ร่างกายอย่างช้าๆ ตับอ่อนก็จะถูกกระตุ้นน้อยลง ก็จะผลิต Insulin มีประสิทธิภาพในปริมาณที่พอเหมาะ เมื่อ Insulin ลดลง LDL ก็ลดลงมาโดยอัตโนมัติ จึงอาจพูดได้ว่าการกินไข่ช่วยลดคอเลสเตอรอล LDL และเพิ่ม HDL ได้ จึงควรกลับมากินไข่วันละ 1-2 ฟองได้เลย

การจะลดคอเลสเตอรอล LDL นั้นไม่ยาก ก็แค่เปลี่ยนอุปนิสัยในการกินอาหาร ให้ลดแป้งและน้ำตาลลง ไม่ควรกินเครื่องดื่มหวานๆ แม้แต่น้ำผลไม้คั้นเองก็ไม่ควรดื่ม ให้กินผลไม้พร้อมกาก และต้องเพิ่มโปรตีน (เนื้อสัตว์ ไข่) เท่านี้ก็จะลดคอเลสเตอรอล LDL ได้แล้ว โดยไม่ต้องพึ่งยา

แล้วก็ไม่ควรใช้ยาลดคอเลสเตอรอล เพราะตับทำหน้าที่ผลิตคอเลสเตอรอล ยานั้นนอกจากกดตับให้สร้างคอเลสเตอรอลลดลงแล้ว ยายังจะไปกดการทำงานของตับเกือบทุกอย่าง ตับทำหน้าที่หลายอย่าง แต่หน้าที่หลักคือเผาผลาญพลังงานและขับสารพิษ ก็จะทำให้การเผาผลาญลดลง และสารพิษมีโอกาสตกค้างในร่างกายและตับมากขึ้น โอกาสเป็นมะเร็งก็จะมากขึ้นด้วย

การกินไข่อาจทำให้ค่ารวมคือคอเลสเตอรอลทั้งหมดเพิ่มขึ้น แต่จะเป็นค่า HDL ต่างหากที่เพิ่มขึ้นมา ดังนั้นอย่าตรวจหาเฉพาะค่าคอเลสเตอรอลทั้งหมดอย่างเดียว ต้องตรวจทั้ง LDL และ HDL ด้วย และให้ดูอัตราส่วนของคอเลสเตอรอล LDL-HDL ควรน้อยกว่า 3 หรืออัตราส่วนของ HDL ต้องน้อยกว่า 5 ถือว่าเป็นปกติ ไม่อันตรายเลย