การเกิดอุบัติเหตุบนท้องถนน นอกจากกรณีเมาแล้วขับและขับรถโดยประมาทแล้ว ปัญหาด้านสุขภาพบางอย่างอาจส่งผลต่อความสามารถในการขับขี่และทำให้เกิดอุบัติเหตุได้ เช่น โรคที่เกี่ยวกับระบบการมองเห็น เช่น โรคตาบอดสี มองเห็นด้วยตาเพียงข้างเดียว จอประสาทตาเสื่อม ทำให้ขับรถเวลากลางคืนเห็นไม่ชัด โรคทางสมองที่ยังเป็นไม่มาก มีอาการหลงลืม ขับรถหลังทางในบางครั้ง การตัดสินช้าสมาธิไม่ดี โรคระบบประสาทอย่างเช่น ลมชัก และอีกหลายโรครวมโรคหัวใจด้วย

เฉพาะโรคหัวใจมีคนที่ประสบอุบัติเหตุเพราะโรคดังกล่าวเกิดขึ้นให้เห็นบ่อย กล่าวคือเวลาที่ผู้ป่วยโรคหัวใจมีอาการกำเริบ โดยอาจเกิดจากอาการที่เป็นหนักอยู่แล้ว หรือมีสิ่งเร้าทำให้อาการกำเริบหนักขึ้นในช่วงเวลาไม่นาน เช่น สภาวะเครียดจากการทำงานก่อนหน้านี้ อารมณ์ไม่ดีจากเหตุการณ์บนท้องถนน หรือสาเหตุอื่นๆ จนทำให้เกิดอาการกำเริบจนควบคุมพวงมาลัย คันเร่ง และเบรกได้ไม่ปกติดังเดิม หากเกิดแน่นหน้าอกขึ้นในขณะขับรถก็ยากที่ใครจะช่วยเหลือได้ทัน

โรคหัวใจเป็นโรคที่อันตรายและเสี่ยงต่อการเสียชีวิตได้ง่าย คนที่เป็นโรคนี้จึงต้องดูแลและใส่ใจสุขภาพให้ดีอยู่เสมอ ทางที่ดีที่ทุกคนเลือกได้คืออย่าเป็นเลยดีกว่า เพราะโรคนี้ก็เกิดมาจากพฤติกรรมของคนนั่นเอง หนึ่งในนั้นคือการรับประทานอาหาร

พัชรา ภูษาทอง นักกำหนดอาหาร โรงพยาบาลพญาไท 3 กล่าวว่า ในฐานะนักกำหนดอาหารทราบดีว่ามีหลายปัจจัยที่ทำให้เกิดโรคหัวใจ ปัจจัยหนึ่งคือเรื่องอาหารการกิน กินอย่างไรให้หัวใจแข็งแรง ในกรณีที่ยังไม่เป็นโรคหัวใจ แนะนำให้กินอาหารครบ 5 หมู่ และควบคุมน้ำหนักตัวให้อยู่ในเกณฑ์ปกติ และควรหมั่นตรวจสุขภาพประจำปี ดูภาวะไขมัน กลูโคสในเลือด ควบคุมโรคเรื้อรังไม่ติดต่อที่เป็นอยู่ให้ได้ผลดีไว้ก่อน เช่น โรคเบาหวาน ความดันสูง ไขมันสูง โรคอ้วน

“ควรกินไขมันที่ดีต่อสุขภาพ เรียกว่ากรดไขมันไม่อิ่มตัว ซึ่งมีประโยชน์คือ ช่วยลดไขมันตัวร้าย และช่วยเพิ่มไขมันตัวดี ไขมันไม่อิ่มตัวมีอยู่ในอาหารหลายประเภท เช่น ปลา โดยเฉพาะปลาทะเล ควรกินอย่างน้อย 2 ครั้ง/สัปดาห์ ปลาแซลมอน ปลาทู ปลาซาร์ดีน มีไขมันโอเมก้า 3 จะช่วยลดการอักเสบของหลอดเลือดแดง ซึ่งเป็นอาการเริ่มต้นสู่การเป็นโรคหัวใจ และหลีกเลี่ยงไขมันอิ่มตัว เช่น น้ำมันปาล์ม น้ำมันจากสัตว์ น้ำมันจากการทอดซ้ำ ซึ่งจะถูกเปลี่ยนโครงสร้างเป็นไขมันทรานส์ได้ เช่นเดียวกับไขมันกลุ่มเนย มาการีน ในอุตสาหกรรมเบเกอรี่”

สำหรับการรับประทานอาหารให้หัวใจแข็งแรงนั้นพัชราแนะนำให้บริโภคน้ำมันจากถั่วเปลือกแข็งและเมล็ดพืชที่มีกรดอัลฟาลิโนเลนิกสูง เช่น วอลนัต น้ำมันคาโนลา และน้ำมันถั่วเหลือง แต่ก็ต้องไม่กินมากเกินไปเพราะให้พลังงานสูง อาจทำให้อ้วนได้ ควรกินผัก ผลไม้ หลากหลาย ได้ทั้งสารแอนตี้ออกซิแดนต์ป้องกันการอักเสบของหลอดเลือดแดง และยังได้เส้นใยช่วยให้ขัดขวางการดูดซึมไขมันช่วยระบบขับถ่าย

“ผลไม้ที่แนะนำ เช่น อะโวคาโด ประกอบด้วย ไขมันไม่อิ่มตัว Monounsaturated Fatty Acid และวิตามินอี มีโปรตีนสูงกว่าผลไม้ชนิดอื่น ที่สำคัญคาร์โบไฮเดรตต่ำ ดีสำหรับผู้เป็นเบาหวาน หรือผู้ที่ต้องการลดน้ำหนัก อาหารที่เป็นมิตรกับหัวใจยังมีอีกหลายอย่าง หากให้ความสำคัญกับอาหารสุขภาพก็จะช่วยลดความเสี่ยงจากโรคหัวใจและยังส่งผลให้สุขภาพโดยรวมแข็งแรงอีกด้วย” นักกำหนดอาหารโรงพยาบาลพญาไท 3 กล่าว

โรคหัวใจอันตรายแค่ไหนใครก็รู้ ฉะนั้นควรหันมาใส่ใจสุขภาพให้ดีอยู่เสมอ พยายามละพฤติกรรมและไลฟ์สไตล์การใช้ชีวิตบางอย่างที่อาจนำพาโรคมาให้ ส่วนใครที่มีปัญหาสุขภาพต้องการความรู้ หรือคำแนะนำสามารถโทรปรึกษาได้ที่พญาไทคอลเซ็นเตอร์ 1772

บางครั้งที่เราเข้าใช้เว็บไซต์ยูทูบ อาจจะเคยเห็นช่องวิดีโอแนะนำคลิปการเล่นเกมที่มีอยู่มากมาย แต่เคยสงสัยกันไหมว่าคลิปเหล่านี้จะอัพโหลดขึ้นมาทำไม แล้วทำไปเพื่ออะไร แค่เล่นเกมแล้วเอามาโชว์กันอย่างนั้นหรือ แต่แท้จริงแล้วคลิปที่เราเห็นเหล่านี้ เรียกว่า การแคสต์เกม หรือเรียกเป็นศัพท์ไทยง่ายๆ ว่านักพากย์เกมนั่นเอง

พากย์เกมไม่ต่างจากพากย์กีฬา

กำเนิดของนักพากย์เกมนั้นไม่ได้มีจุดเริ่มต้นที่ชัดเจนว่าใครเป็นคนเริ่มคนแรก และกลายมาเป็นอาชีพได้อย่างไร แต่สันนิษฐานกันว่าเกิดมาพร้อมๆ กับเทคโนโลยีการอัพโหลดคลิปวิดีโอขึ้นบนเว็บไซต์ยูทูบ แรกๆ เป็นเพียงคลิปริวิวการเล่นว่าแต่ละเกมเล่นแบบไหน และอย่างไร สำหรับคนที่กำลังตัดสินใจซื้อเล่นสักเกมหนึ่ง

ต่อมาเริ่มมีการใส่เสียงบรรยายประกอบการเล่นเข้าไป จนผู้ชมรู้สึกเหมือมชมรายการโทรทัศน์หรือเกมการแข่งขันกีฬา ทำให้เกิดความสนุกในการรับชม และมีผู้ติดตามรับชมเป็นจำนวนมากโดยเฉพาะกลุ่มเด็กรุ่นใหม่ๆ ที่นิยมดูยูทูบมากกว่ารายการฟรีทีวี

ดังนั้น นักแคสต์เกม ก็คือ คนที่เล่นเกมไปด้วยและพากย์เกมไปด้วย หรือแม้กระทั่งไม่ได้เล่นเองแต่ดึงเอาคลิปเกมการแข่งขันของคนอื่นมาวิเคราะห์ใส่ความคิดเห็นก็ได้เช่นกัน

การแคสต์เกมนั้นมีทั้งเกมออนไลน์ ออฟไลน์ เกมพีซี มือถือ และเครื่องคอนโซล แล้วอัดคลิปโพสต์ลงเว็บไซต์ ยูทูบแล้วพากย์เสียงด้วยความสนุกสนาน ตื่นเต้น ให้คนดูรู้สึกชอบและอินตาม กลุ่มคนที่ติดตามส่วนใหญ่จะเป็นคนที่อยากเล่นเกมแต่ไม่มีเวลาเล่น หรืออยากลองเล่นบ้างแต่ขอดูคนอื่นเล่นก่อนว่าสนุกแค่ไหน ถ้าสนุกจะได้ไปซื้อเกมมาเล่นบ้าง

บางคลิปทำออกมาเฉลยเกมการเล่นหรือวิธีผ่านด่านก็มี และยิ่งมีคนเล่นเกมผ่านสมาร์ทโฟนกันมากขึ้น ก็ยิ่งทำให้ยอดการเข้าชมสูงขึ้นเป็นเงาตามตัว

รูปแบบการรีวิวส่วนมากแล้วจะเน้นไปที่เกมที่มีความถนัด แม้จะเล่นฟรีเกมที่ทุกคนชอบเล่นกันอย่างเกมเพชร หรือเกมทำฟาร์มทั้งหลายก็ยังมีคนเข้ามาดู แต่สิ่งหนึ่งที่ต้องระวังสำหรับคนแคสต์เกมก็คือเรื่องคำพูด ปัจจุบันมีนักแคสต์เกมในยูทูบเฉพาะประเทศไทยอยู่ราวๆ 400 กว่าคนและยังคงเพิ่มจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ

เกือบ 80 เปอร์เซ็นต์ของนักแคสต์เกมนิยมพูดคำหยาบคาย ทะลึ่ง เหยียดเพศ เชื้อชาติและสีผิว นั่นคือกลุ่มนักแคสต์เกมที่ไม่น่าเข้าชม แต่ก็มีอีกไม่น้อยที่ใช้คำพูดที่เหมาะสมแต่ยังคงความสนุกเอาไว้ได้

แน่นอนว่าคนที่ทำก่อนย่อมได้เปรียบ แต่ไม่ได้หมายความว่านักแคสต์เกมหน้าใหม่จะไม่สามารถแจ้งเกิดได้ เพราะทุกวันนี้ก็มีเกมใหม่ๆ ออกมาเรื่อยๆ จึงมีโอกาสสำหรับคนที่อยากจะก้าวเข้าสู่วงการนี้เสมอ

ต้องพูดคล่องปากคล่องมือ

สิ่งหนึ่งที่เราต้องรู้ก่อนจะไปเป็นนักแคสต์เกมก็คือเรื่องการพูด ต้องพูดเก่งและคล่อง น่าแปลกใจอย่างหนึ่งว่าคลิปส่วนใหญ่ที่มีความยาวเกิน 5 นาที มักจะไม่ค่อยมีคนดู แต่คลิปแคสต์เกมนั้นสามารถใส่ความยาวได้ตั้งแต่ 5-30 นาที ก็มีคนดูจนจบ ดังนั้นคุณจะต้องพูดตลอดเกมตั้งแต่ต้นจนจบ

ต่อมาคือต้องมีความรู้เรื่องเกมเป็นอย่างดี ทุกคนที่เข้ามาชมเกมการเล่นไม่ได้หวังเพียงแค่มุขตลกเอาฮา แต่อยากฟังเทคนิคการเล่นใหม่ๆ ที่น่าสนใจอีกด้วย ดังนั้นก่อนอัพโหลดเกมการเล่นคุณก็ควรเล่นให้คล่องและรู้จริงในเกมนั้นๆ ก่อน

สุดท้ายคือความสม่ำเสมอ นักแคสต์เกมไม่ใช่คนที่เล่นเกมเก่งที่สุดแล้วเอามาโชว์แต่เป็นคนที่ชอบเล่นแล้วอยากอวดการเล่นของตัวเองให้คนอื่นรู้สึกสนุกสนาน บ่อยครั้งที่เราเห็นนักแคสต์เกมเล่นแล้วแพ้ไม่เคยชนะได้ที่ 1 หรือทำคะแนนสูงสุดในฉากนั้น แต่ความพ่ายแพ้นั่นละที่ทำให้ผู้ชมรู้สึกขบขัน เพราะบางครั้งตัวละครก็ตายแบบไม่น่าให้อภัย หรือเล่นดีมาตลอดแต่ตกม้าตายตอนจบ บวกกับเสียงโอดครวญขำของคนพากย์เกมยิ่งทำให้คลิปมียอดแชร์ได้ง่ายขึ้น

ต่อมาเรื่องอุปกรณ์ไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับนักแคสต์เกม เพราะปัจจุบันเกมในสมาร์ทโฟนที่เราใช้กันอยู่ก็สามารถแคสต์เกมได้ แต่สิ่งที่ต้องระวังให้มากที่สุดก็คือเรื่องลิขสิทธิ์เกมและเพลงที่อยู่ในเกม หรือเพลงที่ใช้เปิดระหว่างการแคสต์เกมสุ่มเสี่ยงที่จะถูกฟ้องได้ง่าย

ส่วนมากแล้วคลิปการเล่นเกมไม่ใช่ปัญหาที่จะถูกฟ้องเพราะเจ้าของบริษัทจะคิดว่าเป็นการช่วยโปรโมทเกมอีกทางหนึ่ง แต่ลิขสิทธิ์เพลงนั้นมีข้อจำกัดในการใช้งานบางครั้งเจ้าของเพลงอนุญาตแค่ใช้ในเกมแต่ไม่ได้อนุญาตให้เผยแพร่ผ่านการแคสต์เกม ตรงนี้ต้องระวังให้ดี คุณอาจจะต้องปิดเพลงในเกมเหลือแต่เสียงเอฟเฟกต์เพื่อตัดปัญหาตรงนี้ออกไป

สุดท้ายคือเรื่องรายได้นักแคสต์เกมส่วนมากจะมีรายได้จากยอดวิวในยูทูบ มีคนได้ตั้งแต่หลักร้อยไปจนถึงหลักแสนบาทต่อเดือน อย่างไรก็ดีเราในช่วงเริ่มต้นอย่าเพิ่งคาดหวังเรื่องรายได้มากนัก ขอให้แคสต์เกมให้สนุก อัพโหลดอย่างสม่ำเสมอ พูดจาให้เหมาะสม เลี่ยงคำหยาบคายแล้วทุกอย่างจะออกมาดี และมีรายได้ตามมาในภายหลังอย่างแน่นอน

หากเราเห็นเด็กเล่นเกมวันละ 6 ชั่วโมง คุณคงมองว่าเขาเป็นเด็กติดเกม แต่หากบอกว่าระหว่างที่เล่นเกมวันละ 6 ชั่วโมง เด็กคนนั้นมีรายได้หมื่นกว่าบาทจากการเล่น บางคนได้เกือบ 5 หมื่นบาท เราจะยังบอกว่าเด็กคนนั้นเป็นเด็กติดเกมเหมือนเดิมอีกไหม โลกยุคใหม่เปลี่ยนแปลงไปมากมาย เกมที่เคยเล่นกันสนุกๆ ระหว่างเพื่อนกลายเป็นเกมกีฬาที่มีผู้เล่นหลักร้อยล้านคนทั่วโลก พัฒนาจนเกิดการแข่งขันทัวร์นาเมนต์ ตั้งแต่ระดับท้องถิ่นไปจนถึงระดับโลก เรียกขานกันว่าเป็นกีฬาอี-สปอร์ต

วันนี้กีฬาอี-สปอร์ตได้กลายเป็นกีฬาสาธิตแข่งขันในเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 18 ประเทศอินโดนีเซียวันที่ 18 ส.ค.-2 ก.ย. มีทั้งหมด 6 เกมที่จะได้เข้าร่วมชิงชัย ก็คือเกมลีก ออฟ เลเจนด์ (League of Legends เกมแนวต่อสู้กึ่งวางแผนประเภททีม) สตาร์คราฟต์ 2 (Starcraft II เกมวางแผนการรบประเภทเดี่ยว) ฮาร์ทสโตน (Hearthstone การ์ดเกมแข่งประเภทเดี่ยว) โปร อีโวลูชั่น ซอคเกอร์ (Pro Evolution Soccer เกมกีฬาฟุตบอล) แคลช โรยัล (Clash Royale เกมวางแผนการรบ) และอารีน่า ออฟ เวเลอร์  Arena of Valor (AOV สำหรับประเทศไทยใช้ชื่อ ROV เป็นเกมต่อสู้กึ่งวางแผนประเภททีม)

นั่นหมายความว่าสังคมโลกยุคใหม่กำลังให้การยอมรับว่า เกมสามารถพัฒนาให้เป็นกีฬาที่มีการแข่งขันในระดับสากล แต่กว่าจะได้ชื่อว่าเป็นนักกีฬาอี-สปอร์ตนั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะได้มา

ฮิวโก้-พงศ์ปณต เรืองอารีรัตน์ อายุ 22 ปี นักกีฬาอี-สปอร์ต สังกัดทีมไดมอนด์คอบบร้า และนักกีฬาอี-สปอร์ตทีมชาติไทย

กว่าจะเป็นนักกีฬาอี-สปอร์ต

ฮิวโก้-พงศ์ปณต เรืองอารีรัตน์ อายุ 22 ปี นักกีฬาอี-สปอร์ต สังกัดทีมไดมอนด์คอบบร้า และนักกีฬาอี-สปอร์ตทีมชาติไทย ที่จะลงแข่งขันในเกมเอโอวี เล่าถึงเส้นทางการเป็นนักกีฬาอี-สปอร์ต…

“ผมก็เหมือนกับคนอื่นๆ ที่ชอบเล่นเกมตั้งแต่เด็ก ที่บ้านจะมีเครื่องเกมคอนโซลเพลย์สเตชั่น ก็เริ่มเล่นตั้งแต่เกมแผ่น เล่นเกมโดต้า (DotA) มาจนกระทั่งมีเกมที่สามารถเล่นได้ใน โทรศัพท์มือถือเป็นเกมแบบเอโอวี ก็เริ่มเล่นแนวนี้มาตลอด เพราะหลังๆ เริ่มมีความชอบเกมแนวกลยุทธ์ที่ต้องใช้ความคิดวางแผนการเล่น

แรกๆ ผมก็เล่นทั่วไปแล้วเริ่มจริงจังมากขึ้นเรื่อยๆ เริ่มอยากจะเป็นนักกีฬาอี-สปอร์ต เลยจับกลุ่มกับเพื่อนๆ ในเกมบ้างหรือเพื่อนๆ ที่เคยเล่นเกมด้วยกันมาก่อนบ้าง แล้วก็ลงแข่งทัวร์นาเมนต์ต่างๆ บางรายการก็ประสบความสำเร็จ บางรายการก็ไม่ จนรายการแข่งล่าสุดได้ตำแหน่งอาร์โอวี คิงส์ ออฟ เกมเมอร์ จึงได้มีโอกาสเป็นนักกีฬาทีมชาติในปีนี้เองครับ ที่ผมประสบความสำเร็จหลังจากเล่นเกมมา 5 ปี

กว่าจะเป็นนักกีฬาอี-สปอร์ตได้ ก็เหมือนกับเราเล่นกีฬาประเภทหนึ่ง ต้องมีการฝึกซ้อม ต้องมีการฝึกทักษะของตัวเราเอง แล้วก็ฝึกกับเพื่อนร่วมทีมและใช้เวลาร่วมกัน หมั่นฝึกซ้อมพัฒนาหาความรู้ใหม่ๆ หาเทคนิคการเล่นใหม่ๆ ปรับปรุงและฝึกซ้อมตลอดเวลา

การฝึกซ้อมของนักกีฬาอี-สปอร์ต หลักๆ ก็จะมีการนั่งดูการแข่งในทัวร์นาเมนต์ใหญ่ ที่มีนักกีฬาระดับโลกมาแข่งขันกัน ดูว่าเขามีเทคนิคอะไรเข้ามาใช้ในการแข่งขันบ้าง แล้ววิเคราะห์ว่าเราเล่นเป็นอย่างไร มีข้อดีข้อเสียอย่างไรแล้วนำไปปรับปรุง

จากนั้นก็จะติดต่อนัดทีมที่มีความสามารถพอๆ กับเรามาอุ่นเครื่องแข่งขันอาจจะนัดมา 4 ทีม ซ้อมทีมละ 1 ชั่วโมงเฉลี่ยซ้อมวันละ 4 ชั่วโมง แล้วก็กลับมานั่งดูภาพรวมการแข่งของวัน เพื่อเอามาปรับปรุงการซ้อมในวันต่อๆ ไป ซึ่งเราก็จะต้องดูตารางเรียนของเราเอง แล้วหาเวลาว่างฝึกซ้อมอาจจะเป็นการฝึกซ้อมส่วนตัวหรือว่าจะนัดกับเพื่อนๆ ที่มีเวลาตรงกันเข้ามาซ้อมร่วมกัน

วิเคราะห์รูปแบบการเล่นของทุกคนแล้วดูว่าใครมีจุดอ่อนอะไรตรงไหน ก็ต้องฝึกส่วนตัวปรับปรุงในช่วงเช้า และช่วงบ่ายก็ลงแข่งอุ่นเครื่องแล้วดูว่าที่ซ้อมมานั้นได้ผลอย่างไร ความสามารถสูงสุดของตัวละครนั้นออกมาได้ก็จะทําให้การเล่นเป็นทีมนั้นมีศักยภาพที่ดีมากขึ้น

ในเรื่องการเรียนของผมตอนนี้กำลังจะจบการศึกษาสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ภาคอินเตอร์ สำหรับตัวผมการที่ได้มาเป็นนักกีฬาอี-สปอร์ตได้ผมคิดว่า โชคดีที่ทางครอบครัวเข้าใจถึงความต้องการ มีข้อแลกเปลี่ยนเดียวก็คือเรื่องของผลการเรียน เล่นได้แต่จะต้องไม่กระทบในเรื่องของเวลาเรียน ผมจะต้องรักษาระดับการเรียนให้ดี ในแต่ละวันนั้นผมจะใช้เวลาฝึกซ้อมอยู่ประมาณ 3-5 ชั่วโมง และต้องแบ่งเวลาเนื้อเรื่องของการอ่านหนังสือ แล้วก็เวลาในการพักผ่อนด้วยเช่นกัน

บางเวลาที่งานเรียนเยอะมากผมก็อาจจะต้องเสียสละเวลานอนของตัวเองเพื่อที่จะรักษาเรื่องการเล่นและการเรียนให้ออกมาดีทั้งคู่ ความต่างของเด็กติดเกมกับคนที่เล่นแบบนักกีฬาอยู่ที่ความรับผิดชอบในการแบ่งเวลามากกว่า หากแบ่งเวลาและรับผิดชอบให้ดีก็สามารถประสบความสำเร็จได้ทั้งการเรียนและการเล่นเกมที่เรารักทั้งคู่

ในเรื่องการซ้อมเตรียมแข่งเอเชียนเกมส์ก็มีการเข้าแคมป์เก็บตัวฝึกซ้อมกับเพื่อนๆ ร่วมทีมเพื่อจะปรับปรุงให้ดีขึ้นเรื่อยๆ ผมเชื่อว่าในเกมการแข่งขันนี้คนที่ผิดพลาดน้อยที่สุดจะเป็นผู้ชนะ”

นักกีฬาอี-สปอร์ตทีมชาติไทย วีฤทธิ์ โพธิ์พันธุ์ หรือ ได อายุ 18 ปี แห่งทีม เดอะ จังเกิ้ล (The Jungle) ที่จะเข้าแข่งขันในเกมฮาร์ทสโตน

แข่งเกมสร้างรายได้หลักหมื่น

นักกีฬาอี-สปอร์ตทีมชาติไทย วีฤทธิ์ โพธิ์พันธุ์ หรือ ได อายุ 18 ปี แห่งทีม เดอะ จังเกิ้ล (The Jungle) ที่จะเข้าแข่งขันในเกมฮาร์ทสโตน บอกกับเราว่าเล่นเกมทุกแนว แต่เกมฮาร์ทสโตนเป็นเกมการ์ดที่เขาทำผลงานได้ดีที่สุดตั้งแต่การลงแข่งครั้งแรกๆ

“จุดเด่นของการเล่นเกมนี้คือเป็นเกมที่เล่นคนเดียว ถ้าเราอยากเก่งเราก็แค่ซ้อมกับตัวเอง และแข่งกับคนอื่น โดยไม่ต้องพึ่งเพื่อนร่วมทีม และทำให้เราบริหารจัดการเวลาเล่นและเวลาเรียนได้ดีกว่า

แม้จะเล่นเกมมานาน แต่ผมก็เพิ่งจะได้เป็นนักกีฬาอี-สปอร์ตในช่วง 2 ปีมานี้เอง ผมจะซ้อมวันละประมาณ 6 ชั่วโมง หรือมากกว่านั้น แนวทางการซ้อมของเราก็คือต้องลงแข่งกับคนอื่นๆ แล้วดูการแข่งของโปรเกมเมอร์ในระดับต้นๆ เพื่อดูว่าตอนนี้เทรนด์การแข่งขั้นนั้นไปถึงไหนแล้ว มีเทคนิคอะไรใหม่ๆ บ้าง

สำหรับเกมฮาร์ทสโตน เราต้องจัดการ์ดทั้งหมด 30 ใบ ซึ่งผู้เล่นแต่ละคนจะจัดการ์ดไม่เหมือนกัน บางคนจัดการ์ดแบบเน้นโจมตีเร็ว บ้างคนเน้นตั้งรับ และบางทีก็มีเทรนด์ในการจัดการ์ดสำหรับลงแข่งซึ่งภาษาเกมเมอร์จะเรียกว่าเมต้า เราก็ต้องดูว่าเราจะจัดการ์ดตามเมต้าปัจจุบันหรือสวนกระแสไปตามทางของเราเอง

อย่างการแข่งขันเอเชียนเกมครั้งนี้ผู้จัดจะให้เราส่งชื่อการ์ดทั้ง 30 ใบที่เราจะใช้แข่งไปให้ทางผู้จัดการแข่งขัน แต่ผมจะรอให้ใกล้วันปิดการส่งเพื่อดูว่าเมต้า หรือเทรนด์ในช่วงนั้นเขานิยมเล่นการ์ดอะไร จัดแบบไหนเพื่อวางแผนการเล่นต่อไป

ผมมีรายได้จากการสังกัดทีมและรายได้จากการลงแข่งทัวร์นาเมนต์ ซึ่งนักกีฬาอี-สปอร์ตจะต้องมีสังกัด เพื่อที่จะหาสปอนเซอร์สนับสนุนทีม ซึ่งสปอนเซอร์ส่วนใหญ่ก็จะเป็นสปอนเซอร์ที่เกี่ยวกับสินค้าไอทีและคอมพิวเตอร์

ถ้าเราประสบความสำเร็จในการแข่งชื่อของสปอนเซอร์เหล่านี้ก็จะได้รับชื่อเสียงและการยอมรับไปด้วย เหมือนๆ กับกีฬาชนิดอื่นๆ ไม่แตกต่างกันเลย รายได้ของนักกีฬาอี-สปอร์ตก็จะก็อยู่หลักหมื่นบาทขึ้นไป ถ้าได้เป็นนักกีฬาทีมชาติก็จะมีเรื่องเบี้ยเลี้ยงเพิ่มเติมเข้ามาด้วย

สำหรับอนาคตผมยังไม่ได้มองไปไกลมากตอนนี้ผมเรียนอยู่ ปี 1 คณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิศวกรรมยานยนต์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เรียนจบไปก็คงมองในเรื่องของการทำงานประจำที่มีรายได้มั่นคง ควบคู่ไปกับการเล่นเกมที่ผมชอบ เพราะอย่างไรผมก็สามารถแบ่งเวลาว่างจากงานมาฝึกซ้อมเกมได้เหมือนเดิม”

นิธิพัทธ์ ประวีณวงศ์วุฒิ ผู้อำนวยการฝ่ายการตลาด บริษัท เอเซอร์ คอมพิวเตอร์

มองเกมต้องมองทั้งอุตสาหกรรม

นิธิพัทธ์ ประวีณวงศ์วุฒิ ผู้อำนวยการฝ่ายการตลาด บริษัท เอเซอร์ คอมพิวเตอร์ เล่าถึงวงการเกมในฐานะที่เอเซอร์ พรีเดเตอร์เป็นสปอนเซอร์ที่สนับสนุนการแข่งขันอี-สปอร์ต

“ในช่วง 5 ปีที่ผ่านมาเราจะสังเกตเห็นได้ว่ามีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นในวงการเกมมากมายที่มีคนเคยเล่นเกมเพียงแค่เป็นเพื่อความผ่อนคลายเล่นกับสนุกไปเล่นเพียงเพื่อฆ่าเวลาก็กลายมาเป็นการเล่นแข่งขันเป็นรูปแบบของเกมกีฬากันมากขึ้น

โปรแกรมเกมต่างๆ เริ่มมีมาตรฐานในการผลิตเกม มีระบบความปลอดภัยป้องกันการโกงแล้วก็มีเรื่องของการปรับความสมดุลภายในเกมช่วยให้การเล่นนั้นมีความยุติธรรมแล้วก็เป็นมาตรฐานเดียวกันที่ทำให้ผู้เล่นนั้นสามารถเกิดการแข่งขันและพัฒนาฝีมือขึ้นมาได้ เกิดการเล่นกันอย่างแพร่หลายและสามารถเล่นกันผ่านระบบอินเทอร์เน็ต

บวกกับเรื่องของฮาร์ดแวร์ที่มันสนับสนุนการเล่น ก็จะทำให้กีฬาอี-สปอร์ตเป็นกีฬาที่โตเร็วอย่างมากจนน่าตกใจ เด็กรุ่นใหม่สามารถที่จะทำเป็นอาชีพได้ หรือมีอาชีพข้างเคียง เช่น อาชีพของนักพากย์เกม หรืออาชีพของคนทำแอนิเมชั่นในเกม โปรแกรมเมอร์นักออกแบบเกม หรือสิ่งต่างๆที่เกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมการเกมในส่วนอี-สปอร์ตนั้นเติบโตอย่างก้าวกระโดด เราเองก็เป็นหนึ่งในผู้ผลิตอุปกรณ์ที่ในการเล่นกีฬาอี-สปอร์ต ก็ทำให้เราเข้าไปเกี่ยวเนื่องโดยที่เป็นส่วนหนึ่งของระบบอุตสาหกรรมนี้ไปโดยปริยาย ถ้าเปรียบเทียบกับกีฬาชนิดอื่นๆ เราก็คือผู้ผลิตอุปกรณ์การเล่นไม่ต่างจาก ไม้กอล์ฟ รองเท้า หรืออุปกรณ์ในการเล่นของกีฬาชนิดนั้นๆ

นักกีฬาอี-สปอร์ตจากเดิมที่เคยมีคนมองว่าเป็นเด็กติดเกม ผมกลับมองว่ามันอาจจะเป็นภาพเดียวกันกับการเล่นกีฬาชนิดอื่นซึ่งทุกคนก็สามารถเล่นได้ แต่ไม่ได้ทุกคนที่จะเป็นนักกีฬา ความต่างของผู้เล่นทั่วไปคนที่ออกกำลังกายคือเรื่อง การบริหารจัดการอย่างถูกต้อง

อยากจะเป็นนักกีฬาอาชีพก็ต้องมีการฝึกซ้อมของตัวเอง มีเวลาฝึกซ้อมกับทีม เข้าร่วมแข่งขันในทัวร์นาเมนต์ มีตารางฝึกซ้อมชัดเจนแบบนักกีฬาอาชีพ ดังนั้นถ้าคุณเป็นนักกีฬาอี-สปอร์ตคุณจะต้องมีวินัย มีความรับผิดชอบ ถ้าเกิดคุณเป็นเด็กติดเกมนั่นคือคนไม่มีวินัยและแบ่งเวลาไม่ถูกจนทำให้เรื่องงานและเรื่องเรียนเสียไป

โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าคุณเป็นนักกีฬาอี-สปอร์ตที่เป็นตัวแทนประเทศไทย ทางการกีฬาแห่งประเทศไทยกำหนดเลยว่าจะต้องมีเรื่องของการทดสอบสมรรถภาพร่างกาย มีการฝึกวิ่งบนสายพานจะต้องมีการเทรนนิ่งเรื่องอื่นในเรื่องของสมรรถภาพร่างกาย ซึ่งเป็นกฎของการกีฬาแห่งประเทศไทย เพียงแต่สมรรถภาพร่างกายอาจจะไม่ได้เข้มข้นหรือแข็งแรงเท่านักกีฬาที่ต้องใช้แรงเหมือนนักวิ่งทีมชาติ หรือนักฟุตบอลทีมชาติ คงไม่ถึงขนาดนั้น

หลายคนยังมองว่าคุณนั่งเล่นเกมอยู่บนโต๊ะมันเป็นกีฬาได้อย่างไร ก็ขึ้นอยู่กับมุมมองแต่ถ้าไปดูนิยามของคำว่ากีฬาจริงๆ คือสิ่งที่ต้องพัฒนาทั้งเรื่องของร่างกายแล้วก็สมองด้วยฉะนั้นเกมก็เป็นสิ่งหนึ่งที่พัฒนาประสาทสัมผัสด้านสมองได้ความคิด รู้จักวางแผนกลยุทธ์

ผมเชื่อว่ามันเป็นกีฬาอยู่แล้วล่ะ แต่สิ่งที่จะทำ ให้ดีขึ้นกว่าเดิมคือเรื่องขององค์ความรู้ในด้านการบริหารการจัดการแบบมืออาชีพ ให้คนที่มีความรู้ในเรื่องเกมมาช่วยวางแผนการเล่นการฝึกซ้อมอย่างเป็นระบบมากกว่านี้ เราอยากให้มองว่าอี-สปอร์ตสามารถสร้างโอกาสที่เกี่ยวเนื่องกับอุตสาหกรรมให้เติบโตสร้างมูลค่าได้อีกมหาศาล ทุกวันนี้เด็กไทยเล่นเกมติดอันดับต้นๆ ของโลกหลายคน เป็นอีกโอกาสหนึ่งของเด็กไทยที่จะไปคว้าเหรียญทองสร้างชื่อเสียงให้กับประเทศกลับมาได้”

หนังสือที่จะเป็นประตูเปิดสู่ชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งที่ป่วยเป็นโรคซึมเศร้า ทราย-อินทิรา เจริญปุระวัย 37 ปี นักแสดงและเจ้าของหนังสือ เรื่อง “3 วันดี 4 วันเศร้า” ที่เธอได้บอกเล่าประสบการณ์ส่วนตัว เรื่องราวเบื้องหลัง และเบื้องลึกในฐานะผู้ป่วยโรคซึมเศร้า โดยทรายได้เล่าผ่านสำนวนเฉพาะตัว อ่านสนุก และน่าติดตามทำให้เข้าใจแง่มุมใหม่ๆ ต่อโรคที่กำลังเป็นที่สนใจของสังคมไทย

“ตอนเขียนหนังสือเล่มนี้เป็นช่วงเวลาที่เหน็ดเหนื่อย เพราะบางเรื่องเราก็ไม่อยากย้อนกลับไปแตะมัน บางตอนที่เขียนไปแล้วเศร้ามากๆ บรรณาธิการก็จะบอกว่าอันนี้เศร้าไป เพราะเราทำข้อตกลงตั้งแต่แรกแล้วว่าหนังสือเล่มนี้จะไม่ดึงดราม่า เพราะว่าคนที่มาอ่านอาจจะเป็นคนที่กินยาอยู่แล้วอาจจะรู้สึกแย่อยู่แล้ว ก็ไม่อยากให้มาเศร้าแข่งกัน แต่อยากให้เหมือนเป็นการพูดคุยมากกว่า”

ทรายพูดถึงสิ่งที่ต้องการสื่อสารผ่านหนังสือเล่มนี้ว่า เธอไม่ต้องการทำให้โรคนี้เข้าใจง่ายขึ้น หรือบอกว่าโรคนี้เข้าถึงยาก แต่อยากให้มองว่าโรคซึมเศร้าคือโรคชนิดหนึ่งที่ต้องรักษา ไม่ใช่โรคที่แปลกประหลาดอะไร

เธอป่วยเป็นโรคซึมเศร้า 2 ครั้ง ครั้งแรกเกิดจากการประสบอุบัติเหตุรถชนเมื่อปี 2554 ซึ่งส่งผลกระทบให้ป่วยเป็นโรคซึมเศร้าประเภท PTSD (Posttraumatic Stress Disorder) คือ ความสะเทือนใจหลังอุบัติเหตุ โดยมีอาการเริ่มจากอ่านหนังสือไม่ได้ และฝันวนถึงแต่เหตุการณ์เดิมๆ จึงตัดสินใจเข้ารับการรักษากับจิตแพทย์ด้วยการกินยาอยู่ 9 เดือนจนหายจากอาการป่วย จากนั้นหลังจากงดกินยาไป 1 ปี เธอก็กลับมาเป็นอีกครั้งในระดับ MDD (Major Depressive Disorder) คือ โรคซึมเศร้าแบบออฟฟิเชียลที่เกิดจากความเครียดที่ต้องดูแลแม่ที่ป่วยเช่นกัน

“เราแบ่งให้พระจันทร์คือ คนที่ป่วยเป็นโรคซึมเศร้ามีข้างขึ้นข้างแรม มีมาบ้าง ไม่มาบ้าง และคนไม่ป่วยเป็นเหมือนพระอาทิตย์เพราะมันแผดแสงใส่ทุกสิ่งทุกอย่างอย่างเท่าเดิมสม่ำเสมอ ตอนทำงานกับทรายต่อให้ทรายบอกว่าป่วย เราก็ไม่ได้อะไรทำให้ดูแตกต่างจากคนอื่น เราทำทุกอย่างปกติ เท่าเทียมคนอื่น ขณะเดียวกันเราก็พยายามเข้าใจถึงจิตใจของเขาด้วย” เธอกล่าวทิ้งท้าย

อ่านประสบการณ์จริงของทรายเกี่ยวกับโรคซึมเศร้าได้ในหนังสือ 3 วันดี 4 วันเศร้า สำนักพิมพ์บัน ราคาเล่มละ 160 บาท ซื้อออนไลน์ได้ที่เว็บไซต์ store.minimore.com/bunbooks

โรคดังกล่าวเกิดได้จากหลายสาเหตุ ไม่ว่าจะเป็นภาวะทางพันธุกรรมที่ผู้ป่วยมีกระดูกสันหลังผิดรูปโดยกำเนิด หรือการเสื่อมสภาพของหมอนรองกระดูก ข้อต่อ เส้นเอ็น กระดูก และกล้ามเนื้อหลัง ทั้งจากภาวะน้ำหนักเกิน และภาวะถดถอยตามธรรมชาติ ซึ่งโดยทั่วไปอวัยวะสำคัญเหล่านี้ของคนเราจะเริ่มสูญเสียสมรรถภาพตั้งแต่อายุ 25 ปี แต่จะแสดงอาการเจ็บปวดเมื่อเข้าสู่วัย 40

แผลเล็ก แม่นยำสูง ฟื้นตัวเร็ว

ในอดีตวิธีการรักษาต่างๆ เช่น การผ่าตัดเพื่อฝังอุปกรณ์เข้าไปในกระดูกสันหลังแบบดั้งเดิม มีความเสี่ยงต่อการวางตำแหน่ง อุปกรณ์ผิดพลาด ทำให้เกิดการบาดเจ็บของเส้นประสาทและหลอดเลือด ซึ่งอาจนำไปสู่ผลลัพธ์ที่ไม่พึงปรารถนาไปตลอดชีวิต

ในระยะหลายปีที่ผ่านมา มีการพัฒนาเทคโนโลยีหุ่นยนต์ทางการแพทย์มาช่วยในการผ่าตัดกระดูกสันหลัง ซึ่งได้รับการพิสูจน์แล้วว่าให้ผลลัพธ์ในความเที่ยงตรงและแม่นยำที่น่าพึงพอใจ  จนมีการนำวิธีการรักษานี้ไปใช้ในโรงพยาบาลชั้นนำต่างๆ ทั่วโลกเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ โรงพยาบาลบำรุงราษฎร์ก็ได้นำเทคโนโลยี “แขนกลหุ่นยนต์กำหนดพิกัดผู้ช่วยศัลยแพทย์ผ่าตัดกระดูกสันหลัง” มาใช้ และควบคุมโดยศัลยแพทย์ผู้ชำนาญการโดยเฉพาะ

การเคลื่อนไหวของแขนหุ่นยนต์จะอยู่ภายใต้ดุลพินิจของแพทย์ตลอดระยะเวลาการผ่าตัด โดยแพทย์จะบังคับแขนของหุ่นยนต์ให้เคลื่อนไหวไปยังจุดที่ต้องการเริ่มต้นผ่าตัดผ่านมอนิเตอร์แบบ 3 มิติ ที่มีความละเอียดสูงและกว้างไกลมาก ทำให้สามารถปรับตำแหน่งแขนหุ่นยนต์ให้ตรงกับจุดที่ต้องการใส่อุปกรณ์ การผ่าตัดเพื่อลดการกดทับไขสันหลังและเส้นประสาท หุ่นยนต์จะมีบทบาทในการช่วยลดงานของศัลยแพทย์ในส่วนของการหาตำแหน่งและทิศทางที่ปลอดภัยในการใส่สกรู แต่การลงมือใส่สกรูจะทำโดยศัลยแพทย์เท่านั้น เนื่องจากต้องใช้ความละเอียดอ่อนสูง

ด้วยจุดเด่นที่ความนิ่งของแขนหุ่นยนต์ และการควบคุมการผ่าตัดโดยศัลยแพทย์ที่มีความรู้ความชำนาญ ทำให้การผ่าตัดมีความเที่ยงตรงและแม่นยำสูง อีกทั้งแขนกลหุ่นยนต์ที่สามารถงอ หมุน และเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระทุกทิศทาง การผ่าตัดจึงคล่องตัวที่สุด ช่วยลดเวลาในการผ่าตัด นอกจากนี้แขนของหุ่นยนต์ยังสามารถสอดเข้าไปในพื้นที่เล็ก แคบ หรืออวัยวะที่มือแพทย์ไปไม่ถึง ทำให้รอยผ่าตัดเล็กกว่า ลดการสูญเสียเลือด ลดความบอบช้ำ และลดความเสี่ยงต่อการติดเชื้อ ทำให้ผู้ป่วยฟื้นตัวเร็วและกลับไปทำกิจกรรมในชีวิตประจำวันได้เร็วขึ้น

ขั้นตอนการรักษา ศัลยแพทย์จะสร้างแผนการผ่าตัดและประเมินความเสี่ยงของการผ่าตัดของผู้ป่วยแต่ละราย ด้วยระบบซอฟต์แวร์ภาพ 3 มิติของระบบหุ่นยนต์ ลดความจำเป็นในการใช้เครื่องเอกซเรย์ฟลูออโรสโคปี จึงช่วยให้ร่างกายของผู้ป่วยรับกัมมันตรังสีน้อยลง และลดความเสี่ยงจากอาการแทรกซ้อนที่อาจเกิดขึ้นจากการผ่าตัด

เพื่อชีวิตที่มีคุณภาพอย่าละเลยสัญญาณเตือนจากร่างกาย

หากคุณไม่แน่ใจกับอาการปวดเมื่อย ขัดยอก ที่อาจเป็นเพียงแค่การอักเสบของกล้ามเนื้อ หรือ เป็นอาการเริ่มต้นของโรคกระดูกเสื่อม สถาบันกระดูกสันหลังบำรุงราษฎร์สามารถให้คำแนะนำกับคุณได้ โดยแพทย์เฉพาะทางด้านกระดูกสันหลัง รวมถึงยังให้คำปรึกษาเกี่ยวกับแนวทางการรักษาโรคทางกระดูกสันหลัง ด้วยการใช้เครื่องมือและเทคโนโลยีทางการแพทย์ที่ทันสมัยที่มีมาตรฐานการรักษาระดับสากล เพื่อให้ผู้ป่วยหายจากการเจ็บปวด สามารถกลับไปใช้ชีวิตประจำวันและมีคุณภาพชีวิตที่ดีได้เหมือนเดิม สอบถามข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่ สถาบันกระดูกสันหลังบำรุงราษฎร์ โทร. 02-011-3077

ต่อให้เทคโนโลยีที่ก้าวล้ำ จะทำให้รู้สึกโลกใบเดิมเล็กลงขนาดไหน แต่ถ้าอยากสัมผัสรสชาติประสบการณ์ชีวิตให้ถ่องแท้ แล้วไม่เก็บกระเป๋าออกไปค้นหาด้วยตัวเอง ก็ไม่มีวันเข้าใจว่า “ทำไมสิบปากว่า ไม่เท่าตาเห็น” เพราะการเดินทางเปรียบเหมือนการพาตัวเองไปสู่ห้องเรียนใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยการเรียนรู้ไม่มีวันสิ้นสุด ปัจจุบันมีรูปแบบการท่องเที่ยวใหม่ๆ เกิดขึ้นมากมาย หนึ่งในรูปแบบการเดินทางที่น่าสนใจและน่าจับตามองคือ กลุ่ม “มิลเลนเนียล แฟมิลี่” (Millennial Family) หรือครอบครัวยุคใหม่ที่โจทย์ในการท่องเที่ยวไม่ใช่แค่เพื่อความสนุก หรือการพักผ่อนอีกต่อไป แต่ต้องได้การเรียนรู้และดื่มด่ำกับวิถีชีวิตที่ไม่เคยได้สัมผัสด้วย

“มิลเลนเนียล แฟมิลี่” ทุกทริปมีเรื่องราว

จิราณี พูนนายม ผู้อำนวยการกองตลาดภูมิภาคตะวันออกเฉียงเหนือ การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.) ให้คำนิยามนักท่องเที่ยวกลุ่มครอบครัวยุคใหม่ หรือ Millennial Family ว่าเป็นกลุ่มครอบครัวยุคใหม่ ที่คุณพ่อคุณแม่อยู่ในช่วงวัย 30-55 ปี มีลูกอายุไม่เกิน 12 ปี เป้าหมายของนักเดินทางกลุ่มนี้คือ ต้องการเดินทางท่องเที่ยวที่สามารถสร้างสรรค์ประสบการณ์และพัฒนาการอันมีค่าของลูก อีกทั้งยังเสริมสร้างความสัมพันธ์ในครอบครัวให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น

จิราณี พูนนายม

“เราเห็นศักยภาพในด้านการใช้จ่ายของนักท่องเที่ยวคนกลุ่มนี้ในรอบ 1-2 ปีที่ผ่านมา กลุ่มมิลเลนเนียล แฟมิลี่ ไม่ใช่เทรนด์ใหม่ที่กำลังมาแรง แต่เป็นกลุ่มนิชมาร์เก็ตที่น่าสนใจ ที่ผ่านมา ททท.พยายามจัดการท่องเที่ยวให้ตอบโจทย์กลุ่มต่างๆ รวมทั้งกลุ่มมิลเลนเนียล แฟมิลี่ ซึ่งเราพยายามส่งเสริมให้แต่ละท้องถิ่นจัดรูปแบบการท่องเที่ยวที่ส่งเสริมการเรียนรู้ผ่านวิถีชุมชน เช่น อาหารถิ่นแบบดั้งเดิม อาหารถิ่นประยุกต์ เช่น ซูชิไข่มดแดง สลัดไข่มดแดง สนับสนุนให้มีการจัดกิจกรรมคุกกิ้งคลาส เรียนรู้กับเชฟท้องถิ่น ต่อยอดผลิตภัณฑ์ท้องถิ่น ขนบธรรมเนียมประเพณีดั้งเดิม เช่น การประดิษฐ์ตุงใยแมงมุมทำในงานบุญ การทำร่มบ่อสร้างสันกำแพง หรือทำขนมพื้นถิ่น เป็นต้น”

อย่างไรก็ตาม จิราณี ย้ำว่าหัวใจสำคัญในการส่งเสริมการท่องเที่ยวในลักษณะนี้คือ ต้องเป็นการทำงานร่วมกับชุมชน ไม่ใช่การเข้าไปเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตของคนในชุมชน อย่างน้อยอาชีพหลักของชุมชนยังเหมือนเดิม เพียงแต่ใช้การท่องเที่ยวเข้าไปเป็นตัวเสริมในการสร้างรายได้ให้ชุมชนเท่านั้น

คณะทัวร์มีแต่เรา พ่อ-แม่-ลูก

พนิดา เอี่ยมศิรินพกุล ภรรยาคนสวยของ บอย-ตรัย ภูมิรัตน์ และเด็กหญิงชื่นใจ ตัวแทนมิลเลนเนียล แฟมิลี่ กล่าวว่า หลายคนมักมองว่าการไปเที่ยวแบบครอบครัวเป็นการไปเที่ยวเพื่อลูกเท่านั้น แต่คอนเซ็ปต์ของครอบครัวเธอคือ แต่ละทริปเดินทางจะต้องมีเรื่องราวของทุกคน และได้ไปในที่ที่ตัวเองชอบ ไม่ได้ไปแต่สวนน้ำ สวนสัตว์ ดังนั้นพ่อแม่ลูกต่างมีโอกาสได้ไปเที่ยวในสถานที่ที่ตัวเองชอบไปพร้อมๆ กันในทริปเดียว เป็นความสุข ความสนุกของการได้ไปเที่ยวในที่ของตัวเอง เป็นการเดินทางที่ผสมผสานความเป็นคุณพ่อ คุณแม่ และลูกน้อยรวมไว้ด้วยกัน

พนิดา เอี่ยมศิรินพกุล ภรรยาคนสวยของ บอย-ตรัย ภูมิรัตน์

“การเดินทางทำให้เราได้เรียนรู้กัน และเป็นการเก็บความทรงจำร่วมกันซึ่งเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด เราพาชื่นใจไปเที่ยวตั้งแต่ 3 เดือน ซึ่งเขายังเด็กมากเกินกว่าจะรู้รสชาติความสนุกของการเดินทางด้วยซ้ำ เราเองก็ไม่ได้คาดหวังว่าลูกจะได้อะไร แต่พอเริ่มโต พอเราพาเขาไปบ่อยๆ เขาก็ค่อยๆ ซึมซับ ตุ๊กตาเชื่อว่าเด็กจะเรียนรู้ได้ดีที่สุดผ่านประสบการณ์ เหมือนเราสอนคำศัพท์เกี่ยวกับผักผลไม้ผ่านการ์ดคำศัพท์ เขาก็เรียนรู้ประมาณหนึ่ง แต่ก็ไม่สู้พาเขาไปตลาดไปเห็นสีส้มของแครอตว่าส้มแบบไหน เท็กซ์เจอร์เป็นอย่างไร” คุณแม่ผู้รักการบันทึกเรื่องราวผ่านตัวหนังสือทิ้งท้าย

เที่ยวดะให้สุขยกครัว

ด้าน ปพน วงศ์ประเสริฐสุข ผู้บริหารเพจท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ บริษัท เก็ตอัพ สแตนด์อัพ ผู้ก่อตั้งเพจพาลูกเที่ยวดะ และผู้จัดงานมหกรรมพาลูกเที่ยวดะ เผยถึงไลฟ์สไตล์การท่องเที่ยวตามสไตล์ครอบครัวยุคใหม่ว่า แต่ก่อนครอบครัวเน้นเที่ยวง่ายๆ ไปภูเขา ไปทะเล แต่ไม่กี่ปีมานี้เริ่มเห็นเทรนด์การท่องเที่ยวแบบใหม่ ที่ไม่จำกัดเฉพาะการจับกลุ่มเที่ยวระหว่างเครือญาติหรือกลุ่มเพื่อนของพ่อแม่เหมือนแต่ก่อน แต่เป็นการท่องเที่ยวกับครอบครัวของเพื่อนลูก นอกจากนี้พ่อแม่ผู้ปกครองยังหันมาให้ความสำคัญกับเรื่องพัฒนาการของลูกมากขึ้น เวลาไปเที่ยวไหน นอกจากความสนุกแล้ว ยังอยากให้ลูกได้เรียนรู้ไปด้วย

ปพน วงศ์ประเสริฐสุข

อย่างไรก็ตาม หลายคนอาจมองว่าการท่องเที่ยวที่พ่วงการเรียนรู้เข้ามาด้วย อาจพานให้ทริปมหาสนุกกลายเป็นทริปน่าเบื่อเพราะอิงวิชาการเกินไปหรือไม่ สำหรับคำถามนี้ ปพน มีเทคนิคง่ายๆ ในการพาลูกเที่ยวแบบมีความสุขถ้วนหน้ามาแนะนำ

“ข้อสำคัญคือ คุณพ่อคุณแม่ต้องเปิดโอกาสให้ลูกเข้ามามีส่วนร่วมในการเดินทาง ด้วยการถามความคิดเห็นว่าอยากไปเที่ยวแนวไหน ให้ลูกได้เป็นฝ่ายตั้งโจทย์แล้วคุณพ่อคุณแม่ค่อยกลับไปทำการบ้านว่าจะพาลูกไปเที่ยวที่ไหนที่ต้องถูกใจทั้งคุณพ่อคุณแม่ และโดนใจคุณลูก ไปแล้วลูกได้สนุกแถมได้เรียนรู้ด้วย ส่วนจะเดินทางท่องเที่ยวในประเทศหรือต่างประเทศไม่สำคัญ เพราะการเดินทางไปต่างประเทศก็เป็นการเปิดโอกาสให้ลูกได้เรียนรู้วัฒนธรรมที่แตกต่าง แต่ก็ต้องไม่ลืมรากเหง้าความเป็นไทย ซึ่งเด็กๆ ควรได้มีโอกาสเรียนรู้ถึงวิถีไทยที่มีความแตกต่างในภูมิภาคต่างๆ ทั้งภาษา อาหาร การแต่งกาย วัฒนธรรม

แค่ออกจากบ้าน = การเรียนรู้

ทุกวันนี้จะเห็นว่าเด็กๆ มีเวลาเล่นหรือทำกิจกรรมกลางแจ้งน้อยลง มีผลการศึกษาพบว่าเด็กๆ ใช้เวลาเล่นหรือทำกิจกรรมกลางแจ้งลดลงถึง 71% เมื่อเทียบกับเด็กในเจเนอเรชั่นก่อน สอดคล้องกับการใช้ชีวิตของพ่อแม่ในยุคนี้ที่ใช้ชีวิตกว่า 90% ไปกับกิจกรรมในร่ม ไม่เว้นแม้แต่การเลี้ยงลูกที่เลือกสื่ออิเล็กทรอนิกส์มาเป็นพี่เลี้ยง จนกลายเป็นการปิดกั้นโอกาสพัฒนาทักษะสำคัญๆ จนทำให้มีพัฒนาการช้ากว่าปกติ ซึ่ง รศ.นพ.พงษ์ศักดิ์ น้อยพยัคฆ์ กุมารแพทย์ ผู้เชี่ยวชาญด้านพัฒนาการและพฤติกรรม คณะแพทยศาสตร์วชิรพยาบาล มหาวิทยาลัยนวมินทราธิราช มองว่าการใช้เทคโนโลยีเป็นผู้ช่วยในการเลี้ยงลูก เพื่อหวังส่งเสริมให้ลูกเป็นเด็กเก่งและฉลาดเป็นค่านิยมที่เข้าใจผิด เพราะความฉลาดหรือสติปัญญาเป็นสิ่งที่เกิดจากกระบวนการการเรียนรู้ ซึ่งต้องอาศัยหลายปัจจัยร่วม (Multifactorial Factors)ในการสร้างให้เกิดขึ้น

“การละสายตาจากจอออกมาทำกิจกรรมนอกบ้านผ่านการเล่นเลอะเทอะ จะช่วยเสริมสร้างพัฒนาการการเรียนรู้ของเด็กๆ ได้ดียิ่งขึ้น การหยิบจับ ห้อยโหน วิ่งเล่นกับเพื่อนๆ นอกจากจะได้ความสนุกตามวัยแล้ว กล้ามเนื้อส่วนต่างๆ ยังได้รับการกระตุ้นให้แข็งแรง การพูดคุยแลกเปลี่ยนทำกิจกรรมร่วมกับเพื่อนๆ จะทำให้เด็กเรียนรู้การทำงานร่วมกัน การรู้จักแบ่งปัน การแก้ปัญหาในรูปแบบต่างๆ รวมถึงการจัดการกับอารมณ์ของตนเอง ไม่เพียงแต่จะช่วยให้เกิดการพัฒนาระบบความคิด ซึ่งเป็นทักษะพื้นฐานของการปรับตัวเข้าสังคมเท่านั้น แต่ยังช่วยให้เด็กได้ค้นพบตัวเอง ได้ซึมซับทักษะต่างๆ เรียนรู้ผ่านประสบการณ์ของตัว เอง และได้รับการพัฒนาอย่างรอบด้านอย่างแท้จริง”

รายงานอนาคตของการทำงาน (The Future of Jobs) จาก World Economic Forum มีการเปิดเผยผลการศึกษาวิจัยการเปลี่ยนแปลงของตลาดแรงงานในรอบทศวรรษที่ผ่านมา และได้เผยถึงทักษะแรงงานที่จำเป็นที่ตลาดแรงงานทั่วโลกต้องการในปัจจุบันและต่อเนื่องไปถึงปี 2020 ซึ่งผลการศึกษานี้ก็ได้สอดคล้องกับรายงานวิจัยของ SEAC ซึ่งได้ศึกษาถึงผู้นำปี 2020 ว่าต้องมีความสามารถในภาวะผู้นำที่สำคัญเรื่องใดบ้าง ที่จะสามารถนำพาองค์กรในโลกอนาคตอันใกล้

อริญญา เถลิงศรี Managing Director บริษัท SEAC กล่าวว่า เมื่อโลกธุรกิจในอนาคตเป็นสิ่งที่ยากจะคาดเดา สถานการณ์สามารถเกิดขึ้นและเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา อาจเกิดวิกฤตหรือเหตุปัจจัยที่ไม่สามารถควบคุมได้ ทำให้สถานการณ์ธุรกิจมีความเสี่ยงต่อความมั่นคงและคลุมเครือ ดังนั้นผู้นำต้องสามารถจะรับมือกับความเสี่ยงและการเปลี่ยนแปลงในสถานการณ์ที่ไม่แน่นอนและคลุมเครือ โดยทักษะสำคัญที่จะช่วยสนับสนุนให้ผู้นำสามารถจัดการในอนาคตที่ไม่แน่นอนได้ คือ ทักษะการแก้ไขปัญหาที่ซับซ้อน

หลากหลายโมเดลธุรกิจสามารถเกิดขึ้นใหม่ได้ เทคโนโลยีพัฒนาได้อย่างรวดเร็ว การทำธุรกิจจับมือคู่พันธมิตรเกิดใหม่สามารถเกิดที่ใดก็ได้ในโลกใบนี้ ดังนั้นผู้นำต้องสามารถตอบสนองต่อสถานการณ์ได้อย่างฉับพลันและหาทางออกได้อย่างสร้างสรรค์ โดยทักษะที่สำคัญและจะช่วยสนับสนุนในความสามารถนี้คือความคิดริเริ่มสร้างสรรค์ ความสามารถในการออกจากข้อจำกัดด้านความคิดในรูปแบบเดิม เพื่อคิดแตกต่างและสร้างสรรค์ออกมาได้อย่างรวดเร็ว

ดังนั้น เมื่อคนทุกเพศ ทุกวัย ทุกเชื้อชาติทำงานร่วมกันในองค์กรเดียวกัน การพัฒนาด้านเทคโนโลยีการสื่อสาร การไร้ข้อจำกัดด้านสถานที่ในการทำงานล้วนแล้วแต่เป็นโอกาสและความท้าทายของผู้นำยุคใหม่ที่จะใช้ประโยชน์ในการพัฒนาและความแตกต่างของแรงงาน จึงจำเป็นต้องมีกลยุทธ์ที่จะใช้ติดต่อสื่อสารกับคนต่างรุ่นเพื่อส่งเสริมให้เกิดการแลกเปลี่ยนความรู้ ความคิดเห็น และพัฒนาองค์กรไปได้ด้วยกัน ทักษะที่จะเสริมให้ผู้นำประสบความสำเร็จในการสื่อสารกับคนต่างรุ่นคือ ทักษะการจัดการบุคคล และการทำงานร่วมกัน

ในยุคที่เทคโนโลยีพัฒนาสูงขึ้น โปรแกรมสมองกลถูกนำมาทดแทนแรงงานมนุษย์ เรื่องความเชื่อมั่นในตัวผู้นำเป็นสิ่งสำคัญที่ต้องสร้างให้เกิดและจำเป็นอย่างยิ่งเพื่อเรียกวิกฤตศรัทธาได้จากแรงงานในอนาคต ดังนั้นผู้นำจำเป็นต้องสามารถสร้างความเชื่อมั่น สร้างความมั่นใจ และมีทักษะความฉลาดทางอารมณ์ การเจรจาต่อรอง

ในโลกอนาคตที่ยังเต็มไปด้วยสิ่งที่เราอาจยังไม่รู้ ทักษะยืดหยุ่นทางความคิดเป็นสิ่งสำคัญเพื่อที่จะยอมรับในการปรับเปลี่ยน ยอมรับในสิ่งที่ยังไม่รู้ ให้เกิดการค้นคว้าหาความรู้เพิ่มเติม ซึ่งต้องเกิดในตัวผู้นำที่ยอมรับได้ว่า ตัวเองยังรู้ไม่พอ และพร้อมก้าวสู่อนาคต้วยการเรียนรู้อย่างต่อเนื่อง

ด้วยความเปลี่ยนแปลงที่ยากต่อการคาดเดาและอีกหลายปัจจัยที่อาจเกิดขึ้นในโลกธุรกิจ ผู้นำต้องมีทักษะในเรื่องการวางแผน โดยต้องสามารถบริหารจัดการงานในระยะสั้น และต้องคำนึงถึงผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นในระยะยาวควบคู่กัน ซึ่งแน่นอนพื้นฐานสำคัญของผู้นำคือทักษะด้านความคิดวิเคราะห์ และการวางแผนนั่นเอง

แม้เราไม่สามารถบ่งชี้ได้ว่าโลกอนาคตหลังปี 2020 จะเป็นไปอย่างที่เราคาดการณ์หรือไม่ แต่โลกธุรกิจก็ยังต้องเดินต่อไป การแข่งขันยังต้องเกิดขึ้นในทุกอุตสาหกรรม ทุกธุรกิจก็ยังต้องการผู้นำที่จะพาองค์กรให้อยู่รอดต่อไปในอนาคต จึงเป็นความสำคัญในวันนี้ที่ต้องเตรียมพร้อมกับการพัฒนาศักยภาพผู้นำเพื่อเตรียมความพร้อมองค์กรในการเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้น

***********************

เรื่อง : โยธิน อยู่จงดี ภาพ : วิศิษฐ์ แถมเงิน

“ความสุขในปัจจุบันมีค่ามากกว่าความสุขในความทรงจำ” อาริสติปปุส นักปรัชญายุคก่อนคริสตกาล 365 ปี

ในบรรยากาศสบายๆ ภายในร้าน Duke เกษรพลาซ่า ชายผู้นี้คือ ดร.อัฐวุฒิ ปภังกร ที่ปรึกษาระบบบัญชีและการเงิน และนักธุรกิจหนุ่มผู้มากความสามารถ

เขาเต็มไปด้วยความเฉลียวฉลาดและไอเดียสร้างสรรค์ธุรกิจใหม่ๆ หลังจากผ่านช่วงเวลาตรากตรำงานหนักกับธุรกิจหลากหลายประเภทจนเกิดคำถามในใจเขาขึ้นมาเองว่า วันนี้เราให้ความสุขอะไรกับตัวเองบ้าง

“เราไม่เคยปลดล็อกตัวเองขึ้นไปสู่อีกระดับอย่างที่เราต้องการ ติดปัญหาต่างๆ มากมายที่คอยปิดกั้นตัวเองอยู่ ปิดกั้นความสุขในสิ่งที่เราอยากจะเป็น ในสิ่งที่เราอยากจะทำ มีหลายคนที่ไม่เคยดื่มเหล้ายี่ห้ออื่น หรือซิการ์ยี่ห้ออื่น ไม่เคยรู้สึกว่าทำไมเราจะต้องเปลี่ยนไปลองสิ่งอื่นๆ

ทุกครั้งที่เข้ามานั่งในร้านอาหารร้านเดิม เราก็สั่งแต่อาหารเดิมๆ เหมือนกับเวลาที่เราไปร้านเหล้า ก็สั่งเหล้าเดิมๆ ทั้งๆ ที่มีเหล้าในราคาใกล้เคียงกันอีกมากมายหลายยี่ห้อให้เราได้ลอง

เราไม่เคยปลดล็อกตัวเองหรือเปิดใจกับอะไรใหม่ๆ ทุกวันนี้คนไทยเชื่อเซียนฝรั่ง หรือที่รู้จักกันในชื่อกูเกิล มากกว่าที่จะออกไปค้นหาและพิสูจน์ด้วยตัวเอง เราอยากรู้อะไรเราถามกูเกิลเพียงอย่างเดียว เราเชื่อสิ่งที่กูเกิลบอก สิ่งที่กูเกิลหามาให้เราทุกอย่าง โดยที่เราไม่ได้สัมผัสด้วยตัวเอง แต่คุณเคยคิดจะปลดล็อกความคิดของคุณไหม

ผมเชื่อว่าทุกคนอยากปลดล็อกอะไรบางอย่าง แต่เราก็จะให้ข้อแก้ตัวง่ายๆ ว่าไม่มีเวลา ไม่มีเงิน คำถามคือแล้วเวลาที่ดูยูทูบ เวลาที่เสพสื่อโซเชียลมีเดีย ไม่ใช่เวลาเหรอ ทำไมเราจะกินข้าวสักจาน หรือเข้าไปในร้านอาหารสักร้านจะต้องให้คนที่เราไม่รู้จักเข้าไปกิน แล้วมาบอกกับเราว่าอร่อยหรือไม่อร่อย ทำไมเราไม่กล้าที่จะเป็นคนแรกที่เข้าไปชิม หรือกล้าที่จะทดลองด้วยตัวเอง

เพื่อนคนหนึ่งถามผมว่า ‘คุณทำงานหนักเพื่ออะไร?’ ผมตอบว่า ‘ผมต้องการประสบความสำเร็จ ผมต้องการมีชื่อเสียงและเงินทอง’ เขาพูดกลับมาว่า ‘สุดท้ายแล้วเงินทองที่ได้ไป คุณก็เอาไปต่อยอดเงินทองอีก แล้วคุณเคยซื้อความสุขให้ตัวเองบ้างไหม สิ่งเหล่านี้เป็นความสุขของคุณจริงๆ หรือ’

เวลาที่คุณเข้าร้านเหล้า คุณก็สั่งเหล้าเดิมๆ ทุกวัน ราวกับว่าเรากำลังสั่งเมนูข้าวผัดกะเพรา ทั้งที่ในความเป็นจริง ในราคาที่เท่ากันยังมีเหล้าอีก 50 ชนิดให้เลือก แล้วทำไมเราถึงต้องกินเหล้าขวดเดิมๆตลอดเวลาในเมื่อมีตัวเลือกอื่น เพราะมันถูกลิ้น

คุณซื้อเหล้าเพราะคุณต้องการเมา หรือคุณต้องการเข้าสังคมหรือเพราะความสุข ต้องตอบคำถามนี้ให้ชัด เพราะของทุกอย่างในวันนี้ได้กลายเป็นงานศิลปะอย่างหนึ่ง เหล้าก็เช่นกัน แต่ละยี่ห้อแต่ละรุ่นมีเอกลักษณ์ในตัวของมันเอง ในเมื่อปฏิเสธไม่ได้ว่าของทุกอย่างได้กลายเป็นงานศิลปะ ถ้าเหล้าเป็นงานศิลปะอย่างหนึ่ง เราอย่ากินเหล้าให้เมา เพราะถ้าเมื่อไหร่ที่เราเมาแสดงว่าเหล้ากินเราเอง วันนี้คำถามคือแล้วศิลปะอะไรที่ทำให้ชีวิตคุณมีความสุขมากกว่า”

ทั้งหมดที่ ดร.อัฐวุฒิ เล่ามานี้ ล้วนเป็นสิ่งที่สะท้อนตัวตนของเขาออกมาในรูปแบบของร้าน Duke เกษรพลาซ่า ที่ตัวเขาเองเป็นหุ้นส่วน เขาตั้งใจให้เป็นหนึ่งในสถานที่รวมไลฟ์สไตล์ของผู้ชาย และงานศิลปะจัดอยู่ในสถานที่เดียวกันทั้งหมด

“เรารู้อยู่แล้วว่าการที่เราได้เงินมามันไม่ได้เป็นการตอบโจทย์ความรู้สึกบางอย่างที่เงินให้ความรู้สึกนั้นไม่ได้ แต่ในร้าน Duke นั้นรวมหลายอย่างที่ผมรักอยู่ที่นี่ทั้งหมด งานศิลปะเราได้แมกกาซีน ไฟน์อาร์ต จัดการเรื่องนำงานศิลปะมาจัดแสดง ภาพวาดที่ผนังร้านเราจะลบแล้วให้ศิลปินมาวาดใหม่เป็นระยะๆ เครื่องดื่มภายในร้านเสิร์ฟภายใต้มาตรฐานของวอเตอร์ ไลบรารี่

มีห้องส่วนตัวให้ผู้ใหญ่เข้ามานั่งคุยงานกัน นักธุรกิจสามารถเข้ามานั่งดื่มเหล้า พบปะเพื่อนใหม่ มีสังคมใหม่ที่ชอบในสิ่งเดียว เป็นสถานที่ที่ให้เราได้ปลดล็อกตัวเอง

เพราะอย่างที่เรารู้กัน เวลาคนเราขึ้นไปถึงอายุช่วงหนึ่ง เราจะพบว่าเพื่อนน้อยลงทุกครั้ง พอเพื่อนน้อยลงสถานที่ที่เราแฮงเอาต์บ่อยที่สุดก็คือบ้านเพื่อน ผมอยากให้สถานที่แห่งนี้มีความรู้สึกว่าเป็นเหมือนบ้านเราหรือบ้านของเพื่อน ถ้าเราทำให้รู้สึกว่าที่นี่เป็นบ้านเราจะอยากมา

บางวันผมจะมาที่นี่เพื่อนั่งทำงานในช่วงบ่ายที่โต๊ะตัวเดิม มองลูกค้าและผู้คนที่เดินเข้ามาในร้าน มีฝรั่งมานั่งดื่มกาแฟบ้าง บางวันก็อาจจะมีผู้ใหญ่เข้ามานั่งคุยงานในห้องไพรเวท ได้เจอะเจอผู้คนใหม่ๆ และผมได้เพื่อนจากที่นี่เยอะมาก และเราสามารถเรียนรู้ชีวิตคนได้จากการที่เรานั่งดื่มเหล้ากับสูบซิการ์เพียงแค่ชั่วโมงเดียว ซึ่งซิการ์ก็เป็นหนึ่งในรสนิยมส่วนตัวที่ผมชื่นชอบ

บางคนบอกว่าการสูบซิการ์นั้นไม่ดี แล้วทำไมการสูบบุหรี่ไฟฟ้าถึงเรียกว่าดี ทั้งที่จริงแล้วคนสูบซิการ์เขาไม่ได้สูบกันทุกวัน บางคน 2 เดือนสูบครั้งหนึ่ง บางคน 1 ปี สูบแค่ 2 มวน ซิการ์เป็นเหมือนการอัพเกรดความสุขของชีวิตในช่วงเวลาหนึ่ง ที่จะได้ปลดปล่อยความสุขส่วนตัวออกมา แสดงรสนิยมส่วนตัวออกมา

มีคำกล่าวว่ามีผู้ชาย 2 คนเดินมาด้วยกัน 1 คนสูบซิการ์ 1 มวน ใช้เวลา 1 ชั่วโมงเราได้รู้จักได้เรียนรู้จากคนคนนั้นในช่วงเวลานั้นพอแล้ว เช่นเดียวกับการดื่มเหล้าที่เรารู้ทันทีว่าเขาเป็นคนอย่างไร เขาดื่มอะไร เขามีอารมณ์ในการคุยงาน หรือเขาเป็นคนขายของตลอดเวลา เป็นคนทำงานเร็วหรือเป็นคนสนุกสิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่บอกตัวตนของเราได้เป็นอย่างดี

ที่ผ่านมาผมทำธุรกิจหลายอย่าง สนุกกับการเรียนรู้ธุรกิจหลากหลายประเภท แต่ก็ทำให้ผมรู้สึกเหนื่อยมากเช่นกัน วันนี้ผมจึงอยากให้ความสำคัญกับความสุขของตัวเอง ให้ความสำคัญกับบาลานซ์ชีวิต หากเราทำให้ความฝันและแรงบันดาลใจของเราเป็นงานที่ชื่นชอบได้ เราจะมีความสุข แต่หากเรามองไปที่เรื่องเงินเพียงอย่างเดียว ชีวิตเราจะไม่ต่างอะไรกับพนักงานกินเงินเดือน

ผมเชื่อว่าทุกคนมีความฝัน มีสิ่งที่อยากจะลองทำแต่ไม่กล้าที่จะทำ มีหลายสิ่งหลายอย่างที่เราอยากจะลองแต่ไม่กล้าที่จะปลดล็อกความสุขของตัวเองออกมา คนที่มีครอบครัวแล้ว ผมยอมรับว่าการให้เวลาความสุขกับคนในครอบครัวคงจะเป็นความสุขมากๆ อย่างหนึ่ง

แต่กับบางคนที่รักการถ่ายภาพ แค่มีกล้องไลก้าราคาแพงที่เป็นรุ่นในฝันแค่ตัวเดียว แล้วขอเวลาปล่อยให้เขาเดินถ่ายรูปกับกล้องตัวโปรดแค่ไม่กี่ชั่วโมงนี้ก็มีความสุขมากแล้ว

ความสุขของเราจริงๆ ไม่ได้เกิดขึ้นจากอะไรหรอก มันเกิดขึ้นจากตัวเราเอง แค่เรากล้าที่จะปลดล็อกตัวเองไปลองสิ่งใหม่ๆ เรียนรู้ประสบการณ์ใหม่ๆ หาความสุขในชีวิตด้วยตัวเราเองมากกว่า”

จัดไปเลย 1 วันเต็ม ให้เป็นวันของคนหางานที่เพิ่งจบปริญญาตรี หรือ Job Seeker กับโครงการเพื่อสังคม Adecco Career Club โดยกลุ่มบริษัท อเด็คโก้ประเทศไทย นับเป็นกูรูเรื่องจัดหางานให้กับองค์กรต่างๆ ทั่วโลก โครงการนี้จัดขึ้นเพื่อมุ่งช่วยให้ผู้สมัครงาน และนักศึกษาจบใหม่บรรลุเป้าหมายด้านอาชีพ ก็ต้องถือว่าโครงการตอกย้ำภาพชัดในความเป็นผู้นำของอเด็คโก้ กับการสรรหาทรัพยากรบุคคลระดับโลก

ธิดารัตน์ กาญจนวัฒน์ ผู้อำนวยการส่วนภูมิภาค-ไทยและเวียดนาม กลุ่มบริษัท อเด็คโก้ประเทศไทย กล่าวเปิดโครงการว่า ปัจจุบันตลาดแรงงานมีความต้องการพนักงานตำแหน่งงานประจำจำนวนมาก ขณะที่ตัวเลขจำนวนคนว่างงานกลับพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ข้อมูลจากสำนักงานสถิติแห่งชาติ เผยว่า ไตรมาสแรก ปี 2561 มีจำนวนผู้ว่างงาน 4.4 แสนคน มากกว่าปี 2557 เกือบ 1 แสนคน กลุ่มบริษัท อเด็คโก้ประเทศไทย เล็งเห็นถึงความสำคัญของปัญหานี้ จึงเป็นที่มาของการเปิดสำนักงานใหม่ในย่านอารีย์ เพื่อเป็นศูนย์กลางสำหรับการให้บริการด้านการสรรหาพนักงานตำแหน่งงานประจำ

“แม้ว่าตัวเลขจำนวนคนว่างงานจะพุ่งสูงขึ้นทุกปี แต่ตลาดแรงงานยังมีความต้องการพนักงานตำแหน่งงานประจำค่อนข้างสูง โดยเฉพาะในสาขาอาชีพงานขาย (Sales) พนักงานไอที พนักงานธุรการ วิศวกร และการเงิน รวมถึงงานที่ต้องใช้ความเชี่ยวชาญด้านภาษาญี่ปุ่น การก่อตั้ง Adecco Talent Recruitment Center ก็เพื่อที่จะแก้ปัญหาตรงนี้เลยค่ะ โดยเป็นศูนย์กลางในการเชื่อมต่อระหว่างองค์กรกับผู้สมัคร”

ธิดารัตน์ กล่าวนำร่องโครงการนี้ที่ฉายภาพชัดเจนให้ได้รู้กันว่างานอะไร? ที่คนยุคเจเนอเรชั่นวาย (Generation Y) หรือคนยุค Millennials ซึ่งเกิดอยู่ในช่วงปี 2523-2540 สนใจกระหายใคร่อยากร่วมงาน

ธิดารัตน์ กาญจนวัฒน์

คนเจนวายเลือกอาชีพอะไร(ดี?!!)

การนำความเชี่ยวชาญด้านทรัพยากรบุคคล ให้คำปรึกษา และพัฒนาศักยภาพผู้สมัครงาน ผ่านกิจกรรมเพื่อสังคมต่างๆ ภายใต้โครงการ Adecco Career Club ในชื่อกิจกรรม One-On-One Career Coaching ครั้งนี้ให้คำปรึกษาฟรี โดยพนักงานมืออาชีพของอเด็คโก้ ที่มีจิตอาสาให้คำปรึกษาด้านอาชีพ ช่วยให้ผู้สมัครงานค้นพบศักยภาพตัวเอง เพื่อก้าวสู่ความสำเร็จในอาชีพ

ธิดารัตน์ กล่าวว่า ก่อนหน้านั้นมีการสอนเขียนเรซูเมและแนะนำเทคนิคการสัมภาษณ์งานให้กับนักศึกษาที่กำลังจะเข้าสู่วัยทำงาน ซึ่งจัดขึ้นอย่างต่อเนื่องในมหาวิทยาลัยต่างๆ และมีแผนต่อยอดโครงการดังกล่าวด้วยการจัดการสัมมนา และจัดเวิร์กช็อปในการพัฒนาศักยภาพคนทำงานในด้านต่างๆ เพิ่มขึ้น เพื่อแก้ปัญหาการว่างงานในระยะยาว และมอบมุมมองดีๆ ให้กับผู้สมัครงาน

“โครงการนี้ส่งนโยบาย Adecco Way to Work มาจากสำนักงานใหญ่ของกลุ่มบริษัทอเด็คโก้ตั้งอยู่ที่เมืองซูริก ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ที่มาก็คือคนทั่วโลกตกงานกันมากเลยนะคะ เช่น ประเทศสเปน ประสบปัญหานี้คนตกงานกว่า 40% คนจบใหม่ว่างงานกันแบบค้างเจเนเรชั่นเลยทีเดียวค่ะ จึงเกิดนโยบายการจ้างงานในวัยเยาวชน สร้างโอกาสให้มากขึ้นสำหรับคนไม่เคยเข้าสู่การทำงาน

กลุ่มบริษัท อเด็คโก้ประเทศไทย ก้าวสู่ 29 ปีแล้วนะคะ มีสาขากระจายทั่วประเทศ ก็เป็นที่รู้จักกันดีว่าเราเป็นตัวกลางให้คนหางาน และบริษัทต่างๆ กิจกรรมนี้เราเปลี่ยนหมวกสวมบทบาททำเพื่อสังคม โดยประกาศผ่านเฟซบุ๊กองค์กร ให้เด็กๆ จบใหม่ที่สนใจมาร่วมกิจกรรม One-On-One Career Coaching และขอจิตอาสาพนักงานบริษัทมาร่วมด้วย ซึ่งได้โค้ช 12 คน แนะนำเด็กจบปริญญาที่เป็น Job Seeker 50 คน ใช้เวลาคนละ 1 ชั่วโมงกว่าค่ะ”

จำนวนนี้คัดจากคนสนใจร่วมกิจกรรมนับร้อยๆ คน ธิดารัตน์ กล่าวว่า สาเหตุที่มีคนสนใจมาก จากประสบการณ์คร่ำหวอดในวงการหางาน เด็กจบใหม่แน่นอนว่าไม่ชัดเจนว่าเขาต้องการทำงานอะไร หรือต่อให้ผ่านการทำงานมาแล้ว 2-3 ปี หลายๆ คนก็ยังหลงวนเวียนไม่รู้ว่าสิ่งที่รักจริงๆ อยากทำจริงๆ งานนั้นคืออะไรแน่?!!

“เคยเจอคนทำงานมาแล้ว 5 ปี ตั้งคำถามค่ะว่านี่ใช่งานที่เราอยากทำจริงหรือเปล่า โค้ชก็จะช่วยปลดล็อกดึงศักยภาพนั้นออกมา ว่างานอะไรคือความสุขของชีวิต

วันนี้เราจัดให้เป็น 1 วันของเด็กจบใหม่ ให้พี่ๆ นำทาง และมีแบบทดสอบ Expert Test ที่อเด็คโก้ ออกแบบขึ้นมา จาก 3 คำค่ะที่จะบอกโปรไฟล์งานได้ชัดขึ้น คือ “Can do-ความสามารถ” “Will do-ทัศนคติ” “Will fit-งานที่ใช่”

กุญแจสำคัญถ้าคุณต้องการงาน ธิดารัตน์ กล่าวว่า อันดับแรกแน่ๆ ต้องมีเป้าหมาย และอีกข้อคือคนทำงานต้องมีสิ่งที่เรียกว่า Soft Skills ซึ่งถือว่าหัวใจหลักอีกข้อในการทำงาน

“สิ่งที่ทำให้คนแตกต่างคือ Soft Skills เช่น การสื่อสาร (Communication) การทำงานเป็นทีม (Teamwork) ตรงต่อเวลา (Always Punctual) การคิดอย่างมีวิจารณญาณ (Critical Thinking) เรื่องแรกยกตัวอย่างการสื่อสาร ต้องพูดจารู้เรื่อง จับประเด็นได้ คุณฝันอยากเป็นพนักงานขายใจจะขาด แต่ขาดข้อนี้ก็ไม่มีวันได้งานที่ใฝ่ฝันแน่ๆ ค่ะ แล้วรวมไปถึงทักษะทางภาษาต่างประเทศอีกด้วยค่ะ

เป็นเรื่องปกตินะคะ ไม่แปลกที่เด็กจบใหม่จะไม่รู้จักตัวเองว่า เราอยากทำงานอะไรกันแน่ ไม่โทษเด็กเลยค่ะ ต้องโทษระบบการศึกษาบ้านเราที่ออกแบบหลักสูตรไม่มีปลายทางให้เห็น การเลือกเรียนล้วนมาจากพ่อแม่เลือกให้ เลือกตามเพื่อนไหลตามๆ กันไป ไม่มีเป้าหมาย Career ของตัวเอง ซึ่งวันนี้โลกคนทำงานเปลี่ยนแปลงไป จากที่มี 5 บริษัทท็อปไฟว์ในดวงใจ ก็กลายเป็นว่าบริษัทข้ามชาติสวยใหญ่โตแค่ไหนไม่สำคัญแล้วค่ะ สิ่งที่เด็กเจนวายสนใจเหมือนๆ กัน คือกลุ่มงานดิจิทัลหรือเทคโนโลยีใหม่ๆ ล้ำๆ และสิ่งที่ทำให้เด็กกลุ่มนี้ตาโตได้คือ สตาร์ทอัพ บางแห่งไม่มีออฟฟิศด้วยซ้ำไปนะคะ เป็นแค่โค-เวิร์กกิ้งสเปซเล็กๆ แต่นี่คืองานในฝันของคนรุ่นนี้เลยค่ะ

วัยนี้หลายๆ คนกำลังค้นหาตัวตน บางคน Mismatch-หาไม่เจอ โครงการนี้ของอเด็คโก้ก็อาจเป็นกลไกหนึ่งในมหาสมุทร ที่อาจแนะนำให้เห็นหนทางได้ชัเจนขึ้นค่ะ” ธิดารัตน์ กล่าวทิ้งท้ายสำหรับโครงการเพื่อเยาวชนคนหางานยุคนี้

พนิตา พุ่มวิวัฒนศิริกุล

คำถามแรกของเด็กจบใหม่ ?!!

โครงการติดปีกเพิ่มศักยภาพ ให้คนเตรียมตัวเป็นเฟิสต์จ็อบเบอร์ ฐานะรุ่นพี่ที่ได้งานอย่างใจฝันก็ขออาสาร่วมกิจกรรม One-On-One Career Coaching พนักงานของอเด็คโก้ พนิตา พุ่มวิวัฒนศิริกุล กับการก้าวสู่ตำแหน่ง Business Manager พี่มีของดีแนะนำน้องๆ เพียบ

“นิสัยเด็กเจนวาย มีความกระตือรือร้นสูงค่ะ พอเรียกน้องเข้าห้องโค้ชชิ่ง ยังไม่ทันนั่งเก้าอี้เลย มีคำถามรัวๆ เลย พี่ตอบไม่ทันนะคะ (หัวเราะ) คำถามแรก สมัครงานหลายแห่ง ทำไมไม่ถูกเรียกสัมภาษณ์ทั้งที่จบคณะวิศวกรรม สถาบันชั้นนำด้วยคะแนนเกียรตินิยม? ทำไมเพื่อนเกรดน้อยกว่าแต่ถูกเรียกสัมภาษณ์?!!

พี่ก็ต้องบอกน้องว่าให้วิเคราะห์ตัวเองก่อนเป็นอันดับแรก เรามั่นใจภูมิใจจริงหรือไม่กับการเรียนจบวิศวะ คนเรียนจบคณะนี้หลากหลายนะคะ บางคนจบเกรดสวยงามแต่ไม่อยากทำงานโรงงาน อยากไปทำในสายธุรกิจมากกว่า

ปัจจัยได้งานมีหลายๆ ข้อค่ะ ตั้งแต่โลเกชั่นบ้านของเรากับที่ทำงาน ก็อาจเป็นสิ่งที่บริษัทพิจารณาคัดเลือกพนักงานเช่นกัน บ้านน้องอยู่ปทุมธานี แต่งานอยู่อีกฝั่งของกรุงเทพฯ หรือน้องอาจใจร้อนเกินไป ดูระยะเวลาการเขียนใบสมัครของเรากับเพื่อน ซึ่งเขาก็บอกว่าเพื่อนไปสมัครก่อน ก็ต้องถูกเรียกสัมภาษณ์ก่อนอยู่แล้วนะคะ สามารถยกโทรศัพท์ไปถามได้ว่าบริษัทได้รับเรซูเมของเราหรือยัง แล้วถ้าเลยเวลาไปแล้ว อยากได้งานที่นี่มากจริงๆ มีเปิดรับสมัครอีกครั้งเมื่อไรคือแสดงความสนใจให้ชัดเจนได้เลยค่ะ

เป็นการคลายล็อกทีละข้อ ให้เขาคลายกังวล และยังมีความมั่นใจในตัวเองซึ่งเป็นสิ่งสำคัญมาก

แบบทดสอบ Expert Test ที่อเด็คโก้พัฒนาขึ้นมาในเรื่องความชัดเจนเรื่องงาน ก็ช่วยได้มากค่ะ ดิฉันก็โค้ชน้องว่าให้ดูภาพภูเขาน้ำแข็ง ยอดเหนือพื้นน้ำที่เรามองเห็น คือ Can do-ความสามารถ บริษัทก็จะวัดวิเคราะห์เราจากความรู้ ทักษะ มองเห็นได้ชัดโดยดูได้ที่วุฒิการศึกษา หรือคอร์สที่น้องไปเรียนกันมา และต่อด้วยการทำแบบทดสอบ Will do-ทัศนคติ Will fit-งานที่ใช่ ก็ให้น้องๆ ทำแบบทดสอบมีคะแนนให้เลเวล 1-5 ที่จะเห็นได้ชัดเจนถึงนิสัยการทำงานชัดเจน เมื่อไปสมัครก็จะไปถูกทางได้ง่ายขึ้นค่ะ

บางคนทำแบบทดสอบแล้วคำตอบออกมาว่า ถนัดสำหรับการทำงานคนเดียว ซึ่งถ้าน้องจบสายบริหารธุรกิจก็ควรเลือกอาชีพงานขาย คอลเซ็นเตอร์ หรือคัสตอมเมอร์ เซอร์วิสต์ ที่สามารถบริหารจัดการได้ด้วยตัวเอง โดยไม่เพียงแค่ประสานงานกับทีมใหญ่ๆ เท่านั้นนะคะ งานขายก็เพียงดูแลลูกค้าให้ดีที่สุดค่ะ คนทำงานควรกล้าคิด กล้าทำ กล้าขอ(งาน) คือ นิสัยคนรุ่นใหม่ยุคนี้ ถ้าใครมีอุปนิสัยเหล่านี้ พี่รับรองน้องได้งานทุกคนค่ะ” พนิตา แนะนำ

บัณฑิตจากมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ หทัยชนก ศรีสงวนสกุล จบคณะมนุษยศาสตร์ เอกสารสนเทศศึกษา สมัครเข้าร่วม One-On-One Career Coaching อีกคนที่กำลังเป็น Job Seeker ในอายุ 22 ปี ดีกรีของสาวหน้าใสคือจบคะแนนเกียรตินิยม สื่อสารได้ดีเลิศทั้งอังกฤษ จีน และต้องนับเป็นคนเจนวายแท้จริงอะไรจริง ที่คนยุคนี้ต้องมีงานทำได้ถึง 3 อาชีพ

“งานในฝันคือคอนเทนต์ไรเตอร์ทางออนไลน์ แอร์โฮสเตส แล้วที่ได้ทำไปบ้างแล้วคือโมเดลลิ่ง ได้ไปแคสต์ถ่ายภาพนิ่งหลายๆ ชิ้นแล้วค่ะ พี่โค้ชชิ่งวันนี้แนะนำ ให้เรามุ่งไปสู่เป้าหมายได้เร็วขึ้น เช่น การเขียนเรซูเมให้น่าสนใจ พี่ก็บอกว่าดีไซน์สวยแล้วกระชับใน 1 หน้ากระดาษ แต่ก็ควรเพิ่มเติมในเรื่องกิจกรรมที่เราทำ เช่น การฝึกงานที่ธนาคารแห่งประเทศไทยซึ่งเป็นประสบการณ์การทำงานที่ดีมาก ก็ควรเน้นชัดเจนในเรซูเมของเรา หรือการเรียกเงินเดือนของคนจบใหม่

อีกเรื่องคือ Soft Skills เช่น การสื่อสาร ก็ต้องเขียนไปว่าเราไปเรียนคอร์สภาษามากี่แห่ง ใส่ไปให้ชัดๆ เน้นๆ เลยค่ะ ส่วนความฝันอาชีพแอร์โฮสเตส พี่แนะนำดีมากค่ะ บอกว่าไม่ควรเน้นแสดงแต่สิ่งที่เราอยากได้ อยากเป็น แต่ควรบอกในสิ่งที่เราเคยทำ ซึ่งสามารถบอกความเป็นเราได้ หัวใจอาชีพแอร์คือการบริการ ถ้ามีแต่ฝันว่าอยากได้เงินเดือนดีๆ เที่ยวรอบโลก แต่ขาดใจบริการทำไปก็ไม่มีความสุข ทำไปก็เหนื่อยๆ นะคะ

กิจกรรมเล็กๆ น้อยๆ ตั้งแต่การเป็นเชียร์ลีดเดอร์ เป็นผู้ช่วยมัคคุเทศก์ที่พิพิธภัณฑ์ที่เราเคยทำ สิ่งเหล่านี้แสดงตัวตนเราได้ชัดเจนเลยค่ะ” หทัยชนก บอกพลางยิ้มสดใสกับการเตรียมประวัติพร้อมรับงานใหม่

แรกเริ่ม กิตติ มั่นกตัญญู ก็เหมือนคนในเจเนอเรชั่นเดียวกันที่มีรูปแบบชีวิต ว่าเบื้องต้นจะต้องเรียนจบปริญญาตรี แล้วต้องเข้าทำงานในบริษัทสักแห่งหนึ่ง แต่ไปๆ มาๆ พอเรียนจบจริงๆ เขาก็กลายมาเป็นเกษตรกรชาวสวนทุเรียนใน จ.นนทบุรี แบบเต็มตัวยาวนานมาจนถึงปัจจุบัน

“เดิมทีแล้วผมเรียนปริญญาตรีภาคค่ำทางด้านกฎหมายที่มหาวิทยาลัยกรุงเทพ แต่เมื่อเรียนจบผมกลับไม่ได้ใช้ความรู้ที่มีทำงานเหมือนคนทั่วไป หลังจากที่เรียนจบผมก็พบรักกับภรรยา แล้วบังเอิญว่าครอบครัวของเธอเป็นเจ้าของสวนใน จ.นนทบุรี ซึ่งเป็นการทำสวนเกษตรแบบผสมผสาน โดยปลูกทั้ง ทุเรียน มังคุด ส้มโอ มะพร้าว และอื่นๆ บนที่ดินประมาณ 16 ไร่ไปพร้อมกัน

ที่จริงแล้วผมไม่เคยมีความรู้ด้านการเกษตรมาก่อนเลย แต่พอเข้ามาช่วยครอบครัวภรรยาทำงานจริงๆ ผมก็ต้องอาศัยการเรียนรู้ต่อยอดไปเรื่อยๆ โดยมีพ่อตา (จ.ส.อ.สมพงษ์ สกุลดิษฐ) เป็นผู้ถ่ายทอดองค์ความรู้ด้านการเกษตร นอกจากช่วยพ่อตาทำสวนแล้ว ส่วนหนึ่งผมก็ได้เช่าที่ดินเพื่อทำสวนของตัวเองไปพร้อมกัน โดยปลูกส้มเขียวหวานไว้สำหรับตอนกิ่งขายโดยเฉพาะ (ปี 2543-2554) ซึ่งลูกค้าก็มักจะมาซื้อกิ่งไปปลูกอีกที ส่วนใหญ่คนที่ซื้อกิ่งส้มเขียวหวานจะมาจาก ต.รังสิต จ.ปทุมธานี และ จ.กำแพงเพชร ซึ่งระหว่างนั้นผมก็ช่วยพ่อตาทำสวนทุเรียนไปด้วย”

กิตติ เล่าย้อนว่า เขาเริ่มทำสวนมาตั้งแต่ปี 2534 และได้คลุกคลีอยู่กับชีวิตชาวสวนเมืองนนท์เรื่อยมา จนเริ่มซึมซับความรักในการทำสวนมาเรื่อยๆ โดยมีพ่อตาเป็นผู้ถ่ายทอดและคอยให้ความรู้เกี่ยวกับขั้นตอนการทำสวนทุกอย่าง

“จำได้ว่าตอนที่เรียนจบ พ่อตาผมพูดว่า ถ้าอยากจะเป็นนายตัวเองก็ให้มาเรียนรู้การทำสวนกับท่าน แต่ถ้าอยากจะเป็นลูกจ้างเขาก็ให้ไปทำงานบริษัท คือก่อนเรียนปริญญาตรีผมเคยทำงานเป็นลูกจ้างคือเป็นผู้ช่วยกุ๊กมาก่อน แล้วรู้สึกว่ามันไม่ใช่แนวทางในการดำเนินชีวิต ดังนั้นพอเรียนจบผมจึงตัดสินใจเข้ามาทำสวนกับพ่อตาซะเลย ทั้งที่แรกเริ่มนั้นตัวเองไม่เคยชอบเรื่องการเกษตรมาก่อน ตั้งแต่เริ่มทำสวนมาจนถึงตอนนี้ มารู้ตัวอีกทีก็เข้าสู่ปีที่ 27 แล้ว เรียกว่าทำยาวนานจนรักอาชีพนี้และมีความสุขกับการทำสวน

ตอนที่เข้ามาช่วยพ่อตา ที่สวน ‘สกุลดิษฐ’ ของเราปลุกทุเรียนอยู่แล้ว แต่ก็เริ่มขยับขยายพื้นที่ทำสวนไปยังที่ดินที่พ่อตาผมซื้อไว้ที่ จ.สุพรรณบุรี ซึ่งเคยเป็นท้องนามาก่อน แต่เราได้ปรับสภาพพื้นที่นาโดยการยกร่องให้เป็นสวนผลไม้แบบผสมผสาน เพราะพื้นที่สวนเมืองนนท์ที่ทำอยู่นั้นไม่สามารถขยับขยายได้มากกว่านี้แล้ว เนื่องจากปัจจุบันมีความเป็นเมืองมากขึ้น พื้นที่เกษตรจึงเริ่มลดลงตามลำดับ

แต่อุปสรรคก็คือการทำสวนที่สุพรรณฯ ก็ดูแลยาก เพราะอยู่ไกลจากบ้าน โชคดีว่าช่วงนั้นเป็นจังหวะที่ถนนนครอินทร์ได้ตัดผ่านสวนเราที่เมืองนนท์พอดี โดยตัดตรงจากถนนติวานนท์ ยาวข้ามสะพานพระราม 5 ไปจนสุดถนนกาญจนาภิเษก จึงทำให้สวนของเราอยู่ในพื้นที่ของความเจริญ และยังสามารถทำการเกษตรได้มาจนถึงทุกวันนี้”

กิตติ บอกว่า ที่ผ่านมาทุเรียนและมังคุดที่สวนจะให้ผลผลิตปีละ 1 ครั้ง ส่วนผลไม้อื่นๆ ก็ทยอยออกลูกตามฤดูกาล เขาก็ทำสวนตอนกิ่งส้มเขียวหวานขาย และช่วยพ่อตาทำสวนทุเรียนมาเรื่อยๆ จนกระทั่งปี 2554 ก็เกิดเหตุการณ์น้ำท่วมใหญ่บางส่วนของกรุงเทพฯ และปริมณฑล สวนสกุลดิษฐจึงได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์ครั้งนี้

“น้ำท่วมครั้งนั้นส่งผลกระทบให้ต้นทุเรียนและผลไม้อื่นๆ ตายหมด เนื่องจากน้ำท่วมขังอยู่เป็นเดือนๆ ตอนนั้นต้นทุเรียนที่ถูกน้ำท่วมอายุเฉลี่ยแล้ว 20 ปี เรียกว่าเสียหายทั้งหมด เพราะทุเรียนนั้นใช้เวลาปลูกหลายปีกว่าจะให้ผลผลิต เช่น ถ้าเป็นพันธุ์หนักอย่างหมอนทองจะใช้เวลา 5-7 ปี แต่ถ้าพันธุ์เบาอื่นๆ ก็จะใช้เวลา 4-5 ปี ซึ่งตอนที่น้ำท่วม ที่สวนเรามีทั้งพันธุ์หมอนทอง ก้านยาว และพันธุ์พื้นเมืองต่างๆ ซึ่งส่วนใหญ่ที่นนท์จะเป็นสวนโบราณแบบมีท้องร่อง รากของต้นทุเรียนจึงไม่ได้หยั่งลึกมากนัก

เรามาเริ่มฟื้นฟูทุเรียนกันใหม่ในปี 2555 ปัจจุบันนี้ก็ 6 ปีเต็มแล้ว แต่ทุเรียนก็ยังไม่ค่อยให้ผลผลิตมากนัก มีปีละไม่กี่ลูก คิดว่าปีหน้าน่าจะให้ผลผลิตมากกว่าปีที่ผ่าน นอกจากปลูกทุเรียนแล้วเรายังปลูกพืชแซม เช่น มังคุด ส้มโอ กล้วย และผลไม้อื่นๆ ด้วย

แต่ในระหว่างที่ปลูกมา ก็ประสบปัญหาวิกฤตน้ำเค็มหนุนในปี 2557 อีกครั้ง ตอนนั้นน้ำทะเลหนุนสูง น้ำเหนือมีน้อย จึงทำให้น้ำกร่อยจากแม่น้ำเจ้าพระยาแพร่มาตามลำคลองแล้วเข้ามาในสวน ซึ่งทำให้ต้นทุเรียนตายจำนวนมาก เพราะทุเรียนจะไม่ชอบน้ำกร่อย แต่ถ้าเป็นส้มโอแล้วจะสามารถทนน้ำกร่อยได้ ตอนนั้นเมื่อต้นทุเรียนตายก็ต้องปลูกทดแทนกันใหม่อีกครั้ง ซึ่งมันต้องใช้ระยะเวลาและการเอาใจใส่จริงๆ กว่าทุเรียนจะให้ผลผลิตได้ สำหรับมังคุดจะใช้เวลาปลูกจนกระทั่งให้ผลผลิตคือ 5-7 ปี ส่วนส้มโอจะเร็วหน่อยปลูกแค่ 2 ปีก็จะเริ่มให้ผลผลิตแล้ว”

กิตติ เสริมว่า ไม้ผลแต่ละชนิดจะมีความแข็งแรงทนทานของราก หรือการอ่อนไหวต่อน้ำกร่อยแตกต่างกันไป ฉะนั้นการเป็นชาวสวนจึงต้องมีความรู้และต้องคอยดูแลใส่ใจไม้ผลที่ปลูกไว้อย่างทั่วถึง

“ถ้าพูดถึงในเวลาปกติที่ไม่เจอน้ำท่วมหรือเจออุปสรรคใดๆ การทำสวนสำหรับชาวเมืองนนท์แล้ว ถือว่าเป็นอาชีพที่ดี มีรายได้ที่คุ้มค่าความเหนื่อยยากและความลำบาก ยิ่งถ้าทุเรียนให้ผลผลิตเต็มที่ก็จะยิ่งคุ้มค่าการรอคอย แต่ทุกวันนี้พื้นที่สวนในเมืองนนท์ก็เริ่มลดน้อยลงไปเรื่อยๆ ฉะนั้นที่ชาวสวนยังทำสวนและอยู่กันได้ เพราะด้วยใจรักและเป็นอาชีพที่พวกเขาเลือกกันแล้วจริงๆ การทำงานทุกอย่างล้วนเหนื่อยคนละแบบ แต่การเป็นชาวสวนหรือเจ้าของสวน มันสามารถเลือกเวลาพักผ่อนหรือเวลาทำงานได้ ขึ้นอยู่กับการบริหารจัดการของเราเอง

อย่างผมนอกจากลงมือด้วยตัวเองแล้ว บางอย่างก็อาจจะต้องจ้างคนอื่นด้วย เช่น การตัดหญ้า เพราะที่สวนของเราจะไม่ใช้ยาฆ่าหญ้าเลย คือจะใช้เครื่องตัดหญ้าอย่างเดียว แล้วใช้มีดดายหญ้าเก็บความเรียบร้อยอีกที ผมว่าความสุขของผมก็คือการบริหารจัดการสวนทุเรียน และการบริหารจัดการเวลาของตัวเองและครอบครัวได้นี่แหละ”

ระหว่างที่ทำสวนไปด้วยนั้น ในปี 2554 ที่น้ำท่วม กิตติก็เริ่มเรียนปริญญาโทไปด้วย โดยเรียนสาขาวิชาการส่งเสริมและพัฒนาการเกษตร ที่มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช (มสธ.) ซึ่งเกี่ยวข้องกับการบริหารจัดการสวนของตัวเองได้เป็นอย่างดี

“ผมเรียนปริญญาโทอยู่ 2 ปี โดยเรียนแบบทางไกล จนสามารถเรียนจบมาได้ ก่อนจบก็มีการสัมมนาและอบรมแบบเข้มข้น รวมทั้งมีการทำวิทยานิพนธ์ โดยผมเลือกทำหัวข้อ ‘โครงการอนุรักษ์และฟื้นฟูทุเรียนนนท์ ตามพระราชดำริสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี’ จึงต้องมีการศึกษาหาข้อมูล และต้องปรึกษาอาจารย์ที่ปรึกษา พร้อมทั้งนำข้อมูลของ อบจ.นนทบุรี หรือองค์การบริหารส่วนจังหวัดนนทบุรี และสำนักงานเกษตรจังหวัดนนทบุรี มาศึกษา ทำแบบสอบถาม ลงเก็บข้อมูลกับเกษตรกรในพื้นที่ แล้วจึงนำมาวิเคราะห์ปัญหาอุปสรรค เพื่อเก็บข้อมูลมาทำเป็นรูปเล่มวิทยานิพนธ์

เมื่อเรียนจบปริญญาโท ผมก็มีโอกาสได้รับเชิญให้ไปเป็นวิทยากรที่ มสธ.และสถานที่ต่างๆ บ้างนอกจากนี้ที่สวนของผมยังเปิดเป็นศูนย์เรียนรู้ ซึ่งจัดตั้งโดยกระทรวงเกษตรและสหกรณ์อีกด้วย นั่นคือ ศูนย์เรียนรู้การเพิ่มประสิทธิภาพการผลิตสินค้าเกษตร (ศพก.) ประจำ อ.บางกรวย จ.นนทบุรี โดยปัจจุบันผมรับหน้าที่เป็นประธานของศูนย์เรียนรู้นี้อยู่ด้วยครับ

ที่สำนักงานเกษตรอำเภอบางกรวย กรมส่งเสริมการเกษตร กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ เห็นความสำคัญในการตั้งศูนย์เรียนรู้ เพราะเล็งเห็นว่า จ.นนทบุรี ซึ่งมีทั้งหมด 6 อำเภอ คือ อ.เมือง อ.บางกรวย อ.บางใหญ่ อ.บางบัวทอง อ.ปากเกร็ด และ อ.ไทรน้อย เป็นพื้นที่ที่ต้องมีศูนย์เรียนรู้ ซึ่งก็เหมือนกับจังหวัดอื่นๆ ที่ต้องมีเช่นกัน

หน้าที่โดยตรงของผมก็คือ การอบรมเกษตรกร ถ่ายทอดความรู้ รวมทั้งแลกเปลี่ยนเรียนรู้ซึ่งกันและกัน อีกทั้งยังให้คำแนะนำกับบุคคลที่สนใจอีกด้วย โดยจะมีตารางวัน เวลา ในการอบรมตามแผนของสำนักงานเกษตรอำเภอบางกรวย ทั้งนี้แต่ละ ศพก.จะอยู่ในวาระทั้งสิ้น 5 ปี”

กิตติ ทิ้งท้ายว่า ปัจจุบันนี้ครอบครัวเขาไม่ได้ทำเกษตรแบบผสมผสานเพียงอย่างเดียว แต่ยังเลี้ยงไก่และเลี้ยงปลา ดำเนินรอยตามพระราชดำริของในหลวงรัชกาลที่ 9 เป็นสำคัญตามหลักเศรษฐกิจพอเพียง นี่จึงถือว่าเป็นชีวิตติดธรรมชาติที่มีความสุขที่สุดสำหรับเขา

“ปัจจุบันนี้สวนสกุลดิษฐได้รับการคัดเลือกจาก จ.นนทบุรี ให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตร และในอนาคตผมมีความคิดว่า อยากจะเปิดตลาดนัดชุมชนเล็กๆ ขึ้นภายในสวน ซึ่งตอนนี้ก็กำลังอยู่ในขั้นตอนเตรียมความพร้อมอยู่ สำหรับผมแล้วความสุขที่ได้จากการเป็นชาวสวนเมืองนนท์ก็คือ แม้จะเหนื่อยกาย แต่ก็เป็นการเหนื่อยแบบมีความสุข เพราะเมื่อไม้ผลทุกชนิดที่เราลงมือปลูกเริ่มออกดอกออกผล ก็จะทำให้เรามีรายได้ที่สามารถเลี้ยงตัวเองและครอบครัวได้ ที่สำคัญมันเป็นอาชีพของเรา ที่ต้องมีใจรัก มีความตั้งใจ และต้องเอาใจใส่ พูดง่ายๆ คือการทำสวนนั้นทุกอย่างจะต้องสัมพันธ์กัน แล้วคุณจะพบความสุขที่ยั่งยืนตามวิถีชีวิตชาวสวนอย่างที่คุณเป็น”…Fanpage FB : สวนทุเรียนลุงสมพงษ์ สกุลดิษฐ