เหนื่อยล้าจากการทำงานมาทั้งวัน เย็นนี้ไปหาที่เดินเที่ยว กิน ดื่มชิลๆ กันดีกว่ามั้ย? สถานที่แฮงเอาต์แห่งใหม่ที่กำลังมาแรงในนาทีนี้ คงหนีไม่พ้น ‘บ้านบางเขน’ ชุมชนสไตล์วินเทจที่จะพาคุณย้อนกลับไปสัมผัสบรรยากาศในยุค 90 เขาเปิดให้บริการ 24 ชั่วโมงด้วยนะตัวเธอ เก๋ไปอีก

-1-

แดดร่มลมตกช่วงบ่ายแก่ๆ หลังจากเลิกงาน อยากหาสถานที่ผ่อนคลายอารมณ์สักหน่อย ไปไหนดี? นึกไปนึกมา อ้อ! มีเพื่อนเราเคยแนะนำให้ไปเดินเที่ยวที่บ้านบางเขน นางไปมาแล้วถูกจริตนางมาก เม้าท์มอยให้ฟังยกใหญ่ (มันมีนั่นมีนี่นะ บลา บลา บลา…) ประมาณว่านางมีไลฟ์สไตล์แบบคนเมืองที่ชอบถ่ายรูปชิคๆ เลยทำให้ประทับใจที่นี่เป็นพิเศษ

ไหนๆ เพื่อนก็ชักแม่น้ำทั้งห้าเล่าสรรพคุณมาขนาดนี้ ลองแวะไปเที่ยวหน่อยก็แล้วกัน ตัดภาพมาที่ “แดดร่มลมตกช่วงบ่ายแก่ๆ” นั่นแหละ…เราเลยมายืนอยู่หน้าทางเข้า บ้านบางเขน เดินทางมาไม่ยากนะ มาตามถนนพหลโยธินยาวๆ ประมาณพหลโยธิน 49/2 ตรงข้ามกับ กรมทหารราบที่ 11 รักษาพระองค์ เขตบางเขน

โซนแรกที่เจอเลยอยู่ใกล้ๆ ป้ายทางเข้าก็คือ ‘โซนร้านอาหาร (Food Court)’ ตรงนี้มีอาหารโบราณรสเด็ดให้เลือกชิมหลายร้าน มีทั้งผัดไทย ขนมเบื้องญวน ชาไทยโบราณ ก๋วยเตี๋ยวเรือ ข้าวราดแกง ลูกชิ้นปิ้ง ข้าวเหนียวมะม่วง ฯลฯ ก่อนเดินเที่ยวจะแวะเติมพลังที่ตรงนี้ก่อนก็ไม่ผิดกติกาใดๆ โดยจะต้องนำเงินสดไปแลกเป็นการ์ดก่อน แล้วค่อยนำมาชำระค่าอาหารนะจ๊ะ

พอท้องอิ่มก็ได้เวลาเดินเที่ยวชิลๆ ถัดเข้ามาอีกเล็กน้อยจะมีซุ้มประตูทางเข้าชมโซนอื่นๆ ของบ้านบางเขน ตรงนี้ต้องซื้อบัตรค่าเข้าชมก่อน คนละ 20 บาท บัตรนี่อย่าขยำทิ้งนะ เพราะเอาไปแลกน้ำเปล่าฟรีได้ 1 ขวด หรือจะเอาไปเป็นส่วนลดในร้านกาแฟวินเทจก็ได้ เลือกเอาตามใจชอบ

เดินมาอีกแค่ 2-3 ก้าว ก็เจอ ‘โซนบ้านโค้ก’ อยู่ด้านซ้ายมือ สังเกตง่ายๆ จะมีรูปวาดเป็นสัญลักษณ์โค้กอยู่ที่ผนัง คนมาต่อคิวถ่ายรูปเพียบ ส่วนด้านในเขาจัดทำเป็นพิพิธภัณฑ์โค้ก มีทั้งเครื่องกดน้ำอัดลมโบราณ ขวดโค้กโบราณจากประเทศต่างๆ ของที่ระลึก และโมเดลรถแบรนด์โค้กหลากหลายรูปแบบ มีชั้นสองให้ขึ้นไปชมความอลังการจากด้านบนได้ด้วย แจ่มเลย!

-2-

ถัดมาตรงข้ามกันเราเจอกับ ‘โซนพิพิธภัณฑ์บ้านพ่อหลวง’ ด้านในอลังการจนขนลุกซู่ เขารวบรวมเอาพระบรมรูปปั้น พระบรมฉายาลักษณ์ พระบรมสาทิสลักษณ์ ในพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช หรือในหลวง รัชกาลที่ 9 และธนบัตรโบราณต่างๆ ไว้ให้ชมมากมาย เข้ามาชมแล้วยิ่งทำให้คิดถึงพระองค์มากไปอีก ในนี้เป็นห้องจัดแสดงเล็กๆ ใช้เวลาไม่นานมากก็สามารถเดินชมทั่วห้อง

ถัดมาเราเดินต่อไปยัง ‘โซนร้านกาแฟวินเทจ’ เปิด 24 ชม. ที่นี่เป็นห้องโถงกว้างขวาง โปร่งโล่งสบายในสไตล์ลอฟต์ มีโต๊ะที่นั่งให้เลือกพักผ่อนหลากมุมหลายสไตล์มากๆ เช่น ชุดโซฟา ชุดโต๊ะวินเทจ โต๊ะไม้โซนเอาต์ดอร์ใกล้ชิดธรรมชาติ เขาบริการเค้กอร่อยๆ และเครื่องดื่มซอฟต์ดริงก์ กาแฟหอมๆ ชาร้อน ชาเย็นรสชาติดี เป็นต้น

นอกจากนี้ก็มีมุมโซนอาหาร ที่นี่เขามีเมนคอร์สให้บริการด้วยนะ โต๊ะโซนนี้ก็จะมีทั้งโต๊ะใหญ่รองรับได้ 10-15 คน แบบมาเป็นกรุ๊ป แล้วก็มีแบบโต๊ะอาหารในมุมส่วนตัวด้วย (แยกเป็นห้องๆ)

อ้อ! อีกอย่างที่เราคิดว่าไอเดียดี คือ ‘โซนอ่านหนังสือ’ เป็นโซนสำหรับให้นักเรียนนักศึกษาเข้ามาติวหนังสือกันได้ แต่ก็มีกฎระเบียบเล็กน้อยคือ ห้ามเล่นการพนัน ห้ามของมึนเมา ห้ามแอบหลับในร้าน และห้ามส่งเสียงดังรบกวนคนอื่น โซนนี้จุคนได้ประมาณ 200-250 คนเลยทีเดียว เป็นมุมสงบเงียบที่น่ามาอ่านหนังสือสอบมากๆ

-3-

เดินเที่ยวปิดท้ายกันที่ ‘โซนพิพิธภัณฑ์ของเก่า’ โซนนี้มีห้องจัดแสดงหลายห้องตั้งอยู่ติดๆ กันเลย ได้แก่ โรงเรียนลำสนุ่น ร้านขายยาวิทยาพรโอสถ ร้านโชห่วยไทยเจริญทรัพย์ ร้านเจียเซ่งกี่ ร้านบาร์เบอร์โบราณ เป็นต้น

เดินชมร้านบาร์เบอร์ข้างในมีโปสเตอร์บอกด้วยว่าอยากได้ทรงไหน เป็นทรงผมโบราณของเด็กนักเรียนชายสมัยก่อน มีพวกน้ำมันแต่งทรงผมแบบเก่าๆ เต็มไปหมดเลย (หามาได้ไง เก่งจัง) สวย ขรึม ขลัง ดี แล้วก็เดินไปต่อที่ ร้านขายยาโบราณ มีป้ายบอกว่าเป็นร้านขายยาประเภท ค ด้วยนะ ดีเทลมาเต็ม (เป็นร้านขายยาสำเร็จรูปที่ไม่มียาอันตรายผสมอยู่ ถ้าเจ้าของร้านเป็นเภสัชกรแผนโบราณก็ผลิตยาแผนโบราณขายได้)

เข้าไปดู เออ เป็นยาแผนโบราณจริงด้วยแฮะ มีตาชั่งยาเก่า มีลูกคิด มีตู้ใส่ยาจีนแห้งอยู่หลายประเภท ส่วนด้านหน้าก็มียาแผนปัจจุบัน (ในยุคนั้น) วางจำหน่ายด้วย เช่น ยาฤาษีประทาน ยาหอมแก้วฟ้า ผิวงามทิพย์โอสถ หมากหอมเยาวราช แอนตาซิล เป็นต้น เด็กสมัยนี้ไม่รู้ว่าจะรู้จักกันหรือเปล่า

แล้วก็มีโรงเรียนเก่า เข้าไปนั่งโต๊ะเรียนหน้ากระดานดำแล้วนึกถึงสมัยเรียนชั้นประถมเลยอะ บนกระดานมีเขียนวันที่ รอบๆ ห้องมีโปสเตอร์ให้ความรู้วิชาต่างๆ มีโต๊ะคุณครูประจำชั้น ชอบมุมนี้อะ ย้อนวัยดี แล้วถัดไปก็เป็นร้านโชห่วยโบราณ มีของเก่าๆ ให้ดูเพียบ บรรยายไม่หมด

แต่ที่เห็นเยอะสุดก็โหลใส่ลูกอมแฮ็กส์ (โอ้ย จุดนี้รู้สึกแก่มาก) จำได้ว่าเด็กๆ เคยซื้อ 2 เม็ด 1 บาท อะ อมแล้วเย็นๆ แบบมิ้นต์ หวานๆ สดชื่น มีให้เลือกหลายรสด้วยนะ นอกจากนี้ก็มีผงซักฟอกเปา แป้งสปริงซอง แป้งเด็กน่ารัก แป้งหอมฮอลลีวู๊ด ฯลฯ

แป้งพวกนี้ตอนเด็กๆ เราก็เคยใช้มาทุกยี่ห้อเหมือนกัน (ฮา…)

*ชมคลิป*

ไปเที่ยวประเทศไหน ก็ไม่ชิลเท่า “ไต้หวัน” มีใครคิดเหมือนเรา ยกมือขึ้น!!! ก็มันเรื่องจริง…ไม่ว่าจะเริ่มตั้งแต่เรื่องของวีซ่า ที่ปัจจุบันคนไทยสามารถเดินทางไปได้โดยไม่ต้องขอวีซ่าแล้ว แถมด้วยอาหารการกินที่หลากหลาย ชวนน้ำลายสอ ค่าเงินเขาก็ไม่ต่างจากบ้านเรา ช็อปปิ้งกินเที่ยวสบายอุรา แบบไม่ต้องงกกินงกดื่ม (เที่ยวแบบนั้นไม่เห็นจะสนุกเนอะ) การเดินทาง ระบบขนส่งสาธารณะ จะไปทางไหนทุกอย่างสะดวกสบาย ลงตัว ยอดเยี่ยมกระเทียมดองมากๆ รับรองไปไม่มีหลง เพราะทุกอย่างออกแบบมาอย่างดี 

วันนี้เราจะพาไปบุกตลาดนัดกลางคืนกลางกรุงไทเป ที่มีชื่อว่า Raohe Street Night Market หรือตลาด “เหราเหอ” (เรียกผิดไปต้องขออภัยด้วย) จะบอกว่าละลานตามากๆ ตั้งแต่ทางเข้า เพราะโคมไฟหน้าวัด Ciyou Temple สีสันสวยงามสะดุดตา อันดับแรกหันไปไหว้พระไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์กันก่อนนะจ๊ะ เพื่อขอพรให้เจอแต่สิ่งดีๆ และแล้วเราก็สะดุดตา เมื่อเงยหน้ามาพบเจอคุณป้าขายลอตเตอรี่ แหม่…คนรุมเชียว แถมคนเสี่ยงโชคส่วนใหญ่ก็ไม่ใช่ใครอื่น หนุ่มๆ สาวๆ ทั้งน้ัน (น่าสนุกเนอะ) 

ตลาดนัดกลางคืนแห่งนี้ก็เป็นตลาดของกินน่าเดินในบรรดา 3 แห่งของกรุงไทเป เนื่องจากมีร้านรวงไม่ต่ำกว่าร้อยร้าน แต่ที่น่าสนใจที่สุดคือ อาหาร ของตลาดแห่งนี้จะบอกว่าหลากหลายมากๆ ถ้าใครที่ยังไม่ได้ทานอะไรมา รับรองมีน้ำลายไหลตลอดทาง ก็มันน่ากินน่าชิมไปหมดอ่ะ แต่สุดท้ายขอเตือนไว้ก่อน คุณอาจมีจุกได้…

จากนั้นเราเริ่มเดินเข้าตลาด สิ่งที่เราเห็นก็คือคนจำนวนมหาศาลต่อแถวคดเคี้ยวไปมา วนรอบร้านหนึ่งรอบ เราก็ชะเง้อ มันร้านอะไรกัน? เขาขายอะไรกันนะ? ทำไมคนเยอะแยะมากมายขนาดนี้ เราก็เดินวนจนครบรอบแถว อ้อ…ร้านขายเสี่ยวหลงเปานั่นเอง ดูภาพเลยค่ะคุณผู้ชม! แหม่สงสัยรสชาติจะดีเว่อร์ ไม่งั้นคิวไม่ยาวเป็นหางว่าวแน่นอน แต่ดิฉันทนรอไม่ไหวเป็นแน่…ขอบายค่ะ

คลายความสงสัยแล้ว ก็เริ่มเดินเข้าไปเรื่อยๆ ทีนี้ล่ะครับท่านผู้ชม ถ่ายรูปกันรัวๆ อะไรอ่ะ…แปลกตาจัง? อะไรอ่ะ…กินได้มั้ย? อะไรอ่ะ…หน้าตาดีจัง? (คนขาย…คริคริ) ขายอะไรอ่ะ…คนกินเพียบเลย? เฮ้ย…อันนี้ก็น่ากิน! เฮ้ย…กินอันนี้กันเหอะ! คำถามคำพูดเหล่านี้ผุดอยู่ในหัวสมองและท่องอยู่ตลอดเวลา พูดไปก็มิอาจเชื่อ จะพาไปดูรูปภาพ!!!

แต่ก่อนอื่นขอบอกแบบนี้ว่า บางอย่างเราก็ไม่รู้จักจริงๆ ว่ามันคืออะไร รสชาติเป็นอย่างไร เพราะจะให้กินหมด ชิมหมดทุกสิ่งอย่าง มีหวังดับอนาถเพราะท้องแตกตาย  คุณๆ ดูรูปภาพกันเองแล้วกัน จากนั้นก็ไปกดจองตั๋วด่วนๆ เลย ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลงอะไรกันแล้ว เพราะอะไรน่ะเหรอ! เพราะ…ไต้หวันยังมีอะไรดีอีกเยอะ นี่เป็นแค่หนึ่งตลาด หนึ่งสถานที่เที่ยว เดี๋ยวยังไงคอยติดตามอ่านละกันนะ ว่ามีอะไรมานำเสนอต่อไป ถือว่าอันนี้…เรียกน้ำย่อยไปก่อนแล้วกัน (โอ๊ย…หิว!!) 

อ้อ…เกือบลืม!! กดเข้าไปไว้ก่อนเลยสำหรับลิงค์นี้ เพราะเราพาไปดูเทศกาลโคมไฟไต้หวัน 2017 มาด้วย ดูให้ฉ่ำปอด งานระดับโลก! โคมไฟไต้หวัน 2017 สวยงามจับใจนึกว่าสรวงสวรรค์ ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณ.

“การขี่จักรยาน” กลายเป็นเทรนด์ฮิตที่ได้ทั้งความสนุกและสุขภาพ ชาวเจียงใหม่อินเทรนด์ไม่แพ้ภาคไหน ร่วมแรงร่วมใจกันจัดงาน “ปั่นสองล้อ ผ่อเจียงใหม่” โดยมีมูลนิธิแพทย์น้ำเงิน-ขาวสู่ชุมชน เป็นโต้โผร่วมกับศูนย์วัฒนธรรมเชียงใหม่ และเดอะมอลล์ กรุ๊ป เชิญชวนคนรักการปั่นจักรยานมาร่วมปั่นๆๆ รอบตัวเมืองชื่นชมเส้นทางประวัติศาสตร์ เป็นระยะทาง 21 กิโลเมตร เพื่อหารายได้นำไปซื้อเครื่องมือทางการแพทย์

งานนี้ ผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่ “ปวิณ ชำนิประศาสน์” นำขบวนปั่นจักรยานผ่อเจียงใหม่อย่างแข็งขัน พร้อมบอกเล่าถึงความประทับใจในกิจกรรมสุดสร้างสรรค์ครั้งนี้ว่า ขอชื่นชมมูลนิธิแพทย์น้ำเงิน-ขาวสู่ชุมชน ศูนย์วัฒนธรรมเชียงใหม่ และเครือข่ายผู้รักการปั่นจักรยานเชียงใหม่ ที่ร่วมกันจัดกิจกรรมดีๆ มีประโยชน์ ทำให้ชาวเชียงใหม่ได้ออก กำลังกายร่วมกัน พร้อมซึมซับเรื่องราวในอดีตของเมืองเชียงใหม่ และชื่นชมความงดงามของทัศนียภาพในย่านเก่าแก่และสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของเมืองเชียงใหม่ อย่างเช่น ถนนรอบคูเมือง, ถนนท่าแพ, ถนนช้างม่อย, ถนนเจริญกรุง, ตลาดวโรรส, ตลาดต้นลำไย, โบสถ์เชียงใหม่คริสเตียน
และวัดเกตการาม

ในโอกาสเดียวกันนี้ทางศูนย์วัฒนธรรมเชียงใหม่ยังได้จัดนิทรรศการแสดงผลงานศิลปะ “กิ๊ดเติงหาเจียงใหม่สมัยตะก่อน” โดย “อ.ธนกร ไชยจินดา” ศิลปินสีน้ำชื่อดังของถิ่นล้านนา เพื่อถ่ายทอดเรื่องราวของเมืองเชียงใหม่ในอดีตผ่านฝีพู่กัน พร้อมเชื้อเชิญ “รศ.สมโชติ อ่องสกุล” กรรมการบริหารหลักสูตรสาขาวิชาล้านนาศึกษา คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และ “อ.เสรินทร์ จิรคุปต์” ย้อนอดีตถึงความทรงจำเมื่อครั้ง “ในหลวง รัชกาลที่ 9” เสด็จประพาสเชียงใหม่.

ราว 160 กิโลเมตรทางตะวันออกเฉียงเหนือของอ่าวบอสตัน วาฬแกลบครีบดำซึ่งมีสถานะใกล้สูญพันธุ์หกตัวผุดขึ้นมาเหนือน้ำเป็นระลอก ลำท้องเรียวขาวสะท้อนวาวอยู่ในมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ แต่ละครั้งที่พุ่งเสยขึ้นมาสูงสุด พวกมันจะอ้าปากขนาดมหึมาเพื่อกรองกินโคพีพอดขนาดเล็กจิ๋ว ถัดจากกราบซ้ายของเรือวิจัยชื่อ แพลนบี ฝูงปลาเฮร์ริงกำลังไล่กิน ครัสเตเชียนชนิดเดียวกันนี้จนผิวน้ำแตกกระจาย ขณะเดียวกัน บนสันหินใต้ทะเลลึกลงไปเบื้องล่าง 15 เมตร นักวิทยาศาสตร์จากเรือดังกล่าวก็กำลังเฝ้าดูปลาพอลล็อก ปลาค้อด และปลาคันเนอร์ กินอาหารอยู่ท่ามกลางสายริบบิ้นเส้นยาวของสาหร่าย เคลป์สีทอง

แคชเชสเลดจ์ (Cashes Ledge) เป็นภูเขาใต้ทะเลที่สูงที่สุดในอ่าวเมน และเป็นแหล่งอาหารเคลื่อนที่อันน่าทึ่ง คลื่นใต้น้ำที่เคลื่อนปะทะแนวสันเขาแกรนิตและยอดแบนราบจะลากพาคลื่นจากชั้นผิวน้ำอันอบอุ่นที่อุดมด้วยแพลงก์ตอน ลงไปยังท้องน้ำลึก กระแสน้ำที่พัดลงสู่เบื้องล่างนี้เปิดโอกาสให้เหล่าปลาที่หากินตามหน้าดินที่อาศัยอยู่ตามพื้นทะเลหากินกันอย่างคึกคักพอๆ กับปลาที่หากินอยู่ช่วงน้ำลึกระดับปานกลาง วาฬ ปลาเฮร์ริง และนกที่ผิวน้ำ กระแสน้ำขึ้นน้ำลงและภูมิประเทศที่นี่ทำงานสอดประสานกันเพื่ออนุรักษ์ไว้ซึ่งร่องรอยแห่งความอุดมสมบูรณ์ ซึ่งเคยเป็นนิยามของอ่าวเมนจวบกระทั่งการประมงทำให้เหือดหายไป

คอร์เตสแบงก์ มหาสมุทรแปซิฟิก: ปลากระเบนค้างคาวว่ายโฉบอยู่กลางสวนงามตาของหญ้าทะเลและสาหร่ายเคลป์ สีทองที่ขึ้นอยู่ตามแนวสันเขา

“หากว่ากันตามจริงแล้วแคชเชสเลดจ์คือเครื่องจักรย้อนเวลากลับไปสู่ชายฝั่งนิวอิงแลนด์เมื่อ 400 ปีก่อน” จอน วิตแมน นักนิเวศวิทยาทางทะเลผู้ศึกษาพื้นที่อุดมด้วยความหลากหลายทางชีวภาพแห่งนี้มานานกว่า 30 ปี บอก ขณะที่ซิลเวีย เอิร์ล นักสมุทรศาสตร์ และนักสำรวจประจำของสมาคมเนชั่นแนล จีโอกราฟิก เรียกแคชเชสเลดจ์ว่า “เยลโลว์สโตนแห่งแอตแลนติกเหนือ” และถือเป็นสมบัติแห่งชาติที่ควรค่าแก่การพิทักษ์ไว้ แม้เราจะไม่สามารถขับรถไปเยี่ยมชมได้ก็ตาม

หมู่เกาะมิดเวย์: “สำหรับคนที่มีภาระหน้าที่รัดตัวและต้องสวมชุดสูทผูกเนกไทตลอดเวลา การได้ออกไปว่ายน้ำกลางมหาสมุทรจะต้องเป็นการพักผ่อนที่สุดยอดมาก” ช่างภาพ ไบรอัน สเกอร์รี บอก เขาหวังว่าผลงานภาพถ่ายประธานาธิบดี บารัก โอบามา ขณะดำน้ำรูปนี้ของเขาจะช่วยดึงดูดให้ผู้คนหันมาสนใจการอนุรักษ์มหาสมุทร

ขณะที่มหาสมุทรได้รับความเสียหายจากการทำประมงเกินขนาด มลภาวะ และผลกระทบที่รุนแรงขึ้นจากการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ เอิร์ลเป็นส่วนหนึ่งของทีมนักวิทยาศาสตร์ทางทะเลและนักอนุรักษ์ที่พยายามกันบางส่วนของพื้นที่บริสุทธิ์แห่งท้ายๆ ในน่านน้ำอเมริกันให้เป็นเขตสงวน ไล่จากแคชเชสในนิวอิงแลนด์ ป่าปะการังน้ำเย็นทางตะวันตกของหมู่เกาะอะลูเชียนในอะแลสกา ไปจนถึงภูเขาใต้ทะเลคอร์เตสและภูเขาใต้ทะเลแทนเนอร์นอกชายฝั่งแซนดีเอโก กลุ่มนักรณรงค์เคลื่อนไหวเหล่านี้มองเห็นภาพของเขตอนุรักษ์ทางทะเลของสหรัฐฯ ที่ร้อยต่อกันเป็นสายไปเชื่อมโยงกับเครือข่ายระดับโลก ซึ่งจะมีขนาดใหญ่พอจนสามารถกอบกู้และฟื้นฟูมหาสมุทรต่างๆ กลับคืนมาได้

หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐฯ ทะเลแคริบเบียน : เต่ามะเฟืองละจากหาดที่มันขึ้นมาวางไข่ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า แซนดีพอยต์บนเกาะเซนต์ครอย ห่างจากเกาะบัก 35 กิโลเมตร พื้นที่คุ้มครองช่วยให้จำนวนลูกเต่ามะเฟืองและเต่าพันธุ์อื่นๆ เพิ่มสูงขึ้น

ตั้งแต่สมัยประธานาธิบดีทีโอดอร์ รูสเวลต์ เป็นต้นมา สหรัฐฯ ได้กำหนดพื้นที่ทางทะเลให้เป็นเขตสงวนแล้ว มากกว่า 1,200 แห่ง รวมเป็นพื้นที่หนึ่งส่วนสี่ของน่านน้ำสหรัฐฯ แต่โรบิน คันดิส เครก ศาสตราจารย์ด้านกฎหมาย ที่มหาวิทยาลัยยูทาห์ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญทางสมุทรศาสตร์ บอกว่า เขตสงวนทางทะเลต่างๆ ไม่อาจช่วยหยุดยั้งการลดลงอย่างรวดเร็วของสิ่งมีชีวิตทางทะเลได้ เนื่องจากในน่านน้ำสงวนส่วนใหญ่ซึ่งมีพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาลอย่างน้อยก็ยังมีการอนุญาตให้ทำการประมง หรือการใช้ประโยชน์จากทรัพยากรในทะเลได้ในระดับหนึ่ง “เราสนใจที่จะสงวนรักษาทรัพยากรทางทะเลของเราไว้มากกว่า หรือสนใจที่ตักตวงประโยชน์จากทะเลมากกว่ากัน” เครกตั้งคำถาม “เรายังตอบคำถามนี้ให้ชัดเจนไม่ได้เลย”

คอร์เตสแบงก์ มหาสมุทรแปซิฟิก: ปลาชีพเฮดแคลิฟอร์เนียและปลาอื่นๆ แหวกว่ายในป่าสาหร่ายเคลป์และสาหร่ายหินปูนเหนือคอร์เตสแบงก์ ภูเขาใต้ทะเลที่เสียดแทงขึ้นจากพื้นทะเลกว่า 1.5 กิโลเมตรผลักดันน้ำลึกที่อุดมไปด้วยสารอาหาร ขึ้นสู่ผิวน้ำ ก่อเกิดเป็นโอเอซิสอันอุดมสมบูรณ์

เมื่อปลายฤดูร้อนที่ผ่านมา ประธานาธิบดีบารัก โอบามา พยายามให้คำตอบที่ชัดเจนเด็ดขาดในพื้นที่สองแห่งด้วยกัน โดยอาศัยอำนาจของเขาภายใต้รัฐบัญญัติว่าด้วยการอนุรักษ์มรดกโบราณของชาติ ซึ่งอนุญาตให้ประธานาธิบดีประกาศให้พื้นที่สาธารณะที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์และวิทยาศาสตร์เป็นเขตอนุรักษ์ได้ อันดับแรก เขาประกาศขยายพื้นที่ อนุสรณ์สถานทางทะเลปาปาฮาเนาโมกูอาเกียทางตะวันตกเฉียงเหนือของหมู่เกาะฮาวายเพิ่มขึ้นสี่เท่า หรือคิดเป็นพื้นที่ มากกว่า 1.5 ล้านตารางกิโลเมตร ภายในเขตอนุสรณ์แห่งนี้จะอนุญาตให้ทำประมงเพื่อนันทนาการหรือเพื่อยังชีพเท่านั้น ที่นี่เป็นเขตรักษาพันธุ์สัตว์น้ำใกล้สูญพันธุ์อย่างวาฬสีน้ำเงินและแมวน้ำมังก์ เหล่าสัตว์นักล่าอันดับสูงสุดในห่วงโซ่อาหาร เช่น ทูน่า และฉลาม รวมทั้งแนวปะการังที่อยู่ในสภาพสมบูรณ์ที่สุดและอยู่ทางเหนือสุดแห่งหนึ่งของโลก ซึ่งจัดอยู่ในกลุ่มที่มีโอกาสมากที่สุดที่จะรอดจากภาวะโลกร้อน

คอร์เตสแบงก์ มหาสมุทรแปซิฟิก: คอร์เตสแบงก์เป็นแหล่งชุมนุมของสัตว์ทะเลเลี้ยงลูกด้วยนมที่คลาคล่ำที่สุดแห่งหนึ่งในโลก โดยพบมากกว่า 30 ชนิดที่ใช้เวลาอยู่ที่นี่อย่างน้อยช่วงหนึ่งในแต่ละปี รวมถึงโลมาวาฬไรต์ถิ่นเหนือซึ่งโดยทั่วไปมักว่ายอยู่ด้วยกันเป็นฝูงใหญ่

สามสัปดาห์ต่อมา โอมาบายังจัดตั้งอนุสรณ์สถานทางทะเลแห่งแรกขึ้นนอกชายฝั่งแถบอีสต์โคสต์ของสหรัฐฯ ซึ่งก็คือนอร์ทอีสต์แคนยอนแอนด์ซีเมานต์ (Northeast Canyons and Seamounts) ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ 12,725 ตารางกิโลเมตร และอยู่ห่างจากเคปค้อดไปทางตะวันออกเฉียงใต้ 210 กิโลเมตร ก่อนหน้านี้ กลุ่มนักอนุรักษ์เสนอให้จัดตั้งอนุสรณ์ที่มีพื้นที่กว้างใหญ่กว่านี้มาก รวมทั้งอ้างเหตุผลข้อโต้แย้งอย่างหนักแน่นว่า แคชเชสเลดจ์ควรได้รับการคุ้มครองด้วยเช่นกัน แต่อุตสาหกรรมประมงต่อต้านข้อเสนอของกลุ่มนักอนุรักษ์ในทั้งสองกรณี หลังจากโดนัลด์ ทรัมป์ ได้รับเลือกตั้งให้เป็นประธานาธิบดีแล้ว โฆษกจากแวดวงอุตสาหกรรมประมงบางคนออกมากล่าวทำนองว่า แม้แต่พื้นที่ซึ่งโอบามาประกาศจัดตั้งเป็นอนุสรณ์สถานไว้แล้วก็อาจมีการเปลี่ยนแปลงได้ แม้ไม่เคยปรากฏว่ามีประธานาธิบดีคนใดเพิกถอนการประกาศจัดตั้งพื้นที่อนุสรณ์สถานมาก่อน แต่ก็เห็นได้ชัดว่าการต่อสู้เพื่อพิทักษ์รักษาพื้นที่ที่มีความสำคัญในมหาสมุทรและตัวมหาสมุทรโดยรวม ได้ย่างเข้าสู่ขั้นเร่งด่วนแล้ว

ที่มา – National Geographic
www.ngthai.com
www.facebook.com/NationalGeographicThailand