15 นาทีจากเกาะสมุย เหมือนได้หลุดมาอีกโลกที่ไร้แสงสีอย่างสิ้นเชิง เมื่อสปีดโบ๊ตจากท่าเรือท้องกรูดแล่นมาเทียบท่าที่ “เกาะแตน” เกาะบริวารทางตอนใต้ของเกาะสมุย

รูปทรงเป็นรูปสามเหลี่ยมยอดแหลมคล้ายเจดีย์ มีเนื้อที่ประมาณ 7.5 ตร.กม. กว้าง 3 กม. ยาว 4.5 กม. เล็กกว่าเกาะสมุยถึง 30 เท่า แต่กลับเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังไม่ถูกค้นพบให้ค้นหา และทรัพยากรธรรมชาติทั้งบนบกและในน้ำที่สมบูรณ์

คนส่วนใหญ่รู้จักเกาะแตนว่าเป็นเกาะไม่มีสุนัข บ้างอิงตามความเชื่อว่าเจ้าที่เทวดาบนเกาะไม่ชอบสุนัข บ้างอิงเหตุผลทางวิทยาศาสตร์ เพราะคลื่นเสียงและสนามแม่เหล็กทำลายระบบประสาทของสุนัขทำให้เห่าหอนไม่หยุดถึงขั้นตาย

จนกลายเป็นข้อห้ามของเกาะที่ไม่มีใครกล้าลองดี และกลายเป็นภาพจำที่ปกคลุมภาพที่ปรากฏอยู่ชัดเจนไว้มิดชิด ซึ่งน่าเสียดายที่คนมักมองข้าม แต่ก็แอบยินดีที่เกาะแตนยังคงความสมบูรณ์ทางธรรมชาติ เพราะคนยังไม่ลุกลามทำลาย

 “อิท” อิทธิพล เมืองนิล คนเกาะแตนและเจ้าของรีสอร์ทแตนมารีนาเบย์ 1 ใน 3 รีสอร์ทบนเกาะ เล่าว่า ในอดีตเกาะแตนมีชาวบ้านอยู่เกือบ 200 ครัวเรือน แต่ยังน้อยกว่าจำนวนต้นมะพร้าวบนเกาะที่มีมากจนไม่คิดว่าจะมีวันน้อยลงได้ แต่เมื่อ 35 ปีที่แล้ว ศัตรูพืชตามธรรมชาติอย่างตัวด้วงระบาดหนักกัดกินทำลายต้นมะพร้าวจนควบคุมไม่ไหว ทำให้ชาวบ้านต้องเป็นฝ่ายล่าถอยอพยพย้ายไปตั้งถิ่นฐานและหาอาชีพใหม่บริเวณท้องกรูดบนเกาะสมุย เหลือไว้เพียงโรงเรียนร้าง บ้านร้าง ตลาดร้าง และชาวบ้านแค่ 10 หลังคาเรือนที่ยึดอาชีพประมง

ท้องทะเลสีฟ้าครามและวิวเกาะแตน

 กระทั่ง 2 ปีที่แล้ว อิทได้กลับบ้านเกิดมาเปิดรีสอร์ทแบบอิงธรรมชาติ เช่นเดียวกันกับพี่น้องบ้านเดียวกันที่กลับมาเปิดบังกะโลเล็กๆ ชื่อ แตนวิลเลจ และคอรัลบีช เพื่อรองรับนักท่องเที่ยวที่อยากหนีแสงสีมาใช้ชีวิตเงียบๆ ง่ายๆ ริมทะเล

“ตอนนี้ชาวบ้านที่ยังไม่ขายบ้านหรือทิ้งบ้านไปไหนก็ปรับตัวมาทำการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์” อิท กล่าว

“ชุมชนที่นี่ค่อนข้างเข้มแข็ง มีการรวมตัวกันเป็นชุมชนรักษ์เกาะแตน เพื่อช่วยกันรักษาต้นไม้ไว้ให้กรีนที่สุด และเลือกที่จะทำการท่องเที่ยวที่ไม่ทำลายสิ่งแวดล้อม”

ปัจจุบันเกาะแตนมีถนน (เกือบ) รอบเกาะ ระยะทางประมาณ 20 กม. เป็นถนนลาดยางสลับทางดินสายเล็กๆ สำหรับรถจักรยานและรถกอล์ฟสวนกัน

“อนาคตอยากจะชักชวนชาวบ้านที่มีมอเตอร์ไซค์มาผ่อนรถกอล์ฟเพื่อนำไปใช้รับนักท่องเที่ยว”

ตามความตั้งใจของเขาที่อยากให้นักท่องเที่ยวและชาวบ้านใช้พาหนะที่ไม่มีเครื่องยนต์ เพื่อลดการใช้เชื้อเพลิงและลดการปล่อยมลพิษ การเลือกใช้บริการ “รถกอล์ฟ’ จึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด เพราะจะได้เห็นเกาะแตนครบทุกมุมในวันเดียว

บัวบานกลางเกาะ

สารถีเจ้าถิ่นสตาร์ทรถกอล์ฟจากแตนมารีนาเบย์ บรรทุกนักท่องเที่ยวไปยังจุดแรกที่ “พรุบัวหลวง” พรุคือพื้นที่ชุ่มน้ำที่มีน้ำขังตลอดปี ซึ่งที่นี่มีความพิเศษเพราะในพรุมีบัวหลวงสีขาวขึ้นตามธรรมชาติ ชูช่อบานใหญ่โตกลางป่าเป็นที่น่าตื่นตา แต่กลับเป็นสิ่งธรรมดาสำหรับคนท้องถิ่นที่มักมาเก็บเม็ดบัวไปกินเล่น

แหล่งน้ำจืดบนเกาะยังเป็นที่อยู่อาศัยของสรรพสัตว์ในป่า เช่น นกชาปีไหน หรือนกกะดงสีเขียวเหลือบเทาที่หาได้ยากในบ้านเรา รวมถึงนกเขาเปล้าธรรมดา นกปรอด นกกางเขนบ้าน และนกจับแมลงสีน้ำตาล

หรือหากโชคดีจะเจอควายป่าลงมากินน้ำ และครอบครัวหมูป่าที่อาศัยอยู่บนเกาะมาเนิ่นนานตั้งแต่บรรพบุรุษของชาวเกาะแตน

โกงกางชายเลน

สีท้องทะเลสลับสีตามแนวปะการังของเกาะแตน

 ห่างจากพรุบัวหลวงไม่ไกล รถกอล์ฟจะไปจอดปากทางเข้าป่าโกงกาง ตรงจุดเริ่มต้นของสะพานศึกษาธรรมชาติขนาดยาว 470 เมตร ผ่าทะลุป่าโกงกางที่มีกว่า 70 ไร่ ลัดเลาะเข้าไปตามช่องว่างเพื่อหลีกเลี่ยงการตัดต้นไม้

ป่าชายเลนเป็นกลุ่มของสังคมพืชไม่ผลัดใบ ส่วนใหญ่เป็นตระกูลโกงกางทั้งโกงกางใบใหญ่และใบเล็ก นอกจากจะเป็นที่อยู่ของลูกสัตว์น้ำ ยังเป็นแหล่งอาหารของนก เช่น นกกินปลีแก้มสีทับทิม นกกินปลีอกเหลือง ที่มาดูดน้ำหวานจากดอกของต้นโกงกาง รวมถึงนกกระเต็นอกขาวและนกเด้าลมดง ที่เป็นขวัญใจของนักส่องนก

บนสะพานร่มรื่นใต้ร่มเงาของป่าโกงเกงหนาทึบ เห็นเพียงแสงรำไรลอดผ่านเวลาใบไม้ไหว เหมือนใครกำลังวาดลวดลายบนสะพานปูน พลอยทำให้เพลิดเพลินพลางฟังเสียงปูก้ามดาบดีดดังเป๊าะๆ คล้ายพวกมันส่งสัญญาณเป็นทอดๆ บอกพรรคพวกว่ามีมนุษย์ย่างกายเข้ามา

470 เมตรไม่ไกลเลยสักนิด โดยสะพานจะไปสิ้นสุดที่จุดเชื่อมต่อกับทะเล กระแสน้ำเค็มเข้ามาทางนี้ผสมกับแหล่งน้ำจืดกลายเป็นน้ำกร่อยที่แช่ตัวแสนอร่อยของป่าโกงกาง ส่วนรถกอล์ฟก็จอดรออยู่ตรงนั้น เพื่อเดินทางต่อยังจุดหมายต่อไปที่สารถีเกริ่นไว้ว่าเป็นไฮไลต์ของเกาะแตน

ตากลมทะเลใต้

เส้นทางรอบเกาะยังไม่สมบูรณ์นัก แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคกับรถกอล์ฟพลังงานไฟฟ้าที่มีพลังพอปีนถนนขึ้นไปสู่ยอดเขา สูงกว่าระดับน้ำทะเล 300 เมตร ตรงจุดที่ประดิษฐานพระอนุตรธรรม พระพุทธรูปองค์ใหญ่สีขาว ประติมากรรมโดยทีมงานวัดผาซ่อนแก้ว จ.เพชรบูรณ์ สร้างโดยอดีตผู้ใหญ่บ้านเกาะแตน เพื่อให้เป็นสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจของคนบนเกาะ

นอกจากธรรมมะ บนนั้นยังเป็นจุดชมธรรมชาติของหมู่เกาะทะเลใต้แบบหมุนรอบตัวได้ครบ 360 องศา ผืนน้ำสีเทอร์คอยส์ คราม ฟ้า สลับเฉดตามความลึกและแนวปะการัง แต่งแต้มด้วยหมู่เกาะน้อยใหญ่ ทั้งเกาะแตน เกาะมดแดง เกาะมัดโกง เกาะฉลามร้าย เกาะราเป็ด เกาะราไก่ เกาะหวังใน เกาะหวังนอก เกาะราบ เกาะมัดสุม เกาะสี่ เกาะห้า และหมู่เกาะอ่างทอง

ท้องทะเลไร้คลื่นฝั่งอ่าวตก

 มองไปไกลถึงโรงงานไฟฟ้าขนอม จ.นครศรีธรรมราช และยังเป็นจุดชมพระอาทิตย์ได้ทั้งขึ้นและตกแบบไม่มีอะไรมาบดบังสายตา

ความงดงามถึงขั้นตะลึงงันของทะเลอ่าวไทยทำให้ลืมหายใจได้ชั่วขณะ ยิ่งช่วงนี้หน้าร้อนแดดยิ่งดี ยิ่งขับสีน้ำให้สดและใสจนเห็นทุกอย่างชัด แม้กระทั่งแนวปะการังใต้น้ำก็ยังมองเห็นความสมบูรณ์และกว้างใหญ่ รวมถึงความเขียวขจีของป่าไม้บนเกาะแตนเองก็ไม่ดูแห้งแล้งตามอากาศแต่อย่างใด

หลังจากจ้องมองสวรรค์บนผืนน้ำจนเหงื่อเริ่มแตก ผิวเริ่มเปลี่ยนสี ก็ถึงคราวต้องลงไปสัมผัสใกล้ๆ กับจุดหมายถัดไปที่เจ้าถิ่นบอกว่าเห็นแล้วจะตกใจกับความอัศจรรย์ของธรรมชาติ

สปาปะการัง

แม้แดดบ่ายจะร้อนจนไขมันแทบละลาย แต่ก็ไม่วายต้องพาตัวเองลงไปแหวกว่ายในน้ำทะเลใสที่ “แหลมหัวกรวด” ส่วนที่มองผิวเผินก็ไม่ต่างอะไรไปจากหาดทรายสีขาว แต่เมื่อใกล้ขึ้นก็ยิ่งเห็นรายละเอียดของชายหาด เพราะแทนที่จะเป็นเม็ดทราย แต่กลับเป็นซากปะการังตายนับไม่ถ้วนทับถมผสมกับกรวดมนจนกลายเป็นแหลมดังชื่อว่า

ช่างมหัศจรรย์อย่างที่เขาพูดไว้ เพราะแหลมหัวกรวดเป็นจุดเดียวของเกาะที่กระแสน้ำพัดพาซากปะการังและก้อนหินมารวมกันจนเป็นเนิน ลองถอดรองเท้าเดินแต่ทนไม่ไหว เพราะหาดไม่ละเอียดแถมยังอมความร้อนไว้ ทำได้แต่เดินในน้ำใส บางคนถึงกับอดใจไม่ไหวต้องลงแช่ตัวให้รู้แล้วรู้รอด

แหลมหัวกรวดเหมือนหาดส่วนตัว เพราะไม่มีผู้คนมานอนอาบน้ำ ไม่มีที่พัก ไม่มีเก้าอี้ชายหาด ดังนั้นใครที่รักความสงบ เป็นส่วนตัว และไม่แคร์ถ้าจะนอนให้หินกรวดนวดหลังแทนความนุ่มนิ่มของทราย ที่นี่จะเป็นจุดหมายในฝันอย่างที่หาดไหนๆ ในอ่าวไทยก็ให้ไม่ได้

หลังจากกลิ้งเกลือกจนเนื้อตัวถูกนวดแบบธรรมชาติ ก่อนที่ผิวหนังจะไหม้จนลอกเพราะพิษแดดจัด รถกอล์ฟถูกสตาร์ทอีกครั้งไปยังจุดหมายสุดท้ายที่มีเรื่องเล่าถึงความศักดิ์สิทธิ์ของหลวงพ่อแดง

เกาะฟานสถานสุดท้าย

พระอนุตรธรรมบนจุดชมวิว 360 องศา

 เกาะเล็กๆ ริมชายฝั่งทะเลทางอ่าวออก หรือฝั่งตะวันออก เคยเป็นสถานที่วิปัสสนากรรมฐานของหลวงพ่อแดง ติสโส แห่งวัดพุทธเจดีย์แหลมสอ เกาะสมุย พระเกจิอาจารย์ที่ชาวเลฝั่งอ่าวไทยลือเลื่องถึงความศักดิ์สิทธิ์ จนถึงปัจจุบันสถานที่วิปัสสนานั้นก็ยังคงเก็บไว้เป็นอนุสรณ์

นอกจากความเลื่อมใส บริเวณเกาะฟานยังเป็นแหล่งเก็บหอยกลมที่ชาวบ้านต่างรู้กัน ถึงขั้นนั่งเรือจากเกาะสมุยมาแห่เก็บกันเพื่อนำไปผัดฉ่าทำเป็นอาหาร หรือถ้าเหลือกินก็ขายได้ราคาอยู่ เทคนิคการหาหอยกลมไม่ยาก แค่ต้องสายตาดี เพราะมันจะฝังตัวอยู่ใต้ทราย จะเห็นแค่ช่องหายใจลักษณะเป็นขีดตรงสองขีด ซึ่งจะมุดหายไปเมื่อเดินเข้าใกล้

ดังนั้น ต้องย่องเดินทีละก้าว ทีละก้าว สายตาแลมองอย่างมีสติ สมาธิจดจ้อง ถ้ามองให้ดีจะเก็บหอยได้เกือบทุกก้าวที่เดิน เพราะมันมีดาษดื่นตามธรรมชาติที่ไม่ค่อยมีใครรบกวน หากชาวบ้านเก็บไปเพื่อกินในครัวเรือน อย่างไรแล้วหอยกลมก็จะไม่หมดไปจากพื้นทราย

อำลาอ่าวตก

ทัวร์เกาะแตนใช้เวลานานถึงครึ่งค่อนวัน ซึ่งหากจะอำลาวันอย่างสมบูรณ์แบบต้องไปจบ ณ ที่แรกที่จากมา แตนมารีนาเบย์ตั้งอยู่ที่อ่าวตก ฝั่งที่พระอาทิตย์ตกและสะท้อนแสงสุดท้ายบนผืนน้ำเรียบทุกวัน ซึ่งความสงบของท้องทะเลจะเป็นเช่นนี้ตลอดปี เพราะมีแนวป่าชายเลนกั้นกระแสคลื่นไว้พอดิบพอดี อ่าวตกจึงทั้งเงียบและปลอดภัย

เกาะแตนคือโลกคู่ขนานของเกาะสมุย ซึ่งมีทุกอย่างตรงข้ามกัน ทั้งจังหวะชีวิตของผู้คน ความดิบของธรรมชาติ ความเงียบเชียบของบรรยากาศ และอากาศบริสุทธิ์ ไม่น่าเชื่อว่าแค่ 15 นาที เหมือนได้ย้อนกลับไปอยู่บนสมุยเมื่อ 50 ปีก่อน ซึ่งไม่ใช่แค่สุนัขที่เกาะกำหนดเงื่อนไข เพราะแม้แต่คน เกาะก็เลือกเฉพาะคนเรียบง่าย รักษ์ และหวงแหนธรรมชาติเท่านั้น

นอกจากงานศิลปะเจ๋งๆ แล้ว ห้องอาหารของพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ก็ยังมีบริการดีๆ ด้วยเช่นกัน เป็นบุฟเฟ่ต์แบบมีอาหารจานหลักให้เลือกด้วย ผนังห้องอาหารเป็นกระจกโปร่งใสมองเห็น Colour activity house อยู่ด้านนอก เรียกว่ากินไปเสพงานศิลป์ไปกันเลยทีเดียว ที่ผมชอบอีกอย่างคือจานใส่อาหารออกแบบเป็นรูปจานผสมสี ยิ่งทำให้อารมณ์ศิลปินมันพรั่งพรู ตักอาหารคำเล็กคำน้อยประดิดประดอยให้เข้ากับจาน ทำตัวประดุจศิลปินบรรจงเลือกสีที่จะใช้เพนต์งาน ไอเดียสุดยอดมากครับ มันทำให้เราสนุกกับการตักอาหารให้ลงตัว และไม่ใช่แค่สนุกแต่รสชาติก็ดีด้วย มองไปรอบๆ ส่วนใหญ่จะเป็นสุภาพสตรี เดาว่าคงเป็นคุณแม่บ้าน ซึ่งพอจะอนุมานได้ว่าร้านไหนที่แม่บ้านชอบไปอย่างน้อยรสชาติต้องใช้ได้ บรรดาแม่บ้านเขามักจะสมาคมกัน ร้านไหนดีไม่ดีก็จะบอกต่อ อย่างที่สองราคาต้องเหมาะสม เรื่องของอร่อยราคาย่อมเยาคุณแม่บ้านเขาช่างสรรหา เพราะฉะนั้นเมื่อรอบตัวมีแต่คุณแม่บ้าน จึงมั่นใจได้ว่ามาเจอของดีราคาถูกแน่นอน อาหารในไลน์บุฟเฟ่ต์ว่าดีแล้ว พอมาเจออาหารจานหลักเป็นเนื้อโนโตะยิ่งตอกย้ำความอร่อย สเต็กเนื้อ 2 ชิ้นกะด้วยสายตาน่าจะราวๆ 120 กรัม กำลังเหมาะสำหรับมื้อเที่ยง ติดใจตั้งแต่วันแรกที่กินในโรงแรม Aenokaze แล้วยังมาต่อ ที่ร้าน Piccoro วันนี้ปิดท้ายที่ร้านของมิวเซียม สรุปอยู่อิชิกาวะ 3 คืน กินเนื้อโนโตะ 3 ครั้ง แต่ก็ยังไม่หายอยาก แปลกมากเพราะระยะหลังกินเนื้อญี่ปุ่นเกรดดีก็มีเลี่ยนบ้าง แต่เนื้อโนโตะนี่ไม่เลี่ยนเลยครับ

สถานที่สุดท้ายที่เราแวะไปเยี่ยมเยียนในทริปนี้คือโรงผลิตสาเก Fukumitsuya ที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานเกือบ 400 ปี ก็ราวๆ อยุธยาตอนกลางสมัยพระเจ้าปราสาททอง ช่วงนี้ละครเรื่องบุพเพสันนิวาสกำลังโด่งดัง เลยง่ายต่อการเปรียบเทียบ ท่านผู้อ่านลองนึกดูว่า กิจการต่างๆ ของไทยที่เกิดขึ้นในยุคก่อนละครบุพเพสันนิวาสนิดหน่อยและยังคงดำเนินมาจนถึงทุกวันนี้มีหรือไม่ แต่ที่ญี่ปุ่นนี่เยอะเลยครับ โรงสาเกก็เป็นหนึ่งในประเภทของกิจการที่สืบทอดต่อกันมาอย่างยาวนานเช่นกัน และการที่จะดำเนินกิจการอย่างยาว นานได้โดยไม่สูญหายไปกับหน้าประวัติศาสตร์ ก็ต้องมีเอกลักษณ์หรือความโดดเด่นที่ทำให้ผู้คนจดจำ มาดูกันว่าโรงสาเกแห่งนี้มีดีอย่างไร จุดเด่นที่สำคัญของ Fukumitsuya ก็คือ การผลิตแบบดั้งเดิมโดยใช้แค่ข้าว โคจิ และน้ำเท่านั้น ซึ่งสาเกที่ผลิตโดยการใช้วัตถุดิบแบบนี้มีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการว่า Junmai เป็นการทำสาเกโดยก่อปฏิกิริยาให้เกิดแอลกอฮอล์โดยธรรมชาติ แต่ในระยะหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ข้าวที่เป็นวัตถุดิบหลักในการผลิตสาเกนั้นขาดแคลนจึงมีการลดสัดส่วนของข้าวและเติมวัตถุดิบอื่นเพิ่ม อีกทั้งลดต้นทุนโดยการเติมแอลกอฮอล์เข้าไปเกิดเป็นสาเกยุคปัจจุบันที่เรียกว่า non-Junmai ซึ่งก็มีรายละเอียดแยกออกไปอีกหลายแขนง ปัจจุบัน Junmai มีสัดส่วนในตลาดสาเกเพียงแค่ร้อยละ 17.2 เท่านั้น ดังนั้นหากท่านอยากจิบสาเกดีๆ ก็ต้องเริ่มจากการเลือก Junmai แล้วตามด้วยเกรดที่เรียกว่า Ginjo และ Daiginjo ซึ่งจะต่างกันตรงขนาดของเมล็ดข้าวที่ใช้ผลิต ปกติเวลาสีข้าวสำหรับการบริโภคจะมีการขัดผิวออกราวๆ 1 ส่วน เหลือเนื้อข้าว 9 ส่วน แต่ถ้าเอามาทำสาเกจะขัดผิว ออกมากขึ้น Ginjo ก็คือการใช้ข้าวที่ขัดผิวออก 4 ส่วน เหลือใช้ 6 ส่วน และถ้าเป็น Daiginjo ก็ขัดออกครึ่งหนึ่งเหลืออีกครึ่งที่เป็นแก่นหรือส่วนที่ดีที่สุดของเมล็ดข้าวเอาไว้ใช้ทำสาเกเท่านั้น เท่ากับว่าวัตถุดิบของ Junmai จะสิ้นเปลืองกว่า non-Junmai ครึ่งหนึ่งหรือเกือบครึ่งหนึ่งนั่นเอง ผมถามว่าแล้วทำไมต้องขัดผิวนอกออกเยอะขนาดนั้น คำตอบคือ ชั้นนอกของเมล็ดข้าวอุดมไปด้วยโปรตีนและ Lipid ซึ่งจะทำให้รสชาติและกลิ่นของสาเกผิดเพี้ยนไป

นอกจากข้าวแล้วน้ำก็ยังเป็นวัตถุดิบที่สำคัญอีกอย่าง โรงสาเกดั้งเดิมมักจะใช้น้ำจากธรรมชาติ อย่างของที่นี่เป็นน้ำจากภูเขา Hakusan ที่เกิดจากการละลายตัวของหิมะแล้วซึมลงชั้นผิวดินที่อุดมไปด้วยแร่ธาตุและสะสมเป็นร้อยปีเรียกน้ำชนิดนี้ว่า Hyakunensui ผู้ก่อตั้งโรงสาเกรุ่นแรกได้ขุดบ่อน้ำที่มีน้ำร้อยปีซึมขึ้นแล้วนำมาใช้ในการผลิตสาเกจนถึงทุกวันนี้ และโดยฝีมือของผู้ชำนาญการแบบดั้งเดิมด้วยวิธีการแบบเดิมๆ จึงทำให้ได้สาเกคุณภาพดีเยี่ยมออกมา ผมโชคดีมากที่มีโอกาสได้เข้าไปชมการผลิตในทุกขั้นตอนจนเกิดความเข้าใจและประทับใจ อันที่จริงก็เคยไปชมโรงสาเกมาหลายแห่งแล้ว แต่ที่นี่ให้ความรู้และประสบการณ์ได้ดีที่สุดเท่าที่เคยไปมาเป็นการปิดทริปเสพศิลป์กินอร่อยอยู่สบายและได้ความรู้ของจังหวัด Ishikawa อย่างสมบูรณ์แบบที่สุดเลยครับ

ด้วยมุ่งไปถิ่นเที่ยว ทั้งดอยตุง ดอยแม่สลอง เชียงแสน และแม่สาย ทำให้ตลอด 20 ปี ของการเดินทางขึ้นเหนือ ล่องใต้ โดยเฉพาะเชียงใหม่-เชียงราย ที่เดินทางไปเยือนปีละหลายรอบ คณะเราผ่านหน้าร้านแสนธรรมดานามว่า “ครัวยายรูญ” ไปอย่างน่าเสียดาย เพราะล้วนเป็นของโปรดอิฉันอย่างมาก

“เป็ดพะโล้และขาหมูพะโล้” โดยเฉพาะคากิ ผู้ใหญ่ใจดีบอกว่าต้องสั่งล่วงหน้า เพราะลำพังเดินเข้าหารับประทานเป็นขาจร หรือขาประจำ ถ้าไม่สั่งไว้ โอกาสอดรับประทานสูงมากเจ้าค่ะ

คณะเรานั่งครึ่งหลับครึ่งตื่นจากสนามบินเช้าตรู่ ท่ามกลางหมอกหนา อากาศเย็นเมื่อต้นเดือน ม.ค. 2561 ที่ จ.เชียงราย อุณหภูมิอยู่ที่เลขตัวเดียว แม้จะหลับแต่ใจจดจ่อกับน้ำซุปก๋วยเตี๋ยวร้อนๆ ร้อนๆ ข้าวสวยร้อนๆ หมั่นโถวร้อน และชาจีนร้อน

พลันจอดหน้าร้านก็ยังนึกว่า ไม่ใช่ เพราะเป็นร้านแสนธรรมดาริมทางหลวง แต่กลิ่นเครื่องเทศหอมกรุ่น ยวนใจ ก็เป็นการตอบว่าถึงร้านแล้ว และทันทีที่นั่ง อาหารก็พร้อมเสิร์ฟ ปีกเป็ดตุ่นสับมาในจาน ก๋วยเตี๋ยวเป็ดตุ่น คากิ ข้าวสวยร้อนพร้อมน้ำจิ้มรสเด็ด

เป็ดตุ่นเขานุ่มจริง อร่อยจริง ไม่สาบ สายตากวาดไปทั่วร้าน จึงเห็นสรรพคุณว่า ก๋วยเตี๋ยวตามเสด็จ น้ำซุปก๋วยเตี๋ยวรสชาติดี หอมยาจีน เส้นก็ลวกเหนียวดี หมดไปหนึ่งชามแบบเพลินๆ

อิฉันเดี๋ยวนี้ทานข้าวน้อยลง แต่เมื่อเห็นคากิร้อนๆ มาพร้อมคะน้าสดกรอบ ที่มาพร้อมคากิ ก็พยายามห้ามใจ แต่พอลิ้มรส วันนั้นเลยบอกตัวเองยอมอ้วน เดี๋ยวไปลดน้ำหนักวันหลัง

สำหรับขาหมูนั้นเนื้อคากิ เนื้อร่อนไม่ติดกระดูกให้เคืองใจ เคี้ยวนุ่มหนุบๆ น้ำจิ้มเปรี้ยว หวาน เผ็ดนิดหน่อยตามลิ้นคนเหนือแก้เลี่ยน ทานกับข้าวสวยร้อนๆ อิฉันเลยทานเพลินไปจนข้าวหมดจาน ถ้าไม่เริ่มต้นด้วยก๋วยเตี๋ยว อิฉันคงทานข้าวสองจาน

ที่ร้านนี้มีข้าวหน้าเป็ดย่างด้วย ก๋วยเตี๋ยวหมูก็มี พร้อมของหวาน เช่น ลอดช่อง แต่วันนั้นอิ่มมาก เลยต้องยกเมนูอื่นไปทริปถัดไป เพราะรสชาติดี ร้านสะอาด แต่ราคาไม่แพงเลย สามารถแวะทานได้อย่างสบาย

เริ่มต้นที่ก๋วยเตี๋ยวชามละ 50 บาท แต่ชามใหญ่ แค่ชามเดียวก็อิ่ม ขาหมูจานละ 100 บาท เป็ดย่างตัวละ 500 เป็ดพะโล้ตัวละ 400

ครัวยายรูญ 204 หมู่ 2 ถนนพหลโยธิน ต.ป่าซาง อ.แม่จัน เชียงราย ร้านหาไม่ยาก ขับรถผ่านแยกทางเข้า อ.แม่จัน ผ่านแยก อ.เชียงแสน เข้าสู่เขต ต.ป่าซาง ก่อนถึงทางแยกดอยแม่สลอง 200 เมตร

ร้านเปิดบริการทุกวันตั้งแต่เวลา 07.00-16.00 น. โทร. 053-772-305

แม้ว่าทีมงานโลก 360 องศา จะประทับใจต่อ “มเราะอู” มากเพียงใด แต่ท้ายที่สุดก็ต้องกล่าวอำลาต่อเมืองหลวงเก่าที่ทำให้พวกเราตกหลุมรักแห่งนี้ เพื่อเดินทางต่อไปยังสถานที่อีกแห่งหนึ่งซึ่งได้ขึ้นชื่อว่าเป็นอีกจุดหมายที่นักท่องเที่ยวมักไม่พลาดเมื่อมาเยือนรัฐยะไข่

“งะปะลี” (Ngapali) คือชื่อของชายหาดสีขาวที่ทอดยาว และสร้างความทรงจำงดงามให้แก่ผู้มาเยือนนับครั้งไม่ถ้วน จนได้รับการขนานนามว่าเป็น “อัญมณีแห่งยะไข่” และเป็นสาเหตุให้พวกเราต้องนั่งรถจากมเราะอูไปยังเมืองตานตวย (Thandwe) ด้วยระยะทางราว 500 กิโลเมตร นั่นก็เพราะแผนแรกที่ตั้งใจไว้ว่าจะนั่งรถจากมเราะอูกลับไปยังซิตตเว เพื่อนั่งเครื่องบินจากซิตตเวไปตานตวยต้องยกเลิกไป เนื่องจากไฟลต์เต็ม!

สภาพถนนที่สร้างความสมบุกสมบันให้แก่ชาวคณะตลอดเวลาราว 12 ชั่วโมง ที่เราเดินทางกันตลอดคืนจากเมืองมเราะอูไปยังตานตวยนั้น ทำให้เราตื่นเช้าขึ้นมาบนรถ พร้อมกับการตั้งตารอลุ้นว่า “หาดงะปะลี” ที่เขาร่ำลือกันจะสวยแค่ไหนกันเชียว

เรือบริการท่องเที่ยวงะปะลี

ขณะที่เรากำลังจะมุ่งหน้าไปดูหาดงะปะลีนั้น เจ้าบ้านกลับบอกเราว่าเมื่อมาถึงตานตวยแล้ว สิ่งแรกที่ควรทำก็คือไปไหว้พระให้ครบ 3 วัดสำคัญก่อน สาเหตุก็เพราะว่าเป็นวัดที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ โดยวัดแห่งแรกคือ วัดนันดอว์ (Nandaw Paya) เป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ ส่วนที่เป็นกระดูกซี่โครง ส่วนวัดที่สองชื่อว่า วัดอันดอว์ (Andaw Paya) เป็นที่ประดิษฐานพระทันตธาตุ และวัดที่สามชื่อว่า วัดซันดอว์ (Sandaw Paya) เป็นที่ประดิษฐานพระเกศาธาตุ โดยพวกเราใช้เวลากันนานค่อนวันในการเดินทางไปสักการะพระบรมสารีริกธาตุให้ครบทั้ง 3 วัด เนื่องจากแต่ละวัดตั้งอยู่บนเนินเขา และมีระยะทางห่างกันพอสมควร แต่ท้ายที่สุดแล้วทุกคนในคณะก็เต็มไปด้วยความอิ่มเอิบใจ ที่ได้สักการะสิ่งศักดิ์สิทธิ์อันที่เป็นที่นับถือศรัทธาของผู้คนที่นี่ สมความตั้งใจของเจ้าบ้าน

จากนั้นจึงได้เวลามุ่งหน้าสู่ “หาดงะปะลี” อัญมณีแห่งยะไข่ตามความตั้งใจแล้วเราก็ไม่ผิดหวังจริงๆ กับหาดทรายขาวที่ทอดยาวร่วม 3 กิโลเมตร ที่ว่ากันว่าเป็นสุดยอดหาดทรายที่สวยที่สุดในรัฐยะไข่ และใครมาถึงแล้วก็ไม่ควรพลาดที่จะมาเยือนที่นี่

หาดงะปะลีนั้น ตั้งอยู่ในเมืองตานตวยซึ่งอยู่ทางตอนใต้ของรัฐยะไข่ ชายหาดห่างจากตัวเมือง ประมาณ 7 กิโลเมตรค่ะ และทอดยาวขนานกัน โดยชื่อ งะปะลี (Ngapali ) นั้น ว่ากันว่า ได้มาจากชื่อเมือง “นาโปลี” (Napoli) หรือเมือง เนเปิลส์ (Naples) เมืองท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงของประเทศอิตาลีนั่นเอง

สามวัดสำคัญในเมืองตานตวย

หลังจากที่สอบถามเรื่องราวกันพอสมควร พวกเราก็ตัดสินใจเช่าเรือเพื่อออกไปชมเกาะแก่งใกล้ๆ หาด ซึ่งดูเหมือนว่าจะเป็นกิจกรรมยอดนิยมที่ทุกคนไม่พลาดเช่นกัน เพราะดูจากจำนวนเรืออื่นๆ ที่ร่วมเดินทางไปพร้อมกับเรือลำที่เรานั่งแล้ว เหมือนกำลังจะยกทัพเรือไปที่ไหนสักแห่งเลยทีเดียว

คนขับเรือพาพวกเรามาจนถึงเขตหมู่บ้านชาวประมง ซึ่งมีเรือประมงอยู่เต็มคุ้งน้ำ เรือที่เห็นส่วนใหญ่เป็นเรือขนาดกลางและขนาดเล็ก โดยวิถีประมงของที่นี่ยังเป็นแบบดั้งเดิม ที่ไม่ได้เป็นอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ และดูเหมือนว่าเรือแทบทุกลำกำลังกลับเข้าฝั่งพร้อมกับรอยยิ้ม

จุดแรกที่คนขับเรือจอดให้พวกเราเดินเล่นคือ Pearl Island หรือพวกเราเรียกกันตามความหมายภาษาไทยว่า “เกาะไข่มุก” ซึ่งมีบรรยากาศเงียบสงบกว่าบนหาดหลัก หาดทรายขาว น้ำใส มีปูเสฉวนตัวเล็กๆ ออกมาทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดี คอยเดินทักทายบรรดานักท่องเที่ยวที่มาบนเกาะแห่งนี้ ขณะเดียวกันก็มีมุมสวยๆ ให้ถ่ายภาพหลากหลาย เราจึงได้เห็นทั้งนักท่องเที่ยวที่มากันเป็นกลุ่มแบบเพื่อนฝูง หรือมากันเป็นครอบครัว และรวมถึงคู่รักที่ต่างพากันถ่ายรูปกันอย่างมีความสุข

รื่นรมย์กับการนั่งเกวียน

เพลิดเพลินกันพักใหญ่ คนขับเรือก็ส่งสัญญาณว่าได้เวลาไปต่อกันแล้ว และเพียงไม่นานเรือของเราก็หยุดนิ่ง พร้อมๆ กับคนขับเรือที่ส่งมอบอุปกรณ์ให้พวกเราลงไปสำรวจความสวยงามของท้องทะเล พวกเราอดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมจึงไม่ได้เห็นปลาสีสวยฝูงใหญ่ตามความคาดหวัง และได้รับคำตอบว่าปกติตรงจุดที่เราจอดเรือนั้นมีปลาค่อนข้างเยอะ แต่สงสัยวันนี้จะตื่นนักท่องเที่ยว แต่ก็ไม่ควรออกจากฝั่งไปไกลกว่านี้ เนื่องจากคลื่นเริ่มแรงขึ้น พวกเราเลยได้แต่หวังใจว่าจะได้มาแก้ตัวกันใหม่

หลังเข้าฝั่ง พวกเราก็ชวนกันไปนั่งเกวียนชมหาด เพราะรู้มาว่าทุกช่วงเทศกาลปีใหม่ที่หาดงะปะลีจะมีการแข่งขันวัวเทียมเกวียนบนหาด เพราะตั้งแต่สมัยโบราณเกวียนเป็นยานพาหนะหลักในการสัญจรของคนที่นี่แม้ว่าปัจจุบันจะมีน้อยลงแต่ก็ยังคงมีใช้กันอยู่ และพวกเราก็อยากสัมผัสประสบการณ์แบบนั้นบ้าง

ในที่สุดวัวเทียมเกวียนก็พาพวกเราลัดเลาะผ่านถนนเส้นเล็กๆ เข้าไปชมหมู่บ้าน ซึ่งมีลานตากปลาแห้งบนพื้นที่กว้างใหญ่ริมหาด บ่งบอกความอุดมสมบูรณ์ด้านทรัพยากรทางทะเลของที่นี่ และถัดจากลานตากปลาก็เข้าสู่เขตของชายหาดท่องเที่ยว ซึ่งค่อนข้างสะอาดและเป็นระเบียบ ดูแล้วแต่ละโรงแรมและรีสอร์ทที่หันหน้าเข้าสู่ชายหาด น่าจะพยายามดูแลพื้นที่หน้าหาดให้สะอาดอยู่เสมอ

พระอาทิตย์ตกที่หาดงะปะลี

จุดสิ้นสุดของการนั่งเกวียนชมหาดคือแลนด์มาร์คสำคัญแห่งหนึ่งของหาดงะปะลี นั่นคือ รูปปั้นนางเงือก ซึ่งเป็นจุดที่ใครต่อใครต่างมาเฝ้ารอชมพระอาทิตย์ตกที่นี่ และทำให้พวกเราไม่แปลกใจที่หาดงะปะลีจะเป็นหนึ่งในจุดหมายที่ใครๆ ต่างกล่าวขวัญถึง และพวกเราที่ถือโอกาสอำลารัฐยะไข่กันที่หาดงะปะลีแห่งนี้ ทุกๆ ความงดงามยังคงอยู่ในความทรงจำทุกคราวที่คิดถึง

ติดตามความงามของงะปะลีและอีกหลากหลายเรื่องราวของยะไข่ ได้ในรายการโลก 360 องศา ทางไทยรัฐทีวี ช่อง 32 เช้าวันอาทิตย์ เวลา 08.00-08.30 น.ส่วนแฟนรายการโลก 360 องศา สามารถติดตามรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ Facebook ของรายการโลก 360 องศาและชมรายการย้อนหลังได้ที่ YouTube Chanel

ฉบับที่แล้วเริ่มต้นที่อาหารจานอบที่ “หมูอบ” แบบนักศึกษา อาหารจานอบที่เชื่อว่าหลายๆ ท่านน่าจะเคยลิ้มลองกันมาบ้างแล้ว จริงๆ แล้วหมูอบเป็นอาหารจานอบง่ายๆ ที่อาศัยฝรั่งปนไทย ถ้าเป็นวิถี Cooking แบบตะวันตกเขาเรียกว่า Braising ที่ประกอบไปด้วยการจี่ให้เนื้อสัตว์เกรียมนิดๆ หอมหน่อยๆ ที่ผิว ก่อนนำไปตุ๋นหรือเคี่ยวต่อด้วย Moist Heat ที่มีน้ำซุปพอท่วมแล้วทำให้สุกต่อด้วยความร้อนคงที่ จึงนิยมใส่เข้าไปในเตาอบ นี่จึงเป็นสาเหตุให้เรียกว่า “อบ” ซึ่งจริงๆ แล้วยังมีอาหาร Braising อีกหลายเมนูที่ไม่จบลงในเตาอบเสมอไป เพราะเตาแค่หัวเดียวก็อร่อยได้

อย่างอาหารจานอบในฉบับนี้ “ไก่อบ” ถ้าเป็นไก่อบฝรั่งเขาไม่ค่อยทำหรอกไก่อบเป็นส่วนๆ เขานิยมไก่อบทั้งตัวเข้าไปในเตาอบ เหมือนที่เรากินไก่ย่างนั่นแหละ เพียงแค่เครื่องปรุง เครื่องเทศอาจจะไม่เหมือนกัน มีหัวหอม แครอต เซเลอรี่ลองอยู่ที่ถาด น้ำไก่อบที่ได้ที่ก้นถาดเอามาปรุงต่อเป็นเกรวี่ราดไก่

ถ้าเป็นไก่อบแบบไทยๆ เรา หรือแบบที่ผสมผสานชาติตะวันตกเข้ากับวิถีการปรุงแบบเอเชียนิยมใช้ไก่ชำแหละเป็นชิ้นๆ น่าจะเป็นเพราะเราไม่มีการใช้เตาอบอย่างแพร่หลายมาตั้งแต่ยุคโคโลเนียล ไม่ว่าจะเป็นไก่อบสไตล์จีน Cook Shop หรือไก่อบโปรตุกีสแบบแถวๆ มาเก๊า หรือไก่อบฝรั่งปนไทยอย่างบ้านเรา มักจะเริ่มจากการเอาไก่ชิ้นอย่างสะโพก น่องมาทอด หรือจี่ให้เหลืองสวยไปจนถึงหนังเกรียมนิดๆ ก่อนเอามาตุ๋นจนเปื่อยนุ่มในน้ำซุปรสกลมกล่อมจนอร่อยเข้าเนื้อ จะหมักแบบไหน น้ำซุปปรุงอย่างไร ก็จะได้รสชาติไก่อบที่ต่างกันออกไปทั้งๆที่กรรมวิธีในการปรุงเหมือนกันเปี๊ยบเลย คือ หมัก ทอด แล้วเอามาตุ๋น เราน่าจะเข้าใจการกินได้ดีกว่าด้วย เราจึงรู้ว่าไก่ทั้งตัวทำไปก็ไม่อร่อยเป๊ะทุกส่วน

จะว่าไปแล้วผู้เขียนเองมีความหลังกับเมนูไก่อบอยู่ เพราะอาหารยากๆ จานแรกที่เริ่มหัดทำตอนอายุสัก 12-13 ปี ก็คือไก่อบแบบร้านอาหารเอส แอนด์ พี สำหรับช่วงอายุนั้น ร้านเอส แอนด์ พี ถือเป็นอาหารหรูหราที่ราคาไม่ถูกนัก ครั้นไปรับประทานอาหารนอกบ้านบ่อยๆ เกรงว่าจะไม่เหมาะสำหรับเด็กๆ ที่จะร่ำร้องขอไปกินไก่อบนอกบ้าน เผอิญได้มีโอกาสดูโทรทัศน์ที่ คุณภัทรา ศิลาอ่อน มาออกรายการทำอาหารและโชว์เมนูไก่อบของร้านเอส แอนด์ พี ออกทีวี แหม…ผู้เขียนถึงกับต้องซ้อนจักรยานพี่เลี้ยงออกจากหมู่บ้านเพื่อไปซื้อสะโพกไก่มาทดลองทำกับข้าวกันเลย ผลลัพธ์ของ “First Attempt” ในการทำอาหารฝรั่งอาจไม่น่าประทับใจนัก เพราะไก่อบเค็มไปสักหน่อย แถมยังได้แผลพองๆ จากน้ำมันกระเด็นเพราะต่อเก้าอี้ยืนทอดไก่ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เลิกรักการปรุงอาหารไปได้ แม้ว่าจะทำตามสูตรเป๊ะ แต่ก็ยังออกมาไม่เหมือนเสียทีเดียว จนเมื่อเริ่มมีประสบการณ์ในการปรุงอาหารมากขึ้น ค้นพบว่าการทำไก่อบแบบฝรั่งปนไทยมันแอบมีเคล็ดลับอยู่บ้าง

เคล็ดที่อยากจะนำมา “แชร์” ให้คุณผู้อ่านคือ อย่างแรก ต้องหมักไก่ให้เป็น อย่าไปเน้นรสเค็มนักในการหมักครั้งแรก เรายังมีเวลาปรุงรสเนื้อไก่อีกมากในขั้นตอนของการตุ๋นหลังจากการทอด หมักพอให้ได้กลิ่นหอมๆ เพราะการหมักเสียเค็มจะทำให้เนื้อไก่กระด้างจากน้ำที่สูญเสียออกมา ซอสปรุงรสและซอสวูสเตอร์เป็นเครื่องหมักที่ดีที่จะช่วยให้ไก่อบหอมอร่อยขึ้น ใครชอบซอสปรุงรสยี่ห้อไหน เลือกที่ตัวเองชอบมาเลย แต่บอกไว้นิดว่าซอสถั่วเหลืองปรุงรสยี่ห้อฝรั่งจะทำสูตรนี้ได้อร่อยกว่าซอสปรุงรสแบบไทยๆ เพราะกลิ่นที่หอมกำลังดีไม่รุนแรงจนเกินไป หมักข้ามคืนไว้จะเวิร์กที่สุด ถ้าไม่มีเวลาอาจจะหมักไว้สัก 2 ชั่วโมงแล้วเพิ่มเครื่องปรุงการหมักไปจากสูตรอีกเล็กน้อยจะพอช่วยได้

ถัดมาคือการทอดไก่ สำคัญมากๆ ไก่อบจะอร่อยขึ้นอยู่กับขั้นตอนนี้ และจะว่าไปยากที่สุดและอันตรายที่สุดก็ขั้นตอนนี้เช่นกัน อย่างที่เกริ่นไปแล้วว่าพองเป็นพอง ขั้นแรก ต้องรอให้ไก่คลายความเย็นให้มากที่สุด ถ้าไก่เย็นเจี๊ยบๆ ทอด จะทำให้ทอดได้ไม่สวย เพราะน้ำมันจะเสียอุณหภูมิไปมาก นอกจากกระทะเราจะใหญ่และไฟเราจะแรงมากๆ ซับไก่ให้แห้งๆ เพื่อป้องกันน้ำมันกระเด็น แต่อย่างไรเสียก็กระเด็นอยู่ดี จึงต้องระวังให้มาก ทอดทีละด้านอย่ากลับไปมา เพราะหนังถลอกก็จะไม่สวยอีก การทอดหรือจี่ไก่ให้อร่อย ควรทอดให้เหลืองสม่ำเสมอกันตลอดทั้งชิ้น แบบนี้ไก่อบจะอร่อยที่สุด ถ้าใครชอบรสชาติเข้มข้น สีไก่อบเข้มๆ ต้องทอดให้เกินคำว่าเหลืองไปจนถึงเหลืองทองหรือเหลืองน้ำตาล ไก่อบถึงจะดูน่ากิน ที่สำคัญอย่าใช้ตะหลิวด้ามเดียว ต้องมีคู่ใจสัก 2 ข้างถึงจะได้กลับไก่ได้สวยไม่เละเทะและน้ำมันไม่กระเด็นรุนแรง ใช้น้ำมันทอดจะสีเหลืองสวยได้ง่ายกว่าเนย แต่ก็ไม่ได้รสชาติที่อร่อยเท่ากัน

อีกข้อที่จะช่วยให้การปรุงไก่อบอร่อยเด็ดขึ้นคือขั้นตอนของการจี่หัวหอม เพราะหัวหอมต้มในน้ำซุปมันช่วยเรื่องความหวานอยู่แล้ว แต่ถ้าจะให้ความหอมฟุ้งในน้ำเกรวี่ของเรา ต้องอาศัยการทอดให้หัวหอมให้เหลืองสักหน่อยจึงได้กลิ่นหอมๆ มาอยู่ในไก่อบของเรา

สุดท้ายคือการเรียงไก่ในหม้อและปริมาณน้ำที่เติมลงไปต้องสมดุลกัน น้ำท่วมเจิ่งนองมากไปจะทำให้ไก่อบของเราเจือจางไม่อร่อย ถ้าน้อยไปก็ไม่เข้าเนื้อ การเปื่อยนุ่มไม่สม่ำเสมอกัน เมื่อไก่เปื่อยดีแล้วค่อยเอาแป้งละลายน้ำเติมลงไปเคี่ยวให้ข้น เท่านี้ก็ได้ไก่อบมารับประทานพร้อมกับข้าวคู่กับมะกะโรนี หรือเสิร์ฟกับสลัดแล้ว

ไก่อบสลัดผักพร้อมมะกะโรนี

น่องติดสะโพก 6 ชิ้น

ซอสปรุงรสแม็กกี้ 2 ช้อนโต๊ะ

ซีอิ๊วขาว 2 ช้อนโต๊ะ

ซอสไก่งวงหรือวูสเตอร์ซอส 6 เหยาะ

พริกไทยขาว 1 ช้อนชา

วิธีทำ

• หมักส่วนผสมทุกอย่างให้เข้ากัน แช่เย็นในตู้เย็นไว้ 1 คืน

• รุ่งขึ้นนำมาพักไว้ที่อุณหภูมิห้อง สะเด็ดน้ำให้หมาดและเก็บน้ำหมักไว้

ส่วนผสมไก่อบ

เนยจืด 2 ช้อนโต๊ะ

แป้งสาลีอเนกประสงค์ 2 ช้อนโต๊ะ

หอมใหญ่ ปอกเปลือกผ่าครึ่ง 4 หัว

ใบกระวาน 4 ใบ

ซอสปรุงรส 1/4 ถ้วย

น้ำตาลทราย 1 ช้อนโต๊ะ

เกลือป่น 1/2 ช้อนชา

พริกไทยขาว 1/4 ช้อนชา

น้ำซุป 4 ถ้วย

แป้งข้าวโพดละลายน้ำ 3 ช้อนโต๊ะ น้ำสะอาด 4 ช้อนโต๊ะ

วิธีทำ

• ตั้งกระทะให้ร้อน เติมเนยจืดลงไป รอให้ร้อนจัด

• คลุกแป้งสาลีกับไก่เพื่อซับน้ำให้แห้ง จากนั้นจี่ไก่ให้เหลืองโดยนำด้านหนังลงไปจี่ก่อน ตักขึ้นมาพักไว้

• ผัดหอมใหญ่ให้เหลืองสวยทีละด้านเพื่อให้รูปร่างของผักยังคงรูปร่างสวยงามไว้ เติมซอสปรุงรสและใบกระวานลงไป ชิมรสให้เข้มข้นดีแล้วเติมไก่กลับลงไป แล้วเร่งไฟแล้วเติมน้ำซุปให้พอท่วม เคี่ยวที่ไฟอ่อนประมาณ 1 ชั่วโมงครึ่งถึง 2 ชั่วโมง หรือสังเกตว่าเนื้อไก่เปื่อยและเริ่มเห็นส่วนข้อที่ร่นขึ้น

• ตักไก่ขึ้นมาพักไว้ในถาด น้ำซอสในหม้อเติมแป้งข้าวโพดละลาย รอให้เดือดข้นขึ้นตามต้องการ

• ใส่ไก่กลับลงไปเคี่ยวให้เดือดอีกครั้ง

• เสิร์ฟกับมะกะโรนีต้มสุกและสลัดผัก