#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/596649

สกู๊ปแนวหน้า : ดึงดูด‘ต่างชาติทักษะสูง’ อีกปัจจัยขับเคลื่อนเศรษฐกิจ

วันอาทิตย์ ที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2564, 06.00 น.

“การนำเข้าแรงงานที่มีทักษะ ซึ่งบางคนอาจเรียกว่า Skill Migrant หรือ Knowledge Migrant จึงเป็นเครื่องมือสำคัญอันหนึ่งที่ทำให้ประเทศไทยสามารถขับเคลื่อนการพัฒนาประเทศต่อไปได้โดยไม่ติดขัด แต่ที่ผ่านมาเราเน้นการนำเข้าแรงงานไร้ฝีมือหรือกึ่งฝีมือเข้ามาเป็นหลัก เรายังไม่มีเป้าหมายดึงดูดแรงงานที่มีทักษะอย่างชัดเจน เพราะฉะนั้นเราจำเป็นต้องเตรียมการและพัฒนานโยบายเหล่านี้ให้เกิดขึ้น”

คำกล่าวของ ผศ.ดร.สักกรินทร์ นิยมศิลป์ นักวิชาการสถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล ในการบรรยาย (ออนไลน์) หัวข้อ “การดึงดูดแรงงานที่มีทักษะ” ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งในชุดงานการบรรยาย “นโยบายนำเข้าแรงงานข้ามชาติในยุค Global Citizen” เมื่อเร็วๆนี้ โดย ผศ.ดร.สักกรินทร์เริ่มต้นด้วยการกล่าวถึง “แผนยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี (2561-2580)” ตั้งเป้ายกระดับสู่ประเทศรายได้สูงมุ่งเน้นอุตสาหกรรมที่เพิ่มมูลค่า

นั้นทำให้มีความต้องการแรงงานที่มีทักษะถึง 2.3 ล้านคนในอีก 20 ปีข้างหน้า และ 2.5 แสนคนในปี 2570 อย่างไรก็ตาม ไทยนั้นขาดแคลนแรงงานด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี หรือบางส่วนแม้จะมีแต่ก็ยังจำเป็นต้องได้รับการฝึกอบรมเพิ่มขึ้น อีกทั้งต้องเน้นการถ่ายทอดเทคโนโลยีให้เข้มข้นขึ้น บวกกับการที่ประเทศไทยเข้าสู่สังคมสูงวัย ดังนั้นการขาดแคลนแรงงานทักษะจะเป็นปัญหาสำคัญในอนาคต

ผศ.ดร.สักกรินทร์ เล่าถึงประสบการณ์ที่เคยพูดคุยกับชาวต่างชาติซึ่งอยู่ในประเทศไทย ทั้งที่เป็นแรงงานทักษะและผู้เกษียณอายุแล้ว พบปัญหาที่ทำให้นโยบายดึงดูดแรงงานข้ามชาติที่มีทักษะเข้ามาทำงานในประเทศไทยได้ยาก อาทิ 1.กฎหมายคนเข้าเมืองล้าสมัย เน้นใช้บังคับเกี่ยวกับการควบคุมคนเดินทางเข้า-ออกประเทศโดยยังไม่มีการปรับปรุงให้ยืดหยุ่นตามแนวคิดการพัฒนาประเทศ

เช่น ยังบังคับให้ชาวต่างชาติทุกคนต้องรายงานตัวทุกๆ 3 เดือน โดยไม่แยกแยะว่าเป็นแรงงานไร้ฝีมือหรือแรงงานฝีมือ อีกทั้งยังใช้วิธีกรอกเอกสารมากมายแทนที่จะนำเทคโนโลยีแพลตฟอร์มเข้ามาใช้อย่างมีประสิทธิภาพ ดังจะเห็นได้จากช่วงที่ไวรัสโควิด-19 เริ่มระบาดในช่วงแรกๆ ชาวต่างชาติต้องไปต่อคิวยาวเหยียดที่สำนักงานตรวจคนเข้าเมือง (ตม.) เพื่อต่อวีซ่า และแม้จะมีระบบลงทะเบียนออนไลน์ แต่ก็พบว่าระบบล่มหลายครั้ง

2.เน้นการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้ามากกว่าระยะยาว ซึ่งควรมีข้อมูลว่าแต่ละอาชีพขาดแคลนเท่าไร มีความต้องการเท่าไร 3.ขาดการบูรณาการข้อมูลระหว่างหน่วยงานต่างๆ เช่น กระทรวงแรงงาน ออกใบอนุญาตทำงาน (Work Permit) มีอายุ 2 ปีขณะที่ ตม. จะต่อวีซ่าให้ครั้งละ 1 ปี โดยในหลายประเทศ 2 อย่างนี้จะเชื่อมโยงเป็นฐานข้อมูลเดียวกัน แรงงานยื่นขอเพียงจุดเดียวหากผ่านก็จะได้ทั้ง 2 อย่างพร้อมกัน

4.วิธีการออกใบอนุญาตทำงานยังไม่ปรับเปลี่ยนให้ตอบสนองโลกยุคดิจิทัล แรงงานยุคใหม่หลายคนทำงานผ่านระบบออนไลน์ ไม่ได้อยู่ประจำสำนักงาน หรือแม้แต่เป็นอาชีพอิสระ (Freelance) ไม่ได้ทำงานกับนายจ้างเพียงคนเดียว ซึ่งเมื่อไม่มีสัญญาจ้างระยะยาวก็ไม่สามารถขอใบอนุญาตทำงานได้ แต่เมื่อไม่มีใบอนุญาตทำงานแล้วมาทำงานมีรายได้ในประเทศไทยก็จะถูกจับกุมดำเนินคดี

5.การดึงดูดแรงงานทักษะยังไม่มีนโยบายแบบเชิงรุก เมื่อเปรียบเทียบกับต่างประเทศ เช่น สิงคโปร์ มีการตั้งหน่วยงานขึ้นตรงกับสำนักนายกรัฐมนตรีเพื่อดึงดูดคนที่สิงคโปร์ต้องการเข้ามา มีการสร้างแรงจูงใจ อาทิ การให้สัญชาติหรือให้สถานะผู้พำนักถาวรขณะที่ จีน ให้ทุนวิจัย อุดหนุนค่าที่พักและทุนการศึกษาบุตร เพื่อดึงดูดให้ชาวต่างชาติตลอดจนชาวจีนที่ไปอยู่ต่างแดนให้เข้าไปหรือกลับไปทำงานในประเทศจีนมากขึ้น

“แม้ว่าเราจะมี Smart VISA โดย BOI (สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุน) ใช้เป็นเครื่องมือในการอำนวยความสะดวกให้กับคนที่มีทักษะให้มาทำงานในพื้นที่ EEC (โครงการระเบียงเศรษฐกิจภาคตะวันออก) แต่ว่ายังมีปัญหาข้อจำกัดเยอะ Paperwork (ขั้นตอนงานเอกสาร) เยอะ มีอนุกรรมการหลายคณะเข้ามาพิจารณากลั่นกรองมากมาย มีการกำหนดคุณสมบัติขั้นสูงเยอะมาก เงินเดือนหลายแสนถึงจะขอ Smart VISA ได้ ซึ่งคนหนุ่ม-สาวรุ่นใหม่ บางคนเขามีทักษะแต่เงินเดือนอาจจะไม่ถึง หรือบางคนอยู่เมืองไทยอยู่แล้วแต่ไม่ได้มีวีซ่าทำงาน เพราะฉะนั้นเราก็ควรจะครอบคลุมคนกลุ่มนี้มากขึ้นด้วย ลดคุณสมบัติลงมาโดยเฉพาะเงินเดือนขั้นสูง” ผศ.ดร.สักกรินทร์ ระบุ

ผศ.ดร.สักกรินทร์ เสนอแนะว่า ควรทำแนวคิด “พลเมืองโลก (Global Citizenship)” มาปรับใช้เพื่อเปิดมุมมองให้กว้างขึ้น อาทิ 1.มีนโยบายเชิงรุก เช่น ทำให้วีซ่ามีหลากหลายประเภทเพื่อให้ครอบคลุมมากขึ้นโดยเฉพาะกลุ่ม Freelance รวมถึงบูรณาการฐานข้อมูลวีซ่าและใบอนุญาตทำงานเพื่อความสะดวกของแรงงานในการยื่นขอ 2.ปรับปรุง Smart VISA ให้มีความยืดหยุ่นมากขึ้น และนำดิจิทัลแพลตฟอร์มมาใช้ กำหนดหลักเกณฑ์คุณสมบัติที่ต้องการให้ชัดเจน อีกทั้งควรมีคะแนนสำหรับชาวต่างชาติที่ทำงานในไทยอยู่แล้วมาเป็นเวลานานด้วย เพราะคนเหล่านี้อยู่มาจนเข้าใจประเทศไทยเป็นอย่างดี

3.อนุญาตให้ชาวต่างชาติกลุ่มเกษียณอายุแล้วเข้ามาพักอาศัยในประเทศไทยทำงานได้ หลายคนเป็นผู้เชี่ยวชาญและยังสามารถทำงานได้ การไม่อนุญาต
ให้ทำงานเท่ากับประเทศไทยเสียโอกาส 4.ขยายข้อตกลงร่วมรับมาตรฐานวิชาชีพกับต่างประเทศซึ่งปัจจุบันไทยก็มีอยู่แล้วกับกลุ่มประชาคมอาเซียนใน 8 อาชีพ แต่ยังมีข้อจำกัดซึ่งต้องแก้ไข รวมถึงขยายออกไปให้กว้างมากขึ้น

5.ส่งเสริมให้สถาบันการศึกษาของไทยร่วมมือกับต่างประเทศมากขึ้น เช่น การก่อตั้งวิทยาเขตของสถาบันการศึกษาชั้นนำ เห็นได้จากเพื่อนบ้านอาเซียนอย่างมาเลเซียและสิงคโปร์ มีมหาวิทยาลัยระดับนานาชาติหลายแห่งมาเปิดสาขาในประเทศดังกล่าว ทำงานทั้งด้านการสอนและการวิจัย อันดับมหาวิทยาลัยของสิงคโปร์และมาเลเซียจึงสูงขึ้นเรื่อยๆ ด้วยในอันดับโลก เพราะมีการเชื่อมโยงและถ่ายทอดความรู้ และ 6.จูงใจคนไทยในต่างแดน นอกจากผู้เชี่ยวชาญต่างชาติแล้ว ยังมีคนไทยอีกไม่น้อยเป็นแรงงานทักษะสูงทำงานอยู่ในต่างประเทศ เช่น แพทย์ สถาปนิก ซึ่งประเทศอย่างจีน สิงคโปร์ อิสราเอล มีนโยบายทั้งการให้ทุนวิจัย เชิญมาเป็นอาจารย์

ทำให้เกิดการแลกเปลี่ยนเรียนรู้และการพัฒนาทักษะในประเทศเกิดขึ้นได้รวดเร็ว!!!

SCOOP@NAEWNA.COM

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/596661

สกู๊ปพิเศษ : ทางเลือก-ทางรอด‘ผู้ใช้แรงงาน’ ในสถานการณ์วิกฤตโควิด-19

วันอาทิตย์ ที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2564, 06.00 น.

ตลอดระยะเวลาการระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ 2019 หรือ โควิด-19 ระลอกแรกตั้งแต่ต้นปี 2563 มาถึงระลอกที่ 2 เมื่อปลายปี 2563 มาระลอกที่ 3 เมื่อเดือนเมษายน 2564 และระลอกที่ 4 ส่งผลกระทบอย่างมากต่อประชาชนคนทำงานทุกอาชีพในประเทศไทย แรงงานจำนวนมากต้องสูญเสียงานประจำ ต้องไปทำงานใหม่ที่มีความมั่นคงน้อยกว่า เพื่อพยุงปากท้องต่อ

บางคนต้องตกงาน บางคนต้องกู้หนี้ยืมสินเพื่อมาเป็นค่าใช้จ่ายระหว่างที่มีคำประกาศปิดกิจการชั่วคราว โดยไม่ได้รับค่าชดเชย และอีกหลายคนจำต้องตัดสินใจปลิดชีวิตตนเอง แทนคำประกาศยอมแพ้ต่อวิกฤตเศรษฐกิจตกต่ำที่เกิดขึ้น  

สำหรับการระบาดของไวรัสโควิด-19 ในปัจจุบันพบว่า แรงงานมีการติดเชื้อและเสียชีวิตจำนวนมาก บางบริษัทไม่มีมาตรการตรวจเชิงรุกหรือตรวจเจอเชื้อก็ไม่มีเตียงในการรักษา โดยเฉพาะกลุ่มคนงานเปราะบาง เช่น คนงานหญิงตั้งครรภ์ เป็นต้น รวมถึงการที่ไม่มีการดูแลเรื่องโรงพยาบาลสนาม ทำให้มีการแพร่กระจายโรคสู่ครอบครัวและชุมชน

ย้อนไปก่อนหน้านี้ ได้มีความพยายามของเครือข่ายแรงงานเพื่อสิทธิประชาชน กลุ่มสหภาพแรงงานย่านรังสิตและใกล้เคียง ที่ได้รับผลกระทบจากการระบาดของโควิด-19 พื้นที่สมุทรปราการ สระบุรี รังสิต และปทุมธานี ส่งตัวแทนมาที่กระทรวงแรงงานกว่า 20 คน เข้ายื่นจดหมายเปิดผนึกถึงนายสุชาติ ชมกลิ่น รัฐมนตรีว่าการกระทวงแรงงาน เพื่อหาทางออกจากวิกฤตโควิด-19 ที่เกิดขึ้นในขณะนี้

ทั้งนี้ กลุ่มผู้ใช้แรงงานที่เดินทางเข้ายื่นหนังสือดังกล่าว ยังได้แต่งกายด้วยชุดคลุมท้อง และชูป้ายข้อเรียกร้องบริเวณด้านหน้ากระทรวง จากนั้นได้เข้าหารือกับทางกระทรวงแรงงาน โดยมีรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน ร่วมหารือด้วย

นายสุทัศน์  เอี่ยมแสง  ตัวแทนกลุ่มสหภาพแรงงานย่านรังสิตและใกล้เคียง ระบุว่า จากการสำรวจสถานการณ์กลุ่มแรงงานที่ติดเชื้อโควิด-19 ย่านรังสิตและพื้นที่ใกล้เคียง พบว่า มีจำนวนมากที่ไม่ได้เข้าสู่กระบวนการรักษาการเอกซเรย์ปอด การรับยา

บางบริษัทมีคำสั่งให้กักตัวที่บ้านแค่ 7 วัน แล้วกลับไปทำงาน ยกตัวอย่างเช่น บริษัทแห่งหนึ่งมีคนงาน 4,000 คนตรวจคัดกรองเชิงรุก 1,000 คน ติดเชื้อ 200 คน คิดเป็นร้อยละ 20 บริษัทให้กักตัว และปิดเพียง 7 วันแล้วเปิดให้ทำงาน โดยเข้า-ออกประตูด้านหลัง ซึ่งไม่มีหน่วยงานรัฐเข้ามาตรวจสอบข้อเท็จจริง

อย่างไรก็ตาม ก็ยังมีตัวอย่างบริษัทที่ใส่ใจดูแลพนักงาน เช่น เมื่อทราบว่ามีผู้ติดเชื้อ 20 คน ก็ประกาศปิดทันที 14 วัน เพื่อทำความสะอาด และตรวจเชิงรุกทุกคน ก่อนที่จะเปิดทำการ หรือ ตรวจเชิงรุกทุกสัปดาห์ ถ้าติดเชื้อจะใช้หอพักในโรงงานเป็นสถานที่แยกกักตัว และเช่าหอพักข้างนอกให้กับคนงานที่ไม่ติดเชื้อ ที่สำคัญคือ ฉีดวัคซีนให้คนงานครบ 2 เข็มแล้วด้วย

“แรงงานต้องสังเวยอีกกี่ชีวิต เพราะนโยบายกระทรวงแรงงานที่ออกมายังไม่ตอบโจทย์  แรงงานจำนวนไม่น้อยยังหลุดจากระบบการดูแลรักษา หลายคนทนทุกข์เข้าไม่ถึงการรักษา ต้องตกงาน อดมื้อกินมื้อ ไร้ความมั่นคง กู้หนี้ยืมสินเป็นค่าใช้จ่ายระหว่างที่มีประกาศปิดกิจการชั่วคราว ไม่ได้รับค่าชดเชย บางบริษัทไม่มีมาตรการตรวจเชิงรุก หรือตรวจเจอเชื้อแต่ไม่แยกกักตัวรักษา” นายสุทัศน์ กล่าวทิ้งท้าย

ทางด้าน นางสาวอัณธิกา โคตะมะ รองเลขาธิการกลุ่มสหภาพแรงงานย่านรังสิตและใกล้เคียง  กล่าวว่า คนงานกลุ่มเปราะบางที่เป็นหญิงตั้งครรภ์ ขณะนี้ติดโควิด-19 เสียชีวิตรายวัน เพราะถูกลอยแพ ปฏิเสธการทำคลอด ไร้การรักษา ไม่มีการตรวจคัดกรองเชิงรุก และแยกคนงานที่ป่วยออกจากโรงงานทันที เช่น หลายบริษัทยังให้ทำงานตามปกติ เสี่ยงติดเชื้อ เพราะใช้พื้นที่ปะปนกัน เสี่ยงต่อระบบทางเดินหายใจ เนื่องจากสรีระของหญิงตั้งครรภ์จะมีภาวะอึดอัดหายใจลำบาก เหนื่อยง่าย

นางสาวอัณธิกา ได้ตัวอย่างกรณีหญิงท้อง 8 เดือน ติดเชื้อโควิด-19 ต้องไปเข้ารับการผ่าคลอดที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง ซึ่งมีค่าใช้จ่ายทั้งหมดสูงถึง 150,000 บาท และขณะผ่าคลอดคนงานหญิงรายนี้ได้เสียชีวิตลง                                                                         

นางสาวอัณธิกากล่าวอีกว่า จากวิกฤติที่เกิดขึ้นทางเครือข่ายฯ มีข้อเสนอต่อกระทรวงแรงงาน เพื่อนำไปพิจารณา ดังนี้ 1.สนับสนุนให้ทุกบริษัทตรวจคัดกรองเชิงรุกให้กับคนงาน เพื่อคัดกรองผู้ที่ติดเชื้อและไม่ติดเชื้อ 2.จัดหาสถานที่สำหรับคนงานที่ต้องแยกกักตัวรักษา ทั้งในส่วนพื้นที่ของบริษัทหรือการประสานชุมชนในการจัดหาสถานที่ เช่น โรงเรียน วัด เป็นต้น รวมถึงการมีโรงพยาบาลสนามที่มีมาตรฐาน มีบุคลากร แพทย์ พยาบาลในการดูแลผู้ติดเชื้อ ตลอดจนมีระบบการประสานส่งต่อคนงานที่มีอาการรุนแรง  

3.ต้องมีมาตรการในการดูแลกลุ่มเปราะบาง เช่น กลุ่มคนงานหญิงตั้งครรภ์ เป็นต้น โดยจัดสถานที่ทำงานให้เหมาะสมกับหญิงตั้งครรภ์ให้มีความปลอดภัย และมีการ
ช่วยเหลือด้านสวัสดิการในการคลอดบุตรในกรณีที่ติดเชื้อ และคนงานหญิงที่ตั้งครรภ์ติดโควิดต้องไม่ถูกปฏิเสธการทำคลอดหรือการรักษาโควิด

4.เร่งจัดหาวัคซีน เพื่อคนงานอย่างเร่งด่วน  และ 5.มีมาตรการเยียวยาชัดเจนตามสิทธิของลูกจ้าง และสิทธิในการเยียวยาเพิ่มเติมตามมาตรการภาครัฐ ทั้งกลุ่ม
เปราะบาง กลุ่มคนงานหญิงตั้งครรภ์ กลุ่มครอบครัวคนงานที่เสียชีวิตจากโควิค-19

ขณะที่ นายสุชาติ ชมกลิ่น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน กล่าวภายหลังหารือร่วมกับกลุ่มเครือข่ายแรงงาน ว่า สำหรับข้อเรียกร้องดังกล่าวนั้น ปัจจุบันกระทรวงแรงงานได้ดำเนินการ ทั้งการตรวจคัดกรองโควิด-19 เชิงรุกในสถานประกอบการ การส่งเสริมให้สถานประกอบการดำเนินการตามโครงการ Factory Sandbox การฉีดวัคซีนป้องกันโควิด-19 แก่ ผู้ประกันตน และการเยียวยาแรงงานที่ได้รับผลกระทบจากโควิด-19

ส่วนมาตรการดูแลกลุ่มเปราะบาง เช่น กลุ่มคนงานหญิงตั้งครรภ์ โดยกำหนดให้มีการจัดสถานที่ทำงานใหม่ให้เหมาะสมกับหญิงตั้งครรภ์ให้มีความปลอดภัย พร้อมให้กรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานเร่งออกร่างประกาศกระทรวงโดยเร็วที่สุด และเร่งประชาสัมพันธ์ออกไป เพื่อขอความร่วมมือไปยังสถานประกอบการให้สตรีที่มีผลตรวจว่าตั้งครรภ์ ควรกำหนดให้มีการทำงานที่บ้าน (Work from Home) โดยให้จ่ายค่าแรงเต็มจำนวน เพื่อลดความเสี่ยงในการติดเชื้อโควิด-19

ล่าสุด จากความพยายามของพี่น้องแรงงาน มีความคืบหน้า เนื่องจากกระทรวงแรงงาน  ออกประกาศ เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม 2564 โดยรับปากจะช่วยเหลือแรงงาน รวมถึงให้นายจ้างดูแลสุขภาพลูกจ้างหญิงที่ตั้งครรภ์ ในช่วงการแพร่ระบาดของไวรัสโควิด-19 โดยให้ทำงานที่บ้านหรือทำงานที่ลดการสัมผัสหรือพบปะคนจำนวนมาก หรือหยุดงานโดยได้รับค่าจ้าง และวันที่นายจ้างให้ลูกจ้างซึ่งเป็นหญิงมีครรภ์หยุดงานไม่ถือเป็นวันหยุด หรือวันลา และให้นับอายุงานต่อเนื่อง

ถือเป็นการตอบรับเสียงสะท้อนของพี่น้องผู้ใช้แรงงานที่ได้รับผลกระทบจากการระบาดอย่างหนักของไวรัสร้ายในขณะนี้ ซึ่งก็จะช่วยแก้ปัญหา และบรรเทาความเดือดร้อนไปได้ในระดับหนึ่ง

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/596678

ช่างขยับเข้าไปเล็งใกล้ๆผู้ว่าปูหน่อยก็ได้น่ะ… ‘ตัดทรงไหนดีค่ะท่าน!’

วันเสาร์ ที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2564, 19.53 น.

วันนี้ (21 ส.ค.64) ในเพจ “วีระศักดิ์ วิจิตร์แสงศรี” ซึ่งเป็นเพจส่วนตัวของนายวีระศักดิ์ วิจิตร์แสงศรี ผู้ว่าราชการจังหวัดสมุทรสาคร ได้โพสต์ภาพน่ารักภาพหนึ่งเป็นภาพที่ “ผู้ว่าปู”  กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้คลุมผ้าให้หญิงคนหนึ่งกำลังตัดผมให้ แต่ท่าทางของช่างตัดผมระดับ VIP รู้สึกจะยืนเล็งห่างผู้ว่าปูไกลไปนิด พร้อมกับโพสต์ข้อความสั้นๆ ว่า “ถ้าตัวเลขผู้ติดเชื้อต่ำกว่า 1,000 รายต่อวัน จะขอให้เปิดร้านตัดผมก่อนเป็นอันดับแรก #พลิกฟื้นสมุทรสาคร” ทั้งนี้ หลังจากมีการโพสต์ได้มีผู้เข้ามาแชร์และคอมเม้นต์หยอกล้อกันจำนวนมาก

ขอบคุณภาพจากเพจ “วีระศักดิ์ วิจิตร์แสงศรี” 

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/596675

‘พุทโธ’กับ’ลมหายใจเข้าออก’เป็นเครื่องมัดจิต : หลวงปู่สิม พุทฺธาจาโร

วันเสาร์ ที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2564, 19.24 น.

พุทโธนั้นเป็นเครื่องมัดจิต หรือว่าลมหายใจเข้าออกนี่ก็เป็นเครื่องมัดจิต จึงมีวิธีจำให้นึกพุทโธทุกลมหายใจเข้าออก เมื่อพระพุทธเจ้าของเรายังไม่ได้ตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้านั้น พระองค์ก็เลือกว่าจะเอาอุบายใดมาภาวนา คือว่า ธาตุลมมันเข้ามันออกอยู่ทุกลมหายใจเข้าออก แต่ว่า ลมมันเข้ามันออกเป็นบทภาวนา

คือว่า ธาตุลมมันเข้ามันออกอยู่ทุกลมหายใจเข้าออก แต่ว่าลมกับจิตมันคนละอย่าง แต่เมื่ออาศัยอยู่ด้วยกันแล้วก็เป็นตัวคนเรา ถ้ามีลมหายใจอยู่ก็ยังแสดงว่า ยังไม่ตาย คนเราถ้าหมดลมหายใจเมื่อใดก็เรียกว่า “ตาย” หรือการพูดจาปราศรัยของคนเราก็อาศัยธาตุลมธาตุลมที่สูดเข้าไปแนี้แหละ เวลาแสดงคำพูดออกมามันก็กระทบอักขระ อักษรในปาก มันก็ดังออกมาตามจิตเจตนาของจิตใจภายในนั้น เมื่อจิตใจภายในมันพูดอย่างไร ก็จะเป็นไปตามนั้น

แต่เสียงที่พูดนี้ มันมาจากจิต จิตที่รู้อยู่ เห็นอยู่ จิตอันนั้นก็มิใช่ว่าจะบริสุทธิ์ผ่องใสจริงๆ จิตนั้นมันก็ยังมีกิเลส ความโลภ ความโกรธ ความหลง เต็มอยู่ในกายในจิต เต็มอยู่หมดทั่วร่างกาย อะไรก็เป็นจิตทั้งนั้น ไม่ว่าจะไปแตะต้องปลายเท้า ปลายมือ บนศีรษะ ปลายผม ก็มีความรู้สึกไปทั่วกันหมดไปถึงจิต ทีนี้จิตใจนี้แหละจะหาเป็นก้อน เป็นหน่วย เป็นเพศหญิง เพศชายก็ไม่ได้

ใจนี้ท่านว่าเป็นธาตุรู้ มโนธาตุ เป็นธาตุรู้อาการของใจ มันมีอยู่ ๔ อย่าง เวทนา หมายถึง เสวยรับความสุข ความทุกข์ สบายใจ ไม่สบายใจ ทุกข์กาย ทุกข์ใจ สุขกาย สุขใจ มันก็จิตทั้งนั้นแหละเวลาภาวนาท่านให้ตามเข้ามา รวมเข้ามา สงบเข้ามา เรื่องราวภายนอกไม่ต้องไปคิดนึก มันมีอยู่ภายในทั้งหมด

คำว่า ภาวนานั้นเป็นการทำในจิตใจ ไม่ต้องแส่ส่ายไปตามที่อื่น อย่างว่าเราได้ยินเสียงนี่ เสียงมันลอยไปในอากาศ คนหูดี คนหูไม่ดี คนหูไม่ตึงไม่หนวก มันก็ได้ยิน คือ หูนี่มันรับเอาเสียง รับเอาเสียงแล้วมันก็ส่งเอาไปถึงจิต จิตดวงผู้รู้อยู่ภายในมันก็รับรู้ไปตามเสียงนั้น ความจริงมันก็ไม่ลึก ไม่ตื้น มันมีอยู่เท่าเก่านั้นแหล่ะ ต้องตั้งสติอยู่ในจิตใจ ระลึกอยู่ในพุทโธ ระลึกอยู่ที่ลมหายใจ จะระลึกอยู่ที่ไหนก็ต้องมีความรู้สึกอยู่ภายใน หรืออะไรกระทบตา กระเทือนหูเข้ามา จิตก็อย่าได้หวั่นไหว

สิ่งไม่ดีกระทบมาก็ทำใจปรกติ ไม่ให้มันหลงลืม ชื่อว่า ภาวนาอยู่ ที่น่ายินดีพอใจ มันก็ไม่คงทน มันก็เป็นเรื่องอารมณ์อย่างหนึ่ง เกิดขึ้นแล้วมันก็เปลี่ยนแปลงไป 

ที่ว่าให้รวมเข้ามาน่ะ ถ้าหมายถึงผู้ปฏิบัติน่ะมันไม่ได้รวมมาหรอก มันมีอยู่แล้ว มีอยู่ในตัวนี้แหละ อันนี้เพื่อแก้ความหมายที่มีอยู่ข้างนอกนั้น ไม่ต้องไปหมายข้างนอก ให้รวมสงบเข้ามา มาสู่จิตใจดวงผู้รู้อยู่ 

……………………………

ธรรมโอวาทพระญาณสิทธาจารย์ (หลวงปู่สิม พุทธาจาโร) วัดถ้ำผาปล่อง ต.บ้านถ้ำ อ.เชียงดาว จ.เชียงใหม่ คัดลอกเนื้อหาจากหนังสือสุข สงบ เยือกเย็น สิงหาคม, ๒๕๕๖. หน้า ๑๙-๒๐ ขอบคุณลานธรรมจักร 

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/596643

เมืองน้ำดำ!สืบสานผ้าพื้นถิ่นประมูลผ้าลายขอ แพรวา อนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรม

วันเสาร์ ที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2564, 17.10 น.

สำนักงานพัฒนาชุมชนจังหวัดกาฬสินธุ์ จัดประมูลผ้าทอลายขอ ผ้าไหมแพรวา อนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรม ส่งเสริมกิจกรรมผ้าไทยใส่ให้สนุก เดือนมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษาสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง

21 ส.ค.64 ที่ห้องเจ้าเมืองกาฬสินธุ์ ศาลากลาง จ.กาฬสินธุ์ สำนักงานพัฒนาชุมชน จ.กาฬสินธุ์ จัดกิจกรรมโครงการผ้าไทยใส่ให้สนุก ในเดือนมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษาสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง จังหวัดกาฬสินธุ์ ประจำปี 2564 เพื่อเป็นการอนุรักษ์และสืบสานภูมิปัญญาท้องถิ่น อนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมการแต่งกายอันล้ำค่าภูมิปัญญาของชาวกาฬสินธุ์ ส่งเสริมผู้ผลิตผู้ประกอบการ OTOP ด้านการผลิต การตลาด และสร้างรายได้ให้กับชุมชน โดยมีนายสนั่น พงษ์อักษร รอง ผวจ.กาฬสินธุ์ เป็นประธานเปิดงาน และมีนายอุทัย สิงห์ทอง พัฒนาการ จ.กาฬสินธุ์ พร้อมด้วยเจ้าหน้าที่เข้าร่วม

ทั้งนี้ ยังมีผู้ประกอบการภาคเอกชน องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น รัฐวิสาหกิจ ส่วนราชการ ประชาชน ได้ร่วมประมูลผ้าลายพระราชทานลายขอเจ้าฟ้า ผ้าไหมแพรวา ผ้าทอพื้นถิ่นที่มีเอกลักษณ์ของ จ.กาฬสินธุ์ โดยมีผู้ประมูลผ้าไหมแพรวาลายน้ำหยาด ราคาสูงสุด ที่ 68,000 บาท ผ้าซิ่นแพรวาลายขอเจ้าฟ้า ลำดับที่ 2 ประมูลได้ที่ 20,000 บาท ผ้าซิ่นแพรวาลายขอเจ้าฟ้าฯ ลำดับที่ 3 ประมูลได้ที่ 15,000 บาท ซึ่งมีผู้ประมูลผ้าไหม ผ้ามัดหมี่ ผ้าลายขอเจ้าฟ้า และ ผ้าพื้นถิ่นในครั้งนี้ จำนวน 20 ผืน รวมมูลค่า จำนวน 167,500 บาท

นอกจากนี้ จ.กาฬสินธุ์ยังได้สร้างแรงจูงใจผู้แต่งกายผ้าไทยที่โดดเด่นประกวดในเพจ จังหวัดกาฬสินธุ์โอทอปเซ็นเตอร์ เพื่อให้ประชาชนร่วมโหวต ซุปเปอร์โมเดล ผู้ที่แต่งชุดผ้าไทยรับรางวัลในระดับจังหวัด และมีกิจกรรมเดินแบบ “ผ้าไทยใส่ให้สนุกในเดือนมหามงคล”

อย่างไรก็ตาม จ.กาฬสินธุ์ มีผู้ผลิต ผู้ประกอบการ OTOP ประเภทผ้าและเครื่องแต่งกายจำนวน 1,148 กลุ่ม/ราย มีผลิตภัณฑ์จำนวน 1,524 ผลิตภัณฑ์ ผลการจำหน่ายผลิตภัณฑ์ผ้า ในภาพรวมสามารถจำหน่ายได้ 109,692,676 บาท ผลการจำหน่ายผ้าลายขอเจ้าฟ้าจำนวน 6,375,000 บาท

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/596627

หันหัวนอนไปทางหน้าต่าง ส่งผลอย่างไรต่อหลัก ฮวงจุ้ย

วันเสาร์ ที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2564, 16.31 น.

ทิศทางการนอน ในศาสตร์ ฮวงจุ้ยปัญจธาตุ ถือว่าเป็นสิ่งที่สำคัญมาก เพราะว่าท่านจะต้องหันศีรษะไปในทิศนั้น ๆ ประมาณวันละ 6-8 ชั่วโมง

ถ้าหากทิศนั้นมีพลังงานที่ดี ก็จะส่งผลที่ดีต่อตัวท่าน ซึ่งผมได้เคยทำคลิปอธิบายเกี่ยวกับ วิธีหาทิศมงคลในการหันหัวนอน มาก่อนหน้านี้ ครับ

แต่ได้มีหลาย ๆ ท่านที่มีความสงสัยว่า ถ้าหากทิศทางนั้น เป็นตำแหน่งหน้าต่าง เราสามารถนอนหันไปในทิศนั้น ได้ หรือ ไม่ ผมจึงได้ทำคลิป อธิบาย มาให้รับชม ครับ

ปรึกษาฮวงจุ้ย ช่วยส่งรูปอาคาร และแชร์โลเคชั่น ส่งข้อความมาใน inbox เพจ ฮวงจุ้ยปัญจธาตุ อ.ศาสตรา พีระมาน หรือ แอดไลน์ @upr7669n ครับ

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/596591

บรรพบุรุษเราต้องรอด เจ้าของร้านตั้งตักเซ้งผุดไอเดียทำกงเต็กวัคซีนเรียกลูกค้า

วันเสาร์ ที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2564, 14.01 น.

วันที่ 21 ส.ค.64 ผู้สื่อข่าวรายงานว่า ที่ร้านตั้งตักเซ้งในตลาดสดอาเขตพะเยาเป็นร้านจำหน่ายเครื่องเซ่นไหว้บูชาเทพเจ้า บรรพบุรุษ บุคคลอันเป็นที่รักที่เสียชีวิตไปแล้วของชาวไทยเชื้อสายจีน จึงผุดไอเดียเรียกลูกค้า ทำกงเต๊กวัคซีนโดยใน 1 ชุดประกอบด้วยเข็มขนาดใหญ่ 1 อัน และขวดวัคซีน 3 สีให้เลือกยี่ห้อวัคซีนได้ตามที่ต้องการ ซึ่งสร้างความสนใจให้กับ คนไทยเชื้อสายจีนที่เข้ามาซื้อเครื่องเซ่นไหว้บูชาเทพเจ้า บรรพบุรุษในวันสารทจีนที่จะถึงนี้

เจ้าของตั้งตักเซ้ง กล่าวว่า ได้ทำชุดวัคซีน 1 ชุดที่ทำเลียนแบบจากประเทศมาเลเซีย และทำมาเพียงชุดเดียวเพื่อเรียกลูกค้าโดย 1 ชุดประกอบด้วยเข็มขนาดใหญ่ 1 อัน และขวดวัคซีน 3 สี ให้เลือกยี่ห้อวัคซีนได้ตามที่ต้องการ ซึ่งมีคนไทยเชื้อสายจีนที่เข้ามาชื้อเครื่องเส้นไหว้บูชาเทพเจ้าบรรพบุรุษ ต่างมีความสนใจอยากให้ทำมาขาย โดยเจ้าของร้านตั้งตักเซ้งทิ้งท้ายว่าบรรพบุรุษเราต้องรอด

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/596580

ทีมแพทย์ รพ.สิชลปฏิบัติการกู้ชีพหญิงตั้งท้องติดโควิดทารกในครรภ์ปลอดภัยทั้งแม่ลูก

วันเสาร์ ที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2564, 12.24 น.

“บีบหัวใจหมอ” ทีมแพทย์โรงพยาบาลสิชล นครศรีธรรมราช ปฏิบัติการกู้ชีพหญิงตั้งครรภ์ติดโควิด ทารกในครรภ์อยู่ในภาวะวิกฤติ ปลอดภัยทั้งแม่และลูก

เช้าวันที่ 21 ส.ค.64 นพ.อารักษ์ วงศ์วรชาติ ผอ.รพ.สิชล จ.นครศรีธรรมราช ได้โพสต์ทั้งข้อความและภาพลงเฟสบุ๊กส่วนตัวชื่อ “Arak Wongworachat”กรณีการผ่าตัดช่วยเหลือผ่าตัดทำคลอดหญิงตั้งครรภ์34สัปดาห์ จนปลอดภัยทั้งแม่และลูก โดยมีข้อความว่า “…เหตุเกิดเมื่อวานนี้ ได้รับรายงานเบื้องต้นมีผู้ป่วยโควิดตั้งครรภ์ 34 สัปดาห์ อาการไม่ดีทั้งแม่และทารกในครรภ์ จึงไปที่ตึกคลอดทันที เมื่อไปถึงมีทีมแพทย์ พยาบาลชุดใหญ่ รออยู่ประกอบด้วย สูติแพทย์ กุมารแพทย์ อายุรแพทย์ วิสัญญีแพทย์ และพยาบาลช่วยผ่าตัด พยาบาลวิสัญญี ครบทีม อยู่ในชุดปฏิบัติการเตรียมพร้อมช่วยชีวิตผู้ป่วยโควิดที่ตั้งครรภ์และทารกอยู่ในภาวะวิกฤติ ด้วยมีผู้ป่วยอายุ 27 ปี ติดเชื้อโควิด ตั้งครรภ์ 34 สัปดาห์ มานอนรักษาได้ 2 วัน มีอาการปอดบวม เชื้อลงปอด สัญญาณชีพแย่ลง ความดันต่ำ วัดค่าอ็อกซิเจนในเลือดลดต่ำลงจาก 98 เหลือ 96 , 90 และ86  เปอร์เซนต์ ตามลำดับ 

ในขณะเดียวกัน ได้ติดตามสัญญานชีพ ทารกในครรภ์ด้วยเครื่องตรวจจับการเต้นของหัวใจทารกและการดิ้นของเด็ก พบว่า หัวใจทารกเต้นเร็วมากกว่า 200 ครั้งต่อนาที เด็กดิ้นลดลง เป็นสัญญาณไม่ดี เด็กอาจขาดอ็อกซิเจนจากแม่ไปด้วย หากทิ้งไว้ต่อไปโอกาสเสียชีวิตสูงมาก ในขณะที่ทารกในครรภ์อายุเพียงแค่ 34 สัปดาห์ การเอาทารกออกมาก่อนกำหนด ก็ถือเป็นความเสี่ยงอย่างหนึ่ง ที่จะต้องดูแลอย่างใกล้ชิด เนื่องจากทารกที่ยังไม่ครบกำหนด ระบบการหายใจยังไม่ปกติเหมือนทารกที่ตั้งครรภ์ครบกำหนด การดมยาสลบผู้ป่วยที่ติดโควิดแล้วปอดบวมก็มีความเสี่ยงอย่างมาก

ในระหว่างหารือได้สั่งการให้ทีม หมอดมยาสลบและพยาบาลช่วยผ่าตัดที่กักตัวจากการผ่าตัดเคสก่อนหน้านี้ ขึ้นมาเตรียมพร้อมทันที ที่ห้องผ่าตัด ในระหว่างนั้นพยาบาลห้องคลอดเข้ามารายงานว่า การเต้นของหัวใจทารกในครรภ์เริ่มลดลงและเบา ทีมจึงร่วมตัดสินใจทันทีว่าต้องให้เด็กรอด ทางรอดคือการผ่าตัดเอาเด็กออกทันทีโดยไม่ชักช้าและแม่ก็มีโอกาสรอดด้วย ไม่เช่นนั้นจะเสียชีวิตทั้งแม่และลูกในครรภ์ ดังข่าวที่ปรากฏหลายราย ทีมจึงจัดการทันที ย้ายผู้ป่วยเข้าห้องผ่าตัด ที่อยู่ติดกัน เตรียมรับเด็กช่วยฟื้นคืนชีพ หลังจากผู้ป่วยขึ้นเตียงผ่าตัด หมอวิสัญญี เริ่มวางยา ความดันของแม่ก็เริ่มต่ำลง หมอให้โหลดน้ำเกลือเพื่อคุมความดันให้คงที่ ให้ยากระตุ้นความดัน ทีมสูติแพทย์ เดินหน้าผ่าตัดเอาเด็กออกภายในเวลาไม่ถึง 5 นาที หมอเด็กเตรียมรับเด็ก เด็กออกมาไม่ร้องต้องช่วยชีวิต ให้ออกซิเจน ดูดน้ำคร่ำทางเดินหายใจ บีบแอมบูช่วยหายใจ อยู่ประมาณ 3 นาที จึงเริ่มร้อง “อุแว” เสียงแรกออกมา 

เสียงแรกที่ได้ยิน คือเสียงแห่งความปิติของคนที่อยู่ในห้องผ่าตัดกว่า 15 คนที่บีบคั้นหัวใจมาก่อนหน้านี้ ในระหว่างผ่าตัดต้องปิดเครื่องปรับอากาศชั่วคราว เพราะไม่ต้องการให้อุณภูมิทารกต่ำเกินไป ทุกคนอยู่ในชุด พีพีอี ที่ร้อนอบอ้าว ผ่าตัดแข่งกับเวลา จบปฏิบัติการ เย็บมดลูก ตรวจสอบจุดเลือดออก เช็คอุปกรณ์ผ่าตัดภายในช่องท้องไม่ให้ตกค้าง จนเย็บแผลปิดภายนอก ในเวลาเพียง 15 นาทีถือเป็นวินาทีชีวิต ปฏิบัติการที่รวดเร็วมาก เมื่อช่วยทารกจนอยู่ในระดับพ้นวิกฤติจึงรีบย้ายเข้าห้องอภิบาลทารกแรกคลอดในภาวะวิกฤติ แรงดันลบ ที่ตึกกุมารเวชกรรม ส่วนแม่ แยกย้ายเข้าดูแลผู้ป่วยวิกฤติห้องแรงดันลบตึกโควิด ยังคงใช้เครื่องช่วยหายใจ ปรับระดับสัญญาณชีพ ให้คงที่

เช้าวันนี้ แม่ยังคงใช้เครื่องช่วยหายใจ แต่วัดค่าอ็อกซิเจนในเลือดได้ 94 เปอร์เซนต์ เนื่องจากเอาทารกออกไปแล้วจึงทำให้ลดภาระการใช้อ็อกซิเจนของแม่ลง สัญญานชีพเริ่มคงที่ เป็นสัญญานที่ดี อยู่ภายใต้การดูแลของอายุรแพทย์ สูติแพทย์และทีมพยาบาลหอผู้ป่วยวิกฤติโควิดอย่างใกล้ชิด ส่วนทารกยังคงต้องดูแลใกล้ชิดให้อ็อกซิเจน ใส่สายสวนทางสายสะดือเพื่อให้สารน้ำ ให้ยาต้านเชื้อ และเฝ้าติดตามอย่างใกล้ชิด ระวังภาวะการหายใจล้มเหลวเนื่องจากคลอดก่อนกำหนดและติดเชื้อในกระแสเลือด เป็นอีกหนึ่งปฏิบัติการที่เสี่ยงทั้งผู้ป่วยถึง 2 ชีวิตและทีมแพทย์ พยาบาล ที่ถูกกักตัวอยู่แล้วเรียกมาปฏิบัติการอีกครั้ง การปฏิบัติการครั้งนี้ ต้องระดมทีมถึง 30 คนมาช่วยในปฏิบัติการครั้งนี้เพื่อให้สำเร็จในเวลาอันรวดเร็ว ไม่ได้ดีที่สุด แต่พร้อมที่สุดในสถานการณ์เช่นนี้ ต่อจากนี้ต้องทุ่มเทอย่างเต็มที่เพื่อให้ทั้งคู่ปลอดภัย

จากการโพสต์ลงเฟสบุ๊กดังกล่าวในโลกโซเซียลได้เข้าแสดงความคิดเห็นให้กำลังใจ นพ.อารักษ์ และทีมแพทย์ รพ.สิชลทุกคนที่สามารถช่วยเหลือชีวิตหญิงตั้งครรภ์ที่ติดเชื้อโควิดจนรอดปลอดภัยทั้งแม่และลูกในครั้งนี้เป็นจำนวนมาก

ด้าน นพ.อารักษ์ วงศ์วรชาติ ผอ.รพ.สิชล กล่าวกับผู้สื่อข่าวว่า เหตุการณ์นาทีช่วยเหลือหญิงตั้งครรภ์และทารกที่ติดโควิดในครั้งนี้ถือว่าเป็นวินาทีบีบหัวใจทีมแพทย์เป็นอย่างมากแต่เหตุการณ์ก็ผ่านพ้นไปด้วยดี ขอบคุณทุกกำลังใจและขอบคุณทีมแพทย์ทุกคนที่สามารถผ่านวิกฤติครั้งนี้ไปได้

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/596572

‘โรงครัวพี่หลวง’ พระ-กู้ภัยอำเภอทุ่งสง เมืองคอน ร่วมทำข้าวกล่องแจกด่านหน้า

วันเสาร์ ที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2564, 10.51 น.

วันที่ 21 ส.ค.64 ผู้สื่อข่าวรายงานว่า ที่วัดเขาปรีดี ต.ปากแพรก อ.ทุ่งสง จ.นครศรีธรรมราช มีกลุ่มชาวบ้านจิตอาสา ร่วมกับพระสงฆ์วัดเขาปรีดี และเจ้าหน้าที่กู้ภัยมังกรทุ่งสง ช่วยกันปรุงอาหารเมนูข้าวหมกไก่ และข้าวเหนียวทุเรียน พร้อมกับบรรจุกล่องจำนวน 400 ชุด เพื่อนำมอบเป็นอาหารมื้อเที่ยงให้กับเจ้าหน้าที่ด่านหน้า บุคลากรทางการแพทย์ และชาวบ้านที่เดินทางมาฉีดวัคซีนในพื้นที่ อำเภอทุ่งสง อำเภอบางขัน และอำเภอร่อนพิบูลย์ เป็นการให้กำลังใจอีกทางหนึ่งในการร่วมกันต่อสู้วิกฤติการแพร่ระบาดไวรัสโควิด -19   

พระครูโสภิตสุวาที หรือ หลวงบ่าว เจ้าคณะตำบลปากแพรก รองเจ้าอาวาสวัดเขาปรีดี และประธานที่ปรึกษาหน่วยกู้ภัยมังกรทุ่งสง กล่าวว่า วัดเขาปรีดี ร่วมกับญาติโยมที่มีจิตศรัทธา ตั้ง “โรงครัวพี่หลวง” เพื่อปรุงอาหารเมนูต่างๆ รวมทั้งขนมหวาน ผลไม้ และน้ำดื่มจำนวน 400 ชุด เพื่อนำมอบให้เจ้าหน้าที่ด่านหน้า บุคลากรทางการแพทย์ ในพื้นที่ 3 อำเภอ เป็นการให้กำลังใจกันและกันในช่วงภาวะวิกฤติโควิด – 19 ระบาด นอกจากนี้ที่ผ่านมาวัดเขาปรีดียังดำเนินการเพื่อสังคม โดยร่วมกับมูลนิธิกู้ภัยมังกรทุ่งสง ในการออกช่วยเหลือญาติโยมที่ได้รับความเดือดร้อนเรื่องต่างๆ  

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/596487

สกู๊ปแนวหน้า : ‘อธิปไตยทางอาหาร’ ยุติวงจรเกษตรกร‘เจ็บ-จน’

วันเสาร์ ที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2564, 02.00 น.

“เมื่อครั้งยังหนุ่มแกเคยทํานา มุ่งเอาหลังสู้ฟ้า…ปลูกข้าวให้คนกิน หนี้สินล้นตัวเพราะมัวแต่ทํานา ไม่เคยเรียนรู้วิชา…ที่นาก็หลุดลอย” ท่อนหนึ่งจากเพลง “ลุงขี้เมา” ของวงคาราบาว เป็นหนึ่งในหลายๆ สื่อที่สะท้อนชีวิต “ชาวนา” (หรืออาจรวมถึงอาชีพเกษตรกรในภาพรวม) ว่าเป็นอาชีพที่ทำแล้ว“เจ็บ-จน” หนี้สินพะรุงพะรัง ทั้งที่ไทยเป็นประเทศหนึ่งที่ส่งออกสินค้าเกษตรมากเป็นอันดับต้นๆ ของโลก และแม้ว่ารัฐบาลหลายชุดที่ผ่านมาจะพยายามออกนโยบายช่วยเหลือเกษตรกรครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ดูจะไม่ได้ช่วยยุติปัญหานี้ได้เท่าไรนัก

หรือบางทีอาจจะต้องเปลี่ยนกันถึงโครงสร้าง? ดังที่ผศ.ดร.วีระ หวังสัจจะโชค อาจารย์ภาควิชารัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวรบรรยายหัวข้อ “อธิปไตยทางอาหาร สิทธิชาวนา และประชาธิปไตย” ในงานเสวนา (ออนไลน์) เสวนาใต้ชายคาประชากร จัดโดยสถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล เมื่อเร็วๆ นี้

ผศ.ดร.วีระ เริ่มต้นด้วยการอธิบายคำว่า “อธิปไตยทางอาหาร (Food Sovereignty)” ซึ่งเป็นคำที่อาจไม่ค่อยคุ้นหูคนทั่วไปนักเมื่อเทียบกับอธิปไตยทางการเมือง อันหมายถึงการที่ประเทศมีเอกราชไม่ตกเป็นเมืองขึ้นใคร สามารถปกครองโดยใช้กฎหมายของตนเองและได้รับการยอมรับจากนานาชาติ แต่เชื่อว่าหลายคนน่าจะคุ้นกับคำว่า “ความมั่นคงทางอาหาร (Food Security)” มากกว่า เพราะใช้กันทุกวงการตั้งแต่ภาครัฐ เอกชนและประชาสังคม

ซึ่งก่อนจะเริ่มทำวิจัยเรื่องนี้ มีคำถามมากมายเกิดขึ้น เช่น “ทำไมประเทศที่ผลิตอาหารถึงมีปัญหาความหิวโหย?” อาทิ อินเดีย หรือหลายประเทศในทวีปแอฟริกา, “ทำไมประเทศที่ผลิตโกโก้-กาแฟ มีกระทั่งปัญหาค้ามนุษย์ในภาคเกษตร?” อาทิ เคนยา ไอวอรีโคสต์ (โกตดิวัวร์) เป็น 2 ประเทศต้นทางที่ปลูกกาแฟและโกโก้ตามลำดับ และคน 2 ประเทศนี้มีกำลังทรัพย์พอจะเข้าไปดื่มกาแฟในร้านแบรนด์ดัง หรือซื้อช็อกโกแลตแบรนด์หรูหรือไม่, “ทำไมข้าวเปลือกถูกแต่ข้าวสารแพง?” เป็นปัญหาที่พบในประเทศไทย และทำให้ชาวนายังยากจน เป็นต้น

“แนวคิดอธิปไตยทางอาหาร เป็นแนวคิดที่เกิดขึ้นเพื่อตอบโจทย์ว่าจะทำอย่างไรให้ผู้ผลิตอาหารอย่างเกษตรกร อย่างชาวนา จะสามารถควบคุม Chain (ห่วงโซ่) ขนาดใหญ่
ที่เราเรียกว่าระบบอาหาร ในฐานะที่เขามีอธิปไตยในการควบคุม
ระบบอาหารด้วยตัวเอง เริ่มตั้งแต่เมล็ดพันธุ์เป็นของเขาไหม? กระบวนการผลิตเขาควบคุมดูแลเองได้ไหม? การแปรรูปเขาต้องทำอย่างไร? การตลาดเป็นธรรมหรือไม่?

กระบวนการทั้งหมดนี้กลายเป็นส่วนหนึ่งว่า อธิปไตยทางอาหารพยายามนำเสนอว่า เกษตรกรจะสามารถมีอำนาจในการดูแลระบบอาหาร และเป็นเจ้าของทรัพยากรที่ตัวเองผลิตได้มากขนาดไหน? ไม่ใช่ตัวเองผลิตแต่ไม่สามารถซื้อผลผลิตปลายทางที่ตัวเองเป็นผู้สร้างขึ้นมาเองได้ เพราะฉะนั้นในงานของผมเริ่มมาจากการตั้งคำถามว่ามันจะมีประเทศไหนบ้างที่ใช้อธิปไตยทางอาหารในการต่อสู้ และสามารถทำให้เรื่องของชาวนากลายเป็นประเด็นที่ถูกรับรองไว้ในสถาบันทางการเมือง และใช้ประเด็นอธิปไตยทางอาหารในการเปลี่ยนแปลงประเทศ” ผศ.ดร.วีระ กล่าว

ก่อนจะเล่าต่อ ผศ.ดร.วีระ พาย้อนกลับไปหาคำว่าความมั่นคงทางอาหารอีกครั้ง พร้อมกับตั้งคำถามว่า “เมื่อทุกภาคส่วนใช้คำว่าความมั่นคงทางอาหารกันหมด แล้วความหมายตรงกันหรือไม่?” ทั้งนี้ “ความมั่นคงทางอาหารในบางความหมายอาจไม่ใช่เป็นไปเพื่อประโยชน์ของเกษตรกรหรือแม้แต่ผู้บริโภค” ซึ่งต้องไปเชื่อมโยงกับอีกคำหนึ่งคือ “เศรษฐกิจแบบเสรีนิยมใหม่ (Neoliberalism)” ที่ส่งเสริมการผลิตเพื่อการส่งออกและการค้าระหว่างประเทศ เน้นเปิดเสรีทางการค้าและเงินทุน

อนึ่ง พื้นฐานที่สุดของประเด็นความมั่นคงทางอาหารคือคำว่า “เพียงพอ” และนั่นเป็นที่มาของการส่งเสริมให้ผลิตอาหารจำนวนมากๆ นำไปสู่การนำวิทยาศาสตร์ (เช่น เครื่องมือและสารเคมีทางการเกษตร) มาใช้ และเน้นการเพาะปลูกหลายรอบต่อปี การผลิตไม่ได้เป็นไปเพื่อบริโภคอีกต่อไป เพราะอาหารเป็นทุน การผลิตมากๆ คือการสะสมทุนด้วยการนำอาหารไปขาย จากนั้นยังมีการส่งเสริมให้ทุกคน “เข้าถึง”อาหารจึงเป็นส่วนหนึ่งของการค้าเสรี

ในยุคนี้อาหารไม่ได้อยู่ในมือเกษตรกรอีกต่อไป แต่ไปอยู่ในมือนายทุน ทั้งทุนสารเคมี ทุนเมล็ดพันธุ์ ทุนเครื่องมือต่างๆ ไปจนถึงเจ้าของที่ดิน มีการร่วมมือกับข้อตกลงระหว่างประเทศเพื่อให้เกิดการแลกเปลี่ยนอาหารซึ่งกันและกัน การผลิตอาหารในยุคนี้จึงไม่ได้ตอบสนองผู้บริโภคในประเทศอีกด้วย หากเป็นเพียงผลิตเพื่อตอบสนองผู้บริโภคในต่างประเทศ องค์กรระดับโลกทั้งธนาคารโลก (World Bank) องค์การการค้าโลก (WTO) ต่างส่งเสริมการค้าเสรีและห้ามรัฐแทรกแซงไปจนถึงการพัฒนาผลผลิตแบบตัดต่อพันธุกรรม (GMO) ตามต้องการ

ผศ.ดร.วีระกล่าวว่า เกษตรกรได้ยินแบบนี้อาจคิดว่าเมื่อมีการแปรรูปผลผลิตแล้วก็จะเพิ่มมูลค่าได้ เกษตรกรจะได้มีรายได้เพิ่มขึ้น แต่ในความเป็นจริง กลับมีระบบสิทธิบัตร (TRIPs) เช่น ห้ามเก็บเมล็ดพันธุ์ไปปลูกเอง “เมื่อมาถึงขั้นนี้เกษตรกรก็ไม่มีอำนาจควบคุมชีวิตตนเองอีกต่อไป” เมล็ดพันธุ์กับสารเคมีก็ต้องซื้อ ที่ดินก็ต้องเช่า ขายเองก็ไม่ได้ต้องไปฝากตลาดกลางเพื่อให้ส่งออก

เมื่อแนวคิดความมั่นคงทางอาหารมีปัญหาแบบข้างต้น แนวคิดอธิปไตยทางอาหารจึงถือกำเนิดขึ้นจากการเคลื่อนไหวของขบวนการชาวนาระดับโลก (La Via Pampesina) บวกกับ
คำถามของนักวิชาการเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา เช่น อุตสาหกรรมเกษตร “แนวคิดอธิปไตยทางอาหารต้องการกำหนดความสัมพันธ์ใหม่” เช่น เกษตรกรอยู่ตรงไหนของระบบอาหาร? ทรัพยากรมีการจัดสรรใหม่อย่างไร? มีความเป็นธรรมหรือไม่? นั่นหมายถึงประเด็น “สิทธิ” ทั้งของชนพื้นเมือง เกษตรกร และชุมชนในการดูแลทรัพยากรของตนเอง

“สิทธิดังกล่าวมันกระทบหลายเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นการจัดการที่ดิน การเก็บ พัฒนาเมล็ดพันธุ์โดยเกษตรกรเอง การลดใช้สารเคมีที่มาจากบริษัทข้ามชาติ และบริษัทข้ามชาติก็Lobby (วิ่งเต้น) ผ่านรัฐบาลให้มีนโยบายสนับสนุนสารเคมี จะทำอย่างไร? อธิปไตยทางอาหารจึงพยายามตีกรอบว่าผลิตสำหรับเกษตรกรได้ไหม? เกษตรกรเป็นเจ้าของเกษตรกรนี้ได้ไหม? ถ้าเกษตรกรไม่สามารถเป็นเจ้าของผลผลิตของตัวเองหรือไม่สามารถดูแลระบบอาหารด้วยตัวเอง สุดท้ายต่อให้อาหารแพง อาหารดีการค้าขายเจริญรุ่งเรืองอย่างไร เกษตรกรจะไม่มีวันได้ลืมตาอ้าปาก เพราะมันมี Chain ขนาดยาวทั้งในประเทศและระหว่างประเทศ” ผศ.ดร.วีระ ระบุ

ที่ประเทศโบลิเวีย การต่อสู้ของชาวนานำไปสู่การวางกติกาความสัมพันธ์ระหว่างเกษตรกรกับพรรคการเมืองหลักอธิปไตยทางอาหารกลายเป็นนโยบายทางการเมือง และถูกบัญญัติไว้ใน “รัฐธรรมนูญ” ตั้งแต่“คำปรารภ” ที่มีคำว่า “แผ่นดินแม่ (Mother Earth)” ที่พูดถึงธรรมชาติ ต้นไม้ วัฒนธรรม ความเป็นมนุษย์ ความหลากหลายของคนในประเทศ อธิปไตยของประเทศที่ไม่ลืมชุมชน

และเมื่อไปดูบทบัญญัติเป็นรายมาตรา จะพบหลายมาตราที่สอดคล้องกับคำปรารภข้างต้น ทั้งการกระจายอำนาจสู่ท้องถิ่นเพื่อคุ้มครองชนพื้นเมือง เขตอำนาจของชนพื้นเมืองในการจัดการทรัพยากรของตนเอง ศาลและกระบวนการยุติธรรมว่าด้วยสิ่งแวดล้อมทางการเกษตร มีแม้กระทั่งการบัญญัติว่าห้ามสนับสนุน GMO ซึ่งหากมองแบบทั่วไป ประเด็นย่อยแบบนี้ไม่ควรอยู่ในกฎหมายแม่บทอย่างรัฐธรรมนูญ แต่โบลิเวียนั้นให้ความสำคัญ และแม้ว่าในทางปฏิบัติอาจยังมีปัญหา มีความขัดแย้ง แต่ก็ถือเป็นความพยายามที่จะดำเนินการไปในทิศทางนี้

“มีประเด็นหนึ่งซึ่งสำคัญสำหรับอธิปไตยทางอาหาร คือการส่งเสริมสิ่งที่เรียกว่าเกษตรกรรายย่อย ในที่นี้เขาบอกว่าการทำสิ่งที่เรียกว่า Small Scale Farming (การเกษตรใช้พื้นที่น้อย)ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งในการสร้างอธิปไตยทางอาหาร ที่ผู้ผลิตเป็นเจ้าของพื้นที่ของตนเองได้ และผู้ซื้อสามารถมี Choice (ทางเลือก)ในการเลือกผลผลิตที่มีลักษณะเฉพาะประจำถิ่น ไม่ว่าจะเป็นข้าว อาหาร หรือแม้แต่สุรา-เบียร์ ถ้าตั้งหน่วยการผลิตย่อยๆ เราจะมี Choice มากขึ้น” ผศ.ดร.วีระ กล่าว

อย่างไรก็ตาม ข้อควรระวังอย่างหนึ่งคือ “เมื่อพูดถึงเกษตรกรรายย่อยไม่ได้หมายถึงเกษตรกรจะต้องอยู่แบบต้มผักต้มเกลือกิน แต่เกษตรกรรายย่อยสามารถบริโภค ใช้เทคโนโลยีและพัฒนาตนเองได้” เพียงแต่ต้องไม่ให้อธิปไตยทางอาหารตกไปอยู่ในมือของทุนใหญ่ทั้งในประเทศและข้ามชาติ ทั้งนี้ สุดท้ายแล้วจะเป็นไปได้หรือไม่ที่แนวคิดเรื่องอธิปไตยทางอาหารจะถูกนำมาพูดคุยกันอย่างจริงจัง

เพื่อเป็นประโยชน์กับทั้งผู้ผลิตและผู้บริโภคมากกว่านี้!!!

SCOOP@NAEWNA.COM