ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือเทคโนโลยีชาวบ้าน

http://info.matichon.co.th/techno/techno.php?srctag=05102151059&srcday=2016-10-15&search=no

มติชนอคาเดมี

อนุภาค ชัยชนะดารา

เปิดสูตรเด็ด 5 ร้านดัง ระดับตำนาน ตลอดเดือนตุลาคม ที่ มติชนอคาเดมี

ศูนย์อาชีพและธุรกิจ มติชน (มติชนอคาเดมี) เตรียมกลับมาปลุกกระแสความอร่อยกันอีกครั้งในเดือนตุลาคมนี้ ด้วยการนำร้านอาหารชื่อดังระดับตำนาน ที่ได้รับความนิยมจากนักชิมทั่วสารทิศ มาเปิดเผยเทคนิค-เคล็ดลับความอร่อยให้กับทุกท่านที่สนใจ พร้อมบอกเทคนิคการนำไปต่อยอดสร้างอาชีพทุกขั้นตอนแบบไม่มีกั๊ก พร้อมแนะนำการทำการตลาดแบบอาชีพ สำหรับคนที่กำลังจะก้าวเข้าสู่วงการพ่อค้า-แม่ขายในอนาคตอีกด้วย ว่าแล้วอย่ารอช้า…ตามไปดูกันดีกว่าว่ามีหลักสูตรอะไรบ้าง

ถ้าพูดถึงของกินอร่อยๆ ในย่านโชคชัย 4 ซึ่งถือเป็นหนึ่งในจุดเช็กอินของเหล่านักชิมหลายคน ที่ต้องแวะเวียนมาหาของกินอร่อยๆ ที่นี่อยู่เสมอ และถ้าให้พูดร้านดังระดับเชลล์ชวนชิม ที่โด่งดังมายาวนานกว่า 30 ปี เจ้าของต้นตำรับเมนูอร่อย อย่าง เป็ดย่าง หมูแดง หมูกรอบ และขาหมู ที่นักชิมหลายคนรู้จักมักคุ้นกันเป็นอย่างดี ใช่แล้วครับ ผมกำลังพูดถึง ร้าน ตี่ โภชนา แห่งย่านโชคชัย 4 (ถนนลาดพร้าว 71) ของ คุณเกียรติก้อง จิรสุขานนท์ (เฮียตี่) เจ้าของร้านใจดีที่เราคุ้นเคยนั่นเอง หลังจากรอบที่แล้วมานำเสนอความอร่อยเด็ดในหลักสูตร ขาหมู-หมั่นโถว จนผู้เรียนหลายคนประทับใจในความอร่อยกันไปเรียบร้อยแล้ว ใน วันที่ 16 ตุลาคม นี้ เฮียตี่ จะกลับมาที่มติชนอคาเดมีอีกครั้ง พร้อมกับหลักสูตรใหม่ล่าสุด อย่าง ก๋วยเตี๋ยวหมูน้ำใส-ก๋วยเตี๋ยวต้มยำ-ก๋วยเตี๋ยวหมูน้ำแดง ซึ่งการันตีว่า อร่อยแรงส์…อย่างแน่นอน สำหรับในชั่วโมงเรียนครั้งนี้ผู้เรียนทุกคนจะได้เรียนรู้กันตั้งแต่เทคนิคการเลือกซื้อวัตถุดิบต่างๆ, เทคนิคการปรุงน้ำซุปก๋วยเตี๋ยวที่ไม่เหมือนใคร และพร้อมแถมสูตรเด็ดในการปรุงก๋วยเตี๋ยวทั้ง 3 เมนูตามแบบฉบับเฮียตี่ ส่วนเขาปรุงกันอย่างไร? อร่อยเด็ดแค่ไหน? เทคนิค-เคล็ดลับจากเฮียตี่มีอะไรบ้าง? เร็วๆ นี้มีคำตอบแน่นอนครับ

ส่วนใครที่อยากได้สูตรเด็ดการทำเมนู “ห่อหมกปลาช่อน” ก็ต้องไม่พลาดหลักสูตร ห่อหมกปลาช่อนหม้อดิน ตำรับพ่อบัว หลังจากการเปิดตัวที่ มติชนอคาเดมี ไปแล้ว ก็ได้รับการตอบรับจากผู้เรียนเป็นอย่างดี โดยใน วันที่ 22 ตุลาคม นี้ อาจารย์เจริญ กลิ่นหอม (พ่อโต้ง) เจ้าของร้าน ห่อหมกพ่อบัว บางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี ผู้สืบทอดตำนานความอร่อยของเมนูห่อหมกสูตรดั้งเดิมมาตั้งแต่รุ่นพ่อที่ขายดีมากว่า 80 ปี จะมาเปิดเผยเทคนิคความอร่อยของเมนูอีกครั้งหนึ่ง เริ่มตั้งแต่การเลือกซื้อวัตถุดิบ การตำน้ำพริกแกง การแล่ปลา และการปรุงห่อหมกทุกขั้นตอน พร้อมแนะแนวทางการทำธุรกิจแบบจัดเต็ม…ไม่มีกั๊กอย่างแน่นอน

ถ้าใครอยากลองชิม “กล้วยทอด” อร่อยๆ อาจจะนึกถึง ย่านวัดไร่ขิง นครปฐม เพราะที่นั่นเขามีร้านดังที่ใครเห็นจะต้องรู้จักและคุ้นหูกับ ร้านกล้วยทอด (ยอดอร่อย) เจ๊วันดี อย่างแน่นอน เพราะกล้วยทอดร้านนี้มีรสชาติอร่อยถูกปากนักชิมหลายๆ คนทีเดียว ด้วยเทคนิคการใช้สูตรการปรุงแป้งทอดแบบดั้งเดิม ที่โดดเด่นตรงส่วนผสมที่มาจากมะพร้าว แป้งข้าวเจ้า เกลือ น้ำตาล งา และปูนแดง (ที่คนแก่ใช้กินกับหมาก) ทำให้แป้งกรอบ เป็นสูตรที่ทำไม่เหมือนเจ้าอื่น เป็นสูตรแป้งที่เพิ่มความกรอบอร่อย จึงไม่มีความจำเป็นต้องเติมผงฟูเลย และใน วันที่ 29 ตุลาคม นี้ คุณวันดี ละมูลเจริญ (เจ๊วันดี) เจ้าของร้าน กล้วยทอด (ยอดอร่อย) “เจ๊วันดี” ที่เปิดขายบริเวณหน้าวัดไร่ขิงมานานกว่า 20 ปี จะมาเปิดเผยเทคนิค-เคล็ดลับการทำเมนูอร่อยประจำร้าน อย่าง กล้วยทอด, มันทอด, เผือกทอด, ข้าวเม่าทอด, ซาลาเปา, ไข่เต่า, ถั่ว, มันทิพย์, กลอย บอกทุกเทคนิค-เคล็ดลับการทำทุกขั้นตอน พร้อมสอนสูตรลับแป้งกรอบ สำหรับคนที่จะนำไปต่อยอดทำกิน หรือทำขายเป็นอาชีพ ก็ไม่ว่ากัน…พลาดไม่ได้โดยประการทั้งปวง

ถ้าพูดถึงเบเกอรี่แสนอร่อยจากย่านนนทบุรี หลายคนต้องนึกถึงชื่อของ นนท์เบเกอรี่ สุดยอดร้านเบเกอรี่ชื่อดัง แถวย่านท่าน้ำนนท์ ที่เปิดขายมายาวนานกว่า 30 ปี สืบทอดความอร่อยของเมนูเบเกอรี่จากรุ่นสู่รุ่น มาจนถึงทายาทคนปัจจุบันอย่าง คุณสมพบ กาศยปนันท์ (คุณเบียร์) ที่ยังคงรังสรรค์สารพัดเมนูเบเกอรี่ให้นักชิมทุกท่านได้ลองลิ้มชิมรสมาจนถึงปัจจุบันนี้ หลังจากมาถ่ายทอดวิชาในหลักสูตร เบเกอรี่-ร้านดัง กับเมนูเด็ด อย่าง ขนมปังหลากไส้นานาชนิด ไปในครั้งแรกที่มติชนอคาเดมีแล้ว ใน วันที่ 30 ตุลาคม นี้ คุณเบียร์ก็เตรียมเอาใจสาวกสายเบเกอรี่ด้วยการมาเปิดสูตรเด็ดอีกครั้ง ในหลักสูตร นนท์เบเกอรี่ 2 พร้อมกับเมนูเด็ดขายดีประจำร้าน อย่าง เอแคลร์วานิลลา, ฟรุตเค้ก และแยมโรล สำหรับคนที่สนใจอยากนำไปลองทำกิน หรือจะนำไปต่อยอดทำขายก็ยังได้ เพราะเขาบอกกันตั้งแต่การเลือกวัตถุดิบ, เทคนิคต่างๆ เกี่ยวกับการทำเบเกอรี่ และที่แน่ๆ มีการแนะแนวทางในการทำขายให้อีกด้วย…สายเบเกอรี่ ห้ามพลาด!!

อีกหนึ่งหลักสูตรเด็ดที่ฮ็อตฮิต จนหลายคนเรียกร้องให้กลับมาเปิดสอนอีกครั้ง เราคงต้องพูดถึงหลักสูตร ก๋วยเตี๋ยวหมูตุ๋น-ไก่ตุ๋น ของ ร้านรสดีเด็ด สุดยอดร้านก๋วยเตี๋ยวเนื้อชื่อดัง แถวพระราม 4 ที่มีชื่อเสียงในวงการก๋วยเตี๋ยวมายาวนานกว่า 40 ปี เร็วๆ นี้ คุณสิทธิฉันท์ วุฒิพรกุล (คุณนพ รสดีเด็ด) จะมาเปิดเผยเทคนิคการทำ ก๋วยเตี๋ยวหมูตุ๋นเครื่องยาจีน และก๋วยเตี๋ยวไก่ตุ๋นสูตรเด็ด ที่มีความอร่อยแบบเข้มข้นไม่เหมือนใคร โดยเป็นสูตรที่ทางร้านได้พัฒนาขึ้นมากว่า 10 ปี จนได้รับความนิยมจากลูกค้านักชิมหลายๆ ท่าน ในชั่วโมงเรียนนี้ สอนกันตั้งแต่การทำก๋วยเตี๋ยวหมูตุ๋น-ไก่ตุ๋น, การปรุงน้ำซุปก๋วยเตี๋ยวสูตรเด็ด, พร้อมสอนหลักการทำธุรกิจก๋วยเตี๋ยว, การคิด-คำนวณต้นทุน, การเลือกทำเลที่ตั้งในการเปิดร้าน, การเลือกใช้วัตถุดิบต่างๆ รวมถึงการบอกเล่าประสบการณ์จากเฮียนพ เพื่อนำไปต่อยอดสร้างอาชีพอีกด้วย

สำหรับท่านที่สนใจอยากจับจองคอร์สเรียนที่กล่าวมานั้น ก็สามารถติดต่อสอบถามเพิ่มเติมมาได้ที่ ศูนย์อาชีพและธุรกิจ มติชน (มติชนอคาเดมี) หรือสำรองที่นั่งได้ที่ โทรศัพท์ (02) 954-3977-85 ต่อ 2123, 2124 (จันทร์-ศุกร์), (082) 993-9097, (082) 993-9105 (เสาร์-อาทิตย์) http://www.matichonacademy.com และ https://www.facebook.com/Matichon.Academy.Thailand

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือเทคโนโลยีชาวบ้าน

http://info.matichon.co.th/techno/techno.php?srctag=05108151059&srcday=2016-10-15&search=no

ตลาดสินค้าเกษตรก้าวหน้า

ทะนุพงศ์ กุสุมา ณ อยุธยา

“กลุ่มทอผ้าศิลปาชีพบ้านทหารผ่านศึก” ที่อำเภอพบพระ จังหวัดตาก

“กลุ่มทอผ้าศิลปาชีพบ้านทหารผ่านศึก” ก่อตั้งขึ้นเมื่อคราวที่สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ เสด็จฯ ทรงเยี่ยมชาวบ้าน ที่บ้านหมู่ที่ 4 ตำบลรวมไทยพัฒนา อำเภอพบพระ จังหวัดตาก เป็นหมู่บ้านที่รวมครอบครัวของทหารผ่านศึกจากหลายแห่งแล้วมอบที่ดินทำกิน พร้อมส่งเสริมอาชีพการเกษตร เลี้ยงสัตว์ และด้วยความห่วงใยในเรื่องการทำกิน พระองค์ได้ทรงมอบงานทอผ้าให้แก่แม่บ้านของหมู่บ้านแห่งนี้เพื่อสร้างเป็นรายได้เสริม

ภารกิจของกลุ่มทอผ้าศิลปาชีพบ้านทหารผ่านศึก คือการนำด้ายที่ถูกส่งมาจากศูนย์ศิลปาชีพมาทอเป็นผืน จากนั้นทางศูนย์จะรับซื้อกลับไปเพื่อนำไปใช้ในกิจกรรมการตัดเย็บต่างๆ อย่างไรก็ตาม แม่บ้านกลุ่มนี้ยังต่อยอดด้วยการทอผ้าขาวม้าพร้อมกับตัดเย็บย่ามใส่สิ่งของไว้จำหน่ายหารายได้เพิ่มอีกด้วย

คุณชะลอ เอี่ยมสะอาด ผู้ใหญ่บ้าน เปิดเผยถึงจุดเริ่มต้นของกลุ่มแม่บ้านนี้ว่า จากคราวที่สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ เสด็จมาที่หมู่บ้านแห่งนี้เมื่อปี 2537 โดยมีสมาชิกกลุ่มได้เข้าเฝ้าฯ รับเสด็จ พระองค์ทรงเป็นห่วงว่าแม่บ้านจะมีรายได้ไม่เพียงพอแก่การครองชีพจึงให้มีการทอผ้าเป็นอาชีพเสริม

ช่วงแรกของอาชีพนี้แม่บ้านแต่ละครอบครัวที่สนใจจะทอผ้าอยู่กับบ้านตัวเอง พอในปี 2546 ทาง อบจ. ได้มาสร้างโรงทอผ้าขึ้นเพื่อให้ชาวบ้านมารวมตัวกันทอผ้า เพื่อจะได้มีการแลกเปลี่ยนความรู้ ทักษะ ระหว่างกัน สำหรับผ้าที่ใช้ทอเป็นผ้าฝ้ายที่ทางศูนย์ศิลปาชีพจัดส่งเป็นด้ายมาให้กับทางกลุ่มเพื่อให้สมาชิกทอขึ้นเป็นผืนแล้วซื้อกลับ

คุณชะลอ เป็นผู้ใหญ่บ้านมาตั้งแต่ปี 2551 และมีบ้านพักอยู่เลขที่ 82 หมู่ที่ 4 ตำบลรวมไทยพัฒนา อำเภอพบพระ จังหวัดตาก โทรศัพท์ (085) 734-4121 ได้ให้รายละเอียดต่ออีกว่า ชาวบ้านที่มารวมตัวกันเป็นครอบครัวของทหารผ่านศึกที่มาจาก 3 แห่ง ได้แก่ พิษณุโลก พิจิตร และเพชรบูรณ์ จำนวน 40 ครอบครัว กับของนครสวรรค์ อุทัยธานี อีก 10 ครอบครัว และที่ตาก สุโขทัย กำแพงเพชร อีกจำนวน 50 ครอบครัว รวมทั้งสิ้น 100 ครอบครัว มาตั้งแต่ปี 2533 เพื่อเข้าร่วมโครงการจัดสรรที่ดินทำกินของตำบลคีรีราษฎร์ อำเภอพบพระ จังหวัดตาก

ผู้ใหญ่บ้านเล่าว่า ชาวบ้านได้รับการจัดสรรที่ดินให้รายละ 20 ไร่ มีบ้าน 1 หลัง ที่อยู่ 2 งาน แล้วส่งเสริมอาชีพต่างๆ ให้ ได้แก่ ปลูกพืช เลี้ยงสัตว์ เพื่อต้องการให้เป็นหมู่บ้านมั่นคงแนวชายแดน ดังนั้น จึงอยู่ที่บ้านหมู่ 4 ตำบลรวมไทยพัฒนา เพียงแห่งเดียว ส่วนงานเกษตรกรรมที่ชาวบ้านทำกันอยู่ ได้แก่ การปลูกข้าวโพด ถั่ว พริก และผักอื่นๆ ข้าวโพดที่ปลูกปีละ 2 ครั้ง ครั้งแรกปลูกเดือนพฤษภาคม ไปเก็บราวเดือนสิงหาคม ช่วงที่ 2 ปลูกประมาณเดือนกันยายน ไปเก็บเดือนกุมภาพันธ์ปีถัดไป

คุณบุญโชย แสนสุภา ประธานกลุ่ม ให้รายละเอียดเพิ่มอีกว่า เมื่อคราวที่สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ทรงให้อาชีพงานทอผ้าแก่แม่บ้านที่อยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้ ชาวบ้านยังไม่มีความรู้เกี่ยวกับการทอผ้าแต่อย่างใดเลย จึงต้องมีการจัดวิทยากรจากกรมพัฒนาฝีมือแรงงานมาฝึก ใช้เวลา 1 เดือน

ส่วนอุปกรณ์เครื่องมือที่ใช้ทอผ้าอยู่ในโรงทอนั้นสมาชิกจัดทำกันเอง ส่วนเส้นด้ายที่นำมาทอถูกส่งมาจากศูนย์ศิลปาชีพ สำหรับกลุ่มแม่บ้านนี้ตั้งเป็นทางการมาตั้งแต่ปี 2542 มีสมาชิกเริ่มต้นที่ 25 คน ปัจจุบันเหลือ 20 คน

“ชาวบ้านจะใช้ช่วงเวลาว่างจากงานประจำมาทอผ้า ไม่มีการบังคับหรือกำหนดว่าใครจะทอจำนวนเท่าไร แต่ในทุก 4 เดือน จะมีการมารับผ้าที่ทอกลับไป โดยแม่บ้านจะได้รับค่าตอบแทนเป็นอัตราค่าจ้างทอผ้าในราคาเมตรละ 50 บาท และทุกคนจะต้องทอผ้าเป็นลายลูกแก้วเท่านั้น”

ประธานกลุ่มชี้ว่า ถ้ามาทอผ้าเต็มที่ทั้งวันสามารถทอผ้าได้คนละ 5 เมตร ราคาค่าจ้างทอผ้าเมตรละ 50 บาท ถือเป็นรายได้เสริมที่ดีเพราะลงทุนเพียงแต่แรงเท่านั้น ทั้งนี้ เฉลี่ยรายได้ต่อคนต่อเดือนประมาณ 5,000 บาท และจะหักเงินเข้ากลุ่มม้วนละ 1 เมตร เพื่อใช้เป็นค่าใช้จ่ายของกลุ่ม

อย่างไรก็ตาม ยังมีแม่บ้านบางคนมีเครื่องทอผ้าติดตั้งไว้ที่บ้านอีกสำหรับไว้เพื่อทอผ้าขาวม้าขาย สร้างรายได้เพิ่มอีกทาง สำหรับผ้าขาวม้าที่ทอขายมีความยาว 2 เมตร กว้าง 90 เซนติเมตร เป็นผ้าฝ้ายชนิดเดียวกับผ้าที่ทอส่งศูนย์ ผ้าขาวม้าขายส่งผืนละ 150 บาท

นอกจากนั้นแล้ว สมาชิกกลุ่มบางคนที่มีฝีมือการตัดเย็บยังต่อยอดด้วยการรับผ้าขาวม้าไปตัดเป็นเป้หรือย่ามใส่ของ ซึ่งผ้าขาวม้า 1 ผืน สามารถตัดเป็นย่ามได้จำนวน 3-4 ใบ (ขึ้นอยู่กับขนาด) แล้วจำหน่ายราคาส่งใบละ 120 บาท จึงทำให้คนทอผ้าขาวม้ามีรายได้อีกทางหนึ่งด้วย

ประธานกลุ่มระบุว่า จุดเด่นของงานผ้าทอผืนของกลุ่มแม่บ้านคือ ใช้ผ้าฝ้าย ทนทาน สีไม่ตก ดังนั้น ลูกค้าที่เคยซื้อไปใช้จะติดใจแล้วสั่งซื้ออีก สำหรับสินค้าของกลุ่มไม่เพียงมีวางขายให้แก่คณะที่เข้ามาเยี่ยมชมเท่านั้น ยังมีพ่อค้ามาซื้อไปขายต่อตามแหล่งท่องเที่ยว อีกทั้งยังรับงานตัดตามออเดอร์

ท่านใดที่สนใจผลิตภัณฑ์ของกลุ่มทอผ้าศิลปาชีพบ้านทหารผ่านศึก ไม่ว่าจะซื้อไปใช้เอง เป็นของฝาก ของขวัญในวาระสำคัญต่างๆ หรือสนใจจะนำไปขาย อีกทั้งยังรับผลิตงานตามออเดอร์ด้วย สอบถามรายละเอียดได้ที่ คุณบุญโชย แสนสุภา โทรศัพท์ (084) 437-9301

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือเทคโนโลยีชาวบ้าน

http://info.matichon.co.th/techno/techno.php?srctag=05113151059&srcday=2016-10-15&search=no

บัญชีชาวบ้าน

วิโรจน์ เฉลิมรัตนา virojch@yahoo.com

ค่าใช้จ่ายกิจการ กับ ค่าใช้จ่ายส่วนตัว

กิจการเจ้าของคนเดียว มักมีปัญหาการนำค่าใช้จ่ายส่วนตัวมาปะปนกับค่าใช้จ่ายของกิจการ ด้วยความที่ไปคิดเอาเอง ทึกทักไปเองว่า เงินในบริษัท ก็คือเงินของเจ้าของ เหมือนกระเป๋าซ้ายกระเป๋าขวา เวลาใดที่ไม่อยากใช้กระเป๋าส่วนตัว ก็ย่อมใช้กระเป๋าบริษัทได้โดยไม่เป็นการผิดกติกา

แต่หากเราคิดกันตามหลักการที่ถูกต้องแล้ว บริษัทเป็นหน่วยธุรกิจที่แยกออกจากส่วนตัวอย่างชัดเจน ค่าใช้จ่ายใดๆ ที่จ่ายจากกิจการ ย่อมต้องเป็นค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจอย่างแท้จริง หากเป็นค่าใช้จ่ายที่จ่ายออกไปเพื่อประโยชน์โดยส่วนตัว แม้จะของเจ้าของกิจการก็ตาม ย่อมถือได้ว่า ไม่เหมาะสม และไม่ควรจ่ายจากบริษัท

ผมเชื่อว่า พูดแบบนี้คงจะกระทบถูกเจ้าของกิจการจำนวนมาก และคงจะมีคำอธิบายตามมาเพื่อสนับสนุนหรือให้เหตุผลว่า ค่าใช้จ่ายที่จ่ายออกไปแล้วดูเหมือนเพื่อประโยชน์เฉพาะบุคคลที่เป็นเจ้าของนั้น อันที่จริงเป็นการอำนวยความสะดวกให้เกิดขึ้นต่อเจ้าของกิจการในการดำเนินกิจการในฐานะฝ่ายบริหาร จะบอกว่าไม่เกี่ยวข้องอย่างที่คุณว่านั้นหาได้ไม่

ลองยกตัวอย่างให้เห็นชัดๆ ดีกว่าครับ

– เจ้าของกิจการจะซื้อรถยนต์ อาจเลือกซื้อในนามบริษัท จะได้นำค่าเสื่อมราคาไปลงเป็นค่าใช้จ่าย

ซื้อรถในนามบริษัท จากนั้น จ่ายค่าน้ำมัน จ่ายค่าซ่อมแซม ค่าบำรุงรักษา ค่าอะไหล่ ก็เบิกจ่ายจากบริษัท แล้วไปลงเป็นค่าใช้จ่าย

– เจ้าของกิจการ (เป็นฝ่ายบริหารควบคู่ไปด้วย) ไปทานข้าว อาจจะนัดลูกค้าหรือเพื่อนไปทานด้วย นำบิลมาเบิกเป็นค่ารับรอง ลงเป็นค่าใช้จ่ายบริษัท

– บริษัทตั้งอยู่บริเวณเดียวกับบ้านเจ้าของ ถมดิน ปรับปรุงสวนและสนามหญ้า จึงว่าจ้างคนทำสวนให้กับบริษัท ลงเป็นส่วนปรับปรุงที่ดิน หรือค่าใช้จ่าย

– เจ้าของซื้อไวน์ เบิกบิลบริษัท เอาไปลงเป็นค่าใช้จ่าย

– เทศกาลปีใหม่ ตรุษจีน คริสต์มาส ซื้อของขวัญให้กับผู้มีอุปการะ ซื้อในนามบริษัท

– เจ้าของเดินทางไปต่างประเทศ ซื้อตั๋วเครื่องบิน ค่าที่พักโรงแรม ในนามบริษัท และอื่นๆ อีกมากมาย…ฯลฯ

จะเห็นว่า ค่าใช้จ่ายที่กล่าวมานี้ เอาเข้าจริงๆ มันก็ดูก้ำกึ่ง หรือพอถูไถ จะบอกว่าเป็นค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวข้องกับการทำธุรกิจ ฝ่ายบริหารต้องสร้างเครือข่าย คอนเนคชั่น ต้องเดินทางไปดูงาน ติดต่อสั่งซื้อสินค้า ไปดูโรงงานผู้ผลิตวัตถุดิบที่บริษัทต้องสั่งซื้อ ต้องเดินทางใช้รถในการไปประชุมพบปะคู่ค้าไม่ว่าจะเป็นลูกค้า หรือซัพพลายเออร์ การซ่อมแซมปรับปรุงสถานที่ก็เป็นส่วนสำคัญที่ทำให้บริเวณบริษัทดูสวยงาม เจริญหูเจริญตา น่าทำงานสำหรับพนักงาน

ในทางปฏิบัติ บริษัทคงต้องทำให้เกิดความชัดเจนว่า อะไรเป็นค่าใช้จ่ายบริษัท อะไรเป็นค่าใช้จ่ายส่วนตัว วิธีการที่มักใช้ปฏิบัติกันให้เกิดความชัดเจน คือ เวลาเดินทางไปต่างประเทศ จะต้องมีกำหนดการนัดหมาย รายชื่อบุคคล และบริษัทที่เดินทางไปพบ วาระหรือเรื่องที่นัดหมายพูดคุย ตารางการเดินทาง (itinerary) ผู้ร่วมเดินทาง (ซึ่งควรจะเป็นพนักงานบริษัท) ข้อมูลเหล่านี้จะช่วยให้เกิดความชัดเจน และตัดปัญหาที่จะเกิดขึ้นได้

นอกจากเรื่องความถูกต้องเหมาะสม ซึ่งพอเอาเข้าจริงๆ ผู้คนส่วนมากมักจะละเลยไม่สนใจ (เนื่องจากนักบัญชีอาจจะขัดไม่ทำตามคำสั่งเจ้าของกิจการไม่ได้) แต่ประเด็นเหล่านี้ ก็เป็นเรื่องซึ่งหน่วยงานจัดเก็บภาษีของรัฐทราบดี เพราะหากเราไปดูกฎหมายภาษีอากร จะมีเงื่อนไขการนำค่าใช้จ่ายมาบันทึกในบริษัท ในประเด็นข้างต้นแทบทุกเรื่อง ซึ่งเงื่อนไขที่กรมสรรพากรกำหนดก็มีออกมาเพื่อเป็นการป้องกันไม่ให้กิจการนำค่าใช้จ่ายส่วนตัวมาปะปนกับค่าใช้จ่ายของกิจการนั่นเอง

บริษัทจ่ายเงินซื้อรถยนต์นั่งสำหรับผู้บริหาร

การปฏิบัติทางบัญชีโดยทั่วไปในความเป็นจริง ก็ค่อนข้างพูดยากว่าจะยอมให้บันทึกเป็นสินทรัพย์ของกิจการหรือไม่ โดยส่วนใหญ่ทั้งนักบัญชีและผู้สอบบัญชีก็มักจะไม่ขัดข้องที่กิจการจะบันทึกเป็นสินทรัพย์ แล้วตัดค่าเสื่อมราคาตามอายุการใช้งาน อย่างไรก็ตาม กรมสรรพากรมีเงื่อนไขออกมาเป็นกฎหมายภาษีอากรว่า รถยนต์นั่งที่เรียกว่า รถเก๋ง กรมสรรพากรอนุญาตให้นำไปคำนวณค่าเสื่อมราคาได้จากราคาทุนของสินทรัพย์ในส่วนที่ไม่เกิน 1,000,000 บาท

สมมติว่า ผู้บริหารซื้อรถยนต์ราคา 4,000,000 บาท ตามบัญชีคิดค่าเสื่อมราคาตามอายุการใช้งานโดยประมาณ 5 ปี เท่ากับ กิจการจะมีค่าเสื่อมราคา ปีละ 800,000 บาท (ทางบัญชี) แต่ในการคำนวณภาษีเงินได้ จะถือว่ามีค่าเสื่อมราคาเพียง 200,000 บาท หากอัตราภาษี 20% เท่ากับว่าทางภาษีจะต้องเสียภาษีเพิ่มจากตัวเลขทางบัญชี 120,000 บาท ต่อปี (600,000 x 20%) กิจการจะบันทึกบัญชีก็บันทึกไป แต่เวลาคำนวณภาษีเงินได้ ต้องนำตัวเลขมาปรับปรุงที่เรียกกันว่า “บวกกลับทางภาษี”

ค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวข้องกับรถยนต์นั่ง

ประเด็นต่อเนื่องกันมา คือ เมื่อกิจการซื้อรถยนต์ จะเกิดค่าซ่อมแซม ค่าเปลี่ยนอะไหล่อุปกรณ์ต่างๆ คำถามตามมาก็คือ จะถือว่าค่าซ่อมแซมเหล่านี้เป็นค่าใช้จ่ายของบริษัทได้หรือไม่

กรมสรรพากรก็คงมองแล้วว่า หากจะห้ามไปเสียทั้งหมดก็คงถูกผู้เสียภาษีบ่น เลยผ่อนๆ ให้ว่า หากเป็นค่าซ่อมรถยนต์ของบริษัทให้ถือเป็นค่าใช้จ่ายได้ ในจำนวนเงินตามสมควร กล่าวคือ ค่าซ่อมไม่เกินเลยและสมเหตุสมผล อย่างไรก็ตาม ในค่าซ่อมนั้นหากมีภาษีมูลค่าเพิ่มรวมอยู่ ภาษีซื้อจากการซ่อมรถ ไม่ให้นำมาถือเป็นภาษีซื้อที่จะนำไปหักกับภาษีขาย แต่ให้ถือรวมเป็นส่วนหนึ่งของค่าใช้จ่าย

ค่ารับรอง

การดำเนินธุรกิจ ในบางครั้งมีการนัดหมายลูกค้าเพื่อพูดคุย เพื่อให้เกิดข้อตกลงซื้อขายทางธุรกิจ หรือเจรจาต่อรองทางธุรกิจนอกสถานที่ ตามโรงแรม ภัตตาคาร ร้านอาหาร ร้านกาแฟ มีการจ่ายเงินค่าอาหาร เครื่องดื่ม ค่าใช้จ่ายเหล่านี้ถือเป็นค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวเนื่องโดยตรงกับธุรกิจ นำมาลงเป็นค่าใช้จ่ายได้ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากโดยลักษณะของค่าใช้จ่ายเหล่านี้ มีลักษณะที่พิสูจน์ได้ยากว่า เป็นการเลี้ยงรับรองลูกค้า หรือเป็นค่าใช้จ่ายส่วนตัว จึงมีการกำหนดเพดานเอาไว้ชัดเจนว่า นำมาถือเป็นค่าใช้จ่ายได้ไม่เกิน 0.3% ของรายได้รวม หรือทุนชำระแล้ว แล้วแต่ตัวใดจะมากกว่า

ยกตัวอย่างเช่น กิจการมีทุนชำระแล้ว 10 ล้านบาท รายได้รวม 100 ล้านบาท กิจการจะมีค่ารับรองได้ไม่เกิน 0.3% ของ 100 ล้านบาท = 300,000 บาท บริษัทจะบันทึกค่ารับรองได้ไม่เกิน 300,000 บาท แปลว่า หากค่ารับรองตามจริงเท่ากับ 250,000 บาท กิจการจะรับรู้ค่ารับรองทางภาษีได้ 250,000 บาท (ไม่ใช่เต็มเพดาน 300,000 บาท)

ในการปฏิบัติเรื่องเอกสารหลักฐานสำหรับค่ารับรองนี้ กิจการยังต้องจัดทำรายงานการจ่ายค่ารับรอง โดยต้องระบุว่า ให้การรับรองใคร เพื่อวัตถุประสงค์ทางธุรกิจในเรื่องใด ผู้ได้รับการรับรองคือใคร (ควรจะเป็นลูกค้า) เป็นการเพิ่มเติมอีกด้วย

ค่าน้ำมัน ค่าทางด่วน ค่าเดินทาง

โดยวิธีปฏิบัติ กิจการจะกำหนดนโยบายการเบิกค่าเดินทางจากบริษัทว่า กรณีใดบ้างที่สามารถเบิกจากบริษัทได้ บางแห่งมีการให้ค่าน้ำมันโดยนำบิลน้ำมันมาเบิก ในเรื่องนี้ มีอยู่สองแนว คือ หนึ่ง เบิกตามบิลที่จ่ายจริง และสอง ให้เป็นลักษณะเบี้ยเลี้ยงค่าน้ำมัน ด้วยจำนวนเงินที่แน่นอนตายตัว เช่น 5,000 บาท เป็นต้น กรมสรรพากรจะดูจากการกำหนดนโยบายไว้ชัดเจนเป็นสำคัญ อย่างไรก็ตาม กรณีให้เป็นจำนวนเงินตายตัว พนักงานจะต้องถือเป็นเงินได้นำไปคำนวณเพื่อเสียภาษีบุคคลด้วย ในความเป็นจริง จึงมีบริษัทที่ใช้วิธีให้เบิกตามบิล แต่ให้ไม่เกิน 5,000 บาท กลายเป็นลูกผสม ซึ่งถ้าถือปฏิบัติอย่างเคร่งครัด อาจถูกตีความว่า บริษัทให้เป็นจำนวนเงินแน่นอน พนักงานต้องนำมาเสียภาษีอยู่ดี เรื่องนี้ในทางปฏิบัติจึงมีปัญหาพอสมควร

ค่าใช้จ่ายที่มีลักษณะเป็นค่าใช้จ่ายส่วนตัว

ค่าใช้จ่ายที่โดยลักษณะแล้วโน้มเอียงไปในทางที่เป็นค่าใช้จ่ายส่วนตัว กรมสรรพากรจะถือเป็น “ค่าใช้จ่ายต้องห้าม” แม้จะบันทึกบัญชีเป็นค่าใช้จ่ายก็ต้องนำมาปรับปรุงทางภาษี

ค่าใช้จ่ายที่บริษัทไม่สามารถนำมาใช้เป็นค่าใช้จ่ายทางภาษีมีหลายตัว ไม่สามารถบรรยายได้หมดในบทความนี้ หากสนใจ สามารถหาอ่านในประมวลรัษฎากร มาตรา 65 ตรี เงื่อนไขในกฎหมายจะพูดถึงค่าใช้จ่ายที่มีลักษณะก้ำกึ่งอย่างที่กล่าวมาข้างต้น ครบเกือบทุกกรณี หากมีโอกาสจะนำมากล่าวถึงเพิ่มเติมให้ทราบ ถ้ามีผู้อ่านสนใจ (เขียนมาบอกว่าสนใจด้วยนะครับ)

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือเทคโนโลยีชาวบ้าน

http://info.matichon.co.th/techno/techno.php?srctag=05115151059&srcday=2016-10-15&search=no

ของใช้ชาวบ้าน

สัจภูมิ ละออ

คราดหอยตลับ

หอยตลับ มีชุกชุมในอ่าว ก. ไก่ ชาวอำเภอเมือง จังหวัดสมุทรสงคราม และอำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี ไม่น้อยยึดอาชีพหาหอยตลับขาย

หอยตลับ เรียกชื่อต่างกันไปตามแต่ละท้องถิ่น เช่น หอยหวาน หอยตลับลาย หอยตลับขาว ลักษณะของหอยตลับ ชื่อก็บอกอยู่แล้วว่า รูปเหมือนตลับ เปลือกสีลาย พื้นสีขาว หน้าตาสวยงามไม่น้อย นำไปประกอบอาหารก็อร่อยไม่เบา

แต่ก่อนจะได้กินหอยตลับต้องเลี้ยง หรือไม่ก็ออกหาตามโคลนเลนริมทะเลก่อน

ริมทะเลที่มีหอยตลับ เช่น ริมทะเลในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ตราด ชลบุรี ชุมพร เพชรบุรี ระยอง สมุทรสงคราม และจันทบุรี เป็นต้น

อาชีพหาหอยตลับต้องมีเครื่องมือ เรียกว่า คราดหอยตลับ รูปทรงคล้ายคราดของชาวบ้าน แต่รายละเอียดต่างกัน ด้ามมีทั้งสั้นและยาว ตัวคราดไม่ได้เป็นเงี่ยงเหมือนคราดทั่วไป แต่มีแผ่นโลหะคล้ายๆ ใบมีด สำหรับใช้ครูดแทน

เครื่องมือของใช้ใดๆ ก็ตาม ย่อมตอบสนองต่องาน การคิดค้นเครื่องมือมาใช้ ล้วนมีความประสงค์เพื่อช่วยให้การทำงานสะดวกและรวดเร็วขึ้น อย่างมนุษย์เราเมื่อหลายพันปีมาแล้ว คิดทำล้อเลื่อนได้

แรกๆ คนที่คิดทำล้อเลื่อนได้นั้น ท่านคงไม่ได้นึกหรอกว่า จะต้องมาเป็นรถหรู ราคาแพง และคงยังคิดไม่ออกว่า ล้อเลื่อนที่ทำด้วยไม้ เพื่อใช้บรรทุกพืชผลการเกษตรหรือบรรทุกของเล็กๆ น้อยๆ เหล่านั้น จะกลายมาเป็นนวัตกรรมยิ่งใหญ่ สามารถเชื่อมโลกให้เข้าหากันได้อย่างทุกวันนี้

เครื่องมือคราดหอยตลับ ทำมาจากเหล็กหรือไม่ก็อะลูมิเนียม ด้านหน้ามีเหล็กยื่นออกมา ลักษณะคล้ายไม้บรรทัด ไว้สำหรับครูดโคลนเลน ตัวครูดจะยื่นออกมาจากตัวคราด ประมาณ 4 นิ้ว ส่วนด้านหลังที่ตัวคราดยื่นออกมา มีความกว้างเท่ากัน และมีด้ามเชื่อมต่อสำหรับจับถือ ด้ามนี้มีสองขนาดคือ ขนาดยาวสำหรับเดินครูดหา และขนาดสั้นสำหรับนั่งยองๆ ครูดหา

การใช้งาน เราชาวบ้านเดินลงไปบริเวณโคลนเลนที่มีหอยตลับอยู่ เมื่อถึงถิ่นฐานแล้ว เราก็ใช้คราดครูดไปตามโคลนเลน ลักษณะการครูด เราดึงคราดเข้ามาหาตัว ทำไปเรื่อยๆ ไม่นานหอยตลับที่แฝงตัวอยู่ในโคลนเลนก็จะโผล่ออกมา คราวนี้เราก็จับตามอัธยาศัย

ชาวบ้านจับหอยตลับกันตอนไหน คำตอบคือ เมื่อน้ำทะเลลง ไม่ใช่ “น้ำลง น้ำลงเมื่อเดือนยี่ น้ำแห้งปีนี้…” อย่างเนื้อเพลงลูกทุ่ง แต่เป็นน้ำทะเลลงตามธรรมชาติในแต่ละวัน เมื่อน้ำทะเลขึ้นมา ประดากุ้ง หอย ปู ปลา ก็จะออกมาหากินตามริมฝั่ง เมื่อน้ำลดระดับลง บรรดาปลาเล็กปลาน้อยก็ว่ายลงทะเลตามน้ำไป แต่หอยไม่ได้ตามปลาลงไปด้วย คุณหอยเธอคุดอยู่ในโคลนเลน เพื่อรอให้น้ำทะเลขึ้นมาใหม่ จะได้ออกหากิน

แต่อนิจจา กว่าน้ำทะเลจะขึ้นมา เราชาวบ้านก็พากันคว้า คราดหอยตลับ ออกไปเดินตามโคลนเลน แล้วครูดหาเอามาประกอบอาหารกันอร่อยปาก ส่วนมืออาชีพก็หาเอาไปขาย

หอยตลับจะอยู่ในโคลนเลน มันอยู่นิ่งๆ ไม่ได้รอให้เราจับ แต่มันอยู่และหากินตามประสาของมัน

ชาวอำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี และบางอำเภอในจังหวัดสมุทรสงคราม นอกจากหาหอยตลับขายแล้ว บางครอบครัวยังยึดอาชีพเลี้ยงหอยตลับด้วย การเลี้ยงหอยตลับของชาวบ้าน ดูเหมือนไม่ต้องลงทุนมาก แต่เอาเข้าจริงก็ไม่น้อยเหมือนกัน

การลงหอยแต่ละครั้ง ไหนจะค่าพันธุ์ ค่าอาหาร ค่าเสียเวลาไปดูแล และอื่นๆ ตามมาอีกไม่น้อย บางคราวโชคไม่ดีหอยเป็นโรคขึ้นมา ทุนที่ลงไปก็อันตรธาน

การเลี้ยงหอยตลับ ต้องหาพันธุ์ตัวเล็กๆ มาก่อน จากนั้นหาที่เลี้ยง ก็ไม่ต้องอื่นไกล ทะเลไทยของเรานั่นเอง หย่อมย่านที่เพาะเลี้ยงได้สังเกตง่ายๆ ก็คือ แหล่งที่มีหอยตลับอาศัยอยู่ตามธรรมชาติ เพราะสภาพน้ำ ดิน ฟ้า อากาศเหมาะสม

ดังนั้น จึงไม่แปลกที่จังหวัดที่เลี้ยงหอยตลับเป็นจังหวัดในชายทะเล โดยเฉพาะอย่างยิ่งในอ่าวไทย หรือบริเวณที่นักวิชาการไทยเรียกว่า อ่าว ก. ไก่ นั่นเอง

กว่าจะได้กินหอยหวาน ถ้าเราไม่เลี้ยงหอยเอง ก็ต้องใช้คราดหอยหามาปรุงอาหาร ชีวิตคนเราถ้าไม่เกิดมาบนกองเงินกองทอง ไม่ทำหรือจะมีกิน

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือเทคโนโลยีชาวบ้าน

http://info.matichon.co.th/techno/techno.php?srctag=05117151059&srcday=2016-10-15&search=no

แปลกที่ชื่อ แต่ฉันคือต้นไม้

“เมย์วิสาข์”

ต้นสำมะงา ขจัดผด ผื่น คัน ร่วมกันสัมมนา…เรื่องสำมะงา

ชื่อวิทยาศาสตร์ Clerodendrum inerme (L.) Gaertn.

ชื่อวงศ์ Labiatae (Lamiaceae)

ชื่ออื่นๆ สำปันงา (สตูล) สัมเนรา (ระนอง) เขี้ยวงู (ประจวบคีรีขันธ์) สักขรีย่าน (ชุมพร) สำมะลีงา (ภาคกลาง) สำลีงา สามพันหวา (ฉะเชิงเทรา) คนจีนเรียก เช่าอึ้งเต็ง

หนูถูกเรียกหลายชื่อจนสับสนไปหมด แต่ก็มีความสุขทุกครั้งถ้าใครเรียกหนูว่า สำปันงา หรือ สำลีงา เพราะฟังดูเป็นสาวทอมๆ แก่นๆ ดี เหมือนเนื้อไม้เถาเลื้อยได้แต่แข็งแกร่ง แม้ว่าหนูเป็นพืชพื้นบ้าน แต่ก็พบหนูได้ยาก จนใครๆ เขาพูดว่าหนูเป็นพืชสมุนไพรหายาก ซ้ำยังเป็นไม้กึ่งรอเลื้อย มีญาติหนูที่อายุมาก เขาเลื้อยขึ้นนั่งร้าน แล้วยังพาดไปยังต้นไม้อื่นๆ ได้ตั้งหลายเมตร แต่ถ้าอยู่ตามป่าละเมาะริมทะเลจะพบหนูเป็นลักษณะไม้พุ่ม สูงได้ 2-3 เมตร

หนูมีใบเดี่ยวสีเขียวสด รูปไข่ หรือรูปหอก โคนใบมน เรียงตรงข้าม และแผ่นใบด้านล่างมีขนนุ่มๆ แต่ก้านใบออกแดง หรืออมม่วง เคยมีหนุ่มๆ มาขยี้ใบหนูแล้วดมดู บอกว่าเหม็นเขียว จึงพากันรังเกียจกลิ่นใบตัวหนู สิ่งที่หนูคิดอยากจะอวดมากๆ คือดอก เพราะมั่นใจว่าสวย ตรงที่มีดอกเป็นช่อตามซอกใบ บานแล้วเห็นกลีบดอก 5 กลีบ สีขาวได้รูป ไม่เล็กไม่ใหญ่เกินไป และตรงกลางดอกที่มีเกสรสีม่วงยื่นออกมาเกือบ 2 นิ้ว ม้วนยอดเกสรสวยงามเป็นจุดเด่นสุดๆ พลิ้วไกวตามลมเพราะก้านเกสรอ่อนๆ เล็กกว่าไม้จิ้มฟันซะอีก หนูออกลูกเป็นผลเดี่ยวตามเถา สีเขียวสด เล็กกว่าปลายนิ้วชี้ มีเปลือกหุ้มเป็น 4 พู มีเมล็ดข้างในแก่แล้วพูก็แตกปริ

สรรพคุณของหนูไม่อยากจะคุยให้หนุ่มๆ สะเทือนใจ เพราะทั้งราก ทั้งใบ เป็นยาขม เหมือนเพลง “รักเหมือนยาขม” โดยเฉพาะชายหนุ่มที่มักมีกลาก เกลื้อน ผด ผื่น คัน ตามร่างกาย ถ้าเอาใบสดขยี้ทาก็หาย แต่ถ้าไม่ชอบกลิ่นแล้วก็ตำใบสดผสมเหล้าลบกลิ่น ถู ทาแก้คัน แก้ฝี น้ำเหลือง ทนแสบเอาหน่อย หรือเอาต้มน้ำอาบก็ได้ รักษาได้ทั่วตัว หรือชอบแบบตากแห้ง ทำเป็นผงบดโรยแผลก็ดี แต่อย่าเคี้ยวใบของหนูนะ มีพิษมากกว่ารากเสียอีก ห้ามรับประทานน่ะ ขอบอก

สำหรับรากมีรสเย็น ขม แต่ต้มน้ำดื่มแก้หวัดได้ แก้ตับ ม้ามโตอักเสบ บางคนกินแก้ไข้ หรือต้มเคี่ยวน้ำมันพืชเป็นยาถูนวด แก้ปวดข้อกล้ามเนื้อ

หนูไม่เรื่องมาก อยู่ที่ชื้นแฉะได้แถมยังสู้แดดได้ดี อยากให้หนูอยู่ที่บ้านด้วยก็เพาะเมล็ดหรือตัดกิ่งปักชำ เพียงเดือนเดียวก็ใช้ให้หนู ถู ทา นวด ดูดหนอง ฝี ขยี้กลาก เกลื้อน หนูยินดีทำ ขออย่ารังเกียจว่าหนูเหม็นเขียวอย่างเดียวก็พอค่ะ!

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือเทคโนโลยีชาวบ้าน

http://info.matichon.co.th/techno/techno.php?srctag=05120151059&srcday=2016-10-15&search=no

ครัวชาวบ้าน

ยังไงขอให้พิจารณาถึงความปลอดภัยของการกิน ผักดอง ไว้บ้างก็ดี ก่อนเลือกซื้อควรสังเกตและเลือกซื้อจากร้านค้าที่เชื่อถือได้ และสำคัญที่สุด ไม่ควรกินบ่อยๆ เป็นประจำ อาจกินได้บ้างเป็นครั้งคราว และกินในปริมาณที่ไม่มากจนเกินไป เพราะไม่เช่นนั้น อาจส่งผลร้ายต่อสุขภาพของท่านได้อย่างมหาศาลเลยทีเดียว

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือเทคโนโลยีชาวบ้าน

http://info.matichon.co.th/techno/techno.php?srctag=05122151059&srcday=2016-10-15&search=no

เขียว สวย หอม กินได้

แพรจารุ ไชยวงษ์แก้ว

เทศกาลเดือนสิบ ทำขนมเสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่ม ไปให้ตายาย

ขนมเป็นเสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่มให้ตายาย ในความหมายตายายคือความยิ่งใหญ่ เป็นบรรพบุรุษผู้ล่วงลับไปแล้ว ขนมเสื้อผ้าถักทอด้วยแป้งเป็นเส้นเป็นสายให้เหลืองอร่ามเหมือนผ้าไหม เรียกว่า ขนมลา

ขนมสำหรับตายายมีหลายอย่าง ไม่ใช่แต่ขนมเสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่มเท่านั้น มีขนมแทนเงิน ขนมเครื่องประดับ ขนมการละเล่น ขนมเรือ ขนมไม้ถ่อหรือไม้พาย ทั้งหมดเป็นปัจจัยในการดำรงชีวิต มีเสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่ม เรือสำหรับเดินทาง เงินใช้จ่าย เครื่องประดับ และการละเล่น สังเกตว่าไม่มียารักษาโรคเข้าใจว่าบรรพบุรุษของเราเมื่อก่อนไม่ต้องใช้ยา พวกเขาอาจจะแข็งแรงหรือยาเป็นสิ่งที่หาได้ตามป่า ทุกคนปรุงยากินเองได้ โดยใช้สมุนไพรรักษาโรค แต่ต่อไปบรรพบุรุษยุคใหม่ลูกหลานอาจจะต้องมีขนมที่เป็นยาไปให้ด้วย

แต่สิ่งที่สำคัญเหนืออื่นใด สำหรับฉันคิดว่า ทั้งหมดเป็นสิ่งแทนความรู้สึก ที่เป็นความรัก ที่ความตายไม่อาจพรากความผูกพันไปได้ ผู้คนจึงมีพิธีกรรมที่เชื่อว่าส่งผ่านไปได้

ขนมลาทำคนเดียวไม่ได้ต้องใช้ผู้ช่วยทำอย่างน้อยสองคน มีขั้นตอนการที่ละเอียดอ่อน ความพิถีพิถันสูงเรียกว่าเป็นงานที่ใช้ความเป็นศิลปะเลยแหละ

ขนมปัจจัยของตายายทำในช่วงเทศกาลเดือนสิบทุกปี ในปีนี้วันขึ้นสิบห้าค่ำ ปีนี้ตรงกับวันที่ 1 ตุลาคม ที่ผ่านมา บ้านพี่สาวคนโตทำขนมพอง สำหรับเป็นเรือ ขนมกรุ๊ป และขนมดีซำ กลมๆ เป็นรูปสำหรับแทนเงิน ขนมไข่ปลายาวๆ รีๆ สำหรับเป็นเครื่องประดับเหมือนตุ้มหู แต่ไม่ได้ทำขนมลา ปีนี้เธอสูงวัยแล้ว และไม่มีผู้ช่วย ดังนั้น ขนมลานั้นจะซื้อเอา

เพื่อนรุ่นพี่บอกว่า ที่หมู่บ้านทาบทอง ในอำเภอเชียรใหญ่ จังหวัดนครศรีธรรมราช ในเชียรใหญ่มีหมู่บ้านที่ทำขนมลาขายในช่วงเทศกาลเดือนสิบกันเกือบทุกหมู่บ้าน แต่มีการทำแบบโบราณอยู่ไม่มากนัก นั่นคือการหมักข้าวสารด้วยใบคุระ เป็นภูมิปัญญาดั้งเดิมของชุมชน หมักด้วยใบคุระสองคืนจะได้ข้าวหมักอย่างดี เรียกว่าขึ้นกำลังดี คล้ายๆ กับการทำยีสต์ใส่แป้งหมัก แต่นี้หมักกับข้าวสารก่อนเอาไปโม่ และยังใช้แบบใส่ผ้าห้อยเอาไว้ให้สะเด็ดน้ำ

การทำเสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่มหรือขนมลาแบบโบราณนั้นต้องพิถีพิถัน คุณเกษม คนทำแป้งบอกว่า เขาเริ่มจากเลือกข้าวสาร โดยใช้ข้าวเจ้าผสมข้าวเหนียว ข้าวสารสิบส่วน ข้าวเหนียวหนึ่งส่วน ล้างและหมักด้วยใบคุระสองคืนและก็เอาใบคุระออก ล้างให้สะอาดอีกครั้งและเอาไปโม่ กรอง แล้วเอาไปทำลูกแป้ง การเอาไปทำลูกคือเอาแป้งใส่ผ้าผูกห้อยให้สะเด็ดน้ำเหลือแต่แป้งแข็งๆ เมื่อได้แป้งแล้วเอามาผสมกับน้ำผึ้งจาก โดยไม่ใช้น้ำเลย ผสมให้เหนียวข้นแบบหนืดกำลังดี ไม่ข้นเกินหรือเหลวเกินไป

เครื่องมืออีกอย่างหนึ่งที่สำคัญมากคือ กระป๋องเจาะรูถี่ๆ แบบละเอียดยิบ เพื่อเอาแป้งใส่ลงไปสำหรับโรยลงไปในกระทะโรยแป้งเหมือนถักทอผ้า โรยบางๆ อย่างละเอียดลงในกระทะที่ทาน้ำมัน คนหนึ่งโรยอย่างเดียว อีกคนคอยเขี่ยขึ้นมาเป็นแผ่นๆ ใช้ไม้ยาวๆ จะได้ขนมผืนผ้าหนึ่งผืน กว่าจะได้หนึ่งกิโลก็เป็นร้อยผืนทีเดียว

บ้านนี้ทำเป็นงานของครอบครัว คุณเกษม ชูทอง สามีเป็นคนทำแป้ง ส่วน คุณวาสนา ภรรยาเป็นคนโรยแป้ง ลงในกระทะ ลูกสาวก็คอยดูไฟ

“ต้องทาไข่สลับด้วย กันติดกระทะ”

“มีวิธีการเยอะ เส้นสวยไม่สวยอยู่ที่รูที่เจาะก้นกระป๋องใช่ไหม”

“แป้งด้วย แป้งต้องพอดี น้ำผึ้งจากกับแป้งเท่ากัน ไม่เติมน้ำเลย” น้ำผึ้งจากก็คือ น้ำหวานจากต้นจากนั่นเอง

คุณวาสนา บอกว่า เธอทำตั้งแต่เด็ก ช่วยแม่ทำมาเรื่อยๆ จนอายุ 14 ปี ก็เริ่มทำเองได้ เมื่อถามลูกสาวของแกว่าทำเป็นไหม เธอบอกว่ายังไม่เคยทำ ช่วยอย่างอื่นแต่ยังไม่เคยโรยแป้ง ตอนนี้เธอช่วยดูไฟ

คุณเกษม บอกว่า ต้องสะอาด บ้านเขาไม่เลี้ยงแมว หมา และไก่ เพราะทำขนมลา ทุกพื้นที่ของบ้านต้องใช้ทำขนมหมด เครื่องโม่แป้งอยู่บนบ้านส่วนหน้า ลูกแป้งที่ห้อยอยู่บนคานที่บ้านเล็ก ขนมลาที่ทำแล้วเอาวางบนห้องโถง และรอจัดใส่ถุงให้ลูกค้า ดูจากสมุดสั่งจองยาวเหยียด

“ปีนี้ทำเท่าไร”

“ทำสิบสองกระสอบข้าวสาร ยังไม่พอคนสั่ง” คุณวาสนาบอก นับว่าน่าทำมาก ปีละครั้งทำขนมลาครั้งหนึ่ง ส่วนช่วงอื่นก็ปลูกพริก ปลูกผักไป

วันนี้พวกเราได้กินแต่หน้าเตาเท่านั้น ไม่ได้เอากลับมาเพราะมีเจ้าของจองหมดแล้ว เป็นขนมลาที่อร่อยจริงๆ นุ่มและหอมแป้งหมัก ปีหน้าต้องสั่งจองแต่เนิ่นๆ หรือไม่ก็ฝึกทำไปเลย ฉันลองฝึกโรยดูเส้นยังไม่สวยพอ ต้องฝึกอีกสักร้อยครั้ง ขนมลาของบ้านคุณวาสนาราคากิโลละ 160 บาท

เดี๋ยวนี้ขนมลาแป้งหมักแบบโบราณทำกันน้อย ส่วนใหญ่จะทำแป้งซื้อเป็นถุงๆ เอามาละลายน้ำตาล ซึ่งจะไม่นิ่มเท่าแป้งหมักและไม่มีกลิ่นรสชาติแบบเดิมๆ ซึ่งจะนุ่มหวานและออกเปรี้ยวปลายลิ้นนิดๆ จากแป้งหมักและน้ำผึ้งจาก

เมื่อได้ขนมสัญลักษณ์แล้วเราก็เอามาจัดวาง เรียกว่าการหมหรับหรือการจัดหรับ เอาขนมต่างๆ วางลงและเอาขนมลาคลุม ส่วนใหญ่จะเป็นรูปเจดีย์ยอดแหลมหรือจะจัดเป็นรูปอะไรก็ได้ พร้อมกับพิธีบังสุกุลให้กับบรรพบุรุษที่ล่วงลับไปแล้ว ให้มารับเอาส่วนบุญส่วนกุศลไป มีความเชื่อว่าพวกเขาจะมารับส่วนบุญส่วนกุศลไป ถ้าใครไม่ทำบุญบรรพบุรุษจะคอย

ทำบุญแล้วก็กินกัน นั่งกินข้าวกันที่ลานวัดร่วมกับพี่ๆ น้องๆ ญาติสนิท สมัยเมื่อฉันยังเยาว์ขนมเดือนสิบมีค่ามีความหมายมาก จะทำเยอะๆ เก็บใส่ปี๊บเอาไว้กินได้หลายเดือน โดยเฉพาะขนมพองกับขนมลา

ขนมพองนี้ต้องเก็บให้ดีให้กรอบนาน เป็นอาหารของเด็กๆ เลย เพราะเมื่อก่อนไม่มีขนมขบเคี้ยวขายเหมือนเดี๋ยวนี้ และหลังจากผ่านเดือนสิบก็จะเข้าสู่ช่วงฤดูฝน ทางใต้ฝนจะตกชุกมาก ถึงฤดูน้ำหลากเดือนสิบสองการสัญจรไม่สะดวกต้องเตรียมอาหารเอาไว้กิน ขนมเดือนสิบก็เป็นอาหารอย่างหนึ่งสำหรับไว้กินช่วงเดือนสิบสอง ซึ่งมาถึงวันนี้ทุกอย่างสะดวกสบายขึ้น มีร้านสะดวกซื้อตามหัวมุมถนน มีอาหารกินเล่นมากมาย เด็กๆ ไม่ได้สนใจขนมเดือนสิบ กินกันพอเป็นพิธีความเชื่อ ทำบุญเสร็จก็จบกันไป มีขนมลานั่นแหละที่ได้รับความนิยมอยู่บ้าง มีการทำเป็นขนมลาอับน้ำตาล ขนมลากรอบ ลาม้วน กินกันต่อ และเป็นของฝากได้ด้วย

ใครสนใจลองพัฒนาผลิตภัณฑ์เป็นของฝากได้นะคะ ลองฝึกโรยดู ทำแบบโบราณตามสูตรของคุณวาสนาเลยค่ะ

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือเทคโนโลยีชาวบ้าน

http://info.matichon.co.th/techno/techno.php?srctag=05125151059&srcday=2016-10-15&search=no

วิถีชาวบ้าน

อาจินต์ ศิริวรรณ

ประวัติศาสตร์

มีคนกล่าวว่า “รู้ประวัติศาสตร์ เพื่อรู้อดีต เพื่อเข้าใจอนาคต” เป็นประโยคที่ติดหูมานาน แต่ไม่รู้ว่าประโยคนี้มาจากปากของใคร และใครเป็นคนบอกต่อ

เมื่อได้อ่านหนังสือประวัติศาสตร์ หลายๆ เล่ม ก็เห็นคล้อยไปกับประโยคนี้

หลายเรื่องที่เคยเกิดขึ้นในอดีต มันหมุนย้อนกลับมาซ้ำๆ อยู่เหมือนเดิม เพียงแต่ต่างกัน ที่เวลา และผู้คน

จึงมีประโยคว่า “ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย”

นักประวัติศาสตร์ทุกท่าน ต่างสืบค้นอดีต เพื่อหาคำตอบที่สะท้อนข้อเท็จจริงจากอดีตให้ได้ถูกต้องมากที่สุด จากหลักฐานที่ปรากฏ

แต่ในความเป็นจริง ไม่มีนักประวัติศาสตร์ท่านไหน สามารถบอกได้ว่าข้อเท็จจริงที่ถูกต้องที่สุดคืออะไร

นักประวัติศาสตร์แต่ละท่าน ต่างท่านต่างมีกระบวนการการศึกษา และการใช้เหตุผลในการสืบค้นความจริง ความถูกต้องของหลักฐาน

ประวัติศาสตร์ ไม่ใช่นิยาย ไม่ใช่ตำนาน หรือเรื่องบอกเล่าต่อๆ กันมา ที่เลื่อนลอยแต่ประวัติศาสตร์ต้องมีหลักฐานอ้างอิง

ยังมีอยู่อีกประโยคหนึ่งว่า “ผู้ชนะเป็นผู้เขียนประวัติศาสตร์” ตามที่ได้อ่าน และเรียนรู้

คนเขียนประวัติศาสตร์ ไม่ใช่ผู้ชนะเสมอไป

“ผู้ชนะเป็นผู้เขียนประวัติศาสตร์” ประโยคนี้ คนที่พูดน่าจะมีอคติกับประวัติศาสตร์ เพราะประวัติศาสตร์ ไม่ได้บันทึกจากคนๆ เดียว ต้องอ่าน ต้องเรียนรู้ จากนักประวัติศาสตร์จากหลายๆ ท่าน หลายๆ สำนัก

ครั้งอยู่ชั้นประถมศึกษา ตอนสมัยเรียนวิชาประวัติศาสตร์ เล่มแรกๆ ในตำราเรียน ของกระทรวงศึกษาธิการ

ด้วยเทคนิคการสอนของคุณครู ที่ท่านสอนด้วยลีลาเหมือนการเล่านิทาน มีอารมณ์ร่วมไปกับเนื้อหาในวิชาที่ท่านสอน ทำให้กลายเป็นคนชอบอ่าน ชอบจะเรียนรู้ประวัติศาสตร์ ทั้งในตำราเรียนและนอกตำราเรียน มาจนถึงปัจจุบัน

ได้มาอ่าน…

กบฎบวรเดช : เบื้องแรกปฏิปักษ์ปฏิวัติสยาม 2475 เขียนโดย ณัพล ใจจริง พิมพ์โดย สำนักพิมพ์มติชน

จากการที่เคยได้เรียนรู้เพียงเล็กน้อย แคบๆ ในบางช่วง บางตอน บางเหตุการณ์ ในเหตุการณ์ กบฎบวรเดช พอมาอ่านหนังสือเล่มนี้ ทำให้ความรู้กว้างขึ้นมาอีกระดับหนึ่ง

ประวัติศาสตร์ในช่วงนั้น จากหนังสือเล่มนี้ มีหลักฐาน ที่ใช้อ้างอิงใหม่ๆ น่าสนใจ

แม้เหตุการณ์ กบฎบวรเดช จะเกิดขึ้นมานานกว่า 80 ปี แล้วก็ตาม แต่ก็ยังมีอะไรที่นักประวัติศาสตร์ต้องศึกษา และค้นหาความจริง กันต่อไปในอนาคต

กบฎบวรเดช : เบื้องแรกปฏิปักษ์ปฏิวัติสยาม 2475

หนังสือเล่มนี้ ยังมีความท้าทายการเขียนประวัติศาสตร์นิพนธ์การเมืองไทยที่ผ่านมา เพื่อนำไปสู่การวิเคราะห์ ตีความเหตุการณ์กบฎบวรเดชใหม่ เพื่อคนอ่านและสังคมได้ความรู้ใหม่ๆ และเรียนรู้ประสบการณ์จากอดีตสู่อนาคต

เพื่อการอยู่ร่วมกันด้วยสันติภาพ

กบฎบวรเดช : เบื้องแรกปฏิปักษ์ปฏิวัติสยาม 2475 จัดพิมพ์โดย สำนักพิมพ์มติชน ขายในราคา 230 บาท

จำหน่ายโดย บริษัท งานดี จำกัด (ในเครือมติชน) โทรศัพท์ (02) 580-0021 ต่อ 3350, 3351

หรือจะสอบถามโดยตรง ได้ที่ สำนักพิมพ์มติชน เบอร์โทรศัพท์ (02) 580-0021 ต่อ 1232, 1242, 1246

เรื่อง – ดอกเห็ด

คอลัมน์ – กวีชาวบ้าน

โดย – จวน ชูส่งแสง

สูดดม ลมดี บริสุทธิ์

จากจุด ชมวิว หวิวหวิวไหว

เหนือลิบ พริบพราย สบายใจ

ต่ำไป แปลกตา ปู่ย่าเรา

ตาฉาย ยายฉิม เคยเก็บเห็ด

เพลิดเพลิน เดินเด็ด เห็ดตับเต่า

ต้มเกลือ เจือกัน มันไม่เบา

ชายเขา ดอกหนา ราคาดี

แต่ออก ดอกใหญ่ ใครปลูกผ่าน

ดอกบาน คล้ายเห็ด เด็ดรุกที่

ชายเขา โปร่งตา กว่าทุกปี

สวนสี แสงเสียง ร้านเรียงราย

วันวาร ผ่านป่วน สวนอาหาร

สวนยา โบราณ พานห่างหาย

พิษดอก เห็ดเมือง เฟื่องกำจาย

กลิ่นอาย ผัดฉ่า น่าห่วงใย

เสียดาย ยามฉิม เคยเก็บเห็ด

เคยเพลิน เดินเด็ด ดอกใหญ่ใหญ่

เรื่องเห็ด ตับเต่า เล่ากันไป

ภาพจำ ติดใจ ในนิทาน

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือเทคโนโลยีชาวบ้าน

http://info.matichon.co.th/techno/techno.php?srctag=05127151059&srcday=2016-10-15&search=no

เรียนรู้จากหนังสือ

“ศรีจุฬาลักษณ์”

เปิดแผนยึดล้านนา

แล้วอุบัติเหตุเรือล่มกลางแม่น้ำเจ้าพระยาก็ต้องสูญเสียชีวิต สังเวยความสะเพร่าของเจ้าของเรือ

โศกนาฏกรรมครั้งนี้ ถ้าจะว่าไปแล้วมันไม่ต่างจากครั้งที่เคยเกิดขึ้นมาก่อนหน้า

และปัญหาที่ก่อให้เกิดก็คือปัญหาเดิมเดิม

พอเกิดเรื่องที ก็เอะอะมะเทิ่งกันที พอเรื่องซา ทุกอย่างก็เข้าอีหรอบเดิม

ถึงแม้ว่าทุกวันนี้โลกเจริญก้าวหน้าเป็นอย่างมากก็จริง แต่การทำงานของเจ้าหน้าที่ยังไม่ไปถึงไหน

เรื่องนี้มิได้ตำหนิไปทุกคน เพราะเคยไปติดต่อเจ้าหน้าที่รัฐบางคนให้บริการที่ดีก็ยังมีอยู่

อันที่จริงการปลูกฝังจิตสำนึกตั้งแต่เด็กในเรื่องความรับผิดชอบ ควรกระทำอย่างเป็นจริงเป็นจัง

เพราะขาดจิตสำนึกที่ดี ทุกวันนี้จึงเป็นสังคมก้มหน้า

ก้มหน้าก้มตาอยู่กับความทันสมัย จนขาดความสัมพันธ์อันดีต่อคนอื่น

ควรอยู่กับความทันสมัยอย่างรู้เท่าทัน

หากเปลี่ยนจากก้มหน้าเขี่ยมาเป็นก้มหน้าอ่านหนังสือ จะเป็นสิ่งที่เป็นคุณมากกว่า

ปักษ์นี้มีความรู้ทางประวัติศาสตร์มาให้ชวนอ่าน

หนังสือเรื่อง “เปิดแผนยึดล้านนา” ที่ศึกษาค้นคว้ามาให้รู้ โดย “ผศ.ดร. เนื้ออ่อน ขรัวทองเขียว”

ก็อย่างที่โปรยอยู่ที่ปกหลัง ว่า

“ในมโนคติ การรับรู้เกี่ยวกับการปกครองแบบอำนาจรวมศูนย์ ที่เรียกว่าระบอบ “สมบูรณาญาสิทธิราชย์” นั้น เป็นเพียงการรับรู้แค่ด้านเดียวในประวัติศาสตร์

“กล่าวคือ ในกรณีของล้านนา สยามพยายามรวมอำนาจไว้ที่กรุงเทพฯ ซึ่งดูเหมือนว่าจะประสบผลสำเร็จภายหลังปราบกบฏเงี้ยวเมืองแพร่ และการนำเสนอประวัติศาสตร์ล้านนา มักหยุดลงเพียงเท่านี้

“อย่างไรก็ตาม การสร้างรัฐสมบูรณาญาสิทธิราชย์ และรัฐชาติสมัยใหม่ให้เกิดขึ้นได้ จำเป็นต้องใช้กระบวนการทางสังคมรูปแบบอื่นๆ

“หนังสือเล่มนี้นำเสนอกลยุทธ์และนโยบายของสยาม ที่ใช้ “กลืน” และ “ยึด” ล้านนา รวมถึงการเปลี่ยนแปลงและการปรับตัวของผู้คน ซึ่งเป็นผลสะท้อนกลับจากการกระทำดังกล่าว

“อีกทั้งยังเป็นความพยายามที่จะนำเสนออีกด้านหนึ่งของประวัติศาสตร์ ให้เป็นประเด็นที่ใหญ่ และน่าสนใจอย่างยิ่ง”

หนังสือเล่มนี้จัดพิมพ์ในรูปเล่ม ศิลปวัฒนธรรมฉบับพิเศษ โดย สำนักพิมพ์มติชน

จำหน่ายในราคา เล่มละ 280 บาท

เรื่องราวของประวัติศาสตร์นี้ไม่ได้เป็นเรื่องที่อ่านแล้วน่าเบื่อ

แต่เป็นความรู้ที่สามารถนำมาเพื่อปรับใช้ทางปกครองและวิถีชีวิตอย่างเป็นสุข

เรียกว่า ก้มหน้าแล้วเป็นคุณ

เรื่อง – อย่า อยู่ อย่าง อยาก

คอลัมน์ – กวีชาวบ้าน

โดย – ชาคริต แก้วทันคำ

อย่าอยู่อย่างอยากจะมากทุกข์

ไขว่คว้าหาสุขที่ล่องหน

ไม่ยอมรับความเป็นจริงยิ่งดิ้นรน

กระเสือกกระสนอยากได้ใคร่อยากมี

อย่าอยู่อย่างอยากจะมากเศร้า

เห็นใครเขามีมากอยากเต็มที่

ขอมีบ้าง เดี๋ยวน้อยหน้า อย่ารอรี

ตกเป็นทาสวิถีบริโภคนิยม

อย่าอยู่อย่างอยากจะมากหนี้

เงินในบัญชีติดลบพบขื่นขม

ใช้บัตรเครดิตรูดตูดระบม

นั่งเป็นลมถูกทวงหนี้ทั้งปีเดือน

อย่าอยู่อย่างอยากจะมากกลุ้ม

หนี้สินเร้ารุมสุมฝันเฝื่อน

ไม่รู้จักพอประมาณผ่านปีเดือน

ชีวิตเคลื่อนตามกระแสโลกาภิวัฒน์

อย่าอยู่อย่างอยากจะมากเหนื่อย

ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยพบวิบัติ

ครอบครัวคงขัดสนจนอัตคัด

หากมิรู้คำจำกัด “ความพอดี”ฯ

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือเทคโนโลยีชาวบ้าน

http://info.matichon.co.th/techno/techno.php?srctag=05129151059&srcday=2016-10-15&search=no

เรื่องเล่าจากสองข้างทาง

44 ปี กรมส่งเสริมสหกรณ์ กับการพัฒนาเพื่อเกษตรกร

ตลอดระยะเวลา 44 ปี ที่ผ่านมา กรมส่งเสริมสหกรณ์ ได้ขับเคลื่อนเผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับอุดมการณ์ หลักการ และวิธีการสหกรณ์ ให้แก่ประชาชนทั่วไป ส่งเสริมให้เกิดการนำไปใช้ในการรวมกลุ่ม เพื่อให้สหกรณ์เป็นองค์กรของสมาชิก ที่มีการรวมกลุ่มกันจัดตั้งขึ้นมาด้วยความสมัครใจภายใต้การปกครองตนเองตามระบบประชาธิปไตย ตอบสนองความต้องการที่จำเป็นในชีวิต รวมทั้งช่วยแก้ไขปัญหาทางเศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรมร่วมกัน โดยอยู่บนพื้นฐานแห่งความรับผิดชอบต่อตนเอง ช่วยตนเองและช่วยเหลือซึ่งกันและกัน และมีความซื่อสัตย์สุจริตเป็นที่ตั้ง เพื่อให้สมาชิกมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น

ภายใต้นโยบายของรัฐบาลที่ได้ให้ความสำคัญต่อระบบสหกรณ์ โดยเฉพาะนโยบายหลักของ พลเอก ฉัตรชัย สาริกัลยะ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ที่เน้นให้พัฒนาสหกรณ์เป็นองค์กรที่มีความเข้มแข็งอย่างยั่งยืน สามารถสร้างความมั่นคงในอาชีพและชีวิต การเข้าถึงแหล่งทุน รายได้สูงขึ้น ส่งผลถึงการพัฒนาคุณภาพชีวิตที่ดีของครอบครัวสมาชิกสหกรณ์

นายวิณะโรจน์ ทรัพย์ส่งสุข อธิบดีกรมส่งเสริมสหกรณ์ กล่าวว่า ในปี 2559 กรมได้แนะนำ ส่งเสริม สหกรณ์และกลุ่มเกษตรกร 13,522 แห่ง สมาชิกมีส่วนร่วมในการดำเนินธุรกิจ 5,488,202 ราย ปริมาณธุรกิจเพิ่มขึ้น 186,482 ล้านบาท ปริมาณธุรกิจรวมทั้งสิ้น 2.159 ล้านล้านบาท ได้มุ่งทิศทางทั้งในด้านการพัฒนาความเข้มแข็ง เพิ่มความเข้มข้นด้านการกำกับ ตรวจสอบ และส่งเสริม ควบคู่กับการพัฒนาบุคลากรอย่างต่อเนื่องและเป็นระบบ สามารถยกระดับชั้นสหกรณ์ในภาพรวม ได้ 829 สหกรณ์ พัฒนาจากชั้น 2 เป็น ชั้น 1 จำนวน 594 สหกรณ์ และพัฒนาจาก ชั้น 3 ขึ้นเป็นชั้น 2 จำนวน 235 สหกรณ์ ส่งผลให้มีการบริหารจัดการและควบคุมภายในที่ดีขึ้น มีเสถียรภาพทางการเงิน รวมทั้งได้แก้ไขข้อบกพร่องในด้านต่างๆ มากถึง 1,604 สหกรณ์ สามารถแก้ได้แล้ว 962 สหกรณ์

ในส่วนของงานขับเคลื่อนตามนโยบายนั้น ในฐานะเลขานุการคณะอนุกรรมการส่งเสริมและพัฒนาอาชีพ ภายใต้คณะกรรมการนโยบายที่ดินแห่งชาติ เพื่อแก้ไขปัญหาที่ดินทำกินของเกษตรกร ได้ส่งเสริมอาชีพในพื้นที่ของรัฐที่จัดสรรให้มีการตั้งสหกรณ์แล้วทั้ง 7 พื้นที่ เกษตรกรสมัครเป็นสมาชิก 1,068 ราย

การขับเคลื่อนสหกรณ์เป็นกลไกในการรักษาเสถียรภาพราคาสินค้าเกษตร และป้องกันการลักลอบนำเข้าสินค้าเกษตรในเขตชายแดน ดำเนินการใน 5 สหกรณ์ มีการนำเข้าข้าวโพดเลี้ยงสัตว์จากประเทศเมียนมา 5,090 ตัน มูลค่า 39.228 ล้านบาท นำเข้ามันสำปะหลังจากประเทศกัมพูชา 3,200 ตัน มูลค่า 22.56 ล้านบาท เพื่อนำมาแปรรูปเป็นอาหารสัตว์

ปัญหาด้านราคาสินค้าเกษตร รัฐบาลได้สนับสนุนโดยใช้แหล่งทุนจาก ธ.ก.ส. กองทุนพัฒนาสหกรณ์ และกองทุนต่างๆ รวม 20,068 ล้านบาท เพื่อเป็นทุนในการรวบรวมผลผลิตและรักษาระดับราคาสินค้าเกษตรที่สำคัญ

การช่วยลดต้นทุนและเพิ่มโอกาสในการแข่งขันสินค้าเกษตร ได้รับมอบหมายให้เป็นผู้จัดการแปลงใหญ่ 18 แปลง ใน 8 จังหวัด และสำนักงานสหกรณ์จังหวัดทุกจังหวัดเป็นเจ้าภาพด้านการตลาดทั้ง 268 แปลง เชื่อมโยงตลาดสินค้าแล้ว 237 แปลง

ด้านสนับสนุนเครื่องจักรกลทางการเกษตรเพื่อลดต้นทุน ระยะแรกได้ให้การสนับสนุนแก่ 20 สหกรณ์ จัดหารถเกี่ยวนวดข้าว และเครื่องสีข้าวโพด ให้บริการสมาชิกได้ 4,800 ราย พื้นที่การเกษตร 72,000 ไร่ ลดต้นทุนการเก็บเกี่ยวข้าว 150 บาท ต่อไร่ ลดต้นทุนการเก็บเกี่ยวข้าวโพด 200 บาท ต่อตัน สมาชิก 800 ราย ที่ร่วมโครงการลดต้นทุนได้ถึง 1,047,300 บาท

การแก้ไขปัญหาและป้องกันผลกระทบจากภัยแล้ง สนับสนุนเงินกองทุนพัฒนา 264 ล้านบาท ใน 19 จังหวัด ลดภาระดอกเบี้ยสมาชิกที่ประสบภัย 6.605 ล้านบาท และให้เงินกู้อีก 118 สหกรณ์ 51.38 ล้านบาท เพื่อให้สมาชิกกู้รวม 2,620 ราย เพื่อขุดสระน้ำ 952 ราย เจาะบ่อบาดาล 1,174 ราย และพัฒนาแหล่งน้ำในไร่นาอีก 494 ราย พร้อมเดินหน้าขอใช้เงินกองทุนสงเคราะห์เกษตรกร 300 ล้านบาท เป็นทุนหมุนเวียนสร้างระบบน้ำในไร่นา ซึ่งผ่านความเห็นชอบจาก ครม. เรียบร้อยแล้ว ขณะเดียวกัน ได้ถ่ายทอดความรู้ในพื้นที่ศูนย์เรียนรู้เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการผลิตสินค้าเกษตร 882 ศูนย์ มีผู้ได้รับความรู้ 221,300 ราย และอบรมการบำรุงรักษาเครื่องจักรกลการเกษตรขนาดเล็กอีก 1,000 คน มีเกษตรกรสนใจในการดำเนินกิจกรรมกลุ่ม 741 กลุ่ม

สร้างความร่วมมือระหว่างหอการค้าและสหกรณ์ ภายใต้โครงการ 1 หอการค้า 1 สหกรณ์การเกษตร พัฒนาเพิ่มช่องทางการตลาดและจำหน่ายสินค้า พัฒนาแบรนด์ และประสิทธิภาพการผลิต เกิดความร่วมมือแล้วใน 60 จังหวัด

มีการจัดตั้งธนาคารโคนมทดแทน 3 แห่ง จำนวนสมาชิกเข้าร่วม 299 ราย ให้บริการรับฝากโคนม 611 ตัว และธนาคารข้าวใน 10 สหกรณ์ สมาชิกเข้าร่วม 697 ราย มีสมาชิกมาใช้บริการแล้ว 60 ราย มูลค่าปัจจัยการผลิตที่ให้ยืม 166,000 บาท นอกจากนี้ ส่งเสริมให้ปรับเปลี่ยนการทำเกษตรให้เหมาะสมกับพื้นที่ ตามแผนที่ Agri-map ในพื้นที่ นิคมสหกรณ์ทับเสลา จังหวัดอุทัยธานี นิคมสหกรณ์พิชัย จังหวัดอุตรดิตถ์ นิคมสหกรณ์สตึก จังหวัดบุรีรัมย์ สมาชิก 140 ราย พื้นที่รวม 1,040 ไร่ เพื่อเปลี่ยนมาเลี้ยงโคขุน ไก่พื้นเมือง และปลูกพืชอาหารสัตว์ซึ่งใช้น้ำน้อยกว่าการปลูกพืชเดิม

ในการก้าวสู่ปีที่ 45 กรมส่งเสริมสหกรณ์ จะดำเนินงานตามแนวคิด “Back to Members” โดยดำเนินการภายใต้กรอบ 3 ด้าน คือ การพัฒนาความเข้มแข็งสหกรณ์ การเพิ่มประสิทธิภาพองค์กร และโครงการอื่นๆ สามารถบริการแก่สมาชิกได้มากยิ่งขึ้น มุ่งพัฒนาบุคลากรให้เป็น SMART Officer พัฒนาสหกรณ์ให้เป็น SMART COOP ด้วยการพัฒนาศักยภาพการดำเนินธุรกิจ SMART Business สู่การพัฒนาเครือข่ายเพื่อสร้างความเข้มแข็งแก่ขบวนการสหกรณ์ทั้งระบบ SMART Network เพื่อพัฒนาสมาชิกสหกรณ์เข้มแข็ง SMART Members

เป้าหมายสำคัญคือ พัฒนาให้สหกรณ์สามารถดูแลและบริการให้สมาชิกมีความกินดี อยู่ดี มีความสุข ลดต้นทุน เพิ่มรายได้ คุณภาพชีวิตดีขึ้น สินค้าสหกรณ์มีมาตรฐาน “เมื่อสมาชิกเข้มแข็ง สหกรณ์จะเข้มแข็งอย่างยั่งยืน”