ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

13 ตุลาคม 2559 เวลา 11:19 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/459963

โดย…กขุนทอง

นาทีทองของสำนักพิมพ์ ไม่ว่าจะเป็นสำนักพิมพ์ระดับมหาชน ไล่ลงมาจนถึงขนาดเล็กทำกันในครัวเรือน  เมื่องานมหกรรมหนังสือระดับชาติ (Book Expo Thailand) เวียนมาอีกครั้ง ในสภาวะที่อุตสาหกรรมหนังสือเจอมรสุม ยอดขายตกต่ำ หนังสือค้างสต๊อก สำนักพิมพ์หลายแห่งเริ่มสั่นคลอน ซ้ำยังเจอพิษค่าจัดจำหน่ายที่พุ่งเอาๆ จากสายส่งรายใหญ่ขอขึ้น “ค่าจัดจำหน่าย” จาก 40% มาเป็น 42% และล่าสุดก็คือ 45% จริงอยู่ที่ส่วนนี้เป็นเงินถ้าหนังสือขายได้ก็จะหักเปอร์เซ็นต์ดังกล่าวไป ถ้าขายไม่ได้ก็ไม่หัก แต่ก็ถือว่าเยอะมากสำหรับสำนักพิมพ์ในสถานการณ์เช่นนี้ ทั้งพิษเศรษฐกิจและจำนวนคนอ่านหนังสือที่ลดลง โดยเฉพาะสำนักพิมพ์ขนาดเล็กๆ เหมือนถูกสายฟ้าฟาดกลางลำเรือ

การจะส่งหนังสือสักเล่มไปขายในพื้นที่ร้านหนังสือขนาดใหญ่ และส่งไปใกล้มือผู้อ่านในทุกภูมิภาคจึงไม่ใช่ทางเลือกเดียว แม้มันจะมีทางเลือกที่ส่งผลต่อยอดจำหน่าย หากแต่เมื่อต้นทุนสูงจุดคุ้มทุนไม่คุ้มค่า การมองหาช่องทางส่งหนังสือไปถึงผู้อ่านจึงเกิดขึ้น ไม่ว่าจะเป็นนักเขียน (ช่วยสำนักพิมพ์) ขายเองในพื้นที่ของนักเขียน สำนักพิมพ์ขนาดเล็กเปิดรับการจองและจำหน่ายทางหน้าเว็บไซต์ เป็นอาทิ

แต่ไม่ลืมว่างานมหกรรมหนังสือ คือ “นาทีทอง” ที่ทุกสำนักพิมพ์รอปล่อยของ หนังสือใหม่หลายเรื่องรอเปิดตัวในงาน และหลายเรื่องเร่งผลิตให้ทันวางจำหน่ายในงาน หวังยอดขายกันแบบให้รู้ดำรู้แดงก็จากงานนี้ละ

กลไก(จำหน่าย)สำนักพิมพ์เล็ก

หนังสือขายไม่ได้ แม้จากผลสำรวจคนยังนิยมอ่านหนังสือจากกระดาษเป็นเล่มมากกว่าอี-บุ๊กก็ตาม ธุรกิจสิ่งพิมพ์ซบเซาอย่างต่อเนื่อง ส่วนหนึ่งเป็นเพราะคนทั่วไปหันไปใช้สื่อออนไลน์มากขึ้น และแม้ว่าในงานมหกรรมหนังสือจะมีหนังสือใหม่ๆ ออกมาให้เลือกอ่าน แต่บางสำนักพิมพ์ก็จำเป็นต้องโละของเก่าออกให้หมดก่อน ชะลอผลิตผลงานใหม่ เพราะถ้ายังแบกภาระสต๊อกที่ค้างอยู่ การผลิตผลงานใหม่ออกมาก็พลอยซ้ำเจ็บตัว ยิ่งสำนักพิมพ์เล็กๆ จำเป็นต้องมีการปรับตัวสำหรับงานใหญ่

สำหรับสำนักพิมพ์เล็กในงานมหกรรมหนังสือครั้งนี้ หลายแห่งพยายามออกหนังสือให้ได้ตามเป้าที่โฆษณาล่วงหน้าไว้ เพราะสามารถกำหนดยอดพิมพ์ได้คร่าวๆ โดยวัดจากกระแสในเพจเฟซบุ๊ก การพรีออร์เดอร์ และกลุ่มคนอ่านที่เป็นฐานลูกค้าประจำ ซึ่งเหตุผลที่ต้องออกหนังสือให้ได้ตามเป้า เพราะทางสำนักพิมพ์ได้รู้ดีมานด์ในระดับหนึ่ง ดังนั้นจึงสามารถหลีกเลี่ยงการพิมพ์ล้นตลาดและเพิ่มภาระสต๊อกได้

สำนักพิมพ์เล็กแทบทุกสำนักพิมพ์คล้ายกันหมด คือออกหนังสือหลายปกพร้อมๆ กันไม่ได้ เนื่องจากต้องใช้ต้นทุนสูง สิ่งที่ทำได้คือเลือกออกหนังสือใหม่น้อยลง และเน้นหนังสือที่เป็นแนวตลาด คาดว่าจะขายได้มากกว่าเล่มอื่นๆ ที่มีอยู่ (ซึ่งก็ต้องวัดดวงอีกเช่นกัน)

การทำการตลาดโดย “โปรโมชั่น” เป็นอีกหนึ่งกลยุทธ์ที่จำเป็น และคนที่มาจับจ่ายในงานมหกรรมหนังสือก็คาดหวังว่าจะได้ซื้อหนังสือราคาต่ำกว่าร้านหนังสือและในแฟนเพจ แต่อย่างไรก็ตามจะไม่เป็นการเฉือนเนื้อตัวเอง ถึงจะเน้นการทำโปรโมชั่นในงาน แต่ไม่ใช่โปรโมชั่น “แจก” เพราะในภาวะเช่นนี้ สิ่งที่ลูกค้าต้องการคือการจ่ายเงินให้คุ้มค่ามากกว่า ซึ่งปกติทางสำนักพิมพ์ก็จะมีการจัดกิจกรรมอยู่เนืองๆ มีการลดราคาอยู่แล้ว นี่ก็เป็นการกระตุ้นให้ลูกค้าซื้อเพิ่ม ด้วยการซื้อสองเล่มลดเพิ่ม กดไลค์แฟนเพจแล้วลดเพิ่ม หรือเล่มที่เป็นนวนิยาย มูฟวี่ ไทอิน ก็จะมีการกระตุ้นในส่วนของการซื้อหนังสือแล้วได้ลุ้นตั๋วชมภาพยนตร์ เป็นต้น

เจ้าของสำนักพิมพ์ขนาดเล็กแห่งหนึ่ง (ไม่เปิดเผยนาม) ให้ความคิดเห็นเกี่ยวกับงานมหกรรมหนังสือว่า ดีในแง่ของการได้เงินสด เพื่อมาเป็นทุนหมุนเวียน “เพราะสำนักพิมพ์ขนาดเล็กสายป่านไม่ได้ยาวมาก การที่ได้ออกงานขายสดครั้งใหญ่ปีละ 2 ครั้ง ช่วยได้ในแง่ของการได้ทุนหมุนเวียนในระยะเวลาอันรวดเร็ว ซึ่งเราสามารถนำทุนก้อนนี้ไปต่อยอดอีกได้

นอกจากนี้ การพบปะกับลูกค้าโดยตรงยังทำให้เรารู้ฟีดแบ็ก และทิศทางที่จะพัฒนาแนวหนังสือของเราได้ด้วย ก็คาดหวังให้ยอดขายไม่ลดลงจากคราวที่ผ่านๆ มา เพราะเราออกจำนวนปกใหม่เท่ากันทุกงาน และคาดหวังว่าการออกบูธเพื่อพบปะกับผู้อ่านโดยตรงจะทำให้เราได้ลูกค้าที่กลายมาเป็นแฟนประจำเพิ่มมากขึ้น

เศรษฐกิจปีนี้มีคนบอกว่า ปีที่แล้วเผาหลอก ปีนี้เผาจริง คิดว่าคำพูดนี้ค่อนข้างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะกับสำนักพิมพ์ขนาดเล็กที่สายป่านไม่ยาว ไม่แน่ใจว่าเจ้าอื่นจะประสบผลแบบเดียวกันไหม แต่เท่าที่สอบถามกับสำนักพิมพ์บ้านใกล้เรือนเคียง คือยอดจำหน่ายตามหน้าร้านลดลงอย่างมาก แสดงว่าปริมาณปกหนังสือไม่ได้ลดลงเยอะ แต่ผู้อ่านเลือกมากขึ้น เราจึงตัดสินใจว่าจะมาพิจารณาเรื่องตารางการออกหนังสือใหม่สำหรับปีนี้และต้นปีหน้า จากที่เคยคิดว่าจะออกปีละ 8-10 ปก เราลดลงมาเหลือ 6-7 ปก คืออาจจะออกเน้นๆ แค่เล่มที่เรามั่นใจว่าต่อยอดทางการตลาดได้ หรือมีฐานลูกค้าอยู่แล้ว และลดยอดพิมพ์แต่ละเล่มลง เพื่อลดภาระเรื่องสต๊อก”

ในส่วนของคนทำหนังสือ งานมหกรรมหนังสือ เป็นงานที่นอกจากจะได้พบปะกับเหล่าแฟนคลับของนักเขียน ลูกค้าตัวจริงที่มักจะแวะมาพูดคุย ให้ความเห็นต่อหนังสือแต่ละเล่ม เพื่อเป็นแนวทางในการทำเล่มต่อๆ ไปแล้ว ยังเป็นการขายแบบได้รับเงินทันที แม้จะต้องลดราคาหนังสือบ้างเพื่อจูงใจลูกค้า เพราะถ้าไม่มีงานมหกรรมหนังสือและต้องพึ่งสายส่งฝากขายตามร้านต่างๆ หลังสรุปยอดขายรายเดือนก็ต้องรอเครดิตอีก 90 วัน รวมๆ แล้วหนังสือใหม่ถ้าไม่ขายดีขนาดต้องพิมพ์ซ้ำภายใน 3 เดือนแรก ก็ต้องรอเงินงวดแรก 120 วัน กันเลยทีเดียว ดังนั้นใครกระโดดลงมาทำหนังสือหรือเปิดสำนักพิมพ์ใหม่ในช่วงนี้ ต้องถามว่ากินดีหมีหัวใจเสือมาหรือเปล่า

ยกตัวอย่างหนังสือ เพลงแม่น้ำ กวีนิพนธ์ของ โขงรัก คำไพโรจน์ ที่ติด 1 ใน 6 เล่มสุดท้ายชิงรางวัลซีไรต์ ปี 2559 ซึ่งไม่มีวางขายในร้านหนังสือ บรรจง บุรินประโคน บรรณาธิการแห่งกากะเยียสำนักพิมพ์ เปิดเผยว่า ต้องการผลิตผลงานที่มีขายตามร้านหนังสือทั่วไป เพราะอยากเผยแพร่งานให้ผู้อ่านได้เข้าถึง หากแต่ด้วยต้นทุนการผลิต ผนวกกับกลไกด้านทุน จึงคิดว่าน่าจะค่อยเป็นค่อยไป

“อีกอย่างหนังสือเพลงแม่น้ำ ก็ไม่ใช่ว่าผู้อ่านจะหาซื้อไม่ได้เสียเลย เพราะทางสำนักพิมพ์ก็ได้ประชาสัมพันธ์และขายลงในเฟซบุ๊ก อันถือเป็นอีกหนึ่งช่องทางของการประชาสัมพันธ์ผลงาน ซึ่งผู้อ่านหลายคนก็ได้เข้ามาติดตามและอุดหนุนได้เหมือนอยู่หน้าร้าน จึงคิดว่าเป็นทางออกสำหรับสำนักพิมพ์เล็กในการเผยแพร่ผลงาน แม้ว่าจะไม่ทั่วถึง แต่ก็ถือว่าหนังสือเพลงแม่น้ำชุดนี้ มันจะแทรกซึมไปถึงมือผู้อ่านที่สนใจได้ในไม่ช้า”

เสนอหน้ามาให้รู้ว่ารักการอ่าน

จรัญ หอมเทียนทอง นายกสมาคมผู้จัดพิมพ์และผู้จำหน่ายหนังสือแห่งประเทศไทย (PUBAT) มองถึงการที่หนังสือหลายหัวปิดตัวไปจะกระทบต่อการอ่านหนังสือหรือไม่ และมีผลต่อการจัดงานมหกรรมหนังสือหรือไม่…

“ในสภาวะเศรษฐกิจตอนนี้ ธุรกิจหนังสือพยายามที่จะปรับตัวให้เข้ากับความเปลี่ยนแปลงอย่างมากที่สุด ผมมักเจอคำถามว่าทำไมเราต้องมางานมหกรรมหนังสือ ผมตอบได้แต่เพียงว่า หากเราพูดว่าเสียใจและเสียดาย เมื่อได้ยินข่าวว่าหนังสือปิดตัวไป เราก็ต้องกลับมาทบทวนว่าแล้วก่อนหน้าที่เขาจะปิดตัว เราได้บอกเขาหรือไม่ เราได้สนับสนุนเขาหรือยัง เราได้ให้กำลังใจเขาหรือเปล่า

โปรดใช้งานมหกรรมหนังสือในครั้งนี้ เป็นโอกาสอันดีที่จะได้พบปะพูดคุยกับนักเขียน ผู้คนที่อยู่ในแวดวงอุตสาหกรรมหนังสือ สำนักพิมพ์ต่างๆ ไปให้กำลังใจพวกเขา ไปอุดหนุนผลงานของพวกเขา ไปช่วยกันยืนยันว่าคนไทยรักการอ่าน และสร้างความมั่นใจให้คนทำหนังสือว่าจงเชื่อมั่นในการสร้างสรรค์หนังสือของเขาต่อไป

หนังสือ คือเพื่อนที่ดีที่สุดและอยู่กับเราในทุกช่วงอารมณ์ ไม่ว่าจะช่วงที่ดีที่สุด หรือร้าวรานที่สุด อกหัก รักคุด ตุ๊ดเหงา เราก็มีหนังสืออยู่เป็นเพื่อน เพราะฉะนั้นเมื่อเพื่อนที่ดีที่สุดของเราจะมารวมตัวกันในงานมหกรรมหนังสือระดับชาติ ครั้งที่ 21 นี้ พวกเราจึงต้องชวนกันมา ‘เสนอหน้า’ ให้ ‘หนังสือ’ รู้ว่า พวกเรารัก ‘หนังสือ’ แค่ไหน

สำนักพิมพ์ทุกแห่งหวังว่างานครั้งนี้น่าจะช่วยกระตุ้นยอดขายได้ในระดับหนึ่ง หลังจากที่ผ่านมาภาพรวมของธุรกิจหนังสือค่อนข้างซบเซาแล้วนั้น และสมาคมผู้จัดพิมพ์ฯ ก็หวังว่างานที่เกี่ยวกับหนังสือในทุกครั้งจะมีส่วนช่วยกระตุ้นและจูงใจให้คนที่รักการอ่าน หรือคนที่เริ่มจะอ่านมาร่วมกิจกรรมการอ่านการเขียนต่างๆ มากขึ้น แม้กำลังซื้อจะลดลงบ้างตามสภาพเศรษฐกิจก็ตาม”

มหกรรมหนังสือระดับชาติ ครั้งที่ 21 งานประจำปีที่คนรักการอ่านต้องไป จัดโดยสมาคมผู้จัดพิมพ์และผู้จำหน่ายหนังสือแห่งประเทศไทย เริ่มตั้งแต่วันที่ 13-24 ต.ค. เวลา 10.00-21.00 น. ณ ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ โดยปีนี้มีสำนักพิมพ์เข้าร่วมงาน 406 ราย รวมทั้งสิ้น 934 บูธ

ปีนี้จัดงานภายใต้แนวคิด “เสนอหน้า” ซึ่งเชื่อมโยงกับนิทรรศการไฮไลต์ของงานคือ “เสนอหน้า” ซึ่งจะเปิดเผย “เบื้องหลัง” การผลิตหนังสือสู่ “เบื้องหน้า” กว่าจะผ่านออกมาเป็นหนังสือหนึ่งเล่ม ผ่าน 6 สาขาอาชีพสำคัญในการสร้างสรรค์หนังสือ ได้แก่ นักเขียน บรรณาธิการ นักออกแบบกราฟฟิก นักแปล นักพิสูจน์อักษร และนักออกแบบภาพประกอบ ซึ่งต่างก็เป็นฟันเฟืองที่สำคัญในการผลิตหนังสือ ยังเปิดโอกาสให้ผู้เข้าชมนิทรรศการได้มีโอกาสทำหนังสือ ซึ่งจำลองจากกระบวนการผลิตจริงๆ อีกด้วย

สุชาดา สหัสกุล อุปนายกฝ่ายในประเทศ สมาคมผู้จัดพิมพ์ฯ เล่าถึงที่มาของนิทรรศการเสนอหน้า โดยทางสมาคมผู้จัดพิมพ์ฯ ได้ร่วมกับสถาบันคุณวุฒิวิชาชีพ (องค์การมหาชน) และมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือจัดทำขึ้น เพื่อช่วยให้การทำงานมีระบบและมีมาตรฐานอย่างชัดเจน ซึ่งขณะนี้ได้ดำเนินการเสร็จสิ้นแล้ว พร้อมที่จะนำมาตรฐานอาชีพนี้ไปใช้เพื่อการรับรองคุณวุฒิวิชาชีพ สาขาวิชาชีพธุรกิจหนังสือและสิ่งพิมพ์ให้กับบุคคลในอาชีพและนักศึกษาในสถาบันการศึกษาต่อไป และได้นำมาต่อยอดเป็นนิทรรศการดังกล่าว

“กว่าจะเป็นหนังสือ 1 เล่ม ต้องผ่านมือบุคลากรใน 6 อาชีพ นิทรรศการนี้ต้องการเปิดเผยให้เห็นถึงเบื้องหลังของคนทำงาน ซึ่งหนังสือเล่มประกอบขึ้นด้วยองค์ความรู้ต่างๆ คำว่า เสนอหน้า ในนิทรรศการนี้ไม่ใช่การอวดตัวของคนทำหนังสือ เป็นเพียงการนำเบื้องหลังของการทำหนังสือมาสู่เบื้องหน้าของนักอ่าน เพื่อให้ได้เห็นทุกขั้นตอนในกระบวนการทำหนังสือว่ามีรายละเอียดในการทำงานอย่างไร เพราะอรรถรสในการอ่านไม่ได้เกิดจากความสามารถของนักเขียนเท่านั้น แต่ยังมีองค์ประกอบอื่นๆ ซึ่งเกิดจากการทำงานเป็นทีมของผู้อยู่เบื้องหลัง สำคัญที่สุดคือความพึงพอใจของนักอ่านนั่นเองที่อยู่เบื้องหลังแรงขับเคลื่อนของเหล่าคนทำหนังสือ และเราอยากให้นักอ่านได้รู้ถึงขั้นตอนเบื้องหลังเหล่านี้ที่น่าสนใจอย่างยิ่ง”

นอกจากนี้ ยังมีการแสดงปกหนังสือสวยงามที่ผ่านการคัดเลือกจากโครงการ 100 Annual Book and Cover Design (100 ABCD) ประจำปี พ.ศ. 2559 ที่จัดขึ้นเป็นครั้งแรกของประเทศไทย รวมทั้งจะนำไปแสดงในงานมหกรรมหนังสือของต่างประเทศอีกด้วย ผู้สนใจสามารถเข้าไปดูผลงานได้อีกช่องทางหนึ่งที่ www.100abcd.org และยังมีนิทรรศการมิวเซียมสยามมินิ ภายใต้แนวคิด “Play + Learn = เพลิน” และกิจกรรมน่าสนใจอีกมากมายตลอด 12 วัน

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

13 ตุลาคม 2559 เวลา 11:11 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/459961

โดย…จตุรภัทร หาญจริง ภาพ… ภูริต ธนหิรัญสกุล

ตลอดชีวิตของผมมาจนถึงวันนี้ นับว่าเป็นโชคดีที่ผมมีโอกาสได้เดินทางท่องเที่ยวไปยังที่ต่างๆ และได้สัมผัสกับความเป็นธรรมชาติของมันในระดับลึกถึงจิตวิญญาณ หมายความว่าเมื่อเราได้นำพาตัวเองไปอยู่ ณ ที่แห่งใดแห่งหนึ่ง เราได้อยู่นิ่งๆ แล้วมองดูในสิ่งที่มันเป็น สูดกลิ่นธรรมชาติที่ไม่ได้ปรุงแต่งใดๆ ได้สัมผัสกับความร้อน ความเย็น ความเบาสบาย และความเหนื่อยหนัก ซึ่งทั้งหมดล้วนเกิดขึ้นโดยธรรมชาติ โดยการได้สัมผัสกับความเป็นธรรมชาติจากสิ่งที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ

ผมยังจำได้ดีถึงตอนที่ผมเรียนอยู่ระดับชั้นมัธยมปลายในจังหวัดเล็กๆ ทางภาคเหนือตอนบน ผมมักได้รับคัดเลือก ได้เป็นตัวแทนของเด็กนักเรียนไปร่วมทำกิจกรรมตามที่ต่างๆ โดยเฉพาะกิจกรรมที่ต้องบุกป่าฝ่าดง ซึ่งก็รวมไปถึงการได้ขึ้นดอยอินทนนท์ จ.เชียงใหม่ ในเดือน เม.ย.

ว่ากันว่าการได้ขึ้นไปยังดอยอินทนนท์ซึ่งเป็นยอดเขาที่สูงที่สุด สูงจากระดับน้ำทะเลถึง 2,565 เมตร โดยเฉพาะในเดือน เม.ย. เราจะได้พบกับเสน่ห์ของมันนั่นก็คือการได้ขึ้นที่สูง ที่ต้องเดินผ่านทั้งสภาพอากาศแบบร้อนชื้น ไปจนถึงการได้ยืนตระหง่านอยู่บนยอดเขา ที่ได้พบเจอแสงแดดอุ่นท่ามกลางลมหนาวเย็น บอกเลยว่านั่นเป็นห้วงเวลาที่ผมได้เรียนรู้ว่า นับตั้งแต่ที่เราเดินขึ้นเขาหากเราปล่อยกายใจให้เป็นส่วนหนึ่งส่วนเดียวกันกับสิ่งที่มันเป็น มันจะต้อนรับเราให้เป็นส่วนหนึ่งส่วนเดียวกันกับมันเช่นกัน

เมื่อเติบโตผมได้มีโอกาสไปเที่ยวทะเลในหลากหลายที่ทั้งในประเทศและต่างประเทศ ทะเลแต่ละที่ก็ให้มนต์เสน่ห์ที่แตกต่างกัน แต่ทุกครั้งที่ผมได้ไปเที่ยวทะเล ผมไม่เคยลืมที่จะสัมผัสทะเลให้ได้ในทุกแง่มุมในทุกช่วงเวลา ไม่ว่าจะเป็นเช้า สาย บ่าย เย็น ไปจนกระทั่งช่วงเวลาที่ได้เหม่อมองดูทะเลสีดำในเวลา
กลางคืน แล้วได้ฮัมเพลงเบาๆ เคล้าคลอไปกับสายลม

เมื่อพูดถึงสายลม ผมคิดว่าถ้ามาถึงทะเลแล้วไม่ได้หยุดอยู่นิ่งๆ ทำตัวให้เบาสบาย คลายความหนักเหนื่อยของชีวิตลง เพื่อจะได้สูดกลิ่นลมทะเลเข้าไปให้เต็มปอด ก็เหมือนเราไม่ได้มาถึงทะเลยังไงยังงั้น ซึ่งคนโบราณเขาเล่ากันว่าในเวลากลางวันลมจะพัดจากทะเลเข้าสู่ชายฝั่ง เรียกกันว่าลมทะเล หรือลมขึ้น ส่วนในเวลากลางคืนลมจะพัดจากบกไปสู่ทะเล เรียกว่า ลมบก หรือลมล่อง แล้วมันแตกต่างกันอย่างไร สำหรับผมมันแตกต่างกันตรงที่ “รสสัมผัส” เวลากลางวันลมทะเลจะเย็น ด้วยความเย็นจากน้ำทะเล ส่วนในเวลากลางคืนผืนทรายจะเย็น ส่วนสายลมก็จะอุ่นๆ ซึ่งถามว่าแบบไหนดีกว่ากัน ผมคิดว่ามันดีทั้งสองแบบ

เมื่อไม่นานมานี้ ผมมีโอกาสได้ไปล่องเรือที่แม่น้ำท่าจีน ในเขต จ.นครปฐม และมีโอกาสได้ไปเล่นน้ำตกที่น้ำตกเอราวัณ จ.กาญจนบุรี ซึ่งนอกจากความพิเศษของการเดินทางเหล่านี้จะอยู่ตรงที่เราได้ไปกับใคร ความพิเศษสุดของมันก็อยู่ตรงที่ตัวมันเองด้วยนี่แหละครับ

สิ่งที่ผมอยากบอกก็คือ “แม่น้ำ” นอกจากมันจะบอกเล่าถึงตัวมันเอง ในความสวยงามและความเย็นฉ่ำแล้ว ยังได้บอกเล่าถึงวิถีชีวิตของผู้คนที่อาศัยอยู่ริมฝั่งแม่น้ำ ซึ่งมันเป็นวิถีชีวิตที่สอนให้เราได้เรียนรู้ว่า ที่ไหนมีน้ำที่นั่นมีความอุดมสมบูรณ์ และที่ไหนมีน้ำที่นั่นมี “ชีวิต”

สำหรับการไปเล่นน้ำตก ผมคิดว่าความมหัศจรรย์คือการที่เราได้มุ่งมั่นเดินขึ้นที่สูง เพื่อจะได้พบเจอว่ายิ่งสูง ยิ่งสวย ยิ่งใส ซึ่งความรู้สึกนั้นไม่ต่างจากการได้ขึ้นดอยอินทนนท์ในวัยเด็ก (ของผม) ยิ่งพอเราได้ลงไปว่ายน้ำ หรือลงไปแช่ตัวอยู่ในน้ำ รสสัมผัสของมันนั้นเย็นชื่นใจมาก มันทำให้เรารู้สึกเป็นสุขได้อย่างบอกไม่ถูก แล้วความสุขนี้ก็สอนให้ผมได้เรียนรู้ว่าธรรมชาติสร้างสิ่งสวยงามมาให้เรามากเท่าไร หากเราอยากพบเจอสิ่งสวยงามแบบลึกล้ำให้ได้มากเท่านั้น เราต้องยอมแลกกับความเหนื่อย

และในฐานะที่ผมเติบโตมากับกว๊านพะเยา บึงที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 1 ในภาคเหนือ และเป็นอันดับ 4 ของประเทศไทย (รองจากบึงบอระเพ็ด หนองหาน และบึงละหาน) บอกได้เลยว่าทุกครั้งที่ได้มองออกไปยังผืนน้ำที่อีกปลายฟากฝั่งจรดกับภูเขาลูกงาม รวมทั้งท้องฟ้าสีครามตัดสลับกัน มันทำให้ผมไม่เคยคิดตั้งคำถาม และไม่เคยคิดหาคำตอบใดๆ ให้กับมัน สิ่งที่ผมทำได้ดีที่สุด คือ “เสพ” ความงามตามธรรมชาติของมันให้ได้ลึกล้ำมากที่สุด เพราะสิ่งสวยงามแบบนี้ ท้องฟ้า สายน้ำ และภูเขา ที่บรรจงสร้างเข้าไว้ด้วยกันดั่งจิตรกรรมที่ธรรมชาติได้สร้างสรรค์มาแบบนี้ ใช่ว่าใครจะทำขึ้นมากันได้ง่ายๆ

หลายคนคงทราบดีว่า ช่วงเวลาที่ผ่านมากว๊านพะเยานั้นน้ำแห้งขอดมากที่สุดในรอบ 70 ปี แต่ธรรมชาติก็สอนให้เราได้เรียนรู้กับสิ่งที่เกิดขึ้นกับกว๊านพะเยาในครั้งนั้นว่า น้ำนั้นมีขึ้นย่อมมีลง มีลงย่อมมีขึ้น เมื่อน้ำแห้งได้ก็ย่อมมีน้ำได้ดังเดิม เมื่อมีฝนโปรยปรายมาดั่งเช่นในช่วงฤดูฝนนี้ สายฝนก็ได้ช่วยทำให้กว๊านพะเยาคืนกลับมาเป็นแหล่งชีวิตให้กับคน จ.พะเยา เหมือนเดิมเรียบร้อยแล้ว

เมื่อย้อนกลับมาดูที่ตัวเรา เราทุกคนต่างเป็นสิ่งปลูกสร้างที่สร้างขึ้นมาจากธรรมชาติ เติบโตด้วยสภาพแวดล้อมที่เป็นธรรมชาติ แม้จะบิดเบี้ยวไปบ้างด้วยตึกรามบ้านช่อง รถรา ควันพิษ หรือของเน่าเสีย แต่เมื่อไรที่เรานำพาตัวเองคืนกลับสู่ธรรมชาติ ด้วยการดื่มด่ำกับธรรมชาติอย่างล้ำลึก เราจะค้นพบความสวยงามตามแบบที่ธรรมชาติได้สรรค์สร้างมา แต่เมื่อใดที่เรานำพาตัวเองกลับไปสู่ธรรมชาติ แล้วมัวแต่ก้มหน้าอยู่กับหน้าจอ แม้แต่กลิ่นหอมของสายลมโชยก็จะไม่ได้สัมผัสถึงมัน!

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

13 ตุลาคม 2559 เวลา 11:03 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/459957

โดย…โยโมทาโร่

คำกล่าวที่ว่า “เงินเป็นของคุณแต่อาหารเป็นคนของคนทั้งโลก” นั้นเป็นคำกล่าวที่แสดงให้เห็นถึงการใช้เงินอย่างฟุ่มเฟือยของผู้คนในประเทศที่เจริญแล้ว ซึ่งอาหารเหลือทิ้งเหล่านี้เมื่อนำมารวมๆกันทั้งโลกแล้วอาจจะพอเลี้ยงผู้คนในประเทศยากไร้ได้สบายๆ มีตัวเลขจากเว็บไซต์ arbtech.co.uk ระบุถึงตัวเลขอาหารเหลือทิ้ง โดยประมาณทั้งโลกไว้อย่างน่าสนใจว่า

ในแต่ละปีจะทั่วโลกจะผลิตอาหารสำหรับรับประทานตามร้านและบ้านเรือนอยู่ที่ราวๆ 4,000 ล้านตัน แต่มีอาหารเหลือทิ้งอยู่ประมาณ 1.2-2 ล้านตัน/ปี โดยประเทศที่มีอาหารเหลือทิ้งมากที่สุดคือประเทศฝรั่งเศส รองลงมาคือรัสเซีย จนทำให้รัฐบาลต้องประกาศห้ามนำอาหารที่เหลือจากการผลิตในแต่ละวันไปทิ้ง และกำหนดให้นำอาหารเหล่านี้ไปให้กับมูลนิธิและองค์กรการกุศลแทน ไม่อย่างนั้นต้องถูกปรับเป็นเงิน 7.5 ปอนด์ หรือประมาณ 3 ล้านบาท (ไทย) และภายในปี 2025 จะต้องลดขยะอาหารให้เหลือเพียงครึ่งจากจำนวนในปัจจุบัน ก็นับว่าเป็นความพยายามที่ได้รับเสียงตอบรับที่ดีจากชาวฝรั่งเศสและคนทั้งโลก เพราะนั่นเท่ากับเป็นการบังคับให้ช่วยเหลือมูลนิธิต่างๆ ในทางอ้อม

เมื่อปัญหาอาหารเหลือทิ้งกลายเป็นปัญหาระดับโลก องค์การสหประชาชาติจึงได้แนะนำแนวทางการแก้ไขปัญหาขยะอาหารสำหรับทุกคนดังนี้

1.วางแผนการซื้อโดยดูว่าเราต้องการรับประทานอะไรบ้างในแต่ละวันหรือแต่ละสัปดาห์

2.รู้จักคำนวณปริมาณการซื้อที่เพียงพอต่อความต้องการ ซื้อเท่าที่จะรับประทาน สั่งอาหารแต่พอดี

3.รู้จักวันหมดอายุของอาหารและนำมาปรุงอย่างเหมาะสม

4.เรียงลำดับอาหารในตู้เย็นตามวันหมดอายุของอาหาร โดยให้อาหารที่กำลังจะหมดอายุก่อนอยู่หน้าสุด

5.รู้จักวิธีการเก็บถนอมอาหารให้มีอายุยาวนานมากที่สุด

6.จัดแบ่งอาหารใส่กล่องสำหรับเตรียมประกอบอาหารในแต่ละมื้อ เช่น วัตถุดิบสำหรับทำอาหารกลางวัน กล่องเตรียมอาหารสำหรับลูกไปโรงเรียน เป็นต้น

7.คอยตรวจสอบอาหารในตู้ว่ามีสิ่งไหนใกล้หมดอายุ และรีบนำมา ประกอบอาหารในมื้อต่อไปทันที

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

13 ตุลาคม 2559 เวลา 10:40 น….. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/459952

โดย…อินทรชัย พาณิชกุล ภาพ… คลังภาพโพสต์ทูเดย์

ในรอบ 2-3 สัปดาห์ที่ผ่านมา มีความเคลื่อนไหวน่าสนใจในแวดวงอนุรักษ์สัตว์ป่าระดับโลก ผู้เขียนขออนุญาตนำมาสรุปให้คุณผู้อ่านได้รับทราบกันเรื่องแรก เมื่อวันที่ 22 ก.ย.ที่ผ่านมา ตรงกับวันอนุรักษ์แรดโลก (World Rhino Day) ซึ่งเริ่มตั้งแต่ปี 2553 จุดประสงค์เพื่อกระตุ้นให้ตระหนักถึงสถานการณ์ความเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ของแรดที่ยังคงถูกล่าอย่างผิดกฎหมายอยู่ในปัจจุบัน

คนส่วนใหญ่คงไม่รู้ว่า ตลอด 40 ปีที่ผ่านมา ประชากรแรดทั่วโลกลดจำนวนลงกว่า 95% สาเหตุมาจากการล่าอย่างผิดกฎหมายเพื่อนำนอแรดไปเป็นเครื่องประดับและยาแผนโบราณ โดยเฉพาะในภูมิภาคเอเชียมีความเชื่อกันว่านอแรดรักษาโรคมะเร็งได้ ทั้งที่ไม่มีการยืนยันจากแวดวงการแพทย์เลยก็ตาม

ปัจจุบันแรดมี 5 สายพันธุ์ ประกอบด้วย 1.แรดขาว 2.แรดดำ 3.แรดอินเดีย 4.แรดชวา 5.กระซู่ หรือแรดสุมาตรา บางชนิดอยู่ในภาวะใกล้สูญพันธุ์ บางชนิดสูญพันธุ์ไปแล้ว เรื่องเศร้าก็คือ แม้จะมีการอนุรักษ์ มีการออกกฎหมายควบคุมเข้มงวด ทว่าแรดยังคงถูกล่าอย่างต่อเนื่อง และเป็นไปได้สูงว่าจะสูญพันธุ์อย่างถาวรในช่วงชีวิตของเรา

เรื่องที่สอง รายงานล่าสุดจากองค์การเครือข่ายควบคุมการค้าสัตว์ป่า (TRAFFIC) และกองทุนสัตว์ป่าโลกสากล (WWF) เปิดเผยว่า ปริมาณการลักลอบค้าเสืออย่างผิดกฎหมายไม่ลดลงเลยทั่วภูมิภาคเอเชีย วัดได้จากการตรวจยึดชิ้นส่วนอวัยวะของเสือไม่น้อยกว่า 1,755 ตัว ในช่วงระหว่างปี 2543-2558 เฉลี่ยแล้วมีเสือถูกฆ่าตายมากกว่าสัปดาห์ละ 2 ตัว

รายงานยังระบุอีกว่า 30% ของเสือที่ตรวจยึดได้ระหว่างปี 2555-2558 ล้วนมาจากสถานที่เพาะพันธุ์เสือ โดยมีหลักฐานชี้ชัดว่าขบวนการลักลอบค้าเสือเลือกใช้เส้นทางเดิมตามแนวจากประเทศไทยสู่ประเทศเวียดนามโดยผ่านทางประเทศลาว สอดคล้องกับข้อมูลที่พบว่าทั้งสามประเทศนี้เป็นมีสถานที่เพาะพันธุ์เสือเพิ่มจำนวนขึ้น

สตีเว่น บรอด ผู้อำนวยการ TRAFFIC บอกว่า แม้รัฐบาลต่างๆ จะให้คำมั่นครั้งแล้วครั้งเล่าว่าจะปิดสถานที่เพาะพันธุ์เสือทั่วภูมิภาคเอเชีย กระนั้นสถานที่เพาะพันธุ์เสือกลับสวนทาง และกลายเป็นตัวการสำคัญที่ช่วยส่งเสริมการค้าเสืออย่างผิดกฎหมาย ขณะที่เหล่านักอนุรักษ์ได้เรียกร้องให้ประเทศที่มีสถานที่เพาะพันธุ์เสือ ไม่ว่าจะเป็นจีน เวียดนาม ไทย และลาว ให้คำมั่นว่าจะทำการยุติการทำฟาร์มเสือทันที

เรื่องสุดท้าย เมื่อวันที่ 6 ต.ค.ที่ผ่านมา ณ ประเทศแอฟริกาใต้ มีการประชุมอนุสัญญาว่าด้วยการค้าระหว่างประเทศซึ่งชนิดสัตว์ป่าและพืชป่าที่ใกล้สูญพันธุ์ หรือไซเตส (Convention on International Trade in Endangered Species of Wild Fauna and Flora : CITES) ครั้งที่ 17 ซึ่งมีประเทศสมาชิกเข้าร่วม 180 ประเทศ

หนึ่งในข้อตกลงร่วมที่ทุกประเทศเห็นพ้องต้องกันคือ การคงไว้ซึ่งกฎห้ามซื้อขายงาช้างและนอแรดระหว่างประเทศ ทั้งยังเพิ่มการคุ้มครองการค้าตัวนิ่มและนกแก้วแอฟริกันเกรย์ โดยเฉพาะประเทศเวียดนาม ถือเป็นตลาดค้านอแรดที่ใหญ่ที่สุด ซึ่งในที่ประชุมได้มีมติกดดันให้เวียดนามและโมซัมบิกหาหนทางหยุดยั้งการค้านอแรดอย่างผิดกฎหมายภายในเวลา 1 ปี มิเช่นนั้นทางกลุ่มจะมีมาตรการลงโทษทั้งสองประเทศ นอกจากนี้ที่ประชุมยังเรียกร้องให้ประเทศไทย ซึ่งยังเปิดให้มีตลาดค้างาช้างอย่างถูกกฎหมายภายในประเทศ ดำเนินมาตรการทางกฎหมาย หรือวางกฎระเบียบกดดันเพื่อปิดตลาดเหล่านั้นให้ได้โดยเร็วที่สุด

อีกประเด็นที่สำคัญคือ หลายประเทศสมาชิกเริ่มหันมาใช้ระบบการตรวจสอบย้อนกลับ ซึ่งเป็นหัวใจหลักของการทำประมงแบบยั่งยืน โดยไม่ทำร้ายปลาฉลามและปลากระเบน รวมทั้งจำกัดกฎเกณฑ์เกี่ยวกับการทำฟาร์มเสือและการค้าสัตว์ป่าที่เกิดจากการเพาะพันธุ์ ซึ่งจะช่วยป้องกันการนำสัตว์ป่ามาปลอมปนเพื่อการค้า

เทเรซ่า ฟรานซ์ หัวหน้าตัวแทนผู้เข้าร่วมประชุมจาก WWF ทิ้งท้ายไว้อย่างน่าคิดว่า การประชุมไซเตสครั้งนี้ ถือเป็นการประชุมที่สำคัญและทรงพลังมากที่สุด จนอาจกล่าวได้ว่าเป็นการประชุมที่ประสบความสำเร็จที่สุดนับตั้งแต่เริ่มดำเนินการจัดประชุมมา

“ผลของการประชุมคือ การที่ทุกประเทศเห็นชอบร่วมกันที่จะลงมือป้องกันการค้าสัตว์ป่าระหว่างประเทศ และช่วยกันตรวจสอบประเทศสมาชิกอื่นๆ ว่าได้ปฏิบัติตามคำมั่นสัญญาที่ให้ไว้หรือไม่ ต่อไปนี้ทุกประเทศจะไม่มีข้ออ้างใดๆ เพราะมีเครื่องมือในการทำงานที่หลากหลายและมีเป้าหมายการทำงานที่ชัดเจนมากขึ้น ดังนั้นจึงถือเป็นความรับผิดชอบของทุกประเทศที่จะต้องปฏิบัติตามข้อตกลงที่ให้ไว้”

ทั้งหมดนี้คือ ข่าวคราวความเคลื่อนไหวล่าสุดในแวดวงอนุรักษ์สัตว์ป่าโลก

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

12 ตุลาคม 2559 เวลา 10:13 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/459740

โดย…กองทรัพย์

การแข่งขันทักษะฝีมือแรงงานอาเซียน หรือ ASEAN Skill Competition 2016 ครั้งที่ 11 ณ กรุงกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย เมื่อปลายเดือน ก.ย.ที่ผ่านมา มีการแข่งขันฝีมือแรงงาน รวม 25 สาขา มีเยาวชนจากประเทศสมาชิกอาเซียนจำนวน 276 คน เข้าร่วมการแข่งขัน ซึ่งมีเยาวชนไทยเข้าร่วมการแข่งขันครั้งนี้ทั้งหมด 17 สาขา 38 คน สิ่งที่สะท้อนกลับมาของงานนี้ นอกจากเหรียญรางวัลที่ได้รับ แต่เหนือไปกว่านั้นคือทุกครั้งที่มีการแข่งขัน เราจะเห็นแหล่งรวมฝีมือแรงงานระดับคุณภาพของอาเซียน เป็นเสมือนโรงเรียนแรงบันดาลใจสำหรับนักศึกษาอาชีวะทุกชาติในอาเซียนเลยก็ว่าได้

แรงบันดาลใจสร้างได้จากต้นแบบ

มูลนิธิเอสซีจีเป็นหนึ่งองค์กรที่พานักเรียนทุนอาชีวะ ในโครงการฝีมือชน คนสร้างชาติ จากรั้วอาชีวะทั่วประเทศที่ร่วมกิจกรรม  “My Idol…ฝีมือชน คนโดนใจ”  จำนวนกว่า 40 ชีวิต ร่วมเดินทางเยี่ยมชมการแข่งขัน นำโดย สุวิมล จิวาลักษณ์ กรรมการและผู้จัดการมูลนิธิเอสซีจี เพื่อให้พวกเขาเหล่านี้ได้สัมผัสประสบการณ์จากการเห็นตัวอย่าง และเกิดแรงบันดาลใจในการเรียน กลับมาฝึกฝนฝีมือ และสามารถพัฒนาฝีมือจนสามารถเข้าแข่งขันได้ในอนาคต

“โครงการอาชีวะฝีมือชน คนสร้างชาติ เริ่มมาตั้งแต่ปี 2556 เพื่อสนับสนุนให้เยาวชนไทยหันมาเรียนอาชีวศึกษามากขึ้น  ในขณะเดียวกันก็พัฒนาน้องๆ อาชีวะสู่การเป็นฝีมือชนคนเก่งและดี ปรับมุมมองและทัศนคติการเรียนอาชีวะให้ไปในทิศทางบวก เพราะข่าวอาชีวะตีกันเราเชื่อว่าเป็นเพียง 1% ของเด็กทั้งหมด แต่เด็กใฝ่ดีและมีฝีมือยังมีอีกมาก เราจึงส่งเสริมเด็กเหล่านี้ด้วยการมอบทุนการศึกษาให้นักเรียนที่เข้าเรียน ปวช.สาขาช่างอุตสาหกรรม สาขาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว สาขาคหกรรมศาสตร์ และสาขาวิชาอาหารและโภชนาการ ต่อเนื่องจนจบหลักสูตร ปวส. และคัดเลือกตัวแทนนักเรียนทุนมาทัศนศึกษา มูลนิธิฯ หวังว่าน้องๆ จะเรียนรู้ เก็บเกี่ยวประสบการณ์ไปช่วยเสริมสร้างพลังใจ เกิดแรงฮึดสู้ในการฝึกฝนทักษะฝีมือของตนเองให้พัฒนายิ่งขึ้นไปอีก”

เราพบว่ามีนักเรียนทุนหลายคนที่มีเรื่องราวน่าสนใจ มีฝีมือและมีแนวคิดที่อยากพัฒนาตนเอง เช่นเดียวกับนักเรียนที่เข้าร่วมแข่งขัน หลายคนมีเงินเก็บหลักแสนบาทตั้งแต่อายุไม่ถึง 20 ปี มีกิจการเล็กๆ ของตัวเอง สิ่งเหล่านี้สะท้อนให้เห็นว่าอาชีวะไม่ได้มีแต่มุมความรุนแรง

สุวิมล จิวาลักษณ์

เปลี่ยนพลังลบให้เป็นบวก

“ผมเคยเป็นเด็กเกเรมาก่อน เป็นนักเลงหัวไม้มีเรื่องกับเขาไปทั่ว เคยเสพยาเสพติดเกือบทุกชนิด แต่ผมเลือกที่จะหยุดทุกอย่างเพราะมีคนดูถูกเราไว้ว่าไม่มีทางได้ดี ผมเลยหนีออกจากบ้าน จ.นครนายก ย้ายมากรุงเทพฯ เลือกเรียนต่อในสายอาชีวะ ระหว่างปิดเทอมแรกผมมีโอกาสได้บวชเรียน ทำให้ผมเปลี่ยนความคิดกลายเป็นคนใหม่ ตั้งใจเรียน เพราะอยากให้พ่อกับแม่ซึ่งท่านเป็นช่างก่อสร้างภูมิใจในตัวผม” ศักดิ์-เฉลิมศักดิ์ ไชยสนาม นักศึกษา ปวส.1 วิทยาลัยเทคโนโลยีรัตนโกสินทร์ สาขาเทคนิคยานยนต์ เล่าย้อนถึงวันที่เขาตัดสินใจเดินออกห่างจากอบายมุข และเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง หวังใช้การศึกษาเป็นเครื่องมือสร้างเนื้อสร้างตัว

ปัจจุบันศักดิ์ทำงานฝ่ายอาคารสถานที่ของวิทยาลัย เพื่อนำเงินเดือนส่งเสียตัวเองเรียนหนังสือ และเขายังมีรายได้พิเศษจากการรับเหมางานก่อสร้างเล็กๆ น้อยๆ เขาบอกว่าตอนนี้มีเงินเก็บไม่ต่ำกว่า 3 แสนบาทแล้ว “ผมเติบโตมาในครอบครัวที่ทำงานก่อสร้างตั้งแต่เด็ก เรื่องก่อสร้างก่ออิฐ ฉาบปูน ผมทำมาตั้งแต่จำความได้ ดังนั้นผมจึงต้องแสวงหาทักษะที่ผมและครอบครัวผมยังขาด ผมมองว่าในอนาคตช่างยานยนต์จะเป็นที่ต้องการของตลาด ขนาดตอนนี้เวลาเราเข้าไปในศูนย์ซ่อมรถหรือร้านซ่อม เรายังเสียเงินไปไม่น้อย แต่ก็ยอมจ่ายเพราะเป็นสิ่งที่เราไม่รู้ ถ้าหากเรามีความรู้ความชำนาญ อย่างน้อยๆ ก็ไม่ต้องเสียเงินให้กับร้าน แต่ความหวังของผมคือ มีกิจการของตัวเอง อยากให้พ่อกับแม่สบาย และทำให้คนที่เคยดูถูกถากถางผมไว้เห็นว่าผมประสบความสำเร็จในชีวิต”

“การเป็นนักเรียนทุนของมูลนิธิเอสซีจี นอกจากจะทำให้ผมได้รับโอกาสเรื่องการเรียนแล้ว ยังทำให้ได้มาร่วมทัศนศึกษา ซึ่งเปิดโลกให้ผมเยอะมาก หนึ่งคือได้เห็นเทคโนโลยีของต่างประเทศ เช่น สิงคโปร์ หรือเห็นว่าอุปกรณ์บางอย่างในบ้านเราก็ยังไม่มี เห็นว่าประเทศเพื่อนบ้านเขาให้ความสำคัญกับกิจกรรมของเด็กอาชีวะ เพราะเยาวชนเข้ามาร่วมชมงานหนาแน่นทุกวัน ถ้าบ้านเราให้ความสำคัญกับเด็กอาชีวะเหมือนต่างประเทศ ผมว่างานสายวิชาชีพจะมีคนสนใจเรียนมากขึ้น”

เฉลิมศักดิ์ ไชยสนาม

เลี้ยงตัวด้วยงานช่าง

ในขณะที่ศักดิ์เลือกเรียนสาขายานยนต์ เพราะอยากอุดช่องว่างทักษะของตัวเอง แต่สำหรับ แจ็ค-พงศกร พราหมเกษม นักศึกษา ปวส.ปี 1 สาขาก่ออิฐ วิทยาลัยเทคโนโลยีบุญถาวร หนุ่มวัย 18 ปีคนนี้ เป็นหนึ่งในตัวแทนประเทศไทยมาแข่งขันระดับอาเซียนในสาขาก่ออิฐ แม้เขาจะพลาดเหรียญรางวัล แต่สำหรับแจ็คการได้มาร่วมแข่งขันก็ให้ประสบการณ์พิเศษและเป็นโอกาสที่จะได้ฝึกฝนฝีมือ

“คนที่จะมาแข่งช่างก่ออิฐมีน้อยมากเมื่อเทียบกับเวียดนาม และอาจจะเป็นเหตุผลที่เราพลาดเหรียญรางวัลในการแข่งขันนานาชาติ สาขาก่ออิฐ ยังเป็นวิชาชีพที่คนเรียนน้อย เพราะคิดว่านี่คืองานของกรรมกร แต่ผมเลือกเรียนเพราะผมมองว่านี่คือช่องทางการเป็นเจ้าของกิจการในอนาคต เราต้องเรียนเพื่อให้รู้พื้นฐาน รู้ว่าอะไรถูกต้อง สวยงาม เพื่อที่จะเป็นหัวหน้าควบคุมคนงานได้ ปีที่แล้วผมมีโอกาสมาชมการแข่งขัน จึงทำให้ผมมีแรงบันดาลใจเพื่อกลับไปฝึกฝีมือและเป็นตัวแทนประเทศไทยมาแข่งขันครั้งนี้ ดังนั้นคนที่ผ่านการแข่งขันจะมีได้ทักษะการวางแผน การบริหารจัดการเวลาที่มีจำกัดเพื่อให้ได้ชิ้นงานที่มีคุณภาพสูงสุด มีระบบความคิดอีกสเต็ปหนึ่ง”

ปัจจุบันแจ็คใช้เวลาช่วงปิดเทอมและวันเสาร์-อาทิตย์ โดยรับเหมางานปูกระเบื้องต่อเติมบ้าน ใช้เวลา 3 ปี เก็บเงินได้ประมาณ 2 แสนบาท ซึ่งอนาคตเจ้าของผู้รับเหมาก่อสร้างไม่ไกลเกินเอื้อม “ครอบครัวผมค้าขาย แต่ผมไม่ชอบทำงานอยู่กับที่ ก็เลยเรียนก่อสร้าง ผมเริ่มรับงานแรกตอนเรียน ปวช.ปี 1 รับงานปูกระเบื้องในหมู่บ้าน จุดเริ่มต้นเพราะมีคนขับรถผ่านไปมาเห็นงาน แล้วก็มาว่าจ้างต่อเนื่องตอนนั้นรายได้เฉลี่ย 7,000-8,000 บาท ใช้เวลาทำงานประมาณ 3 วัน ตอนนี้ค่าจ้างไม่ได้เพิ่ม แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือฝีมือที่ค่อยๆ พัฒนาขึ้น และมีคนมาจ้างมากขึ้น ผมมองว่าการทำงานช่วยให้เราอดทน เป็นคนตรงต่อเวลา มีความละเอียดฝึกบริหารจัดการ พื้นที่ที่เรารับผิดชอบอย่างละเอียดรอบคอบ ผมไม่อยากให้ทุกคนมองว่าเด็กช่างจะนิยมแต่ความรุนแรง วันๆ เอาแต่ตีกัน แต่คนที่ขยัน มุ่งมั่นในความฝันของตัวเองยังมีอีกจำนวนมากครับ” ตัวแทนผู้เข้าแข่งขันในสาขาก่ออิฐ กล่าว

พงศกร พราหมเกษม

มุ่งหวังแข่งขันระดับโลก

ใครจะรู้ว่าดอกไม้มุมหนึ่งของงานแต่งงานนางเอกดัง ชมพู่-อารยา เอ ฮาร์เก็ต เป็นฝีมือของป้อม-ปราโมทย์ การัมย์ นักศึกษาคหกรรมศาสตร์ ปวส. 2 วิทยาลัยอาชีวศึกษาเสาวภา สาขาการจัดการธุรกิจดอกไม้และงานประดิษฐ์ เด็กหนุ่มที่ลาออกจากมัธยมปลายสามัญ โรงเรียน บดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) 2 เพื่อมาเรียนในสายอาชีพ และสายที่เขาเลือกเรียนก็คือการจัดดอกไม้ จากค่าแรง 400 บาทในครั้งแรก ปัจจุบันค่าจ้างต่องานของป้อมมากที่สุดที่เคยได้คือ 1.2 แสนบาท

“ตอนเรียนสายสามัญผมไม่มีคำตอบว่าตัวเองอยากเป็นอะไร แต่ผมมองว่าอาชีพนักจัดดอกไม้ยังเติบโตได้ อยากเรียนไปด้วยทำงานไปด้วย ซึ่งค่าแรงครั้งแรกของผมคือหลักร้อย แต่เราก็ดีใจที่หาเงินเองได้ จริงๆ แล้วงานฟรีผมก็ทำ งานจิตอาสาผมก็ทำ ผมมองว่าทุกงานเป็นครู เรามีโอกาสฝึกฝนพัฒนาตัวเองด้วยดอกไม้หลากหลายชนิด ผมจึงแสวงหาโอกาสด้วยการเข้าแข่งขันการจัดดอกไม้ โดยกรมพัฒนาฝีมือแรงงาน ผมหาหนังสือเมืองนอกมาศึกษาสไตล์ แข่งระดับภาค เป็นตัวแทนภาคและชนะเลิศที่หนึ่งระดับประเทศ เป็นตัวแทนประเทศไทยไปแข่งขันระดับโลกที่อาบูดาบีในปี 2560”

ป้อม บอกว่า การเข้าร่วมกิจกรรม “My Idol…ฝีมือชน คนโดนใจ” ทำให้ได้มาเห็นบรรยากาศสนามแข่งขันระดับอาเซียน เพื่อที่จะได้ไม่ตื่นสนาม ได้เพื่อนใหม่ เจอคนเก่งๆ และมาเพื่อค้นหาว่าจุดอ่อนของเราคืออะไร เพื่อกลับไปฝึกซ้อมเพื่ออุดรอยรั่วของตัวเอง “ผมอยากเป็นครู เพราะเราเรียนอยู่ตรงนี้ทำให้เรารู้ว่า นักจัดดอกไม้ยังมีน้อย ยิ่งคนที่เป็นครูยิ่งขาดแคลน ดังนั้นความฝันของผมจึงชัดเจนว่าเราเรียนจบไปแล้ว จะไปเป็นอะไรและทำงานอะไรในอนาคต ตอนนี้ก็ทำงานเพื่อสร้างเครือข่ายและฝึกฝนฝีมือให้โดดเด่น ซึ่งเป้าหมายอันใกล้ก็คือการแข่งขันระดับโลกที่กำลังจะมาถึง” ป้อม กล่าวทิ้งท้าย

อารยา เอ ฮาร์เก็ต

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

12 ตุลาคม 2559 เวลา 09:55 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/459738

โดย…ปูปรุง ภาพ… รอยเตอร์ส

ตุลาคมคือช่วงเวลาที่เรียกกันว่าปลายฝนต้นหนาว แปลว่าเรากำลังก้าวสู่ช่วงเปลี่ยนผ่านของฤดูกาลอีกครั้งหนึ่งในรอบปี ฝนกำลังจะค่อยๆ ซา ขณะที่ลมหนาวทางตอนบนของประเทศกำลังเดินทางมาถึงในไม่ช้า สีสันของทุกชีวิตกำลังจะเปลี่ยนไป

คำว่าชีวิตในที่นี้ ไม่ได้มีพื้นที่แค่ตัวเราเท่านั้น แต่มีพื้นที่ที่กว้างกว่าคนคนหนึ่งหรือสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ซึ่งครอบคลุมไปถึงแผ่นดิน ผืนน้ำ เมฆ ท้องฟ้า ดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ ต้นไม้ สัตว์น้อยใหญ่และเพื่อนมนุษย์ที่ต่างมีความสัมพันธ์กันทั้งในอดีตและปัจจุบัน ชีวิตกับฤดูกาลจึงเป็นสิ่งที่แยกขาดออกจากกันไม่ได้และบ่อยครั้งมีผลต่อความรู้สึกนึกคิดในใจคนเรา ฝนปลายฤดูแบบนี้จึงทำให้บางคนเสียดายเมื่อรู้ว่ามันกำลังจะจากไป ขณะที่บางคนดีใจ เพราะไม่ชอบที่ฝนทำให้รถติด เดินทางลำบากและน้ำท่วม

ธรรมชาติสร้างฤดูกาลให้เกิดขึ้นและแต่ละฤดูกาลก็นำความหลากหลายมาให้ สิ่งนี้เป็นความงดงามอย่างหนึ่งที่ทุกชีวิตสามารถสัมผัสได้ ฤดูร้อนคือช่วงเวลาที่ดอกไม้นานาชนิดเบ่งบาน ท้องฟ้าสดใสน้ำทะเลสีสวย ฤดูฝนมาพร้อมความชุ่มฉ่ำ ต้นไม้แตกกิ่งก้านผลิยอดอ่อนสดชื่น และเมื่อฤดูหนาวมาเยือน ใบไม้เริ่มเปลี่ยนสี ท้องฟ้าไร้เมฆครึ้ม ดวงดาวส่องประกาย เช่นนี้แล้วการที่เราแต่ละคนจะมีฤดูกาลที่ชอบหรือไม่ชอบจึงไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะแต่ละฤดูก็ล้วนแตกต่าง แต่หากมองอีกมุมแต่ละฤดูกาลเหล่านั้นก็มีความงดงามหรือเสน่ห์คนละแบบเช่นกัน และถ้าเรามัวอยู่กับความชอบหรือไม่ชอบของตัวเองจนจิตใจมีแต่ความกังวลเกี่ยวกับเรื่องต่างๆ มากจนเกินไป เราก็อาจพลาดที่จะชื่นชมความงามของธรรมชาติเหล่านั้นอย่างน่าเสียดาย

มีคำพูดที่น่าสนใจประโยคหนึ่งกล่าวไว้ว่า ผู้คนส่วนใหญ่ในยุคนี้กำลังอยู่กับความสุขเล็กๆ ที่ถูกมองข้ามไปเสมอ ผลก็คือเราเลยมีความเชี่ยวชาญโดยไม่รู้ตัวในการมองเห็นแต่ความทุกข์หรือสิ่งแย่ๆ ในชีวิตตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งนี้ก็เพราะเรามักใช้ความชอบและความไม่ชอบเป็นตัวกำหนดสุขและทุกข์ในชีวิตเรา พูดให้ชัดก็คือใช้อารมณ์ในการนำพาชีวิตตัวเองมากกว่าการเปิดหัวใจให้กว้าง แล้วยอมให้ธรรมชาติช่วยกล่อมเกลาจิตใจ เพื่อที่จะสามารถมองเห็นสัจธรรมและความจริงต่างๆ ของโลกใบนี้

หากพิจารณาดีๆ คุณจะพบความจริงว่า ความสุขนั้นมีอยู่ 2 แบบคือ สุขเพราะได้ดังใจ กับสุขเพราะเข้าใจแบบแรกต้องไขว่คว้า ร้อนรน และยังขึ้นอยู่กับองค์ประกอบภายนอกอีกมากมาย

แต่แบบหลังแค่ลดความร้อนรนที่จะไขว่คว้าและมองทุกสิ่งแบบมีที่มาและมีเหตุผล โดยใช้ใจที่หนักแน่นของตนเป็นที่ตั้ง เราทุกคนนั้นล้วนชอบที่จะมีความสุขทั้งสองแบบ แต่ถ้าทบทวนและแยกแยะความแตกต่างนี้บ่อยๆ ก็จะพบเองว่าสุขเพราะเข้าใจที่จืดๆ ไม่หวือหวานี้ต่างหาก ที่เป็นสิ่งยั่งยืนและประณีต และบางทีสมดุลของชีวิตแบบปุถุชนคนธรรมดา ก็คงหมายถึงสมดุลของการแสวงหาความสุขทั้งสองแบบนี้ด้วยใจที่มีสติในการใคร่ครวญอย่างแท้จริง

ทุกอย่างในโลกนี้ล้วนแปรเปลี่ยนหมุนเวียนคล้ายฤดูกาล รวมถึงสุข-ทุกข์ ร้อน-หนาวในชีวิตคน ฝนจากไปเพื่อต้อนรับฤดูหนาว ลมหนาวจากไปเพื่อต้อนรับฤดูร้อนและฝน หมุนวนเช่นนี้ทุกรอบปี แม้จะชอบหรือไม่ชอบฤดูฝนแค่ไหน เราก็ไม่สามารถฉุดรั้งให้อยู่กับเราได้ การขัดหรือฝืนธรรมชาติจึงเปรียบเหมือนการกระทำที่เหนื่อยเปล่า แต่การเตรียมพร้อมรับความเปลี่ยนแปลง และอยู่กับมันอย่างเข้าใจต่างหาก ที่จะทำให้เราได้พบความสุขสงบมากกว่าไม่ว่าจะมีกี่สิบฤดูฝนก็ตาม

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

12 ตุลาคม 2559 เวลา 09:51 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/459736

โดย…วราภรณ์

ปัญหาเรื่องการนอนของลูกน้อยเป็นปัญหาที่สร้างความเหน็ดเหนื่อยให้กับคุณแม่เกือบทั่วโลก S-26 Progress Gold นมผงสำหรับเด็กอายุ 1 ปีขึ้นไป เล็งเห็นถึงความสำคัญของการนอนที่มีคุณภาพเพื่อการพัฒนาด้านสมองที่ดี โดยได้เชิญ คิม เวสท์ ผู้เชี่ยวชาญระดับโลกด้าน Sleep Coaching หรือเทรนนิ่งสำหรับเด็กที่มีปัญหาการนอน มาเป็นครั้งแรกในประเทศไทย

คิม เวสท์ หรืออีกชื่อที่ได้รับการเรียกว่า The Sleep Lady ให้ความช่วยเหลือพ่อแม่ที่เจอปัญหาลูกนอนยากมามากกว่าหมื่นครอบครัวในอเมริกาและทั่วโลก ด้วยประสบการณ์มากกว่า 24 ปี คิม ได้แนะนำให้แต่ละครอบครัวเข้าใจถึงความสำคัญในเรื่องการนอนและพฤติกรรมของลูก จนสามารถถ่ายทอดเทคนิคที่เปลี่ยนแปลงวิธีการนอนของเด็กได้อย่างนุ่มนวล ไม่ใช้วิธีการหักดิบ บังคับ หรือฝืนใจเด็กทำ แต่ใช้วิธีแบบค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไปทีละขั้นตอน ทำให้เด็กนอนหลับอย่างมีคุณภาพและทำให้พ่อแม่สามารถพักผ่อนได้อย่างเต็มที่

สภาพร กังวานเวชกุล ผู้จัดการทั่วไป ธุรกิจผลิตภัณฑ์นมผง S-26 Progress Gold กล่าวว่า เธอเล็งเห็นว่าการนอนเป็นปัจจัยสำคัญไม่แพ้เรื่องโภชนาการ การนอนที่ไม่เพียงพอของเด็กนั้น ไม่ได้ส่งผลต่อสุขภาพ การเจริญเติบโต และการพัฒนาสมองของเด็กเท่านั้น แต่ยังส่งผลต่อการที่พ่อแม่จะสามารถพักผ่อนได้ดีหรือไม่อีกด้วย ในโอกาสนี้เราได้รับเกียรติจาก คิม เวสท์ ผู้เชี่ยวชาญระดับโลกด้านการนอน จากอเมริกามาเผยเคล็ดลับที่พ่อแม่คนไทยสามารถนำไปใช้ได้และเห็นผลจริง

ปัญหาการนอนในเด็กที่พบได้บ่อย คือ เด็กนอนดึก เข้านอนยาก เด็กตื่นกลางดึกบ่อย หลับไม่สนิท และการที่เด็กไม่สามารถนอนเองได้ ต้องมีตัวช่วย เป็นต้น ปัญหาเหล่านี้มีความเกี่ยวพันกัน เพราะหากเด็กต้องใช้ตัวช่วยให้นอนหลับ เช่น รอให้พ่อแม่มากล่อมเท่านั้นถึงจะหลับ ก็จะทำให้งอแงไม่ยอมนอน ส่งผลให้พอถึงเวลานอนจริงๆ สะดุ้งตื่นบ่อย ซึ่งเป็นปัญหาที่สร้างความกังวลใจให้กับพ่อแม่อย่างมาก เมื่อเด็กนอนน้อยหรือนอนไม่ต่อเนื่องสมองอาจจะพัฒนาไม่เต็มที่ จากการสำรวจพฤติกรรมการนอนของเด็กยังพบอีกว่าเด็ก 25-40% นอนไม่พอ และยังมีการศึกษาในแม่ชาวเอเชียเทียบกับแม่ชาวตะวันตก พบว่ามากกว่า 54% มีปัญหาการนอน เด็กในเอเชียมีชั่วโมงการนอนที่น้อยกว่าเด็กในยุโรปและพ่อแม่คนเอเชียมีแนวโน้มให้ลูกนอนเตียงเดียวกันหรือห้องนอนเดียวกันมากกว่าเด็กในยุโรป แต่ความยุ่งยากใจเหล่านี้สามารถแก้ไขได้ด้วยเทคนิคเฉพาะทางและความร่วมมือของทุกคนในครอบครัว

คิม กล่าวอีกว่า พฤติกรรมการนอนของลูกส่งผลกระทบต่อทุกคนและเป็นปัญหาที่พบเจอแทบจะทุกครอบครัวทั่วโลก รูปแบบการนอนของเด็กนั้นเป็นสิ่งสำคัญซึ่งจะส่งผลทั้งร่างกาย อารมณ์ การเรียนรู้ และนิสัยของเด็กในระยะยาว สาเหตุของปัญหาการนอนในเด็กมีมากมายทั้งจากตัวเด็กเองและปัจจัยแวดล้อม เช่น สมาชิกในครอบครัว กิจกรรมต่างๆ รวมไปถึงสภาพแวดล้อมที่มีผลกระทบต่อการนอนของเด็ก เราสามารถช่วยเหลือเด็กและเรียนรู้ร่วมกันที่จะปรับเปลี่ยนนิสัยโดยใช้เทคนิคที่นุ่มนวลได้ ที่อเมริกาเองให้ความสำคัญกับเรื่องการนอนของเด็กมากเพราะการที่เด็กได้นอนหลับอย่างมีคุณภาพจะช่วยเสริมสร้างความผูกพันและสานสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นระหว่างพ่อแม่ลูก

พญ.ธิศรา วีรสมัย สูติ-นรีแพทย์ โรงพยาบาลพญาไท 1 ให้คำแนะนำว่า ช่วงเวลาการนอนตอนกลางคืนของเด็กมีความสำคัญมากเพราะสมองจะนำเอาประสบการณ์ที่เกิดจากการทำกิจกรรมตอนกลางวันมาสร้างเป็นความทรงจำระยะยาว (Memory Consolidation) เพื่อให้สมองของลูกน้อยทำงานอย่างเต็มประสิทธิภาพ

“พ่อแม่ควรดูแลโภชนาการให้ครบ 5 หมู่ และเสริมด้วยสารอาหารต่างๆ ที่มีประโยชน์ รวมทั้ง ดีเอชเอ โคลีน ลูทีน และแอลฟา-แล็กตัลบูมิน ซึ่งเป็นโปรตีนคุณภาพสูง พบในน้ำนมแม่ ย่อยง่าย และให้กรดอะมิโนจำเป็นชื่อ ทริปโตเฟน พ่อแม่ควรสร้างบรรยากาศและใช้เทคนิคที่เหมาะสม เพื่อให้การนอนของลูกมีประสิทธิภาพอีกด้วย”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

12 ตุลาคม 2559 เวลา 09:48 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/459734

โดย…กันย์ ภาพ… คลังภาพโพสต์ทูเดย์

เด็กบ้านสวนอยู่บ้านริมคลองอย่างผู้เขียน พอถึงเดือน ต.ค.ของทุกปี หรือที่เรียกว่าปลายฝนต้นหนาวที่ฝนเทกระหน่ำมาเกือบทุกวันเยี่ยงนี้ ทำเอาใจหายใจคว่ำคอยลุ้นว่าน้ำจะท่วมสวนหรือท่วมบ้านไหม ยิ่งมีข่าวน้ำเหนือหลากไล่มาตั้งแต่ จ.สุโขทัย อ่างทอง สิงห์บุรี พระนครศรีอยุธยา ละก็ชาวสวนริมคลองนนทบุรีต้องเตรียมตัวรับมือเก็บข้าวเก็บของขึ้นที่สูง เรียกช่างมายกหัวสะพานขึ้นสัก 4-5 ฟุต เพื่อเตรียมหนีน้ำ ถ้าปีไหนฝนแล้งไม่ตกมากนักถือว่าโชคดีไปน้ำไม่ไหลเอ่อท่วมหัวสะพานและบ้าน

แต่ถ้าฝนตกหนักพายุเข้าถี่ๆ หลายลูกเช่นนี้ แถมน้ำเหนือหลากมากกว่าทุกปีนี่ก็ต้องเตรียมรับมือกันเลย ที่สวนก็ต้องตั้งเครื่องสูบน้ำออกจากสวนเพื่อไม่ให้กระท้อน ทุเรียน โดนน้ำท่วมตาย ที่บ้านก็ต้องเตรียมยกพื้นบ้านให้สูงขึ้นไว้ เก็บข้าวของขึ้นหิ้งเตรียมไว้ เพราะเวลาน้ำมานี่วันสองวันพรวดพราดมาเก็บของไม่ทันกันเลยเชียว ปีนี้แววมาแล้วว่าน้ำเยอะกว่าทุกปีทั้งน้ำจากฝนและน้ำเหนือหลาก อย่างประเทศเกาหลีวีกที่แล้วก็เจอน้ำท่วมเมืองปูซานแบบหนักหน่วงเช่นกัน

เป็นที่ทราบกันดีว่าประเทศไทยต้องประสบกับภัยธรรมชาติทุกปีและนับวันจะทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งภัยพิบัติไม่ว่าจะเกิดจากธรรมชาติหรือน้ำมือมนุษย์กระทำขึ้น ก็ย่อมก่อให้เกิดความเสียหายและอันตรายถึงชีวิตและทรัพย์สินไม่มากก็น้อยเช่นกัน แถมยังมีผลพวงต่างๆ ตามมาอีกมากมาย แล้วเราจะมาเตรียมรับมือกับสถานการณ์น้ำท่วม เพื่อให้ทุกอย่างเรียบร้อยเป็นไปตามปกติได้อย่างไรบ้าง

1.เตรียมตัวก่อนน้ำท่วม ควรมีการเตรียมตัวล่วงหน้า เพื่อคาดคะเนและป้องกันความเสียหายที่อาจจะเกิดขึ้นกับตัวเองและทรัพย์สินของเรา โดยเฉพาะที่อยู่อาศัยที่อยู่ในพื้นที่เสี่ยงต่อการเกิดน้ำท่วม โดยเฉพาะผู้ที่มีบ้านเรือนอยู่ในพื้นที่น้ำท่วมเกือบทุกปีหรืออยู่ในละแวกใกล้แม่น้ำลำคลอง ด้วยการติดตามข่าวสารอย่างใกล้ชิด เพื่อฟังคำเตือนอย่างเคร่งครัดและเตรียมของใช้ที่จำเป็นสำหรับการดำรงชีพ เช่น พวกน้ำดื่ม อาหารแห้งปลากระป๋อง บะหมี่สำเร็จรูป ขนมปังอบกรอบต่างๆ ของใช้จำเป็นไฟฉาย ยา แบตเตอรี่สำรอง เอกสารสำคัญต่างๆ แต่ก็อย่าพกพามากเกินไป เพราะจะลำบากในการอพยพเพราะชีวิตสำคัญที่สุด และเตรียมแผนเคลื่อนย้าย สัตว์เลี้ยง พาหนะ ต่างๆ ให้พ้นระดับน้ำ

รวมทั้งอย่าลืมเรียนรู้และฝึกทักษะที่จำเป็นให้กับคนในครอบครัวเรียนรู้ด้วยกัน เช่น บอกกันล่วงหน้าถึงเส้นทางอพยพ จุดนัดหมายหากเกิดการพลัดหลง วางแผนล่วงหน้าถ้าน้ำมาด่วนจะทำอย่างไร 1-2-3 ซักซ้อมความเข้าใจให้ตรงกัน

2.เตรียมตัวระหว่างการเกิดน้ำท่วม เพราะน้ำสามารถมาในเวลาอันรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน หากมีฝนตกหนักหรือน้ำเหนือหลากมา หากมีการเตือนภัยน้ำท่วมฉับพลัน ให้ทำตามแผนที่วางไว้ เช่น ถ้าอยู่ใกล้เขาให้อพยพขึ้นที่สูง หรือสถานที่หลบภัยที่หน่วยงานรัฐเตรียมไว้ให้ หากน้ำท่วมฉับพลันให้ปิดแก๊สและตัดสะพานไฟ เคลื่อนย้ายสิ่งของมีค่า เลี่ยงการขับรถผ่านเส้นทางน้ำไหล  ระวังอันตรายจากสัตว์มีพิษต่างๆ

3.เตรียมตัวหลังน้ำท่วม หลังจากน้ำท่วมไปแล้ว ควรดูแลตัวเองและครอบครัว ทั้งร่างกายและจิตใจ ด้วยการเอาใจใส่เนื่องจากอาจมีความเครียดกังวลในจิตใจมากขึ้นจากความเสียหายที่เกิดขึ้น บางครั้งอาจจะต้องใช้เวลาในการรักษานานกว่าเรื่องทางกาย เช่น โรคน้ำกัดเท้า ผื่นคัน อุจระร่วง ตาแดง ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเรื่องสุขอนามัย ซึ่งใช้เวลารักษาไม่นาน รวมทั้งเรื่องทำความสะอาดปัด กวาด เช็ดถู หรือซ่อมแซมความเสียหายของบ้านเรือนและรอบบ้าน

ปลอดภัยไว้ก่อน เมื่ออยู่นอกบ้าน

ห้ามเดินตามเส้นทางที่น้ำไหล มีคนเสียชีวิตเนื่องจากจมน้ำตายในขณะที่น้ำกำลังมา ความสูงของน้ำเพียง 15 ซม. ก็สามารถทำให้คุณล้มลงได้ หากจำเป็นต้องเดินผ่านทางน้ำไหลให้ลองนำไม้วัดระดับน้ำก่อนทุกครั้ง

ห้ามขับรถในพื้นที่ที่กำลังโดนน้ำท่วม เพราะมีความเสี่ยงสูงมากที่จะจมน้ำ เพราะน้ำสูงเพียง 50 ซม. ก็สามารถพัดรถจักรยานยนต์ให้ลอยได้

ห้ามเข้าใกล้อุปกรณ์ไฟฟ้าและสายไฟฟ้า กระแสไฟฟ้าสามารถวิ่งผ่านน้ำได้ เมื่อเกิดน้ำท่วมแต่ละครั้งจะมีผู้เสียชีวิตจากไฟดูดไฟชอร์ตมากกว่าสาเหตุอื่นๆ

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

11 ตุลาคม 2559 เวลา 12:07 น….. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/459551

โดย…ดร.ต้อง เดอะ ฟิลเตอร์ ภาพ คลังภาพโพสต์ทูเดย์

หลายครั้งชีวิตคนเราต้องเจออะไรหลายอย่างที่ยาก แต่สิ่งที่ประหลาดคือ เวลาเราเจออะไรยากๆ เรากลับทำให้มันยากขึ้น โดยลืมมองสิ่งสำคัญ สิ่งสำคัญนั้นคือ ทางออกแท้ของปัญหา

ทางออกมักเป็นคำตอบตามความจริง ตามสิ่งสำคัญที่อยู่ตรงหน้า แต่เรากลับลืม

สิ่งสำคัญที่ว่า มักถูกลืม ลืมจนผมประหลาดใจทุกครั้ง ที่เห็นคนแก้ปัญหาผิดทางซ้ำๆ เช่น…

ผมเห็นคนอกหัก พยายามเร่งให้ใจหายช้ำ โดยการรีบหาคนใหม่เพื่อเยียวยาใจให้ลืมคนเก่า แต่กลับยิ่งหนักกว่าเก่า เพราะเขายังไม่เข้าใจเลยว่า สิ่งสำคัญที่เขาต้องการมากที่สุดคือ การเยียวยาตัวเอง เพราะใจที่มันพัง ต้องพัก พักกับคนดีๆ กลุ่มเพื่อนดีๆ รวมถึงผู้เชี่ยวชาญที่ให้คำปรึกษาและทางออกที่ดี หลายคนลืมไปว่า หัวใจต้องการเวลาเยียวยา

สิ่งสำคัญคือ การถามตัวเองให้ได้ก่อนว่า เราเรียนรู้อะไรบ้างจากความสัมพันธ์ที่ผ่านมา? มันพลาดอย่างไร? สิ่งดีคืออะไร? แล้วเราจะไปต่ออย่างไร? สำคัญที่สุดคือ เราเห็นหรือไม่ว่าตัวเองต้องการอะไรจริงๆ ซึ่งแต่ละคนย่อมใช้เวลาไม่เท่ากันในการเริ่มใหม่กับใครสักคน มันขึ้นอยู่กับความทรงจำที่มี นิสัยของแต่ละคน รวมถึงระยะเวลาที่คบกัน บางคนอาจใช้เวลาหลายปีกว่าจะเริ่มใหม่ได้ ในขณะที่บางคนไม่กี่เดือนก็เข้าใจแล้ว

แต่น้อยคนจะยอมเสียเวลาทำความเข้าใจกับรักครั้งที่แล้วให้เรียบร้อยก่อน กลับอยากรีบลืม หรือรีบทำอะไรใหม่ จนวนกลับมาเลือกคนรักผิดๆ เรื่อยๆ

ผมเห็นพ่อแม่พยายามปราบลูกที่ดื้อ ลูกที่เคยเชื่อฟัง แต่พอเข้าสู่วัยรุ่น เขาก็เริ่มอยากเป็นตัวเอง แทนที่พ่อแม่จะช่วยเขาเป็นตัวเอง กลับอยากปราบเขาให้เชื่อฟังเหมือนก่อน ทั้งที่จริงถ้าแค่เห็นสิ่งสำคัญว่า ลูกต้องการโค้ช ต้องการพ่อแม่ที่ยอมเป็นเพื่อน ค่อยๆ ทำความเข้าใจกับเรื่องวุ่นๆ เล็กๆ ในชีวิตเขา โดยนึกถึงตอนที่เรายังเด็ก ว่าเรางง เราสับสน เราเคยพลาดอย่างไร? สิ่งสำคัญไม่ใช่การปราบความคิดลูก แต่เป็นการปรับ การโค้ชให้ลูกมั่นใจขึ้น โดยไม่รีบตัดสินสิ่งที่เขาตัดสินใจ แม้ดูแย่แค่ไหนในสายตาเราก็ตาม แต่ให้พยายามเทียบเคียงกับเรื่องตัวเองสมัยอายุเท่าเขา ว่าเราแก้มาอย่างไร? เพื่อให้เขารู้ว่ายังไงเราก็อยู่ข้างเขาเสมอ…

สิ่งสำคัญคือ ไม่ผลักไสลูกให้แยกตัวออกไปเพราะพ่อแม่ยืนฝั่งตรงข้าม แต่เป็นพวกเขา ช่วยเขา เป็นกำลังใจให้เขาในวันที่เขาต้องการความมั่นใจที่สุด แต่ยังแสดงออกให้เหมาะไม่เป็น

ผมเห็นเพื่อนรักกัน ไปฟังบุคคลที่สาม ที่ไม่ได้หวังดีต่อความสัมพันธ์ของคนทั้งสอง ผมเห็นสามีภรรยาที่กำลังมีปัญหา และบุคคลที่สามยุยงให้เลิกกัน โดยยังไม่เข้าใจประเด็นของทุกฝ่ายอย่างแท้จริง ผมเห็นความพินาศของความสัมพันธ์ ที่เกิดจากการไม่ได้คุยกันเอง เพราะมีศักดิ์ศรีบางอย่าง เรื่องที่แก้ได้เลยบานปลาย กลายเป็นมองหน้ากันไม่ติด เพราะไม่คุยกันเอง สิ่งสำคัญคือตรงนั้น ตรงที่ลืมมองไปว่า เคยคุยกันเองแล้วแก้ปัญหาได้ แต่ไม่ทำ เพราะถอดใจเสียก่อน

ผมเห็นความพยายามแก้ปัญหาความสัมพันธ์ของคน ที่คิดว่าเคยแก้อย่างไร ก็ต้องแก้แบบเดิม เอาเหตุผลมางัดกัน จนอีกฝ่ายก็ไม่ยอมลดราวาศอก แทนที่จะฟังความต้องการของกันและกันจริงๆ ก่อน สิ่งสำคัญคือ ฟังความต้องการของกันและกัน โดยไม่ต้องงัดเหตุผลมาหักล้าง แล้วดูว่าให้กันได้จริงแค่ไหน? อย่างไรบ้าง? หรือต้องต่อรองให้ยอมปรับบางเรื่อง แล้วอีกคนจึงจะทำได้ เช่น ภรรยาชอบไปเที่ยวสังสรรค์กับเพื่อนมากกว่าอยู่บ้าน จนสามีบ่นเพราะทำงานหนักกลับมาไม่เจอภรรยา ตัวเองก็ไม่รู้ว่าทำงานเหนื่อยแล้วได้อะไร? ส่วนภรรยาก็เที่ยวเพราะสามีขี้บ่น เจอกันเป็นต้องหาเรื่องตำหนิให้ต้องหน่าย แต่ถ้าฟังความต้องการกันจริงๆ บางทีภรรยาอาจอยากให้สามีกลับมาทำตัวให้น่ารักขึ้น เพื่อจะได้อยากกลับบ้าน ส่วนสามีอาจต้องเข้าใจว่า การหาเงินมันคือแค่หน้าที่ แต่ชีวิตรักมันมากกว่านั้น อย่าเพิ่งคิดว่าตัวเองมีสิทธิบ่น ในขณะที่ยังไม่เข้าใจว่าความสุขของภรรยาคืออะไร เป็นต้น

สิ่งสำคัญคือ ฟังความต้องการของกันและกันจริงๆ ก่อนเท่านั้นเอง

จริงๆ ทุกปัญหามีทางออก สำคัญคือ “อย่าลืมสิ่งสำคัญ”

อย่าลืมสิ่งสำคัญ แล้วชีวิตจะง่ายขึ้น

จากใจครับ

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

11 ตุลาคม 2559 เวลา 11:43 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/459544

โดย…ชุติมา-ภาดนุ

ถ้าหน้าตาไม่ดี ไม่ใช่ลูกครึ่งจมูกโด่งเป็นสัน คิ้วเข้ม ผิวขาวสะอาดสะอ้านแบบนี้ ก็คงไม่ได้ยืนถือถาดพรีเซนต์เทียนหอมฝีมือดีไซเนอร์ระดับโลก หรือถือถาดน้ำหอมสัญชาติผู้ดีอังกฤษราคาขวดละหลายพันบาทให้ยิ่งดูโก้หรูแบบนี้แน่ๆ ก็เพราะชายหนุ่มหน้าตาดีซึ่งทำหน้าที่ “สมาร์ทบอย” นี่ละ ที่สร้างทั้งสีสัน ความสดใสซาบซ่า และสร้างภาพลักษณ์ให้อีเวนต์ดูดีแสนเก๋ได้ทันใด!!

ที่มาที่ไปใครเลือกใช้หนุ่มหล่อมาทำหน้าที่นี้? แล้วคนทำอาชีพนี้อนาคตดีได้ใจสาวๆ ขนาดไหน?!! ต้องไปฟัง

นำร่องเรียกใช้ ‘สมาร์ทบอย’

หนุ่มหล่อล่ำทั้งสไตล์ลูกครึ่ง ทั้งไทยแท้บุคลิกแมนๆ เป็นสีสันสุดเร้าใจในอีเวนต์ที่ต้องยกความดีความชอบนี้ให้ สมบัษร ถิระสาโรช หรือป้าตือ ออร์แกไนเซอร์ชื่อดังของเมืองไทยซึ่งครองเวทีจัดอีเวนต์บิ๊กๆ ดังๆ มายาวนานหลายทศวรรษ สร้างชื่อระดับทอล์ก ออฟ เดอะ ทาวน์ มามากมายนับไม่ถ้วน และถือเป็นผู้ริเริ่มนำ “สมาร์ทบอย” มาใช้ในงานอีเวนต์เป็นรายแรกๆ เผยว่า ได้นำสมาร์ทบอยเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของอีเวนต์เมื่อ 15 ปีที่แล้ว

“ในงานเปิดตัวเครื่องสำอางของเมืองไทย นอกจากตัวสินค้าแล้ว เรายังต้องใช้แรงจูงใจเป็นหนุ่มหน้าตาดีมาช่วยดูแลแขกวีไอพีที่มาร่วมงานด้วย ซึ่งก็เหมือนมาช่วยขายเครื่องสำอางไปด้วยในตัว ก็ถือว่าเป็นเรื่องแปลกใหม่และได้รับฟีดแบ็กที่ดี เพราะเป็นการใช้จิตวิทยาอย่างหนึ่ง ก็จริงอยู่ที่ว่าผู้หญิงส่วนใหญ่มักจะชอบมองดูผู้หญิงด้วยกันที่หน้าตาสวยๆ งามๆ อยู่แล้ว แต่ถ้ามีผู้ชายหล่อๆ หุ่นดีๆ มาคอยเทกแคร์ มาช่วยทาครีมที่ผิวให้ตอนทดลองใช้ ก็เป็นสิ่งที่ผู้หญิงส่วนใหญ่จะรู้สึกพึงพอใจยิ่งขึ้น”

สมบัษร บอกว่า สมาร์ทบอยที่เคยได้ร่วมงานกันในครั้งนั้น ปัจจุบันนี้บางคนได้กลายเป็นพระเอกที่มีชื่อเสียงในวงการบันเทิงบ้านเราไปแล้ว

“มีหลายคนที่เราเคยฝึกให้เขาทำงานจากการเป็นสมาร์ทบอยหรือเป็นนายแบบประจำอีเวนต์มาก่อน โดยสอนและแนะนำว่าควรจะต้องทำอย่างไรบ้าง ซึ่งตอนนั้นบางคนยังไม่มีชื่อเสียงเลยนะ แต่ปัจจุบันก็โด่งดังเป็นพระเอกประจำช่อง 3 หรือช่อง 7 กันไป โดยส่วนตัวแล้วคิดว่าการมีโอกาสได้มาเป็นสมาร์ทบอยในอีเวนต์ก็เหมือนกับเป็นบันไดขั้นแรกที่จะก้าวไปสู่การเป็นดาราได้

สำหรับการเลือกสมาร์ทบอย ก็ต้องเลือกผู้ที่มีบุคลิกตรงกับสินค้านั้นๆ ถ้าเป็นเครื่องสำอางในกลุ่มวัยรุ่น ก็ต้องเลือกหนุ่มๆ รูปร่างหน้าตาเข้ากับสินค้านั้น ถ้าเป็นเครื่องสำอางราคาสูงสำหรับผู้มีกำลังซื้อสูง ก็จะเลือกหนุ่มๆ อีกบุคลิกหนึ่งที่ไม่ดูวัยรุ่นมากนัก ซึ่งเจ้าของสินค้าเชื่อมั่นว่าจะนำเสนอสินค้าได้ดีด้วย พูดง่ายๆ ว่าจะดูตามความเหมาะสมของงานและตัวสินค้าเป็นหลัก”

สมบัษร บอกว่า ทุกวันนี้หลายๆ อีเวนต์ก็ยังนำสมาร์ทบอยมาใช้ในงานได้ติดลมบน แต่ในเรื่องของการตลาดก็อาจจะเปลี่ยนวิธีการไปตามยุคสมัย

“ถ้าเป็นสินค้ากลุ่มบิวตี้ ก็อย่างที่ทราบกันอยู่แล้วว่าตามเคาน์เตอร์เครื่องสำอางก็ต้องมีพนักงานขายหรือ ‘บีเอ’ อยู่แล้ว แต่สำหรับการจัดอีเวนต์มันก็ยังต้องมีแรงดึงดูดพิเศษ เจ้าของสินค้าเลือกใช้สมาร์ทบอย ซึ่งในอนาคตใครจะนำน้องๆ เหล่านี้ไปพรีเซนต์ในอีเวนต์รูปแบบไหน ก็สามารถครีเอทออกมาได้หมด ขึ้นอยู่กับจุดประสงค์ของงาน พูดตรงๆ ว่าอีเวนต์ไหนที่มีสมาร์ทบอยเข้ามาก็สามารถทำให้คนทั่วไปเข้าถึงตัวสินค้าได้ง่ายขึ้น เพราะถ้าคนเดินมาแล้วเห็นโปรดักต์วางอยู่เฉยๆ มันก็ไม่มีผลอะไรหรอก แต่ถ้ามีผู้ชายหล่อล่ำมาทาครีมให้ เทกแคร์ แนะนำรายละเอียดผลิตภัณฑ์ ก็เป็นส่วนสำคัญที่ทำให้คนเข้ามาสัมผัสสินค้าได้มากขึ้น”

สมบัษรทิ้งท้ายว่า ทุกอาชีพยังสามารถไปได้ด้วยดีเสมอ ถ้าทำอย่างทุ่มเทก็จะสามารถต่อยอดอาชีพเหล่านั้นไปสู่สิ่งที่ดียิ่งขึ้นได้ เพียงแต่ต้องเคารพและมีความจริงใจกับอาชีพของคุณเท่านั้นเอง

มีกล้ามเป็นทรัพย์

หนุ่มสมาร์ทบอยสไตล์ไทยแท้ บิล-บัณฑิต พรมแบน วัย 27 ปี ผู้จัดการหลักสูตรพยาบาลเวชปฏิบัติทางตา โรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ (รังสิต) ซึ่งเคยยึดอาชีพสมาร์ทบอยจนสร้างฐานะได้มั่นคง มาถ่ายทอดประสบการณ์ให้ฟัง ถ้านารีมีรูปเป็นทรัพย์ ก็ต้องบอกว่าหนุ่มๆ วงการนี้ นอกจากหน้าตาดีแล้ว พวกเขาก็มีกล้ามเป็นทรัพย์เช่นกัน

“ผมเริ่มต้นอาชีพสมาร์ทบอย หรือพริตตี้บอย ตั้งแต่อายุ 18 ปี โดยไปแคสติ้งตามบริษัทออร์แกไนเซอร์ ซึ่งเขาก็จะดูหน้าตา น้ำหนัก ส่วนสูง ให้เป็นไปตามเกณฑ์ และยังต้องมีความรู้ทั่วไป ซึ่งงานแรกที่ผมได้คืองานเปิดตัวคอนโด เจ้าของสินค้ามีโจทย์ให้เราไปยืนเชื้อเชิญให้ผู้คนเข้ามาดูโครงการ จากนั้นก็รับอีเวนต์ เช่น มันนี่เอ็กซ์โป เครื่องสำอาง มอเตอร์โชว์ ธนาคาร บ้านและคอนโด ฯลฯ โดยหาเงินส่งตัวเองเรียนจนจบ และตอนนี้ก็ทำงานประจำเป็นหลักแล้ว แต่ก็มีเวลารับงานวันเสาร์-อาทิตย์ หรือช่วงที่ว่างๆ หลังเวลางานได้ด้วยครับ”

บิลบอกว่า อีเวนต์เยอะที่สุดและทำรายได้ให้เขามากที่สุดก็คือ งานเครื่องสำอางแบรนด์ดังต่างๆ ซึ่งเขาทำมาหมดทุกแบรนด์ พอทำงานมาได้ 4 ปี เมื่อลูกค้ารู้จักและเคยเห็นผลงานแล้ว เขาก็ไม่จำเป็นต้องไปแคสติ้งให้เสียเวลาอีก

“การเป็นสมาร์ทบอยในงานเครื่องสำอางจะแตกต่างจากงานอีเวนต์อื่น ตรงที่เราต้องทำยอดขายให้เครื่องสำอางแบรนด์นั้นด้วย สมมติงานจัด 7 วัน แล้วต้องทำยอดขายให้ได้ 2 ล้านบาท เราก็ต้องพยายามเชียร์ลูกค้าให้ซื้อตามยอดให้ได้ สมาร์ทบอยต้องไม่หล่ออย่างเดียว ต้องขายของเป็นด้วย (ยิ้ม) ซึ่งตรงนี้ก็จะได้ค่าคอมมิชชั่นด้วยนะครับ

นอกจากงานสมาร์ทบอยแล้ว ผมยังต่อยอดไปสู่งานถ่ายโฆษณาภาพนิ่ง งานพิธีกร หรือเอ็มซี ซึ่งเป็นงานที่ใช้ทักษะเฉพาะตัวที่สามารถทำได้ ซึ่งจะนำไปสู่การอัพค่าตัวเพิ่มขึ้น ค่าตัวสูงสุดที่ผมเคยได้คืองานละ 5,000 บาท ถ้าวันหนึ่งวิ่งสัก 2 งาน (งานละ 3-4 ชม.) ก็โอเคแล้วครับ แต่หลังจากทำมาหลายปีก็เริ่มอิ่มตัว ผมจึงหันมาทำงานประจำ แต่ถ้ามีวันว่างก็ยังรับงานอยู่ครับ”

บิลบอกว่า เมื่อก่อนตอนที่วิ่งวันละหลายงาน เขามีรายได้ตกเดือนละ 1.2 แสนบาท ปีหนึ่งเคยทำรายได้ถึง 1 ล้านบาทต้นๆ มาแล้ว

“ปัจจุบันที่ผมมีบ้าน มีรถ และส่งตัวเองเรียนจบมาได้ก็เพราะอาชีพนี้ พูดง่ายๆ ว่าเรามีสิ่งที่คนอายุเท่าเราหลายคนอยากมี แต่อาจจะยังทำไม่ได้ ที่ผมหันมาทำงานประจำ เพราะไม่ได้ตั้งเป้าว่าจะเข้าวงการบันเทิงเป็นหลัก อยากทำงานประจำมากกว่า แต่ถ้าเจียดเวลาได้ก็จะรับงานครับ เท่าที่ผ่านมาก็เคยถ่ายแบบ เล่นละคร และเป็นพิธีกรบ้าง แต่งานบันเทิงมันกินเวลาเยอะ ถ้าแคสติ้งหรือไปเข้าประกวดนายแบบแล้วไม่เข้ารอบ เราก็จะไม่ได้อะไร สู้ทำงานประจำและรับงานสมาร์ทบอยเสริมไปเรื่อยๆ เพราะมีออร์แกไนเซอร์ป้อนงานให้ตลอด เรียกว่ามีรายได้ตลอดปี ซึ่งผมว่ามันดีกว่า ที่สำคัญเราต้องดูแลรูปร่างหน้าตาของเราให้ดูดีอยู่เสมอ เพราะงานสมาร์ทบอยมันไม่จำกัดอายุ ผมก็คงจะรับงานไปจนออร์แกไนเซอร์ไม่จ้างนั่นแหละครับ” ติดตามได้ที่ IG : billythekidindy

ด้าน ปั๊บ-ปาฏิหาริย์ เพ็งสุข วัย 22 ปี นักศึกษาชั้นปีที่ 2 คณะเทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยศรีปทุม เวลานี้ทั้งเรียนไปด้วยทำงานไปด้วย เล่าว่า เริ่มต้นงานสมาร์ทบอยตอนอายุ 18 ปี ตอนเรียนอยู่ที่ต่างจังหวัด พอมีอีเวนต์เปิดตัวสินค้า เช่น มอเตอร์ไซค์ รถยนต์ เขาก็รับงานเรื่อยๆ

“ตอนอยู่ต่างจังหวัดผมก็รับงานหลากหลายแนว และพอมาเรียนอยู่กรุงเทพฯ ก็ยิ่งมีงานมากขึ้น สมาร์ทบอยมีหน้าที่เชิญชวนให้ลูกค้าเข้ามาสนใจสินค้าหรืออีเวนต์ในงานนั้นๆ ผมเคยทำมาแล้วทั้งแจกของชำร่วย แจกโบรชัวร์ ฯลฯ ระหว่างนั้นผมก็เข้าประกวดเวทีดัชชี่บอยแอนด์เกิร์ล จนมีงานละครบ้าง แต่ส่วนมากจะเน้นงานด้านพิธีกรมากกว่า ที่เคยทำมาก็คือรายการ Mad It ซึ่งเกี่ยวกับไอทีของช่องอมรินทร์ทีวี”

ปั๊บเล่าย้อนว่า ตอนที่ไปแคสติ้งงานสมาร์ทบอย ก็ถือว่ามีคู่แข่งเยอะ เพราะแต่ละครั้งจะมีหนุ่มๆ กว่า 50 คนที่ไปแคสติ้งเพราะต้องการได้งาน เรียกว่ามีการแข่งขันกันสูงพอสมควร นอกจากการไปแคสติ้งแล้ว เขายังต้องฝึกการพูดด้วย เพราะอีเวนต์บางงานต้องใช้เอ็มซี นี่เองจึงทำให้เขาสามารถต่อยอดพัฒนาตัวเองจนไปสู่งานพิธีกรทีวีได้

“ปัจจุบันผมได้เป็นพิธีกรในรายการ Smart Junior ทางช่องเอ็มคอต แฟมิลี่ด้วย ส่วนงานสมาร์ทบอยที่เคยรับ ตอนนี้ผมก็ผันมารับงานนายแบบแทน ซึ่งอาจจะเป็นงานใหญ่กว่าเดิมและเพิ่มระดับทางอาชีพของเรามากขึ้น อีกอย่างยังเป็นการเปิดโอกาสให้น้องๆ สมาร์ทบอยรุ่นใหม่ได้ก้าวขึ้นมาบ้าง ส่วนผมก็ทำหน้าที่ในตอนนี้ของตัวเองให้ดีที่สุด”

ปั๊บบอกว่า ตอนที่เข้ากรุงเทพฯ และรับงานใหม่ๆ ช่วงนั้นอีเวนต์เยอะจนทำรายได้ให้เดือนละ 1 แสนบาทได้ หากรับวันละ 2-3 งานเดือนนั้นก็เอาอยู่ แต่ถ้าเดือนไหนต้องใช้เวลาไปเรียนแอ็กติ้งด้วย รายได้ก็จะลดลงนิดนึง เนื่องจากเป็นงานฟรีแลนซ์ ซึ่งถ้าหางานได้เยอะเท่าไหร่ก็ยิ่งดีต่อรายได้เท่านั้น

“ตอนนี้แม้ผมจะโฟกัสงานพิธีกรเป็นหลัก แต่ถ้าว่างก็จะรับงานเดินแบบ งานละคร รวมทั้งงานสมาร์ทบอยบ้างประปราย ในอนาคตถ้าได้พัฒนาทักษะอาชีพในวงการบันเทิงเพิ่มขึ้น และสามารถต่อยอดไปสู่สิ่งอื่นๆ เช่น พิธีกรอีเวนต์ ดีเจเปิดแผ่นในงานได้ ผมก็จะทำอย่างเต็มที่เลยครับ” ติดตามได้ที่ IG : baxpub

เลือกหนุ่มหล่อที่ยอดฟอลโลว์

ยุคนี้พริตตี้เกิร์ลสาวสวยซึ่งทำหน้าที่นำเสนอสินค้าสวยๆ งามๆ ทำให้งานน่าสนใจ งานกำลังหดและเกือบหมดหน้าที่กันไปโดยถ้วนหน้าแล้ว คุณาคม กลิ่นขจร นักประชาสัมพันธ์ผู้คร่ำหวอดอยู่ในแวดวงสินค้าสตรีและเครื่องสำอางมานานบอกว่า ถ้าเป็นงานอีเวนต์ในห้างสรรพสินค้าเมื่อยุค 10 กว่าปีก่อน ก็ยังได้เห็นสาวๆ วัยใสๆ ทำหน้าที่พรีเซนต์เครื่องสำอางกันคึกคัก แต่วันนี้งานเชื้อเชิญแขกวีไอพีเข้ามาในงาน หรือการทำหน้าที่แนะนำผลิตภัณฑ์ใหม่ กลายเป็นว่าเจ้าของสินค้าเลือกหนุ่มๆ ล่ำๆ เกือบร้อยทั้งร้อยเป็นไฮไลต์เรียกความคึกคัก

“ลองนึกภาพ ณเดชน์ คูกิมิยะ เป็นดาราเรียกแขกตัวหลัก แล้วถ้ามีพริตตี้สาวสวยเดินตามหลังมา ถ้าตามหลักจิตวิทยาก็ดูน่าหมั่นไส้ (หัวเราะ) แต่ถ้าเลือกสมาร์ทบอยเป็นไม้ประดับก็ยิ่งเพิ่มเสียงกรี๊ดกร๊าดเรียกความคึกคักได้ดังยิ่งขึ้น ซึ่งก็ไม่ใช่แค่เครื่องสำอางนะครับ ตอนนี้หนุ่มๆ เข้ามาแย่งงานเชียร์เบียร์ที่เคยมีแต่สาวๆ สวยๆ ทำ แต่ยุคนี้จะมีงานที่ใช้หนุ่มล่ำสกรีนหน้าอกโชว์ซิกซ์แพ็กเพิ่มความคึกคักให้อีเวนต์เครื่องดื่มแอลกอฮอล์หลายๆ งานแล้ว

การเลือกน้องๆ เข้ามาทำงานวงการนี้ นอกจากหน้าตาดี ผิวพรรณต้องดูสะอาดสะอ้านจนน่าเข้ามาพูดคุยด้วย สมาร์ทบอยยุคนี้ไม่ได้แค่หน้าตาหล่อ หลายคนพรีเซนต์สินค้าเป็น แถมเก่งอีกต่างหาก นำเสนอข้อมูลสินค้าช่วยงานพีอาร์ได้ดีมาก เพราะนอกจากค่าจ้างงานละ 2,000-5,000 บาท เจ้าของสินค้ายังมีค่าคอมมิชชั่นให้ ถ้าขายสินค้าในอีเวนต์ได้ตามเป้า นอกจากหน้าตา เรื่องยอดฟอลโลว์ในอินสตาแกรมก็เป็นอีกปัจจัยที่ทำให้เจ้าของสินค้าเรียกใช้ เด็กคนไหนมียอดฟอลโลว์ในไอจีเกินหมื่น งานจะเยอะมาก เพราะเจ้าของอีเวนต์ได้ประโยชน์จากการโพสต์บนออนไลน์ตรงนี้เยอะ ยิ่งโพสต์กันไปมาก็ยิ่งทำให้คนเห็นสินค้าของเขาเยอะขึ้นด้วย เรียกว่างานตรงนี้กำลังคึกคัก ทั้งสร้างงาน สร้างอาชีพให้กับบรรดาหนุ่มหล่อหน้าตาดี และยังสร้างภาพลักษณ์สินค้าที่ได้ผลดีอีกทางหนึ่งด้วย” คุณาคม กล่าวทิ้งท้าย