ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

10 ตุลาคม 2559 เวลา 11:41 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/459363

โดย…โยโมทาโร่

การที่คนอื่นจะมองตัวเราเป็นคนอย่างไรนั้น ส่วนหนึ่งมาจากสิ่งที่แสดงบุคลิกภาพและการเข้าสังคมของเราก็คือสิ่งที่ออกมาจากความคิด การมองโลกและทัศนคติต่อสิ่งต่างๆ ที่เป็นตัวกำหนดให้เราแสดงอากัปกิริยาภายนอก ดังนั้นปัญหาบุคลิกภาพหรือการเข้าสังคมอาจไม่ได้เกิดมาจากปัญหาทางร่างกายหรือการแต่งตัว แต่มาจากการมองโลกในแง่ลบของตัวเอง แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่าตัวเรานั้นเป็นคนที่ชอบมองโลกในแง่ลบ แล้วเราจะแก้ไขปัญหานี้ได้อย่างไร

วิธีการดูว่าเราเป็นคนที่มองโลกในแง่ลบหรือเปล่านั้นมีวิธีการง่ายๆ เพราะการมองโลกในแง่ลบนั้นมักเป็นคนที่มีแนวโน้มที่จะคิด 3 เรื่องหลักๆ ดังต่อไปนี้

1.เหยียดผิว รูปร่าง ศาสนา และเชื้อชาติ คนที่มองโลกในแง่ลบมักจะตีความจากสิ่งที่เห็นภายนอก หากเป็นสิ่งตรงข้ามกับตัวเองมักจะคิดว่าเป็นสิ่งที่ไม่ดี ถ้าเป็นคนที่ไม่รู้จักเก็บอารมณ์ก็มักจะแสดงอาการทางหน้าตาและคำพูดออกมาอย่างชัดเจน

2.ตั้งแง่กับทุกสิ่งที่พบ และเสนอความคิดในทุกเรื่อง เช่น เห็นคนกินข้าว 2 จานก็มักจะคิดว่า “มิน่าล่ะ กินแบบนี้ถึงได้อ้วน” ทั้งๆ ที่ตัวคนคิดเองก็ไม่ได้มีรูปร่างที่ดีอะไรมากมาย

3.วิตกกังวลเกินเหตุ คนมองโลกในแง่ลบมักจะกลัวไปทุกอย่าง แม้กระทั่งการเข้าห้องน้ำก็กลัวถูกแอบถ่าย เติมน้ำมันก็กลัวปั๊มโกงมิเตอร์ ขึ้นแท็กซี่ก็กลัวถูกโกง ไปเที่ยวก็กลัวจะประสบอุบัติเหตุระหว่างทาง ซึ่งที่จริงแล้วความกลัวความวิตกกังวลเป็นเรื่องดีที่ช่วยให้เราระมัดระวังตัว และหาทางป้องกัน แต่คนมองโลกในแง่ร้ายจะกลัวจนไม่กล้าลงมือทำหรือแม้กระทั่งคิดหาทางป้องกัน

สาเหตุที่ทำให้คนเรามองโลกในแง่ร้ายนั้นมีอยู่หลายสาเหตุ ประการแรกคือมีประสบการณ์ไม่ดีต่อเรื่องนั้นๆ เช่น เด็กๆ มักถูกเพื่อนที่มีลักษณะเด่นอย่างเช่น ผิวดำ ผมหยิก นับถือต่างศาสนา ฐานะร่ำรวย หรือยากจนกว่า รังแกอยู่บ่อยๆ ทำให้แสดงอาการเกลียดคนที่มีลักษณะบางอย่างด้วยความคิดแบบเหมารวม

อีกประการหนึ่งคือการเสพสื่อมากเกินไปทั้งข่าวและละครที่มีความรุนแรง เพราะข่าวสารและละครต่างๆ ทุกวันนี้มุ่งตีแผ่ถึงปัญหาสังคมมากเกินไปจนละเลยนำเสนอส่วนที่ดี เพราะคิดว่าเป็นข่าวคนไม่ให้ความสนใจ ละครไทยก็มักเน้นเรื่องราวตบตีแย่งชิง นักแสดงเข้าถึงอารมณ์ตัวละครและแสดงออกมาได้ทรงพลังกระชากอารมณ์คนดู แต่หากเราลองปิดเสียงละครแล้วดูแค่ภาพเราจะรู้สึกได้เลยว่าการแสดงนั้นดูคล้ายคนที่มีอาการทางประสาทไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้กลายๆ สื่อที่นำเสนอความรุนแรงซ้ำซากเหล่านี้ทำให้คนเสพมีแนวโน้มที่จะมองคนในแง่ร้ายได้ง่ายขึ้น

การแก้ไขปัญหาการเป็นคนมองโลกในแง่ร้ายนั้น จำเป็นต้องใช้เวลาและการฝึกตัวเอง ไม่ต้องถึงขนาดพยายามมองโลกให้สวยงาม แค่ให้ลดลงจนเหมือนคนปกติก็นับว่าดีมากแล้ว โดยเริ่มจากปลูกฝังความคิดสั้นๆ ไปว่า “ช่างมันเถอะ” เราไม่จำเป็นต้องใส่ใจในทุกสิ่งรอบตัว บางอย่างมาเพียงแป๊บเดียวแล้วก็ผ่านไป เช่น มีคนขับรถปาดหน้า มีคนเดินชน มีคนทำของหลุดมือมาโดนเรา หรือคนรู้จักพูดไม่ดีกับเรา คำว่า “ช่างมันเถอะ” คือประตูที่ช่วยปิดกั้นความคิดในแง่ลบที่จะตามมาได้เป็นอย่างดี เป็นการปล่อยวางอย่างง่ายที่สุด

เปลี่ยนจากคำถามที่มีต่อคนอื่นว่า “ทำไมไม่ทำอย่างนั้น” เป็น “ทำไมถึงทำแบบนั้น” เปลี่ยนประโยคคำถามเพียงเล็กน้อย แต่เปลี่ยนความคิดเราได้มหาศาล เพราะจากแนวคิดที่เราไปคิดแทนคนอื่นโดยใช้ตัวเราเป็นบรรทัดฐาน มาเป็นความคิดถึงสาเหตุว่าทำไมเขาถึงทำแบบนั้น ไม่เพียงแต่จะช่วยให้เรามองโลกในแง่ดี แต่ยังทำให้เรามีความเข้าอกเข้าใจคนรอบข้างได้ดีขึ้นอีกด้วย

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

10 ตุลาคม 2559 เวลา 11:20 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/459358

โดย…พริบพันดาว ภาพ… คลังภาพโพสต์ทูเดย์

ปัจจุบันคนไม่ค่อยไปหาหมอ แต่มาคุยปรึกษากันเองทางโลกออนไลน์หรือในกลุ่มโซเชียลมีเดีย บางคนก็ค้นความรู้ทางออนไลน์ คนสมัยนี้เวลารับรู้เรื่องอะไรมาก็จะนำไปปฏิบัติเลย ขั้นตอนระหว่างกลางหายไป คือการตรวจสอบกลั่นกรองและพิจารณาไตร่ตรองให้ดีก่อนที่จะยอมรับและนำไปปฏิบัติ

ความรู้และเข้าใจในเรื่องสุขภาพผ่านโลกออนไลน์กลายเป็นเรื่องง่ายแค่ปลายนิ้วสัมผัส แต่การรู้เท่าทันเรื่องสุขภาพเป็นเรื่องจำเป็นยิ่งกว่า

อย่างกรณีศึกษาการแชร์ข้อมูลทางด้านสุขภาพในโซเชียลมีเดียเมื่อไม่นานมานี้ คือ กระแสมะนาว+โซดา ฆ่าเซลล์มะเร็งได้ ดังข้อความที่ถูกส่งต่อข้างล่าง

“เห็นว่าหลายๆ คน หลายๆ ครอบครัวที่ต้องเสียชีวิตเนื่องจากมะเร็งกันเยอะ พอดีมีโอกาสได้ ข้อมูลนี้มา ลองอ่านๆ กันดูละกัน สำหรับผมไม่มีอะไรจะเสียนะ มะนาวหาได้ง่ายตามตลาดทั่วไป โซดา จะสิงห์+ช้าง เลือกเอาตามสะดวกเลย

มะนาว+โซดา? มะนาวเลือกลูกเขียวๆ ใช้จำนวน 2 ลูก+โซดา 1 ขวด สรรพคุณ สามารถฆ่าเซลล์มะเร็งได้ผลกว่าการคีโมฯ 10,000 เท่า อ่านว่า หนึ่งหมื่นเท่า…

วิธีกิน กินเช้า เย็น หรือเช้า กลางวัน และเย็น ก็ได้ การกินมะนาว+โซดา ไม่มีผลเสียอะไรต่อร่างกายทั้งสิ้น การคีโมฯ ยังมีผลทำให้เซลล์ดีๆ ของร่างกายต้องตายไปด้วย แต่การใช้น้ำมะนาว+โซดาจะฆ่าเซลล์มะเร็งพวกนี้ได้ 100%

แล้วทำไมถึงไม่มีการเผยแพร่ออกมา ตอบแบบง่ายๆ ถ้าแพร่ออกมาอย่างเป็นทางการ บริษัทยาทั่วโลกก็เจ๊งชัย นี่คือความเลวทรามของมนุษย์ที่เอาเปรียบมนุษย์ด้วยกัน วิธีนี้ถูกค้นพบนานแล้ว แต่ถูกปกปิดเอาไว้ ไม่ให้ผลรายงานนี้ออกมาสู่สาธารณะ สรรพคุณของมะนาวไปอ่านกันเองเลย http://variety.mwake.net/story/75/%E0%B8%9…2%E0%B8%A7.html

ทำไมต้องโซดา? ใช้ผสมกับน้ำก็ได้ แต่จะได้ผลช้า แต่ถ้าใช้กับโซดา มันจะเหมือนๆ กับเครื่องยนต์ เวลาติดเทอร์โบจะได้ผลเร็วและรุนแรงกว่ามาก

วิธีรักษามะเร็งแบบได้ผล แถมต้นทุนประหยัดแบบสุดๆ แบบนี้ ใครมีคนรู้จักเป็นมะเร็งอยู่ ให้เอาไปบอกบุญกันได้”

แต่แล้วก็หงายเงิบเป็นแถบๆ เมื่อมีการยืนยันทางการแพทย์ว่าไม่จริงและเป็นไปไม่ได้ ซึ่งทาง ผศ.ดร.ทพ.ญ.ดุลยพร ตราชูธรรม อาจารย์ด้านพิษวิทยา สถาบันโภชนาการ มหาวิทยาลัยมหิดล ระบุยังไม่มีหลักฐานว่ามันจริง ส่วนที่อ้างว่ามีงานวิจัยต่างชาติ อาจารย์ด้านพิษวิทยาบอกว่าแม้แต่เครื่องดื่มมะนาวโซดาต่างชาติยังไม่มีดื่มเลย จะมีก็ที่ประเทศไทยนี่เอง ในงานวิจัยที่ทำเรื่องเลมอนโซดา ไลม์โซดา แทบไม่มีเลย อีกเสียงจาก นพ.กฤษดา ศิรามพุช ผู้อำนวยการศูนย์เวชศาสตร์อายุรวัฒน์นานาชาติ ก็ยืนยันเช่นเดียวกัน โดยระบุว่า ถ้าโซดากับมะนาวมันช่วยได้จริงๆ เชื่อว่าคงจะเป็นสูตรที่หลายที่หรือโรงเรียนแพทย์หลายๆ แห่งคงนำไปรักษามะเร็งแล้ว

ปัจจุบันองค์ความรู้สุขภาพที่เผยแพร่ในโลกออนไลน์มีข้อมูลที่ผิดพลาดหรือเป็นเท็จเกินกว่าครึ่ง แล้วการอ่านเรื่อง “สุขภาพออนไลน์” ที่ส่งต่อและเผยแพร่ในโซเชียล มีเดีย จะสร้างภูมิคุ้มกันเพื่อรู้เท่าทันได้อย่างไร?

ต่อมเอ๊ะ ต่อมอ๋อ

ปัจจัยแวดล้อมทางสังคมที่มีผลต่อสุขภาวะ คนเราอาชีพทางสังคมต่างกัน ความเสี่ยงที่จะเป็นโรคก็แตกต่างกัน ประชาชนที่มีความรู้ด้านสุขภาพที่แตกต่างกันจะมีผลต่อการเกิดโรค ซึ่งเป็นเรื่องสำคัญที่ทั่วโลกพยายามหยิบยกขึ้นมาว่า หากประเทศต่างๆ ที่จะให้ผู้คนมีคุณภาพชีวิตและสุขภาพที่ดีขึ้น ลดค่าใช้จ่ายด้านสุขภาพได้

ผศ.นพ.ธีระ วรธนารัตน์ อาจารย์ประจำคณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย บอกว่า จำเป็นต้องมาเน้นในเรื่องของความแตกฉานด้านสุขภาพหรือความรู้เท่าทันด้านสุขภาพหรือความรู้ด้านสุขภาวะ (Health Literacy) ซึ่งความรู้เท่าทันด้านสุขภาพจะนำไปสู่การปฏิบัติได้

“คนคนหนึ่งเวลาเจอปัญหาเรื่องสุขภาพใดๆ สามารถเข้าถึงแหล่งข้อมูลที่น่าเชื่อถือได้ถูกต้องเหมาะสม เพื่อนำมาตอบสนองถึงปัญหาสุขภาพที่ตัวเองมี และสามารถที่จะประเมินได้ว่าข้อมูลที่ได้รับมามีความน่าเชื่อถือหรือไม่ มีความน่าสงสัยตรงไหน สมควรแชร์ต่อไหม เปิดไลน์ขึ้นมาเจอข้อมูลข่าวสารที่ถูกส่งมาจากเพื่อนพ้องน้องพี่ด้วยความปรารถนาดีมีเป็นร้อยๆ มีการศึกษาพบว่าเกินครึ่งของข้อมูลทางสุขภาพที่แชร์กันมาเป็นข้อมูลที่ไม่ถูกต้อง ซึ่งมากน้อยก็ลดหลั่นกันไป นั่นคือความสามารถในการประเมินข้อมูล”

ความรู้เท่าทันด้านสุขภาพมีคำสำคัญอยู่ 4 คำ ที่เป็นคีย์เวิร์ด ผศ.นพ.ธีระ บอกว่า 1.เข้าถึง 2.ค้นหาได้ 3.ประเมินหรือเข้าใจได้ และ 4.นำไปประยุกต์ใช้ได้ เพื่อสร้างภูมิคุ้มกันในความรู้เท่าทันด้านสุขภาพ

“ปัจจุบันข้อมูลด้านสุขภาพถูกส่งต่อเยอะมาก และเป็นข้อมูลที่ไม่จริงเยอะกว่าจริง แล้วเกิดผลกระทบตามมา ซึ่งต้องมีการปรับเปลี่ยนวิธีคิดและวัฒนธรรม เพราะการแชร์ไม่ใช่การทำบุญเสมอไป เรื่องนั้นๆ ที่ได้มามีความกระจ่างชัดและมีข้อสงสัยอะไรบ้างไหม ควรถามผู้รู้และเช็กให้แน่ใจว่าจริงหรือไม่จริง ก่อนที่จะแชร์”

การตรวจสอบข้อมูลเบื้องต้นว่าจริงหรือไม่ เป็นเรื่องค่อนข้างยาก ผศ.นพ.ธีระ บอกถึงกลเม็ดเคล็ดลับว่า หนึ่ง-หาข้อมูลว่ามีแหล่งที่มาไหม สอง-มีต่อมเอ๊ะ คือสงสัย สาม-ต่อมอ๋อ ให้ถามว่าข้อมูลมีทั้งข้อดีข้อเสียอย่างไรบ้าง เพื่อให้รู้ข้อมูลที่แท้จริง เพื่อสร้างเสริมความรอบรู้ด้านสุขภาพ

สุขภาพออนไลน์ ข้อมูลจริง-ข้อมูลลวง

จากการเริ่มต้นการทำเพจตั้งแต่เมื่อ 3 ปีก่อน พร้อมกับการเริ่มทำธุรกิจร้านขายสลัด Jones Salad เพราะรู้สึกว่าข้อมูลสุขภาพทั่วไปเข้าใจยาก จึงนำข้อมูลมาสรุป และทำเป็นการ์ตูนให้คนทั่วไปเข้าใจง่ายขึ้น ซึ่งข้อมูลต่างๆ ที่เผยแพร่ มีทั้งศึกษาเองและปรึกษาคุณหมอที่รู้จักด้วย แต่จะมุ่งเน้นให้ข้อมูลพื้นฐานกับผู้บริโภคมากกว่าการกล่าวโจมตี

อาริยะ คำภิโล (ลุงโจนส์) ผู้ดูแลแฟนเพจ Jones Salad เล่าถึงประสบการณ์ว่า ที่ผ่านมามีหลายประเด็นสุขภาพที่ทำให้เกิดความเข้าใจผิด จึงต้องการให้ข้อมูลที่ถูกต้อง อาทิ เรื่องการลดน้ำหนักด้วยการอดอาหาร ซึ่งไม่ใช่แนวทางที่ถูกต้อง เพราะยิ่งอดอาหารจะยิ่งกินมากขึ้น เนื่องจากระบบการเผาผลาญจะทำงานน้อยลง และยังมีผลต่อการทำงานของสมองด้วย รวมถึงการแชร์เรื่องกินทุเรียนรักษาเบาหวาน ซึ่งเป็นข้อมูลที่ผิดเช่นกัน เพราะแม้ทุเรียนจะมีค่า GI หรือค่าดูดซึมน้ำตาลเข้ากระแสเลือดจำนวนไม่สูง แต่จำนวนน้ำตาลในทุเรียนที่มีมากย่อมเป็นอันตรายต่อผู้ที่เป็นเบาหวานแน่นอน

“ผมทำร้านอาหารเพื่อสุขภาพมาก่อน ปัญหาแรกที่เจอ ลูกค้าจะชอบมีคำถามว่าทำไมสลัดต้องขายแพงขนาดนี้ อย่างสลัดจานละ 69 บาท ก็บ่นว่าแพง แต่ซื้อขนมหวานร้อยสองร้อยบาทได้ ซึ่งก็มองว่าเขาอาจจะไม่ได้เห็นประโยชน์หรือตระหนักถึงเรื่องสุขภาพมากพอ เราจึงเริ่มมาทำเพจโจนส์ สลัด เป็นการให้ความรู้เและเล่าเรื่องสุขภาพให้เข้าใจได้ง่ายๆ

“ยอมรับเลยว่าค่อนข้างยาก มองย้อนไปเรื่องสุขภาพเป็นเรื่องค่อนข้างยากสำหรับคนทั่วไป พอพูดถึงเรื่องฮอร์โมนเรื่องกลไกต่างๆ ของร่างกายก็ไม่อ่านหรือฟังแล้ว เอาสรุปเลยกินอะไร อยากผอมกินอะไร รักษามะเร็งกินอะไร ก็เจอมาทุกอย่างกินมะพร้าว กินน้ำผึ้งสิลดความอ้วน กินทุเรียนเป็นเบาหวานกินได้นะ กินผักผลไม้ต้านอนุมูลอิสระ อย่างกรณีกินมะนาวโซดาแก้มะเร็ง มีอาม่ากินจนอาเจียนเป็นเลือด ซึ่งทำให้เสียโอกาสในการรักษา ซึ่งข้อมูลที่ช่วยอยู่จริงๆ อย่างทุเรียนมีค่า GI ที่ทำให้ร่างกายดูดซึมช้า กินแล้วน้ำตาลไม่พุ่งสูงเกินไป แต่จริงๆ แล้วทุเรียนมีน้ำตาลเยอะอยู่แล้ว ทำให้เสี่ยงต่อสุขภาพ”

อาริยะ ชี้ว่า ข้อมูลสุขภาพที่เผยแพร่ทางโซเชียลมีเดีย หลายเรื่องไม่เคลียร์ 100% มีทั้งผิดและถูก ผู้บริโภคเองต้องศึกษาข้อมูลก่อนแชร์ และเรียนรู้ข้อมูลพื้นฐานสุขภาพ เพื่อไม่ให้ถูกหลอก และกลายเป็นผู้กระจายข้อมูลที่ผิดๆ ออกไป

“สิ่งที่สำคัญคือความรู้พื้นฐานของกลไกร่างกายที่ทำงานกับสุขภาพของคน อย่างน้อยก็เป็นการคัดกรองข้อมูลหรือความรู้ในการใช้มานำเสนอความรู้เรื่องสุขภาพ ซึ่งเราก็หาข้อมูลรอบด้าน มีงานวิจัยอ้างอิง และปรึกษาคุณหมอ เช็กให้ลึกก่อนนำเสนอ กว่าจะได้คอนเทนต์หนึ่งยากเหมือนกัน โดยเฉพาะเรื่องละเอียดอ่อนหรือมีความเชื่อเก่าอยู่แล้ว ต้องสืบค้นแล้วปรึกษาผู้เชี่ยวชาญอย่างละเอียดและนำเสนอข้อมูลอย่างเพียงพอ”

เนื้อหาต่างๆ ที่อยู่ในโลกออนไลน์และเป็นเนื้อหาลวงแล้วมีคนเชื่อ เขาสะท้อนภาพให้เห็นว่า ถ้าคนอ่านมีความรู้ในทางวิชาการเรื่องนั้นๆ น้อย ก็จะเชื่อในตัวบุคคล เขียนอะไรมาก็ได้แต่อ้างชื่อคนที่น่าเชื่อถือหรือสถาบันที่โด่งดัง แต่จะจริงหรือเปล่าไม่รู้ ซึ่งคนอ่านจะเชื่อทันที หรือมีการโน้มน้าวและใส่ความสะเทือนใจเพื่อให้แชร์กันเยอะๆ

“สำหรับผมจะดูแหล่งที่มา ถ้ามาจากไลน์จะตั้งธงไว้ก่อน ซึ่งจะไม่ค่อยเชื่อ ขั้นแรกดูแหล่งที่มา ถ้าไม่มีก็อย่าเชื่อและเป็นหนูทดลอง ซึ่งสามารถเลือกรับได้ บางสิ่งอาจจะจริงแต่ก็ไม่อยากทดลอง และยืนยันด้วยงานวิจัย กรองดีๆ หาแหล่งข้อมูลที่น่าเชื่อถือ”

นโยบายจากผู้ดูแลภาครัฐ

หนึ่งในคณะทำงานจัดทำแผนพัฒนาดิจิทัลฯ คนไทย 4.0 กับความรู้เท่าทันสุขภาพในยุคโลกดิจิทัล ดร.กษิติธร ภูภราดัย ให้รายละเอียดถึงการทำงานเกี่ยวกับเรื่องสุขภาพออนไลน์ว่า แผนพัฒนาดิจิทัลฯ มีเป้าหมายให้ความรู้แก่ประชาชนในการใช้เครื่องมือสื่อสารแบบดิจิทัลให้เกิดประโยชน์ ไม่ใช่เรื่องของเทคโนโลยีที่ล้ำสมัยเท่านั้น แต่มุ่งเน้นการรับรู้เนื้อหาสาระที่จะต้องรู้เท่าทัน ตระหนัก และตรวจสอบข้อมูลจากสื่อออนไลน์ว่าถูกต้องหรือไม่

“การสร้างโอกาสในความเท่าเทียมกันทางสังคมในการเข้าถึงเครื่องมือและข้อมูลข่าวสารสาธารณะผ่านอุปกรณ์ดิจิทัล ในยุคดิจิทัลข้อมูลข่าวสารมีความสำคัญเป็นอย่างมาก สร้างมูลค่าได้อย่างมหาศาล อยากสร้างธงมนุษย์ให้คนไทยมีความตระหนักในการใช้เครื่องมือดิจิทัลอย่างรู้เท่าทันและแตกฉาน คนปัจจุบันใช้เวลากับสมาร์ทโฟนถึง 6.2 ชั่วโมง/วัน ข้อมูลเป็นทรัพยากรที่มีค่ามาก สร้างสังคมคุณภาพด้วยเทคโนโลยีดิจิทัล ด้วยการให้คนทุกคนเข้าถึงข้อมูล ซึ่งมาเร็วและไปเร็วมาก ทุกอย่างเรียลไทม์ ข้อมูลอาจจะมีการตกแต่งและปรับเปลี่ยนว่าจริงหรือไม่จริง ทำอย่างไรที่จะให้คนที่เข้าถึงข้อมูลแล้วเขารู้ว่าจริงหรือไม่ อย่างข้อมูลสุขภาพหรือความรู้การศึกษาที่เป็นประโยชน์ ดูยากมากว่าเท็จหรือจริง เมื่อได้ข้อมูลมาแล้วก็ต้องมีการตรวจสอบ การให้ความรู้กับประชาชนซึ่งแต่ละกลุ่มก็ต้องการการสื่อสารที่แตกต่างกัน โดยเฉพาะผู้สูงวัยที่เล่นไลน์ซึ่งมีความเป็นส่วนตัวสูง และไม่สามารถดูข้อมูลจากเขาได้”

ดร.กษิติธร กล่าวอีกว่า ในเรื่องของการรู้เท่าทันด้านสุขภาพ หรือ Health literacy ในธรรมนูญระบบสุขภาพฉบับใหม่ สามารถนำมาเชื่อมโยงกับแผนดิจิทัลฯ ของภาครัฐ ที่มียุทธศาสตร์ Digital Literacy สนับสนุนให้ประชาชนทุกคนใช้เทคโนโลยีเพื่อโอกาสเข้าถึงบริการสาธารณะ ทั้งด้านสุขภาพและสาธารณสุขอย่างเท่าเทียมกัน และให้ความรู้ประชาชนตรวจสอบสาระสุขภาพทางออนไลน์ที่มีเป็นจำนวนมาก

“แผนพัฒนาดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม ถือเป็นการส่งเสริมการให้ข้อมูลแก่ประชาชน ไม่ใช่การพยายามบล็อกข้อมูลข่าวสารออนไลน์ ส่วนของผู้ที่กระทำผิดในการจงใจเผยแพร่ข้อมูลที่ผิดๆ ด้านสุขภาพ ก็มีการดำเนินการตาม พ.ร.บ.คอม พิวเตอร์ฯ ได้อยู่แล้ว”

การเฝ้าระวังเป็นเนื้อหาความรู้เรื่องสุขภาพ ดร.กษิติธร บอกว่าเป็นสิ่งที่ยาก ต้องทำงานร่วมกันหลายฝ่าย ตั้งแต่ระดับเยาวชน ด้วยการอบรมสิ่งเหล่านี้ในสถานศึกษา โรงเรียน เพราะคนรุ่นใหม่ส่วนใหญ่ได้รับข้อมูลทางดิจิทัล และอีกกลุ่มคือการพัฒนาผู้สูงวัย ซึ่งรับส่งข้อมูลทางไลน์แล้วพบว่ามีการหลงเชื่อ จนเปิดช่องให้ผู้ไม่หวังดีส่งข้อมูลที่ผิดๆ เพื่อขยายไปสู่วงกว้าง

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

10 ตุลาคม 2559 เวลา 09:55 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/459255

โดย…นิธิพันธ์ วิประวิทย์

หลายคนคงคุ้นเคยกับคำอธิบายว่าฮิตเลอร์มิใช่คนที่ต้องรับผิดในสงครามฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิวแต่เพียงผู้เดียว แต่เป็นสภาวะทางสังคมหลังสงครามโลกครั้งที่ 1 และสถานการณ์ทางเศรษฐกิจที่กดดันเยอรมนี จนทำให้เกิดฮิตเลอร์และนโยบายหายนะนี้ขึ้นมา

พูดง่ายๆ ก็คือ ในสภาวะแบบเดิมถึงไม่มีคนที่ชื่อฮิตเลอร์มาสร้างเหตุการณ์ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิว ก็อาจจะมีคนอื่นโผล่มาทำแบบเดียวกันได้อยู่ดี

นั่นทำให้คนที่ต้องร่วมรับผิดชอบในอาชญากรรมครั้งนั้น ต้องรวมไปถึงสังคมเยอรมันทั้งสังคมด้วย

และเพราะชาวเยอรมันคิดได้แบบนี้ จึงพร่ำสอนกับเยาวชนรุ่นต่อๆ มาถึงความผิดพลาดของปัจเจกชนในสังคมเยอรมันในยุคนั้น ว่าทุกๆ คนป้องกันการเกิดฮิตเลอร์ขึ้นได้

หนึ่งในนั้นมีคำถามท้าทายมุมมองในสังคมฝรั่งตะวันตกว่า “ถ้าให้ท่านย้อนเวลาไปหาหนูน้อยฮิตเลอร์ในวัยเยาว์ได้ ท่านจะกำจัดเด็กน้อยคนนี้หรือไม่?”

คำถามซ้อนคำถามก็คือ “แน่ใจหรือไม่ว่าถ้าไม่มีหนูน้อยฮิตเลอร์แล้วจะไม่มีใครคนอื่นก้าวเข้ามาแทนที่อยู่ดี?” กับ “แน่ใจหรือว่าการชิงลงมือจัดการกับหนูน้อยฮิตเลอร์ก่อนด้วยข้อหาที่ว่าอนาคตเด็กน้อยคนนี้จะต้องเป็นภัยนั้น แตกต่างจากสิ่งที่ฮิตเลอร์กระทำต่อชาวยิวที่ตรงไหน?”

ย้อนกลับมาที่โลกตะวันออกในช่วงเวลาไม่ไกลนัก ปรากฏการณ์ที่ผู้นำนำทางผิดจนเกิดความหายนะต่อชีวิตผู้คนนับล้านเกิดขึ้นไม่ต่างกัน

หนึ่งในความผิดพลาดครั้งใหญ่คือความผิดจากเหมาเจ๋อตง

ในการถกประวัติศาสตร์จีน เหมาเจ๋อตงมักไม่พ้นที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้รับผิดจากวิกฤตร้ายแรงทั้งทางด้านเศรษฐกิจ การศึกษา และวัฒนธรรมในยุคหนึ่งของแผ่นดินจีน

ตั้งแต่นโยบายก้าวกระโดดใหญ่ ที่พยายามสร้างกระแสว่าชาติจะรุ่งเรืองได้เท่าทันประเทศที่พัฒนาแล้วอย่างอังกฤษภายในไม่กี่ปี จนเกิดวิกฤตการรายงานตัวเลขและความสำเร็จจอมปลอม อันนำไปสู่ความอดอยากที่ผู้คนต้องล้มตายนับล้าน เพราะรัฐบาลท้องถิ่นพยายามส่งผลผลิตกลับส่วนกลางตามคำประกาศความสำเร็จ และคอยปิดกั้นความล้มเหลวของจำนวนผลผลิตที่เกิดขึ้นจริง ถึงขนาดไม่เหลืออาหารให้คนในคอมมูนท้องถิ่น

เมื่อเกิดทุพภิกขภัยซ้ำเติม ชีวิตคนนับล้านจึงถูกสังเวยนโยบายนี้

ตามมาด้วยปฏิวัติวัฒนธรรมที่ปลุกกระแสการล้มล้างแนวคิดเก่า วัฒนธรรมเก่า ความเคยชินเก่า สร้างทัศนคติว่าอะไรที่เป็นคติของจีนดั้งเดิมล้วนเลวทราม สร้างความวุ่นวายในสังคม ทำลายคนเห็นต่าง บ้านเมืองเข้าสู่ยุคความป่าเถื่อน

แล้วความคิดทั้งหมดนี้เหมาเจ๋อตง คือ ผู้ริเริ่มจริงหรือ? เหมาเจ๋อตงคิดขึ้นมาจากอากาศธาตุอย่างนั้นหรือ?

หากใช้วิธีการที่อธิบายฮิตเลอร์ข้างต้นมาถก ก็คือ “ไม่ใช่”

กระบวนการต่อต้านวัฒนธรรมเก่ามีมาตั้งแต่ยุคจีนแพ้สงครามให้กับชาติมหาอำนาจครั้งแล้วครั้งเล่า ในช่วงปลายราชวงศ์ชิง ชาวตะวันตกขนานนามจีนยุคนั้นว่า “คนป่วยแห่งเอเชีย” และคนจีนก็ยอมรับเช่นกัน

ป่วยก็เพราะมีโรคร้ายภายในตัวเอง

ชาวจีนจำนวนไม่น้อยจึงเริ่มเห็นความต้อยต่ำ แล้วหาสาเหตุว่าเพราะอะไร?

คำตอบกว้างๆ ที่ใช้กันทั่วไป คือ เพราะความเป็นจีนดั้งเดิมที่คร่ำครึ ล้าสมัยในทุกด้าน

ช่วงเริ่มต้นขุนนางส่วนหนึ่งก็พยายามขับเคลื่อนการปฏิรูปจีนส่วนหนึ่งให้เป็นไปตามแบบตะวันตก แต่มักพบกับความผิดหวังกับแรงต้านทานของกลุ่มอำนาจเดิมในราชสำนัก

นั่นทำให้แรงขับนอกวงขุนนางยิ่งรุนแรงมากขึ้น สุดท้ายราชสำนักต้องยอมถอย ปรับปรุงระบบการศึกษา ยกเลิกระบบสอบเป็นขุนนางแบบดั้งเดิมทิ้ง (ที่คนไทยเรียกติดปากว่าสอบจอหงวน) และเริ่มร่างระบบรัฐธรรมนูญ

แต่นั่นยังไม่ทันการณ์ ในปี 1911 ราชสำนักก็จำต้องถอยไป และจีนใหม่จึงถือกำเนิด

แต่เมื่อจีนเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่ 1 โดยคาดหวังว่าเมื่ออยู่ร่วมกับฝ่ายที่ได้ชัยชนะจะได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียม แต่ผลกลับไม่เป็นไปตามที่ควรเป็น แม้แต่ดินแดนซานตงของจีนที่ถูกยึดโดยเยอรมนีผู้แพ้สงคราม มหาอำนาจก็กลับโอนดินแดนเหล่านั้นไปให้ญี่ปุ่น

คนจีนจึงถูกตอกลิ่มให้เจ็บปวดและรู้สึกว่า ต้องขจัดโรคภัยภายใน และยืนหยัดขึ้นมาเข้มแข็งด้วยตัวเองเท่านั้น จึงจะมีศักดิ์และสิทธิที่จะต่อรองกับคนอื่นได้

เหตุการณ์นั้นทำให้นักศึกษาเดินขบวนประท้วงครั้งใหญ่ เหตุการณ์ครั้งนั้นได้ชื่อตามวันที่เกิดการเดินขบวนว่า “ขบวนการ 4 พฤษภา” (ค.ศ. 1919) กลายมาเป็นจุดกำเนิดแนวคิดของจีนใหม่ที่ชัดเจน

จีนจะต้องไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป มุ่งชำระแนวคิดจีนเก่า คือ การขจัดโรคภัยให้ตัวเอง แล้วหาหนทางยืนหยัดแบบชาติมหาอำนาจให้ได้

ยิ่งปลุกระดมยิ่งเข้มข้น นักเขียน นักการเมือง ที่มุ่งไปในทิศทางโจมตีวัฒนธรรมจีนดั้งเดิม และเพิ่มเติมความฮึกเหิมในชาติแบบไม่ง้อฝรั่งยิ่งได้รับความนิยม

แนวคิดในเหตุการณ์ “4 พฤษภา” กลายเป็นรากของจิตวิญญาณแห่งการปฏิวัติจีนยุคต่อๆ มา ภายใต้บ้านเมืองที่วุ่นวาย และการแย่งชิงอำนาจของกลุ่มขุนศึก

ผลการวัดอำนาจด้วยกำลังกำปั้นเข้าทางพรรคคอมมิวนิสต์ ซึ่งมักหยิบยกโลกใหม่ที่ไม่มีพันธะกับสังคมเดิมใดๆ มาเหนี่ยวรั้ง ไม่มีสัมพันธ์ใดๆ ที่ไม่เสมอภาคกับมหาอำนาจตะวันตกให้ต้องผิดหวัง

เหมาเจ๋อตงเป็นผู้นำทางการเมืองที่ประกาศแนวคิดที่ชาวจีนถูกบ่มเพาะมาจากความผิดหวังก่อนหน้านี้ได้ชัดเจนที่สุด

ผู้นำที่ได้รับความนิยม คือ เป็นผู้นำที่พูดในสิ่งที่คนส่วนใหญ่อยากได้ยิน แต่จะเป็นทางที่เกิดประโยชน์ที่แท้จริงหรือไม่นั้น ยังต้องดูเป็นเรื่องๆ ไป

เมื่อสุดท้ายชัยชนะทางการทหารเป็นของเหมาเจ๋อตง เขาจึงก้าวขึ้นมาเป็นใหญ่ในแผ่นดิน

ก้าวขึ้นมาทำตามสัญญา หลายคำสัญญาถูกนำไปปฏิบัติอย่างไม่ลังเล เพราะเป็นสิ่งที่อยู่ในหัวมวลชนตั้งแต่ก่อนเหมาเจ๋อตงประกาศ

เพราะฉะนั้นจะว่าไปจุดเริ่มต้นของแนวคิดก้าวกระโดดใหญ่และปฏิวัติวัฒนธรรมจึงเกิดขึ้นแล้วก่อนหน้านั้น เพราะมันเกิดมาตั้งแต่กระแสสังคมตั้งแต่ขบวนการ “4 พฤษภา”

แต่ก็ควรบอกในที่นี้ด้วยว่า การกล่าวโทษว่าเพราะขบวนการ “4 พฤษภา” จึงทำให้เกิด “ก้าวกระโดดใหญ่” และ “ปฏิวัติวัฒนธรรม” นั่นก็รวบรัดเกินไป เพราะปรากฏการณ์ทางสังคมขนาดใหญ่มันไม่ใช่เรื่องของเหตุและผล แต่เป็นเรื่องของเหตุปัจจัย

ขบวนการ “4 พฤษภา” ที่บ่มเพาะมายาวนานเป็นเพียงปัจจัยหนึ่งที่ทำให้สารที่เหมาเจ๋อตงสื่อ สัมฤทธิผลอย่างรุนแรงและรวดเร็วต่อมวลชน

แนวคิดอยากนำพาชาติออกจากความอ่อนแอ ที่ถูกผลักดันอย่างรุนแรง และเมื่อมีวาระซ่อนเร้นด้วยผลประโยชน์ทางอำนาจการเมือง จึงนำพาสังคมเข้าสู่หายนะ ผ่านเหมาเจ๋อตง ซึ่งประกาศนโยบายได้ตรงกับสิ่งที่มวลชนอยากได้ยิน

อยากได้ยินว่าสังคมจีนดั้งเดิมปวกเปียกอ่อนแอ มีแต่สิ่งแย่ๆ ที่ต้องกำจัดทิ้ง อยากได้ยินว่าโลกภายนอกทอดทิ้งจีน มีแต่จีนที่ต้องยืนหยัดต่อสู้ด้วยลำแข้งของตัวเอง

มองในบางมุมผู้นำก็ได้แต่ป้อนนโยบายนำสังคมไปในทางที่มวลชนในสังคมนั้นๆ อยากฟัง

มวลชนในสังคมอยากได้ยินอะไรจึงสำคัญอย่างยิ่ง และสติของมวลชนในสังคมเท่านั้นที่เป็นที่พึ่งของสังคมไม่ให้ก้าวสู่หายนะที่แท้จริง

ผู้ที่ต้องเรียนรู้และรับผิดชอบต่อหายนะของสังคม จึงไม่ใช่ใครคนใดคนหนึ่ง แต่เป็นของคนของสังคมนั้นทั้งหมด

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

09 ตุลาคม 2559 เวลา 11:31 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/459284

โดย…นกขุนทอง ภาพ : กฤษณ์ พรหมสาขา ณ สกลนคร

กวีนิพนธ์ชุด เพลงแม่น้ำ ของ โขงรัก คำไพโรจน์ …หลายบทตอนผู้เขียนใช้ทักษะที่มีอยู่เล่นคำให้เกิดความหมายในมิติใหม่ๆ ผ่านจิตวิญญาณกวี ส่องทางให้ผู้อ่านมองเห็นชีวิตเลือดเนื้อของคนในสังคมชั้นล่างได้อย่างคมชัด…

ผู้เขียนชี้ให้เห็นว่าสายน้ำ ธรรมชาติ ชีวิต หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว เพราะสายน้ำเปรียบเสมือนแม่ ผู้ก่อกำเนิดสรรพสิ่งที่คอยหล่อเลี้ยงชีวิต แต่แม่ในวันนี้มีเสียงสะท้อนการร่ำไห้ เพราะถูกทำร้ายด้วยน้ำมือของลูก นั่นคือมนุษย์ กระนั้น ผู้เขียนมิได้กล่าวด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด หากแต่เขาใช้ความสามารถพิเศษอย่างมีวรรณศิลป์บอกเล่าด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและชวนครุ่นคิดคำนึง

บางส่วนจากคำประกาศผลรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (ซีไรต์) ประจำปี 2559

เพลงแม่น้ำ เล่าผ่านชีวิต

ทำไมต้องเป็นเพลงแม่น้ำเพลง-แม่น้ำสื่อถึงอะไร?

“เริ่มแรกเกิดจากความสอดคล้องกับชื่อลูกสาว ที่ผมตั้งชื่อให้ว่า เพลงวาริน และอีกอย่างด้วยความผูกพันกับวิถีริมฝั่งโขง ได้ฟังเรื่องเล่า ตำนาน ความเชื่อ ภูมิปัญญา วัฒนธรรม ประเพณี ความเปลี่ยนแปลงแต่ละยุคสมัยเมื่อเดินทางไปมาระหว่างเมืองและบ้าน จึงเขียนงานเก็บไว้และมานั่งขบคิดถึงคำว่าเพลงของพ่อ แต่จะทำอย่างไรให้มีท่วงทำนองการเขียนอ่อนโยนลุ่มลึกแบบแม่ เพลงจึงเหมือนท่วงทำนองชีวิตของใครหลายๆ คนที่อยู่ท่ามกลางกระแสโลกอันเชี่ยวกราก ผ่านแต่ละยุคสมัย ส่วนแม่น้ำอาจเป็นเหมือนความรู้สึกนึกคิดที่ไหลเวียนอยู่ในห้วงแห่งอารมณ์อันหลากหลาย ที่มาปฏิสัมพันธ์กับภายนอกคือบริบทของสังคม เมื่อคุยกับ บรรณาธิการคือคุณบรรจง บุรินประโคน แห่งกากะเยียสำนักพิมพ์ จึงเริ่มวางเรื่องราวและวางชิ้นงาน แต่ละช่วงตอน จนได้มาเป็น เพลงแม่น้ำ”

ในเล่มสื่อประเด็นอะไร ผ่านมุมมองและคัดกรองอย่างไร?

“ในเล่มนี้แบ่งออกเป็น 3 ภาคหรือ 3 พื้นที่ คือ ภาคต้นน้ำ : เพลงของพ่อ พูดถึงรกรากและแผ่นดินถิ่นเกิด ภาคกลางน้ำ : เพลงบ้าน เพลงเมือง ซึ่งเคลื่อนตัวจากชนบทสู่เมืองหลวง ภาคปลายน้ำ : เพลงแม่น้ำ ที่โหยหา เหงา เศร้าและหวนคืนสู่รากเหง้าขณะเดียวกันก็มีพื้นที่ชีวิตที่ครุ่นคิดใคร่ครวญ ทบทวนและทำความเข้าใจกับความเปลี่ยนแปลงด้วยเช่นกัน ขณะที่มีความผ่อนคลายและคลี่คลายมากขึ้นเมื่อมีความสงบภายในหล่อเลี้ยงอยู่ เล่มนี้มีชิ้นงานรวมทั้งหมด 60 ชิ้น 202 หน้าครับ”

เพลงแม่น้ำ ใช้ฉันทลักษณ์และการเล่าเรื่องแบบไหน?

“ใช้ฉันทลักษณ์ประเภทกลอนแปด หรือกลอนสุภาพทั้งเล่ม แต่จะมีบางชิ้นงานที่มีจำนวนคำ เจ็ด แปดหรือเก้าคำ เพื่อเพิ่มจังหวะของคำและเสียงให้ผู้อ่าน อ่านแล้วสามารถทอดเสียง หลบเสียง รู้สึกกระชับกับประโยคสั้น ได้ฟังท่วงท่าลีลา ทำนองที่หลากหลายในเนื้องาน ที่เลือกถ่ายทอดรูปแบบนำเสนอเป็นกลอนสุภาพตลอดทั้งเล่มก็เพื่อต้องการวิธีนำเสนอที่ถนัดและสามารถสื่อออกทางความคิดได้ชัดเจนและครอบคลุมที่สุด ตามความชอบเฉพาะตัว ส่วนการเล่าเรื่องในเพลงแม่น้ำ การเล่าถูกวางฉีกแนวแต่ละชิ้นงานให้หลากหลายอาจมีบางชิ้นต่อเนื่องกันแต่มีมุมมองต่างกันแยกไปตามอารมณ์ของแต่ละชิ้นงานที่ต้องการนำเสนอแต่ละบทก็เหมือนจิ๊กซอว์ตัวเล็กๆ ที่ต่างทำหน้าที่จนพอมาประกอบกันเสร็จก็เห็นโครงสร้างโดยรวมชัดเจน เพื่อให้เป็นเอกภาพทั้งเล่มแต่คงไว้ซึ่งความวูบไหวและไหลลื่นของคำที่ต้องการให้จังหวะคล้ายเสียงคลื่นและน้ำไหล เมื่อวางโครงไว้ 3 ช่วงหรือ 3 ภาค แต่จะทำอย่างไรจะให้มีความเข้มข้น ลึกซึ้ง อ่อนโยน สุขุม เยือกเย็น ละเมียดละไม กลมกลืน เหงา ทะลุทะลวง เศร้า ทุกข์หรือสุข จะเข้าถึงอรรถรสเหล่านี้เช่นไร จึงพยายามสร้างงานโดยมีฐานความคิดรองรับตลอด เมื่อเข้าถึงจึงมีความเต็มอิ่มกับผลงานชุดนี้พอสมควรครับ”

ไม่หยุดเขียนจึงมีวันนี้

โขงรัก คำไพโรจน์ เกิดและเติบโตที่ จ.หนองคาย มีใจรักและเริ่มฝึกเขียนกลอนตั้งแต่ชั้นมัธยมต้น จนเมื่อปี 2541 มีโอกาสมาศึกษาต่อที่ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ในสาขาวิชาทัศนศิลป์ มีโอกาสได้เรียนประวัติศาสตร์ศิลปะ องค์ประกอบศิลป์ สุนทรียศาสตร์ทางศิลปะ ทัศนธาตุ วิชาเหล่านี้ส่งผลต่อการมองสรรพสิ่งรอบตัวในเวลาต่อมา ได้คลุกคลีกับเพื่อนและรุ่นพี่ที่มีใจรักต่อศิลปะวรรณกรรม ได้แลกเปลี่ยนทัศนะและฝึกฝนการเขียน การวิจารณ์งานวรรณกรรม รวมเป็นกลุ่มก้อน เช่น กลุ่มป่งใบ กลุ่มต่อขวัญ กลุ่มใต้ฟ้าเดียวกัน กลุ่มร้อยแสงจันทร์ กลุ่มจอบบ้อน หลังจากเรียนศิลปะได้ 2 ปีได้ย้ายมาเรียนวิชาเอกภาษาไทย และได้เรียนสุนทรียทางวรรณคดี วรรณกรรมเชิงวิจารณ์ และวิชาอื่นๆ ที่เกี่ยวเนื่องด้วยการอ่านการเขียน ก็ยิ่งเพิ่มความสนใจในการอ่านการคิดการเขียนมากขึ้นโดยเฉพาะบทกวี ซึ่งมีความเชื่อว่าบทกวีสามารถขัดเกลาจิตใจภายในเราได้ เมื่อมองสิ่งต่างๆ เเละเริ่มเข้าใจวิธีการเขียนและมุมมองมากขึ้นจึงเริ่มสนุกและมีความสุขในการเขียนนับจากนั้นมา

ผลงานรวมเล่มบทกวี มี 5 เรื่อง คือ วาดวิถีแห่งชีวิต เสียงหายใจสายลมฝน นิ่งภายใน ไหวรู้สึก (ผ่านเข้ารอบสุดท้ายรางวัลอินดี้บุ๊ค อะวอร์ด) โดยทั้งสามเล่มเป็นหนังสือทำมือทั้งหมดเพื่อฝึกคิดฝึกเขียน คะนึงถึงบ้าน ขณะฝันในเมือง (ผ่านเข้ารอบ 18 เล่มซีไรต์ปี 2556) และ เพลงแม่น้ำ

ประเด็นและแรงบันดาลใจที่โขงรัก คำไพโรจน์นำมาสื่อสารผ่านบทกวีคือ?

“นำเสนอแตกต่างกันไปตามแต่ละชิ้นงาน โทนอารมณ์ของงานก็ขึ้นอยู่ที่เรากำหนดเอง เช่น ประเด็นทางสังคม การเมือง ธรรมชาติ วิถีชีวิต ส่วนแรงบันดาลใจก็ได้จากการช่างสังเกตสิ่งรอบตัวในแต่ละวันและนำมาเขียน โดยใช้จินตนาการ การฟังจังหวะกับเสียงต่ำ กลาง สูงของถ้อยคำ การหาชุดคำมาประกอบสร้าง บริบทแวดล้อมของเรื่องที่จะนำเสนอ”

เมื่อเพลงแม่น้ำ มาถึงรอบสุดท้ายรางวัลซีไรต์?

“ผมมีความรู้สึกตื้นตันใจ ดีใจ ภูมิใจ สุขใจ อุ่นใจและอิ่มใจครับที่ได้สร้างสรรค์งานออกมาได้ด้วยความเพียรของตัวเองระดับหนึ่งแล้ว พอมองย้อนกลับไปดูการเดินทางมาของแต่ละชิ้นงานผมเห็นภาพของชีวิต แม่น้ำ เมือง ชนบท แม่ พ่อ ลูก สังคมยุคสมัย กระแสเรากระแสโลก กระแสน้ำ สายรกการก่อเกิด การลับหาย พัฒนาและการเปลี่ยนแปลง ทุกหยาดเหงื่อแรงงานที่เข้าไปมีส่วนร่วมกับฉากหรือตัวละครเหล่านั้นผมประทับใจทุกครั้ง เมื่อได้ลงมือทำ ลงความคิด ลงมือเขียนด้วยความรัก ส่งเนื้อสารและอรรถรสคำและความได้ทำหน้าที่ต่อผู้อ่านแล้ว ผมก็สุขใจยิ่งครับ”

สายน้ำไม่ไหลย้อนกลับฉันใด ชีวิตก็ไม่อาจเรียกวันเวลาหวนคืนมาแก้ไขได้ฉันนั้น หากแต่ทุกจังหวะของชีวิตจะไม่เงียบไร้ปราศจากความรัก เพียงแต่ทุกชีวิตมีจุดมุ่งหมายมาดมั่นในการก่อกรรมดีและไม่มุ่งทำลายล้างกัน ไม่ว่าจะมนุษย์ต่อมนุษย์ หรือมนุษย์ต่อธรรมชาติสิ่งแวดล้อม

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

09 ตุลาคม 2559 เวลา 11:04 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/459276

โดย…โยโมทาโร่

จักรยานนั้นเรียกได้ว่าติดกระแสลมบนกันไปแล้วปั่นกันทั่วบ้านทั่วเมือง เห็นแล้วก็น่าดีใจครับ แม้จะไปไม่ถึงจุดที่เรานิยมปั่นจักรยานไปทำงาน แต่อย่างน้อยเราก็ปั่นเพื่อสุขภาพและรวมกลุ่มคนที่มีใจรักในสิ่งเดียวกัน แต่จะว่าไปแล้วในกลุ่มของการปั่นจักรยาน เลเวลที่มีความท้าทาย ความสามารถมากที่สุดสำหรับนักปั่นก็คือการปั่นจักรยานดาวน์ฮิลล์ ซึ่งเป็นระดับที่ต้องใช้จักรยานที่มีสมรรถนะช่วงล่างๆ และความแข็งแรงของเฟรมสูง แต่ที่ต้องแข็งแกร่งกว่าจักรยานก็คือใจของนักปั่นที่จะต้องทำความเร็วระหว่างปั่นลงเขาเพื่อคว้าชัยชนะที่เฉือนกันด้วยเสี้ยววินาที

วิจักร์ ชัยชูรักษ์ นักปั่นจักรยานเสือภูเขา ให้ความรู้เกี่ยวกับจักรยานดาวน์ฮิลล์ ว่าที่จริงแล้วจักรยานที่ใช้ในการเล่นดาวน์ฮิลล์นั้นจัดอยู่ในกลุ่มเดียวกันกับจักรยานเสือภูเขา ซึ่งแบ่งออกได้เป็น 2 แบบ คือ ฮาร์ดเทล หรือเสือภูเขาที่มีระบบกันสะเทือนเฉพาะล้อหน้า และฟูลซัสเพนชั่นระบบกันสะเทือนหน้าหลัง ที่นิยมในการปั่นแบบทางวิบากหรือครอสคันทรี่ จักรยานแบบดาวน์ฮิลล์ก็คือแบบฟูลซัสเพนชั่น แต่มีความพิเศษตรงที่ระบบกันสะเทือนจะยุบตัวได้มากกว่าปกติแล้วจักรยานวิบากโช้กจะยุบตัวได้ประมาณ 4-6 นิ้ว แต่ดาวน์ฮิลล์นั้นจะยุบตัวที่ 8-11 นิ้วขึ้นไป อีกทั้งล้อและตัวโครงสร้างของจักรยานนั้นจะต้องมีความแข็งแรงมากกว่า เพราะแทบจะต้องรองรับการกระแทกจากพื้นดินหิน การตกจากที่สูงตลอดระยะทางลงเขา

ใจต้องถึง

วิจักร์ เสริมต่อว่า จักรยานดาวน์ฮิลล์นั้นเป็นจักรยานที่เล่นกันเฉพาะกลุ่มและจำกัดเฉพาะการใช้งานที่เหมาะสมกับตัวมันเอง จริงอยู่ว่าเป็นจักรยานเหมือนกันจะปั่นไปที่ไหนก็ได้ แต่เปรียบเหมือนรถยนต์เอารถกระบะไปแข่งทางเรียบอย่างไรก็ไม่ดีเท่ารถสปอร์ต แต่ในทางกลับกันรถสปอร์ตก็เอาไปขนของวิ่งทางลูกรังไม่ดีเท่ารถกระบะ จักรยานดาวน์ฮิลล์ก็เช่นกัน

ด้วยความที่ราคาจักรยานนั้นอยู่ในระดับ 5 หมื่นบาทขึ้นไปจนถึงระดับเกินแสนบาท อีกทั้งยังเป็นกีฬาที่เสี่ยงต่ออุบัติเหตุได้ง่าย ทำให้ผู้ที่คิดจะมาเล่นจักรยานดาวน์ฮิลล์นั้นจะต้องมีความมั่นใจในระดับหนึ่งว่าพร้อมรับกับเรื่องเหล่านี้ได้ แต่ส่วนมากแล้วคนที่มาเล่นจักรยานดาวน์ฮิลล์มักจะพัฒนามาจากการเล่นจักรยานครอสคันทรี่มาก่อนแล้วไต่ความท้าทายมาเป็นจักรยานดาวน์ฮิลล์ที่มีความยากมากขึ้น

สิ่งแรกในการปั่นจักรยานดาวน์ฮิลล์ก็คือศึกษาจักรยานในแต่ละรุ่นแต่ละยี่ห้อให้ดีเสียก่อน หรือถ้าเงินถึงเลือกตามรุ่นที่ใช้ในการแข่งระดับประเทศ ก็เป็นการลงทุนเพียงครั้งเดียวที่คุ้มค่า เพราะอุปกรณ์เหล่านี้ถูกทดสอบจากสนามแข่งระดับประเทศมาแล้ว ดังนั้นคุณไม่จำเป็นจะต้องไปดัดแปลงอุปกรณ์ที่เป็นเฉพาะตัวคุณ หรือหากงบประมาณน้อยลงมาควรเน้นไปที่ระบบกันสะเทือนและเบรก ซึ่งเป็นหัวใจหลักในการแข่งขัน และที่ขาดไม่ได้ก็คือเรื่องของอุปกรณ์ป้องกันเสื้อผ้า รองเท้า เครื่องป้องกันแขน ขา และหมวกกันน็อก เวลาล้มจะได้เจ็บตัวน้อยลง

ซ้อมหนักเพื่อเจ็บน้อย

ไม่ว่าคุณจะมาเล่นดาวน์ฮิลล์ด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม สิ่งสำคัญที่สุดก็คือการซ้อมเริ่มจากเรียนรู้การวางตำแหน่งของร่างกาย หาจุดสมดุลระหว่างตัวคุณกับจักรยานที่ใช้ เริ่มจากการลงเนินเขาที่ไม่ชันมากนักเพื่อเรียนรู้หาศูนย์ถ่วงของตัวเอง แรกๆ จะรู้สึกเหนื่อยมากเป็นพิเศษ มีล้มบ่อยครั้งถือเป็นเรื่องปกติ ต้องใช้เวลาให้ร่างกายเรียนรู้การทรงตัวในเส้นทางรูปแบบต่างๆ รวมทั้งฝึกกล้ามเนื้อแกนกลางให้แข็งแรงมากขึ้นด้วยการซิตอัพและยกเวตเสริมกล้ามเนื้อให้ควบคุมการทรงตัวได้ดีขึ้น

หลักๆ คือต้องดูแลฝึกกล้ามเนื้อ ฝึกซ้อม และค้นหาเส้นทางเฉพาะตัว เส้นทางการแข่งดาวน์ฮิลล์นั้นไม่เหมือนกับเส้นทางแข่งรถทางเรียบที่มีโค้งมีมุมที่ต้องเข้าอย่างชัดเจน สำหรับดาวน์ฮิลล์ในโค้งเดียวกันคนหนึ่งอาจจะเลือกไต่ร่องเพื่อทำความเร็ว แต่อีกคนอาจเลือกตรงสันดินที่ลัดโค้งดีกว่า นั่นขึ้นอยู่กับทักษะและความถนัดของนักแข่งแต่ละคน

ไม่มีอะไรจะพัฒนาความสามารถของคุณได้ดีกว่าการขยันฝึกฝน ล้มแล้วลุก จนวันหนึ่งที่คุณผ่านเส้นทางวิบากทั้งหมดมาได้โดยไม่ล้ม นั่นแสดงว่าคุณพร้อมที่จะรับความท้าทายใหม่ๆ ด้วยการหาเส้นทางที่ชันและอันตรายกว่าเดิม

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

09 ตุลาคม 2559 เวลา 10:49 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/459273

โดย…กองทรัพย์ ภาพ ณราดา ดิษยบุตร

เพราะมองว่าโลกคือห้องเรียนที่ดีที่สุด ครอบครัวดิษยบุตร จึงวางแผนการเรียนให้ลูกๆ ด้วยการออกเดินทางในโลกที่ต้องพบผู้คนหลากหลาย เป้าหมายหนึ่งคือเพื่อให้พวกเขาได้ซึมซับความหลากหลายของชีวิตและเรียนรู้จากชีวิตจริง ดังเช่น แปม-ณราดา ดิษยบุตร ที่เพิ่งจะอายุครบ 16 ปีมาหมาดๆ เธอเป็นนักเรียน ม.4 แบบโฮมสกูล แต่มากไปกว่านั้น แปมเป็นนักศึกษาพรีดีกรีปี 1 ของมหาวิทยาลัยรามคำแหง เป็นกีฬาปีนผาทีมชาติไทย และล่าสุดกับการเป็นนักเขียน เธอมีสารคดีที่เขียนเกี่ยวกับเหตุการณ์หลังเกิดแผ่นดินไหวในเนปาล ในชื่อเรื่อง “แผ่นดินสะท้าน หัวใจสะเทือน” ซึ่งรายได้จากการขายหนังสือครึ่งหนึ่ง เธอตั้งใจจะนำไปบูรณะพระมหาเจดีย์โพธินาถ ศาสนสถานสำคัญของชาวพุทธในเนปาล จุดประกายทั้งหมดของเด็กวัยรุ่นคนนี้มีจุดเริ่มต้นจาก “โฮมสกูล”

เมื่อโรงเรียนไม่ใช่คำตอบ

แม้ว่าโรงเรียนที่เคยเรียนจะเป็นโรงเรียนทางเลือกอยู่แต่เดิม (โรงเรียนเพลินพัฒนา) แต่แปมเล่าว่า คุณพ่อคุณแม่มีความตั้งใจอยากจะให้เรียนแบบโฮมสกูลตั้งแต่แรก และเมื่อมาหารือในครอบครัวซึ่งประกอบด้วยแปม และน้องสาวอีก 2 คน ทุกคนตกลงว่าจะลาออกจากโรงเรียนเพื่อเข้าเรียนแบบโฮมสกูล “ก่อนจะย้ายมาเรียนแบบโฮมสกูลเต็มรูปแบบ เราไม่ได้ตัดสินใจทีเดียว มีการพูดคุยหารือกันหลายรอบมาก เพราะแปมนึกไม่ออกว่าจะออกจากโรงเรียนหรือจะอยู่ต่อดี เพราะถ้าอยู่ต่อก็ยังมีเพื่อน เรานึกภาพไม่ออกว่าออกมาแล้วจะเป็นยังไง แต่ถ้าออกมาก็น่าจะได้เปิดโลกข้างนอก ถ้าไม่ออกตอนนั้นก็น่าจะช้าแล้ว สุดท้ายก็เลยออกมาตอนจบ ม.1

“คุณพ่อคุณแม่ให้แปมตัดสินใจเอง เพียงแต่ท่านบอกว่าถ้าออกมาเรียนแบบนี้แล้วจะได้ทำอะไรบ้าง และในโรงเรียนได้ทำอะไรบ้าง เราก็เอามาเทียบกัน จริงๆ ข้อดีมีเท่าๆ กัน แต่สิ่งที่ทำให้เราตัดสินใจออกนอกระบบ คือแปมรู้สึกว่าเราอยู่โรงเรียนเพราะเพื่อนอย่างเดียว แต่สิ่งที่เราอยากเรียนรู้อยู่นอกห้องเรียนหมดเลย ก็เลยตัดสินใจง่ายขึ้น แต่ปัญหาคือวันที่ออกมาจากโรงเรียนวันแรก ก็นั่งเอ๋อ! ไม่รู้จะทำอะไร ไม่รู้จะเรียนอะไร เป็นแบบนี้ประมาณหนึ่งเดือน กว่าจะปรับตัวได้ ช่วงแรกๆ ร้องไห้ อยากกลับไปโรงเรียนบ้าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้กลับ เพราะเราเสียดายโอกาสที่ตัดสินใจไปแล้ว” แปม ย้อนถึงบรรยากาศที่เธอร้องไห้คิดถึงเพื่อนในโรงเรียน

เหตุการณ์ดีบ้างไม่ดีบ้างผ่านมาพิสูจน์จิตใจเด็กหญิงอายุ 13 อยู่นานกว่าขวบปี กว่าทุกอย่างจะเข้าที่ หลังจากตั้งตัวได้เธอกับน้องก็เริ่มเรียนในสิ่งที่แม่เป็นคนออกแบบการเรียนให้ โดยให้คุณครูมาสอนที่บ้าน เรียนตามตำรา ซึ่งบ้านดิษยบุตรลงทะเบียนกับโรงเรียนรุ่งอรุณ ซึ่งจะต้องส่งแผนการสอน และเชื่อมกับการประเมิน 80% พ่อแม่ประเมิน ส่วน 20% โรงเรียนประเมิน ซึ่งเกรดออกมาก็จะเป็นของโรงเรียนรุ่งอรุณ “ช่วงแรกๆ ยังไม่ค่อยได้ออกไปทำกิจกรรม เพราะยังต้องเรียนตามตำราก่อน แค่ย้ายมาอยู่บ้าน ต้องเรียนในวิชาที่เราไม่ได้ชอบอยู่ เราก็เลยอยากกลับโรงเรียน แต่ระยะหลังแปมมีโครงงานที่ต้องทำ จึงได้เจอเพื่อนที่เรียนโฮมสกูลเหมือนกัน ได้ออกไปทำกิจกรรมเยอะขึ้น ได้เพื่อนที่มีความสนใจชุดเดียวกัน”

นักศึกษาพรีดีกรีมีเป้าหมายโอลิมปิก

สาวน้อยวัย 16 ค้นพบตัวเองจากวิชาที่ถนัด เธอพบว่าชอบเรียนภาษาอังกฤษ ศิลปะ ดนตรี และกีฬา สิ่งหนึ่งที่ผลักดันให้เธอมาถึงตัวแทนทีมชาติไทยในกีฬาปีนผาก็คือครอบครัว “อาจจะเพราะว่าบ้านเราเป็นบ้านกิจกรรมเยอะตั้งแต่ไหนแต่ไร ถ้ามีเวลาคุณพ่อคุณแม่จะพาลูกๆ ออกเดินทาง ตอนเด็กจะพาไปตามอุทยานแห่งชาติ ก่อนจะมาเรียนระบบโฮมสกูล ก็มีโอกาสได้ไปต่างประเทศมาบ้าง ไปญี่ปุ่นทริปแรก ส่วนทริปที่เหลือ ทั้งลาว ออสเตรเลีย มาเลเซีย สิงคโปร์ อินเดีย อิหร่าน และเนปาล ไปหลังจากออกจากโรงเรียนทั้งหมด”

การเดินทางเป็นวิธีการหนึ่งที่ทำให้แปมรู้ว่าตัวเองควรเพิ่มเติมอะไร และมีเป้าหมายไปทางไหน เธอจึงมุ่งเอาดีไปที่กีฬาปีหน้าผา ซึ่งทำได้ดีตั้งแต่ ม.1 เริ่มจากเป็นนักกีฬาโรงเรียน เมื่อออกจากโรงเรียนก็ใช้ทุนของตัวเอง ไปแข่งระดับประเทศ และแข่งขันระดับนานาชาติในนามทีมชาติไทย “2 ปีที่ผ่านมา รายการต่างประเทศรายการแรกคือที่ฮ่องกง ลองแข่งดูได้ที่ 6 จาก 8 คน รายการต่อมาคือที่มาเลเซีย ก็ไม่ได้เข้ารอบ แต่เราก็นำประสบการณ์ตอนนั้นมาพัฒนาตัวเอง ต่อมาคือแข่งที่สิงคโปร์ ได้อันดับที่ 2  และไปแข่ง Asian Youth Champioship 2016 ที่อิหร่าน เป้าหมายของแปมคือการไปแข่งขันโอลิมปิก สิ่งที่แปมต้องทำตอนนี้คือการไปแข่งขันเพื่อเก็บคะแนน และพัฒนาฝีมือไปเรื่อยๆ เพื่อให้สมศักดิ์ศรีคำว่าตัวแทนประเทศไทย แปมคิดว่ากีฬาทำให้แปมเปลี่ยนไป มีความมั่นใจในตัวเองมากขึ้น และเห็นว่ากีฬาปีนผาของบ้านเราต้องพัฒนาอะไรอีกบ้าง”

เมื่อวางเป้าหมายของตัวเองไว้ที่โอลิมปิกเกมส์ แปมจึงวางแผนการเรียนของตัวเองเพื่อที่จะสามารถซ้อม และเดินทางไปแข่งต่างประเทศได้อย่างไม่ต้องกังวล นั่นคือการเข้าเรียนพรีดีกรี (การพรีดีกรี คือการเรียน ป.ตรีล่วงหน้า โดยใช้วุฒิการศึกษา ม.3 และกำลังศึกษาอยู่ ม.ปลายหรือเทียบเท่า โดยเรียนวิชา ตามหลักสูตรของคณะและสาขาวิชาที่ตั้งใจจะศึกษา โดยยังไม่ระบุคณะ ซึ่งตารางการเรียนและสอบเหมือนกันกับนักศึกษาภาคปกติทุกประการ สะสมหน่วยกิตไว้ก่อน เมื่อจบ ม.6 หรือสูงกว่า สามารถสมัครเป็นนักศึกษาภาคปกติ โดยเทียบโอนหน่วยกิตที่สะสมมา แล้วเรียนต่อจนครบตามหลักสูตรก็สำเร็จการศึกษา)

“แปมอยากเรียนสาขาจิตวิทยา เราอยากเรียนรู้ความเป็นมนุษย์ อยากคุยกับน้องๆ รู้เรื่อง (หัวเราะ) ที่ตั้งใจเรียนพรีดีกรี เพราะแปมคิดว่าถ้าเรียนจบประมาณเพื่อนรุ่นเดียวกันจบปี 1 แปมจะจบปริญญาตรีพอดี เราก็จะมีเวลาไปซ้อมปีนผาจริงจัง ถ้าเราต้องเดินทางเพื่อไปแข่งขัน ถ้าเรียนจบแล้วก็ไม่ต้องมีกังวล” สาวน้อยวัย 16 เล่าถึงแผนการในชีวิตของเธอ

เนปาล ก้าวเล็กๆ สู่นักเขียน

นอกจากการได้เป็นนักกีฬา เป็นนักศึกษา และนักเรียนนอกห้องเรียน แปมยังเพิ่มประสบการณ์การเป็นนักเขียนหน้าใหม่ให้ตัวเอง แปมบันทึกเรื่องราวประสบการณ์แปลกใหม่ที่ได้พบเจอ เมื่อได้ไปเยือนดินแดนแห่งหุบเขากาฐมาณฑุ ประเทศเนปาล ในปี 2558 การเดินทางไปเยือนประเทศเนปาลหลังเกิดเหตุแผ่นดินไหวไม่กี่เดือน ที่นี่เป็นห้องเรียนชีวิตห้องใหญ่ และหนึ่งในบทเรียนสำคัญที่ตอนนี้ได้กลายมาเป็นหนังสือ “แผ่นดินสะท้าน หัวใจสะเทือน” แปมบันทึกเรื่องราวด้วยตัวหนังสือ และบันทึกภาพที่สะเทือนหัวใจไว้แทบจะทุกก้าว โดยตั้งใจว่าประสบการณ์ของเธอในเนปาล จะเป็นประโยชน์สำหรับเพื่อนมนุษย์ในเนปาล สิ่งที่แปมถ่ายทอดในหนังสือไม่เพียงเป็นสภาพบ้านเมืองภายหลังภัยพิบัติ แต่ยังมีมุมมองสดใสในแบบเด็กวัยรุ่นที่มีต่อโลกที่เข้าอกเข้าใจและเปี่ยมด้วยความเห็นใจเพื่อนร่วมโลก

“หลังเหตุการณ์แผ่นดินไหว ก็ปรึกษากันในครอบครัว ตอนแรกก็ลังเลว่าจะเดินทางไปดีหรือเปล่า แต่สุดท้ายเราก็ตั้งใจเดินทางตามกำหนดเดิม คือหลังจากแผ่นดินไหวและอาฟเตอร์ช็อกสงบแล้ว ตามแผนคือ 13 วัน ไปพักที่บ้านเพื่อนแม่ที่เนปาล เราวางแผนว่าจะทำหนังสือก่อนจะไป พอไปถึงเนปาลแปมก็เริ่มเขียนบันทึกระหว่างเดินทางทันที ให้น้องถ่ายรูปกับพ่อ เราก็เขียนไปเรื่อยๆ จะได้รายละเอียดและวัตถุดิบทุกวัน สดทุกเหตุการณ์ เก็บรายละเอียดบรรยากาศ ซึ่งสุดท้ายเราก็ไม่คาดคิดว่าตัวเองจะเป็นคนเก็บรายละเอียดเก่งเหมือนกัน”

ปักตะปูร์ (Bhaktapur) เขตหนึ่งในหุบเขากาฐมาณฑุที่ได้รับความเสียหายมากที่สุด เป็นสถานที่แห่งความทรงจำของพ่อกับแม่เมื่อ 20 ปีที่แล้ว แปมบอกว่า จากภาพถ่ายของพ่อที่เธอเคยเห็นสถานที่แห่งนี้เคยสวยมาก แต่สิ่งที่ครอบครัวดิษยบุตรไปพบไม่ต่างจากเมืองร้าง สภาพบ้านเมืองที่เต็มไปด้วยซากหักพัง เดินไปมีคนให้เห็นบ้าง เมืองที่อยู่ในสภาพขาดแคลนน้ำมันและสิ่งอำนวยความสะดวก ยิ่งเมื่อผ่านไปในซอกซอยเล็กๆ ยิ่งทำให้เห็นความยากลำบากของผู้คนที่นั่น

“แปมเน้นจดบันทึกบรรยากาศความเสียหายที่เราไปเจอ เพราะการถ่ายทอดความรู้สึก ณ ตอนนั้นแปมคิดว่าทำให้ได้อารมณ์ร่วมในหนังสือ ภาพมากมายที่เราเห็น ทั้งสิ่งก่อสร้างที่พังถล่มลงมาแล้ว บางบ้านเขาเอาไม้มาค้ำบ้านที่ถล่มกลางถนน ซึ่งเรามองว่าอันตราย แต่ชาวบ้านก็นำมาค้ำ เราก็ต้องระวังว่าจะหล่น ก็ต้องเดินอย่างระมัดระวัง

“ได้มีโอกาสเจอคนท้องถิ่น ได้พูดคุยกับเจอกุมารี (Living God) ของเนปาล เขาเป็นกุมารีของเขตปักตะปูร์ ที่พ้นตำแหน่งเพราะเพิ่งอายุครบ 18 ปี เราจึงมีโอกาสได้พบ เพราะโดยปกติเนปาลจะไม่อนุญาตให้กุมารีพบเจอบุคคลภายนอก เพื่อนคนนี้เล่าให้ฟังว่ากุมารีจะไม่ได้เรียนหนังสือ เท้าห้ามแตะพื้น ห้ามออกนอกประเทศ ห้ามออกไปไหน อนุญาตให้อยู่แต่ในบ้านได้อย่างเดียว แต่สำหรับกุมารีของเขตปักตะปูร์ ค่อนข้างยืดหยุ่นเพราะเขาได้เรียนหนังสือ และมีเพื่อนบ้าง และเขาไม่ได้คิดว่าตัวเองเป็นเทพเจ้าด้วย”

จากการเดินทางไปเจอโลกภายนอก ทำให้แปมคิดได้ว่าเงินของเธอบางส่วนน่าจะมีประโยชน์อะไรมากกว่าการเก็บไว้ใช้เอง “เราเคยไปที่นั่นมาแล้ว เราเคยไปเรียนศิลปะ คือการวาดภาพทังก้า คือภาพวาดแทนพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ซึ่งเปรียบเสมือนพระพุทธรูป เรียนอยู่ประมาณ 4-5 วัน ระหว่างที่เรียนก็เห็นร่องรอยของยอดเจดีย์หักลงมา เขากำลังล้อมเพื่อบูรณะและกำลังรับเงินบริจาค แปมกับน้องได้บริจาคเมื่อครั้งที่เดินทางไปส่วนหนึ่งแล้ว

ดังนั้น จึงตั้งใจว่าเมื่อหนังสือเสร็จ เราจะนำเงินจากการขายหนังสือไปสมทบเพื่อนำรายได้ส่วนหนึ่งจากการขายไปช่วยเหลือชาวบ้านที่ได้รับความเดือดร้อนและนำไปบูรณะมหาเจดีย์โพธินาถ แหล่งรวมศรัทธาของชาวเนปาลที่ดึงดูดนักท่องเที่ยวจากทั่วโลก เราเชื่อว่าหากการบูรณะเสร็จสิ้น จะสามารถดึงดูดให้นักท่องเที่ยว และผู้แสวงบุญเดินทางกลับไปประเทศเนปาลมากขึ้น เพื่อช่วยฟื้นฟูเศรษฐกิจและการท่องที่ยวของประเทศได้ยั่งยืนมากกว่าเงินบริจาค และส่วนหนึ่งก็เก็บเป็นทุนสำหรับไปแข่งขันระดับนานาชาติของตัวเอง”

แปม บอกว่า โฮมสกูลพาเธอและน้องๆ ออกเดินทางมาไกล นอกจากการสร้างสัมพันธ์กับเพื่อนนอกโรงเรียน แต่สำคัญไปกว่านั้นคือเธอได้เรียนรู้การทำงานแบบผู้ใหญ่ ได้วางแผนชีวิตตัวเอง และได้ช่วยเหลือผู้คนที่เดือดร้อนในแบบของเธอเอง

“แปมรู้สึกคิดถูกว่าเราออกมาเดินทางในแบบโฮมสกูล ถ้าไม่เรียนแบบนี้ ทริปสุดท้ายก็น่าจะยังเป็นญี่ปุ่นอยู่เหมือนเดิม เพราะก็คงยังเรียนในโรงเรียนอยู่ ตอนนี้พ่อแม่น้องๆ เราอยู่ด้วยกันเกือบตลอด 24 ชั่วโมง เราจึงเห็นพ่อแม่มีบทบาทกับเรามากขึ้น และน้องก็รักกันมากขึ้น แม่เข้าใจเรามากขึ้น เวลามีปัญหาเราสบายใจที่จะบอกแม่ได้” นี่เป็นเพียงขวบปีที่สามของโฮมสกูลของแปม แต่เธอบอกว่าเป้าหมายและการเดินทางของสาวน้อยคนนี้ยังมีให้ติดตามอยู่เรื่อยๆ ซึ่งหากอยากสัมผัสอักษรเรื่องราวของเนปาลหลังแผ่นดินไหวในมุมมองของเด็กวัย 16 ติดตามได้ที่ www.facebook.com/แผ่นดินสะท้าน-หัวใจสะเทือน

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

08 ตุลาคม 2559 เวลา 14:11 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/459156

โดย…กองบรรณาธิการ

กรุงเทพมหานคร กำลังอยู่ในช่วงของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เป็นการเปลี่ยนแปลงที่จะยกระดับจากเมืองหลวงของประเทศไทย เมืองท่องเที่ยวที่คนทั่วโลกรู้จัก มาสู่การเป็นเมืองศูนย์กลางของภูมิภาคที่ผ่านมาแม้ว่าเราจะมีความพร้อมด้านทำเลที่ตั้งที่มีศักยภาพเหมาะสมที่จะเป็นเมืองศูนย์กลางแห่งอาเซียน แต่ยังขาดการพัฒนาเมืองให้รองรับกับการเป็น โกลบอล ซิตี้

ประจวบเหมาะกับการที่รัฐบาลต้องการให้หน่วยงานรัฐนำที่ดินที่มีอยู่มากมายมาพัฒนาให้เกิดประโยชน์สูงสุด โครงการร่วมลงทุนกับเอกชนเพื่อผลักดันเศรษฐกิจให้เปิดโต รวมถึงความพยายามในการจัดระเบียบพื้นที่ที่เคยถูกปล่อยปละละเลยจนไร้ระเบียบ จึงทำให้หลายๆ โครงการจึงถูกปัดฝุ่นนำกลับมา เพื่อพลิกโฉมกรุงเทพฯ ให้ก้าวไปอีกขั้น

ส่งเสริมพัฒนาเขตเมืองชั้นในปั้น กทม.สู่ศูนย์กลางภูมิภาค

ที่ผ่านมา กรุงเทพมหานคร โดยสำนักผังเมือง ก็ได้เตรียมความพร้อมสำหรับการก้าวไปสู่การเป็นเมืองในระดับภูมิภาค ซึ่งจะต้องมีการปรับปรุงผังเมืองกรุงเทพฯ เพื่อใช้ในการส่งเสริม ชี้นำในการพัฒนาเมือง ซึ่งจะต้องมีมาตรการทางผังเมืองต่างๆ มาใช้ให้บรรลุสู่เป้าหมาย โดยได้มีการศึกษา และวิเคราะห์ ความเหมาะสมของมาตรการตามผังเมืองรวม เพื่อส่งเสริมการพัฒนา ในพื้นที่เขตกรุงเทพฯ ชั้นใน และเขตกรุงเทพฯ ชั้นกลาง โดยจะนำมาเป็นแนวทางในการปรับปรุงผังเมืองกรุงเทพฯ ต่อไป

ผลการศึกษาโครงการศึกษาและวิเคราะห์ความเหมาะสมของมาตรการตามผังเมืองรวม เพื่อส่งเสริมการพัฒนาพื้นที่เขตกรุงเทพฯ ชั้นในและเขตกรุงเทพฯ ชั้นกลาง ซึ่งจะอยู่ในแนวถนนวงแหวนรัชดาภิเษก และพื้นที่ต่อเนื่อง รวม 25 เขต ประกอบด้วย ฝั่งพระนคร 17 เขต ได้แก่ เขตพระนคร เขตป้อมปราบศัตรู เขตสัมพันธวงศ์ เขตดุสิต เขตบางซื่อ เขตจตุจักร เขตห้วยขวาง เขตดินแดง เขตพญาไท เป็นต้น และฝั่งธนบุรีอีก 8 เขต ได้แก่ เขตคลองสาน เขตธนบุรี เขตบางกอกใหญ่ เขตบางกอกน้อย เขตบางพลัด เขตภาษีเจริญ เขตจอมทอง และเขตราษฎร์บูรณะ

ทั้งนี้ จากการสำรวจพื้นที่ชั้นในและชั้นกลางของกรุงเทพมหานคร จะพบว่า แปลงที่ดินส่วนใหญ่มีขนาดเล็ก เป็นอุปสรรคต่อการก่อสร้างอาคาร อาคารส่วนใหญ่มีขนาดเล็ก และมีอายุการใช้งานที่ยาวนาน ทำให้มีสภาพเสื่อมโทรม แต่ไม่สามารถรื้อถอนและสร้างขึ้นใหม่ได้ เนื่องจากต้องมีการถอยร่นตามกฎหมายควบคุมอาคาร

ขณะที่ถนนส่วนใหญ่มีความคับแคบและไม่ต่อเนื่องเป็นโครงข่ายที่สมบูรณ์ ทำให้เกิดข้อจำกัดในการก่อสร้างอาคาร เนื่องจากต้องมีความสูงไม่เกินกว่าที่กฎหมายควบคุมอาคารกำหนด ด้านการใช้ประโยชน์ที่ดินมีการใช้ที่ขัดต่อสุขลักษณะ ความปลอดภัย และสวัสดิภาพของสังคม เนื่องจากเป็นการใช้ประโยชน์ที่ดินที่มีมาก่อนการใช้บังคับผังเมืองรวม ส่วนที่ดินของรัฐส่วนใหญ่เป็นแปลงที่ดินขนาดใหญ่ มีการใช้ประโยชน์ที่ต่ำกว่าประสิทธิภาพ

นอกจากนี้ ยังมีการประชุมกลุ่มย่อย เพื่อรับฟังความเห็น ของผู้ทรงคุณวุฒิ ผู้แทนหน่วยงาน และตัวแทนประชาชนที่เกี่ยวข้อง มีข้อสรุปดังนี้

กลุ่มอนุรักษ์และท่องเที่ยวกำหนดทิศทางการอนุรักษ์ และพัฒนากรุงรัตนโกสินทร์และกรุงธนบุรี ให้เป็นเมืองน้ำ ให้มีการอนุรักษ์และสร้างสรรค์เมืองและชุมชนริมน้ำ แสดงถึงวิถีไทย เน้นการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์วิถีชีวิตแบบไทย ประเพณีวัฒนธรรมไทย โดยการส่งเสริมให้เกิดการอนุรักษ์ประเพณีวัฒนธรรมไทย โดยการมีส่วนร่วมของภาครัฐภาคเอกชน ประชาชน และชุมชน

สำหรับแนวทางการดำเนินการ อนุรักษ์และพัฒนากรุงรัตนโกสินทร์และกรุงธนบุรี ประกอบด้วย การวางและจัดทำผังเมืองและข้อกำหนดการใช้ประโยชน์ที่ดินของผังเมือง ประกอบกับการควบคุมแบบซ้อนทับ ในข้อบัญญัติตามกฎหมายควบคุมอาคาร เพื่อกำหนดแนวอาคาร ความสูง รูปแบบ และองค์ประกอบทางสถาปัตยกรรม การส่งเสริมการอนุรักษ์อาคาร ที่มีคุณค่า โดยมาตรการโอนสิทธิการพัฒนา หรือ Transfer of Development 3 การจัดทำโครงการนำร่อง การอนุรักษ์และพัฒนาพื้นที่ การเปลี่ยนถ่ายการสัญจร ในย่านอนุรักษ์ เช่น ย่านนางเลิ้ง โดยการมีส่วนร่วมของประชาชน

พื้นที่พาณิชยกรรมและสำนักงาน ทิศทางการพัฒนากรุงเทพฯ ให้เป็นศูนย์กลางด้านพาณิชยกรรมของภูมิภาค เนื่องจากกรุงเทพฯ มีศักยภาพในการพัฒนาไปสู่ Global City เป็น Logistics Hub เศรษฐกิจมีการขยายตัว ค่าแรงมีความเหมาะสม ตลาดเติบโตมาก ที่ดินพร้อมจะพัฒนายังมีอยู่มาก

แนวทางการส่งเสริมความสามารถในการแข่งขันของกรุงเทพฯ ได้แก่ 1 แก้ไขปรับปรุงแผนผัง และข้อกำหนดการใช้ประโยชน์ที่ดินของผังเมืองรวมให้เป็นไปตามมาตรฐาน Global City 2 กำหนดมาตรการส่งเสริม เช่น FAR โบนัส ให้หลากหลายและจูงใจ และมาตรการทางผังเมืองอื่นๆ เช่น การโอนสิทธิการพัฒนา 3 ดำเนินโครงการพัฒนากรุงเทพฯ ให้เป็น Smart City

กลุ่มที่อยู่อาศัย การพัฒนาที่อยู่อาศัยสำหรับผู้มีรายได้น้อยและปานกลางในเขตชั้นในและเขตชั้นกลางของกรุงเทพมหานคร ที่ผ่านมาไม่สามารถทำได้ เนื่องจากที่ดินและที่อยู่อาศัยในเขตชั้นในและชั้นกลางมีราคาแพงเกินกว่าความสามารถของผู้มีรายได้น้อยและปานกลาง เขตชั้นในราชการของกรุงเทพฯ เป็นแหล่งงานของผู้มีรายได้น้อยและปานกลาง ขณะที่ผู้มีรายได้น้อย และปานกลางไม่สามารถแบกรับค่าการเดินทางเพื่อเข้ามาทำงานจากเขตชานเมืองได้

สำหรับแนวทางการพัฒนาที่อยู่อาศัยสำหรับผู้มีรายได้น้อยและปานกลางในเขตชั้นในและชั้นกลางของกรุงเทพฯ 1.จัดทำแผนรายสาขาด้านที่อยู่อาศัย และการปรับปรุงแผนผัง และข้อกำหนดการใช้ประโยชน์ที่ดิน ประเภทที่อยู่อาศัยของผังเมืองรวม 2.ปรับปรุงและเพิ่มมาตรการส่งเสริม สำหรับที่อยู่อาศัยราคาถูก Affordable Housing ในเขตชั้นในและชั้นกลาง 3.แก้ไขปรับปรุงข้อบัญญัติ เรื่องควบคุมอาคาร ในส่วนที่เกี่ยวข้องกับอาคารอยู่อาศัย ที่จอดรถยนต์ และอื่นๆ 4.พัฒนาที่อยู่อาศัยสำหรับผู้มีรายได้น้อย การพัฒนาชุมชน และการดำเนินโครงการ พัฒนาและฟื้นฟูตัวเมือง ในเขตกรุงเทพฯ ชั้นในและชั้นกลาง

กลุ่มอุตสาหกรรมบริการ ศักยภาพของกรุงเทพฯ ในด้านเศรษฐกิจเชิงสร้างสรรค์และอุตสาหกรรมบริการ เนื่องจากกรุงเทพฯ มีการกระจุกตัวของเศรษฐกิจสร้างสรรค์ Creative Economy และอุตสาหกรรมบริการที่ทำรายได้ให้กับประเทศไทย โดยปัจจุบันมีหน่วยงานภาครัฐที่ส่งเสริมการพัฒนาย่านเศรษฐกิจสร้างสรรค์และอุตสาหกรรมบริการอยู่แล้ว

สำหรับแนวทางการพัฒนากรุงเทพฯ ในด้านเศรษฐกิจสร้างสรรค์และอุตสาหกรรมบริการ ได้แก่ 1.การปรับปรุงแผนผังและข้อกำหนดการใช้ประโยชน์ที่ดินของผังเมืองรวม เพื่อรองรับเศรษฐกิจสร้างสรรค์และอุตสาหกรรมบริการ เช่น อุตสาหกรรมสีเขียว Green Industry อุตสาหกรรมแนวตั้ง Vertical Industry เป็นต้น 2.การปรับปรุงและเพิ่มมาตรการส่งเสริม สำหรับกิจกรรมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ และอุตสาหกรรมบริการ เช่น อุตสาหกรรมดิจิทัล ในเขตชั้นในและชั้นกลางของกรุงเทพฯ 3.ดำเนินการโครงการพัฒนา และฟื้นฟูเมืองย่านเศรษฐกิจสร้างสรรค์ และอุตสาหกรรมบริการ ในเขตชั้นในและชั้นกลางของกรุงเทพฯ

กลุ่มสถาบันราชการ สาธารณูปโภคและสาธารณูปการ การใช้ประโยชน์ที่ดินของรัฐให้มีประสิทธิภาพ เนื่องจากเขตชั้นในและชั้นกลางของกรุงเทพฯ มีที่ดินของรัฐเป็นจำนวนมาก และเป็นแปรงที่ดินขนาดใหญ่ เป็นคนนำที่ดินของรัฐมาใช้ประโยชน์ เพื่อเป็นสถาบันราชการ สาธารณูปโภคและสาธารณูปการ รวมทั้งการใช้ประโยชน์เชิงพาณิชย์ให้เต็มตามศักยภาพ

สำหรับแนวทางการใช้ประโยชน์ที่ดินของรัฐให้มีประสิทธิภาพ ประกอบด้วย 1.จัดทำแผนรายสาขา ด้านการใช้ประโยชน์ที่ดินของรัฐ และปรับปรุงแผนผัง และข้อกำหนด การใช้ประโยชน์ที่ดินประเภทสถาบันราชการ สาธารณูปโภคและสาธารณูปการของผังเมืองรวม 2.การวางผังและออกแบบย่านสถาบันราชการระดับประเทศ และองค์กรระหว่างประเทศ 3.การจัดทำแผนการลงทุน พัฒนาย่านสถาบันราชการ ประกอบกับการพัฒนาเชิงพาณิชย์ เพื่อให้ได้รับผลตอบแทนที่คุ้มค่า และพึ่งพาตนเองทางการเงินได้

ขณะเดียวกัน ได้มีการนำเสนอมาตรการส่งเสริมในการพัฒนาพื้นที่ชั้นในและชั้นกลางของกรุงเทพฯ เพื่อให้เป็นคอมแพกต์ ซิตี้ ซึ่งในเขตเมืองชั้นในจะสามารถพัฒนาอาคารได้สูงขึ้น แต่จะต้องเปิดพื้นที่โล่งมากขึ้นด้วยเช่นกัน นอกจากนี้ยังมีข้อเสนอให้นำที่ดินแปลงใหญ่ๆ ของภาครัฐนำออกมาพัฒนา เช่นเดียวกับโครงการขนาดใหญ่ของเอกชน เพื่อชี้นำการพัฒนาของเมือง ซึ่งขณะนี้ก็มีหลายโครงการที่รัฐบาลผลักดันให้เกิดขึ้น เช่น การพัฒนาที่ดินของการรถไฟแห่งประเทศไทย การพัฒนาที่ดินโรงงานยาสูบ การพัฒนาพื้นที่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา เป็นต้น

แลนด์มาร์คแม่น้ำเจ้าพระยานทีแห่งชีวิตของคนกรุงเทพฯ

อนาคตในอีกไม่ช้านี้กรุงเทพฯ กำลังจะเกิดแลนด์มาร์คสำคัญแห่งใหม่ เพื่อใช้เป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจ ท่ามกลางสวนสาธารณะร่มรื่น ผู้คนออกมาปั่นจักรยาน ชื่นชมสัมผัสบรรยากาศควบคู่ไปกับแม่น้ำเจ้าพระยา สายน้ำแห่งชีวิตของคนกรุงเทพฯ ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน

ด้วยแนวความคิดของรัฐบาล พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรี ต้องการให้มีพื้นที่สาธารณะเพื่อคนเมือง รองรับรูปแบบการใช้ชีวิตของคนยุคใหม่ที่นับวันจะเข้าถึงพื้นที่สีเขียวได้ยากขึ้นทุกที รวมถึงแก้ปัญหาชุมชนรุกล้ำแม่น้ำ จึงเกิดเป็นโครงการพัฒนาพื้นที่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา เพื่อให้นักออกแบบ สถาปนิก นักวิชาการด้านสิ่งแวดล้อมร่วมกันศึกษา ร่วมกันวาดฝันเมืองในอนาคต

ความคาดหวังที่จะเนรมิตเส้นทางริมเจ้าพระยาทั้งสองฝั่งยาวไกล ตั้งแต่สะพานพระราม 7 ไปจนถึงสุดเขตกรุงเทพฯ รวมระยะทางทั้งสิ้น 57 กิโลเมตร แต่เพื่อเป็นการนำร่องจึงเตรียมสร้างในเฟสแรกก่อนที่ระยะทาง 14 กิโลเมตร จากสะพานพระราม 7 ถึงสะพานสมเด็จพระปิ่นเกล้า บนพื้นฐานการพัฒนาโดยอนุรักษ์ สืบสานและสร้างสรรค์ ให้เป็นมรดกชาติในแนวทางมรดกโลก เมืองริมฝั่งแม่น้ำที่งดงามด้วยนิเวศวัฒนธรรม นิเวศธรรมชาติ ผ่านแรงบันดาลใจและพลังสร้างสรรค์ที่ไม่หยุดนิ่ง

อันธิกา สวัสดิ์ศรี อาจารย์ภาควิชาสถาปัตยกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง ผู้ร่วมออกแบบทางริมเจ้าพระยา ฉายภาพผู้คนกำลังเดิน ปั่นจักรยาน สามารถสัญจรเชื่อมต่อไปยังระบบขนส่งมวลชน รถ ราง เรือ ได้อย่างสมบูรณ์แบบ เพราะการ “เดิน” คือรูปแบบการเดินทางที่ประหยัดที่สุด ซึ่งคนเมืองทุกคนมีสิทธิเข้ามาใช้ประโยชน์จากเส้นทางนี้ได้ไม่ถูกปิดกั้นเหมือนในอดีต

แนวคิดการออกแบบเปรียบเสมือน “พญานาค” แบ่งเป็นส่วนหัว คือ กรุงเทพฯ ใจกลางระบบคมนาคมทุกทิศทาง ถัดมาคือท้องจะเป็นพื้นที่ของ วัด วัง ย่านเก่าแก่ทรงคุณค่าทางประวัติศาสตร์และส่วนหาง เป็นพื้นที่เมืองใหม่บริเวณเขตบางนา ทั้งหมดถูกพัฒนาเชื่อมโยงถึงกันไม่ขาดตอน

อันธิกา กล่าวว่า สิ่งที่แลนด์มาร์คแห่งนี้จะมอบให้กับเมือง ประการแรกคือ ทางเดินบนน้ำ ไม่จำเป็นต้องสร้างตลอดทั้งแนว แต่จะมีทางตัดเข้าสู่ลานวัดได้ทันที เช่นที่ วัดเทวราชกุญชรวรวิหาร วัดเก่าแก่มีมาก่อนสร้างกรุงรัตนโกสินทร์ การสร้างให้ทางเข้าไปในวัดนอกจากจะไม่บดบังโบราณสถานแล้วยังช่วยส่งเสริมสถานที่แห่งนั้น

สำหรับชุมชนสำคัญอย่าง ชุมชนศรีคราม ชุมชนมิตรคาม 1 ถือได้ว่าเป็นแหล่งควรค่าแก่การอนุรักษ์ เส้นทางจึงถูกออกแบบให้อ้อมชุมชนไป ขณะเดียวกันยังคงเชื่อมโยงกับวิถีชีวิตคนริมน้ำ แม้ว่าชุมชนบางแห่งจะต้องย้ายออกเพื่อเปิดทางให้มีการพัฒนา แต่จะเข้าสู่กระบวนการของสถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน (พอช.) จัดหาที่อยู่อาศัยใหม่ สร้างความมั่นคงในครอบครัวได้อยู่เป็นหลักแหล่งมากยิ่งขึ้น

ด้านการส่งเสริมเศรษฐกิจของประเทศ หลายพื้นที่ริมเจ้าพระยาถูกเอกชนซื้อไปใช้สร้างเป็นโรงแรม ห้างสรรพสินค้า ทำให้ผู้คนเข้าไม่ถึงแม่น้ำ ดังนั้นแลนด์มาร์คนี้จะส่งเสริมในเรื่องของการท่องเที่ยว เพิ่มจำนวนนักท่องเที่ยวทั้งชาวชาติและต่างชาติ และคาดการณ์ว่าพื้นที่ถัดจากแนวพัฒนาประมาณ 40 เมตร จะถูกประเมินราคามูลค่าที่ดินเพิ่มขึ้นอีกด้วย

เป้าหมายสำคัญที่สุดคือด้านสุขภาพ ประชาชนทุกคนจะมีพื้นที่ออกกำลังกาย ลานสันทนาการ ศาลาพักผ่อนริมน้ำสูดอากาศโดยไม่ต้องอยู่แต่ในห้องแอร์คอนดิชั่น ไม่ต้องไปวิ่งออกกำลังริมถนน ลดค่ารักษาพยาบาล ลดค่ายารักษาโรคต่างๆ ถือเป็นผลพลอยได้ทางอ้อมเรื่องสุขภาวะของเมืองใหญ่ ผู้คนเลือกไปสวนสาธารณะมากกว่าเข้าห้างสรรพสินค้า ไม่ต้องใช้รถใช้ถนน แก้ปัญหาการจราจรติดขัดอย่างหนักได้

ส่วนความสามารถในการป้องกันน้ำท่วม ที่ผ่านมากรุงเทพฯ ประสบกับปัญหาเขื่อนกั้นน้ำบางจุดหรือบางชุมชนเป็นจุดอ่อน เกิดปัญหาน้ำเน่าเสีย ดังนั้นจึงออกแบบพัฒนาเขื่อนให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น เพิ่มการเข้าถึงของรัฐได้มากยิ่งขึ้น เช่น การขุดลอก เก็บขยะทำได้สะดวก เพราะหากหน่วยงานรัฐเข้าถึงได้ก็จะทำให้การบริหารจัดการในอนาคตมีประสิทธิภาพมากขึ้นตามไปด้วย

ขณะที่รูปแบบการรักษาความปลอดภัย จะเพิ่มแสงไฟส่องสว่าง ติดตั้งกล้องซีซีทีวี โดยแต่ละชุมชนริมน้ำสามารถออกแบบระบบบริหารจัดการของตัวเองได้ เช่น แผนจัดการขยะ ห้องน้ำ รวมถึงพื้นที่ความเป็นส่วนตัวสำหรับคนในชุมชนเท่านั้น

“แม่น้ำเจ้าพระยามีความสำคัญต่อคนเมืองเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะพื้นที่กรุงเทพฯ ยังมีย่านประวัติศาสตร์ที่คนไม่เคยเห็นมาก่อนเพราะอยู่ในพื้นที่ปิดมาโดยตลอด ดังนั้นแลนด์มาร์คแห่งนี้จะส่งเสริมการเดินทาง ท่องเที่ยว และกำหนดแนวทางพัฒนาเมืองยุคสมัยใหม่ต่อจากนี้” อันธิกา กล่าว

ภายหลังจากคณะที่ปรึกษาออกแบบโครงการจัดทำแผนแม่บทเสร็จสิ้นแล้วขั้นตอนจากนี้จะถูกส่งไปให้สำนักการโยธากทม. พิจารณาหาผู้รับเหมาก่อสร้างขณะเดียวกันผู้ออกแบบจะต้องชี้แจงต่อคณะกรรมการสิทธิมนุษยชน กรมเจ้าท่า คณะกรรมการอนุรักษ์และพัฒนากรุงรัตนโกสินทร์ และเมืองเก่า หากเป็นไปตามแผนคาดว่าต้นปี2560 จะเริ่มก่อสร้างทันที

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

06 ตุลาคม 2559 เวลา 11:23 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/458666

โดย…วันพรรษา อภิรัฐนานนท์ ภาพ มูลนิธิศูนย์มะเร็งเต้านมเฉลิมพระเกียรติ

เมื่อใครบางคนพูดว่า “ชีวิต” ไม่เหลืออะไรอีก สำหรับบางคนแล้วมันหมายความเช่นนั้นจริงๆ ผู้ป่วยมะเร็งเต้านมระยะสุดท้ายที่ยากไร้ “เวลา” ในชีวิตของพวกเขานับถอยหลัง ขณะที่ “ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์” ก็เหลือศูนย์ มันคือความตายที่ไม่มีคนสนใจ ความตายที่ไร้ราคาค่างวด เศษค่าความเป็นมนุษย์ที่น่าอเนจอนาถ ทางเลือกมีไม่มาก หากในอนาคตอันใกล้พวกเขาจะมีทางเลือกมากขึ้น วาระสุดท้ายของชีวิตกำลังจะเปลี่ยนไป

“บ้านพิงพัก” (Pink Park Village) โครงการเพื่อผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้ายของมูลนิธิศูนย์มะเร็งเต้านมเฉลิมพระเกียรติ สถานที่ดูแลผู้ป่วยด้อยโอกาส ด้วยวัตถุประสงค์ในการดูแลเอาใจใส่อย่างดีที่สุดสำหรับผู้ป่วยมะเร็งเต้านมระยะสุดท้าย ทั้งในระหว่างรับการรักษาและเมื่อจากไป โครงการมีพื้นที่ 121 ไร่ ตั้งอยู่ที่มีนบุรี เริ่มก่อสร้างปี 2559 ปัจจุบันการก่อสร้างระยะแรกใกล้แล้วเสร็จ จะเปิดให้บริการบ้านพักผู้ป่วยในเดือน ส.ค.ปีหน้า

นพ.กฤษณ์ จาฏามระ ผู้ก่อตั้งและประธานมูลนิธิศูนย์มะเร็งเต้านมเฉลิมพระเกียรติ เล่าว่า สำคัญที่สุดคือการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายอย่างมีศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ (Human Dignity) บ้านพิงพักก่อตั้งขึ้นเพื่อคำคำนี้ โครงการรองรับผู้ป่วยได้ 30 คน แม้ไม่มาก แต่จะทำให้มาตรฐานการดูแลผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้ายของประเทศเปลี่ยนโฉมหน้าไปสู่มาตรฐานใหม่ที่ดีขึ้น อบอุ่นขึ้น และสะท้อนคุณค่าในชีวิตของเพื่อนมนุษย์มากขึ้น

“ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ คำนี้สำคัญ ผู้ป่วยแม้ต้องตาย แต่ไม่ใช่การนอนรอความตาย”

นพ.กฤษณ์ เล่าว่า เคยมีผู้บริจาครายหนึ่งตั้งคำถามถึงความจำเป็นของโครงการว่า มีเตียงให้นอน มีอาหารให้กินไม่พอหรือ คำตอบคือไม่พอ ย้อนถามตัวเราเองสิว่า ถ้าผู้ป่วยเป็นคุณป้าของเรา หรือเป็นญาติที่รักของเรา เราจะดูแลคุณป้าหรือญาติที่รักของเราอย่างไร ไม่ใช่แค่เตียงและอาหารแน่ๆ ส่วนความคุ้มค่าในการลงทุนก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เนื่องจากโครงการนี้ไม่ได้เริ่มต้นเพื่อตอบคำถามเรื่องความคุ้มค่าของเม็ดเงิน

จุดเริ่มต้นอยู่ที่ไหน ไม่ใช่เรื่องของความคุ้มค่าการลงทุน ไม่ใช่เรื่องของแรงบันดาลใจ แต่เป็นบางอย่างที่ทำให้เดินหนีไม่ได้ เมื่อหลายปีก่อนในระหว่างการรณรงค์ผู้ป่วยมะเร็งเต้านมที่ชุมชนแออัดแห่งหนึ่ง ทีมแพทย์และพยาบาลได้เข้าไปให้ความรู้ชุมชน รวมทั้งคัดเลือกกลุ่มเป้าหมายเพื่อที่จะนำมาคัดกรองต่อไป ในวันนั้น นพ.กฤษณ์ได้พบกับผู้ป่วยรายหนึ่ง อายุประมาณ 50 ปีเศษ นอนหายใจรวยรินอยู่บนกระดาษแข็ง ข้างๆ มีกล่องโฟมสกปรกๆ ใส่อาหารแห้งๆ และขวดน้ำพลาสติกราคาถูก 1 ขวดที่คนเอามาวางไว้

“เป็นภาพที่แปลกมาก เป็นภาพที่ทำให้ทนอยู่ไม่ได้ ภาพนั้นทำให้ผมบอกกับภรรยาที่ได้ร่วมเดินทำโปรเจกต์อยู่ด้วยกันว่า เรามาสร้างสิ่งที่รองรับคนไข้กลุ่มนี้กันดีกว่า”

ประธานมูลนิธิศูนย์มะเร็งเต้านมเฉลิมพระเกียรติ กล่าวว่า “ผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้ายที่กำลังจะตาย” คนไข้กลุ่มนี้มีอยู่ นั่นหมายถึงความจำเป็นที่จะต้องมีสถานที่พักพิงก่อนเสียชีวิต ขณะเดียวกันก็แก้ปัญหาล็อกเบด หรือกลุ่มผู้ป่วยที่ไม่มีที่ไป เมื่อต้องนอนอยู่โรงพยาบาล ก็เท่ากับจำกัดโอกาสในการรับผู้ป่วยใหม่ที่ต้องการการตรวจรักษา

โครงการบ้านพิงพักได้จัดวางผังแม่บทให้เป็นหมู่บ้านในสวน เรียบง่าย แวดล้อมด้วยร่มเงาของธรรมชาติ ให้ความรู้สึกอบอุ่น สบายใจ เป็นเหมือนดั่งบ้านแด่ทุกคนที่มาพักพิง โครงการเน้นพื้นที่สีเขียว ต้นไม้ในโครงการเน้นพันธุ์ไม้ดอกสีชมพู มีความร่มรื่นสวยงาม และสอดคล้องกับสัญลักษณ์โบสีชมพูของมะเร็งเต้านม การดูแลผู้ป่วยเหมือนดูแลญาติด้วยหัวใจ

“ที่บ้านพิงพัก คนดูแลผู้ป่วยสำคัญที่สุด ทีมแพทย์พยาบาลคัดสรรผู้มีจิตใจดีงาม ใจต้องดี และใจต้องถึง เพราะที่นี่คือคนไข้กลุ่มระยะสุดท้าย เขาเกิดมาจนและจนมาตลอดชีวิต เขาป่วยมานาน เจ็บปวดมานาน เขาไม่มีที่ไป และแน่นอนที่สุดที่เขาจะตายที่นี่”

สิ่งที่ผู้ป่วยระยะสุดท้ายต้องเผชิญคือภาวะสิ้นหวังและความทุกข์ทรมาน ทั้งร่างกายและจิตใจ โดยเฉพาะผู้ป่วยด้อยโอกาสซึ่งไร้ที่พักพิง บ้านพิงพักมุ่งให้การดูแลผู้ป่วยอย่างดีที่สุด เอาใจใส่และเข้าถึงจิตใจผู้ป่วยให้ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างมีคุณภาพตราบจนวาระสุดท้ายของชีวิต ดูแลเยียวยาทั้งกายใจจิตวิญญาณ ทุกศาสนาและทุกลัทธิความเชื่อ

นอกจากจะประกอบด้วยบ้านพักผู้ป่วยระยะสุดท้ายแล้ว บ้านพิงพักยังประกอบด้วย บ้านพักฟื้นผู้ป่วย ในกรณีผู้ป่วยต้องรับการรักษาด้วยเคมีบำบัดและรังสีต่อเนื่องนานหลายสัปดาห์ ซึ่งถือเป็นช่วงยากลำบากสำหรับผู้ป่วย เนื่องจากร่างกายจะอ่อนแอมาก ผู้ป่วยหลายรายที่ภูมิลำเนาเดิมอยู่ต่างจังหวัด ต้องเข้ามารับการรักษาตัวที่กรุงเทพฯ เมื่อไม่มีค่าที่พักก็จำต้องไปอาศัยอยู่อาศัยกินตามวัดหรือนอนตามใต้สะพานหน้าโรงพยาบาลเป็นที่น่าเวทนา ต่อไปก็จะสามารถมาพักที่บ้านพิงพักได้ เมื่อรับการรักษาหายแล้วก็กลับบ้าน

นพ.กฤษณ์ กล่าวต่อไปว่า บ้านพิงพักยังจะประกอบด้วยศูนย์ฟื้นฟูสภาพและกิจกรรมระหว่างวัน เพื่อให้ผู้ป่วยได้ร่วมกิจกรรมและสันทนาการโดยนักกิจกรรมบำบัด สร้างกำลังใจให้รู้สึกถึงคุณค่าของการมีชีวิตอยู่ พัฒนาเป็นสถานประกอบกิจกรรมของผู้ป่วยและอาสาสมัคร รวมทั้งศูนย์การเรียนรู้เกี่ยวกับโรคมะเร็งเต้านม ยิ่งไปกว่านั้นคือศูนย์วิจัยและวินิจฉัยโรค กุญแจสำคัญในการต่อสู้กับมะเร็งเต้านมและช่วยชีวิตผู้ป่วยในระยะยาว

“ปัจจุบันเรามีศูนย์สิริกิติ์บรมราชินีนาถเพื่อโรคมะเร็งเต้านม รพ.จุฬาลงกรณ์ ที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นศูนย์มะเร็งเต้านมชั้นนำของภูมิภาค มีความพร้อมของอุปกรณ์และวิทยาการที่ทันสมัยสูงสุดสำหรับการตรวจวินิจฉัย การรักษา เมื่อผนวกกับโครงการบ้านพิงพักที่จะเป็นที่พักระยะสุดท้ายของผู้ป่วย นั่นจะทำให้เรามีศูนย์การรักษาและดูแลผู้ป่วยมะเร็งเต้านมที่ดีที่สุดและครบวงจรที่สุดแห่งหนึ่งของโลก”

โครงการบ้านพิงพักต้องใช้เงินลงทุนมากกว่า 500 ล้านบาท (ไม่รวมศูนย์วิจัย) แม้ปัจจุบันยังขาดงบประมาณอีกจำนวนมาก แต่ยังคงเดินหน้าต่อไป นพ.กฤษณ์ กล่าวว่า ความคาดหวังคือการที่ทุกคนในสังคมได้เห็นปัญหาและแก้ไขปัญหาร่วมกัน เงินบริจาคสำคัญเท่าๆ กับความเข้าใจที่มีต่อปัญหา การตระหนักรู้ และวาระมะเร็งเต้านมที่เป็นภัยคุกคามผู้หญิงไทยมากขึ้นเรื่อยๆ

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

05 ตุลาคม 2559 เวลา 12:17 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/458451

โดย…ปอย

ความสวยวันสำคัญสมควรลงทุน ค่าแต่งหน้าเจ้าสาวฝีมือเมกอัพอาร์ติสต์ระดับชาติซึ่งเป็นที่รู้ๆ กันดีในวงการว่าราคาระดับ“คุณแม่” ตัวเลข 5 หลักอัพสำหรับค่าเนรมิตความสวยสง่าให้ใบหน้าเจ้าสาว แล้วถ้าแต่งหน้างานหมั้นช่วงเช้าต่อด้วยงานฉลองสมรสช่วงเย็น คิดเป็นแต่ง 2 หน้า 2 ครั้ง ยิ่งเลือกช่างหัวแถวสุดก็ต้องควักจ่ายร่วมหลักแสนบาทขึ้นไป

…โอ้มายก๊อด!!! ราคานี้พอๆ กับค่าสินสอดคนเดินดินกินข้าวแกงชัดๆ แต่ที่น่าอุทานเซอร์ไพรส์กันไปยิ่งกว่า เจ้าสาวคนไหนต้องการช่างระดับ Top 5 ในวันแต่งงาน ถ้าไม่จองกันข้ามปีก็ไม่ได้แต่งนะ โอ้ เป็นลม!!! แล้วงานนี้ช่างแต่งหน้ารุ่นใหญ่ก็ไม่ขอระบุตัวเลขชี้ชัด (ให้สรรพากรตามเช็กบิล) แล้วเหตุผลสำคัญราคาวงการนี้มีลดหลั่นหลังไมค์ตามความพิศวาสสนิทสนมระหว่างแม่ๆ ช่างแต่งหน้า และลูกๆ ที่เตรียมตัวเป็นเจ้าสาวแสนสวย

ความแพงจึงขอไล่เรียงระดับความแรงขึ้นเรื่อยๆ ใครเป็นใคร สไตล์ไหน เมกอัพมือทองในราคาสวยสู้ตาย ใครติดโผนี้บ้างมาดูกัน?

เมกอัพรุ่นใหญ่รุ่นเล็กรีบๆ จอง รีบๆ จ่าย

สมัยนี้แค่มีกระเป๋าแต่งหน้าแค่ใบเดียว ก็มีคนอุปโลกน์เป็นเมกอัพอาร์ติสต์กันได้แล้ว ยิ่งมีสมาร์ทโฟนถ่ายรูปจะตกแต่งภาพให้สวยอย่างไรก็ได้แล้วอัพขึ้นอินสตาแกรมหาลูกค้า แต่ใครจะเป็นตัวจริงตัวปลอมคุ้มค่าราคาหรือไม่ ต้องวัดกันที่ฝีมือ! กมล ฉัตรเสน ช่างแต่งหน้าชื่อดังผู้คร่ำหวอดในวงการร่วม 30 ปี เริ่มสนทนาด้วยประเด็นนี้ และก็เป็นที่รู้กันดีในว่าถ้าใครอยากเป็นเจ้าสาวสวยหวานด้วยฝีมือ “มี้มล” ก็ต้องเตรียมเงินไว้ในหลักหมื่น (จำนวนตัวหน้าอยู่ที่เลข 3 หรือ 4 ไปอ้อนมี้กันเอง) แต่ที่รู้มาถ้าบอกกันปากต่อปาก เพื่อนแนะนำเพื่อน มี้มลใจดีมากราคากันเองเป็นที่สุด

“ราคาที่ลือว่าหลายๆ หมื่น เจ้าสาวบางหน้าก็ไม่ถึงค่ะ เพราะราคานี้คิดรวมกับช่างเกล้าผมด้วยที่เป็นงานต้องใช้ฝีมือเช่นกัน ราคาช่างผมก็เป็นหมื่นเหมือนกันนะคะ แต่ถามว่าในราคาหลักหมื่น คุ้มไหม คุ้มค่ะ (บอกเสียงดังชัดเจน) เจ้าสาวใช้เรา ก็อยากให้เราทำให้ทุกขั้นตอน ไม่ใช่ว่าให้ทีมงานลงรองพื้นแล้วกมลลงเมกอัพให้ตามหลัง เจ้าสาวทุกคนโดนมือดิฉันสัมผัสผิวหน้าตั้งแต่รองพื้นขั้นตอนแรกแน่นอน แล้วดิฉันมีแค่สองมือก็จะรับงานไม่มากจึงมีเวลาเต็มที่ให้ทุกๆ คน ดิฉันคิดเงินเขาขนาดนี้ก็ต้องทำให้เต็มที่ด้วยนะคะ” กมล ช่างแต่งหน้าชื่อดังบอก แล้วเล่าถึงจุดเริ่มต้นอาชีพนี้

“แต่งหน้าเจ้าสาวครั้งแรก 1,000 บาท (30 กว่าปีที่แล้วนะ!) ยุคนั้นอาชีพเมกอัพอาร์ติสต์ไม่มีใครรู้จักหรอกว่าอาชีพนี้คือทำอะไร แต่ชอบลองแต่งหน้าเพื่อน หน้าน้อง ก็เลยเหมือนเป็นการสะสมฝีมือมาเรื่อยๆ ตอนทำงานแรกก็ยังไม่รู้เลยนะ ว่าแบบนี้คือการทำงานแล้ว เงินก้อนแรกจากการแต่งหน้าคือแต่งลงนิตยสารดิฉัน 700 บาท โอ๊ย…ดีใจมาก (หัวเราะ) จากนั้นงานแต่งเจ้าสาวจึงตามมาเรื่อยๆ ค่ะ สไตล์ของดิฉันเจ้าสาวสวยในแบบยังจำตัวเองได้ คือดิฉันไม่แต่งให้ผิดไปจากใบหน้าเดิม ช่างแต่งหน้ามีหน้าที่เนรมิตให้สวยที่สุดในแบบที่เธอเป็นค่ะ” กมลทิ้งท้ายฝากเคล็ดลับเล็กๆ ให้ว่าที่เจ้าสาวทั้งหลาย

กมล ฉัตรเสน

เคล็ดลับเจ้าสาวแสนสวย

“สิ่งที่ทำให้เจ้าสาวไม่สวยคือความเครียด อย่านอยด์ อย่ากังวล ถ้าคืนนี้นอนไม่หลับก็กินยานอนหลับไปเลย  ทำสมองให้ว่าง ไม่มีประโยชน์ที่จะคิดกังวล อาหารจัดเลี้ยงไม่ครบทำอย่างไร หรือเพื่อนจะมาโรงแรมถูกไหม ทิ้งภาระพวกนี้ให้คนอื่นๆ รับผิดชอบไม่ใช่หน้าที่เราแล้วค่ะ พรุ่งนี้มีหน้าที่เดียวคือเป็นเจ้าสาว เพราะฉะนั้นเราต้องนอนให้พอ เพื่อตื่นมาสวยที่สุด ยิ้มหวานที่สุด”

คิวยาวจองข้ามปีไม่แพ้รุ่นใหญ่ ฉัตรชัย เพียงอภิชาติ บอกว่าคิวเต็มไปถึงเดือน พ.ย. 2560 แถมยังมีฤกษ์ดีกางปฏิทินจองข้ามปีไปจนถึง 2561 (โอ้มายก๊อด!!!) เมกอัพอาร์ติสต์อายุน้อยที่สุดในกลุ่มช่างแต่งหน้าคิวทอง วัยเพียง 25 ปี บอกว่ากระแสมาจากโอกาสได้แต่งหน้า รฐา โพธิ์งาม เทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ ปี 2013 ตรีชฎา เพชรรัตน์ ได้ฝีมือฉัตรชัยเนรมิตความเฉิดฉายในงานฮ่องกงฟิล์ม อะวอร์ด ปี 2014 ส่งให้กลายเป็นช่างแต่งหน้าดาวรุ่งดวงใหม่

จากแต่งเจ้าสาวหน้าแรก 700 บาทเมื่อเกือบสิบปีที่แล้ว ปัจจุบันเจ้าสาวต้องควักจ่ายหลายหมื่นบาท ซึ่งหนุ่มหน้าหวานคนนี้เริ่มต้นด้วยอาชีพช่างทำผม จึงรับทูอินวันทั้งช่างหน้าช่างผมเจ้าสาว

ฉัตรชัย เพียงอภิชาติ

“เมื่อ 14 ปีที่แล้วเราคือช่างเสริมสวยเล็กๆ หาโอกาสประกวดแต่งหน้าเวทีต่างๆ เคยคว้าแชมป์เยาวชน ผ่านการฝึกงานกับเครื่องสำอาง Mac แล้วรุ่นพี่ที่เจอกันตรงนี้ชักชวนไปทำวงการแฟชั่น ได้แต่งเจ้าสาวในวงการบันเทิง เมย์ เฟื่องอารมย์ งานพรีเวดดิ้ง นัท มีเรีย งานแต่งงานนางเอก พิ้งกี้-สาวิกา ชวลิตธำรง สไตล์การแต่งหน้าโทนสีชมพู สีพีชสีนู้ด ดูหวานเป็นธรรมชาติ แบบฉบับความสวยเจ้าสาวต้องดูน่าทะนุถนอม

ทำงานเน้นความเฟรนด์ลี่ ตามใจแบบพบกันคนละครึ่งทาง ถ้าเจ้าสาวแฮปปี้ ความสวยมันก็จะโชว์บนใบหน้าชัดเจนนะครับ” ฉัตรชัย หรือน้องฉัตร น้องเล็กในวงการบอก เป็นการทำงานในแนวคิด“เมกอัพเซอร์วิส” ไม่บริการแค่แต่งหน้า แต่ช่วยบริหารความมั่นใจให้เจ้าสาวอีกด้วย

“เจ้าสาวทุกคนครับ กว่าจะก้าวลงไปเจอแขกด้านล่างได้ต้องมั่นใจเต็มร้อย แต่ก็ช่างวิตกกังวลแพนิคกลัวไม่สวยสารพัด ช่างแต่งหน้าถ้าช่วยให้เจ้าสาวแฮปปี้ ก็ยิ่งทำให้เธอสวยยิ่งขึ้น ค่าใช้จ่ายตัวเลขห้าหลักที่เขาจ่ายเรา ผมจึงไม่ได้คิดว่านี่คือการจ่ายให้ค่าแต่งหน้าค่าวิชาชีพเท่านั้นครับ แต่ผมใส่รวมไปถึงการดูแลเอาใจใส่ดูแลกันและกันด้วย หลังจองคิวกันแล้ว ก็ส่งรูปตัวเอง รูปชุดแต่งงานให้ผมดูก่อน เพื่อดูว่าต้องปรับอะไรบ้าง เจ้าสาวแทบทุกคนครับต้องปรับทำสีผมให้ซอฟต์ขึ้น เพราะผมเจ้าสาวจะสวยต้องดูฟุ้งๆ ฝันๆ ซึ่งเป็นไปไม่ได้ในผมสีดำแบบคนไทยนะครับ”  ฉัตรชัย บอกการแต่งหน้าใช้เวลาไม่เกิน 2 ชั่วโมง

เคล็ดลับเจ้าสาวแสนสวย  “ก่อนวันงานงดกินเค็ม กินซีฟู้ด เพราะทำให้ทั้งใบหน้าและตัวบวมน้ำ สำคัญที่สุดคือการดูแลผิว นอกจากใช้สกินแคร์บำรุงผิวอย่างมีวินัย คอร์สนวดหน้าคือเลเซอร์ก็ช่วยได้มากควรทำล่วงหน้า 1 อาทิตย์ ถ้าผิวไม่ดี ต่อให้เมกอัพราคาแพงก็สวยได้ไม่เต็มที่”

วินิจ บุญชัยศรี

เมกอัพรุ่นใหญ่จ่ายหนัก กฎก็หนัก

แฮชแท็ก #ลูกสาวสวยมาก ทำเอาเจ้าสาวอยากเป็นลูกสาวแม่ป้อมกันทั่วหล้า วินิจ บุญชัยศรีช่างแต่งหน้าโด่งดังระดับชาติ สร้างสรรค์ผลงานบนใบหน้าซุป’ตาร์ตัวแม่ อารยา รังษีสิงห์พิพัฒน์เจ้าสาวชมพู่สวยคลาสสิกด้วยฝีมือช่างใหญ่เนรมิตการแต่งหน้าแนวสวยชัด ตาแน่น ปากแน่น ขนตาเป๊ะ ซึ่งสไตล์นี้ทำให้ตาดูคม ขอบตาชัด และรับกับปากที่เข้ากันสุดๆ หลังงานสมรสสมรัก ช่างแต่งหน้าโกอินเตอร์ฯ ตามไปเสกสรรค์ความงามให้นางเอกคู่ใจในเทศกาลเมืองคานส์ติดต่อกันสองปีซ้อน

ป้อม วินิจ มีกฎรับงานแต่งหน้าเจ้าสาวเปิดรับจองคิวล่วงหน้าไม่เกิน 6 เดือน และไม่ขอรับงานแต่งเช้าที่ต้องตื่นแต่เช้ามืด ตี 2 ตี 3 เพราะมีงานหลักคือรับงานโฆษณาที่งานหนักมากอยู่แล้ว ทำให้ได้
พักผ่อนนอนเพียง ไม่กี่ชั่วโมงมาตลอด 20 ปีที่อยู่ในวงการนี้ แม้มีข้อเสนอจ่ายคูณ 3-4 เท่าจากเรตห้าหลักหลายๆๆ หมื่นบาท ก็ต้องใจแข็งขอปฏิเสธ ยืนยันรับเฉพาะงานแต่งหน้าฉลองสมรสช่วงเย็นเท่านั้น

“สวยหรู ดูแพง คือสไตล์วินิจ (บอกพร้อมรอยยิ้ม) งานนี้สร้างความมั่นใจให้เจ้าสาว แล้วเจ้าบ่าวก็ต้องพอใจด้วยนะ มีหลายๆ งานเจ้าบ่าวมาแสดงไอเดีย ชอบ ไม่ชอบ ก็รับฟังเพราะงานมงคลทุกคนต้องแฮปปี้ แล้วก็เข้าใจเจ้าบ่าวว่าต้องมีซีนหอมเจ้าสาวโชว์บนเวที หอมแก้มไปเจอรองพื้นหนาๆ ก็จบกัน (หัวเราะ) เพราะฉะนั้นรองพื้นขวดละหมื่นจึงเป็นไอเท็มชิ้นสำคัญในกระเป๋าแต่งหน้าแม่ป้อม” วินิจ บอกพร้อมเสียงหัวเราะ แล้วเล่าขั้นตอนการทำงานได้เจอเจ้าสาวครั้งแรกก็ในวันแต่งหน้าวันนั้นเลย การแกะสไตล์พิจารณาจากรสนิยมชุดแต่งงานที่บ่งบอกได้ดี ว่าเป็นสาวหวาน สาวเรียบโก้ หรือสาวเซ็กซี่ ส่วนเคล็ดลับถึงเจ้าสาว “แม่ป้อม” ขอฝากทำให้ได้ 3 ข้อนี้

ธำรงรัตน์ วรารักษ์

เคล็ดลับเจ้าสาวแสนสวย

“ข้อแรก เจ้าสาวต้องพักผ่อนให้เพียงพอ ไม่ใช่ว่าอบผิวทำสปามาดิบดี แต่ลุยงานตี 1 ตี 2 ไม่ได้นอน ตาช้ำแบบนี้แต่งหน้าอย่างไรก็ไม่สวย ข้อสอง บริหารเวลาให้ดี มีเวลาให้ช่างแต่งหน้าทำผมอย่างน้อยต้องขอ 2 ชั่วโมง ข้อสาม ไว้วางใจช่างมืออาชีพ จ้างราคาขนาดนี้ไม่ต้องกังวลสวยแน่นอน”

ช่างรุ่นใหญ่อีกคนที่คร่ำหวอดในวงการมานาน “คุณแม่ฟูก” ธำรงรัตน์ วรารักษ์ สร้างความภาคภูมิใจที่สุดในอาชีพนี้กับการรับหน้าที่ช่างแต่งพระพักตร์ พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าสิริวัณณวรีนารีรัตน์ สำหรับลงนิตยชั้นนำหลายๆ ฉบับ และออกแบบแต่งหน้าสำหรับแฟชั่นโชว์ห้องเสื้อ Sirivannavari คอลเลกชั่นออทัมน์/วินเทอร์ 2016 ซึ่งถ้าเข้าไปดูในเฟซบุ๊ก อินสตาแกรม ก็จะได้เห็นผลงานผู้สร้างสรรค์ความเลอโฉมให้เจ้าสาวมากที่สุดคนหนึ่ง

ภาพเจ้าสาวสวยหวานฉ่ำโชว์ผลงานสุดโดนใจ มีแฮชแท็ก#เลอค่ามหาสมุทร #เลอค่าฟ้าจรดทราย สื่ออารมณ์ขันและความมั่นใจเกินร้อยของช่างคนนี้

ความสวย หวาน สะอาด สดใส เจ้าสาวไม่โบกแป้ง คือนิยามความงามฝีมือ “แม่ฟูก” ราคา 5 หลักตัวเลขขยับขึ้นเรื่อยๆ ตามประสบการณ์ที่สั่งสมมายาวนานกว่า 30 ปี ต้องจองล่วงหน้าหลายๆ เดือนเช่นเดียวกับช่างแถวหน้าคนอื่นๆ และช่วงนี้โกอินเตอร์ฯ ในงานแฟชั่นวีกที่ยุโรป เจ้าสาวก็ต้องรอแม่ฟูกสักพัก

พรรวิษิษฐ์ สุขารมณ์

ราคาที่ต้องเรียกว่าเจ้าสาวสวยสู้ตาย ในราคา 5 หลักสูงสุดถ้าเจ้าสาวจัด 2 คิวเช้าเย็น ก็แสนอัพ! (สวยสู้ตายจริงอะไรจริง!!!)  และที่สุดของที่สุด คือขึ้นชื่อเรื่องจองคิวยากเป็นที่สุด ใครๆ ก็อยากโดนมือ “แม่ป๊อก” พรรวิษิษฐ์ สุขารมณ์ ช่างไทยที่ได้สร้างผลงานถือเป็นเกียรติที่สุดแห่งชีวิตเมกอัพอาร์ติสต์ เมื่อได้รับพระมหากรุณาธิคุณถวายงานแต่งพระพักตร์สมเด็จพระราชินีเจตซุน เพมา วังชุก ในงานพระราชพิธีอภิเษกสมรสขององค์พระประมุข สมเด็จพระราชาธิบดีจิกมี เคเซอร์ นัมเกล วังชุก แห่งประเทศภูฏาน เมื่อปี 2554

แต่ในช่วงนี้ก็เป็นเมกอัพอาร์ติสต์ชาวไทยอีกราย ที่ต้องขอพักงานแต่งหน้าเจ้าสาวไว้สักพักใหญ่กับภารกิจโกอินเตอร์ฯ บินไปรับงานแต่งหน้าในงานแฟชั่นระดับโลกปารีสแฟชั่นวีก สปริง/ซัมเมอร์ 2017

สไตล์การแต่งหน้าเจ้าสาวเน้นสวยเฟมินีน หรูหรา ทรงพลัง ป๊อก-พรรวิษิษฐ์ ใช้คำว่า “ถอดรหัส” ไปด้วยกันระหว่างช่างและเจ้าสาว

“วิธีทำงานของป๊อกคือเจ้าสาวอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ให้มองเห็นตัวเองได้ตลอดเวลาแล้วรู้กันเลยว่า ชอบไหม ไม่ชอบก็ปรับแต่งไปด้วยกัน ตั้งแต่แต่งหน้ามาไม่มีคำว่าสะดุดทุกอย่างลื่นไหล และแต่งกำหนดเวลาเป๊ะ คือ 2 ชั่วโมง 15 นาที รวมทำผมโดยทีมของเราด้วยทุกอย่างถูกคำนวณไว้แล้ว ไม่มีคำว่าพลาด”  พรรวิษิษฐ์ บอกนุ่มนวลซึ่งเป็นบุคลิกของช่างคนดังที่สร้างสมประสบการณ์มาตั้งแต่ปี 2535 เมื่อเรียนจบหลักสูตรการแต่งหน้าที่สถาบัน Atelier International de Maquillage A.I.M ฝรั่งเศส

แม้ผ่านไป 20 กว่าปีแต่เมื่อถามถึงเจ้าสาวหน้าแรก คำตอบคือจดจำได้แม่นยำ

“เจ้าสาวคือเพื่อนพี่สาว ช่วงนั้นป๊อกเป็นที่รู้จักแล้วจากผลงานแต่งหน้าตามนิตยสารชั้นนำหลายๆ ฉบับ แต่พอมาแต่งเจ้าสาวให้ความรู้สึกต่างออกไป งานให้ความนุ่มนวล สวยงาม ความสุขออกมาจากประกายตาของคนเริ่มต้นชีวิตครั้งสำคัญ ถึงวันนี้ป๊อกแต่งมานับพันๆ หน้าอิ่มตัวแล้ว เวลาส่วนหนึ่งก็ออกไปท่องเที่ยวทั่วโลก งานเจ้าสาวที่ว่าจองคิวเรายากๆ เพราะเรารับงานน้อยลง ป๊อกได้ไปใช้ชีวิตอยู่ที่นิวยอร์ก เที่ยวไปด้วยทำงานไปด้วย มีโอกาสได้แต่งหน้าให้เซเลบริตี้ฮอลลีวู้ด เฮเลน่า บอร์ดอน ปารีส-นิคกี้ ฮิลตัน ก็เริ่มได้คอนเนกชั่นแฟชั่นวีกทั้งนิวยอร์ก ลอนดอน มิลาน ปารีส

ช่วงนี้ป๊อกต้องทำงานบินไปกลับยุโรปกับกรุงเทพฯ จึงรับคิวเจ้าสาวได้แค่สิ้นปีนี้ และไม่รับระยะยาวเกิน 3 เดือน แต่ก็พอแต่งได้ทำได้เมื่อเดือนที่แล้ว ก.ย.เดือนเดียว บิน 6 ประเทศก็ยังแต่งให้เจ้าสาวได้บ้างค่ะ” พรรวิษิษฐ์ บอกน้ำเสียงอ่อนโยน และฝากเคล็ดลับให้เจ้าสาวทิ้งท้าย

เคล็ดลับเจ้าสาวแสนสวย

“เจ้าสาวต้องเปิดใจพูดกับเมกอัพอาร์ติสต์ให้หมดเปลือก ก่อนลงมือแต่งหน้า บอกความกังวลมาให้หมดค่ะ เช่น ตาไม่เท่ากัน คิ้วตก เพราะวิธีการทำงานป๊อกไม่ได้นัดเจอเจ้าสาวก่อนแต่ให้ส่งรูปมาให้ดู รายละเอียดภาพย่อมไม่ชัดแจ๋วเท่าตัวจริง การแต่งหน้าไม่ยากหรอกค่ะเพราะสะสมประสบการณ์มา 20 กว่าปีแล้ว ความวิตกที่อยู่ในใจยากกว่า แต่ถ้าบอกช่าง เจ้าสาวยิ่งสวยทวีคูณนะคะ”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

05 ตุลาคม 2559 เวลา 11:48 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/458448

โดย…บีเซลบับ ภาพ… คลังภาพโพสต์ทูเดย์

ปีนี้น้ำเยอะจริงๆ ล่าสุดเมื่อสักครู่นี้ก็เพิ่งได้ยินข่าวกรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย (ปภ.) แจ้งเตือนพื้นที่เสี่ยงภัยจากระดับน้ำในแม่น้ำเจ้าพระยาที่เพิ่มสูงขึ้นในหลายพื้นที่ เมื่อก่อนเวลาเราเห็นเมฆฝนดำทะมึนลอยมา เราจะรีบนึกภาวนาในใจว่า ขอให้ไปตกที่ที่คนต้องการฝน แต่ปัจจุบันไม่รู้จะอธิษฐานอย่างไร เพราะช่วงน้ำเยอะแบบในตอนนี้ ไม่มีใครหรือไม่มีพื้นที่ไหนที่ต้องการน้ำฝนอีก

น้ำท่วม-น้ำป่าไหลหลาก

เป็นที่ทราบกันดีว่า ในหลายพื้นที่ของประเทศไทยกำลังเผชิญภัยน้ำท่วมด้วยความแปรปรวนของสภาวะอากาศ ทำให้ฝนตกหนักอย่างต่อเนื่องในหลายพื้นที่ แต่ขาดป่าไม้ที่จะช่วยดูดซับน้ำ ทำให้มีความเสี่ยงในการเผชิญภัยน้ำท่วมที่รุนแรง นั่นหมายถึงว่าหลายท้องที่ของเราต้องเตรียมตัวรับมือกับภัยน้ำท่วมที่ทวีความรุนแรงขึ้นทุกปี รวมทั้งปีนี้ที่ไม่เฉพาะแต่ภัยน้ำท่วมเท่านั้น ที่มาพร้อมกันคือน้ำป่าไหลหลาก ดินโคลนถล่ม

ดินโคลนถล่ม เกิดจากการเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศ มีพายุฝนตกหนักรุนแรงต่อเนื่องกันหลายวัน บวกกับฝีมือมนุษย์ตัดป่า เมื่อไร้ป่าทำหน้าที่ดูดซับอุ้มน้ำกลายเป็นภูเขาหัวโล้น เมื่อฝนตกหนักต่อเนื่องก็จะมีมวลน้ำจำนวนมากไหลบ่าลงสู่พื้นที่ต่ำกว่าอย่างรวดเร็ว จนพลังน้ำไหลกัดเซาะหน้าดินให้พังทลาย และยังแทรกซึมลงสู่ใต้ดิน ทำให้ดินชุ่มน้ำจนอิ่มตัว แรงยึดเหนี่ยวเกาะตัวกันของดินก็ลดลง เพราะไม่มีรากของต้นไม้ใหญ่ช่วยยึด เกิดการเลื่อนไหลไม่มีแรงต้าน โดยเมื่อดินเลื่อนไหลแล้วจะเกิดต่อเนื่องกันไปตามลาดเขาตามแรงโน้มถ่วงของโลก

“หลังจากเกิดเหตุการณ์แผ่นดินไหวรุนแรง หรือหลังจากการเกิดน้ำป่าไหลหลาก เพราะพายุฝนตกหนักรุนแรง (มากกว่า 100 มิลลิเมตร/วัน) สะสมกันอย่างต่อเนื่อง อาจมีดินโคลนถล่มเกิดตามมา มวลดิน ทราย โคลน รวมทั้งก้อนหินขนาดใหญ่และเล็ก เคลื่อนที่เลื่อนไหลถล่มลงมาตามเนินลาดชัน หุบเขา หน้าผา หรือไหล่เขาอันสูงชัน”

ข้อมูลจากศูนย์เตือนภัยพิบัติแห่งชาติ ระบุว่า หากเราสามารถพยากรณ์ปริมาณน้ำฝนและวัดระดับน้ำฝนในพื้นที่ได้ จะทำให้การพยากรณ์น้ำท่วมและภัยดินโคลนถล่มมีความแม่นยำขึ้น ลดความเสียหายทั้งต่อชีวิตและทรัพย์สินของประชาชนได้ นอกจากนี้คือการจัดหาเครื่องมือวัดความชื้นในดิน โดยติดตั้งในหมู่บ้านที่มีความเสี่ยงควบคู่กับระบบเตือนภัยเพื่อเพิ่มความแม่นยำนั่นเอง

“การเตือนภัยและเทคโนโลยีการเตือนภัยที่ดี ย่อมเป็นส่วนหนึ่งของการรับมือภัยธรรมชาติที่ไม่คาดคิดเหล่านี้”

พื้นที่เสี่ยงดินโคลนถล่ม คือ หมู่บ้านต่างๆ ที่ตั้งอยู่บริเวณเนินลาดเชิงเขาและริมแม่น้ำลำธารใน 10 จังหวัดทางภาคเหนือ ได้แก่ จ.เชียงใหม่ เชียงราย ลำปาง แพร่ น่าน พะเยา อุตรดิตถ์ ตาก แม่ฮ่องสอน และลำพูน รวมถึง 7 จังหวัดภาคใต้ ได้แก่ จ.ระนอง ชุมพร กระบี่ สุราษฎร์ธานี นครศรีธรรมราช พัทลุง และตรัง

พื้นที่เสี่ยงดินโคลนถล่ม

1.ตั้งอยู่บนพื้นที่ล้อมรอบด้วยภูเขาสูงชัน หรือติดกับเชิงเขา

2.มีลำห้วยหรือธารน้ำเล็กๆ อยู่ใกล้ๆ หรือไหลผ่าน

3.มีร่องรอยของกองหิน เนินทราย ดินโคลน อยู่ในลำธารหรือลำห้วยที่แสดงว่าเคยเป็นพื้นที่ที่ถูกน้ำป่าซัดพัดพาไหลหลากมาทับถมกันมาบ้างแล้ว หรือบริเวณพื้นท้องน้ำของลำห้วย ประกอบไปด้วยก้อนหินหลายขนาด ใหญ่บ้างเล็กบ้างคละกันไปตลอดพื้นท้องน้ำของลำห้วยหรือทางน้ำไหลนั้นๆ

4.มีรอยแผ่นดินแยกแตกเลื่อนไหลอยู่บนภูเขา

4 วิธีสังเกตสัญญาณเตือนภัย

1.สังเกตปริมาณน้ำในลำห้วยที่เพิ่มมากขึ้นอย่างต่อเนื่องและรวดเร็ว น้ำไหลเชี่ยวด้วยความเร็วสูง ตะกอนดินทรายที่ถูกพัดพาลงมาจากภูเขามีสีขุ่นและมีระดับสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว อันเนื่องมาจากมีฝนตกหนักทางตอนเหนือของต้นน้ำลำธาร

2.มีฝนตกหนักมากติดต่อกันหลายวัน

3.เกิดเสียงดังอึกทึกครึกโครม หรือเสียงอื้ออึงสะเทือนลั่นครืนๆ มาจากบริเวณตอนเหนือของภูเขาและลำห้วย

4.น้ำล้นตลิ่งเข้าท่วมหมู่บ้านชุมชนอย่างรวดเร็วจนไม่ทันรู้ตัว

เอาตัวรอดได้อย่างไรดี

1.ในขั้นของการเตรียมรับมือ ได้แก่ การพัฒนาพื้นที่เกษตรเชิงเขาหรือบนเนินที่ลาดให้เป็นขั้นบันได ซึ่งทำให้น้ำฝนที่ตกลงมาซึมลงไปได้ง่าย

2.ปลูกหญ้าแฝกตามไหล่ทาง เพื่อยึดหน้าดินและชะลอการไหลบ่าของน้ำ

3.ทำคันดินกั้นทางน้ำไหล เพื่อเบี่ยงเบนทิศทางการไหลของน้ำ ให้ไหลไปสู่แหล่งกักเก็บ เช่น อ่างน้ำ ทะเลสาบเทียม

4.สร้างฝายชะลอน้ำ ขุดบ่อดักตะกอนและหมั่นขุดลอกตะกอนทางระบายน้ำเสมอ

5.อบรมให้ความรู้ชุมชนโดยยึดหลักการตระหนักรู้ ให้รู้จักสังเกตปริมาณน้ำฝน ตะกอนดิน และเศษซากต้นไม้ที่ไหลมากับน้ำ ถ้าเพิ่มมากขึ้นจนผิดปกติให้สันนิษฐานได้เลยว่า นั่นคือ สัญญาณอันตรายที่บ่งบอกว่า อาจเกิดการเคลื่อนตัวของดินลงมาจากภูเขาเข้าถล่มทับหมู่บ้านในไม่ช้า

6.สร้างหอเตือนภัยและจัดตั้งเครือข่ายหน่วยอาสาสมัคร ผลัดเปลี่ยนกันเฝ้ายาม ระวังและส่งสัญญาณเตือนภัยจากน้ำป่าไหลหลากและดินถล่มเป็นระยะๆ ตั้งแต่บริเวณต้นน้ำ กลางน้ำ ถึงปลายน้ำ

7.ช่วยกันติดตามข่าวพยากรณ์อากาศ ใส่ใจเชื่อฟังคำแนะนำจากกรมอุตุนิยมวิทยา เตรียมพร้อมและนำปฏิบัติทันที

8.ฝึกซ้อมการเตือนภัยและการอพยพหนีภัยไปสู่ที่ปลอดภัยเมื่อเกิดเหตุการณ์ฉุกเฉิน ยึดหลักพึ่งตนเองและปลอดภัยไว้ก่อน

9.ปลูกจิตสำนึกชุมชน รักป่า รักภูเขา ร่วมมือร่วมใจกันปกป้องชุมชนที่อยู่อาศัยด้วยการเฝ้าระวัง ต่อต้าน และรายงานต่อสังคม เพื่อ “หยุด” ผู้ที่เข้าไปบุกรุกทำลายป่า &O5532;

ขอบคุณข้อมูล – ศูนย์เตือนภัยพิบัติแห่งชาติ