ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

26 กันยายน 2559 เวลา 09:10 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/456517

โดย…นิธิพันธ์ วิประวิทย์

พูดถึงประวัติศาสตร์จีนต้องพูดถึงเรื่องสามก๊ก ยุคสามก๊กเกิดขึ้นเมื่อประมาณ 1,800 ปีที่แล้ว เป็นยุคสมัยของจีนที่ถูกทำมาเป็นวรรณกรรมจนเป็นที่แพร่หลายที่สุดทั้งในจีนและทั่วโลก

ในไทยใครไม่เคยได้ยินชื่อ โจโฉ เล่าปี่ ซุนกวน ขงเบ้ง กวนอู เลย ก็ถือว่าแปลก ส่วนในจีนความอินในสามก๊กเข้มข้นกว่าเป็นธรรมดา

หรือกระทั่งในญี่ปุ่น บางครั้งก็ดูอินกว่าประเทศต้นฉบับ จับมาทำหุ่นกระบอกอลังการระดับชาติก็เคยมาแล้ว เขียนเป็นการ์ตูนพล็อตท้าทายบทบาทในประวัติศาสตร์ หรือทำเป็นเกมขายทั่วโลก ก็เอาหมด

สามก๊กที่โด่งดังไม่ใช่สามก๊กจากประวัติศาสตร์ แต่เป็นสามก๊กวรรณกรรม ที่ผ่านมามีคนเรียบเรียงแต่งเรื่องสามก๊กมาหลายฉบับ ที่แพร่หลายที่สุดก็ฉบับล่อกวนตง ซึ่งแต่งเมื่อ 600-700 ปีที่แล้ว

ซึ่งเป็นธรรมดาที่พอเอาประวัติศาสตร์มาแต่งเป็นวรรณกรรม ภาพลักษณ์ของบุคคลในนั้นก็ต้องโอเวอร์แอ็กติ้ง

ผู้นำอย่างเล่าปี่ในบันทึกประวัติศาสตร์เป็นคนมนุษยสัมพันธ์ดี ในวรรณกรรมก็ต้องให้ถึงขั้นพนมมือแก่ทุกชนชั้น ขงเบ้งที่ว่าเก่งก็ต้องให้มีสติปัญญาชาญฉลาดถึงขั้นหยั่งรู้ดินฟ้า โจโฉเป็นยังเติร์กผู้ปีนป่ายอำนาจก็ต้องวางบทบาทให้ฉลาดเจ้าเล่ห์เหลี่ยมจัด ทั้งนี้ทั้งนั้น Inspired on a true story.

ให้คนอ่านได้รักแรง เกลียดแรง จะได้ตราตรึง

ก็ถ้าพจมานมีบุคลิกสู้นิดยอมแพ้หน่อย ชายกลางตลกน้อยๆ ปนซีเรียสบ้าง ส่วนหม่อมแม่พูดจาค่อยไม่เก่ง บ้านสว่างวงศ์คงดับคาวงวรรณกรรม

วรรณกรรมมักต้องตัดความครึ่งๆ กลางๆ ของผู้คนที่ไม่จำเป็นทิ้งไป แล้วใส่สีสันจัดจ้านเข้าแทน หรือบางครั้งก็ไม่ใช่คนเดิมในประวัติศาสตร์เลยก็มี

สามก๊กไม่ได้ใส่สีเฉพาะเรื่องบุคคล ด้านเหตุการณ์ที่โม้จนคนอ่านส่วนใหญ่คิดว่าเกิดขึ้นจริงเลยก็มี เช่นเรื่องขงเบ้งใช้ “กลเมืองว่าง”

เรื่องมีอยู่ว่า ขงเบ้งใช้คนผิดพลาด ทำให้สูญเสียกองกำลังรักษาด่าน สุมาอี้ฝ่ายตรงข้ามจึงยกทัพเข้าประชิดเมือง

วิกฤตนี้ขงเบ้งต้องยอมเสี่ยง สั่งเปิดกำแพงเมืองทุกด้าน แล้วขึ้นไปเล่นดนตรีทำทีสบายใจบนเชิงเทิน เชื้อเชิญให้สุมาอี้เข้ามาจับ ปรากฏว่าสุมาอี้เกิดลังเล กลัวความชาญฉลาดของขงเบ้ง กลัวโดนซ้อนกลซุ่มโจมตี สุมาอี้จึงตัดสินใจถอยทัพไม่รุกต่อ เมืองนั้นจึงปลอดภัยอย่างฉิวเฉียด

ซึ่งอันที่จริงไม่มีเหตุการณ์นี้ในบันทึกประวัติศาสตร์แต่อย่างใด

แต่คนอ่านสามก๊กทั้งจีนไทย ฯลฯ ต่างเห็น “กลเมืองว่าง” เป็นกลยุทธ์สุดยอด หลายคนศึกษาเอามาใช้จริง เพราะมันตรงกับหลักสงครามจิตวิทยาอยู่เหมือนกัน (ลองถามพวกเล่นหุ้นดู)

สรุปว่าความโม้ของวรรณกรรม ในบางด้านก็เอามาใช้ประโยชน์กับชีวิตได้

ที่จริงเรื่องโม้เหล่านี้ล่อกวนตงไม่ได้คิดขึ้นเองทั้งหมด ชาวบ้านชาวช่องช่วยโม้เล็กโม้น้อยกันมาก่อนก็เยอะ

และความโม้ระดับชาวบ้านที่ยิ่งไปกันใหญ่ บางครั้งยังแปรสถานะมาเป็นที่พึ่งทางใจ เล่าปี่คือเทพเจ้าช่างจักสาน เตียวหุยเป็นเทพเจ้าของคนขายเนื้อ ถ้าให้สุดๆ ต้องระดับกวนอู เป็นทั้งเทพแห่งทรัพย์สิน เทพแห่งวงการช่างตัดผม (แต่ที่จริงกวนอูตัดหัว ไม่ใช่ตัดผม) เป็นเทพแห่งแก๊งสเตอร์ และแห่งตำรวจ ในองค์เดียว

ทั้งหมดผสมโรงด้วยการปั้นรูปปั้นแต่งองค์ทรงเครื่องบูชากราบไหว้ สร้างตำนานนิทานยิบย่อยแตกแขนง

ความจัดจ้านแบบชาวบ้านในเรื่องสามก๊กเยอะและเปรี้ยวหวานมันเค็มเป็นจับฉ่าย ส่วนวรรณกรรมคัดมาบางส่วนให้กลมกล่อมเป็นบรั่นดี

และที่จริงความศักดิ์สิทธิ์และตำนานที่งอกเงยแบบบ้านๆ ก็มีหน้าที่ของมันอยู่ สามก๊กและชาวบ้านมีความสัมพันธ์แบบพึ่งพา

สามก๊กสำหรับชาวบ้าน คือนามธรรมที่จับต้องได้ ชาวบ้านต้องการสัญลักษณ์ความซื่อสัตย์ก็หยิบเอากวนอูมาใช้ ต้องการระบายความคับแค้นขุนนางเจ้าเล่ห์ขี้ฉ้อก็ละเลงใส่ตัวละครโจโฉ

ชาวบ้านสำหรับสามก๊ก คือผู้ทำให้สามก๊กยังมีลมหายใจอยู่ทุกที่ ทุกเวลา

สุดท้ายประวัติศาสตร์ก็ว่ากันไปอย่างหนึ่ง วรรณกรรมก็ว่ากันไป ชาวบ้านก็ว่ากันไปอีกอย่าง

และเพราะมันสารพัดตามแต่ละคนจะยึดถือ พองิ้วหรือละครสามก๊กออกมาทีไร แต่ละคนก็จะมีตัวละครอยู่ในใจว่า เอ๊ะ! ไอ้นี่ไม่เหมือนโจโฉ เจ้านี้แสดงไม่สมบทบาทเล่าปี่ คนนี้ไม่เห็นเหมือนกวนอู

ทั้งที่เคยเห็นตัวจริงกันรึก็ไม่

แต่ก็เข้าใจได้ ก็สังคมและการเรียนรู้ได้บ่มเพาะให้เรามีตัวละครนั้นๆ อยู่ในใจเรียบร้อยแล้ว

เพราะสามก๊กประกอบด้วยภาพ 3 ภาพซ้อนกัน นั่นคือ 1.ภาพจากบันทึกประวัติศาสตร์ 2.ภาพจากวรรณกรรม และ 3.ภาพในใจชาวบ้าน ทั้งหมดมีทั้งส่วนซ้อนทับและแตกต่าง

วงประวัติศาสตร์เรียนรู้มาก็มีโจโฉของตัวเองแบบหนึ่ง วงอ่านวรรณกรรมอินมาก็มีโจโฉของตัวเองประมาณหนึ่ง วงชาวบ้านบ่มเพาะมาก็มีของตัวเองได้เช่นกัน และที่สำคัญคือภายในแต่ละวงยังมีสิทธิแตกต่างกันเอง

ความวุ่นวายของการมีภาพ 3 ภาพซ้อนกันอยู่ในเวลาเดียวกันก็มีอยู่บ้าง เพราะเวลาถกเถียงกันแบบเบลอๆ บางคนก็เผลอเอาโจโฉในประวัติศาสตร์จริงมานั่งหักล้างโจโฉตัววรรณกรรม บางคนหาว่ากวนอูในวรรณกรรมมีพฤติกรรมไม่ละเอียดลออเท่ากวนอูที่เขานับถือบูชา

ปรากฏการณ์นี้มีทั้งวงสามก๊กของไทยและของจีน เป็นเรื่องปกติ

นักวิชาการและครูบาอาจารย์ผู้มีความรู้ในจีน บอกเสมอว่า ภาพทั้ง 3 อยู่ร่วมกันได้ ขอแค่เมื่อถึงเวลาก็ต้องแยกแยะให้ได้ด้วย

นั่นหมายความว่าจะมีสามก๊กฉบับการ์ตูนเฮฮา ฉบับตีความกลับตาลปัตร หรือจะให้กวนอูเป็นเทพแห่งความรัก ขงเบ้งเป็นเทพแห่งกรมอุตุ ก็เป็นไปตามแต่พัฒนาการและชะตากรรมของสังคม แต่ถึงที่สุดแล้วเมื่อจะจริงจังขึ้นมา ก็น่าจะให้รู้ว่าไผเป็นต้นฉบับ ไผเป็นปรากฏการณ์งอกเงย

ส่วนจะชี้ต่อว่าวิพากษ์วิจารณ์เรื่องความไม่เหมือน ไม่จริง ไม่ตรง ก็เป็นสิทธิอันชอบธรรม และจะมีประโยชน์ต่อสติปัญญาของสังคมอย่างยิ่งถ้าอธิบายว่าเพราะอะไร และจากมุมมองไหน แต่คงไม่มีใครมีสิทธิห้ามให้สามก๊กหยุดงอกเงย

สิ่งที่น่าตื่นเต้นที่สุดที่ผมจะสารภาพก็คือ เนื้อหาข้างต้นผมไม่ได้คิดเอง แต่เป็นเนื้อหาสรุปคร่าวๆของรายการโทรทัศน์ของจีน เค้าเอาเรื่องพวกนี้ขึ้นมาคุยเป็นปกติแล้วคนดูรายการนี้ก็มีไม่น้อย

การให้ความรู้ของสื่อจีนที่สอนให้เท่าทันวรรณกรรม เท่าทันประวัติศาสตร์ของจีนดูไม่เลวเลย เพราะต่างเสริมความเข้าใจระหว่างนักประวัติศาสตร์ นักอ่าน และชาวบ้านตาดำๆ ไม่ให้เหวี่ยงใส่กันง่ายดายเกินไป เพราะทุกฝ่ายก็ต่างมีประโยชน์ในขอบข่ายของตนเอง

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

25 กันยายน 2559 เวลา 10:57 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/456551

โดย…กาญจนา อายุวัฒน์ธนชัย ภาพ : เดชา เข็มทอง

กวีนิพนธ์เชิงปรัชญาเรื่อง ทางจักรา ประพันธ์โดย ศิวกานท์ ปทุมสูติ ผ่านเข้ารอบ 6 เล่มสุดท้ายในการแข่งขันรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน หรือ ซีไรต์ ประจำปี 2559 ผู้เขียนประพันธ์ด้วยรูปแบบกาพย์ กลอน และโคลง มีเนื้อหาเกี่ยวกับครูและลูกศิษย์ที่ใช้จักรยานเป็นยานพาหนะในการถีบท่องเที่ยว เพื่อแสวงหาคุณค่าและความหมายที่แท้จริงของชีวิต โดยใช้ฤดูกาลเป็นลำดับการเล่าเรื่อง ประกอบด้วย 4 บท ได้แก่ ปลายฤดูหนาว เข้าฤดูร้อน สู่ฤดูฝน และฟากฤดูกาล

ศิวกานท์เคยมีผลงานกวีนิพนธ์ที่ผ่านเข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรต์จำนวน 5 เล่ม ซึ่งนอกจากเป็นนักเขียน เขายังเป็นนักคิด นักเดินทาง และผู้ก่อตั้งทุ่งสักอาศรม แหล่งเรียนรู้เพื่อการอ่านเขียนเรียนชีวิต และก่อตั้งโครงการโรงเรียนกวี ที่ดำเนินงานโดยกองทุนทุ่งสักจากเงินส่วนตัวที่ได้จากการขายหนังสือของตน

ผู้เขียนฝึกเขียนหนังสือในยุคที่นิตยสารฟ้าเมืองไทย สตรีสาร และวิทยาสารยังเฟื่องฟู ช่วงแรกๆ ราวปี 2519 เป็นการเขียนแบบฝึกฝน มาเขียนจริงจังก็หลังจากนั้นราว 10 ปี งานเขียนส่วนมากเป็นบทกวี มีเรื่องสั้นบ้าง นิยายบ้าง สารคดีบ้าง และงานวิชาการบ้าง แต่ไม่มากนัก เขาหลงใหลในบทกวีมากกว่า โดยมีผลงานพิมพ์เล่มประมาณ 40 เล่ม

กวีนิพนธ์เล่มสำคัญ ได้แก่ สมเด็จพระภัทรมหาราชคำฉันท์ เพื่อนแก้วคำกาพย์ บทกวีร่วมสมัย สร้อยสันติภาพ บันทึกแห่งดวงหทัย กำไรจากรอยเท้า ข้าวเม่ารางไฟ ครอบครัวดวงตะวัน รักนั้นเป็นฉันนี้ กว่าจะข้ามขุนเขา ต่างต้องการความหมายของพื้นที่ เมฆาจาริก และล่าสุดคือ ทางจักรา

จากเรื่องทางจักรา ทำไมเลือกฤดูกาลเป็นลำดับการเล่าเรื่อง

“การเดินทางข้ามผ่านฤดูกาลในการปั่นขี่จักรยานโดยนัยของมันจะให้มิติชีวิตที่หลากรสดี ทั้งธรรมชาติ สังคม อารมณ์รู้สึกนึกคิด และยังทำให้เราได้มีโอกาสผัสสะกับภาวะภายในจิตใจที่หลากหลายนั้น ขณะผ่านพบอุปสรรคต่างๆ ช่วงเวลาที่ยาวนานเป็นแรมเดือนแรมฤดู ทำให้เราดำเนินไปในภาวะนิ่งพอจะพิจารณาชีวิต รวมทั้งเรื่องราวต่างๆ ที่ผ่านเข้ามากระทบและประหวัดคิด ซึ่งที่สุดก็คือคำตอบของการเดินทางผ่านฤดูกาลชีวิตและสังคมที่เป็นวงรอบดุจเดียวกัน

การที่เราจะเรียนรู้ชีวิตก็จะต้องเดินทางเข้าไปในชีวิต ทั้งชีวิตที่มีปฏิสัมพันธ์ต่อกันภายนอกและภายในของเราเองอย่างมีผัสกาล อีกนัยหนึ่งก็จะทำให้ผู้อ่านสามารถเชื่อมโยงเรื่องราวของชีวิตและสังคมกับแต่ละช่วงฤดูกาลนั้นอย่างได้มิติรสยิ่งขึ้น สำคัญที่สุดก็คือนัยของการข้ามพ้นวงรอบแห่งฤดูสู่การประสบพบอิสรภาพของตอน ‘ฟากฤดูกาล’ นั่นเอง”

จักรยานที่เป็นพาหนะมีนัยอย่างไร

“จักรยานเป็นพาหนะที่เราสามารถปลดวางสัมภาระแห่งความรุงรังของการเดินทางได้ดีกว่าพาหนะอย่างอื่น เดินทางไปได้ทุกที่ที่มีทาง ขณะเดียวกันมันก็ต้องใช้ใจและกายของเราในการนำพา เราไม่อาจหลีกพ้นแดด ลม ฝน ฝุ่น สภาวะร้อน หนาว ทำให้เราไม่รีบร้อน มีเวลาต่อการเนิบเนิ่นระหว่างทาง ได้เข้าใจและเข้าถึงการใช้เวลาในชีวิตมากขึ้น นั่นหมายความว่าเมื่อจิตใจของเราไม่รุงรังด้วยสัมภาระแห่งปัญหาต่างๆ ในชีวิต เราก็จะมีเวลาเรียนรู้ชีวิตได้อย่างอิสระมากที่สุด

แต่ที่เป็นปัญหาสำคัญก็คือ กาย จิต สติปัญญา และอารมณ์ของเรา มักตกจมวนเวียนอยู่กับชุดความรู้ ชุดความคิด กระทั่งสั่งสมเป็นชุดทัศนคติ วิธีการใช้ชีวิต และการแก้ปัญหา ที่ต่างมุ่งเพียงจะไปให้ถึงปลายทาง จนหลงลืมคุณค่าของการเดินทางและความหมายระหว่างทางเดินนั้น เป็นไปดั่งการรัดรึงกันของกงและกำแห่งล้อจักรยาน มันติดยึดกันอยู่เช่นนั้น ไร้อิสระแม้ในตนเอง ดังบทกวีในหน้า 256

‘เราดั่งพันธนาการแห่งล้อกง เวียนอุษาอัสดงมิสิ้นสุด หลงใหลกับปลายเท้าที่ก้าวรุด เพลิดเพลินกับมงกุฎประทุษกรรม จึงเห็นการกักขังเป็นทางออก ว่าภายนอกภายในจะไม่ระส่ำ จึงเห็นบ่วงห้วงบึงพึงใจน้ำ จนลืมโลกธรรมของธาตรี จึงเห็นเงินเห็นงามเป็นความสุข จึงเห็นยุคสร้างโคตรต้องบดขยี้ จึงจักราฝ่าไปในฝุ่นธุลี เพียงที่จะถึงซึ่งปลายทาง’

การณ์เช่นนั้น อาจนำให้เราไปถึงปลายของข้างใดข้างหนึ่ง ขณะทิ้งซากปรักพังของชีวิตและจิตใจไว้มากมายในรอยทาง แต่หากจะเหลียวไปดูรอยที่กงล้อจักรยานนั้นเคลื่อนผ่าน เราก็จะเข้าใจได้ถึงสัจจะของการละวาง ให้ชีวิตเราเป็นดั่งล้อกง แล้วให้จิตใจเป็นดั่งรอยที่อิสระนั้นสิ เราจะพบทางและรอยทางทุกท่วงก้าวที่เป็นคุณค่าของการมีอยู่ของชีวิต”

ทำไมเลือกบทบาทครูกับศิษย์

“เรื่องนี้เป็นเรื่องจากเรื่องจริงที่ผมปั่นจักรยานกับลูกศิษย์ครับ และผมคิดว่าการส่งไม้แห่งอิสระปัญญาต่อให้ใครสักคนหนึ่ง เขาจะต้องมีตัวตนที่งอกงามจากการเรียนรู้ของเขาเองด้วย ครูไม่ควรเป็นผู้สอนที่ล่องลอยอยู่ในอากาศธาตุ หากแต่ควรเป็นผู้เรียนรู้และเติบตื่นไปพร้อมกับศิษย์”

ถ้าผู้เขียนเป็นครูในเรื่องจะสอนอะไร

“อยากจะชวนกันอ่านหนังสือเล่มนี้ให้จบด้วยใจอันประณีตและเบิกบาน ทุกคำที่เขียนมีคำตอบมากกว่าคำตอบอยู่ในระหว่างบรรทัดของบทกวี อย่างหน้า 217 ที่ครูในเรื่องตื่นขึ้นจากคำพูดและการกระทำของศิษย์ นั่นก็ยืนยันว่า พื้นที่เกียรติยศของการเรียนรู้ เราต่างเป็นครูของกันและกันได้ตลอดเวลา

ภูผานิ่งนานลานต้นกก เพ่งพินิจซากนกหนอนชอนไส้ ‘ครูครับมันตายได้อย่างไร’ เขาพูดพลางเขี่ยไม้อยู่ไปมา ข้ารู้สึกสว่างขึ้นบางสิ่ง ‘นี่การเกิดเพริศพริ้งนะภูผา นกตายเกิดหนอนซ้อนชีวา เราตายจากซากผกาสิช้าไย’

คือถ้าภูผาไม่ผุดคำถามถึงการ ‘ตาย’ ครูก็มิอาจพบความหมายของการ ‘เกิด’ ของกาละนั้น กระทั่งในหน้า 218 ที่ต่างได้ตระหนักถึงการตายจากความเป็นสิ่งที่มิใช่เพื่อเกิดใหม่ในสิ่งที่ใช่กว่าเท่านั้น ที่จะเปลี่ยนผ่านไปสู่โลกของสุขสัจที่แท้จริงได้”

วัฏจักรแห่งเวลาคืออะไร

“เวลาเป็นเพียงรอบนามแห่งกาลสมมติ ที่การเปลี่ยนผ่านของมันรอบแล้วรอบเล่าล้วนมีความหมายต่อชีวิตและสรรพสิ่ง สำคัญที่ว่าเราต่างเรียนรู้ที่จะรู้อะไรจากวงรอบของมันบ้าง หากการเคลื่อนผ่านของชีวิตในกาลจักรเป็นไปเสมือนแค่ได้ปั่นจักรยานถึงเป้าหมาย โดยปราศจากความเข้าใจในสัจวัฏเสียแล้ว ก็น่าเสียดายนะครับ และจะยิ่งน่าเศร้าถ้าจิตวิญญาณของเราตกอยู่ใต้อิทธิพลของมันโดยไม่คิดหาทางเลือกกำหนดทิศทางของตนเอง”

จักรา แปลว่า พลังแฝงที่อยู่ในทุกสิ่ง แล้วจักราชีวิตเป็นอย่างไร

“หากเราเชื่อว่าจักราคือพลังแฝงที่อยู่ในทุกสิ่งเช่นนั้นร่วมกัน เราต่างก็มีคำตอบอยู่ในตนด้วยกันแล้ว หากแต่เราได้เคยเรียนรู้ที่จะใช้จักราชีวิตของเราให้เป็นพลังบวกอย่างเต็มศักยภาพเพียงใด น่าเสียดายนะครับหากเรามัวแต่หมุนไปกับกงและกำของกลจักรอย่างสูญเปล่า”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

25 กันยายน 2559 เวลา 10:27 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/456539

โดย…สมแขก ภาพ : กิจจา อภิชนรจเรข

ด้วยการเป็นนักปั่นผู้มีฝีเท้าดี พร้อมกับดีกรีพ่วงท้ายอีกหลายอย่าง คนที่ติดตาม มิ้นท์-วณิชชา กาญจนอภิรักษ์ ทางโซเชียลมีเดีย ทั้งเฟซบุ๊ก (Vanitcha Mint) และอินสตาแกรม (@Minntz) จะเห็นว่าเธอเป็น 1 ใน 8 นักปั่นสาวสวยคาแรกเตอร์โดดเด่น (สาวหมวย หุ่นเพรียวบาง แต่ผมยาวดำขลับ) จากทีม BG Cycling ทีมจักรยานที่ขึ้นชื่อว่าเป็นที่รวมตัวของนางฟ้านักปั่น ที่เฟ้นเฉพาะฝีเท้าระดับพระกาฬ เพื่อฟาดฟันรายการแข่งระดับ 100 กิโลเมตรขึ้นไป ในวัย 25 ปี นอกจากมิ้นท์จะเป็นนักปั่นแล้ว เธอยังมีธุรกิจสกินแคร์สำหรับคนรักสุขภาพที่ต้องการฟื้นฟูสภาพผิว และทุกอย่างเกิดขึ้นในช่วง 3 ปี หลังจากที่เธอหลงรักจักรยานเข้าอย่างจัง

ภาพแรกที่เจอมิ้นท์ เธอมาในชุดปั่นจักรยานสีขาว ตัดกับผมดำที่เคยยาวกลางหลัง ตอนนี้เหลือแค่ประบ่า (เจ้าตัวบอกว่าเพิ่งตัดมา) เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดที่หน้าผาก หลังจากมิ้นท์หาจุดวางจักรยานได้แล้วจึงได้เริ่มพูดคุยกัน “มิ้นท์เป็นคนออกกำลังกายเป็นประจำอยู่แล้ว เคยเป็นนักกรีฑา ตอนนี้ฝึกโยคะ ดำน้ำ เข้าฟิตเนส เป็นคนชอบเรียนรู้อะไรใหม่ๆ ช่วงที่เรียนจบใหม่มิ้นท์เริ่มงานผู้ช่วยผู้กำกับมิวสิควิดีโอ ช่วงที่มีกระแสจักรยานก็มีคนชวนให้ไปปั่น มิ้นท์ก็อยากลองเลยเริ่มต้นจากจักรยานวินเทจเลย เพราะชอบและอยากสะสม จากนั้นก็ปั่นออกทริปบ้าง ถ่ายรูปลงโซเชียล ไม่นานก็มีพี่ในเพจจักรยาน Ride for eat มาชวนเข้ากลุ่ม ตอนนั้นไม่คิดจริงจัง เพราะเราปั่นกลางคืนหลังเลิกงาน เราปั่นเพื่อมิตรภาพ และปั่นเพื่อไปหาของกินอร่อยๆ (หัวเราะ)”

แต่ใครจะคิดว่าระยะเวลาเพียง 3 ปี จักรยานหนึ่งคันจะพาชีวิตผู้หญิงตัวเล็กๆ หนึ่งคนมาได้ไกล ได้พบมิตรภาพ ได้สุขภาพดี ที่สำคัญคือเธอพบโลกใบใหม่ “สังคมจักรยานเป็นสังคมที่น่ารัก อยู่ด้วยแล้วสนุก มีความสุข ปั่นไปไหน เห็นคนปั่นด้วยกันเราทักทายกันได้อย่างสนิทใจแม้จะไม่รู้จักกันมาก่อน สังคมแบบนี้คนไม่ปั่นจักรยานจะไม่มีทางเข้าใจจนกว่าคุณจะมาปั่น

“โดยส่วนตัวมิ้นท์เพิ่งจะมาจริงจังกับการปั่นเพื่อแข่งขันเมื่อหนึ่งปีที่ผ่านมานี้เอง พอมาปั่นจักรยานจริงๆ ทำให้เราได้อยู่กับตัวเอง ทำให้เรามีสมาธิ เห็นพัฒนาการของร่างกาย พอเราได้มีโอกาสมาร่วมทีมกับ BG Cycling การฝึกซ้อมจึงจริงจังมากขึ้น พวกเรามีเป้าหมายที่อยากพัฒนาไปด้วยกัน เวลาไปลงแข่งก็อยากช่วยให้ทีมมีผลงานที่ดี มิ้นท์ว่าการอยู่ในสังคมที่แวดล้อมด้วยคนมีวินัย ทำให้เธอต้องขยันและผลักดันตัวเองให้มีวินัยอย่างยิ่งยวดเช่นกัน การมีโค้ชคอยฝึกซ้อมตลอดก็ช่วยให้เราขยันและค่อยๆ พัฒนาศักยภาพตัวเองไปได้เรื่อยๆ

“อยู่กับคนเก่ง เราก็อยากจะเก่ง การแข่งเหมือนเป็นการดูแลทุกๆ ด้านของชีวิต คือถ้าเราอยากมีผลงานที่ดีต้องขยันซ้อม การกินต้องกินระวัง ซ้อมตามตาราง ซ้อมให้ถูกวิธี ไม่หักโหมเกินไป ต้องพักผ่อนให้ดี แล้วทุกอย่างจะเสริมสร้างให้เราแข็งแกร่งขึ้น หนึ่งปีที่ผ่านมาสิ่งที่เปลี่ยนไปสำหรับมิ้นท์ที่เห็นได้ชัดคือ แข็งแรง รูปร่างจากสาวอวบน้อยๆ ก็เพรียวขึ้นโดยไม่ต้องพยายาม มีวินัยมากขึ้นเพราะเราต้องซ้อมเพื่อพัฒนาตัวเอง”

เมื่อถามถึงสถานที่ซ้อม สาวนักปั่น บอกว่า “อันดับหนึ่งในใจก็ต้องยกให้โลเกชั่นที่เมืองกาญจน์ บ้านเกิด เพราะอากาศดี วิวดี รถน้อย แต่ถ้าเป็นกรุงเทพฯ ก็ต้องไปที่สกายเลน สนามบินสุวรรณภูมิ ปกติมิ้นท์จะซ้อม 2 รอบ คือประมาณ 47 กม. ชอบซ้อมตอนเช้า เพราะอากาศดี ถ้าตามสูตรมิ้นท์ ในหนึ่งสัปดาห์จะปั่นจักรยาน 5 วัน และ 2 วัน คือเล่นโยคะและเวตเทรนนิ่ง”

การอยู่บนหลังอานนานๆ ระยะ 100 กม.ขึ้นไป หรือการปั่นไต่ไปบนทางที่สูงชันต้องมีท้อใจและเหนื่อยหน่ายบ้าง แต่อะไรทำให้สาวร่างเล็กคนนี้ฮึดสู้ขึ้นได้ “มิ้นท์จะเป็นคนที่ค่อนข้างฮึด จะมีคำว่าไม่ยอมแพ้ ทำได้สิมิ้นท์บอกตัวเองในใจทุกครั้งที่เราไม่ไหว พอเราถึงเส้นชัยหรือเป้าหมาย ถึงแม้จะเหนื่อยแค่ไหน สุดท้ายการเห็นเส้นชัยคือความสุข

เราเห็นรูปร่างของสาวนักปั่นแต่ละคนที่บอบบาง แต่ร่างเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่ฟิตและเฟิร์ม การันตีความเชื่อที่เคยเข้าใจผิดว่า “ปั่นจักรยานแล้วน่องใหญ่” ได้ดี ถ้าเป็นเมื่อก่อนอาจจะใช่ แต่จักรยานปัจจุบันมีหลายเกียร์ เราต้องใช้เกียร์ให้เป็น ปั่นรอบขาเร็ว อย่าลืมว่าการปั่นจักรยานเป็นการออกกำลังกายแบบแอโรบิก ที่เบิร์นไขมันได้ดี ไม่เชื่อดูปลีน่องเธอสิ

สำหรับเป้าหมายของนักปั่นหลายคน อาจจะมุ่งสู่การเป็นนักไตรกีฬา แต่สำหรับมิ้นท์ บอกว่า แม้จะมีคนมาทาบทามให้ลงไตรกีฬา แต่เธอยังอยากเอาดีด้านจักรยานอยู่ “เราว่ายน้ำไม่ค่อยเก่ง แต่มีคนชวนให้เข้าทีมแบบผสม แต่มิ้นท์เป็นคนที่พอเราทำอะไรก็อยากทำให้สุด อะไรที่ไม่มั่นใจหรือยังทำได้ไม่ดีก็ไม่อยากไป” อุ่นใจได้ว่าเราจะยังเห็นเธอในวงการนักปั่นต่อไป

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

25 กันยายน 2559 เวลา 10:15 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/456535

โดย…นกขุนทอง ภาพ : ทวีชัย ธวัชปกรณ์

2 แม่ลูก สิริณัฏฐ์ จตุรพรชัย และ ทอฟฟี่-ชญาน์พิมพิ์ พรจตุพรชัย ที่วันนี้ ในปี 2559 มีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ทว่าพวกเธอไม่เคยลืมเสียงร้องไห้ที่ดังระงม ราวกับโลกทั้งใบถล่มทลายลงตรงเบื้องหน้า ในปี 2552 และมันยังส่งแรงสั่นสะเทือนอยู่ภายในจิตใจอยู่บ้าง หลังจากสิ้นเสียงกระสุนปืน…

ปัง ปัง ปัง เสียงดังราวกับวัตถุขนาดใหญ่กระแทกกับอะไรสักอย่าง “ระเบิด” ตอนนั้นในหัวสมองของเธอสั่งการให้เข้าใจไปอย่างนั้น พร้อมทั้งมองหาที่มาของเสียงดังอันน่าสะพรึงกลัวนั้น แต่เธอเข้าใจผิด เพราะเสียงนั้นเป็นเสียงที่ส่งมาจากปลายกระบอกปืน และลูกกระสุนก็พุ่งตรงมายังขมับของเธอ พร้อมเลือดแดงฉานที่พุ่งออกมาจากขมับของเธอ ก่อนที่ร่างกายจะทรุดฮวบลงกองกับพื้น ต่อหน้าศาลพระพรหมที่เธอมาสักการะทุกเช้า

เช้าวันรุ่งขึ้นเรื่องราวของเธอกลายเป็นข่าวใหญ่ ถึงเหตุสะเทือนขวัญ

คนร้ายก่อเหตุอุกอาจกลางวันแสกๆ ซุ่มยิงเจ้าหน้าที่รัฐขณะไหว้พระพรหมที่หน้าองค์การบริหารส่วนจังหวัด (อบจ.) ปทุมธานี ถนนสายปทุมธานี-ลาดหลุมแก้ว ต.บ้านฉาง อ.เมือง จ.ปทุมธานี ได้รับบาดเจ็บสาหัส

สิริณัฏฐ์ จตุรพรชัย คือเจ้าหน้าที่รัฐที่เคราะห์ร้าย ในขณะนั้นเธอดำรงตำแหน่งปลัด อบจ.ปทุมธานี คนในพื้นที่รู้จักกันดีในนาม “ปลัดอั๊ง”

ลั่นไกปลิดชีวิต-เปลี่ยนวิถีชีวิต

“24 ส.ค. 2552 ปีนี้ก็ 7 ปีมาแล้ว ไม่เคยลืม จำได้ทุกอย่าง มันฝังใจ คิดถึงมันน้ำตาก็ไหล แต่ทุกวันนี้เราก็อยู่อย่างมีความสุขแล้วนะคะ แต่มันลืมไม่ลงจริงๆ เพราะชีวิตของเราเปลี่ยนไปหมดเลย” สิริณัฏฐ์ กล่าวในวันที่เกษียณราชการออกมาทำหน้าที่แม่ของลูกๆ อย่างเต็มเวลา

“พอถึงวันที่ 24 ส.ค. ก็จะมีอาการขมขื่นในใจนิดหนึ่ง เพราะทุกวันนี้ก็จับคนร้ายไม่ได้ แต่เราไม่ซีเรียสว่าจับได้ เราแค่ขอให้ครอบครัวเราอยู่ปลอดภัยก็พอแล้ว”

ครั้งนั้นสิริณัฏฐ์ถูกยิงเข้าที่ขมับซ้าย กระสุนพุ่งลงต่ำเฉียดดวงตาไปกระทบโหนกแก้มแตกละเอียดแล้วทะลุออกจมูก ถึงวันนี้ยังมีรอยแผลเป็นขนาดเล็กที่ขมับ สุดท้ายตาข้างซ้ายมองเห็นไม่ชัดเจน ยังมีสะเก็ดกระสุนติดในโพรงแก้ม อีกจุดกระสุนปืนทะลุไหล่ซ้ายเฉียดหัวใจ ปัจจุบันแขนข้างซ้ายยังใช้เหล็กดาม และแขนใช้งานได้ไม่เต็มร้อยอย่างคนปกติ

“ฉันตายไม่ได้ ฉันต้องอยู่ ลูกฉันยังทำอะไรไม่เป็นเลย” คือสิ่งที่สิริณัฏฐ์บอกกับตัวเอง หลังจากที่มือปืนหมายมุ่งส่งวิญญาณเธอให้มัจจุราช

สิริณัฏฐ์พาย้อนไปในวันอันเจ็บปวดด้วยน้ำเสียงรื่นเริงดังว่าได้ตื่นจากฝันร้ายนั้นแล้ว “วันนั้นออกจากบ้านปกติ ไม่มีความรู้สึกว่าเราจะไม่ได้กลับบ้านเลย 2 ปี คือทุกวันจันทร์เราจะไปไหว้พระพรหรมที่ อบจ. เป็นรูทีนของเรา ทำมาตลอดหลายปีตั้งแต่บรรจุตำแหน่งที่นั้น และเราก็เป็นคนริเริ่มในการสร้างศาลพระพรหม ระหว่างที่เราถวายบายศรีพระพรหม ได้ยินเสียงเป็นระเบิดตูมๆ แต่เราไม่รู้ว่าลูกปืน เลือดแดงขึ้นมาต่อหน้า แล้วตัวเราทรุดลงไปนั่งพับเพียบกับพื้น หันไปถามลูกน้องว่า อะไรระเบิด ตอนนั้นรู้สึกชาไม่มีอาการเจ็บปวดเลย ซึ่งโชคดีที่ตอนทรุดลงไปไม่หงายหลัง เพราะจังหวะที่ถูกยิงนั้นหันตัวไปรับน้ำมะพร้าว กระสุนนัดแรกจึงพลาดไปโดนศาลพระพรหม กระเด็นไปตึก อบจ. นัดสองเข้าที่ขมับ นัดสามเข้าที่แขนซ้ายทะลุอกเฉียดหัวใจ ระยะเล็งของมือปืนอยู่นอกรั้วห่างกันเพียง 1-2 เมตรเอง ลูกน้องบอกท่านถูกยิง อุ้มไปขึ้นรถส่วนตัวเรา วันนั้นกล้องวงจรปิดเสีย ส่งโรงพยาบาลปทุมธานีเราไม่ได้หมดสติ รู้เรื่องตลอดเวลา ในใจฉันตายไม่ได้ ฉันมีลูกสาวสองคน เรายังไม่สั่งเสียอะไรเขาเลย ฉันต้องอยู่ก่อน ระหว่างนั้นลูกน้องก็โทรไปบอกลูกสาว

ตอนอยู่ในรถพยาบาลก็คิดตลอดว่า ใครยิง ทำไมถึงยิงเรา เราสวดมนต์ไหว้พระ เราไม่ได้ชั่วช้า ชีวิตเราต่อไปจะเป็นยังไง จะพิการไหม ก็มีสวดมนต์ในใจแต่ก็คิดพวกนี้ไปด้วย คนทำใจร้ายมากมาทำเราตอนไหว้พระ เราคิดว่าท่านท้าวมหาพรหมจะปล่อยให้เราตายเหรอ ตอนนั้นไม่เจ็บ รู้สึกชา รู้ตัวว่าเลือดออกเยอะ เพราะเห็นเลือดตัวเองพุ่งจากขมับเหมือนน้ำพุ ลูกน้องที่ไปด้วยไม่มีใครคิดว่าเรารอด มีสติจนถึงผ่าตัด รู้สึกตัวเจ็บอีกทีหลังผ่าตัด ต้องใช้มอร์ฟีนช่วย แล้วตอนกดมอร์ฟีนเข้าร่างเจ็บมาก”

เสียงดังจากโทรศัพท์มือถือ ปลุกให้ ทอฟฟี่-ชญาน์พิมพิ์ พรจตุพรชัย นักเขียนนิยายจากค่ายสถาพรบุ๊คส์ ตื่นมาพบความจริงที่โหดร้ายกว่าฉากโศกนาฏกรรมเรื่องใดที่เธอเคยอ่านและคิดจะเขียน

“เห็นเลือดเต็มไปหมดตั้งแต่ทางเข้าโรงพยาบาล จนมาถึงรถเข็นที่คุณแม่นอนอยู่แล้วมีผ้าคลุมสีเขียวคลุมทั้งตัวปิดถึงหน้า ตกใจมากคิดว่าคุณแม่ไม่อยู่กับเราแล้ว” ชญาน์พิมพิ์ ลูกสาวคนโตเล่าถึงวันที่เปลี่ยนชีวิตของเธอ

“คืนวันอาทิตย์ไปเดินปากคลองตลาดกับคุณแม่เพื่อซื้อบายศรีดอกไม้มาไหว้พระพรหม กลับมาก็เขียนนิยายต่อเพิ่งเข้านอนตอนตีสี่ คนขับรถคุณแม่โทรมาบอกว่าคุณแม่ถูกยิง ขับรถไปโรงพยาบาลกับน้อง เห็นเลือดไหลเป็นทางตามพื้นโรงพยาบาลเรามั่นใจเลือดคุณแม่แน่นอน กลิ่นคาวเลือดคลุ้งมาก เข้าไปใกล้ๆ คุณแม่จึงเห็นว่าที่ผ้าคลุมหน้าเพราะเขาเย็บปิดแผลกันเลือดไหล เพราะกระสุนยังผ่าไม่ได้ แล้วตอนนั้นเราไม่รู้มือปืนจะตามมายิงอีกไหม เพราะข่าวออกมาทั่วแล้วว่าคุณแม่ตาย ก็ปรึกษาคุณแม่ย้ายไปรักษาที่โรงพยาบาลพญาไท 2

ตอนนั่งรถไป เรานั่งด้านหัวเตียงคุณแม่ บอกคุณแม่สวดมนต์ตามหนูนะ สวดมงกุฎพระพุทธเจ้า เราสวดมนต์ที่บ้านเป็นประจำวันอยู่แล้ว แต่ตอนนั้นคุณแม่เงยหน้าขึ้นมามอง ทอฟฟี่โทรตามประกันหรือยังลูก (หัวเราะ) แล้วเลือดคุณแม่ออกจมูกเต็มเลย แม่สติแข็งมาก พูดเหมือนคนปกติทุกอย่าง เราเห็นเลือดเราไม่คิดว่าเขาตายหรอก แต่เรากลัวมาก พยายามตั้งสติ ที่บ้านเรามีแค่ 3 คน มีแม่ น้องสาว น้องสาวตั้งสติไม่ได้ร้องไห้อย่างเดียว เราเป็นพี่ต้องตั้งสติก่อน

6 ชั่วโมงที่คุณแม่เข้ารับการผ่าตัด เรารู้สึกทรมาน ห่วงทั้งคุณแม่ แต่ระหว่างนั้นทั้งวันมีคนมาหาเยอะ เราต้องคุยทั้งกับหมอกับตำรวจ ต้องเตรียมห้องพยาบาล ผ่าตัดเสร็จแล้วเอากระสุนให้ตำรวจ แต่คุณหมอเอามาให้เราดูก่อน คืนนั้นเปิดห้องนอนที่โรงพยาบาล คุณแม่ยังอยู่ในห้องไอซียู เดินมาดูตลอด ข้างหน้าห้องมีคนเฝ้าเปลี่ยนชื่อคุณแม่เป็น สีดา สวรรค์ช่วย ชื่อบ้านๆ ที่สุด สแกนคนมาเยี่ยม มีตำรวจผลัดเวรมาดูแล แล้วเราก็ต้องช่วยดูแลตำรวจที่มาคุ้มครองแม่เราด้วย วันนั้นวุ่นวายมาก เราต้อนรับผู้ใหญ่หลายคนมาก พระยังมานั่งสวดมนต์หน้าห้อง คือทุกคนเป็นห่วงคุณแม่ เราไม่มีเวลาร้องไห้ถึงสี่ทุ่มคนเริ่มน้อยทุกอย่างสงบเราถึงเริ่มร้องไห้”

2 ปีในเซฟเฮาส์ ดั่งขุมนรก

แต่ละวันกว่าจะผ่านไปได้เนิบช้ากว่าที่เคยรู้สึก ยิ่งเวลาทอดยาวยิ่งต้องเจอมรสุมลูกแล้วลูกเล่า แต่ความโชคดียังมีอยู่บ้าง เมื่ออาการของสิริณัฏฐ์พ้นขีดอันตราย กระสุนทุกนัดเฉียดจุดสำคัญ เธอสามารถกลับบ้านไปพักฟื้นได้ แต่ “บ้าน” ที่ลงแรงหาเงินมาก่อสร้างเองบนที่ดินของตระกูลไม่สามารถกลับไปได้อีกแล้ว สภาพแวดล้อมไม่ปลอดภัย แม้กระทั่งปัจจุบันเพียงต้องแวะเวียนไปย่านปทุมธานีก็ยังหวาดระแวง

“หลังออกจากโรงพยาบาลชีวิตเปลี่ยนไปเลย ไม่ใช่ตกจากสวรรค์แล้วหล่นบนดิน แต่มันคือตกจากสวรรค์แล้วทะลุไปในนรกเลย” ชญาน์พิมพิ์หาคำมาเปรียบเปรยกับเหตุการณ์ในอดีต

3 แม่ลูกต้องระหกระเหินไปอยู่เซฟเฮาส์นานถึง 2 ปี ต้องเก็บตัว ระแวดระวังภัย

“เราร้องไห้อยู่ในเซฟเฮาส์ 2 ปี ไม่มีใครยื่นมือมาช่วยเรา ทุกคนกลัวหมด ไปใช้ชีวิตในบ้านไม่ใช่บ้านเราลำบากมาก ค่ารักษาพยาบาลค่อนข้างสูง เวลาจะไปข้างนอกก็จะมีตำรวจมาคุ้มกันซึ่งตรงนี้เราก็ต้องมีค่าใช้จ่าย แล้วต้องระวังตัวเอง อย่างสมมติจะไปไหนถ้ามีมอเตอร์ไซค์ประกบข้างแล้วเหมือนจะชักอะไรออกมาให้เราเบียดเขาตกข้างทางไปเลย เราอยู่แบบนี้เป็นปีๆ  มีรุ่นพี่คุณแม่เป็นคนช่วยจัดการเรื่องเซฟเฮาส์ แต่เราเสียเงินเอง เพื่อนบ้านมีแต่คนต่างชาติหมดไม่มีใครสนใจใคร ช่วงแรกต้องพาคุณแม่ไปล้างแผล และต้องช่วยดูแลทุกอย่างเพราะถอดเสื้อเองไม่ได้ กินอาหารลำบาก อ้าปากกว้างยังไม่ได้ แล้วคุณแม่เครียดก็จะร้องกรี๊ดเพราะเคยทำอะไรได้คล่องแคล่ว พอมาเจอสภาพนี้ทุกคนก็เครียดกันไปหมด เก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน เวลาเข้าออกหมู่บ้านก็เปลี่ยนทางเข้า

เหมือนนรก ไม่มีวันที่มีความสุขเลย แต่เราได้เห็นพฤติกรรมคน เราได้ลงสู่จุดต่ำ คนมองเราต่ำเตี้ยเรี่ยดิน เราเหมือนคนชั้นสองตลอด อีโก้ที่เราเคยมีในชีวิตมันหายไป เราต้องปลง วันหนึ่งถ้าเราขึ้นไปสูงเฉียดฟ้าเราก็ไม่หยิ่ง เรามองว่าขึ้นได้ลงได้ ปลงชีวิตมากขึ้น เหมือนตกขุมนรกอยู่จังหวะหนึ่ง พอเราทำใจได้เราก็เข้าใจ ทุกวันนี้ก็ไม่กล้าดีใจกับอะไรมาก อย่างละครที่เราเขียนกาลครั้งหนึ่งในหัวใจเรตติ้งดียังคุยกับคุณแม่เลย วันนี้เราดีใจพรุ่งนี้เราอาจร้องไห้ก็ได้ ชีวิตเราคิดเป็นรายวัน”

เมื่อถูกถามถึงช่วงเวลาที่อยู่ในเซฟเฮาส์ สิริณัฏฐ์ครุ่นคิดเพียงชั่วครู่แล้วตอบเสียงดังชัดว่า “ชีวิตบัดซบ”

วันร้ายที่เกิดขึ้นเพียง 1 วัน แต่มันกลับเป็นภาพหลอนตามติดนานนับปี ถึงวันนี้สิริณัฏฐ์ก็ยังจดจำมัน

“คือเราไม่เห็นอิสระ เราเคยเป็นใหญ่ เรามาอยู่ในที่ทำงานไม่ได้ เราเคยเป็นปลัด อบจ.เคยทำงาน มาเก็บตัวเงียบๆ ต้องทำเองทุกอย่าง เราถูกปิดกั้นหมด ขมขื่น ตอนนั้นกลัวมาก ช่วงแรกๆ ได้ยินเสียงอะไรก็ผวา แล้วสงสารลูก เราทำให้ลูกต้องมาถูกปิดกั้นอิสรภาพ ตัดขาดจากโลกภายนอก บ้านตัวเองก็ทิ้งไว้ มีแต่คนสนิทเท่านั้นที่รู้เรื่องราวของเรา แต่ก็ทำให้เราเห็นสัจธรรมชีวิตในยามที่เรารุ่งเรืองมีคนห้อมล้อม ในวันที่เราไม่มีคนที่เหลือก็มีแต่ครอบครัว ซึ่งที่ผ่านมาเราแทบไม่ได้ดูแลลูกๆ เลย ยุ่งเรื่องงานตลอด 2 ปีนั้นเงินทองก็ร่อยหรอ แต่เราไม่หยิบยืมใคร มีอะไรก็ขายไป ประทังไป แลกกับความปลอดภัยชีวิต ตอนออกมานอกบ้านก็กลัวโดนสะกดรอย เพราะก่อนยิงเขาสะกดรอยเรามาเป็นเดือนแล้ว”

สูญเสีย แต่ได้ครอบครัวคืนมา

ถึงแม้เวลาจะล่วงเลยมา 7 ปีแล้ว แต่การใช้ชีวิตของ 3 แม่ลูกก็ยังต้องตั้งอยู่บนความไม่ประมาท ถ้าไม่มีเหตุจำเป็นให้ไปไหนก็เก็บตัวอยู่บ้าน ทำกิจกรรมกันภายในครอบครัว เสียงร้องไห้ค่อยๆ เงียบลง มีเสียงหัวเราะที่ดังเพิ่มขึ้นๆ มาแทนที่ คราบน้ำตาเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่สดใสอย่างคนเข้าใจโลก โดยมีสิ่งที่ช่วยยึดเหนี่ยวจิตใจคือ “พระพุทธเจ้า” และสิ่งที่เป็นแรงพลังให้ชีวิตต้องขับเคลื่อนไปอย่างปราศจากทุกข์ คือ “สมาชิกในครอบครัว”

“ไปทำบุญแทนคุณแม่ที่อินเดีย 15 วัน ไปบวชชีพราหมณ์ เผื่อคุณแม่จะดีขึ้น นี่คือที่พึ่งทางใจเรา ตอนที่ไปอยู่อินเดีย น้องสาวก็คอยดูแล เราโทรมาทุกวัน เวลาทำกิจกรรมอะไรก็จะโทรบอกคุณแม่ จะเดินจงกรมก็บอกคุณแม่สวดมนต์ไปกับหนูนะ อิติปิโส 108 ส่งบุญให้คุณแม่ทุกวัน เรายึดพระพุทธเจ้าเป็นที่พึ่งทางใจ เพราะตอนนั้นเราหมดศรัทธาในความเป็นมนุษย์ และพึ่งได้จริงๆ เราไม่ได้งมงาย การไปเราได้ความสงบและเกิดปัญญา ได้เห็นโลกอีกแบบหนึ่ง ทำให้เราเปลี่ยนเป็นอีกคน มองทุกอย่างแบบว่าปลงหมด ตอนนั้นโตขึ้นภายในเวลา 24 ชั่วโมง

เราขอความช่วยเหลือจากผู้ใหญ่ทีก็ต้องมีการแลกเปลี่ยน ซึ่งเราไม่โอเค บางคนเขาแสดงตัวว่าดีมากพร้อมให้ความช่วยเหลือแต่จริงๆ เขาต้องการผลประโยชน์จากตัวเรา ได้เห็นความโลภของคน เห็นสิ่งน่าขยะแขยงหลายอย่างของมนุษย์ จนคิดว่านี่เราอยู่ในโลกไหนกันแน่ มาหลอกเราเพื่อจะเอาเงิน ตอนหลังเราฉลาดขึ้น ไม่ฟังใคร เราช่วยตัวเอง เราพยายามไม่ให้คนมาเห็นว่าเราอ่อนแอ ไม่ต้องการให้คนรู้ว่าจุดอ่อนของเราคืออะไร อย่างคุณแม่เอาเครื่องเพชรไปขายคืนคนที่เคยมาขอให้เราช่วยรับซื้อไว้ พอเราขาย เขาบอกว่า นี่ซื้อคือสงสารนะ แต่ตอนขายให้เราท่านขาเอาไปก่อน  มันทำให้เราเห็นคนที่เคยคุกเข่าข้างโต๊ะคุณแม่ไม่มีความจริงใจ แต่ก็มีบางคนที่ไม่เคยรู้จักกันที่เข้ามาช่วยอย่างจริงใจ”

ด้านสิริณัฏฐ์ เล่าต่อว่า “ลูกน้องที่เราสนับสนุนทุกคนหายหมดเพราะกลัวภัยมืด เหลือไม่กี่คนที่จริงใจ ก็เหมือนการคัดสรรของพระเจ้า การไม่มีผลประโยชน์กับใครคือสวรรค์มากเลย คนที่เข้ามาหาเรามาเพราะหวังผลประโยชน์ การที่เราถูกทำร้ายไม่ได้เลวร้ายไปเสียหมดแต่เราได้มิตรแท้ เราได้เรียนรู้สัจธรรมของชีวิต ทำให้เราไม่ยึดติดกับอะไรเลย เมื่อก่อนทำงานไม่ค่อยมีเวลาให้ลูก ตี 3 ยังเซ็นเอกสารเสียดายเวลามากเลยเราทุ่มเทมากแต่ผลตอบแทนกลับมาไม่คุ้ม เรากลับบ้านเดินสวนกับลูกไม่มีเวลาได้คุยกัน ตอนนี้มีเวลาเยอะมาก เป็นช่วงชีวิตที่มีความสุขในครอบครัว ชวนกันไปวัดทำบุญ สวดมนต์ด้วยกันที่บ้านทุกวัน ตอนนี้เรามีชีวิตที่ดีแล้ว มองดูความสำเร็จของลูก ชื่นใจในผลงานของเขา ตอนที่ถูกยิงเราจะตายไม่ได้เพราะเป็นห่วงเขา เขายังทำอะไรไม่ค่อยเป็น แต่ตอนนี้ไม่ห่วงแล้วเขาทำได้ทุกอย่าง

ทุกวันนี้ยอมรับว่ายังคิดถึงความรุ่งเรือง ยากที่จะทำใจ เราเคยยิ่งใหญ่ เมื่อคืนยังเอารูปสมัยสาวๆ มาดู แต่ตอนนั้นทำงานไม่ได้เป็นตัวของตัวเอง ทุกคนเข้ามามีแต่ท่านครับผมอยากได้ตรงนั้น ชีวิตวุ่นวายใครมาขอช่วยเหลือ ถ้าฉันช่วยไม่ได้จะทุกข์มากยิ่งกว่าลูกขออีก ตอนนี้สบายมากไม่มีใครมาหามาขอให้ทำนั่นนี่ ตอนนี้อยู่กับลูก สวดมนต์ เลี้ยงหมา อันนี้มีความสุขที่สุดแล้ว”

จากเคยทำตัวเป็นลูกคุณหนู มีคนคอยรับใช้ช่วยเหลือทุกอย่าง ชญาน์พิมพิ์ต้องทำเองทุกอย่าง จนถึงวันนี้เธอมั่นใจว่าเธอเติบโตและเข้มแข็ง

“เมื่อก่อนไม่มีโอกาสทำกับข้าวให้คุณแม่รับประทาน งานบ้านก็ไม่เคยทำ เป็นลูกคุณหนูเลย น้ำสักแก้วจะดื่มก็มีคนยกมาให้ ตอนนี้ทำทุกอย่าง เปลี่ยนหลอดไฟ ติดเตาแก๊ส เราต้องเรียนรู้ที่จะปรับตัวให้ได้ และคุณแม่เป็นกำลังใจที่สำคัญมาก เวลาเขียนนิยายไม่ได้ เปิดประตูไปหอมคุณแม่ก็ได้กำลังใจ ห้องคุณแม่อยู่ตรงข้ามเราอยู่ด้วยกันทุกวัน จากเมื่อก่อนที่ไม่เคยได้เจอกัน เราไปเป็นนักเรียนประจำ คุณแม่ไปทำงานต่างจังหวัด มารับเราวันศุกร์ วันเสาร์อาทิตย์ส่งไปเรียนภาษาฝรั่งเศส ขึ้นรถโยนไส้กรอกขนมปังให้ พอเรียนมหาวิทยาลัยเราก็อยู่หอพัก จบก็ไปเรียนต่อที่ประเทศฝรั่งเศส จำได้ตอนเด็กคุณแม่มารับไปลอยกระทงตอนเที่ยงคืนหลังจากเสร็จงานทุกอย่าง แต่ทุกวันนี้เราได้อยู่ด้วยกัน เราได้ทำหน้าที่ลูก ช่วงแรกๆ คุณแม่ร้องไห้เกือบทุกวัน เดินมากอดคุณแม่ เราต้องมีหน้าที่หัวเราะทำให้คุณแม่มีความสุข ดีใจมากเลยที่คุณแม่ยอมไปอินเดียด้วย เพราะคุณแม่กลัวลำบาก แต่ตอนนั้นชีวิตเครียดคุณแม่ก็อยากไปไหว้พระพุทธเจ้าในดินแดนพุทธภูมิ”

เมื่อวันพายุซัดจนบ้านถล่มจนแทบไม่เหลือชิ้นดี การสร้างบ้านขึ้นมาใหม่ในวันที่ร่างกายจิตใจทรัพย์สมบัติไม่พร้อมมันยากยิ่ง แต่ใช่ว่าจะไม่มีวันสำเร็จ เพราะตราบใดที่คนในครอบครัวช่วยกันประคับประคองไม่ทิ้งกัน บ้านหลังใหม่ก็เริ่มก่อตัวขึ้นทีละนิดๆ จนในที่สุดสมบูรณ์แบบและอบอุ่นยิ่งกว่า แม้ว่าวันเลวร้ายในอดีตจะยังคุกคามจิตใจอยู่ หากแต่ความเข้มแข็งของจิตใจที่พันผูกกันไว้ของแม่-ลูกก็สามารถกดข่มชนะมันได้ และใช้ชีวิตต่อไปอย่างมีความสุข