ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

10 กรกฎาคม 2559 เวลา 09:47 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/442197

โดย…นิธิพันธ์ วิประวิทย์

ปีที่แล้วระหว่างทางไปดอนเมือง มีคุณป้าชาวฝรั่งเศสมาถามทาง เลยได้พูดคุยกันพอกล้อมแกล้ม

เธอบอกว่าอยู่เมืองไทยมา 7 ปี ไปๆ กลับๆ กรุงเทพฯ-เชียงใหม่ แต่พอถามว่าพูดภาษาไทยได้มั้ย เธอยิ้มแหะๆ แล้วบอกว่าได้หน่อยเดียว “แต่เธอกำลังพยายามนะ”

เธอบอกว่าเพิ่งได้ซอฟต์แวร์เรียนภาษาที่ดีมากงั้นงี้จากเพื่อน ซอฟต์แวร์นี้สามารถให้เราออกเสียงแล้วเทียบกับเสียงมาตรฐานภาษาไทยได้ด้วย

ในฐานะที่รู้สึกดีกับการเรียนภาษาผ่านละครจีน จึงแนะนำไปว่า ถ้าอยากเรียนภาษาให้เรียนจากละครทีวีดูก็ได้ ได้ทั้งภาษาได้ทั้ง Culture ในเวลารวดเร็ว

สารภาพ… ผมหยุดปากไม่ทัน

เธอพูดจาเห็นด้วยตามมารยาทไม่เกินสามคำ แล้วเธอก็เริ่มสาธยายยกใหญ่ถึงความแปลกประหลาดของละครไทย ทำไมท่าทางของตัวละครถึงต้องแปลกประหลาดขนาดนั้น ทำไมต้องกรี๊ด

คงโชคร้ายของเธอที่บังเอิญเธอไม่ได้ดูละครไทยดีๆ แต่ก็โชคดีที่เธอทนดูได้ไม่นาน เพราะเธอไม่ได้พูดถึงความพิสดารที่ฉากเหล่านั้นเกิดขึ้นเพราะจะแย่งผู้ชาย (ซึ่งละครที่เธอโชคไม่ดีได้ดูเข้า มักจะมีเสมอ)

เอาล่ะ “ฝรั่ง” วัฒนธรรมคงต่างกันมาก เลยรับไม่ได้อย่างหนัก บ่นยกใหญ่ ผมคิดแก้เก้อลึกๆ…

งั้นคิดถึงความเห็นของละครไทยจากชาติอื่นที่ใกล้ๆ กว่านั้น

จีนละกัน! จีนไทยใช่อื่นไกลพี่น้องกัน น่าจะมีละครที่ไม่ต่างกันนัก ชาวจีนในสายตาคนไทยทั่วไปก็ไม่ได้ศิวิไลซ์ไปกว่าชาวไทยเท่าไหร่หนิ…

บนเครื่องบินได้ชวนอาเฮียคนหนึ่งที่นั่งข้างๆ คุย อาเฮียเป็นคนไหหลำ เกิดที่จีนและตั้งรกรากมายี่สิบกว่าปี แต่งงานมีลูกที่ไทย พูดภาษาไทยได้เกือบชัด สนทนาเล่นๆ ไปมา อาเฮียก็บอกว่า “ผมนี่ห้ามเด็ดขาด ไม่ให้ลูกดูทีวีไทย” “มันมีแต่ละครอะไรไม่รู้ ไม่ดีเลย” “ผมให้ลูกดูช่องจีนดีกว่า…”

ผมสัมผัสได้ว่าทั้งคุณป้าและอาเฮียแกมีท่าทีรักเมืองไทย

เอาล่ะ ละครฝรั่งเราละไว้ แต่ละครจีนมันประเสริฐกว่าละครไทยนักหรือ?

ละครจีนรุ่งเรืองอย่างมากในไทยตั้งแต่ยุคสามสิบกว่าปีที่แล้ว ละครจีนในยุคนั้นเป็นของฮ่องกงเป็นหลัก มักเป็นละครจากนิยายจีนกำลังภายใน หรือไม่ก็เป็นหนังเจ้าพ่อหักเหลี่ยมเฉือนคม หรือคนสู้ชีวิต

ซึ่งนั่นก็คือชีวิตที่โรแมนซ์ในอุดมคติของชาวฮ่องกงยุคเศรษฐกิจทะยาน

สำหรับคนที่เกิดมานานมากพอคงรู้จักดี ไม่จำเป็นต้องอธิบาย

หลังยุคบูมของละครและเศรษฐกิจฮ่องกงผ่านไป ก็เข้าสู่ยุคตกต่ำของหนังจีนในไทย ผู้คนไปนิยมละครเกาหลีแทน พอถึงยุคนี้ละครจีนที่กลับมาส่วนใหญ่ ก็กลายเป็นละครจากจีนแผ่นดินใหญ่ไปเสียแล้ว

ซึ่งกลิ่นอายต่างกับละครฮ่องกงอยู่หลายช่วงตัว

ละครจีนที่เข้ามาฉายในไทยยุคนี้ มีไม่มากนัก และต้องอ้างอิงชื่อเสียงนิยายกำลังภายในยุคเก่า นิยายแฟนตาซี หรือไม่ก็เรื่องที่อ้างอิงบุคคลในประวัติศาสตร์จีนที่ดังในหมู่คนไทยอยู่ก่อนแล้ว ส่วนละครจีนที่พูดถึงประวัติศาสตร์ยุคใกล้ หรือละครจีนร่วมสมัยแทบไม่มีเข้ามาในไทยเลย

คนไทยจึงไม่ค่อยได้รู้ความเคลื่อนไหวของละครจีนแผ่นดินใหญ่เท่าไหร่

ละครจีนแผ่นดินใหญ่แบบอิงประวัติศาสตร์ มักฉายภาพการเมืองการทหารที่ซับซ้อนมากกว่ายุคก่อนมากขึ้น ประเภทคนดีมีความเลว คนเลวมีความดี ตามกระแสการรื้อฟื้นประวัติศาสตร์ขึ้นมาพูดด้วยสายตาคนรุ่นใหม่ในสังคมจีน

ละครจีนประวัติศาสตร์ยุคใกล้ ดูไปก็น่าจะเป็นลูกรักของรัฐบาล เพราะเป็นเครื่องมือโฆษณาชั้นดีของพรรค

ที่ผ่านมาจึงมีละครปลุกใจรักชาติจำนวนมาก จนผู้ชมชาวจีนบ่นว่าเอาแต่เลือกทำละครสงคราม โดยเฉพาะสงครามที่จีนถูกญี่ปุ่นรุกรานนี่…รบกันไม่จบไม่สิ้น

จนถ้าเอาจำนวนตัวประกอบทหารญี่ปุ่นในละครปลุกใจรักชาติทั้งหลายมารวมกัน ยังมากกว่ายอดผู้เสียชีวิตในสงครามจีน-ญี่ปุ่นในความเป็นจริงเสียอีก

ปัญหาพวกนี้ไม่เล็กน้อย วงการมายาจีนเริ่มคิดได้ ในโลกแห่งการแสวงหาความร่วมมือระดับชาติ ละครแบบนี้สะเทือนถึงความสัมพันธ์กับญี่ปุ่น ท่าทีจึงเริ่มเปลี่ยนไป

ละครฟอร์มยักษ์เมื่อปีสองปีที่ผ่านมา คือพล็อตสรรเสริญวีรกรรมที่กองทัพปลดแอกเข้ายึดปักกิ่งได้โดยสันติ ทำให้ปักกิ่งไม่เสียหายจากสงคราม นำแสดงโดยดารารุ่นเก๋าหลายคน

เป็นการโปรโมทข้อดีของการใช้สันติแก้ปัญหา ในสงครามกู้ชาติของชาวจีน

ก่อนหน้านั้นไม่กี่ปีก็มีละครที่พูดถึงชีวิตของชายหญิงคู่หนึ่ง ที่เริ่มรู้จัก รัก และสร้างครอบครัวด้วยกันตั้งแต่ยุคจีนยังปิดประเทศ

หนึ่งตอนเป็นตัวแทนของหนึ่งปี ละครเรื่องนี้มี 50 ตอน ฉายภาพสังคมจีน 50 ปีผ่านชีวิตชายหญิงคู่นี้ถึงวันที่แก่เฒ่า ลูกหลานเต็มบ้าน

ตั้งแต่ยุคแห่งการปลุกจิตวิญญานสร้างชาติ ยุคก้าวกระโดดใหญ่ สู่ยุคปฏิวัติวัฒนธรรม จนถึงวันที่จีนเปิดประเทศ แปรสภาพองค์กรรัฐเป็นบริษัทเอกชน มีอินเทอร์เน็ต จนถึงยุคที่ลูกหลานส่งเข้าบ้านพักคนชรา (“ชั้นดี” เพราะอากงอาม่ารุ่นใหม่ต้องปรับตัวตามสภาพสังคมจีนยุคใหม่)

ทั้งหมดคือบรรยากาศประกอบฉากการใช้ชีวิตครอบครัวของชายหญิงคู่นี้ โดยไม่ได้ยัดเยียดความเป็นประวัติศาสตร์จ๋าหรือความรักชาติบ้าระห่ำ แต่กลับให้ความรู้สึกผูกพันมีส่วนร่วมกับความเปลี่ยนแปลงในแต่ละยุคสมัยบนแผ่นดินจีนมากกว่า

ละครจีนร่วมสมัยที่เตะตาผู้ชม ก็มักเป็นเพราะหาประเด็นทางสังคมใหม่ๆ หยอดเข้าไป ไม่ว่าจะเป็นครอบครัวที่เกิดจากพ่อม่ายลูกติดที่มาแต่งงานกับแม่ม่ายลูกติด เป็นครอบครัวน่ารักๆ ป่วนๆ โดยความสัมพันธ์กับครอบครัวเดิมที่หย่าร้างกันมาไม่ได้ดราม่าอะไร

หรือเล่าเรื่องสนุกๆ ของทนายหนุ่มที่มีอาชีพจัดการเรื่องหย่าร้างให้กับคู่รักโดยเฉพาะ ซึ่งบางครั้งต้องสืบเสาะคดีมีกิ๊กด้วยการเช็กข้อมูลในเมสเซจแชต ตามกระแสสังคมที่สถิติการหย่าร้างและการนอกใจในคนจีนยุคใหม่ที่เพิ่มสูงขึ้น

หรือพูดถึงสาว Working Woman เก่ง แกร่ง เจ้าเสน่ห์ ที่มีหนุ่มหน้าใสอายุอ่อนกว่ามาติดพัน ตามกระแสกินเด็ก

พื้นที่ของละครจีน เปิดกว้างให้เด็ก วัยรุ่น ผู้ใหญ่ และคนแก่ เป็นตัวเอกของเรื่องราว และพยายามเกาะกระแสสังคมอย่างไม่ลดละ

แต่กระนั้นก็ตาม คนจีนจำนวนไม่น้อยก็บอกละครจีนน่าเบื่อ สู้ละครเกาหลี ซีรี่ส์ฝรั่งไม่ได้

ฝั่งคนทำละครจีนก็ได้แต่โอดโอยว่ารัฐบาลมีข้อจำกัดมากเกินไป เรื่องผี วิญญาณก็ทำไม่ได้ เรื่องที่สะเทือนภาพลักษณ์ของพรรค ของข้าราชการ ของตำรวจ ทหาร ก็เช่นกัน

ละครจีนยังคงต้องพยายามที่จะไล่ตามละครต่างประเทศอย่างไม่ลดละ แต่ความพยายามก็มีทยอยออกมาไม่ขาดสาย

เสียแต่ว่าส่วนใหญ่เป็นละครที่ผลิตมาเพื่อคนจีน เพราะมีบริบทที่มีแต่คนจีนเท่านั้นที่อินได้ เราจึงไม่ค่อยได้เห็นละครแบบนี้ในไทย

ซึ่งถ้าอ่านแล้วรู้สึกดีกับละครจีนมากขึ้น ก็ต้องขอยอมรับว่าละครที่ยกมาเป็นพล็อตละครที่ค่อนข้างได้รับความนิยมและได้รับคำชื่นชม ละครเละเทะของจีนก็มีไม่น้อย แต่ในฐานะนักเรียนภาษา ผมคงรู้สึกเสียเวลากับละครพวกนั้น

สำหรับชาวต่างชาติอย่างผม ละครคือสื่อสอนภาษาที่ดี เพราะได้เรียนทั้งภาษาและวิธีคิด วัฒนธรรม และกระแส ซึ่งมีอะไรที่ให้ชาวต่างชาติเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็วและมากมาย

การบ้านที่หนักหน่วงของผมที่เหลือก็คือ ถ้าผมเจอคุณป้าฝรั่งเศสและอาเฮียชาวไหหลำคนนั้นในวันนี้ ผมจะแนะนำให้เขาดูละครไทยเรื่องไหนดี

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

09 กรกฎาคม 2559 เวลา 09:52 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/442070

โดย…กันติพิชญ์ ใจบุญ

ด้วยความคิดที่รุดหน้า และมองเห็นว่าทุกปัญหาหากคิดให้เป็นและถูกหลักตามความรู้ของตนเองที่ถูกต้อง ทุกปัญหาก็สามารถคลี่คลายได้

หากให้สะท้อนแนวคิดของนักวิจัยชื่อดังของเมืองไทยอย่าง รศ.เอกชัย สุมาลี รองอธิการบดี ฝ่ายจราจรและขนส่งมวลชนสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง ผู้ที่คิดค้น วิจัย และที่สำคัญคือนำความคิดที่ตกผลึกของตนเองออกมาในรูปแบบการปฏิบัติ ใช้ในเรื่องการจัดการขนส่งคมนาคมที่ถนัด จนทำให้ชื่อเสียงของนักวิจัยผู้นี้ทะยานไปในระดับโลกจะเห็นได้ถึงมุมความคิดของนักคิดนักทำผู้นี้

การันตีด้วยความสามารถจากรางวัลใหญ่ระดับโลกที่ รศ.เอกชัย ได้รับมาล่าสุด คือได้รับการจัดอันดับ ให้เป็น 1 ใน 2 คนของนักวิจัยประเทศไทยยอดเยี่ยม จาก The Asian Scientist magazine and includes และได้รับจัดอันดับเป็นลำดับที่ 2 จาก 5,000นักวิจัยทั่วโลกในด้านผลงานทางวิจัยด้านระบบขนส่งโดย Microsoft Academic พ่วงด้วย รางวัล ASPIRE Prize (APEC Science Prize for Innovation, Researchand Education) เป็นรางวัลสำหรับนักวิจัยยอดเยี่ยมที่มีอายุต่ำกว่า 40 ปี ในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก โดย Asia-Pacific Economic Community (APEC)

Posttoday@weekly เปลือยความคิดของนักวิจัยอย่าง ศ.ดร.เอกชัย ที่ว่ากันว่าคือมือหนึ่งด้านนวัตกรรมขนส่งของเมืองไทย และอีกมุมคือผู้ประสาทความรู้ที่ให้คนรุ่นใหม่ใช้ต่อยอดพัฒนาชาติด้วยเทคโนโลยี

ย้อนกลับไปจะเห็นภาพเด็กหนุ่มวิศวกรที่ใฝ่รู้ ข้ามน้ำข้ามทะเลไปศึกษาทำวิจัยในระดับปริญญาโทและปริญญาเอก ยังประเทศอังกฤษ ตั้งแต่ปี 2543-2549 ก่อนที่มหาวิทยาลัยจากฮ่องกงจะขอดึงตัวนักวิจัยสายเลือดไทยผู้นี้มาช่วยทำงานแก้ไขปัญหาด้านการขนส่งจราจร กระทั่งเป็นผลสัมฤทธิ์ด้วยการสามารถพัฒนาวิเคราะห์ระยะเวลาในการใช้เดินทางด้วยระบบเทคโนโลยี

ก่อนที่ท้ายสุด ชีวิตในต่างประเทศรวม 12 ปีจะสิ้นสุด เมื่อ รศ.เอกชัย ขอกลับมาเมืองไทยเพื่อมาแก้ไขปัญหาขนส่งจราจร ด้วยผลงานอันโดดเด่นไม่ว่าจะเป็นผู้สร้างระบบติดตั้งจีพีเอสในรถบรรทุกทุกคันตามระเบียบกรมการขนส่งทางบก หรือป้ายจราจรอัจฉริยะบนทางด่วนที่คำนวณสภาพการจราจรได้แม่นยำ หรือการพัฒนาแอพพลิเคชั่น All Thai Taxi ที่สำเร็จออกมาก็เพราะฝีมือนักวิจัยผู้นี้และทีมงาน

รศ.เอกชัย บอกว่า ผมเป็นเหมือนผู้ที่ใช้หลักคณิตศาสตร์มาแก้ไขปัญหาจราจรขนส่ง คือ สร้างปัญหาให้ออกมาในรูปแบบสมการคณิตศาสตร์ สร้างความเข้าใจว่าทำไมรถถึงติด และติดเพราะอะไร และหาจุดที่เหมาะสมที่สุดเพื่อแก้ไขปัญหา แต่วิธีแก้คือผมคิดในรูปแบบของสมการ ก็ทำให้สามารถวิเคราะห์ได้ว่าจะแก้จากตรงไหน แก้อย่างไร ก็เหมือนผมแก้โจทย์คณิตศาสตร์

ด้วยผลงานที่ทำเรื่องที่ซับซ้อนของระบบขนส่งจราจร ผมสามารถทำให้กลายเป็นสมการได้ง่ายๆ จากนั้นก็หาคำตอบจากสมการเมื่อได้มาแล้วก็นำมาปรับใช้กับสังคมจริงๆ ดังนั้น รูปแบบของงานวิจัยขนส่งจราจรที่ทำจะเป็นรูปแบบสมการที่เชื่อมโยงกันหมด ทั้งเรื่องการขนส่งสินค้า การจราจร ในมุมมองของผมจะวิเคราะห์สภาพปัญหาด้วยสมการก่อน จะไม่นำความคิดเข้าไปใส่ว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้นแบบนี้ เป็นลักษณะของการปรับใช้ คือปัญหาที่อยู่ตรงหน้าเรา ก็คิดและวิเคราะห์ และสร้างสมการ จากนั้นก็นำมาใช้จริง

อาจจะฟังดูเหมือนง่าย แต่กว่าที่ รศ.เอกชัย จะประสบความสำเร็จเฉกเช่นทุกวันนี้ทุกอย่างก็ผ่านการลองผิดลองถูก แต่ทุกครั้งก็ใช้ความคิดที่เป็นตรรกะเพื่อสังเคราะห์ปัญหา และด้วยความคิดที่ว่าของเจ้าตัวจนนำไปสู่การปฏิบัติที่สัมฤทธิผลยังต่างประเทศ ก็ทำให้ชื่อเสียงพอกพูนมากขึ้น กระทั้งมีการทาบทามจากหลายหน่วยงานในเมืองไทยว่าอยากจะขอตัว “อาจารย์” ผู้นี้มาพัฒนาบ้านเมืองเสียที

“เมื่อกลับมาทำงานที่เมืองไทย ทำให้เห็นภาพชัดว่าระบบขนส่งจราจรในประเทศไทย เราต้องการผู้เชี่ยวชาญอย่างจริงๆ ที่ไม่ใช่แค่เก่งในเรื่องนโยบาย แต่ต้องเก่งในเรื่องการปฏิบัติแก้ไขปัญหาด้วย ซึ่งเป็นเชิงของตรรกะความคิด

หรืออย่าง All Thai Taxi ต้องการทำรถแท็กซี่ที่ควบคุมได้ด้วยคนแค่ 1-2 คน รถยนต์มีทั้งหมด 500 คัน แต่มีคนขับกว่า 1,000 คน จะทำอย่างไรให้สามารถเดินระบบควบคุมได้อย่างมีประสิทธิภาพ ผมจึงได้พัฒนาซอฟต์แวร์ขึ้นมาเพื่อให้ใช้งานและทำให้กับผู้ประกอบการ รวมถึงกรมการขนส่งทางบกที่ต้องติดจีพีเอสรถบรรทุกทุกคันเพื่อให้สามารถติดตาม ควบคุมความเร็วและสามารถบริหารจัดการด้านขนส่งจราจรได้ด้วย ผมก็ได้เข้าไปพัฒนาสร้างซอฟต์แวร์ให้ใช้งาน ตามโจทย์ที่เรียลไทม์ที่ต้องสามารถประมวลผลข้อมูลรถบรรทุกนับแสนคันได้อย่างรวดเร็ว และควบคุมได้ทั้งหมด” รศ.เอกชัย ย้ำ

จากอังกฤษ สู่ฮ่องกง และทุกวันนี้ที่เมืองไทย ในแง่ของงานวิจัยและการแก้ไขปัญหาด้านขนส่งจราจรที่ได้ รศ.เอกชัย ประสบมา แน่นอนว่าย่อมมีความแตกต่างกันรศ.เอกชัย เล่าว่า อย่างที่อังกฤษผมอยู่ในฐานะนักวิจัยอย่างเต็มตัว คือ มีปัญหาที่ชัดเจน ลงรายละเอียดให้เห็นถึงทฤษฎีของมันแต่ไม่ได้สนใจเชิงปฏิบัติว่าจะมีผลออกมาเป็นอย่างไร แต่เมื่อมาทำงานที่ฮ่องกงแล้ว จะเน้นในเรื่องการวิจัยที่สามารถนำไปปฏิบัติและเห็นผลได้ด้วย จะต้องตอบโจทย์ให้ได้อย่างรวดเร็วภายในระยะเวลา 1-2 ปี ไม่ใช่เป็นสิบๆ ปี ดังนั้น ความยากง่ายก็ต่างกัน

“แต่เมืองไทยบทบาทของผมก็เปลี่ยนไปอีก เพราะมีองค์ประกอบภายในประเทศที่แตกต่างกันออกไป จากคนที่เป็นนักคิด เข้าสู่การเป็นคนที่ต้องทำ แต่กระบวนการบ้านเรามีความซับซ้อนมากพอสมควร เพราะบางครั้งเราพูดถึงปัญหาที่ไม่ใช่ปัญหา แต่เราละเลยเรื่องที่ต้องแก้ไขจริงๆ”

สิ่งที่ รศ.เอกชัย กำลังทำอยู่ และทำมาแล้ว อาจเรียกได้อีกอย่างว่าคือ “นวัตกรรมขนส่ง” ที่มีเทคโนโลยีมาเกี่ยวข้องในการจัดการ และหากพูดถึงเรื่องเทคโนโลยีแล้ว รศ.เอกชัย นิยามเรื่องนี้ว่า คนไทย “เก่ง” แต่เก่งในเรื่องการใช้เทคโนโลยี ไม่ใช่คนที่คิดค้นขึ้นมา และสะท้อนให้เห็นว่า เทคโนโลยีบางอย่างของต่างประเทศ ไม่เหมาะกับปัญหาในเมืองไทย เพราะต่างประเทศผลิตเทคโนโลยีออกมาเพื่อแก้ปัญหาของพวกเขา

สิ่งที่นักวิจัยผู้นี้มองเห็นเกี่ยวกับปัญหาจราจร คือ การแก้ไขปัญหาจะต้องมี 3E คือ 1.Education องค์ความรู้ วินัยจราจรต้องทำให้คนเห็นว่าการที่คุณจอดรถไว้ชั่วครู่แต่หลายคันก็ทำให้รถติดยาวได้ 2.Engineering หลักวิศวกรรม ทำอย่างไรให้ประสิทธิภาพการจัดการสูงขึ้น การถ่ายรถไปในแต่ละเส้นทาง และ 3.Enforcment คือการนำความเข้มงวดในการปรับใช้กฎหมาย

“ทุกอย่างสามารถนำเทคโนโลยีมาใช้ได้ทั้งหมด แต่ผลที่ต้องการคือการปรับวิธีของผู้ใช้รถใช้ถนน ผมมั่นใจว่าคนไทยปรับได้และเปลี่ยนแปลงไปในทิศทางที่ดีขึ้น และการปรับเปลี่ยนพัฒนาในแต่ละประเทศก็ก้าวข้ามในรูปแบบที่เหมือนกัน ประเทศไทยทุกวันนี้อาจเป็นประเทศญี่ปุ่นในอดีตเมื่อ 10 ปีที่ผ่านมาก็ได้ ดังนั้นเราพัฒนาไปอยู่ แต่อาจจะช้าหน่อย” รศ.เอกชัย ย้ำ

ปัญหาที่พบ ‘เพราะอาจารย์คืออาจารย์’ 

รศ.เอกชัย ให้ความเห็นเกี่ยวกับงานวิจัยของเมืองไทยว่า การถ่ายทอดองค์ความรู้ให้กับคนรุ่นใหม่ เพื่อให้ขึ้นมาต่อยอดเป็นนักวิจัยได้ถือว่ามีไม่น้อยทีเดียว แต่การต่อเนื่องจะติดหล่มความคิดอยู่เพียงนิดเดียวคือคำว่า “อาจารย์ก็คืออาจารย์”

“เมืองไทยติดภาพว่า อาจารย์จะไม่ทำอะไรอย่างอื่นนอกจากงานวิจัย อย่าลืมว่าองค์ความรู้ต่างๆ ในการพัฒนานั้นอยู่ในมหาวิทยาลัยทั้งหมด อาจารย์ก็สามารถทำธุรกิจได้นะ แต่เมื่อเราพูดคำนี้คนไทยก็จะมองว่าอะไรเนี่ยอาจารย์มาทำมาหากิน แต่ต่างชาติถือว่าเป็นเรื่องปกติเพราะอาจารย์ก็เรียนมา วิจัยมา กระทั่งนำไปต่อยอดได้ด้วยประเทศไทยก็จะเป็นลักษณะนี้ เมื่อมาถึงขั้นตอนที่จะเอางานวิจัยไปพัฒนาต่อยอดก็ไปต่อไม่ได้ คือสูตรที่นักวิจัยไทยต้องก้าวข้ามให้ได้”

รศ.เอกชัย เสริมว่า เพราะการพัฒนาวิจัยจนนำไปสู่การใช้ได้จริง จะเป็นการส่งผลดีต่อการแข่งขันในเวทีโลกด้วย ซึ่งถือเป็นอีกบทบาทที่เมืองไทยต้องคาดหวังว่าจะให้เกิดขึ้น

“ซึ่งหากอาจารย์ที่เป็นคนสอนไม่สามารถทำได้เอง เราจะสร้างลูกศิษย์ที่เป็นนักรบทางเศรษฐกิจยุคใหม่ๆ ออกมาได้อย่างไร”รศ.เอกชัย ย้ำ และว่า  แบ่งตัวตนของตนเองออกเป็นสองรูปแบบ คือ เป็นทั้งนักคิดและนักทำ โดยทุกครั้งที่มองปัญหาจะมองสองด้านด้านหนึ่งคืองานวิจัยที่ต้องรู้ ขณะที่อีกมุมก็คือโอกาสทางธุรกิจที่สามารถไปต่อได้ แต่คำตอบสองอย่างอาจเป็นเรื่องเดียวกัน หรือไม่ใช่เรื่องเดียวกันก็ได้

กรุงเทพฯ ไม่เหมาะกับระบบราง

รศ.เอกชัย มองการขนส่งมวลชนในกรุงเทพมหานครอย่างน่าสนใจด้วยคำพูดที่ว่า“กรุงเทพฯ ไม่เหมาะกับระบบราง” ซึ่งดูเหมือนจะขัดต่อรูปแบบการพัฒนาที่ภาครัฐกำลังดำเนินการ แต่แน่นอนว่านักวิจัยต้องมีคำอธิบาย

“ต้องเข้าใจว่าระบบรางเป็นเรื่องที่ลงทุนสูง และเมืองที่เหมาะกับระบบรางในการขนส่งคือเมืองที่มีความหนาแน่นของประชากร กรุงเทพฯ มีประชากรเยอะ แต่ไม่ถือว่าหนาแน่นหากเทียบต่อตารางกิโลเมตร ภาพที่เห็นชัดคือในละแวกสถานีระบบราง จะต้องมีคนอยู่อาศัยจำนวนมาก เพื่อใช้ระบบรางในการผ่องถ่ายประชากร และเหมาะกับจุดกิจกรรมหรือที่อยู่อาศัยโดยรอบสถานี

กรุงเทพฯ รอบสถานีรถไฟฟ้า ผมถามว่ามีคนอาศัยอยู่กี่คน หรือคนที่ “เดิน” มาใช้สถานีรถไฟฟ้ามีกี่คน เพราะว่ากันตามจริงทุกคนที่มาใช้รถไฟฟ้าก็นั่งรถโดยสารมาต่อ หรือขับรถมาจอดและใช้รถไฟฟ้า ดังนั้น กรุงเทพฯ สำหรับผมยังถือว่าไม่เหมาะที่จะเป็นเมืองระบบราง”

รศ.เอกชัย ยกตัวอย่างเช่น ที่ฮ่องกง แต่ละสถานีรถไฟฟ้าจะกระจุกตัวไปด้วยผู้คนที่อยู่อาศัย เป็นสำนักงานจำนวนมาก หรือเป็นพื้นที่กิจกรรมที่รองรับคน ขณะที่โดยรอบนอกก็ยังมีพื้นที่สีเขียว มีป่าที่อนุรักษ์เอาไว้ใกล้เมือง เพราะใช้พื้นที่เพียงแค่ 18% เพื่อพัฒนาเมือง แต่กรุงเทพฯ ถูกขยายตัวออกไปเรื่อยๆ และการสร้างระบบรางเพื่อรองรับคนออกไปนั้นก็ถือว่าไม่คุ้มค่า เพราะรถไฟฟ้าวิ่งส่งคน 1 คน หรือคน 100 คน ต้นทุนของการเดินรถก็เท่ากัน ดังนั้น นึกภาพตามว่าหากพื้นที่ชานเมืองมีคนใช้จำนวนน้อยความคุ้มค่าก็ไม่เกิดขึ้นเนื่องจากเราไม่มีกลไกในพื้นที่เข้ามาจัดการเพื่อรองรับระบบรางที่จะมาบริการประชาชน กลายเป็นว่าเราทำรถไฟเพื่อไล่จับคน แทนที่จะจับคนมาอยู่กับรถไฟ

“โครงสร้างบ้านเราใช้รูปแบบคล้ายกับสหรัฐอเมริกา ที่ใช้ถนนเป็นตัวนำความเจริญ จะแตกต่างจากเมืองที่มีการกระจุกตัวของประชากรหนาแน่น เช่น ญี่ปุ่น ฮ่องกง เกาหลีใต้ ฯลฯ ที่มีการจัดการรองรับการขนส่งระบบรางที่ดีกว่า แต่ผมไม่ได้บอกว่าระบบรางไม่จำเป็นนะ เพียงแต่ขณะนี้ยังถือว่าไม่เหมาะสมนักที่จะพัฒนาเมืองให้กลายเป็นระบบรางทั้งหมด”

ความฝันและเป้าหมายที่ต้องทำ

ท้ายสุด รศ.เอกชัย มองถึงเป้าหมายข้างหน้าว่า เรื่องของการวิจัยผมถือว่ามาถึงที่สุดแล้วในชีวิต และผลวิจัยของผมคือใบเบิกทางอันสำคัญที่ทำให้คนเชื่อในตัวผม เมื่อมีโอกาสแล้วผมอยากจะสร้าง “ทีม” ที่เก่งและเชี่ยวชาญในเรื่องเทคโนโลยีขนส่งเหมือนกับต่างชาติ ต้องมาคิดว่าทำอย่างไรเพื่อให้คนไทยสามารถทำระบบการเดินทาง การจัดการเรื่องการเดินทางให้เป็นระบบซอฟต์แวร์ที่สามารถส่งไปแข่งขันในระดับโลกได้ และผมกำลังดำเนินการทำอยู่แต่ทั้งนี้ก็ต้องอาศัยความเชื่อ และใช้ผมเป็นตัวกลางเพื่อให้แผนที่ว่านี้เกิดขึ้นได้

“ผมอยากให้เทคโนโลยีการเดินทางสามารถเข้าถึงคนไทยได้ทุกคน เพื่อให้พวกเขาสามารถจัดระบบชีวิตประจำวันได้ง่ายขึ้น แม่นยำ ขณะเดียวกันก็ต้องสร้างชื่อเสียงให้กับประเทศชาติได้อีกด้วย ทุกอย่างที่กำลังดำเนินการก็มีทั้งที่เป็นไปได้และเป็นไปไม่ได้ และแน่นอนว่ามีทั้งคนที่สนับสนุนและคนที่ดูถูก แต่ผมจะพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้แผนตรงนี้สำเร็จ และหากทำได้จริง งานชิ้นนี้จะถือเป็นใบผ่านงานชิ้นสุดท้ายของผมในฐานะนักวิจัย และนักปฏิบัติด้วย”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

08 กรกฎาคม 2559 เวลา 10:49 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/441902

โดย…สุธน สุขพิศิษฐ์

ผมว่าหลายคนคงต้องมีบ้างที่เวลาไปกินอะไรที่ไหน แล้วสั่งมาหลายๆ อย่าง แล้วมีบางอย่างกินไม่หมด ก็ให้ใส่ถุงหรือใส่กล่องเอากลับบ้าน พอมาถึงบ้านก็ไม่ค่อยอยากกิน เพราะเพิ่งกินมาหยกๆ และคิดว่าเป็นของเหลือ ก็วางแช่อยู่ในตู้เย็น ผ่านไปสองวันก็คิดตก ทิ้งสถานเดียว

เหมือนกับเวลาไปตลาดสด ตลาดนัดชาวบ้าน เห็นปลาแม่น้ำ กุ้งแม่น้ำ เห็นฟักข้าว ฟักทอง แตงโมอ่อน ถั่วพู บวบ ชะอม พริกขี้หนูสวน เครื่องแกงเหลือง เครื่องแกงเขียวหวาน ดูมันน่ากินไปหมด ทั้งสด ทั้งงาม ทั้งถูก ความละโมบพุ่งปรี๊ด กะว่าเอามาทำไอ้โน่นไอ้นี่ พอถึงบ้านของพวกนั้นนอนนิ่งๆ ในตู้เย็นเป็นเดือนไม่ได้ทำอะไร สุดท้ายก็ทิ้งสถานเดียวเหมือนกัน

ที่ผมยกตัวอย่างมานี่ไม่ใช่อื่นไกลครับ ผมเองนี่แหละ ตอนหลังๆ ชักไม่ไหว เวลาเก็บทิ้งมันเงินเราทั้งนั้น เสียดายเงิน นี่ถ้าตู้เย็นมันพูดได้คงด่าว่าได้แต่ยัดอย่างเดียว เลยต้องปรับใหม่เป็นการกินไม่ให้เหลือหรือกินของเหลือ โดยเฉพาะเอาของเหลือมาทำกินใหม่ ปรับไปตามใจชอบ มันเป็นการท้าทาย ได้ทดลอง ถ้ากินอร่อยก็ถือว่า เป็นวิธีของตัวเอง ไม่อร่อยก็คิดว่าครั้งหน้าน่าจะต้องปรับอย่างไร ทำอย่างนี้ได้ประโยชน์สองต่อ อย่างแรกไม่เสียของ อย่างที่สองได้สนุกกับการทำกิน

ผมมีไก่ย่าง แกงเขียวหวานหมู คั่วกลิ้งหมู ไก่ผัดขิง คอหมูย่าง เหลือไม่ทิ้งใส่ตู้เย็นไว้ก่อน กะว่าจะทำแกงโฮะ พอถึงเวลาก็ไปซื้อชะอม มะเขือพวง พริกชี้ฟ้า ส่วนวุ้นเส้นมีอยู่แล้ว แต่สิ่งที่จำเป็นที่สุดไม่อย่างนั้นไม่เรียกว่า แกงโฮะ เป็นหน่อไม้ดองครับ ต้องมีเปรี้ยวจึงจะครบเครื่อง ถ้าสงสัยว่าทำไมต้องมีเปรี้ยว ก็แกงโฮะดั้งเดิมหรือต้นกำเนิดของแกงโฮะนั้นเกิดจากวัด ที่ลูกศิษย์วัดเก็บของเหลือๆ จากการใส่บาตรที่พระท่านฉันไม่หมด เอามาผัดรวมกัน สมัยก่อนไม่มีตู้เย็น บางอย่างมันเริ่มตุๆ มีฟองแล้ว เมื่อผัดแล้วความตุที่มีรสเปรี้ยวจึงออกมา แกงโฮะต่อๆมาที่ทำขายนั้นไม่ใช่ของเหลือครับ ของใหม่ทั้งสิ้น แต่ของผมเป็นแกงโฮะตัวจริง เป็นของเหลือหลายๆ อย่างมาผัดรวมกัน ปรุงรสตามชอบ โรยหอมเจียว แต่พอทำขึ้นมาก็เยอะเหมือนกัน คิดว่ากินไม่หมด ก็แบ่งไว้ใส่บาตร เป็นแกงโฮะกลับไปสู่วัด คืนสู่เหย้า

เวลาที่สวนตะลิงปลิงออกลูก มะเขือพวงออกลูก ไปตลาดเจอมะอึก ถ้ามีของพวกนี้จะจูงใจให้ตำน้ำพริกกะปิ ก็แล้วแต่ว่าจะใส่อะไรที่ได้มา และชอบตำเป็นถ้วยย่อมๆ มีเครื่องครบ ปลาทูทอด ชะอมชุบไข่ ผักสด ผักลวก กินกัน 2 คน กินอย่างไรก็เหลือ มื้อกลางวันต่อมาก็ทำข้าวผัดน้ำพริกกะปิกิน ผัดกระเทียมกับปลาทูที่แกะเนื้อให้หอมก่อน ใส่ข้าว ใส่น้ำพริก บางครั้งก็ตีไข่ใส่ด้วย ไม่เค็มเติมน้ำปลา มะเขือพวง พริกขี้หนูโรย มีพริกไทยอ่อนก็ใส่ด้วย ถ้ามีกุนเชียงก็เอามาเป็นของข้างเคียง สถานการณ์มันเอื้ออำนวยบังคับให้อร่อย ก็ของดีๆ ทั้งนั้น ไม่ได้มีฝีมืออะไรเลย

ผมมีเจ้าเป็ดพะโล้อร่อยที่โพธาราม เขาไม่ขี้เหนียวเรื่องน้ำต้มพะโล้ เอาเท่าไหร่ให้มาไม่อั้น กินเนื้อกินน้ำเหลือ เอาเข้าช่องแข็งไว้เลย วันไหนกินสาคูไส้หมู ข้าวเกรียบปากหม้อ ขยักผักกาดหอมไว้ แล้วก็ถึงเวลากินก๋วยเตี๋ยวเป็ดพะโล้ ก็เนื้อเป็ดน้ำเป็ดที่เก็บไว้ในช่องแข็งนั่นเอง น้ำพะโล้น้อยไปก็เติมน้ำ เติมเกลือ ใส่โป๊ยกั้กสองดอก ไม่หวานใส่น้ำตาลกรวด ต้มให้เดือด เส้นหมี่มีอยู่แล้วลวกเข้า ผักกาดหอมที่ขยักไว้เมื่อตอนกินสาคูไส้หมู วางก้นชามก็เรียบร้อย เป็นก๋วยเตี๋ยวเป็ดพะโล้เจ้าอร่อยที่ไม่ต้องขับรถไปกิน นี่เรียกว่ากินของเหลืออย่างคุ้มค่า

เหมือนกันที่บังเอิญไปเจอชาวบ้านเอาฟักทองตัดใหม่ๆ ลูกขนาดพอดีมาขาย วาดแผนการในใจเป็นเทศกาลกินฟักทอง เอามาแกงเลียงก่อน พักไว้สองวัน เอามานึ่งโรยเกลือ แทนผลไม้อาหารเช้า มื้อสุดท้ายของเทศกาลกินฟักทอง กินเป็นเมื่อเช้าอีกเช่นกัน ทีนี้ต้มสุกแล้วเอามาบดใส่เนย ใส่เกลือ พริกไทย ทำเหมือนมันฝรั่งบดนั่นเอง แต่จะง่ายกว่า เพราะฟักทองเนื้อมันนิ่ม บดง่าย บดได้เร็วไม่เสียเวลา แล้วรสมันเนียน เอาขนมปังทาเนยวางในถ้วยพิมพ์ ล้อมภายในด้วยเบคอนทอด ช่องตรงกลางของเบคอนเอาฟักทองบดนั่นเองวาง เต็มถ้วยพิมพ์พอดี โรยด้วยผง Cinnamon เข้าเตาอบ ทำคล้ายๆ ขนมปัง Croque Madame ของฝรั่งเศสนั่นเอง อร่อยถูกใจมาดามเจ๊

ที่ผมเล่ามาทั้งหมดนี้ไม่ได้มีอยู่ในตำรา และมิได้โอ้อวดตัวว่าเป็นคนมีฝีมืออะไร เพียงแต่จะบอกว่าการกินไม่ให้เหลือหรือกินของเหลือนั้น ได้ประโยชน์ครับ ไม่เสียของ ประหยัดเงิน สนุก ทำบ่อยๆ จะเป็นขงเบ้งครับ พอเปิดตู้เย็นเห็นไอ้โน่นไอ้นี่ก็หยั่งรู้ฟ้า ดิน ว่าจะต้องจัดการปราบมันได้อย่างไรให้ราบคาบ ลองดูครับ

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

07 กรกฎาคม 2559 เวลา 18:14 …. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/441830

โดย…กองทรัพย์ ภาพ ภัทรชัย ปรีชาพานิช/ป้าปิ๋ว/ป้าเนเน่

“ความสงบหนึ่งวินาทีช่วยต่ออายุคนเราได้อีกนาน” เป็นวลีที่ป้าสุดฟิตทั้งสามพูดคล้ายคลึงกัน เมื่อก้าวสู่วัยผู้สูงอายุ การมองไปข้างหน้าโดยไม่จมอยู่กับความสวยงามของอดีตเป็นเรื่องยาก แต่หากยอมก้าวออกมาจากคอมฟอร์ตโซน คุณจะได้พบสิ่งใหม่ และได้เรียนรู้ผู้คนใหม่ๆ การค้นพบงานอดิเรกในวัยนี้อาจทำให้วัยเราชะลอลง ดูเด็กและมีความสุขกับการเปลี่ยนแปลง การเอาชนะใจตัวเองหนึ่งครั้งเท่ากับเอาชนะคนทั้งโลก เช่นเดียวกับคุณป้าสุดสตรองทั้งสามท่านที่กำลังจะกล่าวถึง ที่ก้าวผ่านชัยชนะทั้งภายในสนาม และภายในจิตใจจนขึ้นทำเนียบผู้สูงวัยสุดฟิตไปแล้ว

คุณแม่สตางค์สุดฟิตออกวิ่งกับลูก

ทำหน้าที่แม่ที่ดูแลลูกๆ มาตลอดทั้งชีวิต ซึ่งปัจจุบันก็ยังทำหน้าที่นี้อย่างแข็งขันสำหรับคุณแม่สตางค์-สุนิสา สังขะโพธิ์ วัย 69 ปี ที่นอกเหนือจากธุรกิจดูแลร้านซักผ้าย่านราชดำริ ควบคู่ไปกับสำนักงานบัญชีของตัวเองแล้ว ชีวิตประจำวันของคุณแม่ท่านนี้ก็คือเตรียมอาหารให้สมาชิกในครอบครัวก่อนที่จะออกไปทำงาน และวิธีการผ่อนคลายชั้นดีก็คือการออกวิ่ง

เหตุผลที่ทำให้คุณแม่เป็นที่รู้จักอาจจะเป็นเพราะลูกสาว (หมอเมย์-พญ.สมิตดา สังขะโพธิ์) โดดเด่นในหมู่นักวิ่งนั่นก็หนึ่ง แต่ไมตรีจิตและรอยยิ้มของคุณแม่ที่มอบให้ทุกคนทั้งในสนามและนอกสนาม ก็ทำให้คุณแม่เป็นดาวเด่นได้ไม่ยาก คุณแม่สุนิสา เล่าถึงสาเหตุที่ลุกมาวิ่งอย่างจริงจังว่า “ลุกขึ้นมาวิ่งเพราะต้องไปรอลูก เขาวิ่ง 42 กม. เรารอนานเริ่มเบื่อ งานวิ่งนาวิกโยธินเมื่อปี 2558 เขาชวนแม่ไปด้วย ก็เลยเริ่มวิ่งจาก 10 กม. ก็วิ่งได้ พอจบรายการแรกได้ ทีนี้พอลูกสาวไปวิ่งรายการไหน เขาก็ลงมินิมาราธอนให้ ผ่านไปประมาณ 6 รายการ ก็เริ่มลงระยะฮาล์ฟมาราธอน 21 กม. รายการแรกที่ จปร.สามพราน ได้ถ้วยรางวัลที่ 2 ของรุ่น 60 ปีขึ้นไป เราวิ่งไม่ได้เร็วมาก เราวิ่งตามสังขารที่วิ่งไหว ต้องระวังกระดูก ระวังสะดุดหกล้ม เพราะเราอายุมากแล้ว”

คุณแม่สตางค์-สุนิสา สังขะโพธิ์

การวิ่งของแม่คือการได้ท่องเที่ยว “ลูกพาแม่ไปเที่ยว เวลาเขาไปวิ่งก็ได้เที่ยวด้วย ลูกบอกว่าตราบใดที่แม่มีขาที่แข็งแรง ยังเดินได้ เขาจะพาแม่ไปเที่ยว การไปเที่ยวของเขาก็คือเขาไปวิ่ง เราก็ตามเขาไป เช่น คาซัคสถาน รัสเซีย ญี่ปุ่น ก็ไปมาแล้ว หลังจากที่ออกกำลังกายครบ 1 ปีพอดี สิ่งที่เปลี่ยนไปคือน้ำหนักหายไป 10 กก. เพราะแม่วิ่งเกือบทุกวัน ที่อยู่ได้ถึงทุกวันนี้เพราะมีวินัย จะมาวิ่งถึงแม้จะตื่นสาย ทำกับข้าวเสร็จแล้วก็จะแต่งตัวออกมาวิ่ง ยกเว้นวันที่ลูกบอกว่า แม่เว้นบ้าง ให้ร่างกายได้พักบ้าง แม่ก็จะหยุดพัก เราจะเชื่อเขาเพราะเขาเป็นหมอ (หัวเราะ)  แต่แม่ตั้งใจว่าจะไปฟูลมาราธอนให้ได้ก่อนอายุ 70 ปี ลูกสาวแนะนำว่าถ้าอยากจบมาราธอนแบบเฟรนด์ลี่ต้องจบในประเทศ แต่ถ้าอยากจบแบบอากาศดีต้องไปญี่ปุ่นให้แม่เลือก แต่แม่อยากจบในไทยแล้วค่อยไปญี่ปุ่น (หัวเราะ) น่าจะมีความสุข

“หลายคนบอกว่าเรามีไลฟ์สไตล์ที่น่าอิจฉา นั่นเพราะเราลงมือทำ อีกอย่างหนึ่งเราต้องขอบคุณคู่ชีวิตของเราที่เขาก็ยังสบายดี ไม่ป่วยถึงขนาดต้องนอนเตียงให้เราต้องดูแล ไม่อย่างนั้นเราก็ไม่ได้ใช้ชีวิตแบบนี้ ความสนุกในการวิ่งแน่นอนว่าสนุกมาก มีเป้าหมายเล็กๆ น้อยๆ ระหว่างทาง ก็ทำให้วิ่งเร็วขึ้นนิดหน่อย แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือเราได้ทำสมาธิระหว่างวิ่ง ได้ดูลมหายใจเข้าออกในทุกก้าว”

คุณแม่สุนิสา แนะนำผู้สูงวัยที่อยากฟิตทั้งหลายว่า “เราเป็นวัยที่ผ่านโลกมาเยอะ มีเวลาว่างเยอะสมองก็คิดเยอะ โรคก็มาเยอะ เพราะฉะนั้นการที่คุณได้ออกมาออกกำลังกาย เป็นการลดเวลาคิดสิ่งที่รกสมองให้กลับมาอยู่กับตัวเอง แค่ 20 นาทีที่ได้ออกเดินหรือวิ่ง แต่ละก้าวสติอยู่ที่เท้า คุณจะเกิดความสงบในใจ”

ป้าเนเน่-นัยเนตร แสงศักดิ์ศรี

ป้าเนเน่ ความสุขจากวิ่งแฟนซี

“ป้าเนเน่-นัยเนตร แสงศักดิ์ศรี” เป็นที่รู้จักของนักวิ่ง ไม่ใช่เพราะวิ่งเร็วที่สุด แต่ดังระเบิดด้วยการสร้างสีสันในสนาม งานวิ่งงานไหนที่มีป้าเนเน่ รับประกันชุดแฟนซีแน่นอน แม้ชุดแฟนซีแสนสวยจะทำให้เวลาในการวิ่งช้าลง อาจจะด้วยน้ำหนักชุดและมีคนขอถ่ายรูปตลอดทาง แต่นี่คือความสุขของป้าเนเน่  “เมื่อก่อนใส่เสื้อวิ่งธรรมดา มีนักวิ่งสายแฟนซีรุ่นแรกๆ เขาชวนให้แต่งตัว แรกๆ ก็อาย แต่หลังจากแต่งแล้วก็กลายเป็นความสนุก ตอนนี้ก็แต่งแฟนซีเป็นส่วนใหญ่ ชุดส่วนใหญ่เราก็จัดไปเอง ถ้าวิ่งระยะไกลอย่างมาราธอนก็จะทำชุดที่ไม่หนักมาก ระบายอากาศได้ดี แต่ถ้าวิ่งไม่ไกลก็จะแต่งเต็ม (หัวเราะ) เห็นคนอื่นยิ้มเราก็มีความสุข บางคนวิ่งมาบอกว่าเห็นชุดป้าเนเน่แล้วหายเหนื่อยเลย ได้ยินแบบนี้ก็ดีใจ ตอนนี้ชุดแฟนซีที่บ้านเยอะมาก ก็เลยเริ่มเอาชุดเก่ามาดัดแปลง”

ป้าเนเน่ ก้าวเข้าสู่วงการวิ่งตั้งแต่ปี 2548 เพราะสามีที่รักป่วยด้วยโรคเบาหวาน ทั้งสองคนจึงลุกมาออกกำลังกายด้วยการวิ่งในสวนใกล้บ้าน จนกระทั่งเพื่อนชวนลงรายการวิ่ง “ป้ากับสามีเริ่มจากเดินวิ่ง 3 กม. ขยับมาเป็น 5 กม. 10 กม. 21 กม. และเริ่มวิ่งฟูลมาราธอน พอเราไปเจอคุณหมอตรวจน้ำตาลจาก 300 ลดลงเหลือ 200 และผลตรวจครั้งสุดท้ายก็ปรากฏว่าน้ำตาลในเลือดเป็นปกติ สามีป้าไม่ต้องทานยา เราพบว่าการวิ่งเป็นเรื่องมหัศจรรย์และเป็นยาวิเศษจริงๆ”

ในขณะที่คนวัยเดียวกันเริ่มเข้าโรงพยาบาล แต่ป้าเนเน่และสามีมีเพื่อนใหม่หลากหลายวัยในสนามวิ่ง เป็นมิตรภาพที่งอกงามจากการลุกขึ้นมาดูแลสุขภาพ “ป้าเป็นนักวิ่งที่วิ่งช้า ไม่ค่อยสนใจเรื่องเวลาเท่าไหร่ แต่ป้าวิ่งเพราะได้ทักทายเพื่อนๆ ลูกๆ หลานๆ ที่วิ่งด้วยกัน ทักทายและถ่ายรูปกันไปตลอดทาง ยิ่งงานที่มีกองเชียร์ก็จะมีส่วนร่วมกับกองเชียร์ แวะเต้นบ้าง สนุกสนานกันดี ตอนนี้ป้าออกวิ่งเกือบทุกอาทิตย์ ส่วนหนึ่งเพราะได้สุขภาพที่แข็งแรง ไม่ต้องไปหาคุณหมอ ได้รับมิตรภาพจากสนามวิ่ง ที่สำคัญคือ การออกวิ่งต่างจังหวัดทำให้ป้าได้เที่ยวไปในตัว พอลูกหลานเห็นเราแข็งแรงเขาก็ดีใจ ลูกบอกว่ามีเราเป็นต้นแบบ ถ้าเขาอายุมากขึ้นเขาก็จะพาลูกไปแบบนี้ ไปวิ่งด้วย ไปเที่ยวด้วย ป้าว่าเป็นการใช้เวลาของวัยเกษียณอย่างมีความสุข” ป้าเนเน่ กล่าว

ป้าปิ๋ว-ปราณี ถีติปริวัตร

ป้าปิ๋ว คุณป้านักไตรฯ

หากความเข้าใจเดิมของคุณที่มีต่อนักไตรกีฬาว่าเป็นกีฬาของคนหนุ่มสาว หรือเป็นกีฬาสำหรับผู้มีพละกำลัง แข็งแกร่งเกินมนุษย์ธรรมดา เพราะไตรกีฬาประกอบด้วย 3 ชนิดกีฬา ได้แก่ ว่ายน้ำ ปั่นจักรยาน และวิ่ง ทำให้หลายคนคิดว่าเป็นกีฬาที่ไม่เหมาะสำหรับผู้สูงอายุ แต่ถ้าได้เห็น “ป้าปิ๋ว-ปราณี ถีติปริวัตร” ความคิดของคุณจะเปลี่ยนไป

ในวัย 66 ปี ป้าปิ๋วยังคงออกท่องยุทธ์ด้วยไตรกีฬาไม่รู้เบื่อ คนจดจำป้าได้จากผ้าถุงโจงกระเบน เคยผ่านการวิ่งทางเรียบมาแล้วทุกระยะ ตั้งแต่มินิมาราธอน ฮาล์ฟมาราธอน และมาราธอน ปัจจุบันป้าปิ๋วเลือกลงรายการไตรกีฬาเป็นลำดับแรก และการวิ่งเทรลถัดมา แต่หากย้อนไปมากกว่า 25 ปีที่แล้ว ป้าปิ๋ววัย 40 ปี เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวที่ทำงานหนักแบบไม่รู้เดือนรู้วัน จนทำให้สุขภาพทรุดโทรม โรคภัยรุมเร้า ทั้งความเครียด ภูมิแพ้ กลายเป็นคนโมโหร้าย หงุดหงิดและฉุนเฉียวง่าย จนลูกๆ ออกปากว่าแม่เผด็จการและเป็นคนก้าวร้าว

“ตอนนั้นป้าฉุกคิดว่าต้องเริ่มเปลี่ยนแปลงตัวเอง ทำให้ตัวเองกระฉับกระเฉงด้วยการประยุกต์การงานให้เป็นการออกกำลังกาย ผ่านมาระยะหนึ่ง จึงเริ่มต้นปั่นจักรยานและวิ่ง สมัยก่อนมีงานแข่งจักรยานในบ่ายวันเสาร์ และวิ่งในเช้าวันอาทิตย์ แถวบ้าน จ.ราชบุรี เดินทางทีเดียวได้ไป 2 งาน ตอนนั้นปั่นจักรยาน 40 กม. และวิ่ง 10 กม. ซึ่งพอได้ทำแล้วก็ติดใจ และโดยส่วนตัวก็ชอบว่ายน้ำมาตั้งแต่เด็ก เลยลองแข่งไตรกีฬาครั้งแรกที่อ่าวมะนาว” ป้าปิ๋ว ย้อนอดีต

คนมองว่าไตรกีฬาเป็นกีฬาที่ต้องใช้ความอึดเกินมนุษย์ ป้าปิ๋วมองว่าไม่จริงทั้งหมด “สำหรับป้าไตรกีฬาเป็นกีฬาที่ต้องใช้ความมุ่งมั่น โดยรู้จักแบ่งแรงแบ่งพลังงานสะสมออกมาใช้ โดยต้องมีสติ ต้องวางแผน สำหรับป้าเล่นไตรกีฬาแล้วสดชื่นกว่าวิ่งบนถนนอย่างเดียว เพราะว่ายน้ำช่วยเตรียมกล้ามเนื้อเพื่อปั่นและวิ่งต่อ ป้าเลยชอบไตรกีฬาที่สุด ส่วนวิ่งเทรล ซึ่งเป็นการวิ่งในป่า มันทำให้เราร่มเย็น ได้ฝึกสติและดูลมหายใจของตัวเองทุกก้าว นี่เป็นธรรมะที่ป้าค้นพบ ได้อยู่กับปัจจุบันเราก็พบความสงบภายในใจ”

ความเปลี่ยนแปลงด้านสุขภาพหลังจากหันมาเล่นกีฬา ตลอด 20 กว่าปีที่ผ่านมา ป้าปิ๋วบอกว่า รูปร่างกลับมาสมส่วนและกระฉับกระเฉง ช่วยชะลอวัยไปโขทีเดียว ส่วนจิตใจไม่ต้องพูดถึง เพราะถึงขนาดค้นพบธรรมะได้ จิตใจต้องสงบแน่นอน “ป้ากลายเป็นคนใจเย็นลง ลูกๆ บอกว่าพฤติกรรมแม่ดีขึ้นเยอะ (หัวเราะ) เพราะเราปล่อยวางได้ง่าย บรรยากาศในบ้านก็มีแต่เสียงหัวเราะ”

ปัจจุบัน “ป้าปิ๋ว” ยังทำงานบริการสังคม โดยมีกิจกรรมการปั่นจักรยานไปแบ่งปันความรู้ด้านสุขภาพ ส่วนเส้นทางสายไตรกีฬาของป้าปิ๋วยังไม่จบลงง่ายๆ เพราะเจ้าตัวยืนยันว่าถ้ายังปั่นได้ เดินได้ ก็จะแข่งไปเรื่อยๆ และกล่าวทิ้งท้ายไว้ว่า “อายุเป็นเพียงตัวเลข อยากให้ผู้สูงอายุหันมาออกกำลังกาย เริ่มจากกิจวัตรประจำวันนี่แหละ ทำร่างกายให้กระฉับกระเฉง ส่วนลูกหลานก็อย่าไปห้ามถ้าพ่อแม่จะออกไปเปิดหูเปิดตาบ้าง การเดินทางเป็นบททดสอบและผลักดันให้พัฒนาตัวเอง ได้ใช้สมองและออกจากคอมฟอร์ตโซน เดินทางไปไหนมาไหนด้วยพลังงานของตัวเอง มันเป็นการออกกำลังกายในตัว ป้ายินดีมากหากเป็นหนึ่งคนที่สร้างแรงบันดาลใจให้ผู้สูงอายุไทย หรือลูกๆ หลานๆ หันมาออกกำลังกายมากขึ้น” ป้าปิ๋ว ปิดท้าย

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

07 กรกฎาคม 2559 เวลา 09:32 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/441662

โดย..ปอย

สถานการณ์แม่วัยรุ่นของประเทศไทยในปี 2557 ประชากรวัยรุ่นหญิงอายุ 15-19 ปี มีอัตราการคลอดเป็น 47.9 ต่อ 1,000 หรือเท่ากับมีทารกเกิดจากแม่วัยรุ่นวันละ 334 คน ซึ่งเป็นอัตราสูงกว่าประเทศกำลังพัฒนาอื่นๆ มาก แสดงถึงความไม่ประสบความสำเร็จในการป้องกันการตั้งครรภ์ในวัยรุ่น ประเทศไทยกำลังเผชิญกับภาวะ “การเกิดน้อย ด้อยคุณภาพ” ตามที่ทางสำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติหรือสภาพัฒน์ ได้สรุปไว้

การปรับฐานคิดเรื่องเพศในสังคมไทย จึงเป็นเรื่องสำคัญมาก และในยุคที่การรณรงค์ทำได้ทั้ง online และ offline จึงได้เห็นคลิปเกรียนๆ หนุ่มน้อยพูดคุยกับพ่อเรื่องเล็กๆ ที่สำหรับเขาอาจกลายเป็นปัญหาใหญ่ต่อไปได้ คลิปกำลังสื่อว่า พ่อแม่คือบุคคลทรงอิทธิพลที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างสร้างสรรค์ได้ในอนาคต และอาจเป็นเรื่องเชยด้วยซ้ำถ้าการสอนลูกแค่การยื่นถุงยางอนามัยให้ลูกชาย พ่อแม่ยุคใหม่ต้องมีความมั่นใจที่จะสื่อสารเรื่องเพศกับลูกด้วยวิธีการต่างๆ ถ้าเราต้องการ “หยุด…สถิติพ่อแม่วัยรุ่น” กันจริงจัง เรื่องนี้ก็ต้องทำให้เกิดขึ้นได้ในสังคมไทย

เปิดโอกาสคุยปิดโอกาสพลาด

สถานการณ์อัตราการคลอดทารกจากแม่วัยรุ่น วันละ 334 คน เห็นตัวเลขก็ว่าน่าตกใจแล้ว ยังมีการคลอดซ้ำในแม่วัยรุ่นเพิ่มขึ้นจากร้อยละ 11.3 ในปี 2553 เป็นร้อยละ 12.8 ในปี 2557 แสดงให้เห็นว่าเรากำลังเผชิญกับภาวะ “การเกิดน้อย ด้อยคุณภาพ” น่าหนักใจ ซึ่งเป็นประเด็นทุกๆ รัฐบาลกำหนดนโยบายไว้แก้ปัญหานี้ สสส.ภายใต้แผนงานสร้างเสริม
สุขภาวะทางเพศ ล่าสุด ได้ร่วมมือกับหลายหน่วยงานและภาคีเครือข่าย เพื่อขับเคลื่อนการป้องกันปัญหานี้ในหลายมิติ มีการเปิดโครงการ “โอกาสทองคุยเรื่องเพศกับลูก” เพื่อเป็นวัคซีนที่มีประสิทธิภาพในการช่วยสร้างภูมิคุ้มกันให้แก่เด็กๆ โดยย้ำว่าสามารถทำได้ในทุกครอบครัว

หลักการง่ายๆ คือ “การเปิดโอกาสคุย (ซึ่งจะช่วย) ปิดโอกาสพลาด” แค่มีความรู้และเข้าใจที่ถูกต้องใน 3 เรื่อง คือ 1.ทัศนคติเรื่องเพศ 2.ความรู้เรื่องเพศ 3.ทักษะพูดคุยสื่อสาร เพียงเท่านี้ก็จะช่วยให้เด็กสามารถตัดสินใจด้วยตัวเองได้อย่างปลอดภัยและดีต่อสุขภาพ 3 ข้อง่ายๆ ซึ่งจะเป็นปัจจัยช่วยลดแม่วัยรุ่นได้อย่างยั่งยืน

พ่อแม่ ไขประตูด้วยกุญแจ 4 ดอก

โอกาสทองคุยเรื่องเพศกับลูก เป็นการลดความเสี่ยงจากปัญหาทางเพศแก่เด็กวัยรุ่นได้มากกว่าครอบครัวที่ไม่ได้คุย สสส.เผยแพร่เอกสารผลการศึกษาวิจัย เรื่อง “การศึกษาแนวทางการป้องกันและแก้ไขปัญหาการตั้งครรภ์ไม่พร้อมในวัยรุ่น (แม่วัยรุ่น)” ของ ศ.ดร.ศิริพร จิรวัฒน์กุล นักวิชาการอิสระ อดีตอาจารย์คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ซึ่งแนะเคล็ดลับ 4 วิธี กับการเปิดประตูไปในโลกวัยรุ่น

1.อย่าประเมินตัวเองต่ำ

พ่อแม่มักไม่มีประสบการณ์เรียนเรื่องเพศศึกษาในโรงเรียน และไม่เคยมีประสบการณ์สื่อสารเรื่องเพศกับพ่อแม่
ตัวเอง จึงเห็นว่าจะไม่มีความสามารถพูดคุยเรื่องนี้กับลูกได้ นอกจากนั้นยังเห็นว่าโรงเรียน/ครู สอนลูกได้ดีกว่า และคิดว่าลูกเชื่อเพื่อนมากกว่าใครๆ ความเห็นนี้ขัดแย้งกับความต้องการเรียนรู้เรื่องเพศของวัยรุ่น เพราะมีการศึกษาจำนวนมากทั้งในประเทศและต่างประเทศ ยืนยันว่าเด็กวัยรุ่นต้องการเรียนรู้เรื่องเพศจากพ่อแม่ หรือผู้ปกครองมากที่สุด แต่เมื่อพ่อแม่ประเมินว่าทำไม่ได้ ก็ไม่ได้สื่อสารกับลูก ทำให้วัยรุ่นต้องหาความรู้เองจากเพื่อนและสื่อต่างๆ

การสนับสนุนพ่อแม่ให้มีความมั่นใจในตัวเอง ว่ามีความรู้เรื่องเพศ และวิธีการสื่อสารเรื่องเพศกับลูกตั้งแต่ยังไม่เข้าวัยรุ่น จนถึงวัยรุ่น “คือสิ่งจำเป็น” ที่ต้องทำให้เกิดขึ้น

2.เข้มงวดไม่ช่วยป้องกันลูกวัยรุ่น

พ่อแม่ที่มีกิจกรรมร่วมกับลูก อยู่บ้านพร้อมหน้ากันบ่อย รวมทั้งแสดงความเอาใจใส่ อาทร และให้การสนับสนุนลูก มีอิทธิพลอย่างยิ่งต่อลูกวัยรุ่นในการชะลอการมีเพศสัมพันธ์ หรือการมีเพศสัมพันธ์ครั้งแรกอายุมากขึ้น มีคู่นอนน้อย และใช้อุปกรณ์คุมกำเนิดสม่ำเสมอ

พ่อแม่เข้มงวดเคร่งครัดกฎระเบียบ ทำให้ลูกเกรงกลัว กีดกันการคบเพื่อนต่างเพศ และทำให้ลูกเห็นว่าเรื่องเพศเป็นเรื่องสกปรก เลวร้าย มักมีสัมพันธภาพที่ห่างเหินกับลูก จึงเป็นแรงผลักดันให้ลูกไปหาความอบอุ่นทางใจจากผู้อื่น เป็นการเปิดโอกาสให้ลูกไปเผชิญกับปัญหาเรื่องเพศมากขึ้น ทั้งนี้มีรายงานการศึกษาพบว่าแม่วัยรุ่นจำนวนมากมาจากครอบครัวที่มีความรุนแรง และสัมพันธภาพระหว่างกันไม่ดี

3.สอนให้รักนวลสงวนตัวก็ไม่ช่วย

การสอนลูกสาวให้ “รักนวลสงวนตัว” ความคิดนี้ก็ไม่ผิดทั้งหมด แต่มีรายงานวิจัยจำนวนมากยืนยันว่าการสอนให้วัยรุ่น โดยเฉพาะผู้หญิงให้ชะลอการมีเพศสัมพันธ์เพียงอย่างเดียวไม่ได้ทำให้สถิติการตั้งครรภ์ของวัยรุ่นลดลง แต่การทำให้เด็กมีความรู้เรื่องเพศอย่างเปิดกว้าง ด้วยแนวคิดเชิงบวกว่าเรื่องเพศเป็นเรื่องธรรมชาติที่ทุกคนต้องเรียนรู้ เพื่อให้รู้เท่าทันร่างกาย และอารมณ์เพศของตนเอง การทำให้ลูกรู้จักอุปกรณ์การคุมกำเนิด วิธีใช้ และการเข้าถึงบริการคุมกำเนิด กลับทำให้วัยรุ่นตัดสินใจชะลอการมีเพศสัมพันธ์มากขึ้น และเมื่อจะมีเพศสัมพันธ์ก็ใช้วิธีการคุมกำเนิดสม่ำเสมอ

นั่นคือ ถ้าพ่อแม่สอนให้ลูกวัยรุ่นมีเพศสัมพันธ์อย่างรับผิดชอบ และมีเพศสัมพันธ์อย่างปลอดภัยจะช่วยป้องกันวัยรุ่นตั้งครรภ์ได้ดีกว่าการสอนให้หลีกเลี่ยงการมีเพศสัมพันธ์อย่างเดียว

4.ตั้งครรภ์ไม่ใช่เรื่องใหญ่ของผู้ชาย ทำให้เกิดปัญหา

พ่อแม่ส่วนใหญ่มักมุ่งเน้นที่การป้องกันลูกสาว แต่ละเลยลูกชาย หรือไม่สอนให้ลูกชายเห็นว่าเรื่องเพศ และการตั้งครรภ์ก็เป็นความรับผิดชอบของผู้ชายเท่าๆ กับผู้หญิง ยิ่งกว่านั้นคือทำให้ลูกชายเห็นว่าการที่ผู้ชายมีประสบการณ์ทางเพศมากๆ เป็นส่วนหนึ่งของการเป็น “ลูกผู้ชาย” แล้วก็ปล่อยให้เด็กชายเรียนรู้เรื่องเพศเอง ความคิดและพฤติกรรมเช่นนี้ของพ่อแม่ทำให้ลูกชายสร้างโอกาสมีเพศสัมพันธ์โดยละเลยเรื่องการป้องกันการตั้งครรภ์และการติดเชื้อโรคทางเพศสัมพันธ์ รวมถึงเอชไอวี

พ่อแม่มีอิทธิพลอย่างมากต่อพฤติกรรมทางเพศของลูกวัยรุ่น งานวิจัยทั้งหมดสรุปตรงกันว่า ความเข้มแข็งและใกล้ชิดกัน แสดงออกด้วยการมีกิจกรรมร่วมกัน แสดงความรัก และเอื้ออาทรสม่ำเสมอ พูดคุย ให้คำแนะนำเรื่องการคบเพื่อนต่างเพศ และเรื่องเพศในเชิงบวก เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดที่ช่วยป้องกันวัยรุ่นตั้งครรภ์ได้

“Toolmorrow” เกรียนแบบสร้างสรรค์ 

พ่อแม่ที่สนใจอยากพูดคุยเรื่องนี้กับลูก มีหลายช่องทางให้ศึกษา เช่น รายการทีวีออนไลน์ชื่อ “Toolmorrow” เผยแพร่ผ่านเฟซบุ๊ก โดยมีกลุ่มเป้าหมายผู้ชมเป็นเยาวชนที่มีพฤติกรรมเสี่ยงในด้านต่างๆ ก่อตั้งโดย สุรเสกข์ ยุทธิวัฒน์ หนุ่มสถาปนิก วัย 37 ปี ที่มุ่งมั่นสร้างสรรค์เครื่องมือสำหรับครอบครัว ที่จะช่วยให้ทุกคนได้พูดคุยกันมากขึ้น “ถ้าครอบครัวคุยกันมากขึ้น พฤติกรรมเสี่ยงก็ลดลง” คือแนวคิดของเพจนี้ที่มีวัยรุ่นวัยเกรียน จนถึงวัยพ่อแม่ เข้าไปคลิกไลค์ติดตามข้อมูลแสดงความคิดเห็นกันอย่างคึกคัก

การสื่อโดยสร้างวิดีโอคลิป โดยการหาเด็กซึ่งเป็นอาสาสมัครของเพจลองตั้งคำถามพูดกับพ่อแม่ของเขา เป็นการหยิบประเด็นที่เป็นปัญหาข้องใจของวัยรุ่นมาท้าทายความเชื่อเดิมๆ ว่าเรื่องลับพวกนี้ไม่ควรคุยกันในครอบครัว! จะได้รู้ๆ กันไปว่าคุยเรื่องเพศกับพ่อแม่แล้วจะโดนดุหรือไม่?!!

เช่น คลิปลูกชายถามพ่อเรื่องอวัยวะเพศมีขนาดเล็ก คลิปนี้ได้ยอดไลค์ 4,000 กว่าไลค์ แต่ละความคิดเห็นก็มีทั้งลูกวัยเกรียน เช่น อายเหมือนกันไม่เคยคุยเรื่องนี้กับครอบครัว เคยแต่งัดมาคุยกะเพื่อนๆ หรือพ่อเรียบร้อย เช่น ผมจะพยายามคุยกับลูกให้มากๆ พอถึงเวลามีปัญหาลูกจะได้กล้ามาคุยกับผม หรือมีความเห็นจากคนอยากมีลูกกับเขาบ้าง เช่น เราจะให้ลูกปรึกษาทุกเรื่องเลย แต่เดี๋ยวนะ รอแฟนมาขอก่อน

สุรเสกข์ บอกว่า คลิปนี้คุณพ่อตอบดีโดยธรรมชาติ และลูกได้ประโยชน์มากๆ จากคำตอบของพ่อ “พ่อไม่รู้ครับว่าอัดคลิป จึงตอบโดยไม่มีอคติ ไม่มีการตีตราสั่งสอน เป็นการปลูกฝังสั่งสอนกันในครอบครัวด้วยความรักความผูกพัน ลูกก็เป็นฝ่ายตั้งคำถาม แต่คุณแม่จะรู้สคริปต์คำถามทั้งหมดนะครับ เรามีกฎว่าถ้าลูกแอบไปถามแม่ พ่อก็จะต้องรู้ คือเยาวชนอาสาสมัครของเราต้องได้รับการอนุญาตจากผู้ใหญ่ในบ้าน ไม่มีการทำโดยพลการ”

สุรเสกข์ ยุทธิวัฒน์

เรื่องเพศ เด็กๆ ในรุ่นผมก็ไม่กล้าคุยกับพ่อแม่กันทั้งนั้นนะครับ (บอกพร้อมเสียงหัวเราะ) ก็กลัวพ่อแม่จะดุด่าเราแก่แดด เลือกไปคุยกับเพื่อน ไปลองกันเอง ถ้าไม่พลาดก็โชคดีไป ผมคือคนที่มีปัญหานี้ด้วยนะ ไม่กล้าคุยกับพ่อแม่หรอก เวลาตั้งโจทย์ทำคลิปขึ้นมาก็ใช้เรื่องที่เราอยากถามพ่อนี่แหละครับ โดยที่ผ่านมา เพจ Toolmorrow ทำคลิปมาทั้งหมด 18 คลิปแล้วครับ ได้ยอดไลค์รวมกว่า 1 แสนไลค์ ซึ่งตอนนี้ได้ขยายฐานโดยใส่ซับไตเติ้ลภาษาอังกฤษ รวมถึงยังอยากให้คลิปที่ทำถูกนำไปใช้เป็นส่วนหนึ่งของการเรียนการสอนที่โรงเรียน และเป็นการสร้างแรงบันดาลใจให้พ่อแม่ลูกคุยกันมากขึ้น

ผมมีแรงบันดาลใจอยากสร้างสื่อออนไลน์ในแบบสร้างสรรค์ กลุ่มเป้าหมายทั้งวัยรุ่น ทั้งพ่อแม่ แสดงความคิดเห็นกันเข้ามา นอกจากเรื่องเพศก็มีคลิปเกี่ยวกับการให้วัยรุ่นเชี่อมั่นในตัวเอง เรื่องอกหัก พนันบอล คลิปนำเสนอทางออกการแก้ไขปัญหาเหล่านี้ครับ

ล่าสุด ผมตั้งประเด็นให้คอมเมนต์กันเข้ามา “3 อันดับ ปัญหาที่พ่อแม่อยากถามลูก แต่ไม่กล้าถาม” ก็มีคุณแม่ให้คำตอบแสดงความเห็นกลับมาว่า 1.เคยมีเซ็กซ์กับแฟนหรือยัง 2.เคยลองยาเสพติดหรือเปล่า 3.คิดออกหรือยัง จะเลือกคณะไหน พ่อแม่ที่กล้าเปิดใจตั้งคำถามลูกแบบนี้ไม่ค่อยมีปัญหาหรอก แต่ถ้าไม่กล้าถามนี่มีปัญหาแน่ๆ ครับ ผมเชื่ออย่างนี้เพราะผมก็ผ่านปัญหามุมมืดแบบนี้มาเหมือนกันนะ เกเร ไม่เรียนหนังสือ แยกตัวจากพ่อแม่ จนอายุ 20 ปีแล้วเพิ่งเริ่มเรียนระดับ ปวส.ซึ่งช้ากว่าเพื่อน ก็งงมากว่าเรามาถึงจุดนี้ได้อย่างไร ยิ่งเปรียบเทียบกับเพื่อนๆ ที่เรียนนำเราไปแล้ว ยิ่งรู้สึกตัวเองไม่มีคุณค่า

จึงได้คิดว่าถ้าเราเลือกปรึกษาคนในครอบครัว เราก็น่าจะกลับตัวได้เร็วกว่านี้ เรียกว่าใช้ประสบการณ์ตรงแบบอินไซด์ (บอกพลางหัวเราะ)

การทำเพจออนไลน์ต้นทุนน้อยครับ ทีมผมมีลูกน้อง 4 คน เราสร้างสรรค์สังคมให้มีคุณค่าได้ด้วยไอเดียของเรา ผลงานน่าภาคภูมิใจถ้าคลิปแชร์กันเยอะๆ วัยรุ่นได้ดูแล้วว่า น่าลองนะ มันเวิร์กกับการปรึกษาพ่อแม่ แล้วพ่อแม่ถ้าลองเปลี่ยนทัศนคติเลี้ยงลูกแบบเพื่อน พูดคุยกันได้ทุกๆ เรื่อง ลูกก็จะรู้สึกปลอดภัยนะครับ บางครั้งลูกๆ ไปปรึกษาเพื่อน เพื่อนมันก็โม้กลับ ไม่ใช่ว่าคุยกับเพื่อนแล้วเวิร์ก บลัฟกันตลอดนะ (หัวเราะ) ลองเข้าไปดูนะครับ แต่ละคลิปผมมีเป้าหมายอยากให้ทุกคนในครอบครัวพูดคุยกันมากขึ้น ความผูกพันคือต้นทางแห่งความสำเร็จเลยครับ” สุรเสกข์ บอกย้ำไว้ว่าสร้างสื่อนี้ให้ลูกวัยรุ่นดูด้วย ให้พ่อแม่ได้ดูด้วย ถ้าดูด้วยกันก็ยิ่งฮาในความเกรียนของคนสองวัย

พูดคุยกันอย่างเป็นธรรมชาติ 

คุณพ่อพิธีกรนักคิดสุดเฟี้ยว จอห์น-วิญญู วงศ์สุรวัฒน์ บอกอย่างเห่อสุดๆ ไปเลยว่าตอนนี้ “น้องวิลเลี่ยม” ลูกชายวัย 2 ขวบ มีแฟนคลับเข้าไปตามกดไลค์นับกันไม่หวาดไม่ไหวเลยทีเดียว ลูกชายสุดหล่อไม่แพ้พ่อ แล้วเมื่อถึงวันเติบโตเป็นหนุ่มน้อย การเลี้ยงลูกสไตล์ จอห์น วิญญู ขอบอกไว้เลยว่า ไม่มีการยัดถุงยางอนามัยใส่มือลูกชายเพียงแค่นั้นแน่ๆ วิธีการเชยๆ แบบนี้ พ่อแม่ของเขาก็ไม่ได้นำมาใช้กับลูกด้วยเช่นกัน

จอห์น-วิญญู วงศ์สุรวัฒน์

“การสั่งสอนในเรื่องเพศในบ้านผมเป็นเรื่องธรรมชาติเลยครับ และเรื่องเซ็กซ์ก็มีในทุกๆ ที่ คุณแม่ของผม (ผศ.แจนนิส เอ็ม. วงศ์สุรวัฒน์) ท่านเป็นชาวอเมริกันจึงค่อนข้างเปิดกว้างในเรื่องนี้ มั่นใจพูดคุยและแชร์แนะนำเรื่องนี้กับลูกๆ อยู่เรื่อยๆ อาจไม่ได้พูดคุยต่อหน้าทุกคน แต่ก็มีวิธีการของท่าน แล้วแม่สอนศิลปะ ผมกับพี่ชายและพี่ชายก็ได้เห็นรูปวาดสไตล์นู้ดของบรรดาศิลปินจนเคยชิน รูปกอดจูบเทพเจ้าก็เห็นตั้งแต่เด็กแล้ว และสิ่งที่แม่ปลูกฝังและย้ำมาตั้งแต่เด็กๆ ก็คือถ้าเรามีความรักในวัยเรียน สิ่งสำคัญที่สุดของผู้ชายคือต้องให้เกียรติผู้หญิง

บ้านผมเปิดกว้าง ใครจะทำอะไรก็ได้ไม่มีปัญหา ไม่มีการอบรมกันเป็นพิเศษ (หัวเราะ) แต่พวกเราต้องอยู่บนพื้นฐานการให้เกียรติคนรอบข้าง

ถ้าพูดเรื่องเซ็กซ์ พ่อแม่ก็จะอาศัยช่วงนั่งดูหนังกับลูกแล้วมีฉากเลิฟซีนขึ้นมา ก็เขินๆ นะครับ (หัวเราะ) แต่ท่านก็หยิบยกมาพูดให้เป็นเรื่องปกติ เช่น เราอยู่ในสถานะลูกวัยรุ่น เรามีหน้าที่เรียนหนังสือ ตอนนี้ก็ทำให้ดีที่สุดไปเป็นอันดับแรก

ผมคงใช้วิธีนี้มาสอนปลูกฝังลูกชาย “น้องวิล” เพราะปัญหาเรื่องเพศไม่ได้เกิดแค่เด็กไม่รู้จักใช้ถุงยางอนามัย การเซฟด้วยถุงยางสอนแน่นอน (หัวเราะ) แต่ไม่ได้สอนแค่นี้ครับ อย่างเช่นพ่อผมฟังข่าวก็หยิบยกมาสอนลูกได้ ดูซีรี่ส์พระเอกนางเอกจับมือกันก็พูดคุยกับลูกได้ เราต้องมองว่าเรื่องเซ็กซ์เป็นเรื่องปกติที่เกิดขึ้นได้เสมอในชีวิตประจำวัน การขับเคลื่อนให้มนุษย์พึงรับผิดชอบกันทุกๆ ฝ่ายด้วยคือสิ่งที่ถูกต้อง

ลูกชายก็ควรสอนให้เป็นสุภาพบุรุษ การพูดคุยกันในครอบครัวสำคัญที่สุด ซึ่งสังคมไทยเราก็เปิดกว้างแล้วนะ วันนี้เรามีทุกเพศ LGBT – Lesbian Gay Bisexual Transgender แต่เรายังมีปัญหาท้องในวัยเรียน ซึ่งต้องเริ่มต้นแก้ไขได้ด้วยการที่คนในครอบครัวพูดคุยกันอย่างเปิดอก ลูกผู้หญิงรับสภาพท้องวัยเรียนได้ไหวหรือไม่ เพราะคนรับปัญหาหนักที่สุดคือเรา ปัญหานี้เกิดได้ทั้งวัยมัธยม มหาวิทยาลัย ต้องคุยกันเนิ่นๆ ปลูกฝังค่านิยมนี้ตั้งแต่เด็กเลยนะครับ” วิญญู กล่าวอย่างจริงจัง แล้วย้ำว่าถ้าเริ่มต้นพูดคุยกันในครอบครัวไม่ได้ ปัญหาแม่วัยใสก็ไม่น่าจะแก้ได้ตก