ชวนไปเดทสาดน้ำ

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

12 เมษายน 2559 เวลา 18:08 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/women/426387

ชวนไปเดทสาดน้ำ

โดย…ราตรีแต่ง

แม้ฝ่ายหญิงไม่ควรชักชวนเขาก่อน หรือแสดงออกว่าอยากชวนเขาออกไปเที่ยวเพื่อสานสัมพันธ์ แต่ในช่วงนี้อย่ารีรอ อย่าลังเล ถ้าคุณผู้หญิงจะเป็นฝ่ายออกปากชักชวนชายหนุ่มที่น่าสนใจ “ไปเที่ยวสงกรานต์” สาดน้ำให้ชุ่มฉ่ำเย็นๆ ชิลๆ ได้มีโอกาสทำตัวเป็นมิตรและสนุกสนานสบายๆ ไปกับเขาเทศกาลที่มีแต่ความรื่นเริงและอิสรเสรีสนุกกับการเล่นน้ำแบบนี้ ก็น่าจะเป็นโอกาสของการเริ่มเรียนรู้กันและกันได้อย่างดี และอาจสร้างจุดเริ่มต้นได้อย่างเป็นมิตร

– เขามีใจอยากไปกับเราหรือเปล่านะ? อยากรู้ก็อย่าช้า ชวนเลย! รู้คำตอบชัดๆ ถ้าเราชวนไปไหนแล้วเขาจะว่างทันทีถึงแม้เป็นวันหยุด แต่งานฟรีแลนซ์กราฟฟิกมือทองอย่างเขาก็สุดจะยุ่งขิงแค่ไหนก็ตาม ลูกค้ายังทวงงานยิกๆ ผู้ชายประเภทนี้จะค่อนข้างปากหนัก มักไม่ค่อยกล้าเอ่ยชวนผู้หญิงไปไหนมาไหนเท่าไรนัก แต่ถ้าเขาไปเที่ยวตามคำเชิญชวน สงกรานต์ปีนี้ก็ไม่ธรรมดาแล้วล่ะ!!!

– โอกาสดีแบบนี้ ทำให้เขาเห็นว่าคุณวิเศษขนาดไหนในเวลาสบายๆ เปียกแล้ว อย่าให้โป๊จนเกินงามดีไหม ดีกว่าแน่ๆ ในขณะที่สาวสวยสายเดี่ยวใส่เสื้อตัวน้อยๆ เดินโชว์ความเซ็กซี่เต็มตรอกข้าวสาร แต่ครั้งนี้คือเดทแรกการไปเที่ยวกันสองต่อสอง ลองแต่งตัวไม่เปิดเผยมากเกินไปดีกว่านะ เสื้อกล้ามสีขาวสาดน้ำมาก็เห็นทะลุทะลวงไปนี้ดส์สสส ลองแมตชิ่งเสื้อลายดอกสีเจ็บๆ เพิ่มอีกตัว กางเกงขาสั้นๆ ชิกน่ารักจะตาย ไอเท็มเด็ดอีก 2 ชิ้นลืมไม่ได้เลย หมวกเก๋ๆ ปกป้องผมจากแป้งขาวๆ ที่โดนเยอะเกินไปสภาพก็อาจดูไม่จืด และแว่นกันน้ำเท่ๆ ก็ช่วยกันน้ำกันแป้งเข้าตาได้

– ถ้าชีวิตขาดเมกอัพไม่ได้ วันนี้ก็ต้องเบาๆ มือลงบ้าง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าคุณต้องออกไปเจอหวานใจด้วยใบหน้าสด เขาอาจตกอกตกใจไม่ชินกับลุคไร้การเติมแต่งเรียลิตี้เกินไป แนะนำไลเนอร์แบบกันน้ำช่วยได้ทั้งแต้มขนคิ้วให้อยู่ยืนยง มาสคาราเป็นสีสันที่ควรลืมๆ ไปบ้างก็ได้ในวันเปียกๆ แค่วาดขอบตาด้วยไลเนอร์ชนิดกันน้ำได้เจ๋งที่สุดก็พอ อีกชิ้นเด็ดขาดไม่ได้ คือ เจลบลัช ที่กันน้ำได้ดี และหลอดเดียวทูอินวันทาได้ทั้งแก้มและปาก

– ค่อยๆ เป็นเพื่อนกันดีกว่า อย่าทำให้เขาอึดอัดด้วยการไปอยู่ใกล้ๆ ตลอดเวลา ขณะเดียวกันถ้าเขาทำให้คุณอึดอัดด้วยการถูกเนื้อต้องตัวมากเกินไป ก็เป็นสัญญาณของผู้ชายฉวยโอกาสเจ้าชู้ได้เลย  ก็จริงว่าอยู่ในฝูงชนแน่นๆ หัวไหล่เบียดชนกันสาดน้ำกันสุดเหวี่ยง แต่ถ้ากลัวพลัดหลงกันแค่จับมือหรือจับเอว ก็ถือเป็นช่วงพิเศษสุดๆ แล้ว เสื้อผ้าเปียกๆ รัดรูปไม่ควรเกินเลยกอดรัดซะแน่น แล้วถ้าปากว่ามือถึงก็ยิ่งไม่ควรมีเดทต่อไป เปิดหูเปิดตามาก ถ้ามีแววว่าคนนี้น่าจะเจ้าชู้ อย่าได้เสียดายแต่ให้ชิ่งไปเลย ถ้าเผลอรักไปแล้วถึงพบว่าเจ้าชู้ มันคือชีวิตรักเจ็บช้ำเคล้าน้ำตาดีๆ นี่เอง เราไม่เป็นผู้หญิงที่เป็นของตาย

…แต่ถ้าคุณสองคนเป็นเพื่อนกันมาสักพักแล้ว ไปเที่ยวกันบ่อยๆ แต่ก็ยังก้าวไม่พ้นการเป็นเพื่อนสักที แล้วมาเที่ยวสงกรานต์ฝ่าฝูงชนแน่นๆ แล้วเขาแค่กอดไหล่คุณ บอกได้เลยว่าจบข่าว…ไม่ต้องสงสัยว่าใช่หรือไม่ใช่  ใช่ค่ะ…เป็นเพื่อนต่อไปชัวร์!!!

– ลองสังเกตพฤติกรรมคุณผู้ชาย สาดน้ำกรี๊ดกร๊าดสนุกสุดเหวี่ยง เขาคอยลอบสังเกตอาการ คอยมองคุณอยู่ตลอดเวลาแบบนี้ ทั้งกิน ทั้งเล่น นี่คือการแสดงความเป็นห่วงอย่างหนึ่งของผู้ชาย เขาคอยมองเพื่อว่าจะมีอะไรที่เขาพอเทกแคร์ได้บ้าง สังเกตในรายละเอียดมากๆ ตอนจีบกัน ช่วงออกเดทยังไม่ตกลงเป็นแฟน ถึงแม้เป็นช่วงที่ความรักยังไม่เกิด แต่เป็นช่วงที่ผู้หญิงยังมีอำนาจควบคุมเหนือความสัมพันธ์อยู่

– ทำความรู้จักเพื่อนของเขา การออกไปเที่ยวเทศกาลสุดฮิต อาจเลี่ยงไม่ได้ที่ต้องไปเจอะเจอเพื่อนๆ ของเขาอีกกลุ่มใหญ่ ยิ้มแย้มแจ่มใสทำความรู้จักให้เขาเห็นว่าคุณน่ารัก น่าคบหา และเป็นมิตรกับทุกคน แต่อย่าเข้าไปวุ่นวายจนดูเยอะเกินไป ถ้าเพื่อนๆ ของเขาชอบคุณได้ ก็เป็นไปได้มากว่าเขาจะชอบคุณเช่นกัน เป็นการสร้างฐานที่มั่นคงของความสัมพันธ์ที่คุณคิดจริงจัง

 

ธนากร บุตรตะวงศ์ แข่งรถ = ฝึกสมาธิขั้นสูง

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

19 พฤษภาคม 2559 เวลา 10:39 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/men/432763

ธนากร บุตรตะวงศ์ แข่งรถ = ฝึกสมาธิขั้นสูง

โดย…อณุสรา ทองอุไร

ผู้ชายวัยหนุ่มกับรถและความเร็วนั้นถือว่าเป็นของคู่กันจริงๆ บางคนชอบความเร็วบนถนนทั่วไป แต่บางคนชอบความเร็วจัดในสนามแข่งเพื่อความปลอดภัย เช่นเดียวกับหนุ่มน้อยคมเข้มวัย 22 ปีคนนี้ เบียร์-ธนากร บุตรตะวงศ์ นักแข่งรถรางวัลรองชนะเลิศอันดับ 1 ขับรถวีออส วันเมคเรซ จากการแข่งขันโตโยต้า มอเตอร์สปอร์ต ปี 2009 ขณะอายุ 17 ปี และเมื่อปี 2015 ที่ผ่านมา เขาได้รางวัลชนะเลิศ รุ่นโคโรลล่า อัลติส วันเมคเรซ จากการแข่งขันโตโยต้า มอเตอร์สปอร์ต ปี 2015 ขณะอายุ 22 ปี

รวมทั้งผ่านรอบคัดเลือกในรายการ NetZ Cup VitZ Race ที่สนามฟูจิ สปีดเวย์ ประเทศญี่ปุ่น และในปีนี้เขาได้เข้าเป็นนักแข่งสังกัดโตโยต้า ทีมไทยแลนด์ ขณะมีอายุ 23 ปี และเตรียมจะแข่งขันในรายการไทยแลนด์ ซูเปอร์ ซีรี่ส์ และ RAAT Thailand Endurance Championship นอกจากนี้เขายังตั้งเป้าหมายไว้ในอนาคตอันใกล้นี้ภายใน 2 ปี ต้องการลงไปแข่งขันในสนามใหญ่อย่าง ADAC Zurich 24 Hours Race at Nurburgring ที่ประเทศเยอรมนี

เขาเล่าว่าเริ่มชีวิตการเป็นนักแข่งรถอย่างจริงจังเมื่ออายุ 17 ปี ขณะเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายชอบรถเป็นชีวิตจิตใจ ประกอบกับที่บ้านของเขานั้นคุณพ่อทำธุรกิจเต็นท์รถมือสอง เขาจึงเห็นและคลุกคลีกับรถมาตั้งแต่เด็กๆ พอเข้าสู่วัยรุ่นก็อยากจะขับรถ พอขับรถคล่องก็อยากจะประลองความเร็ว ชอบความท้าทาย คุณพ่อของเขาเป็นห่วงไม่อยากให้ลูกมาพิสูจน์ความเร็วบนท้องถนนเพราะห่วงเรื่องความปลอดภัย ก็เลยแนะนำว่าให้ไปฝึกหัดให้เป็นเรื่องเป็นราว และที่สำคัญอย่ามาขับเร็วบนท้องถนน ให้ไปลงสนามแข่งอย่างถูกต้อง มีกฎ มีกติกา มีความปลอดภัยรองรับ

 

สนามแรกที่เขาไปลงแข่งขันความเร็วก็คือที่พัทยาเซอร์กิต ซึ่งคุณพ่อของเขาซื้อรถแข่งให้อย่างเป็นทางการเพื่อแข่งในสนามนี้ ซึ่งการแข่งในระยะเริ่มต้นของเขาก็ไม่มีสปอนเซอร์ มีคุณพ่อเป็นผู้ออกทุนให้อย่างเป็นทางการ และมีคุณพ่ออีกเช่นกันคอยเป็นพี่เลี้ยงให้อยู่เกือบ 2 ปีเต็ม ตอนนั้นอายุเพียง 16 ปี จนเขาเริ่มมีฝีมือมากขึ้นเริ่มชนะบ่อยๆ ก็มีบริษัทเล็กๆ มาช่วยเป็นสปอนเซอร์ให้ จนได้แชมป์บ่อยขึ้นถึงจะมีสปอนเซอร์จากบริษัทใหญ่เข้ามาในช่วง 3-4 ปีหลัง

“ผมก็เลยมาแข่งในสนามแข่งตั้งแต่ชั้นมัธยมปลายเลยครับ ฝึกหัดอย่างถูกต้องมีหลักการ และคิดไว้ในใจเลยว่าอยากเป็นนักแข่งรถ เริ่มฝึกในสนามตั้งแต่อายุ 15-16 ปี จนถึงวันนี้ก็ 7-8 ปีแล้วครับ การขับรถสำหรับผมคือความสุข ได้ผ่อนคลาย ได้ฝึกสติสมาธิครับ เพราะขับในสนามเรื่องปลอดภัยนั้นสูงมาก เพราะมีระบบต่างๆ รองรับเป็นอย่างดี มีทีมงานคอยดูแลช่วยเหลือเซฟตี้สูงมาก ไม่มีอะไรต้องกังวลเลย (หัวเราะ) การแข่งรถคือการฝึกสมาธิขั้นสูงสำหรับผมครับ” เขากล่าวด้วยรอยยิ้ม

จนเมื่อต้นปีที่ผ่านมาเขาถึงได้มาสังกัดโตโยต้า ทีมไทยแลนด์ ซึ่งถือว่าเป็นพัฒนาการอีกขั้นของเขามาสู่รุ่นที่ใหญ่ขึ้น ซึ่งก่อนหน้านั้นเขาไม่เคยสังกัดทีมใหญ่มาก่อน นี่ถือว่าเป็นครั้งแรกที่เขาได้สังกัดทีมกับบริษัทใหญ่ๆ เช่นนี้ โดยปีที่แล้วเขาเคยได้เป็นตัวแทนของประเทศไทยไปแข่งที่ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งถือว่าเป็นระดับหัวกะทิของภูมิภาคมาแข่งกัน นับเป็นประสบการณ์ที่ดีมาก หลังจากที่เขาได้เป็นนักแข่งสังกัดโตโยต้า ทีมไทยแลนด์แล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ถือว่าเขาเป็นนักแข่งอาชีพอย่างเป็นทางการ มีเงินเดือน และหากชนะก็จะมีรางวัลเพิ่มขึ้น โดยการเป็นนักแข่งอาชีพเช่นนี้จะมีการแข่งเกือบทุกเดือน ประมาณ 10 สนาม/ปี ซึ่งเราจะต้องฝึกให้หนักเตรียมพร้อมไว้เสมอ

 

เขากล่าวว่า การเป็นนักแข่งรถที่จริงเงินเดือนไม่ได้มากมายอะไร แต่คนที่เข้ามาในวงการนี้เหตุผลสำคัญเพราะมีใจรักและส่วนใหญ่ก็มีงานอย่างอื่นทำด้วย ไม่ได้เป็นนักแข่งเพียงอย่างเดียว เพราะอาจจะอยู่ยากและมีเวลามากพอที่จะให้นักแข่งไปทำงานอย่างอื่น ตรงนี้เป็นเพียงส่วนหนึ่งของชีวิตที่เราชื่นชอบ

“อย่างตัวผมเองก็ยังเรียนไม่จบ ก็เรียนไปด้วย แข่งรถไปด้วย อีกส่วนหนึ่งก็คือช่วยธุรกิจที่บ้านที่ทำเต็นท์รถ ผมก็มีหน้าที่รับผิดชอบที่ชัดเจน ช่วยดูแลเรื่องการตลาดและการจัดการ มีหน้าที่หาทะเบียนเลขสวย เลขหายาก มาบริการลูกค้าตามสั่ง

“พวกเลขตัวเดียว สองตัว เลขตอง ซึ่งยังเป็นที่ต้องการของลูกค้ากระเป๋าหนัก โชคดีที่เป็นธุรกิจของที่บ้านเลยทำให้เราแบ่งเวลาได้อย่างสะดวก ด้วยการทำงานที่บริหารเวลาจัดการได้อย่างสะดวกนี่เองที่ทำให้นักแข่งรถส่วนใหญ่อยู่กันนาน อายุไม่ใช่ข้อจำกัด บางคน 50 กว่าแล้วยังแข่งอยู่เลยก็มี ซึ่งตัวผมเองก็คิดว่าจะแข่งไปเรื่อยๆ จนกว่าจะแข่งไม่ไหวล่ะครับ” เขากล่าวอย่างมุ่งมั่น

 

ธนากร บอกว่า เขาอายุน้อยสุดในทีมขณะนี้ เพราะไต่ระดับมาตั้งแต่รุ่นเล็กสุด คือ วีออส (วันเมคเรซ) มาสู่อัลติส เครื่อง 2,000 ซีซี และเริ่มขยับไปที่รุ่นใหญ่ขึ้น โดยในปีนี้จะมีการแข่งขันไทยแลนด์ ซูเปอร์ ซีรี่ส์ ที่สนามพีระเซอร์กิต และที่บางแสนเลียบชายหาด ซึ่งเขาก็หวังจะประกาศฝากฝีมือเอาไว้อย่างเต็มที่ เพื่อเตรียมพร้อมไปสนามที่ใหญ่ขึ้นทั้งในและต่างประเทศ โดยเก็บคะแนนเก็บชั่วโมงสะสมประสบการณ์เพื่อไต่ไประดับใหญ่ขึ้นเป็นสนามอินเตอร์ที่ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งทางโตโยต้าจะหาสนามใหญ่ๆ ให้ได้ลง แต่ที่เขาฝันเอาไว้และถือว่าเป็นสนามสูงสุดที่เขาอยากไปมากก็คือสนามระดับโลกที่ประเทศเยอรมนี ซึ่งเป็นความฝันอันสูงสุดของนักแข่งรถมืออาชีพทุกคน

เขาฝากถึงน้องๆ วัยรุ่นที่ชอบความเร็วและอยากเป็นนักแข่งรถว่า ควรฝึกหัดอย่างเป็นเรื่องเป็นราว อย่าไปฝึกเอง ซึ่งมีโรงเรียนสอนแข่งรถมีชื่อหลายแห่ง อย่างของโตโยต้าก็มีสอนตั้งแต่ขั้นเริ่มต้นพื้นฐานเลย จนไปถึงขั้นแอดวานซ์ที่ต้องการไปเป็นนักแข่งระดับเรซซิ่ง ที่สำคัญต้องมาแข่งในสนาม อย่าไปประลองความเร็วบนถนนซึ่งไม่มีความปลอดภัย ไม่มีเซฟตี้ที่ดีพอ จะทำให้ตัวเองและเพื่อนร่วมถนนเดือดร้อนได้ เพราะเราไม่รู้ใครเป็นใคร เจอคนใจร้อนคนเมา ต่อให้ขับรถดีและระวังแค่ไหนก็อันตราย

ถ้าเป็นในสนามทุกอย่างมีการควบคุมมาเป็นอย่างดี ทุกคนในสนามมีการเตรียมมาอย่างดี มีความเป็นมืออาชีพ ทุกอย่างควบคุมได้เกือบทั้งหมด การแข่งในสนามทำให้เรามีสมาธิมุ่งมั่นกับการขับอย่างเดียวไม่ต้องไปกังวลเรื่องอื่น แล้วสนามแข่งของไทยปัจจุบันก็มีสนามดีได้มาตรฐานเยอะขึ้น

สำหรับธนากร หากเรียนจบก็คงทำธุรกิจที่บ้านต่อไป ขยายงานด้านเต็นท์รถให้มากขึ้น อาจมีสาขาเพิ่มขึ้น ควบคู่กับการเป็นนักแข่งมืออาชีพ

 

4 วิธีธรรมดาแต่จีบสาวติด

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

03 พฤษภาคม 2559 เวลา 17:22 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/men/429949

4 วิธีธรรมดาแต่จีบสาวติด

โดย…กรกฎ

การจีบสาวให้ประสบความสำเร็จ กรกฎว่าไม่ใช่เรื่องยากเกินวิสัยของชาย เพียงแต่การจีบนั้นควรต้องอาศัยศิลปะเข้าช่วยบ้าง เพราะเราไม่สามารถกำหนดวิธีจีบสาวที่ได้ผลแน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์ และ 4 วิธีต่อไปนี้เชื่อว่าน่าจะทำให้สาวเปิดทางรุกให้เรามากขึ้น และยอมรับเราเป็นแฟนในที่สุด

1.กล้าและมั่นใจในตัวเอง   

เป็นปฐมบทของการจีบสาวของผู้ชายทุกคนก็ว่าได้ เพราะตราบใดที่ผู้ชายไร้ซึ่งความกล้าและความมั่นใจก็จำต้องร้องเพลงรอต่อไป แต่ให้ระวังตาอยู่ให้ดีจะตัดหน้าคว้าพุงปลาไปกินด้วย เพราะฉะนั้นสิ่งที่ต้องทำ คือ การเพิ่มความกล้าเข้าไปเพื่อเพิ่มโอกาสในการจีบให้ติด สิ่งสำคัญที่ขาดไม่ได้ ต้องพกความมั่นใจด้วย อย่ากลัวและอย่าคิดไปเองกับคำถามในใจที่ว่า จีบแล้วถ้าเธอไม่ชอบขึ้นมาเสียท่าเสียฟอร์มหมด แต่ขอให้คิดว่าทุกโอกาสที่เราได้ลงมือทำไม่ได้สูญเปล่าแน่นอน ไม่ว่าจะจีบติดหรือไม่ติด เพราะทั้งหมดล้วนได้สร้างความกล้าและทักษะในการจีบสาวให้เราด้วย

2.เปิดเกมจีบด้วยการเริ่มคุยก่อน

ใครที่เริ่มคุยได้ก่อนย่อมได้เปรียบในการสร้างความสัมพันธ์ ยิ่งเราเป็นผู้ชายยิ่งต้องเริ่มก่อนที่จะคุยกับเธอ ลองคิดดูว่าสมมติเป็นเราแล้วมีคนมาจีบ ใช้แค่สายตาเมียงมอง ไม่พูดไม่จา ไม่ถามอะไร เราจะชอบไหม คิดว่ารู้สึกรำคาญมากกว่า อีกอย่างถ้าพูดไม่น่าฟังเราก็ไม่อยากคบด้วย เพราะฉะนั้นถ้าเริ่มเปิดบทสนทนาให้เกี่ยวข้องกับสถานการณ์ขณะนั้นก็เป็นเรื่องที่เหมาะ เช่น เจอกันที่สระว่ายน้ำก็ควรชวนคุยเรื่องว่ายน้ำ เรื่องออกกำลังกาย เป็นต้น

3.ปล่อยคำชมออกมาจากใจ

คำพูดที่ดี คำพูดเพราะๆ ด้วยการกล่าวคำชื่นชม ไม่ว่าใครที่ได้ยินแล้วก็ต้องชอบและเกิดความประทับใจ ซึ่งคำพูดพวกนี้จัดเป็นองค์ประกอบหนึ่งที่มีส่วนสำคัญในการจีบสาว ขอแค่กลั่นออกมาจากข้างในหรือจากใจจริงๆ เป็นใครได้ยินก็ต้องประทับใจ แล้วผู้หญิงที่ได้ฟังก็จะรู้สึกว่า “เออ…เขาก็สังเกตเรา และให้ความสนใจเราเหมือนกันนะ”

4.ยิ้มบ้าง อย่าทำหน้าเครียด

ต้องหัดเป็นคนอารมณ์ดีและรู้จักยิ้ม ทำให้เป็นธรรมชาติและเป็นนิสัย โดยเฉพาะรอยยิ้มนั้นถือเป็นตัวแทนของการมองโลกในแง่ดี จึงควรฝึกยิ้มเข้าไว้โดยเริ่มกับคนรอบข้างก่อน แล้วรอยยิ้มจะค่อยๆ นำพามิตรภาพมาสู่ตัวเราและช่วยให้การจีบของเรามีโอกาสสำเร็จ หรือถ้าไม่ได้ผลก็อย่าไปวอรี่ เพราะยังมีหญิงอื่นรอรอยยิ้มของเราอีกมาก ขอให้ระลึกเสมอว่า อยู่ต่อหน้าสาวอย่าทำหน้าเครียด อารมณ์ต้องดีและมีรอยยิ้มให้เห็นเป็นระยะ

 

7 กีฬาของดาราหนุ่มนักกีฬา ปราชญ์ บัวภา

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

21 เมษายน 2559 เวลา 18:30 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/men/427872

7 กีฬาของดาราหนุ่มนักกีฬา ปราชญ์ บัวภา

โดย…โยโมทาโร่

ปราชญ์ บัวภา คือนักแสดงหนุ่มไฟแรง ที่มีชื่อเสียงจากการแสดงละครเวที “มวยไทยไลฟ์” และกำลังจะเป็นที่รู้จักในฐานะหนึ่งในนักแสดงจากละครเรื่องเจ้าเวหา เขาเคยเป็นนักกีฬาแบดมินตันที่เคยเข้าแข่งขันในระดับประเทศ เป็นนักวิ่งของ จ.ร้อยเอ็ด เป็นนักกีฬาตัวแทนโรงเรียนและมหาวิทยาลัยหลายรายการ และที่สำคัญเขาเป็นนักกีฬาที่มีความสามารถหลากหลายโดยเฉพาะศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัว

“ผมชอบการต่อสู้มากที่สุดเพราะเราได้แข่งกับตัวเองและต่อสู้กับคนอื่นได้ด้วย ช่วยให้เราแก้ปัญหาตรงหน้าได้ง่าย เคารพตัวเอง เคารพคู่ต่อสู้ และฝึกการประมาณตัวเอง เช่น เราฝึกซ้อมมาน้อยเราจะไม่กล้าลงแข่งหรือเข้าสู้กับคนอื่นๆ หลายครั้งที่ผมไม่ประมาณตัวเองฝึกซ้อมน้อยพอไปลงแข่ง ความมั่นใจในตัวเองก็น้อยกว่า แถมเจ็บกลับมาด้วย แต่ถ้าเราซ้อมมาดี เราจะรู้ร่างกายตัวเองว่าพร้อมที่จะลงแข่ง พร้อมที่จะสู้กับคนอื่น ความมั่นใจก็มีเต็มที่

“นอกจากนี้ศิลปะการต่อสู้ยังฝึกจิตใจในเรื่องของความกล้า บางครั้งเราเจอคู่ต่อสู้ตัวใหญ่หน้าโหดๆ แต่เขาอาจจะไม่เก่งเหมือนอย่างที่เรากลัวไปเองก็ได้ ดังนั้นเวลาสู้ก็ทำให้เต็มที่ด้วยเทคนิคการต่อสู้ที่เรามีแค่นั้นก็พออย่าไปกลัวคู่ต่อสู้”

1 มวยไทย

“เป็นกีฬาที่ผมชอบมากที่สุด เป็นกีฬาที่ทำให้เราได้เป็นลูกผู้ชาย ผมเริ่มต้นเรียนมวยไทยที่กรมพลศึกษา มีการเข้าค่ายฤดูร้อนที่สนามกีฬาศุภชลาศัย ซึ่งผมสามารถเลือกได้ว่าจะเข้าคลาสเรียนกีฬาอะไรก็ได้ ผมเห็นมีเปิดคลาสมวยไทยอยู่ก็เลยสนใจไปเรียน โค้ชมวยไทยคนแรกของผมคือ ก้องธวัช สิงห์วังชา เจ้าของ1ฉายาหมัดมรณะ เป็นนักมวยไทยที่เน้นหมัดขวาตรงหนักหน่วง ผมจึงติดสไตล์การชกแบบเน้นหมัดหนักเหมือนอาจารย์ผมไปด้วย การชกของผมจะเน้นหมัดหนักๆ จัดเต็มๆ”

2 คาราเต้

“หลังจากเราเรียนมวยไทยจนเริ่มชานาญก็ลองหันไปเล่นกีฬาอื่นดูบ้างก็เริ่มลองเล่นกีฬาคาราเต้ดูบ้าง สำหรับผมคาราเต้จะต่างจากมวยไทยตรงที่ ในการแข่งขันเขาห้ามทำร้ายที่ใบหน้า ผมเรียนคาราเต้ไม่นานก็ขอลงแข่งเลยเพราะผมมีพื้นฐานในกีฬามวยไทยมาก่อน จึงมีทักษะทางการต่อสู้ติดตัวมาบ้าง ปรากฏว่าผมแพ้ฟาวล์เพราะไปชกหน้าคู่ต่อสู้จนเลือดออก เพราะผมไม่เห็นเขาเข้ามาสู้เสียทีก็เลยเข้าไปจัดการต่อยไปหมัดนึงแพ้ฟาวล์ไป แต่การเรียนคาราเต้ก็ทำให้ผมได้รู้จักการอ่อนน้อม รู้จักการเคารพคู่ต่อสู้ และการถ่อมตน”

3 เทควันโด

“ผมคิดว่าถ้าเล่นเทควันโดแล้วสาวๆ จะกรี๊ด และคนเล่น เทควันโดก็มีแต่คนหน้าตาดีๆ ก็เลยไปลองเล่นเทควันโดดูเผื่อสาวๆ จะชอบผมบ้าง การเตะของเทควันโดจะต่างจากมวยไทย เขาจะเตะขาตรง เน้นการสแนปใช้ความเร็วเข้าเตะคู่ต่อสู้ มีท่าเตะหลากหลาย ในขณะที่มวยไทยเตะช้า แต่เน้นหนัก ถ้าโดนคือเจ็บแน่ๆ แต่เทควันโดเน้นเร็วเตะเอาแต้มคะแนน ไม่เน้นเตะให้เจ็บ ตอนแรกผมก็งงว่านี่คือเตะแล้วเหรอคือไม่รู้สึกเจ็บเลยเมื่อเทียบกับมวยไทย เป้าหมายการฝึกเทควันโดของผมคือประยุกต์เอาการเตะของเทควันโด มาพัฒนาทักษะการเตะของผมให้ได้ทั้งความแรง ความเร็ว และเตะให้สวยขึ้น”
4 ยูโด

“เริ่มเล่นไม่ต่างจากเทควันโดและคาราเต้คือรู้สึกว่ามันเท่ ผมชอบชุดของยูโดใส่แล้วดูเท่ดี การทุ่มของยูโดที่ผมฝึก มาทำให้ผมรู้ว่ายูโดทุ่มหนักมาก ยูโดเป็นกีฬาที่ทำให้เรารู้จักการใช้แรง เอาแรงคู่ต่อสู้กลับไปทำร้ายตัวเขาเอง รู้จักการ เบี่ยงแรง เสริมแรง หลักการเหล่านี้ทำให้คนตัวเล็กทุ่มคนตัวใหญ่ได้ การทุ่มของยูโดจะเน้นการ ทุ่ม เชือด คอนโทรล เมื่อเทียบกับการทุ่มของมวยไทยแล้วยูโดจะทุ่มหนักกว่าเพราะเขาทุ่มแบบตัวลอยจากพื้นเลยถ้าคนทุ่มจับทุ่มแล้วปล่อยไปตามแรงเลยเราจะเจ็บหนัก แต่ถ้าเขาช่วยยั้งด้วยการดึงเราจะไม่เจ็บมาก”

5 ไตรกีฬา

“ผมเป็นคนชอบเล่นกีฬาแบบบ้าพลัง ผมจะลงแข่งไตรกีฬาทุกปีในรายการแข่งขันหลักๆ เพื่อรักษาสภาพร่างกายให้ฟิตพร้อมเสมอ การเล่นไตรกีฬาสอนเราหลายอย่าง คือ การมีสมาธิ ความอดทน และการควบคุมร่างกายให้เป็นไปตามจังหวะที่เหมาะสม ซึ่งจังหวะเป็นสิ่งสำคัญมากในการแข่งไตรกีฬา อย่างสเตจแรก ว่ายน้ำ 2 กม. เราจะต้องว่ายให้เป็นจังหวะให้เหมาะสมไม่ออกแรงว่ายน้ำเร็วเกินไปหรือช้าเกินไป การออกแรงมากช่วยให้ว่ายน้ำได้เร็วก็จริง แต่เราจะหมดแรงก่อน ดังนั้นทุกอย่างต้องเป็นไปตามจังหวะ พอขึ้นจากน้ำก็ไปปั่นจักรยานต่ออีก 40 กม. และจบด้วยการวิ่งมาราธอนอีก ถ้าเราไม่สามารถคุมจังหวะการออกแรงให้ดีเราจะหมดแรงก่อนถึงเส้นชัย”

6 ยิมนาสติก

“ที่คณะพลศึกษา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ (ประสานมิตร) จะต้องเรียนวิชายิมนาสติกเป็นวิชาบังคับ เราก็จะได้เรียนท่ายิมนาสติกพื้นฐานอย่างม้วนหน้า ม้วนหลังและอื่นๆ แต่ไม่มีท่า ตีลังกากลับหน้ากลับหลัง ในขณะที่ผมอยากจะเรียนรู้วิธีตีลังกาให้ได้จึงไปฝึกเพิ่มเติมเพื่อให้ ตีลังกาให้ได้ การเรียนยิมนาสติกทำให้เราเรียนรู้เรื่องการยืดหยุ่นตัว และท่าตีลังกาต่างก็สามารถเอาไปประยุกต์ใช้กับการแสดงได้อีกด้วย”

7 แบดมินตัน

“ผมเล่นแบดมินตันตั้งแต่อายุประมาณ 12 ปี เล่นจนได้เป็นนักกีฬาตัวแทนจังหวัดไปแข่งในกีฬาเยาวชนแห่งชาติ เรียกได้ว่าเป็นกีฬาแรกๆ ที่ผมเล่นได้ดีจนสามารถขึ้นไปเป็นคนฝึกสอนได้เลย ก่อนที่ผมจะเบนเข็มมาเล่นมวยไทยอย่างจริงจังในเวลาต่อมา จุดเด่นในการเล่นแบดมินตันของผมก็คือบ้าพลัง สามารถขึ้นไปตบได้แรงหนักหน่วง วิ่งได้ตลอดเกม ได้โดยที่แรงไม่ตกเลย”

 

กว่าจะเป็นมิสเตอร์พันล้าน จักรพันธ์ ประจวบเหมาะ

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

30 มีนาคม 2559 เวลา 11:00 น….. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/men/424184

กว่าจะเป็นมิสเตอร์พันล้าน จักรพันธ์ ประจวบเหมาะ

โดย…ศศิธร จำปาเทศ/ภาดนุ ภาพ เสกสรร โรจนเมธากุล

หนุ่มโสดสายเลือดนักการเมือง จักรพันธ์ ประจวบเหมาะ เป็นลูกไม้หล่นไกลต้น เพราะเลือกเดินสายธุรกิจตั้งแต่อายุเพียง 20 ต้นๆ ด้วยความชอบส่วนตัวที่มีมาตั้งแต่เด็ก จนประสบความสำเร็จในตำแหน่งซีอีโอ บริษัท เจพี เวิลด์ บริษัทมหาชนที่เขาทุ่มเทสร้างอย่างมุ่งมั่น และสามารถแตกไลน์ออกไปกว่า 10 ธุรกิจ ซึ่งมีมูลค่ากว่าพันล้านในเวลาเพียงไม่กี่ปี แต่กว่าจะได้ฉายามิสเตอร์พันล้านมาก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ

นักธุรกิจหนุ่มวัย 32 จบปริญญาตรีจากคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต ที่ตอนนี้พ่วงดีกรีปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาเศรษฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ในฐานะผู้ทำประโยชน์ให้กับสังคมด้วย เล่าว่า เขาเริ่มมีหัวการค้ามาตั้งแต่เรียนอยู่ชั้นประถม โดยการนำของเล่นในบ้านที่ตัวเองเลิกเล่นแล้วมาใส่ถุงใหม่ให้สวยงาม แล้วจึงนำไปวางขายริมถนนหน้าบ้าน รวมทั้งขายให้กับเพื่อนๆ ที่โรงเรียนด้วย

ช่วงที่กำลังเรียนมหาวิทยาลัย จักรพันธ์มีจุดมุ่งหมายในใจว่า ถ้าเรียนจบแล้วเขาจะทำธุรกิจ ในระหว่างเรียนเขาจึงเปิดแผงขายเสื้อผ้าตามตลาดนัดและขายนาฬิกาไปด้วย ทำให้เมื่อเรียนจบจึงมีเงินทุนหลักแสนในการเริ่มต้นสานฝันทำธุรกิจ

 

 

“ตอนที่เรียนจบใหม่ๆ เหมือนเป็นช่วงที่ผมกำลังค้นหาตัวเอง รู้แล้วว่าตัวเองชอบทำธุรกิจ ไม่อยากเป็นลูกจ้างใคร ช่วงแรกผมจึงตัดสินใจกลับบ้านที่ อ.กุยบุรี จ.ประจวบคีรีขันธ์ และใช้ที่ดินของครอบครัวเริ่มทำธุรกิจเพื่อเป็นการประหยัดต้นทุน ตอนแรกที่ไปอยู่ยังไม่รู้จะทำอะไร เห็นคนอื่นเขาเป็นเกษตรกรกันก็ทำบ้าง ทั้งเลี้ยงหมูและเลี้ยงวัว แต่พอถึงเวลาขายจริงแล้วผลตอบแทนมันน้อยมาก ทำแล้วไม่คุ้มเหนื่อย ก็เลยเลิก”

หลังจากชิมลางด้วยการเป็นเกษตรกรแล้ว จักรพันธ์ก็ครุ่นคิดถึงธุรกิจที่จะทำต่อไป ด้วยอากาศที่ร้อนจัดของ อ.กุยบุรี ในช่วงนั้นคนจึงสั่งน้ำดื่มเป็นจำนวนมากจนทำให้น้ำดื่มขาดตลาด ชายหนุ่มจึงปิ๊งไอเดียในการทำธุรกิจเปิดโรงงานผลิตน้ำดื่มเล็กๆ โดยใช้ทุนตั้งต้น 2 แสนบาท ซื้อเครื่องกรองน้ำมา แล้วแปลงโรงจอดรถในบ้านให้เป็นโรงงานผลิตน้ำบรรจุเอง ซึ่งถือเป็นธุรกิจที่ไปได้ดีและเป็นจุดเริ่มต้นของธุรกิจอื่นๆ ในเวลาต่อมา

“ตอนนั้นผมอายุแค่ 20 ต้นๆ เอง ไม่มีสเตทเมนต์เลยกู้เงินจากธนาคารไม่ได้ ผมจึงต้องใช้เงินทุนที่มีต่อยอดจากธุรกิจเดิมไปเรื่อยๆ พอทำโรงงานผลิตน้ำดื่มแล้ว ต่อมาก็ทำโรงงานผลิตขวดพลาสติกบรรจุน้ำดื่มขายให้กับผู้ผลิตรายอื่นๆ จากนั้นก็ต่อยอดด้วยการเปิดปั๊มน้ำมัน ซึ่งผมต้องตื่นมาเปิดปั๊มเองตั้งแต่ตี 5 และปิดปั๊มตอน 5 ทุ่ม ทุกวัน ทำอยู่คนเดียวแบบนี้ 2 เดือน กว่าจะมีเงินหมุนพอจะจ้างเด็กปั๊มได้

 

ต่อมาผมจึงนำรายได้จากการทำโรงงานผลิตน้ำและปั๊มน้ำมันมาขยับขยายเปิดเป็นร้านขายมอเตอร์ไซค์ ซึ่งตอนแรกตั้งใจว่าจะขอดีลเลอร์ตั้งเป็นศูนย์รถมอเตอร์ไซค์ แต่เขาไม่อนุญาต ผมเลยเปิดร้านขายมอเตอร์ไซค์ขึ้นมาเอง แล้วตกแต่งให้ดูดี ติดแอร์ด้วย ปรากฏว่ามีลูกค้าแวะเวียนเข้ามาตลอด”

ไม่หยุดต่อยอด จนกลายเป็นธุรกิจพันล้าน

หลังจากเริ่มต้นธุรกิจเล็กๆ มาหลายอย่าง จักรพันธ์ก็มานั่งคิดว่าทำแค่นี้ก็ตันหมดแล้ว เขามีศักยภาพทำได้แค่นี้เองหรือ ถ้าเป็นอย่างนี้เขาคงจะไม่รวยได้เหมือนไอดอลมหาเศรษฐีที่เขาชื่นชอบ และเคยอ่านพ็อกเกตบุ๊กประวัติของคนเหล่านั้นมา ไม่ว่าจะเป็น เจ้าสัวเจริญ สิริวัฒนภักดี เจ้าสัวธนินท์ เจียรวนนท์ โดนัลด์ ทรัมป์ หรือ ริชาร์ด แบรนสัน เป็นแน่

“คืนหนึ่งผมก็นอนคิดได้ว่า งั้นเรามาเป็นเจ้าของแบรนด์ตัวเองดีกว่า นี่จึงเป็นที่มาของร้านมอเตอร์ไซค์มือสองคุณภาพดีแบรนด์คนไทยใน จ.ประจวบคีรีขันธ์ ที่มีชื่อแบรนด์ว่า ‘เจพี’ ซึ่งมาจากชื่อและนามสกุลของผมเอง ปรากฏว่าพอทำแล้วผลตอบรับธุรกิจนี้ดีมาก คนติดต่อมาเยอะ แถมเรายังได้ค่าลิขสิทธิ์แฟรนไชส์แบบกินเปล่าด้วย หลังเปิดได้แค่ 3 เดือน ลูกค้าเยอะมากจนต้องย้ายไปเปิดสาขาในกรุงเทพฯ ผมจึงมาเช่าตึกแถวเล็กๆ และทำธุรกิจมาเรื่อยๆ จนค่อยๆ แตกไลน์เป็นธุรกิจอื่นๆ

 

ด้วยคาแรกเตอร์และนิสัยของผมที่ชอบทำธุรกิจและการลงทุนมากๆ ผมจึงสร้างบริษัทในเครือเจพี กรุ๊ป ขึ้น โดยเปิดบริษัทในเครืออย่าง บริษัท เวิลด์ เทรดดิ้งฯ เพื่อจำหน่ายผลิตภัณฑ์มากมาย อาทิ รถมอเตอร์ไซค์มือสอง รถจักรยานนำเข้ามือสอง รถจักรยานใหม่ รถของเด็กเล่น และน้ำมันเครื่องแบรนด์ทอร์ก (Torque) เปิดบริษัท เจพี คอร์ปอเรชั่น ทำธุรกิจด้านการสื่อสาร โดยจำหน่ายโทรศัพท์มือถือและอุปกรณ์สื่อสารทั่วไปให้กับองค์กรชั้นนำระดับประเทศ เปิดบริษัท พรีมาเดิร์มเฮ้าส์ จำหน่ายเครื่องสำอางบำรุงผิว รวมทั้งเปิดบริษัท สวีท ลิสซิ่ง ทำธุรกิจให้บริการสินเชื่อ เช่าซื้อรถ บ้าน และที่ดิน รวมทั้งทำธุรกิจสื่อบิลบอร์ดข้างสนามฟุตบอลเกือบทั่วประเทศ ที่กำลังไปได้สวยภายใต้ชื่อบริษัท เจพี เวิลด์ เทรดดิ้ง ด้วย

นอกจากนี้ ผมยังร่วมลงทุนในบริษัท วิชวัน อินโฟ ซึ่งให้บริการอุปกรณ์ไอที หลอดไฟแอลอีดี และบริการบุคลากรไอทีส่งไปยังองค์กรใหญ่ๆ มากว่า 10 ปี แล้วผมยังชอบลงทุนด้วยการเล่นหุ้นด้วย ซึ่งผมจะใช้สัญชาตญาณความเป็นนักธุรกิจ โดยวิเคราะห์จากการเติบโตของธุรกิจนั้นๆ ว่ามีพื้นฐานที่มั่นคงมั้ย ถ้ามีแนวโน้มที่ดี ส่วนใหญ่ก็จะซื้อหุ้นทิ้งไว้โดยดูที่การเติบโตเป็นหลัก”

แน่นอนว่า ธุรกิจโดยรวมของจักรพันธ์ตอนนี้มีมูลค่าหลักพันล้านบาทภายในเวลาเพียงไม่กี่ปี ทำให้เขาได้รับฉายาจากสื่อมวลชนว่า “มิสเตอร์พันล้าน” และออกพ็อกเกตบุ๊กของตัวเองถึง 3 เล่ม นั่นคือ พ่อมดน้อยการเงิน พันล้านสร้างได้, สร้าง 500 ล้าน เพียง 2 ปี และหนังสือการ์ตูนชีวิต เรียกผมว่า Mr.พันล้าน

ล่าสุด บริษัท เจพี เวิลด์ เทรดดิ้ง ซึ่งเป็นบริษัทในเครือของเขา ยังเป็นบริษัทสัญชาติไทยเพียงบริษัทเดียวที่ได้รับสัมปทาน “แอลอีดี ทาวเวอร์” สื่อโฆษณารูปแบบใหม่ ซึ่งเป็นหอคอยที่ติดจอแอลอีดีล้อมรอบ เพื่อใช้ในการฉายโฆษณาสินค้าต่างๆ ที่สนามบินสุวรรณภูมิและที่สนามบินภูเก็ต ซึ่งนอกจากจะฉายโฆษณาสินค้าต่างๆ แล้ว แอลอีดี ทาวเวอร์ ยังสอดแทรกเรื่องราวการนำเสนอวัฒนธรรมไทยในมิติใหม่ๆ ให้เป็นที่รู้จักของชาวต่างชาติด้วย

 

หลักในการทำงาน

“ความสุขของผมคือ การค้าขาย การลงทุน การหาธุรกิจทำ เพราะเรารักเราชอบมาตั้งแต่เด็ก ผมมองว่าตัวเองไม่ใช่นักบริหาร แต่เป็นนักลงทุนมากกว่า ช่วงแรกผมอาจจะเป็นนักธุรกิจ แต่วันนี้ผมเป็นนักลงทุนแล้ว คิดว่าอาจเป็นคล้ายๆ ประธานก็ได้ ทุกวันนี้ผมรับตำแหน่งซีอีโออยู่ที่เดียวคือ บริษัท เจพี เวิลด์ เท่านี้ก็ยุ่งมากแล้ว ฉะนั้นบริษัทอื่นๆ ของผมจะมีคนเก่งๆ คอยดูแลแทน ผมจะใช้คนที่เก่งและมีความสามารถจริงๆ โดยดึงเขามาร่วมงาน แบ่งผลประโยชน์กันให้ลงตัว เราไม่ต้องลงไปยุ่งอะไรเยอะ เราก็จะเหนื่อยน้อย

แต่ถึงยังไงการทำงานก็ต้องพบปัญหาทุกวัน ทั้งปัจจัยที่ควบคุมได้และควบคุมไม่ได้ ทั้งเรื่องของธุรกิจ คน คู่แข่ง หรือสภาวะเศรษฐกิจโลก เยอะแยะไปหมด ก็ต้องแก้ไขไปทีละเรื่อง แก้ได้ก็แก้ไป ถ้าแก้ไม่ได้จริงๆ ผมก็จะพิจารณาว่าจะเปลี่ยนหรือจะหยุด แต่การเลิกทำจะเป็นทางเลือกสุดท้าย ส่วนใหญ่ผมจะปรับเปลี่ยนโดยนำธุรกิจอื่นเข้ามาเสริมแทนให้มันอยู่ได้ จะไม่ค่อยปิดบริษัทเพื่อแก้ปัญหาสักเท่าไหร่ ซึ่งกว่าจะมาถึงวันนี้ได้ผมล้มลุกคลุกคลานมาเยอะ แต่ประสบการณ์ที่ได้จะช่วยสอนให้เราแข็งแกร่งขึ้นเอง”

จักรพันธ์ ทิ้งท้ายถึงเด็กรุ่นใหม่ๆ ที่เริ่มหันมาทำธุรกิจกันมากขึ้นว่า ให้ทำในสิ่งที่ตัวเองรักและชอบให้ดีที่สุด ลุยไปพร้อมกับความมั่นใจ อย่ากลัว แล้วจะสามารถต่อยอดจากความชอบไปได้เรื่อยๆ หากธุรกิจมีปัญหาให้พยายามปรับก่อน อย่าเพิ่งยอมแพ้ สิ่งสำคัญคือ ทำในสิ่งที่รักที่ชอบ เพราะหากลงมือทำในสิ่งที่รักอย่างมุ่งมั่น เหมือนกับเขาที่รักในการลงทุนทำธุรกิจแล้ว ถึงแม้จะอายุยังน้อยก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อความสำเร็จที่จะได้มา

 

เกษตรกรรุ่นใหม่ใจอินดี้ ความหวังของเกษตรอินทรีย์

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

24 พฤษภาคม 2559 เวลา 11:52 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/433548

เกษตรกรรุ่นใหม่ใจอินดี้ ความหวังของเกษตรอินทรีย์

โดย…สมแขก ภาพ กลุ่ม Thailand Young Farmers

การเดินทางไปที่ จ.บุรีรัมย์ จังหวัดที่ไม่เพียงขึ้นชื่อเรื่องทีมฟุตบอล แต่ยังมีชื่อเรื่องเกษตรอินทรีย์และเป็นแหล่งผลิตข้าวที่ดีที่สุดอีกแห่งหนึ่งของไทย การร่วมทริปกับกรมการค้าต่างประเทศ กระทรวงพาณิชย์ เพื่อศึกษาองค์ความรู้ของชุมชนเกษตรอินทรีย์เปิดให้เห็นทั้งการรวมตัวกันที่แข็งแรงของเกษตรกรและภูมิปัญญาพื้นบ้านที่พร้อมถ่ายทอดให้กับคนรุ่นใหม่ตลอดจนผู้คนที่แวะเวียนมาเยี่ยมชม

ดวงพร รอดพยาธิ์ อธิบดีกรมการค้าต่างประเทศ กล่าวว่า “สิ่งสำคัญที่ควรส่งเสริมขณะนี้คือการสร้างความเข้มแข็งให้กับเกษตรกร เดี๋ยวนี้เราปลูกพืชเชิงเดี่ยวไม่ได้ จะปลูกข้าวอย่างเดียวก็ไม่ได้ ต้องทำแบบผสมผสาน และข้าวที่ได้ก็ต้องมีความหลากหลายทางสายพันธุ์ ทั้งนี้การที่จะทำให้ชุมชนเล็งเห็นความสำคัญของการพัฒนาชุมชนให้เข้มแข็งและสามารถยืนอยู่ได้ด้วยตัวเอง ก็ต้องอาศัยกำลังใจจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ซึ่งการลงพื้นที่ของเราก็เชื่อว่าทำให้เกษตรกรมั่นใจในช่องทางการตลาดด้วย” อธิบดีกรมการค้าต่างประเทศ กล่าวว่า

อย่างไรก็ตาม ความหวังของประเทศชาติตอนนี้ คือ เรื่องเกษตรอินทรีย์ ที่นอกจากจะสามารถเพิ่มมูลค่าสินค้าเกษตรในตลาดได้แล้ว ยังสร้างความยั่งยืนให้กับผู้ผลิตด้วย ปัจจุบันฟาร์มเกษตรอินทรีย์ในไทยได้รับการรับรองมาตรฐานมีอยู่เกือบ 1 หมื่นแห่ง รวมพื้นที่กว่า 2 แสนไร่ นี่คือข้อพิสูจน์ว่านอกจากการนำวิถีอินทรีย์ดั้งเดิมกลับมาในรุ่นพ่อแม่ให้ได้แล้ว การสานต่อหรือการพลิกฟื้นของคนรุ่นใหม่คือแนวทางสร้างความมั่งคั่งอย่างแท้จริง

 

เกษตรคือแก่นสารชีวิต

และจากการติดตามกรมการค้าต่างประเทศเพื่อดูความสำเร็จของหนึ่งพื้นที่เกษตรอินทรีย์ ทำให้ได้เจอกับ อุ้ม-คนึงนิตย์ ชะนะโม เกษตรกรรุ่นใหม่ ขณะที่เธอกำลังอธิบายเรื่องข้าวสายพันธุ์ต่างๆ ในคูหากลุ่มเครือข่ายเกษตรกรภาคอีสาน อุ้มเป็นหนึ่งในสมาชิกกลุ่มทายาทเกษตร เธอเรียนจบจากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ พื้นฐานครอบครัวอุ้มเป็นเกษตรกร ในวัย 29 ปี เธอเป็นผู้ก่อตั้งศูนย์เรียนรู้เศรษฐกิจพอเพียง ๙ ดี (09D Sufficient Center) บ้านลุงม่วง อ.ลำปลายมาศ จ.บุรีรัมย์ อุ้ม บอกว่า เคยระเริงกับความสะดวกสบายในเมืองกรุงมาก่อน เพราะเธอเรียนปริญญาตรี 4 ปีในกรุงเทพฯ และทำงานเงินเดือนสูงเป็นเวลาปีกว่า ก่อนจะพบว่าไม่มีความสุขและอิสระที่แท้จริงจากกรงอันใหญ่นี้

อุ้ม เล่าว่า สาเหตุที่ทำให้เธอตัดสินใจกลับบ้านได้ง่ายขึ้น ในตอนนั้นยังไม่ใช่อาชีพเกษตรกร แต่คือแม่ “เราตัดสินใจกลับมาอยู่ที่บ้านดูแลแม่ ตอนที่อยู่กรุงเทพฯ เราได้เงินเดือนค่อนข้างเยอะเราก็ใช้จ่ายไปเรื่อย รู้สึกว่าชีวิตไม่มีแก่นสาร เรารู้สึกว่าเรามาสู้อะไรกับเมืองหลวง และช่วงนั้นเป็นเวลาที่แม่ป่วยสิ่งที่คิดก็คือเราเป็นลูกแม่ไม่ใช่ลูกของบริษัทก็เลยกลับมาที่บ้าน พอกลับมาก็ยังไม่ได้คิดว่าจะทำงานเกษตรโดยตรงคิดว่าอาจจะมาสอบเพื่อเข้าทำงานเป็นข้าราชการในละแวกบ้าน แต่ท้ายที่สุดก็ไม่ใช่ ก็เลยทำงานเกษตรเริ่มจากการทำข้าวก่อน ปีแรกทำงานหลากสายพันธุ์ เพราะไปเรียนรู้กับพี่ตุ๊หล่างที่เขาเก่งเรื่องข้าวที่ จ.ยโสธร หลังจากนั้นเราก็ทำศูนย์เรียนรู้ที่หมู่บ้านของตัวเอง

 

“ที่ฉลาดเพราะได้เจอปราชญ์ในช่วงเวลาเดี๋ยวกันถึง  4 ท่าน คือ อาจารย์เดชา  ศิริภัทร อาจารย์ยักษ์-วิวัฒน์ ศัลยกำธร ผู้สืบสานศาสตร์แห่งพระราชา อ.โจน จันได อ.แก่นคำกล้า พิลาน้อย (ตุ๊หล่าง) เรียกได้ว่าเป็นครูบาอาจารย์ผู้เบิกทางให้พบความสุข ความสุขที่แท้จริงมันอยู่ที่ใจ ทำให้หวนกลับมาถามหาแก่นสารในชีวิตตัวเองว่าเกิดมาทำไหม เพื่ออะไร พรุ่งนี้จะเอายังไง เราละทิ้งอาชีพเกษตรกรรมของบรรพบุรุษมาทำอะไรในกรุงเทพฯ รากเหง้าเราเป็นชาวนาที่มันเป็นวิถี ควรกลับมาสืบทอด สร้างอาชีพบนวิถีให้ผู้คนได้รับรู้ ว่าจบธรรมศาสตร์มาทำนาทำสวนไม่ได้บ้านะคะ แต่เรามีความสุขดีด้วย มีความมั่นคงและสร้างความมั่งคั่งได้ มีเกียรติมากพอที่จะยืนหยัดในสังคมไม่ด้อยกว่าอาชีพอื่น แต่ปัญหาของเราตอนแรกคือไม่มีเงินทุน การมาทำเกษตรมันไม่ได้ง่ายดายสวยหรู เราไม่มีเงินเราต้องอยู่แบบไม่มีเงิน เรื่องต้นทุนสำคัญเหมือนกันสำหรับคนที่จะกลับมาอยู่บ้านและทำการเกษตร มาทำใหม่ๆ เครือข่ายก็สำคัญ ซึ่งตอนนี้อุ้มมีเครือข่ายทั้งกลุ่มทายาทเกษตรกร และอยู่ในกลุ่ม Thailand Young Farmers ซึ่งเป็นแหล่งรวมเกษตรกรสุดชิกไว้ (หัวเราะ) ตรงนี้ก็สร้างการรับรู้เรื่องเกษตรอินทรีย์ให้คนรุ่นใหม่ได้เยอะเหมือนกันค่ะ”

 

“ชีวิตที่บ้านมันมีความสุข ได้อยู่กับพ่อกับแม่ ได้อยู่กับคนที่เรารัก ได้ทำในสิ่งที่เราชอบ ตอนแรกอาจจะไม่ชอบหรอก แต่พอมาอยู่กับผืนดินจริงๆ เราพบว่าเขาให้เราอะไรเยอะมาก แต่ว่าต้องทนกับแรงกดดันรอบข้าง ชาวบ้านเขาจะพูดกระแทกกระทุ้งเรา ก็ต้องผ่านช่วงนี้ไปให้ได้แล้วเราจะไปรอด ไม่ใช่แค่อุ้มแต่สำหรับลูกหลานเกษตรกรที่เรียนจบปริญญาแล้วอยากทำเกษตรกรรม เชื่อว่าจะโดนเหมือนกัน หลายคนมองว่านี่คือกระแสของคนที่อยากกลับบ้านเป็นเกษตรกร แต่หนูมองว่าถ้าเขากลับมาที่บ้านและทำจริงๆ นี่ความยั่งยืน การกลับมาทำเพื่อผืนแผ่นดินและกลับมาพัฒนาบ้านที่บ้านเกิดของเรานี่คือวงจรการพึ่งพาตัวเอง มีอาหารปลอดภัย ร่างกายแข็งแรง แต่ทั้งนี้มันก็ต้องผ่านช่วงเวลาของความยากลำบากทั้งด้านจิตใจและทรัพย์สิน เพราะมันจะมีช่วงที่เราไม่มีเงิน มีแรงกดดันที่ต้องผ่านไปให้ได้ ต้อง
เตรียมสภาพจิตใจให้พร้อม มันไม่ได้เพอร์เฟกต์เหมือนภาพของคนที่มีเงินแล้วมาทำเกษตร” คนึงนิตย์ ให้ข้อคิด

เรื่องราวของศูนย์แห่งนี้ยังมีอีกมากมายและรอต้อนรับเพื่อนๆ ที่อยากมาสัมผัสการเป็นเกษตรกรว่าความอยากเป็นเกษตรกรของเขาจะทำได้ไหมในตอนเริ่มต้น เธอก็เปิดสอนในพึ่งพาตัวเองผ่านสิ่งที่เธอได้ทดลองทำมาแล้ว

 

ขับเคลื่อนชีวิตด้วยความอยาก

จากการพบกับอุ้มในวันนั้น ทำให้เราเสาะหาเกษตรกรรุ่นใหม่ซึ่งเป็นทายาทและมีแนวคิดที่จะพลิกฟื้นผืนนาจากเคมีสู่วิถีอินทรีย์ที่ยั่งยืนอีกหนึ่งคน เธอเรียกตัวเองว่า คุณบลู (ชาวนาผู้เลอโฉม) ผู้ดูแลบ้านสวนชวนกิน จ.ชัยนาท เจ้าของสินค้าการเกษตรกิจของชาวนา (KIJ KHONG CHAOW NA) บลูบอกเล่าเรื่องราวของตัวเองผ่านกลุ่ม Thailand Young Farmers ว่า เธอก็เป็นเช่นเดียวกับอุ้มคือเป็นลูกชาวนา อยู่ในสังคมเล็กๆ ของ จ.ชัยนาท เป็นเด็กที่มีโอกาสดี พ่อแม่ส่งเสียให้เรียนมหาวิทยาลัยแม่โจ้ ซึ่งดังในเรื่องของการเกษตร แต่ขณะนั้นกลับไม่คิดเรียนคณะเกี่ยวกับการเกษตรเลย

“ความตั้งใจของพ่อแม่คือส่งลูกเรียนให้จบปริญญาตรี เพื่ออยากให้ได้งานดีๆ แต่งตัวดีๆ อยู่เมืองกรุงสบายๆ หลังจากเรียนจบก็ได้เริ่มทำงานมา 1 ปี ใช้ชีวิตในเมือง ลำบากแท้วุ่นวายทีเดียว ไม่มีเงินเดือนส่งกลับมาให้พ่อกับแม่เลย แต่พอกลับบ้านนอกทีไรสวยทุกที จนเริ่มเปลี่ยนงาน แห่งที่สองเงินดี งานมั่นคง ทำได้วันเดียวก็หนีกลับบ้านนอกยาวเลยทีนี้” บลู เป็นคนที่มีความอยาก 3 อยาก คือ อยากกิน อยากมี และอยากอยู่ เป็นแรงผลักดันให้กลับบ้าน เริ่มจากความอยากที่จะมีของกิน โดยที่ไปจ่ายตลาดน้อยที่สุดมีเห็ด มีผัก มีปลา และมีข้าวสารโดยมีแนวคิดที่ว่า ฉันจะสร้างอาหารที่ฉันกิน ด้วยมือของฉันเอง

บลู บอกต่อว่า เธออยากปลดหนี้ให้ครอบครัว “เคยตั้งคำถามกับตัวเองและถามพ่อกับแม่ว่า ทำไมพ่อกับแม่ทำนาตั้ง 70 ไร่ ชีวิตไม่เห็นดีขึ้นเลย ทำเกือบ 30 ปีก็มีหนี้เหมือนเดิม แล้วในเมื่อเรามีที่ดินตั้งเยอะขนาดนี้ชีวิตการเป็นเกษตรกร จะต้องเหนื่อย เปื้อนโคลน โดนคนอื่นมองแบบไร้เกียรติเหรอ แล้วอีกอย่างคือ เราทำนาแต่เราไม่เคยได้กินข้าวที่เราปลูกเองเลย เพราะอะไร เพราะเคมี!!!”

เพราะใช้สารเคมีในนาข้าว ตั้งแต่เมล็ดพันธุ์จนถึงกระบวนการก่อนเก็บเกี่ยว ระบบนิเวศ หอย ปู ปลา หายไปหมด ผักข้างคันนายังไม่กล้ามาเก็บกิน ทำอย่างไรให้หนี้หมดก็ต้องลดต้นทุน เปลี่ยนวิถีการทำนาให้ไร้เคมีปลูกข้าวเพื่อสุขภาพ ภายใต้ ชื่อสินค้า “กิจของชาวนา” โดยมีแหล่งผลิตจากบ้านสวนชวนกิน สร้างรายได้ให้กับครอบครัว ดำเนินชีวิตในแบบที่เราต้องการ ลงมือสร้าง ของกินในบ้าน ผักสวนครัว เพาะเห็ด เลี้ยงปลา ปลูกข้าวโพด

“ความอยากสุดท้าย คือ อยากอยู่ดูแลพ่อแม่ในช่วงเวลาที่ท่านหัวเราะ ยิ้ม และดุว่าเราได้ มันมีความสุขมากๆ ดีกว่าที่กลับมาในช่วงที่ท่านไม่แข็งแรง แล้วได้ดูแลกัน บนเตียง โรงพยาบาล อยากอยู่กับธรรมชาติ สายลม แสงแดด ได้อยู่ในสถานที่สงบ ไม่ต้องวุ่นวายในเรื่องความเป็นอยู่ ไม่ต้องต่อแถวซื้อของ ใช้ชีวิตที่เรียบง่าย สบายๆ และในอนาคต อยากจะเปลี่ยนภาพลักษณ์ของอาชีพเกษตรกร ที่มอซอ จน เปื้อน แต่เป็นอาชีพที่หลายๆ คนอิจฉา และพูดกันว่า ฉันอยากเป็นเกษตรกร ฉันอยากเป็นชาวนา” บลู ทิ้งท้ายได้อย่างเลอโฉมสมฉายาของเธอ

 

เรียนรู้จากปฏิวัติวัฒนธรรม

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

22 พฤษภาคม 2559 เวลา 17:20 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/433258

เรียนรู้จากปฏิวัติวัฒนธรรม

โดย…นิธิพันธ์ วิประวิทย์

50 ปีที่แล้ว จุดเริ่มต้นของหายนะทางการเมืองในประเทศจีนเริ่มต้นขึ้น-ปฏิวัติวัฒนธรรม

ย้อนไปอีกเกือบ 40 ปีก่อนหน้านั้น เหมาเจ๋อตงในวัยหนุ่มสมัยเปิดศึกยึดประเทศจีนกล่าวไว้ว่า “การปฏิวัติไม่ใช่การเลี้ยงดูปูเสื่อ ไม่ใช่การนั่งเขียนบทความ ไม่ใช่การวาดภาพจัดดอกไม้ จะให้สดสวยงาม จะให้สะดวกสบาย จะให้อ่อนโยน จะให้โอนอ่อนผ่อนตามด้วยความแสนดีอบอุ่น เป็นไปไม่ได้ การปฏิวัติคือจลาจล คือการเคลื่อนไหวด้วยความรุนแรงที่ชนชั้นหนึ่งกระทำเพื่อคว่ำอีกชนชั้นหนึ่ง!”

เด็ดขาดและชัดเจน

การปฏิวัติของเหมาเจ๋อตงสำเร็จลุล่วงจน พรรคคอมมิวนิสต์ได้รับชัยชนะ แผ่นดินจีนเป็นของพรรคคอมมิวนิสต์ในที่สุด เหมาเจ๋อตงคือผู้ที่มีแนวคิดถูกต้อง แต่ยุทธวิธีชักธงรบออกศึกอันยอดเยี่ยม ยากจะใช้ในการปกครองบริหารประเทศ

การบริหารประเทศของเหมาเจ๋อตงล้มเหลว ภัยธรรมชาติซ้ำเติม ผู้คนอดตายนับล้านจากนโยบายการจัดการปลุกระดมสร้างเศรษฐกิจกลวงๆ นำพาเศรษฐกิจและสภาพความเป็นอยู่ของชาวจีนย่อยยับ จนบรรดาสหายใต้บังคับบัญชาเหมาเจ๋อตงจำต้องแยกเขาออกจากอำนาจการบริหาร ทำได้แค่ให้เกียรติวางเขาไว้บนหิ้งให้เป็นไอดอลแห่งพรรคและประเทศ โดยปราศจากอำนาจการบริหารที่แท้จริง

แต่การประเมินความล้มเหลวจากสหายใต้บังคับบัญชานับวันก็มีแต่ชี้มาที่ไอดอลคนนี้ พร้อมทั้งแนวทางแก้ปัญหาปากท้องที่เห็นควรต้องผ่อนคลายอุดมการณ์สุดโต่ง กลายเป็นปมขัดแย้งภายในพรรคที่รอวันแตกหัก

เหมาเจ๋อตง คือ วีรบุรุษแห่งการปฏิวัติ และนี่คือโอกาสแห่งการปฏิวัติครั้งใหญ่อีกครั้ง ปฏิวัติล้มล้างพวกฉวยโอกาสเบี่ยงเบนอุดมการณ์สังคมนิยม ปฏิวัติล้มล้างวัฒนธรรมคร่ำครึที่ถ่วงความเจริญ-ปฏิวัติวัฒนธรรม

ด้วยการปลุกปั่นยุยงส่งเสริมของสหายกระหายอำนาจข้างกายเหมาเจ๋อตง การปฏิวัติวัฒนธรรม กลายเป็นหน้าที่ของคนทุกคนในชาติ โดยเฉพาะวัยรุ่นหนุ่มสาวผู้เป็นพลังใหม่ของสังคม-ยุวชนเรดการ์ด (Red Guard)

อำนาจการตัดสินถูกผิดและการลงทัณฑ์ของผู้เห็นต่างทางการเมืองถูกโยนแจกจ่ายให้กับ “ทุกคน” “ทุกคน” ซึ่งมีอุดมการณ์เดียวกับเหมาเจ๋อตง “ทุกคน” ที่ยึดถืออุดมการณ์หนึ่งเดียวของชาติ “ทุกคน” ที่บูชาเหมาเจ๋อตง “ทุกคน” ที่ไม่ใช่ทุกคน

เบื้องหน้าเวทีเต็มไปด้วยคำอ้างอุดมการณ์ แต่เบื้องหลังแท่นปราศรัยปลุกระดมคือการแย่งชิงอำนาจ และการขจัดเสี้ยนหนามที่หักหลังเหมาเจ๋อตง

เล่นให้หนักเล่นให้แรง เพราะการปฏิวัติไม่ใช่การเลี้ยงดูปูเสื่อ!

โบราณสถานและทุกสิ่งทุกอย่างที่เชื่อมโยงกับสังคมเก่าถูกรื้อทุบทำลาย พระพุทธรูปถูกเผา เด็กและเยาวชนไม่ต้องร่ำเรียนหนังสือ เยาวชนออกไปทำการรณรงค์เพื่อโลกใหม่ก็เพียงพอ

ยุวชนเรดการ์ดสามารถบุกเข้าบ้านเรือนใครก็ได้ เพื่อกระชากตัวผู้ต้องสงสัยมาประณาม ลงโทษ ซ้อม และทรมานจนถึงขั้นเสียชีวิตโดยไม่มีความผิด

ไม่เว้นแม้แต่นักวิชาการผู้เคยสร้างคุณประโยชน์ให้แก่ประเทศชาติ นายพลซึ่งเป็นสหายร่วมรบในสงครามสร้างชาติกับเหมาเจ๋อตง หรือแม้แต่ประธานาธิบดีของชาติ-หลิวซ่าวฉี ก็ถูกยุวชนเรดการ์ดจับออกมาแขวนป้ายประจาน ประณาม กักขัง ซ้อม และทรมานจนเสียชีวิตลงในห้องมืดโดยลำพัง ที่ว่ามาข้างต้นคือเป้าหมายที่แท้จริงของการปฏิวัติครั้งนี้

แต่ผลข้างเคียงมีมากกว่านั้นมหาศาล ในวิถีชีวิตของผู้คนซึ่งไม่เคยเกี่ยวข้องกับเวทีการเมือง เพื่อนที่เห็นหน้ากันทุกวี่วัน อาจคอยแอบเก็บหลักฐานและหันกลับมาชี้ความผิดของเราเมื่อไหร่ก็ได้ เหมาเจ๋อตงและยุวชนเรดการ์ดจะให้ค่า ความชื่นชมอย่างสูงส่งกับผู้ซื่อสัตย์ต่ออุดมการณ์ที่ชี้ได้ว่าใครคือศัตรูของสังคมใหม่

การปฏิวัติวัฒนธรรมของเหมาเจ๋อตงไปไกลถึงการสลายโครงสร้างทั้งหมดของสังคม พระสงฆ์ถูกจับสึกป้ายน้ำหมึกประจานสังคมเก่า ครูถูกแขวนป้ายประจาน ราดน้ำร้อน ถ่มถุยโดยหมู่นักเรียนในความผิดที่ว่าสอนเนื้อหารับใช้ชนชั้นศักดินา พี่น้องตัดขาดกัน พ่อแม่พร้อมจะไม่ใช่พ่อแม่ได้ทุกเมื่อหากมีทีท่าว่ามีวิถีชีวิตหรือวิธีคิดต่างจากอุดมการณ์ที่เหมาเจ๋อตงว่าไว้ ลูกที่อยากรักษาตัวรอดถูกบังคับให้ประณามและลงโทษพ่อแม่ของตน

ความกดดันและหวาดระแวงในสังคมโกลาหลแบบนี้ ทำให้มีคนฆ่าตัวตายเป็นจำนวนมาก นักคิดนักเขียนชื่อดังไม่น้อยจบชีวิตด้วยการฆ่าตัวตาย

มิคสัญญีเกิดขึ้นในทุกอณู กินเวลาทั้งสิ้นสิบปี (ค.ศ.1966-1976) จนชีวิตเหมาเจ๋อตงจบลง การปฏิวัติวัฒนธรรมจึงพอจะมีหนทางให้จบตามได้

ไม่ว่าใครก็บอกว่า นี่คือสิบปีที่มืดมน สิบปีที่สูญเปล่า มีแต่ความสูญเสีย สิบปีที่เป็นรอยแผลบาดลึกเข้าไปสู่ทุกคนที่มีส่วนร่วม ทั้งที่เป็นอาชญากรและเหยื่อ สิ่งดีเพียงสิ่งเดียวในการปฏิวัติวัฒนธรรม คือ ทำให้มนุษยชาติรู้ว่าอย่าผิดพลาดซ้ำรอยนี้อีกเป็นอันขาด

แม้มีปัจจัยอื่นร่วมด้วยก็ตาม แต่ความผิดอยู่ที่เหมาเจ๋อตงอย่างไม่ต้องสงสัย คนที่จะจุดไฟเริ่มต้นหรือดับความบ้าระห่ำระดับนี้ได้คือเขา

แต่อะไรเล่าคือเครื่องยนต์กลไกในการขับเคลื่อนความรุนแรงเข้าสู่ทุกภาคส่วน อะไรเล่าที่ทำให้เชื้อเพลิงมอดไหม้ตลอดสิบปี เหมาเจ๋อตงคนเดียวทำสิ่งนี้ไม่ได้

กลไกที่ว่าคือการสลายกลไกทั้งหมดของสังคม แล้วโยนอำนาจการตัดสินถูกผิดและลงทัณฑ์ให้กับฝูงชนซึ่งถูกปลุกปั่นให้บ้าคลั่งอุดมการณ์

อุดมการณ์ซึ่งความถูกต้องมีหนึ่งเดียว แต่วิธีการลงโทษผู้คิดต่างหลากหลายและรุนแรงไม่จำกัด

สังเวยความสะใจของฝูงชน จนเป็นเหตุการณ์รันทดของมนุษยชาติ และเมื่อความสะใจละลายหายไปในยุคสมัย ก็ทิ้งไว้แต่ตราบาปของอาชญากรและแผลเป็นของเหยื่อความรุนแรง

เหมาเจ๋อตงไม่อยู่แล้ว บุคคลที่มีอิทธิพลที่จะสร้างลัทธิบูชาบุคคลได้ระดับเหมาเจ๋อตงยังมองไม่เห็น แต่ฝูงชนซึ่งเรียกร้องประกาศกร้าวขออำนาจการตัดสินถูกผิด ขออำนาจลงทัณฑ์ยังมีให้เห็นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน จิตวิญญาณเหล่านั้นยังพอสัมผัสได้ทางเสียงระบายความรุนแรงในโซเชียลมีเดีย

ฝูงชนที่ไร้กลไกกำกับยังมีความไม่น่าไว้ใจแฝงอยู่ตลอดเวลา แม้ว่าฝูงชนนั้นจะเห็นสอดคล้องไปกับเรา เพราะเราและฝูงชนเหล่านี้อาจช่วยกันผลักดันให้เรากลายเป็นอาชญากรหมู่มาก

ท่ามกลางฝูงชนที่บ้าคลั่งคิดเห็นไปในทางเดียวกันทั้งหมด จำต้องมีกลไกบางอย่างที่จะตัดตอนอำนาจการลงทัณฑ์ผู้อื่นออกจากพวกเขา (และหรือพวกเรา) และในจิตวิญญาณรวมหมู่จำต้องมีกลไกที่ทำให้เสียงเห็นต่างเล็กๆ ลุกขึ้นถกเถียงชี้แจงความไม่เป็นธรรมได้โดยไม่โดนทำร้ายและทำลายทิ้ง

เมื่อใดที่กลไกทางสังคมเหล่านี้บกพร่องไป ไม่ว่าโดยจงใจหรือไม่ ทำให้ฝูงชนต่อติดกับอำนาจตัดสินและลงทัณฑ์ ก็จะเหลือแค่ใส่อุดมการณ์แห่งความรุนแรงลงไปเท่านั้น ก็สามารถปลุกเหตุการณ์คล้ายๆ ปฏิวัติวัฒนธรรมย่อมๆ ขึ้นมาได้อีกรอบ ส่วนถ้ามีบุคคลทรงอิทธิพลที่คอยประกาศกร้าวให้ความรุนแรงกลายเป็นความชอบธรรม ความรุนแรงนั้นจะส่งผลใหญ่โตขึ้นไปอีก

เราพึงเรียนรู้ประวัติศาสตร์หน้านี้ไว้ เพื่อไม่ให้ซ้ำรอยที่สังคมจีนเคยผิดพลาดอย่างหนักหน่วงมาแล้ว

 

‘พ่อหล่อสอนลูก’ อธิคม คุณาวุฒิ

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

22 พฤษภาคม 2559 เวลา 10:54 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/433288

‘พ่อหล่อสอนลูก’ อธิคม คุณาวุฒิ

โดย…เพรงเทพ ภาพ อนุชิต นิ่มตลุง

หลายขวบปีที่ อธิคม คุณาวุฒิ บรรณาธิการบริหารนิตยสาร Way ไม่ได้ออกรวมเล่มหนังสือของเขาออกมา

ในสถานการณ์ที่นิตยสารกำลังอยู่ในช่วงขาลง Way ก็ปรับสภาพเป็นนิตยสารรายหลายเดือนและเน้นหนักไปทางออนไลน์ แต่ก็ยังมีสำนักพิมพ์ WAY of BOOK ที่ออกงานรวมเล่มพ็อกเกตบุ๊กออกมาอย่างต่อเนื่อง และมีนักอ่านที่จงรักภักดีในบุคลิกของหนังสือที่นี่ติดตามอย่างเกาะติด

“พ่อหล่อสอนลูก” (Papa, you’re handsome) ของ อธิคม คุณาวุฒิ ก็เป็นหนึ่งในหนังสือที่ออกมาจากสำนักพิมพ์นี้ โดยมีคำแนะนำว่าเป็นหนังสือที่บอกเล่าเรื่องราวระหว่างเขาและลูกสาว ผ่านมุมมองน่ารักๆ ในการเล่าเรื่องแบบให้คำสอน ข้อคิดการใช้ชีวิต และสิ่งแวดล้อมรอบข้างที่พบเจอ

 

เรื่องราวในหนังสือเล่มนี้เป็นบทความที่เคยตีพิมพ์ในนิตยสาร Way รายเดือนมาก่อนอย่างต่อเนื่องเดือนต่อเดือน อธิคม บอกว่า ชื่อหนังสือไม่ได้มีความหมายอะไรซับซ้อน เป็นการเสียดสีตัวเองและมีคนอื่นช่วยเสียดสีด้วย ซึ่งไม่ได้หมายความว่าหน้าตาดี

“เป็นบทสนทนาของผู้ชายเกกมะเหรกเกเรคนหนึ่งที่ถึงเวลาต้องดูแลชีวิตเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งชีวิต ทุกอย่างผ่านการปรับตัว สูญเสียลักษณะเฉพาะบางอย่างไป ชีวิตมิสามารถเป็นตัวของตัวเองได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ เราจะหาจุดสมดุลของความทุกข์ความสุขได้อย่างไร เป็นอย่างนี้มากกว่า” อธิคม เล่า

เขายอมรับว่าเป็นกิเลสเฉพาะตัวที่อยากบันทึกบทสนทนาของตัวเองกับบุตรไว้

“โดยเฉพาะเป็นการสนทนาในช่วงที่เขายังไม่มีขีดความสามารถตอบโต้เรามาก อยู่ระหว่าง 5-10 ขวบ ยังเถียงไม่ค่อยเก่ง เราก็สอนอินพุตไป ก็เลยอยากบันทึกไว้ช่วงขวบปีก่อนที่เป็นเด็กพรีทีนหรือก่อนวัยรุ่น เราสอนลูกอะไรไปบ้าง ส่วนกิเลสของคนทำงานเขียนก็อยากเสนอเนื้อความคิดที่เข้าท่าบ้าง ไม่เข้าท่าบ้าง โยนไปให้ผู้อ่านและสังคมช่วยกันประเมินคุณค่า เห็นด้วยไม่เห็นด้วย เกิดการถกเถียงกัน ก็เป็นหน้าที่ปกติของคนทำงานเขียน

 

“คิดโครงทั้งหมดก่อนแล้ววางไว้คร่าวๆ ที่คิดไว้ในหัวก็คือ เรากำลังคุยอยู่กับเด็กที่อยู่ในช่วงอายุประมาณ 10 ขวบ เด็กที่เกิดประมาณปี 2548-2549 หรืออาจจะเป็นคนที่โตมาอยู่ในช่องอายุ 20 ปี นี่คือโครงที่คิดไว้ ที่นำมารวมเล่มแค่ 35 ชิ้น จากที่เขียนไป 50-60 ชิ้น แล้วมีการนำมาปรับปรุงขัดเกลาต้นฉบับเยอะ”

อธิคมบอกถึงเบื้องหลังการทำงานบรรณาธิการที่คนอื่นๆ มาช่วยทำหนังสือเล่มนี้ เต็มไปด้วยความเต็มใจอย่างยินดีและมีความสุขมาก

“เพราะทุกๆ คนในกองบรรณาธิการมีส่วนร่วมและมีความสุข มีน้องในกองบรรณาธิการ 3 คน มาช่วยคัดจากงานเกือบ 60 ชิ้น แล้วได้ต้นฉบับมาจำนวนหนึ่ง แล้วได้คุณวีรพงษ์ สุนทรฉัตราวัฒน์ มาช่วยจัดวางเรื่องตามแบบของเขาที่สนใจในแบบวิธีการตัดต่อหนัง จากนั้นก็ส่งต้นฉบับที่ผ่านการจัดวางเรียงเรื่องแล้วให้ ทินกร หุตางกูร บก.เล่มอีกคน ซึ่งผมจับความรู้สึกได้ว่าเขาใส่ใจทำงานในเล่มนี้มากที่สุดเท่าที่ผมเคยทำงานร่วมกันมา ซึ่งไม่เอาภาษาของเขามาเป็นเกณฑ์ เนื่องจากภาษาในหนังสือเล่มนี้เป็นภาษาพูด เขาพยายามรักษารสของภาษาพูดบางจังหวะเอาไว้ นี่คือส่วนของงานบรรณาธิการ ส่วนเรื่องของงานออกแบบรูปเล่มเป็นอาชีพอยู่แล้ว ก็เลยเอาหีบห่อแบบญี่ปุ่นมาห่อหุ้มสักหน่อย เชื่อว่าทุกคนมีความสุขในการทำงานหนังสือเล่มนี้”

 

เณ ทิฆัมพร เปลี่ยนหน้าเปลี่ยนชีวิต

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

22 พฤษภาคม 2559 เวลา 10:04 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/433275

เณ ทิฆัมพร เปลี่ยนหน้าเปลี่ยนชีวิต

โดย…กาญจนา อายุวัฒน์ธนชัย ภาพ วิศิษฐ์ แถมเงิน

เมื่อความฝันถูกสกัดด้วยความจริง ความจริงที่ติดตัวมาแต่กำเนิด จุดกำเนิดเรื่องราวหลากอารมณ์ของ เณ-ทิฆัมพร พงษ์สุวรรณ สาวเสียงสวรรค์ที่ถูก “ความสวย” ปิดกั้นจนเกือบละทิ้งความฝันไป

เณเป็นคนโคราช ตั้งแต่จำความได้เธอเป็นคนชอบแสดงออก ชอบร้องเพลง ชอบเข้าประกวดตามงานวัด เป็นนักล่ารางวัลหน้าใหม่ที่ได้รับรางวัลชนะเลิศบ้างบางเวที กระทั่งช่วงมัธยมปีที่ 5 เธอมีโอกาสเข้าประกวดบนเวทีระดับประเทศครั้งแรกในชีวิต “ดีใจมากที่ผ่านเข้ารอบ เพราะเราฝันมาตลอดว่าจะได้ประกวดใหญ่ อยากมีโอกาสเข้ากรุงเทพฯ อยากเป็นนักร้องอย่างที่ฝันไว้จริงๆ” ซึ่งสุดท้ายเธอได้รับรางวัลชนะเลิศ

 

เมื่อได้ถือถ้วยรางวัลชนะเลิศบนเวทีใหญ่ ความหวังของเธอก็สุกประกายบนเวที เพราะนอกจากจะได้เซ็นสัญญาทำเพลงครั้งแรกในชีวิต นั่นยังเป็นหนทางสู่ความฝันที่หวังมานาน “เหมือนชีวิตพลิกผัน” เธอกล่าว “จากเด็กผู้หญิงบ้านนอกคนหนึ่งที่อยากเป็นนักร้อง อยากมีเพลงของตัวเอง ซึ่งในตอนนั้นคิดอย่างเดียวว่าอีกไม่นานเราคงจะได้ร้องเพลงออกทีวี แต่สิ่งที่คิดกับสิ่งที่เป็นมันตรงข้ามกันอย่างสิ้นเชิง” ชีวิตเธอเริ่มเข้าสู่ความขัดแย้ง “เพราะหลังจากที่ทำเพลงเสร็จ อัดทำเป็นซิงเกิ้ลเรียบร้อย แต่ทางค่ายยังไม่ทำเอ็มวีให้ เราก็รอ รอ รอ รอไปจนหมดสัญญา เป็นเวลากว่าสามปี และพบกับจุดจบที่ว่าเราไม่มีโอกาสไปแข่งเวทีอื่น และเพลงที่เคยทำไว้ก็ยกเลิกไป”

ในตอนนั้นเณเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายพร้อมกับความผิดหวังครั้งใหญ่ในชีวิต เธอฝันสลายโดยที่ไม่สามารถเรียกร้องอะไรได้ และสิ่งที่ทำให้หญิงสาวบอบช้ำมากกว่าความผิดหวังคือคำตอบที่ได้รับกลับมา “เขาบอกว่าเณหน้าตาไม่มีจุดขาย ไม่รู้จะขายอะไร” น้ำเสียงเธอดูราบเรียบ “ซึ่งก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงไม่มีจุดขาย เพราะเรามาประกวดร้องเพลง จุดขายคือขายเสียง ไม่ใช่หน้าตา แต่ตอนนั้นจะฟ้องร้องอะไรเขา เราก็ไม่รู้เรื่อง บ้านเราก็ไม่มีเงิน ทำได้แต่ปล่อยให้มันผ่านไป แล้วมาเริ่มต้นใหม่ด้วยตัวเอง”

 

แสงปลายอุโมงค์ที่เธอเคยเห็นเมื่อ 5 ปีก่อนหายวับไปกับตาเพียงแค่คำว่า เธอไม่สวยพอ คนที่อยู่ข้างเธอยามนั้นคือพ่อและแม่ ที่อยากให้เธอกลับมาสู้อีกครั้งด้วยการเข้าไปเรียนร้องเพลงในกรุงเทพฯ ทำให้หนทางสายดนตรีกลับมาชัดเจนและจริงจัง ทว่าก็เรียนได้เพียงสักพัก เธอก็เจอเคราะห์ซ้ำกรรมซัดอีกรอบ

“ในตอนที่ทุกอย่างกำลังจะกลับมาดี ก็ต้องมาสูญเสียแม่ที่รักไปทำให้รู้สึกขาดกำลังใจที่สำคัญของชีวิต ตอนนั้นเณเลยรู้สึกท้อแท้มาก และบอกกับตัวเองว่าให้หยุดไว้ก่อน หยุดให้ตัวเองได้พักบนเส้นทางสายนี้”

 

เณใช้เวลาพักใจ 1 ปี เพื่อกลับไปเรียนมหาวิทยาลัยจนจบ แต่ความฝันของเธอไม่มีวันจบอยู่แค่นั้น “ความสามารถสำคัญกว่าหน้าตา แม่พูดแบบนี้เสมอ ถ้าเสียงดีมีคุณภาพจริงๆ สักวันก็จะมีคนมองเห็น” แต่สังเวียนประกวดร้องเพลงยุคใหม่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เพราะไม่ได้แข่งแค่เสียงร้องแต่ยังต้องประชันหน้าตา

“เณตระเวนไปออดิชั่นทุกที่ แต่ไม่ได้สักที่” เธอกล่าวเสียงสั่น “ซึ่งแปลกไหมที่มีคนชมว่าเสียงดี แต่ไม่ให้เณผ่านเข้ารอบเลย” เธอจึงเริ่มพิจารณาตัวเองถึงสาเหตุของความล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า ซึ่งสมมติฐานที่สามารถเป็นได้มากที่สุดคือ หน้าตา

 

เวลาล่วงเลยไปจนเธอมีครอบครัวและลูกชาย 1 คน ล่วงไปพร้อมๆ ความฝันที่ยังรอวันเติบโต จนเธอตัดสินใจสมัครเข้าร่วมรายการ Let Me In THAILAND ที่อาจเป็นหนทางใหม่ให้เข้าใกล้ความฝันมากขึ้น

“เณเขียนสตอรี่ว่าอยากเป็นนักร้อง แต่โดนตัดโอกาสไปเพราะหน้าตา” เธอเล่า “กรรมการเสียดายเสียงเราจึงให้โอกาสผ่านเข้าไปสู่รอบ 12 คนสุดท้ายได้ไปทำศัลยกรรมที่เกาหลี 4 เดือน ดีใจมาก และดีใจที่สุดตรงที่แฟนเข้าใจเรา เขายอมลาออกเพื่อมาอยู่บ้านเลี้ยงลูก เพราะอยากให้เราทำตามความฝันให้ถึงที่สุด”

เธอเล่าปัญหาให้ฟังว่า ใบหน้าของเธอไม่เป็นอุปสรรคในการใช้ชีวิต แต่เจอปัญหาด้านจิตใจมากกว่า จากคำล้อเลียนหรือคำดูถูกจากคนรอบข้าง เพราะลักษณะใบหน้าที่มีโหนกแก้มสูง กรามใหญ่ จนมีคนล้อว่า ไอ้หน้าเหลี่ยมบ้าง น้องโหนกบ้าง แต่นั่นก็ไม่ทำให้เธอน้อยเนื้อต่ำใจจนรับตัวเองไม่ได้

 

สิ่งที่เธอทำคือ ลดโหนกแก้ม ตัดกราม ทำหน้าทรงวี ขยับขากรรไกรเข้าทั้งบนและล่างโดยการตัดกระดูก ปรับโครงหน้าให้เข้ารูป ตัดปีกจมูกให้เล็กลงและใส่ปลายจมูกเพิ่มเข้าไป ฉีดไขมันทั้งหน้าเพื่อให้
หน้าดูอิ่ม และทำหน้าอก ส่วนที่ไม่ได้ทำเหลือเพียงดวงตาและปากเท่านั้น

การปรับเปลี่ยนใบหน้าทำให้เธอมีความหวังในการเป็นนักร้องอีกครั้ง เพราะนอกจากจะทำให้เป็นคนใหม่ เธอยังมีความมั่นใจในตัวเองมากขึ้น ซึ่งความรู้สึกแรกที่ได้เห็นหน้าตัวเองคือความดีใจ เพราะสิ่งที่คนอื่นเคยพูดล้อเลียน ตอนนี้จะไม่มีอีกแล้ว

“หน้าเราเปลี่ยนไปจริงๆ เปลี่ยนเป็นหวานขึ้น พอส่องกระจกแล้วมันยิ้มกว้างขึ้น และมีความตั้งใจแน่วแน่ว่าจะกลับไปแข่งขัน จะกลับไปเป็นนักร้องให้ได้” จากนั้นเพียงไม่นานเมื่อเธอกลับมาประเทศไทย ทางค่ายยุ้งข้าวเรคคอร์ดได้ติดต่อชวนไปทำเพลง

 

“คิดอยู่ในใจว่านี่ฝันไปหรือเปล่า เพราะมันเกินความคาดหวังไปมาก เณดีใจ ดีใจมากๆ ที่ทำความฝันเป็นจริงแล้ว อยากให้แม่มายืนอยู่ตรงนี้ด้วยกัน อยากให้แม่เห็นสิ่งที่สนับสนุนลูกคนนี้มาตลอดชีวิต” และคนสำคัญอีกหนึ่งคนที่เธอต้องขอบคุณคือสามี คนที่มองเธอจากภายในมิใช่หน้าตา “เณโชคดีมากที่ได้เจอคนที่เข้าใจและรักเราจากข้างในจริงๆ เพราะความสวยภายนอกนั้นไม่จีรัง เพราะหน้าตาไม่ใช่องค์ประกอบสำคัญ เพราะไม่ว่าจะสวยขนาดไหนแต่จิตใจไม่ดีก็คงอยู่กับใครไม่ได้นาน”

สุดท้ายเธอได้ฝากข้อความไปถึงผู้หญิงทุกคนว่า อย่าคิดถึงแต่สิ่งภายนอก อย่าคิดว่าตัวเองไม่สวย อย่าคิดว่ามีโอกาสไม่เท่าคนอื่น เพราะเธอเชื่อว่าถ้าพยายาม ลองหลายๆ วิธีการ สักวันฝันนั้นจะเป็นจริง “ตอนนี้ความฝันของเณเป็นจริงแล้ว เณได้เป็นนักร้อง มีเพลงของตัวเอง สามารถหาเงินได้จากสิ่งที่เรารัก มีครอบครัวที่มีความสุข ซึ่งมันเพียงพอแล้ว แม้ว่าจะใช้เวลานานไปหน่อย แต่บทสุดท้ายมันก็มีความสุขเหมือนกัน” เธอจบการสนทนา

 

ชยวัฒน์ พิเศษสิทธิ์ บริดจ์ สร้างสมาธิกับงานออกแบบ

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

21 พฤษภาคม 2559 เวลา 10:27 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/433168

ชยวัฒน์ พิเศษสิทธิ์ บริดจ์ สร้างสมาธิกับงานออกแบบ

โดย…พลพัต สาเลยยกานนท์ ภาพ… นภวัตร แสงวัฒน์

เบื้องหลังความสวยงามของสถานที่หลายแห่งรวมถึงบูธภายในงานแสดงสินค้าต่างๆ ถูกเนรมิตให้เป็นไปตามความต้องการของผู้จัดงาน และเป็นที่ถูกอกถูกใจผู้เข้าเยี่ยมชมสถานที่เหล่านั้น ส่วนหนึ่งเป็นผลงานที่มาจากผู้ชายที่ชื่อ “ชยวัฒน์ พิเศษสิทธิ์” ประธานกรรมการ บริษัทออกแบบ ตกแต่ง ก่อสร้าง และบริหารจัดการ สำหรับอุตสาหกรรม ตกแต่งภายใน การแสดงสินค้า พิพิธภัณฑ์ ศูนย์การเรียนรู้ และการตลาดทางเลือก รวมถึงกิจกรรมการสื่อสารการตลาดแบบครบวงจรที่ดำเนินธุรกิจในประเทศไทยมากว่า 26 ปี

ในอีกมุมหนึ่ง ชยวัฒน์มีกิจกรรมส่วนตัวที่ทำให้มีสมาธิในการออกแบบและบริหารงาน นั่นคือเกมกีฬา บริดจ์ (Bridge) ที่เป็นกิจกรรมที่ให้ความสนุนสนานและวิธีการคิดแบบบูรณาการ รวมถึงการจัดลำดับความคิดที่เป็นแบบแผนอย่างมีระบบ การคิดวิเคราะห์ การแยกแยะ และคิดอย่างเป็นตรรกะ

ชยวัฒน์ เล่าว่า บริดจ์แรกเริ่มนิยมเล่นกันมากในประเทศอังกฤษ ความน่าสนใจของเกมกีฬาบริดจ์คือทุกครั้งที่เสร็จสิ้นการแข่งขันจะมีกระดาษเฉลยให้ผู้เล่นทำความเข้าใจว่าต้องใช้วิธีใดจึงจะได้คะแนนมากที่สุด ซึ่งจะช่วยในการพัฒนาฝีมือในครั้งต่อไปจึงสร้างความท้าทายให้กับผู้เล่นอยู่เสมอ

 

นอกจากนี้ เกมกีฬาชนิดดังกล่าวต้องเล่นเป็นทีมทำให้เกิดความร่วมมือและการเดาใจกัน อีกทั้งยังฝึกความอดทนและการมีมนุษยสัมพันธ์รวมถึงการมีน้ำใจเป็นนักกีฬารู้แพ้รู้ชนะรู้อภัย ซึ่งสามารถต่อยอดไปใช้ได้ในชีวิตประจำวันและทางธุรกิจด้านพันธมิตรและเครือข่ายที่ขยายได้อย่างไม่รู้จบ

“บริดจ์ยังเป็นกิจกรรมที่ช่วยให้มีพัฒนาการด้านการฝึกสมองของผู้สูงอายุอย่างผมที่วันนี้ก้าวมาถึงวัย 65 ปีแล้ว เกมกีฬาบริดจ์เป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยชะลอการเป็นอัลไซเมอร์ในผู้สูงอายุได้” ชยวัฒน์ กล่าว

จุดเริ่มต้นที่ชื่นชอบเกมกีฬาชนิดนี้มาจากการชักชวนของเพื่อมสมัยอุดมศึกษาที่ตั้งชมรมขึ้นมาต่อจากนั้นเมื่อเวลาผ่านไปความทะเยอทะยานอยากพัฒนาฝีมือการเล่นจึงได้พัฒนาตนเองอย่างจริงจังจนกระทั่งมีโอกาสติดทีมชาติเป็นตัวแทนไปแข่งขันในรายการต่างๆ อาทิเอเชียนเกมส์ เป็นต้น ซึ่งผลงานที่ดีที่สุดคือการได้รางวัลรองชนะเลิศอันดับ 1 ในการแข่งขันที่ประเทศมาเลเซีย

แม้ว่าการทำกิจกรรมที่ชื่นชอบตลอดเวลาที่ผ่านมายาวนานจะไม่เคยเป็นผู้คว้าชนะเลิศอันดับ 1 เลยสักครั้ง แต่ก็ไม่เคยมีสักครั้งที่มีความคิดจะเลิกเล่น เพราะความพ่ายแพ้หรือความท้อแท้ในการแข่งขัน เนื่องจากเชื่อมั่นในความคิดที่ว่า

 

“ไม่ว่าจะเป็นผู้ชนะหรือแพ้ก็ตาม เมื่อเกมจบลงสิ่งที่ตัวเองได้กลับไปคือประสบการณ์ เช่นเดียวกันกับการทำธุรกิจไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นเช่นไร เมื่อระยะเวลาผ่านไปเราจะได้มุมมองในการแก้ไขปัญหาของทั้งตัวเองและของพนักงานในองค์กรหรือแม้กระทั่งคนอื่นที่แตกต่างกันออกไป”

ชยวัฒน์ บอกต่ออีกว่า เมื่อเวลาที่ได้ทำกิจกรรมที่ชื่นชอบ ทำให้สามารถสร้างแรงบันดาลใจในการนำพาบริษัทไปสู่ความสำเร็จได้ โดยการประยุกต์สิ่งต่างๆ อาทิ การนำแนวคิดที่ได้จากการกิจกรรมดังกล่าวปลูกฝังให้พนักงานทุกคนยึดมั่นในความเป็นธรรมาภิบาล ความยุติธรรม และเกิดการแบ่งปัน ให้องค์กรเดินหน้าต่อไปในทิศทางที่ถูกต้อง

ตัวอย่างเช่น คิงส์เมน เป็นบริษัทดีไซน์และก่อสร้าง ซึ่งการก่อสร้างอาจส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมได้นั้น สิ่งแรกที่บริษัทคำนึงถึงคือทำอย่างไรให้ส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมน้อยที่สุดหรือไม่เกินผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมเลย

เรียกได้ว่า เอาสิ่งที่ชื่นชอบมาปรับใช้ให้เกิดประโยชน์กับกับงานและสังคมได้อย่างลงตัว