More than skin deep

Posted on April 15, 2016 by SoClaimon

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์ The Nation

http://www.nationmultimedia.com/life/More-than-skin-deep-30282701.html

HEALTH

DR SAROJ SUVANASUTHIP
Special to The Nation March 29, 2016 1:00 am

You might not be overly concerned about your appearance. But here’s a sobering thought.

You might not be overly concerned about your appearance. But here’s a sobering thought. Your wrinkles and sun spots may be reflect more than just your age, they may reflect your exposure to the sun. And this is a matter for concern, as it could be a manifestation of photoageing.

The word photoageing refers to premature ageing of the skin caused by radiation from ultraviolet (UV) rays (or light, that is, phos in Greek, which is the root of photo, and hence the name photoageing). Most of our UV exposure comes from the sun. In fact, the Canadian Dermatology Association attributes 90 per cent of skin ageing to the harmful effects of sun exposure. Artificial UV sources include tanning booths, mercury vapour lamps, and halogen lights.

Signs of photoageing include wrinkles around the eyes, mouth, and forehead; spider veins on the face and neck; paler and thinner lips; frown lines that are visible even when you are not frowning; leathery and loose skin; age or liver spots (solar lentigines in medical terminology); easy bruising of skin; and red and scaly spots (referred to as actinic keratoses).

Our skin has three layers: the epidermis which is the outermost, the dermis which is the next, and the subcutis which is the deepest. UV rays, specifically UVA rays make their way through the epidermis and into the dermis. Here, they damage collagen, one of the fibres responsible for skin structure. Our body is not entirely helpless, so it deploys enzymes that help rebuild this collagen.

However, repeated exposure and damage could cause the enzymes to malfunction. This would lead to incorrectly rebuilt skin, which eventually appears as wrinkles and leathery skin. Similarly, age or liver spots are the result of a congregation of melanocytes on a particular patch of skin. Melanocytes are the cells that create melanin, which gives our skin its colour. Reacting to excessive sun exposure, melanocytes proliferate in a particular location. For instance, among men, liver spots are usually found on the hands, arms, face, and back, which are more exposed to the sun than other parts of the body.

What makes photoageing dangerous is the fact that any one of its symptoms could be an indicator of skin cancer. Actinic keratoses are particularly dangerous. These usually red, scaly or crusty, rough growths that appear on sun-exposed skin could, if left untreated, morph into squamous cell carcinoma (SCC), one of the three most common types of skin cancer.

Photoageing is very easy to guard against. Avoid tanning booths, for one and limit sun exposure. The harmful UVA rays are at their strongest from 11am to 3pm. So, it is best to avoid stepping out into the sun during this time.

If you cannot do this, remember not to leave home without adequate protection for your skin. Doctors recommend liberal use of sunscreen that has a sun-protection factor (SPF) of 30 or higher and offers broad spectrum protection from UVA and UVB rays. Ensure that all exposed skin is treated with sunscreen. If possible, wear sunglasses that offer UV protection, long-sleeved clothes, and a wide-brimmed hat (or carry an umbrella).

Much has been written about our need for Vitamin D and how the sun is the best source for it According to doctors, lighter-skinned people need only a few minutes of sun exposure per day to meet their quota of Vitamin D, while darker-skinned or Asian people would need 20 minutes.

Remember that lighter-skinned people with lesser melanin in their skin are more at risk of photoageing than darker-skinned individuals.

However, all is not lost if you think you have developed symptoms of photoageing. The first step is a comprehensive self-examination to detect such signs. Then, consult a doctor, ideally a dermatologist, to ascertain if any of these are causes for concern. If you are light-skinned, have a history of sunburn, have relatives who suffer from melanoma (another common type of skin cancer), then doctors advise regular self-examinations to detect skin abnormalities and annual medical examinations to determine if you are at risk of skin cancer.

If your doctor finds evidence of photoageing, he or she will recommend an appropriate course of treatment. Photoageing treatments are also anti-ageing treatments, including those that we have all heard about at some time — botox and fillers. Laser, chemical peels, and the administration of retinoids (synthetic derivatives of Vitamin A) are some other popular treatments prescribed for photoageing. In fact, recent studies have found that some treatments for photoageing, such as chemical peel, laser and retinoid, could prevent skin cancer as well. However, this is not true for all treatments. Botox, for instance, is merely a cosmetic treatment.

Given the link between photoageing and cancer, it is important to take treatment advice seriously. It is foolish to dismiss the signs of photoageing as part of the natural process of growing old. You could opt to avoid anti-ageing treatments if your situation is not considered medically threatening but to ensure that it isn’t, consult your dermatologist at the earliest.

DR SAROJ SUVANASUTHIP is a Dermatologist at Samitivej Sukhumvit Hospital. Call (02) 711 8700-2.

Fighting back against cancer

Posted on April 15, 2016 by SoClaimon

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์ The Nation

http://www.nationmultimedia.com/life/Fighting-back-against-cancer-30282700.html

HEALTH

PARINYAPORN PAJEE
THE NATION March 29, 2016 1:00 am

With immunology showing increasingly important results in treating cancer, the Siriraj Foundation launches a public donation campaign to help fund the research

CANCER KILLS thousands of Thais every year. For patients in the later stages of the disease, treatment usually involves surgery, followed by weeks of chemotherapy or radiotherapy that might prolong their lives but inevitably come with some nasty side effects. Indeed, sometimes the side effects are so debilitating that treatment has to be stopped.

Scientists and researchers around the world are constantly working on ways to more efficiently treat this potentially fatal illness while simultaneously reducing the nasty side effects and one of the most promising to date is immunotherapy, which uses the body’s own immune system to help fight cancer cells.

Research into immunotherapy, specifically Cytokine-induced killer (CIK) cells therapy, is also underway in Thailand. Like all other research, it costs a lot of money and a cell therapy research fund for cancer treatment has recently been launched under the umbrella of the Siriraj Foundation. It will support of efforts of Dr Kittipong Soontrapa who is working on CIK Cells research at the hospital’s Department of Pharmacology, part of Mahidol University.

Since Cytokine-induced killer cells were first discovered in the 1990s by Prof Robert Negrin at Standford University, research into their efficacy, along with that of Natural Killer Cells, TIL cells and CAR-T cells, in curing disease has been ongoing in many corners of the world.

Cytokines are chemicals crucial to controlling the growth and activity of other immune system cells and blood cells. White cells, it will be remembered, are involved in protecting the body against both infectious disease and foreign invaders including cancer.

Dr Kittipong chose to focus on CIK Cells because of earlier work undertaken by respected doctors Dr Suradej Hongeng and Dr Adisak Wongkajornsilp, which focused on healing cholangiocarcinoma, malignancies of the biliary duct, which are commonly found in South East Asia.

The CIK Cells are prepared by taking blood from the patient and then culturing it in the control lab to avoid infection. After being cultured with the cytokines chemical for around three weeks, the cells are strong enough to be reintroduced to the patient’s body. By this time, the cells are capable of detecting alien invasions of cancer cells and killing them.

While it is acknowledged that CIK Cells probably benefit early-stage cancer patients rather than late-stage tumours, the Thai team is working on healing final-stage cancer and also opting to use blood from siblings or the patient’s children instead of the patient’s blood.

“As they are sick, their blood cells are obviously not as strong as those of healthy and younger people,” Dr Kittipong says.

He adds that theoretically, the therapy should help heal every type of cancer, but as each cancer has a different strength, the level of response varies.

However, what’s clear from the team’s discoveries so far is that cell therapy has a positive response with only very minor side effects compared to the traditional treatments of surgery, chemotherapy or radiotherapy.

“But this is an expensive process and we only have the capacity to work with one or two patients at a time. If even one minor mistake is made during the culturing process, we are throwing away hundreds of thousands of Baht and have to begin all over again,” Dr Kittipong says.

The CIK Cells are cultured in the sterile lab for about three weeks – the same cycle age of white blood cells in the human body – then injected into patient’s body. Patients need between three and six injections per course of treatment.

While many countries have already approved cell therapy, here it remains in the research stage. Dr Kittipong and his team are working in clinical research with selected patients joining the project.

A graduate of the Faculty of Medicine, Ramathibodhi Hospital, Mahidol University, the Thai-Japanese doctor chose to pursue his dream by going on to study pharmacology at Kyoto University. He has so far been unable to devote all his time to his research and is also teaching in the hospital’s Pharmacology Department at the medical faculty.

To date the CIK Cells research centre at Siriraj Hospital is small and working with just one or two patients.

“Our dream is to be a cell therapy centre that gathers all parts of the process together. For that reason, we are in need of financial support not only to purchase the equipment we need but also the chemicals. We can’t afford any mistakes if we are to avoid infection in the cultured cells that are injected back into the patient,” he says.

Donations from the public are now being invited so that this important work can continue.

The fund code is D-003658 – and must be quoted to differentiate it from the Siriraj Foundation’s other funds, which are used for different purposes.

To donate or receive more information, visit Dr Kittipong’s Facebook page at http://www.facebook.com/Dr.Aki, call the foundation at (02) 419 7658-60 extensions 101 and 104 or email donate_siriraj@hotmail.com.

An inconvenient truth

Posted on April 15, 2016 by SoClaimon

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์ The Nation

http://www.nationmultimedia.com/life/An-inconvenient-truth-30282135.html

CLAIRE LEE
THE KOREA HERALD
ASIA NEWS NETWORK
SEOUL March 22, 2016 1:00 am

A public bathroom stall in Seoul with a separate trash can for used toilet paper. /The Korea Herald

Why Korean public toilets are causing users to wrinkle their noses in disgust

When Jen Kim, a Korean-American in her 20s, went to use a public restroom inside a local cafe franchise in Ilsan two years ago, she couldn’t help but notice a trash can that was overflowing with used toilet paper that emitted an unbearable odour.

“I left the stall immediately, telling myself I would rather hold it in and risk getting a urinary tract syndrome than use that bathroom,” she recalls.

On the door of the stall was a sign asking users not to flush toilet paper down the toilet.

This is a common sight in Korea where public restrooms often have such signs, along with waste bins piled high with soiled toilet paper.

It is an occurrence that has peeved American expat Michael Hurt for a long time. The research professor at Korea University has been living in South Korea since 1994. “The practice of putting one’s wastepaper into a basket is completely unhygienic and unsanitary,” he says.

“And it’s interesting that during the MERS (Middle East respiratory syndrome) scare recently and the SARS (severe acute respiratory syndrome) outbreak before that, one of the points of emphasis became that of hygiene and reducing transmission of viruses and bacteria. But little thought was given to the fact that faeces smeared all over paper sitting out in open-air containers is also pretty problematic.”

Many signs in bathroom stalls explain that the water pressure of the flushing system is low. Hence patrons are asked to toss wastepaper into a bin instead. However, according to Pyo Hye-ryeong, who heads a non-governmental organisation that advocates sanitary public bathroom facilities, water pressure is rarely a cause of clogging in public bathrooms in South Korea.

“According to our research findings, most clogging cases in public bathrooms occur because people flush random objects down the toilet, including food garbage,” says Pyo, who represents the Citizens’ Coalition for Restroom Culture.

“Toilet paper manufactured nowadays rarely makes toilets clog because it dissolves in water in about 30 seconds.”

Random items clogging up the pipes include socks, leggings, used baby diapers and sanitary napkins.

The practice of throwing out used toilet paper into trash cans began here in the late 1980s, after the 1988 Seoul Summer Olympics, according to Baek Chung-yeop, an official at the Ministry of the Interior.

Before the Olympics here, nearly 70 percent of all public bathrooms in Seoul had squat toilets without plumbing systems, he explains.

“The government replaced as many squat toilets with flush toilets as possible in 1988, because they didn’t want to give a bad impression to visitors during the games,” says Baek, who oversees public bathroom policies at the ministry.

Pyo from the CCRC claims the practice can be a threat to public health. She has been advocating for public bathrooms that do not have such trash cans since the 1990s.

“Very often the trash cans are not emptied frequently enough,” she says. “Sometimes they remain piled up in a closed space for more than 10 hours. No one with any common sense can think such an environment is in any way hygienic.”

When asked by The Korea Herald about the potential health risks of such trash bins, physicians at the Samsung Medical Centre said that one’s chance of contracting an infectious disease is low, unless a person directly touches the used toilet paper.

While Cho Eun-hee, a high-ranking official at the Korea Centers for Disease Control and Prevention, agrees with these doctors, she also notes that children are particularly vulnerable in public bathrooms with piled-up wastepaper.

“Kids are curious and you never know what they might touch in stalls of public bathrooms,” says the director of infectious disease surveillance division of the KCDC.

Lee Jang-hoon, professor at Kwangwoon University’s environmental engineering program, says trash cans are also one of the major causes of bad odours.

Lee explained that Korean bathrooms are already vulnerable to bad odours, as more than 80 per cent of properties in Seoul use septic tanks, small-scale sewage systems that treat and dispose of household wastewater on site. In North America, only about 25 per cent of the population relies on septic tanks, mostly in rural areas that lack connection to public sewage pipes.

The South Korean government has only started taking notice of the problem in recent years. It is gradually making changes to public bathrooms nationwide.

In 2013, the Ministry of the Interior began removing wastepaper bins from bathroom stalls in state-run facilities. This included all Seoul subway stations along lines 5 to 9.

The government has also begun switching its campaign from telling people not to flush anything down the toilet to telling them to only discard toilet paper.

Seoul City Hall, the building of the Gyeonggi Provincial government and Suwon City Hall have removed all trash cans from their bathrooms. “Our ultimate goal is to remove trash cans from all public bathrooms across Seoul,” said Kim Woo-gyeom, who works in the Seoul Metropolitan Government’s public health bureau.

Above all, Pyo from CCRC said that what South Korea needs is public decency. “The thing is, people wouldn’t flush their socks down the toilet at home, because once it clogs, they’ll have to fix it on their own,” she says.

Too much television

Posted on April 15, 2016 by SoClaimon

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์ The Nation

http://www.nationmultimedia.com/life/Too-much-television-30282132.html

HEALTH MATTERS

DR NANTHAKORN EU-AHSUNTHORNWATTANA
Special to The Nation March 22, 2016 1:00 am

Television is ubiquitous in our society and is often introduced to children at a very young age.

Not long ago, toddlers and growing children spent most of their waking hours either playing with their peers, running around outside, playing with non-electronic toys or otherwise directly and actively engaging the world around them.

Now, most spend hours per day glued to a screen passively absorbing the scenes before them. Mum and dad may comfort themselves with the fact that much of this programming is labelled educational, but the truth of the matter is that the majority of it is little more than shallow entertainment.

So what does this mean for growing minds and bodies? Nothing good, according to experts. Excessive television can lead to any of the following:

– Less time for creative play

There’s a reason that children are supposed to play. It’s a way of learning to think both critically and creatively. Children learn problem-solving through active play much in same way that other mammals do. Passive, receptive entertainment does not engage a growing brain in the same way.

– Poor academic performance

Although a little television may not harm your child’s academic performance, too much certainly could. According to the Mayo Clinic, elementary students with televisions in their bedrooms have consistently lower grades than those who do not.

– Irregular sleeping patterns

As with many adults, children who watch too much television tend to suffer from poorer quality sleep or irregular sleeping schedules. And just like adults, kids need those hours of shut-eye in order to concentrate, learn and function properly.

– Obesity

Television contributes to childhood obesity in several ways. The first and most obvious is that sitting passively in front of the tube uses virtually no calories and does nothing to develop muscle tone or coordination. A few generations ago, parents mostly encouraged children to go burn off excess energy by running around outside. Now that excess energy tends to accumulate in the form of excess body fat. Secondly, many children quickly get into the habit of snacking while watching television, and they usually aren’t snacking on broccoli. A kid sitting in front of the tube for an afternoon can easily munch through a bag of chips or other processed, fatty snack foods. Finally, television commercials aggressively market sodas, sugary breakfast cereals and other junk foods to kids, making them more inclined to beg for them the next time you’re at the store.

– Behavioural issues

A study cited by the Mayo Clinic indicates that children in elementary school who spend more than two hours a day on the computer or television are more likely to have behavioural problems than their peers. In addition, children exposed to too much television around the age of four are more inclined to become bullies later in their childhood.

But how much, exactly, is too much? Most adults have rosy, nostalgic memories of bouncing out of bed early on Saturday mornings to watch cartoons; of Friday night at the movies with mum and dad; and of slumber parties with friends around a late-night kid’s show.

There’s nothing inherently damaging about these rituals. Television, like most things, is simply best enjoyed in moderation, a concept that is becoming increasingly difficult to fathom in our society. According to the National Institute of Health, the average American child watches an average of three hours of TV a day.

When you factor in that the same children may spend another two to four hours on the computer, it quickly becomes clear that most of these kids are spending more than a third of their waking hours glued to a screen. That can have serious consequences in the long run.

The important things for parents is to bear in mind are their child’s age and developmental stage and monitor television accordingly. Here are the National Institute of Health’s current recommendations.

Children less than two years old

The recommendation for infants and very young toddlers is absolutely zero screen-time during the day. That might come as a bit of a shock to some parents. It’s becoming just as common to see a small toddler playing with mum’s iPhone or iPad as it is to see them with a doll or toy truck. There are hundreds of educational videos and television programmes out there that claim to help children and even babies learn faster.

Yet, although these videos may feature child-friendly characters and earnestly talk about colours, shapes or numbers under the pretence of education, there’s virtually no solid scientific evidence to show that they make a positive difference. However, studies show that constantly watching TV or playing with an iPhone or iPad will have negative effect on their study including attention span, language development and aggressive behaviour.

Passively absorbing this information is no substitute for direct human interaction, active play and constructive problem solving. Get your child a puzzle or a set of colourful blocks and take the time to sit down with them instead. Reading to them is also beneficial to all aspects of development.

Children over two years of age

Even over the age of two, experts recommend keeping television time to a relatively modest one to two hours a day. That’s plenty of time to watch a movie together as a family, but leaves more space for homework, reading and other forms of more creative play.

DR NANTHAKORN EU-AHSUNTHORNWATTANA is a Developmental and Behavioural Paediatrician atSamitivej Children’s Hospital, Sukhumvit. Call (02) 711 8000.

เรียบง่าย เน้นทีมเวิร์กสไตล์รองอธิบดีดีเอสไอ

Posted on April 3, 2016 by SoClaimon

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

02 เมษายน 2559 เวลา 09:48 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/424825

เรียบง่าย เน้นทีมเวิร์กสไตล์รองอธิบดีดีเอสไอ

โดย…เอกชัย จั่นทอง

หากเอ่ยชื่อ พ.ต.ท.สมบูรณ์ สาระสิทธิ์ รองอธิบดีกรมสอบสวนคดีพิเศษ (ดีเอสไอ) เชื่อว่าหลายคนคงรู้จักและคุ้นชินกับชื่อนี้เป็นแน่นอน เพราะได้สร้างสรรค์ผลงานทางคดีไว้โชกโชน ดูเด่นดังและสร้างความสะเทือนทุกวงการ อย่างคดีสหกรณ์เครดิตยูเนี่ยนคลองจั่น มีผู้เสียหายต้องระทมทุกข์ถูกฉ้อโกงจำนวนหลายพันราย มูลค่าความเสียหายนับหมื่นล้านบาท พ.ต.ท.สมบูรณ์ งัดวิชาสอบสวนดำเนินคดีกับผู้กระทำผิดจนถูกศาลสั่งจำคุกตามผลกรรมที่ทำไว้

แน่นอนการทำคดีที่ผ่านมาย่อมมีความยากง่ายสลับซับซ้อนแตกต่างกัน วันนี้เลยขออนุญาตแง้มประตูห้องทำงานส่วนตัวของ พ.ต.ท.สมบูรณ์ ว่ามีมุมโปรดมุมไหนในการทำงานสะสางคดีจนประสบความสำเร็จมาแล้วนับไม่ถ้วน สร้างชื่อให้กับดีเอสไอตามหน้าสื่อสิ่งพิมพ์และโทรทัศน์ทุกรูปแบบ และมีรูปแบบการบริหารงานอย่างไรให้บรรลุวัตถุประสงค์

พ.ต.ท.สมบูรณ์ เล่าถึงมุมโปรดว่า ส่วนตัวชอบมุมโต๊ะทำงานมากที่สุด เพราะมีทุกอย่างอำนวยความสะดวกอยู่รอบโต๊ะทำงาน เช่น คอมพิวเตอร์ หนังสือ เอกสารสำคัญต่างๆ เป็นต้น ก็อยู่รอบโต๊ะ จะหยิบจับค้นจึงสะดวกสบายไม่ต้องลุกเดินไปไหนให้ยุ่งยาก เก้าอี้ที่ใช้นั่งทำงานก็หมุนได้ 360 องศา ภายในห้องก็เน้นความเรียบง่าย ไม่หรูหรา ชอบความโปร่งโล่งสบาย ตกแต่งดูสบายตา

“ของใช้ส่วนใหญ่เป็นของหลวงหมด มีแต่เก้าอี้ตัวเดียวที่พี่ซื้อมาเอง เพราะเป็นเก้าอี้ตัวโปรดนั่งแล้วสบายมาก อย่างโต๊ะทำงานก็ของหลวง โซฟารับแขกก็ของหลวงเช่นกัน แต่ไม่ชอบนั่งมันแข็ง” รองอธิบดี
ดีเอสไอ กล่าว

พ.ต.ท.สมบูรณ์ เล่าให้ฟังอีกว่า ส่วนเรื่องความเชื่อนั้น ส่วนตัวเชื่อ แต่ก็ไม่ได้ให้ซินแสหรือใครมาดู จะรับฟังจากผู้หลักผู้ใหญ่และเพื่อน อย่างองค์เทพเจ้ากวนอู ท่านสรรเสริญ ปรวัติวิชัย อดีตรองอธิบดีดีเอสไอ ได้ให้ไว้ ก็เลยนำมาตั้งโชว์ ลูกน้องก็บอกว่าให้ตั้งตรงกับประตูทางเข้า-ออกไม่รอช้าก็ให้คนมาช่วยจัดแจงตามคำแนะนำ ส่วนพระเครื่องบูชา ผู้ใหญ่ให้มาเช่นกันก็ตั้งหันหน้าไปทางทิศเหนือตามหลักปกติทั่วไป แต่จะใช้ผ้าปูสีน้ำเงินรองฐานองค์พระเพราะมีความชอบโดยส่วนตัว

พักเรื่องมุมโปรดมุมชอบมาที่เรื่องการทำงานกันบ้าง พ.ต.ท.สมบูรณ์ เล่าให้ฟังว่าตลอดระยะเวลาการทำงานที่ผ่านมาตั้งแต่ปี 2545 ส่วนตัวจะยึดประโยชน์ของดีเอสไอเป็นหลัก ไม่ได้มองเรื่องตัวบุคคลเพราะนั่นอาจเกิดความลำบากใจในการทำงานหรือทำคดี ที่ผ่านมาก็พิสูจน์แล้วว่าการทำงานยึดประโยชน์ของหน่วยงานเป็นหลักสามารถทำงานได้เป็นอย่างดี ไม่ว่าผู้บริหารจะเปลี่ยนไปกี่ยุคกี่สมัยสไตล์การทำงานของตัวเองก็ยังคงยืนหยัดเฉกเช่นนี้ตลอดไป ยอมรับแม้ในบางครั้งอาจจะทำถูกใจและไม่ถูกใจคนอื่นบ้าง แต่การทำงานกับคนร้อยคนก็ร้อยรูปแบบ

ส่วนหลักการทำงานนั้น ในสมัยเป็นนายตำรวจติดตาม พล.ต.อ.นพดล สมบูรณ์ทรัพย์ท่านพูดอยู่ประโยคหนึ่งว่า “เป็นพนักงานสอบสวนมันมีอำนาจอยู่ในมือ อย่าใช้อำนาจที่เรามีอยู่ในมือกลั่นแกล้งใคร ถ้าหากว่ามีพยานหลักฐานก็สั่งฟ้องไป ถ้ายังไม่เพียงพอก็ยังไม่ต้องสั่งฟ้อง โอกาสหน้ามันยังมี อย่าไปยัดเขา เพราะคนทำผิดรู้ตัวอยู่แล้วว่าทำผิดหรือทำถูก” นั่นคือหลักการทำงานตลอดมา

รองอธิบดีดีเอสไอ ระบุอีกว่า การเข้ามานั่งทำงานในดีเอสไอ ยอมรับมีความท้าทายสูงย้อนไปปี 2545 โอนย้ายจากตำรวจมาเป็นข้าราชการพลเรือน ตอนนั้นทำคดีแชร์ลูกโซ่ของบริษัท กรีน แพลนเนท 108 โดยปกติหากเป็นตำรวจก็จะมีนายพลหนุนอยู่ข้างหลัง เมื่อย้ายมาแล้วเราต้องเคลียร์ทุกอย่างเองให้เสร็จ ที่ผ่านมาได้ก็เพราะทำงานเป็นทีม หากไม่ทำงานเป็นทีมยอมรับเลยว่าเหนื่อย เก่งคนเดียวไม่ได้ เพราะมีรายละเอียดเยอะ ถ้าอยู่กรมนี้ต้องทำงานเป็นทีมเท่านั้น

“การบริหารลูกน้องพี่จะเดินเข้าไปพูดคุยเป็นส่วนใหญ่ ไม่เน้นเรียกประชุม จะเข้าไปสอบถามความคืบหน้าทางคดี การทำงานสารทุกข์สุกดิบต่างๆ ทำงานเสมือนเป็นพี่น้องกันมากกว่า อีกอย่างลูกน้องบางคนไม่ค่อยพูดในที่ประชุม กลายเป็นว่าเราสั่งการเพียงอย่างเดียว แต่พอเราเดินไปคุยกลับพูดคุยกับเราอย่างดี”

พ.ต.ท.สมบูรณ์ กล่าวทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มว่า การได้ก้าวขึ้นมานั่งตำแหน่งรองอธิบดีดีเอสไอ ถือว่ามีความก้าวหน้าในอาชีพมาไกลกว่าที่คิดและคาดไว้ แรกเริ่มเดิมทีคาดหวังว่าคงได้นั่งตำแหน่งนี้ตอนอายุประมาณ 57-58 ปี นั่นก็เกษียณอายุราชการแล้ว แต่ปัจจุบันอายุ 55 ปีแล้วได้ก้าวขึ้นมาดำรงตำแหน่งในจุดนี้ถือว่าภาคภูมิใจอย่างมาก

ต้นตำรับ กีตาร์แฮนด์เมด

Posted on April 3, 2016 by SoClaimon

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

02 เมษายน 2559 เวลา 09:40 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/424822

ต้นตำรับ กีตาร์แฮนด์เมด

โดย…อธิปัตย์ ยศรุ่งเรือง ชัยฤทธิ์ ยนเปี่ยม

ห้องไม้อัดเล็กๆ ชั้นบนที่ซ่อนตัวอยู่หลังคริสตจักรนิมิตใหม่ย่านพญาไท คือแหล่งผลิต “กีตาร์แฮนด์เมด” อันเลื่องชื่อ ซึ่งน้อยคนจะรู้จัก แต่ทว่าสำหรับในแวดวงการกีตาร์ โดยเฉพาะเหล่าบรรดานักดนตรีมืออาชีพ ต่างเป็นที่รู้จักและยอมรับทั้งในไทยและชาวต่างชาติ ว่าที่นี่คือสำนักของ “ช่างทำกีตาร์ Acoustic” ระดับแถวหน้าในเมืองไทยอย่าง “วิรุฬห์ ทรงบรรดิษฐ์” หรือ “ช่างนิด” ในวัย 50 ปี

จากประสบการณ์กว่า 15 ปีที่ขลุกอยู่ในแวดวงกีตาร์แฮนด์เมดของเมืองไทยเขาไม่เพียงแต่ทำกีตาร์ขายเท่านั้น แต่ยังปลุกปั้นให้ใครหลายคนกลายเป็นช่างกีตาร์ฝีมือดี จนบางคนประสบความสำเร็จเป็นอาจารย์สอนดนตรีในมหาวิทยาลัย โดยกีตาร์แต่ละตัวที่ช่างนิดบรรจงสร้างสรรค์ออกมานั้น มีราคาขั้นต่ำ 7 หมื่นบาท ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นกีตาร์คุณภาพสูง ที่มีเสียงและความสวยงามไม่แพ้กีตาร์แบรนด์ดังในต่างประเทศ

@weekly นัดหมายเขาที่คริสตจักรนิมิตใหม่ บนชั้น 2 ถนนพญาไท ศูนย์บัญชาการทำกีตาร์แฮนด์เมดของช่างนิดทันทีที่เราลัดเลาะขึ้นไปตามขั้นบันไดเล็กๆ หลังโบสถ์ สิ่งแรกที่เห็นคือ ช่างนิดกำลังสอนทำกีตาร์ให้แก่ชายหนุ่ม 3 คนบนโต๊ะไม้ จากโคมไฟที่ส่องสว่างภายในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ซึ่งมารู้ภายหลังว่า ทั้งสามเป็นลูกศิษย์ของช่างนิด คนหนึ่งเป็นอาจารย์สอนดนตรีคลาสสิกที่สยามกลการ อีกคนเรียนกำลังต่อปริญญาโทด้านดนตรีที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย อีกรายเป็นฝรั่งชอบศึกษางานไม้

“ผมไม่เน้นปริมาณ แต่เน้นที่คุณภาพทั้งกีตาร์และการสอนลูกศิษย์ เพราะความท้าทายของการทำกีตาร์แฮนด์เมดอยู่ที่ว่าทำอย่างไรให้เสียงของกีตาร์ออกมาดีที่สุด และเป็นงานศิลปะที่สร้างสรรค์ออกมาให้ใช้งานได้จริง” วิรุฬห์พูดขึ้นพร้อมกับวางมือจากการหยิบจับอุปกรณ์งานช่าง ก่อนจะเข้ามานั่งสนทนา

จากจุดเริ่มต้น ลองผิดลองถูก สู่ลูกศิษย์ครูสเปนชั้นนำ

กีตาร์แฮนด์เมดที่วิรุฬห์ทำขึ้นมานั้น เป็นกีตาร์โปร่ง และกีตาร์คลาสสิก ที่ผลิตให้แก่เหล่าอาจารย์ นักเล่น นักสะสม และนักเรียนกีตาร์

เขาเล่าว่า ลูกชายคือจุดเริ่มต้นของเส้นทางชีวิตการเป็นช่างทำกีตาร์มืออาชีพ โดยก่อนหน้านี้เคยประสบปัญหาวิกฤตเศรษฐกิจ จึงดิ้นรนอยู่ระยะหนึ่ง จนเมื่อลูกชายอายุได้ 5 ขวบ มีความสนใจอยากเล่นกีตาร์ ทำให้ต้องจัดการหาเครื่องดนตรีและโรงเรียนสอนดนตรีให้กับลูกชาย เลยสร้างห้องไม้เล็กๆ ในพื้นที่โบสถ์ตรงนี้ซึ่งเป็นที่ของแม่ยายทำกีตาร์ตัวแรกให้ลูก

“เริ่มแรกคือผมรู้สึกว่าอยากทำให้ลูกชาย เพราะลูกชายไปเรียนแล้วไม่มีกีตาร์ ผมก็เลยลองทำดูจากการลองผิดลองถูก อาศัยพื้นฐานความรู้เก่าที่เราเป็นช่างไม้ ก็คิดว่ามันน่าจะทำเองได้ไม่ยาก แต่พอทำออกมาแล้ว มันเล่นไม่ได้ ผมเลยซื้อหนังสือคู่มือสอนทำกีตาร์มาทำตาม จนในที่สุดมันพอเล่นได้ ทีนี้พอผมทำตัวที่ 2 ตัวที่ 3 ออกมา ก็มีคนมาเห็น เขาก็อยากให้ทำกีตาร์สำหรับลูกๆ ของพวกเขาบ้าง ผมก็เลยรับทำแต่กีตาร์ตัวเล็กเรื่อยมา ผมเลยรู้สึกว่าทำเป็นอาชีพก็คงดี”

หลังจากค้นพบว่าความสวยงามและเสียงที่ซ่อนตัวอยู่ในแผ่นไม้บางๆ มันคือความสุขที่ได้รับจากการทำกีตาร์ จึงอยากจะพัฒนาฝีมือตัวเองให้ดีขึ้นเรื่อยๆ จึงเริ่มไปเรียนทำกีตาร์จริงจังกับช่างเก่งๆ ทั้งคนไทยและชาวต่างชาติ ประกอบกับได้รู้จักช่างทำกีตาร์ชาวต่างประเทศหลายๆ คนที่แวะเวียนมายังเมืองไทย จนกระทั่งมีโอกาสได้ไปเรียนกับ โฮเซ โรมานิรอส (Jose Romanillos) นักทำกีตาร์แฮนด์เมดระดับแถวหน้าของโลกชาวสเปน ซึ่งจะรับศิษย์จากทั่วโลกเพียงปีละ 20 คนเท่านั้น โดยหวังว่าจะนำเอาความรู้ที่ได้มาพัฒนาการทำกีตาร์ของเขา

“พอชั่วโมงบินสูงขึ้น เราก็เริ่มรู้จักคนในแวดวงกีตาร์มากขึ้น มีนักดนตรีเก่งๆ เข้ามารู้จักช่างทำกีตาร์มากขึ้น จนบางคนมาเที่ยวบ้านเราทุกปี พอมาเมืองไทยเค้าก็จะมาหาผมเลยผมก็จะเทกแคร์เขา ทั้งพาไปทานข้าวหรืออะไรก็แล้วแต่ เพื่อแลกกับการที่เค้าสอนกีตาร์ผมหนึ่งวัน จนเพื่อนรู้สึกว่าอยากให้ผมได้ออกไปดูงานที่ต่างประเทศบ้าง จึงออกเงินค่าตั๋วเครื่องบินให้ผมไปเรียนที่สเปน ผมกลับมาพร้อมกีตาร์หนึ่งตัวซึ่งเป็นกีตาร์ที่ผมทำเองในระหว่างที่เรียน พร้อมกับมอบกีตาร์ชิ้นนี้เพื่อแทนคำขอบคุณที่เค้าออกเงินให้ผมไปเรียน”

วิรุฬห์ เล่าว่า สิ่งสำคัญที่ทำให้กีตาร์แฮนด์เมดแตกต่างจากกีตาร์ตามโรงงานทั่วไป คือความทุ่มเทและใส่ใจในรายละเอียดเนื่องจากต้องลงมือทำเองทุกขั้นตอน เริ่มตั้งแต่การเลือกไม้นำเข้าคุณภาพดีหลายชนิดเช่น มะฮอกกานี สน และอินเดียนโรสวูดเหตุที่ต้องมีไม้หลายชนิดนี้ก็เพราะกีตาร์แต่ละส่วนต้องการไม้ที่ต่างกัน อีกทั้งธรรมชาติของไม้แต่ละชนิดจะเป็นตัวคอนโทรลเสียงที่เกิดขึ้นว่าจะนุ่ม ทุ้ม หรือแหลมใสไปพร้อมๆ กับทักษะการเลื่อย การขัด การตัดการไส และการประกอบไม้อย่างเข้าอกเข้าใจของช่างทำกีตาร์เอง

“ท้องตลาดส่วนใหญ่เป็นกีตาร์ที่ทำจากโรงงาน คือเอาหลายๆ คนมาช่วยกันทำ ซึ่งไม่มีความรู้เรื่องดนตรี มาติดกาว หรือมาอะไรก็ตามแต่ วัตถุดิบส่วนใหญ่ก็ไม่ต้องสนใจว่าดีอะไรมากมาย เป็นไม้อัด ดังนั้นกีตาร์โรงงานเวลาทำเสร็จแล้วเราจะได้ยินบ่อยๆ ว่าเวลาเราไปซื้อ ไปเลือกเอาตัวดีๆ เสียงถูกใจนะคือบางทีหน้าตาเหมือนกัน ยังเลยเลือกเลยว่าตัวไหนเสียงดีไม่ดี ทำในปริมาณเยอะๆ แต่กีตาร์แฮนด์เมดทุกตัวที่เราทำ ต้องใช้ได้หมดเลย คุณภาพดีทุกตัว เพราะเราใส่ใจตั้งแต่ขั้นตอนการเลือกวัตถุดิบ ใส่ใจตั้งแต่การประกอบ ติดกาว หรือเรื่องเสียง เราจะให้ความสำคัญในเรื่องนี้ เพราะนอกจากจะสวยแล้วคุณภาพเสียงต้องดี มันคือจุดขายของกีตาร์แฮนด์เมด”

หลังจากลองผิดลองถูก ร่ำเรียนจากวิชาจากยอดฝีมือมาหลากหลาย รวมทั้งฝึกฝนจนชำนาญ และกลายเป็นที่ยอมรับในแวดวงกีตาร์ ทำให้เขาตัดสินใจอยากจะเปิดโอกาสให้กับผู้ที่สนใจและหลงรักในกีตาร์ ได้เรียนรู้เฉกเช่นเดียวกับที่เขาได้รับโอกาส

“เรารับทำทุกอย่าง ทั้งผลิต ซ่อม หรือสอนทำกีตาร์ สั่งทำตามออร์เดอร์ตามแบบที่ลูกค้าต้องการ ไม่ซ้ำแบบใคร บางคนก็จะเขียนแบบมาให้ หรือบางคนเค้าจะบอกทรง กีตาร์มันจะมีทรงของมัน เหมือนกับโต๊ะเก้าอี้ คือมันมีทรงอยู่แค่นั้น แต่มันก็มีรายละเอียด อย่างบางคนอาจจะอยากได้ชื่อตัวเองไว้บนหัวกีตาร์ หรือบางมือเล็กอยากจะได้คอกีตาร์ที่เล่นง่าย โดยเฉพาะผู้หญิงมาสั่งเราจะทำทรงกีตาร์ที่มันเหมาะกับทรงผู้หญิง แต่กีตาร์ก็จะมีมาตรฐานของมันอยู่ เราต้องปั้นกีตาร์ออกมาให้สวยงามภายใต้มาตรฐานที่มันต้องเป็น”

“กีตาร์ 1 ผมตัวใช้เวลาประมาณ 1 เดือน หรืออาจจะ 2-3 เดือน แล้วแต่รายละเอียดของงาน ผมจะบอกลูกค้าเลยว่าห้ามเร่งงานรับทำเดือนละตัวเท่านั้นพอ เพราะไม่สามารถที่จะมาสั่งให้ผมทำครั้งละหลายๆ ตัวได้ ถ้าอยากได้ราคาถูกๆ เยอะๆ แนะนำให้ไปสั่งทำที่จีนดีกว่า”

อาชีพนี้ไม่มีหลักประกัน ต้องใจรักถึงอยู่ได้

ปัจจุบันมีคนสนใจงานกีต้าร์ แฮนด์เมดเพิ่มมากขึ้น ช่างนิดจึงตัดสินใจเปิดสอนโดยค่าสอนคอร์สละ 8.5 หมื่นบาท สอนแต่ตั้งแต่พื้นฐานเริ่มแรก ตั้งแต่ยังไม่มีความรู้ ไปจนถึงการลับสิ่ว ลับกบเลื่อยไม้ คัดเลือกไม้ การประกอบ หรือแม้กระทั่งการขาย

“ที่นี่ไม่จำกัดเวลาเรียน มีวัสดุอุปกรณ์ให้พร้อม ซึ่งเป็นชนิดเดียวกับที่ทำกีตาร์ให้ลูกค้า โดยผู้เรียนไม่จำเป็นต้องเล่นกีตาร์เก่งระดับเซียน ขอแค่มีพื้นฐานและมีใจรัก หลังจากเรียนจบได้กีตาร์ของตัวเองกลับไป 1 ตัว พร้อมความรู้ที่สามารถพัฒนาไปประกอบอาชีพได้ ไม่มีกำหนดระยะเวลาที่เรียนตายตัว เพราะขึ้นอยู่ที่การเรียนรู้ของแต่ละคนนักเรียนบางคนจบหลักสูตรแล้วทำกีตาร์ออกมามีคนมาซื้อถึงในนี้เลยก็มี”

อย่างไรก็ตาม แม้จะเป็นอาชีพอิสระที่ดูเหมือนจะทำรายได้ดี แต่ช่างนิดก็ยอมรับว่าอาชีพนี้ไม่ได้มีหลักประกันความมั่นคง ผู้ที่จะสามารถยืนหยัดอยู่ได้กับอาชีพนี้คือต้องมีใจรักและยึดมั่นในสิ่งที่ทำ

“10 กว่าปีสอนลูกศิษย์ให้ประกอบอาชีพได้ ผมสอนเป็น 100 แต่ประกอบอาชีพจริงๆประมาณ 10 กว่าคน บางคนก็อาจจะไม่ประสบความสำเร็จ เพราะมุ่งหวังเน้นทำแต่ในเรื่องปริมาณ คืออาชีพนี้มันต้องใจรักจริงๆ เพราะกว่ากีตาร์ของเราจะผ่านมือนักดนตรีเก่งๆ สักคนมันไม่ง่าย คืออาชีพนี้มันอาจจะไม่ถึงกับร่ำรวยมากมาย แต่ก็พออยู่ ดูแลครอบครัวได้”

ปัจจุบันอาชีพนี้เริ่มเป็นที่ยอมรับมากขึ้นในการสร้างรายได้ วิรุฬห์ กล่าวว่า อิทธิพลจากสื่อโซเชียลในยุคปัจจุบัน ทำให้วงการกีตาร์แฮนด์เมดเป็นที่รู้จักทั้งไทยและต่างประเทศมากขึ้น มีกลุ่มเครือข่ายที่สามารถติดต่อสื่อสารกันง่ายกว่าที่ผ่านมา

สิ่งสำคัญอีกอย่างหนึ่งที่ทำให้โลกวงการกีตาร์ขับเคลื่อนมาอย่างต่อเนื่องจนปัจจุบัน คือการรวมกลุ่มเพื่อแลกเปลี่ยนและทำกิจกรรมต่างๆ ร่วมกันทั้งในและต่างประเทศ โดยเฉพาะการจัดงานออกบูธตามสถานที่ต่างๆ ที่เป็นการเปิดโอกาสให้ทั้งช่างทำกีตาร์ นักกีตาร์ ศิลปิน ได้มีพื้นที่ร่วมกัน ซึ่งงานมหกรรมงานกีตาร์คลาสสิก ช่วยให้เขารู้จักแหล่งลูกค้ามากขึ้น เกิดเป็นกลุ่มเครือข่ายที่สามารถพึ่งพาอาศัยกันได้ในแวดวงกีตาร์

“อย่างที่ผมจัดก็เชิญนักดนตรีเก่งๆ จากต่างประเทศมา ถ้าเขาเป็นเจ้าภาพจัดก็เชิญเราให้ไปเข้าร่วม อย่างมาเลเซีย สิงคโปร์ ผมไปทุกปี เป็นบูธงานกีตาร์ ซึ่งเมืองไทยเราก็จัดขึ้นทุกปี มีกลุ่มของเรา มีอาจารย์ตามมหาวิทยาลัยมาร่วม กลางวันก็มีสอน ช่วงบ่ายมีการแข่งประกวดกีตาร์ ตอนเย็นก็ให้ศิลปินรับเชิญมาเล่น คืองานกีตาร์มีเป็นธรรมเนียมอยู่แล้ว หน้างานมีร้านขายสายกีตาร์ออกบูธ ผมเคยเอากีตาร์ตัวเองเป็นรางวัลชนะเลิศในการประกวด คือใครชนะก็ได้กีตาร์ของผมไป สิ่งที่เราได้คือเราไปเจอลูกค้าที่เค้าต้องการ”

ความภูมิใจในฐานะพ่อ ทำกีตาร์ให้ลูกเรียนจนจบมหิดล

ในฐานะช่างทำกีตาร์แถวหน้าของประเทศที่ไม่เพียงแต่สร้างการยอมรับในฝีมือของคนไทยให้เป็นที่จดจำจากนานาชาติแล้ว อีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาภาคภูมิใจก็คือ ลูกชายใช้กีตาร์ที่เขาทำมาตลอดช่วงชีวิตในวัยเรียน จนจบการศึกษาคณะดุริยางคศิลป์ เอกกีตาร์คลาสสิก มหาวิทยาลัยมหิดล

“สิ่งที่น่าภูมิใจอย่างหนึ่งคือลูกผมตั้งแต่เล็กจนโต ลูกใช้กีตาร์ผมเล่นในงานประกวด และใช้เรียนในมหาวิทยาลัยตลอด เค้าเล่นกีตาร์ผมตลอด ผมเคยคิดจะซื้อกีตาร์ของอาจารย์ผมที่ เป็นช่างทำกีตาร์ระดับโลกให้ลูกซึ่งราคาแพงมากๆ ถ้าผมจะซื้อผมสามารถเอามาได้ในราคาพิเศษ แต่เขาไม่เอา เพราะมั่นใจในกีตาร์ฝีมือพ่อ ลูกเคยพูดกับผมว่า กีตาร์ของพ่อไม่ได้น้อยหน้าใคร”

“ผมเชื่อว่าทุกวันนี้เด็กผู้ชายแทบทุกคนหรือแม้กระทั่งเด็กผู้หญิงก็ยังเล่นกีตาร์กัน ฉะนั้นตราบใดที่มนุษย์มีเสียงเพลงอยู่ในหัวใจ ลวดลายและเสียงกีตาร์ Acoustic ก็ยังคงบรรเลงไปตามทุกช่วงจังหวะชีวิตของผมเช่นกัน ก่อนหน้านี้ผมถูกถามมาตลอด ทั้งจากคนในครอบครัวและคนรอบข้างว่า ทำแล้วจะไปขายให้ใคร ซึ่งตอนนั้นผมเองก็ยังตอบไม่ได้เหมือนกัน รู้แต่ว่าผมชอบ แต่ทุกวันนี้เราตอบได้แล้วว่าจะไปขายให้ใคร”

ชิวรับสงกรานต์ สุขล้นสุดคุ้มค่ากับ Citi ThankYou Rewards Program

Posted on April 3, 2016 by SoClaimon

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

ADVERTORIAL

31 มีนาคม 2559 เวลา 09:33 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/424394

ชิวรับสงกรานต์ สุขล้นสุดคุ้มค่ากับ Citi ThankYou Rewards Program

สงกรานต์นี้วันดีปีใหม่ เครื่องบินทุกลำคงออกทะยานพานางๆ ขี้เบื่อทั้งหลายหนีร้อนและสงครามน้ำไปเที่ยวพักผ่อนเปลี่ยนบรรยากาศกันทั่วถิ่นแคว้นแดนสยามเป็นแน่แท้ แล้วเราจะนั่งเหงาคนเดียวในกรุงเทพฯ ทำไมล่ะ ออกไปเริงร่าท้าลมร้อนกันดีกว่า นั่งดูรีวิวในเว็บบอร์ด ภูเก็ตก็น่าไปไม่หยอกนะ แหม่…แค่คิดภาพแลนดิ้งชิวๆ ที่ภูเก็ต แอบเดินอ้อยอิ่งช็อปหาของอร่อยกินในตัวเมืองให้พุงกาง ก่อนเฉิดฉายใส่บิกินนี่ไปส่องซิกแพ็คหนุ่มล่ำที่ชายหาดให้หัวใจเต้นโครมคราม อ่า แค่คิดก็แซ่บแล้วจะรอช้าอยู่ใย…ปริ๊นท์แผนที่แล้ววางแผนเดินทางกันโล้ด

ก่อนอื่นเปิดกระเป๋าสตางค์ดูงบประมาณก่อน เฮ้อ ปีนี้เศรษฐกิจตกสะเก็ดกระเป๋าแบนเป็นกล้วยปิ้งเชียว ยิ่งพอถึงช่วงสงกรานต์หลายๆก็คนจัดทริปท้าลมร้อนทั้งในประเทศ นอกประเทศ ค่าที่พักเอย ค่าตั๋วเครื่องบินเอย พุ่งกระจาย แต่โชคดีที่ มี Citi ThankYou℠ Rewards program ของบัตรเครดิตซิตี้ที่สามารถใช้คะแนนสะสมเข้าไปแลกเป็นตั๋วเครื่องบินกับสายการบินได้หลากหลาย รวมถึงห้องพักโรงแรมให้เรามีตัวเลือกควบคุมค่าใช้จ่ายได้สบายๆ

สำหรับใครที่มีทริปเที่ยวสงกรานต์ในใจแล้วแต่ยังไม่ได้วางแผน แนะนำให้เข้าไปดูที่ Citi ThankYou℠ Rewards program เลยเพราะเป็นเหมือน One stop service ที่อำนวยความสะดวกด้านการเดินทางที่ครบครัน สะดวก และคุ้มค่า อย่างสงกรานต์นี้ก็ไม่มีชาร์จเพิ่มเติม แค่ใช้คะแนนสะสม 99 คะแนน บวกเงินสดเพิ่มนิดหน่อยก็สามารถจองสายการบินและที่พักชั้นนำทั้งในประเทศและต่างประเทศ ใครวางแผนจะหนีร้อนไปเที่ยวไม่ควรพลาด พอสรุปได้แล้วว่าจะไปไหน ก็เริ่มดูที่พักก่อนเลย เพราะอยากได้ที่พักเก๋ๆไปเซลฟี่อวดเพื่อน เลยเข้ามาที่ Citi ThankYou℠ Rewards Program เพราะตอนนี้มีโปรโมชั่นรับส่วนลดเพิ่มอีก 15% เพียงใช้คะแนนสะสมอย่างน้อยเพียง 99 คะแนน พร้อมเงินเพิ่มอีกนิดหน่อย ก็สามารถจองห้องพักโรงแรมทั่วโลก แต่ลดเยอะมากไปอีกสำหรับโรงแรมบางแห่ง ไม่ว่าจะเป็นส่วนลด 20% ที่ Pan Pacific Orchard – Singapore หรือ ที่ Best Western Cromwell – London สำหรับพัก 2 คืนขึ้นไป และ ลด 40% ที่ Shilla Stay Yeoksam – Seoul, Korea หรือใครที่กำลังจะไปเที่ยว Greece ก็มีโปรพัก 5 คืนจ่าย 4 คืน ที่ NJV Athens Plaza ด้วยนะ

หรือหากใครสนใจจะใช้คะแนนสะสมแลกห้องพักโรงแรมในเครือของ Club Carlson, Hilton Hhonors Worldwide และ IHG Rewards Club ในราคาเอกคลูซีฟสุดๆ ก็ยังได้ หรือไม่พอ เธอๆ ทั้งหลายจะลองดูโรงแรมชั้นนำอย่าง Aleenta, Anantara, AVANI Atrium Bangkok, Bo Phut Resort, Indigo Pearl, Maduzi Hotel Bangkok, Mandarin Oriental, Paresa Resort, S31 ก็มีนะ ไม่ว่าจะไปเที่ยวที่ไหนให้เข้าไปดูก่อนเพราะมีที่พักหลายแนว หลายสถานที่ให้แลก เรียกว่ามาที่เดียว ครบ!

พอจบเรื่องที่พัก ก็ต้องมาดูเรื่องการเดินทางต่อ ซึ่งวางแผนว่าจะนั่งเครื่องบินไป เพราะจะให้แบกกระเป๋าขึ้นรถทัวร์ไปก็ไม่ไหว ดังนั้นจัดไป! เปิดเว็บ Citi ThankYou℠ Rewards program ที่เดิม มองหาตั๋วเครื่องบินซักหน่อย โชคดีว่า ThankYou℠ Rewards program เป็นพันธมิตรกับเครือสายการบินหลากหลาย ทำให้สามารถโอนคะแนนสะสมไปเป็นไมล์ ของสายการบินทั้งในประเทศและต่างประเทศเลยนะ ซึ่งตอนนี้เค้ามี เครือสายการบินเพิ่มขึ้นมาอีกถึง 10 สายการบิน ให้คุณบินได้หลากหลายเส้นทาง ไม่ว่าจะเป็น Thai Airways, Air Asia Asia Miles, Delta SkyMiles, EVA Air Infinity MileageLands, Singapore Airlines KrisFlyer, British Airways Executive Club, Etihad Guest, Qantas Frequent Fly, Qatar Airways Privilege Club และอื่นๆ อีกมากมาย ใครที่รู้ตัวว่าเป็นสมาชิกของเครือสายการบินหรือโรงแรมที่เป็นพันธมิตรกับ ThankYou℠ Rewards program อยู่ ก่อนเดินทางครั้งต่อไป อย่าลืมเข้ามาดูที่เว็ปก่อนนะจ๊ะ

ตั๋วพร้อม ที่พักพร้อม รอไปเที่ยวได้เลย แต่เอ๋…ถ้าใครยังขาดกระเป๋าเดินทางไว้ใส่ชุดเด็ดไปเที่ยวหรืออยากได้กล้องถ่ายรูปเจ๋งๆไว้เก็บภาพทริปในความทรงจำ ก็เข้าไปดูแคตตาล็อกออนไลน์ได้ที่ www.citibank.co.th/thankyou/index.html?ecid=DIOWNTHRWATHGR0216 เพราะมีอีกหลายไอเทมเด็ดๆให้แลกสบายๆที่สำคัญ ทั้งหมดนี้เป็นเอกสิทธิ์เฉพาะสำหรับผู้ใช้บัตร บัตรเครดิตซิตี้เท่านั้นนะจ๊ะ (ยังไม่มีเหรอ? รีบสมัครกันเลยจ้า)

ตัดวงจรขยะอาหาร ช่วยอีกหลายชีวิตได้อิ่มท้อง

Posted on April 3, 2016 by SoClaimon

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

31 มีนาคม 2559 เวลา 10:41 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/424402

ตัดวงจรขยะอาหาร ช่วยอีกหลายชีวิตได้อิ่มท้อง

โดย…พุสดี สิริวัชระเมตตา

เมื่อเดือนที่แล้ว สื่อหลายฉบับในบ้านเราเจียดพื้นที่เล็กๆ ให้กับข่าวต่างประเทศที่น่ายินดีข่าวหนึ่ง นั่นคือ ฝรั่งเศสกลายเป็นประเทศแรกของโลก ที่สั่งห้ามไม่ให้ซูเปอร์มาร์เก็ตทิ้งหรือทำลายอาหารที่ขายไม่ออก พร้อมออกกฎหมายกำหนดให้นำอาหารเหล่านั้นไปบริจาคแก่องค์กรการกุศล

ปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นแม้เป็นเพียงหนึ่งในความเคลื่อนไหวของอีกซีกโลก เพื่อช่วยให้อีกหลายชีวิตได้อิ่มท้องและเป็นการแก้ปัญหาวิกฤตขยะอาหารซึ่งโลกของเรากำลังเผชิญ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเป็นอีกแรงกระเพื่อมที่ทำให้สังคมโลกหันมาใส่ใจกับปัญหาดังกล่าวเช่นกัน รวมทั้งประเทศไทย ซึ่งจากข้อมูลของกรมส่งเสริมคุณภาพสิ่งแวดล้อม กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ระบุว่า ประเทศไทยมีปริมาณขยะมูลฝอยเพิ่มขึ้นทุกปี โดยในปี 2556 มีขยะมูลฝอยมากถึง 26.77 ล้านตัน คิดเป็นขยะอาหารถึง 64% โดยกรุงเทพฯ มีปริมาณขยะมากเป็นอันดับ 4 จาก 22 เมืองใหญ่ในเอเชีย รองจากเมืองโอซากาของญี่ปุ่น กรุงกัวลาลัมเปอร์ของมาเลเซีย และกรุงโซลของเกาหลีใต้

คำถามคือ ถึงเวลาหรือยังที่ทั้งผู้บริโภคและภาคธุรกิจจะหันมาร่วมมือกันกระชากเส้นกราฟปริมาณขยะอาหารในบ้านเราให้ต่ำลง

การเดินทางของเศษเนื้อสู่อาหารของน้องหมา

หลายปีที่ผ่านมาจะเห็นว่ามีภาคธุรกิจทั้งรายเล็กและรายใหญ่เริ่มหันมามีส่วนร่วมในการลดปริมาณขยะ เริ่มจากเชนร้านอาหารขวัญใจวัยรุ่นอย่าง บาร์บีคิว พลาซ่า เจ้าของสโลแกนทำมื้อนี้ให้ดีที่สุด กับโปรเจกต์ “อาหารเม็ดเพื่อสุนัข” บุ๋ม-บุณย์ญานุช บุญบำรุงทรัพย์ ผู้อำนวยการฝ่ายการตลาด บริษัท เดอะบาร์บีคิวพลาซ่า เล่าถึงเบื้องหลังบิ๊กไอเดียนี้ว่า เป็นส่วนหนึ่งของแคมเปญ “BarBQ Fulfil” แคมเปญเพื่อสังคมและสิ่งแวดล้อมที่เริ่มต้นจากการตั้งคำถามภายในองค์กรว่า เราจะทำมื้อที่ดีที่สุดให้ดีขึ้นกว่านี้อีกได้อย่างไร

“เราระดมความคิดจากพนักงานทุกคนเพื่อปรับใช้สิ่งที่อยู่รอบตัว ไม่ว่าจะเป็นในร้านอาหาร หรือที่ครัวกลางของเราให้เกิดประโยชน์ สุดท้ายคำตอบมาอยู่ที่การทำอาหารเม็ดของสุนัขจากการแปรรูปเศษเนื้อที่เราเหลือจากการตัดแต่งของครัวกลาง เพื่อส่งไปยังร้านของบาร์บีคิวพลาซ่าอีก 110 สาขาทั่วประเทศ ซึ่งจากเดิมเนื้อส่วนนี้เราก็ไม่ได้ทิ้ง แต่จะมีผู้ประกอบการรายย่อยมารับซื้อเศษเนื้อดังกล่าว ซึ่งอยู่ในระดับฮิวแมนเกรดไปแปรรูปต่ออีกที ถามว่าเศษเนื้อเหล่านี้ทำเงินให้บริษัทเรามั้ย ก็ประมาณหนึ่ง แต่คำถามที่ใหญ่กว่านั้น คือ เราจะทำอะไรเพื่อแปรรูปสิ่งที่ไม่มีประโยชน์ให้มีประโยชน์มากกว่านี้ได้มั้ย”

บุ๋ม ยอมรับว่า ไอเดียเรื่องการลดปริมาณขยะในอุตสาหกรรมอาหารใครๆ ก็พูดถึง แต่ขั้นตอนทำจริงนั้นไม่ง่ายเลย อย่างเราเอง พอตัดสินใจว่าจะลงมือทำ ก็ต้องไปศึกษาอย่างจริงจัง ถึงได้รู้ว่าไม่ใช่แค่ต้องใช้เวลาสะสมเศษเนื้อให้มีปริมาณมากพอ ยังต้องจัดหาพื้นที่จัดเก็บเนื้อให้เหมาะสมเพื่อคงคุณภาพ ในส่วนของโรงงานแปรรูปก็ต้องเลือกที่ได้มาตรฐาน ซึ่งเราเลือกใช้โรงงานเดียวกับที่ผลิตอาหารสุนัขให้แบรนด์ที่เป็นที่รู้จักเช่นกัน

“แต่สิ่งที่เราไม่รู้ตอนแรก คือ โรงงานเขาไม่รับเนื้อสดๆ เพราะฉะนั้นหมายความว่าเราต้องเปิดไลน์ใหม่ในโรงงานของเราเอง เพื่ออบเนื้อเหล่านี้ให้กลายเป็นเนื้อที่สุก แล้วค่อยส่งให้ทางโรงงานนำไปแปรรูป”

สำหรับล็อตแรกเราสต๊อกเศษเนื้อไว้ได้ 2 ตัน จึงส่งไปแปรรูป จากเนื้อตั้งต้น 2 ตัน สามารถแปรรูปออกมาเป็นอาหารสุนัขได้ประมาณ 3.5 แสนถุง อาหารเหล่านี้เรากระจายโดย 2 ทาง คือ หนึ่ง แจกฟรีให้กับลูกค้าที่เขียนแชร์ไอเดียเพื่อสิ่งแวดล้อมที่ร้านบาร์บีคิวพลาซ่าทุกสาขา อีกส่วนก็นำไปมอบให้มูลนิธิต่างๆ ที่ให้การเลี้ยงดูสุนัขไร้บ้านในประเทศไทย

“อย่างที่บอกว่าโปรเจกต์อาหารสุนัขเป็นเพียงส่วนหนึ่งในโปรเจกต์ใหญ่ของเรา จากนี้เรายังไม่หยุดเดินหน้าสานต่อเจตนารมณ์ที่จะนำสิ่งที่ไม่เกิดประโยชน์มาทำให้เกิดประโยชน์ต่อไป ในอนาคตเราจะเก็บตะเกียบที่ใช้แล้วในร้านมาทำโต๊ะ-เก้าอี้ให้นักเรียน เราเชื่อว่าไอเดียดีๆ เหล่านี้จะเกิดขึ้นได้ ถ้าเราใส่ความคิดสร้างสรรค์ลงไป ความคิดสร้างสรรค์ในที่นี้ไม่จำเป็นต้องใหม่ แหวกแนวเสมอไป เพราะสุดท้ายหัวใจสำคัญ คือ สามารถนำมาทำให้เกิดขึ้นจริงได้หรือเปล่า” บุ๋ม กล่าวทิ้งท้าย

บุ๋ม-บุณย์ญานุช บุญบำรุงทรัพย์

บูรณาการจากต้นน้ำสู่ปลายน้ำ

เช่นเดียวกับอีกหนึ่งธุรกิจค้าปลีกรายใหญ่ของบ้านเราอย่าง ชาคริต ดิเรกวัฒนชัย รองประธานกรรมการแผนกสื่อสารองค์กรและความยั่งยืน เทสโก้ โลตัส บอกว่า โลตัสนับเป็นหนึ่งในผู้ประกอบการค้าปลีกที่ปรับตัวเพื่อรับมือกับวิกฤตขยะอาหาร ตั้งแต่ต้นทางจนถึงผู้บริโภค โดยโลตัสพยายามรับซื้อผลผลิตจากเกษตรกรโดยตรงแทนที่จะผ่านพ่อค้าคนกลาง เพื่อช่วยให้เกษตรกรสามารถวางแผนการเพาะปลูกได้ตอบโจทย์กับความต้องการของตลาด ลดปัญหาพืชผลล้นตลาดจนกลายเป็นขยะอาหาร ที่สำคัญยังสามารถควบคุมคุณภาพของผลผลิตได้ด้วย นอกจากนี้ยังร่วมมือกับเกษตรกรในการพัฒนาบรรจุภัณฑ์และการขนส่ง เพื่อป้องกันการสูญเสียระหว่างทาง

“ณ จุดขาย เราพยายามลดการเกิดขยะอาหาร ด้วยการนำอาหารที่ไม่เหมาะแก่การจำหน่ายไปบริจาคเป็นมื้ออาหารให้แก่ผู้ที่ขาดแคลน เช่น นำไข่ไก่ฟองที่มีสภาพดีจากแพ็กไข่ที่แตก ทำให้เราไม่สามารถนำไปจำหน่ายได้ ก็เอาไปบริจาคแก่ผู้ยากไร้ โดยร่วมมือกับมูลนิธิกระจกเงา นอกจากนี้ยังรวบรวมข้าวสารแตกแพ็กที่ไม่สามารถนำไปขายต่อได้เช่นกันไปบริจาคเพื่อให้นำไปทำอาหารเลี้ยงผู้ที่ยากไร้ต่อ เช่นเดียวกับผลิตภัณฑ์ของโลตัส เช่น น้ำปลา ซอสปรุงรส ที่ใกล้หมดอายุ และคาดว่าจะจำหน่ายไม่ทัน เราจะสำรวจและคัดแยกออกมาเพื่อนำไปบริจาคก่อนสินค้าจะหมดอายุและต้องทิ้ง”

ชาคริต ดิเรกวัฒนชัย

ชาคริต กล่าวเพิ่มเติมว่า เมื่อต้นปีที่ผ่านมา โลตัสยังได้ทดลองนำอาหารหมาที่แตกแพ็กไปบริจาคให้บ้านนางฟ้าสัญจร แทนที่จะเก็บทิ้งอย่างเปล่าประโยชน์ และในอนาคตจะเริ่มวางแผนส่งต่อผักและ
ผลไม้สดที่จำหน่ายไม่หมดให้กับผู้ที่ยังขาดแคลน แต่ในส่วนของอาหารสดอาจจะส่งต่อได้ยาก เพราะต้องคำนึงถึงเรื่องความปลอดภัยเป็นหลัก เนื่องจากบ้านเราอากาศค่อนข้างร้อน เกรงว่าระหว่าง
ขั้นตอนขนส่ง อาหารจะเสียหายเสียก่อน

“ผมมองว่าขยะมาคู่กับในทุกธุรกิจ ไม่ว่าเราจะทำธุรกิจที่ก่อให้เกิดประโยชน์ขนาดไหนก็ตาม ในส่วนของโลตัสซึ่งเป็นธุรกิจค้าปลีก เราพยายามลดปริมาณขยะใน 2 ส่วนใหญ่ๆ คือ ในส่วนของการใช้ถุงพลาสติก และสอง คือ การลดปริมาณขยะอาหาร ซึ่งเราต้องทำความเข้าใจก่อนว่า ของเสียในธุรกิจเรา บางครั้งอาจเป็นของที่ขายไม่ได้ แต่กินได้ แค่เราใส่ใจ เก็บรักษาให้อยู่ในสภาพดี ก็สามารถนำมาบริจาคต่อเพื่อก่อให้เกิดประโยชน์มากกว่า”

จากไร่ส่งตรงถึงโต๊ะอาหาร

นอกจากภาคธุรกิจแล้ว ธุรกิจรายย่อยโดยเฉพาะธุรกิจร้านอาหารก็เริ่มหันมาใส่ใจกับการลดขยะอาหารควบคู่ไปกับการตอบโจทย์เทรนด์ผู้บริโภคยุคใหม่ที่รักสุขภาพ ด้วยการชูคอนเซ็ปต์ Farm to Table หรือจากฟาร์มเสิร์ฟถึงโต๊ะอาหาร แบงค์-จักรพงศ์ มหพันธุ์ทิพย์ เจ้าของโรงแรมและร้านอาหารฟาร์มเฮ้าส์ที่ จ.ระนอง บอกว่า จุดเริ่มต้นของร้าน คือ อยากใช้วัตถุดิบที่สดใหม่เพื่อปรุงอาหารให้ลูกค้า เราจึงเลือกใช้วัตถุดิบที่ผลิตเอง เช่น ไข่ไก่จากฟาร์มไก่ไข่พันธุ์ทิพย์ ซึ่งเป็นธุรกิจของที่บ้าน รวมทั้งใช้วัตถุดิบอื่นๆ ที่ปลูกเอง อาทิ พืชผักสวนครัว ทานตะวันงอก อัญชัน และผักสลัด

“วัตถุดิบในร้านเราเก็บมาสดใหม่ทุกวัน อย่างไข่ไก่จะสดมาก เพราะเก็บมาแบบวันต่อวัน รับรองว่าลูกค้าจะได้สัมผัสกับรสชาติของไข่ไก่ที่หาไม่ได้ที่ไหน เพราะตามกระบวนการปกติกว่าไข่ไก่จะถูกส่งจากฟาร์มถึงมือผู้บริโภคก็เกือบสัปดาห์แล้ว เช่นเดียวกับผัก นอกจากจะแบ่งพื้นที่สำหรับปลูกที่ฟาร์มแล้ว ที่โรงแรมเรายังเลือกปลูกพืชผักสวนครัวแทนไม้ประดับ แต่ละวันเราจะเก็บวัตถุดิบมาเตรียมไว้ประมาณหนึ่ง ไม่เผื่อไว้มาก เพราะเราอยากเลี้ยงพืชไว้ในดินมากกว่าจะมาสต๊อกไว้ในตู้เย็น”

แบงค์-จักรพงศ์ มหพันธุ์ทิพย์

ในส่วนของขยะอาหารจากร้านฟาร์มเฮ้าส์ แบงค์แบ่งเป็น 2 ส่วน คือ ส่วนที่เกิดจากขั้นตอนการเตรียมวัตถุดิบ ซึ่งในส่วนนี้ทางร้านพยายามควบคุมให้เหลือน้อยที่สุดอยู่แล้ว เพราะสามารถควบคุมปริมาณได้ตามที่ต้องการ ที่สำคัญวัตถุดิบบางชนิดยังสามารถนำไปแปรรูปหากใช้ไม่หมด เช่น อัญชัน นอกจากใช้เสิร์ฟเป็นเครื่องเคียง ตกแต่งจานแล้ว ยังนำไปตากแห้งทำเป็นชาได้ อีกส่วนคือ ขยะที่เกิดจากเศษอาหารของลูกค้า ทางร้านจะนำมารวบรวม และขายต่อให้กับเกษตรกรในละแวกนั้นมารับซื้อไปเป็นอาหารสัตว์ในฟาร์มของตัวเอง อย่างน้อยก็ช่วยลดขยะที่เกิดขึ้นจากธุรกิจของเราไปได้มาก” แบงค์กล่าวทิ้งท้าย

ทายาทหัตถศิลป์ สืบทอดจิตวิญญาณสุนทรียศาสตร์ไทย

Posted on April 3, 2016 by SoClaimon

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

30 มีนาคม 2559 เวลา 17:05 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/424328

ทายาทหัตถศิลป์ สืบทอดจิตวิญญาณสุนทรียศาสตร์ไทย

โดย…พริบพันดาว ภาพ ศ.ศ.ป.

ครูช่างฝีมือ ชุมชนหัตถกรรมและผลงานหัตถศิลป์ที่มีอัตลักษณ์ไทยโดดเด่น คือวิถีวัฒนธรรม วิถีแห่งภูมิปัญญา ซึ่งสามารถบอกได้อย่างเต็มปากเต็มคำว่า นี่คืองาน “ประณีตหัตถศิลป์” ที่เป็นงานชั้นยอดของสุนทรียศาสตร์ภูมิปัญญาไทยพื้นถิ่น

ที่ผ่านมาหลายปี มีการคัดสรรทายาทช่างศิลปหัตถกรรม ยกระดับสู่ช่างหัตถศิลป์ เพื่อบ่มเพาะประกาศเกียรติคุณให้มุ่งมั่นสรรค์สร้างงานอันประณีตให้อยู่คู่แผ่นดินไทย ในปี 2559 นี้ ก็เช่นเดียวกัน ก็มีคัดเลือกสุดยอดช่างฝีมือผู้สืบทอดศิลปหัตถกรรมและอนุรักษ์งานศิลปหัตถกรรมมรดกไทย และผลงานที่ต่อยอดความงดงามให้สอดคล้องร่วมสมัยกับวิถีชีวิตผู้คนปัจจุบัน

13 ยอดฝีมือประณีตหัตถศิลป์รุ่นใหม่

ศูนย์ส่งเสริมศิลปาชีพระหว่างประเทศ (องค์การมหาชน) หรือ ศ.ศ.ป. จัดโครงการประกวด “เชิดชูทายาทช่างศิลปหัตถกรรม” ภายใต้งานเทศกาลนวัตศิลป์นานาชาติ 2559 ซึ่งได้คัดเลือกช่างฝีมือผู้สืบทอดงานหัตถกรรมจากงานศิลปหัตถกรรมใน 9 สาขา คือ สาขาเครื่องไม้ เครื่องจักสาน เครื่องดิน เครื่องทอ เครื่องรัก เครื่องโลหะ เครื่องหนัง เครื่องกระดาษ และเครื่องหิน และได้นำผลงานของแต่ละคนมาแสดงในงานเพื่อรอการตัดสินให้เป็นสุดยอดช่างฝีมือทายาทหัตถกรรมประจำปี 2559

สำหรับการคัดเลือกมีหลักการพิจารณา คือ 1.ด้านการอนุรักษ์ สาขาเทคนิคงานศิลปหัตถกรรมที่มีการสืบทอดมาอย่างยาวนานหรือกำลังจะสูญหาย 2.ด้านฝีมือ องค์ความรู้และนวัตกรรมเชิงภูมิปัญญา ทักษะฝีมือของทายาท การสืบทอดองค์ความรู้ดั้งเดิม การสร้างสรรค์เทคนิคใหม่ 3.ด้านสังคม เป็นที่ยอมรับด้านตัวบุคคลและผลงาน มีรางวัลเกียรติคุณจากหน่วยงานทั้งภาครัฐและเอกชนทั้งในและต่างประเทศ และการร่วมกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับงานศิลปหัตถกรรมที่ดำเนินอยู่ และ 4.ด้านความร่วมสมัย รูปแบบสินค้าหรือการนำเสนอสินค้าและเรื่องราว

ผู้อำนวยการศูนย์ส่งเสริมศิลปาชีพระหว่างประเทศ (องค์การมหาชน) อัมพวัน พิชาลัย กล่าวว่า

“รู้สึกปลาบปลื้มใจที่ปัจจุบันยังมีช่างฝีมือทั้งที่เป็นผู้ที่สืบสายเลือดโดยตรงจากครูช่างหรือช่างศิลปหัตกรรม บุคคลภายในครอบครัว รวมถึงลูกศิษย์ที่สืบสานงานศิลปหัตถกรรม ให้ความสำคัญและมุ่งมั่นในการสานต่องานด้านนี้อยู่เป็นจำนวนมากตามสาขาต่างๆ”

ประเภทงานหัตถกรรมเครื่องกระดาษ (ตัดกระดาษรังผึ้ง) ปอลิณ หยุ่นตระกูล ช่างตัดกระดาษรังผึ้งผู้ที่อุทิศตนเพื่ออนุรักษ์งานศิลปะ จาก อ.บางระกำ จ.พิษณุโลก ทายาทรุ่นที่ 2 ซึ่งเป็นผู้สืบทอดงานตัดกระดาษรังผึ้งจากครูเปี่ยม ส่งชื่น ผู้เป็นพ่อ ด้วยมีความคิดเห็นว่า การตัดกระดาษรังผึ้งเป็นงานฝีมือโบราณที่เริ่มมีน้อยลง ปอลิณ จึงคิดสานต่ออุดมการณ์ของพ่อ ผู้อุทิศตนให้กับงานกระดาษและทุ่มเทมาทั้งชีวิตโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน การตัดกระดาษรังผึ้งนิยมนำมาประดับในงานรื่นเริง เช่น พิธีแต่งงาน ขึ้นบ้านใหม่ พิธีบวชนาค แต่ปัจจุบันความนิยมกลับลดน้อยลงทำให้งานตัดกระดาษรังผึ้งหาดูได้ยาก

ประเภทงานหัตถกรรมเครื่องจักสาน พีระศักดิ์ หนูเพชร ช่างงานจักสานใยตาล นักพัฒนาสินค้าจาก จ.สงขลา ทายาทรุ่นที่ 2 เป็นผู้สานต่องานจักสานใยตาลจากคุณแม่เสริญสิริ หนูเพชร โดยแรกเริ่มไม่สนใจงานจักสานเลยแม้แต่น้อย แต่ด้วยความที่เห็นความมุ่งมั่นตั้งใจที่จะพัฒนางานอย่างไม่หยุดนิ่งของแม่ จึงเกิดการซึมซับอยากสานต่อเจตนารมณ์ที่แม่สร้างงานจักสานมาให้เป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลาย

ประเภทงานหัตถกรรมเครื่องปูนปั้น สมชาย บุญประเสริฐ ช่างฝีมืองานปูนปั้นสด ผู้มีใจรักและความอดทนเป็นเลิศจาก จ.เพชรบุรี ทายาทรุ่นที่ 3 เป็นลูกศิษย์เอกที่สั่งสมประสบการณ์จากคุณอาทองร่วง (อาเขย) ผู้เป็นช่างฝีมือดั้งเดิมที่หาใครมีฝีมือเปรียบได้ยาก งานปูนปั้นสดเป็นงานที่ต้องใช้ทักษะกระบวนการฝีมือเชิงช่างหลายแขนงต้องเป็นผู้มีความอดทน และมีใจรักจึงจะสามารถทำงานได้สำเร็จ

ประเภทงานหัตถกรรมเครื่องดิน (ประติมากรรม, น้ำต้น) กิตติศักดิ์ ฟั่นสาย ช่างฝีมือผู้หลงใหลในงานศิลปะบวกกับความมุ่งมั่นในงานปั้นดิน จาก จ.เชียงใหม่ ทายาทรุ่นที่ 3 เป็นช่างฝีมืองานปั้นดินจากเชียงใหม่เดินรอยตามจากงานฝีมือคุณน้าสมทรัพย์ ด้วยความหลงใหลในงานศิลปะตั้งแต่ยังเด็กจึงเริ่มศึกษาและเรียนอยู่อย่างจริงจังหลังจากได้เรียนรู้ขั้นตอนในเบื้องต้นแล้วจึงนำมาพัฒนาต่อในเรื่องของรูปแบบเพราะมีความคิดที่ว่าศิลปะเป็นสิ่งที่ไม่ตายตัว สามารถต่อยอดเป็นงานที่มีรูปทรงที่น่าสนใจได้หลากหลาย

ประเภทงานหัตถกรรมเครื่องไม้ พิเชฎฐ์ เกิดทรง ช่างแกะสลักเครื่องดนตรีไทยที่ถูกหล่อหลอมมาตั้งแต่เด็กแห่งเมืองพระนครศรีอยุธยา เป็นทายาทรุ่นที่ 2 เป็นช่างฝีมือต่อยอดจากครอบครัวคุณพ่อพิมพ์และคุณแม่บุญศรี เกิดทรง จากที่ได้ร่ำเรียนการเขียนลายไทยและการแกะสลักเครื่องไม้จากคุณพ่อพิมพ์และงานลงรักปิดทองจากคุณแม่บุญศรีตั้งแต่อายุได้เพียง 12 ปี หลังจากลาออกจากโรงเรียนจึงหันมาช่วยคุมงานของครอบครัวอย่างเต็มตัว โดยเริ่มแรกได้ศึกษาการเขียนลายไทย ลายกนกจนชำนาญ และสามารถเริ่มแกะสลักเครื่องดนตรีได้

ประเภทงานหัตถกรรมเครื่องรัก แดง แจ่มจันทร์ ที่ผันตัวเองจากชาวนามาเป็นช่างเครื่องรักประดับมุก จ.นครปฐม ทายาทที่ได้สืบทอดจากครูจักรกริศษ์ สุขสวัสดิ์ จากเดิมเป็นชาวนาผู้ประกอบอาชีพเกษตรกรรมตามวิถีของครอบครัว ต่อมาได้รู้จักและคุ้นเคยกับครูจักรกริศษ์จึงหันเหชีวิตมาเอาดีทางด้านงานเครื่องรักประดับมุก ซึ่งเริ่มแรกเป็นเพียงลูกมือของครูจักรกริศษ์เพียงเท่านั้น งานลงรักประดับมุกเป็นงานที่ต้องใช้ทักษะฝีมือสูง เป็นงานที่นับวันจะหาผู้สืบทอดได้ยาก

ประเภทงานหัตถกรรมเครื่องโลหะ มี 2 คน คือ ซุลฟาการ์ อะตะบู ช่างทำกริชรามันที่เคร่งครัดด้วยจิตวิญญาณ จ.ยะลา ทายาทรุ่นที่ 7 เป็นช่างฝีมือผู้สืบทอดการทำอาวุธโบราณ สืบทอดมาจากครูตีพะลี อะตะบู ผู้เป็นพ่อ เป็นช่างฝีมือผู้ผันตัวเองมาเป็นผู้สืบสานงานทำอาวุธโบราณ โดยเรียนรู้ประวัติศาสตร์ความเป็นมาของการทำกริชรามัน ที่ได้รับการถ่ายทอดจากผู้เป็นพ่อ โดยการเป็นช่างทำกริชโบราณที่ดีต้องมีสมาธิจิตวิญญาณและสามารถยึดข้อปฏิบัติที่ถูกทำสืบต่อกันมา 25 ข้อ อย่างเคร่งครัดจึงจะสามารถสร้างกริชที่สมบูรณ์ได้อย่างแท้จริง ไม่ใช่ใครก็ได้ที่สามารถมาทำกริชรามันโบราณนี้ได้เพราะต้องอาศัยความเข้าใจและทักษะเชิงช่างที่ต้องฝึกฝนมาเป็นระยะเวลานาน

เพชรรัตน์ เจียวทอง ช่างเครื่องประดับเงินโบราณ จ.สุรินทร์ ทายาทรุ่นที่ 2 เป็นช่างฝีมือผู้สืบสานต่อและแบ่งเบาภาระหน้าที่ของพ่อคือ คุณพ่อป่วน เจียวทอง ในการสานต่อเครื่องเงินลายโบราณ งานที่รังสรรค์ด้วยความประณีตใส่ใจทุกรายละเอียด เพราะปัจจุบันช่างฝีมือมีน้อยลงแต่ชุมชนบ้านโชคยังคงมีช่างฝีมือผู้อนุรักษ์และทำงานกันอยู่ จึงไม่มีคู่แข่งทางการตลาดมากนักเพราะชื่อเสียงที่สั่งสมมานานทำให้ผู้ซื้อบอกกันปากต่อปากจึงมีรายได้เข้ามาอย่างต่อเนื่อง จึงส่งผลให้งานหัตถศิลป์อันทรงคุณค่าแขนงนี้คงอยู่ได้ในปัจจุบัน

ประเภทงานหัตถกรรมเครื่องทอ มี 5 คน คือ ธนพล รักษาวงศ์ อายุ 28 ปี ช่างฝีมือกลุ่ม “ดาหลาบาติก” จ.กระบี่ ทายาทรุ่นที่ 3 เป็นช่างฝีมือผู้สืบสานหัตถศิลป์ไทย นับเป็นภูมิปัญญาประจำท้องถิ่นภาคใต้ที่บรรพบุรุษในครอบครัวถ่ายทอดสืบต่อกันมาให้เป็นที่รู้จักในวงกว้าง นอกเหนือจากในท้องถิ่นของตนศิลปะบนผืนผ้าที่มีเอกลักษณ์ในการใช้น้ำเทียนสร้างสรรค์ ให้เกิดลวดลาย จึงคิดพัฒนารูปแบบและสีสันให้มีความน่าสนใจมากกว่าในอดีต

ธนกฤต คล้ายหงษ์ ช่างฝีมือผ้าไหมมัดหมี่ จ.ขอนแก่น ทายาทช่างฝีมือผู้ที่เรียนรู้กระบวนการทอผ้าไหมมัดหมี่จากครูช่าง สงคราม งามยิ่ง ซึ่งเป็นทั้งพ่อตาและครูผู้สั่งสอนจนเกิดความเชี่ยวชาญ เมื่อได้มีความรู้และประสบการณ์จึงพัฒนาลวดลายใหม่ๆ โดยนำลายดั้งเดิมมาดัดแปลงให้มีความทันสมัยเหมาะสมกับยุคปัจจุบันจนได้รับการตอบรับจากลูกค้าเป็นอย่างดี

นิดดา ภูแล่นกี่ ช่างฝีมือผ้าไหมแต้มหมี่ ภูมิปัญญาดั้งเดิม จ.ขอนแก่น ทายาทรุ่นแรก ที่ริเริ่มงานผ้าไหมแต้มหมี่ที่คิดพัฒนากระบวนการจากการมัดหมี่เปลี่ยนมาใช้การแต้มหมี่ โดยผ้าไหมมัดหมี่เป็นภูมิปัญญาดั้งเดิมของท้องถิ่นอีสานได้เรียนรู้และสืบทอดภูมิปัญญาของครอบครัวที่ทำกันมาตั้งแต่รุ่นคุณยาย รวมทั้งได้รับความร่วมมือจากสำนักงานพัฒนาชุมชนและมหาวิทยาลัยขอนแก่น โดยมีการออกแบบผลิตภัณฑ์ให้มีความทันสมัยอย่างต่อเนื่อง เพื่อให้ชิ้นงานมีความน่าสนใจ

ยลดา ภูริผล ช่างฝีมือผ้าทอลาวครั่ง จ.อุทัยธานี ทายาทรุ่นที่ 6 มุ่งเน้นพัฒนาลวดลายและสีสันผลงานทุกชิ้นมีความละเอียดประณีตมากกว่าสมัยที่บรรพบุรุษเคยทำเพื่อคุณภาพของชิ้นงานที่มีความวิจิตรและได้มาตรฐาน จึงทำให้ยลดาพัฒนาการสร้างผลงานอย่างไม่หยุดนิ่ง แต่ยังคงไว้ซึ่งเอกลักษณ์กระบวนการดั้งเดิมทุกขั้นตอน

ธีรวัฒน์ ทองประศาสน์ ช่างฝีมือผ้าไหมมัดหมี่ จ.ขอนแก่น ทายาทรุ่นที่ 2 เป็นช่างฝีมือผู้สืบทอดจากบรรพบุรุษโดยมุ่งมั่นพัฒนาขั้นตอนการผลิตให้สัมพันธ์กับยุคปัจจุบัน รวดเร็วและได้ผลผลิตจำนวนมากตามความต้องการของตลาด พัฒนาลวดลายสีสันให้สวยงามกว่าที่เคยสร้างสรรค์ไว้โดยไม่ทิ้งภูมิปัญญาดั้งเดิมของบรรพบุรุษให้หายไป

‘ไม่หวงวิชา’ ขอส่งต่อสู่คนรุ่นต่อไป

การสืบทอดภูมิปัญญาของงานประณีตหัตถศิลป์เหล่านี้ เหล่าทายาทช่างศิลปหัตถกรรมเหล่านี้ ล้วนเปิดใจกว้างไม่จำกัดอยู่แค่คนในครอบครัวหรือสายตระกูลของตัวเอง พวกเขาทั้ง 13 คนต่างมองพ้องกันว่า สมควรที่คนรุ่นหลังหรือคนรุ่นใหม่ไม่ว่าเป็นใครก็ตามที่สนใจงานภูมิปัญญาท้องถิ่นเหล่านี้ สามารถเข้ามาศึกษาเรียนรู้และฝึกฝนได้อย่างไม่มีข้อจำกัด แม้กระนั้นก็ตามก็ยังมีคนที่เข้ามาน้อย เพราะเป็นงานที่ต้องใช้ความอดทนและเพียรพยายามในการเรียนรู้และฝึกฝนทักษะความชำนาญและพัฒนาตัวเองที่ใช้เวลานาน

สมชาย บุญประเสริฐ ช่างปูนปั้นสดบอกว่า “อยากให้เด็กที่มีความสนใจเกี่ยวข้องกับงานปูนปั้นสด ลองมาฝึกจับลองทำกันดู เพราะว่ามันเป็นอาชีพที่อนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรมประจำชาติได้เป็นอย่างดี” ซึ่งตรงกับ ซุลฟาการ์ อะตะบู ช่างทำกริช ที่อยากให้เยาวชนศึกษา แล้วก็เรียนรู้ในเรื่องศิลปวัฒนธรรมให้รักษาคงอยู่ต่อไป

ช่างฝีมือผ้าทอลายครั่ง ยลดา ภูริผล เธออยากให้คนรุ่นหลังได้เห็นและเรียนรู้วิธีการโบราณที่กว่าจะมาเป็นผ้าหนึ่งผืนต้องใช้เวลานาน ทุ่มเทสร้างสรรค์ด้วยความอดทนจึงจะสามารถสร้างสรรค์ผ้าออกมาได้สำเร็จ เช่นเดียวกับ นิดดา ภูแล่นกี่ ช่างฝีมือผ้าไหมแต้มหมี่ที่ฝันว่า

“อยากจะบอกคนรุ่นหลังทั้งหมดว่าเรามาช่วยกันพัฒนาสืบสานแล้วก็ต่อยอด เพื่อจะยังคงไว้ซึ่งงานที่พ่อแม่ถ่ายทอดมาให้เราแล้ว เพราะฉะนั้นเราต้องช่วยรักษามันไว้เพื่อให้คงอยู่ตลอดไป”

ปอลิณ หยุ่นตระกูล ช่างตัดกระดาษรังผึ้ง บอกว่า อยากจะให้คนรุ่นหลังเข้าไปศึกษาและรับรู้ว่างานทุกประเภทที่ภูมิปัญญาชาวบ้านทำ “เป็นงานที่คู่ควรที่จะอนุรักษ์ให้เป็นมรดกของประเทศ ซึ่งไม่น้อยหน้าใคร ให้อยู่คู่ประเทศของเราไปตลอดกาล” สอดคล้องกับช่างงานถักสานใยตาล พีระศักดิ์ หนูเพชร ที่บอกคนรุ่นใหม่ว่า ถ้าสนใจก็มาช่วยกันรักษาวัฒนธรรมเหล่านี้ให้คงอยู่

“ภูมิปัญญารากเหง้าตรงนี้เป็นเรื่องที่เจ๋ง และมีเสน่ห์ของเราเองไม่ต้องไปตามใคร”

ปิดท้ายด้วย เพชรรัตน์ เจียวทอง ช่างเครื่องประดับเงินโบราณ ที่บอกว่า เครื่องประดับเงินโบราณต้องใช้ความอดทนในการฝึกฝน และเป็นงานที่มีชื่อเสียงมีหน้ามีตา

“อยากให้คนรุ่นหลังได้ศึกษาไว้ เพราะไม่อยากให้หายไป เป็นประวัติศาสตร์ก็ว่าได้ อยากให้มีคนสืบทอดต่อไป เพราะเป็นงานที่ประณีตมาก และเป็นสิ่งที่หารายได้ให้เราด้วย”

เวิร์กช็อปเก๋ๆ โดนใจทุกเจเนอเรชั่น

Posted on April 3, 2016 by SoClaimon

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

29 มีนาคม 2559 เวลา 16:52 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/424097

เวิร์กช็อปเก๋ๆ โดนใจทุกเจเนอเรชั่น

โดย…วราภรณ์ ภาพ : ทวีชัย ธวัชปกรณ์

ชีวิตคนเมืองปฏิเสธไม่ได้ว่ามีความเครียดค่อนข้างสูง คอร์สเรียนเก๋ๆ จึงตอบโจทย์คนอยากเพิ่มดีกรีและทางเลือกใหม่ๆ ให้กับชีวิต เราได้รวบรวมคอร์สเก๋ๆ ที่มีอยู่ในเมืองไทยที่ได้รับความนิยมอันดับต้นๆ อาทิ การปั้นเซรามิก การอยู่กับดินเย็นๆ จะทำให้ใจผู้ปั้นเย็นไปด้วย คอร์สวาดภาพสีน้ำ ที่จะช่วยให้ผู้วาดเพลิดเพลิน หรือแม้แต่คอร์สย้อมครามก็จะทำให้ผู้เรียนได้รู้คุณค่าของภูมิปัญญาท้องถิ่นซึ่งหาเรียนหรือหาทำไม่ได้ง่ายๆ

เรียนย้อมครามกันมั้ย

ครูแอน-จันทน์สุภา ชมกุล วัย 43 ปี แรงบันดาลใจสร้างคลาสภายใต้ชื่อ ซิมพลี ออร์แกนิกส์ (Simply Organics) เริ่มจากรู้สึกอิ่มตัวกับงานบรรณาธิการนิตยสารที่ทำมานานกว่า 20 ปี โดยก่อนหน้านี้เธอสนใจเนื้อหาการดูแลสุขภาพให้ดีแบบองค์รวม และสนใจการใช้ชีวิตแบบวิถีธรรมชาติ ประกอบกับทำงานในกรุงเทพฯ ค่อนข้างสะสมความเครียดและทำงานหักโหมไม่มีเวลาพักผ่อน เธอจึงหาการใช้ชีวิตแบบอื่นที่เธอรู้สึกสนใจ จึงคิดเปิดคอร์สดึงผู้คนไปอยู่ใกล้กับธรรมชาติมากขึ้น

“ดิฉันอยากทำเวิร์กช็อปที่คนสามารถนำไปใช้ในชีวิตจริงและมีประโยชน์กับคนที่สนใจ ที่เขาจะสามารถพึ่งพาตัวเองและลดสารเคมีในชีวิตประจำวันได้” กลุ่มซิมพลี ออร์แกนิกส์ จึงเกิดขึ้น และเปิดคอร์สเก๋ๆ อาทิ ทำสบู่ธรรมชาติเพื่อลดการใช้เคมี ทำสมุนไพรสระผมไม่ใช้สารให้ฟอง และคอร์สที่เก๋ที่สุดที่ผู้คนให้ความสนใจมากมาย คือ การสอนย้อมคราม คือการย้อมสีธรรมชาติซึ่งเป็นการย้อมที่ปลอดภัย

“ย้อมครามในช่วงปีที่ผ่านมาอยู่ในกระแสคนรุ่นใหม่ที่สนใจและทำแบรนด์สินค้าที่มาจากการย้อมครามกันเยอะ คอร์สย้อมครามของเราจึงมีคนสนใจมากกว่าคอร์สอื่นๆ ซึ่งความรู้ตรงนี้ดิฉันก็ได้จากตอนทำนิตยสาร โดยได้ไปคลุกคลีกับชาวบ้านที่ดอนกอย สกลนคร ไปดูว่าเขาทำอย่างไร และจดจำวิธีการทำมา ดิฉันเปิดคอร์สย้อมครามตั้งแต่ปีที่แล้ว ปรากฏว่าคนสนใจกันมาก เรียกว่าเต็มจนล้น จึงเชิญวิทยากรที่เก่งมาสอน ซึ่งดิฉันพยายามสอดแทรก การย้อมครามคืออะไร ผ้าครามมีวิถีทางมาจากไหน ทำไมผ้าครามจึงราคาแพง เราอยากให้คนเข้าใจและเห็นถึงภูมิปัญญาของการย้อมคราม อันนี้จุดประสงค์หลักๆ ทำให้คนเรียนเข้าใจถึงคุณค่าของผ้าย้อมคราม”

โดยปกติแล้วชีวิตประจำวันของคนเมืองจะเข้าถึงการย้อมครามไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ซึ่งแม้จะได้ไปถึง จ.สกลนคร แหล่งย้อมคราม แต่ก็ใช่ว่าจะเข้าไปขอเรียนการย้อมครามจากชาวบ้านได้ง่ายๆ

การย้อมครามเป็นการย้อมเย็น ซึ่งต้องอาศัยความเอาใจใส่มาก ตั้งแต่การทำสีครามที่ต้องใช้เวลานานมากกว่าจะได้สีย้อม โดยเริ่มจากการนำพืชครามมาสกัดแช่น้ำเอาใบออก ผสมปูนขาว เอามาหมัก 15 วัน-1 เดือน ต้องเฝ้าดูว่าสีครามจะมาไหม เพราะสีครามเป็นสีธรรมชาติแตกต่างจากสีวิทยาศาสตร์ หากหมักแล้วสีครามไม่ขึ้นก็ต้องหมักแล้วทำนับหนึ่งใหม่ ฉะนั้นการย้อมครามจึงเป็นศิลปะ เป็นภูมิปัญญา

“ระยะเวลาการเรียนดิฉันสอนการมัดย้อมหลักสูตรวันเดียว เพราะเราทำน้ำย้อมไว้แล้ว คนส่วนใหญ่รู้ว่าผ้าครามมีราคาแพง ก่อนที่ครามได้รับความนิยมอีกครั้ง เพราะย้อมครามแบบธรรมชาติออร์แก
นิกส์มีน้อยมาก ฉะนั้นคนจะได้ย้อมครามเป็นเรื่องยากจริงๆ เวลาเรารับสมัครคลาสย้อมครามเปิดเพียง 2 วันคนก็เต็มแล้ว 20 คน/1 คลาส จากปกติคิดว่าจะเปิดเดือนละหน ก็ต้องเพิ่มเป็น 2 หน ส่วนใหญ่ผู้สนใจมีทั้งนักศึกษาด้านศิลปะ พนักงานออฟฟิศในวงการแฟชั่น ดีไซเนอร์ นายแบงก์ หรือนักธุรกิจทำส่งออกเองก็มาเรียน”

ค่าใช้จ่ายคอร์สย้อมคราม คอร์สละ 1,800 บาท ถือว่าราคาย่อมเยา เพื่อทุกคนสามารถเข้าถึงการย้อมครามบรรลุตามวัตถุประสงค์อย่างแท้จริง สนใจแวะเข้าไปดูได้ที่เพจ Simply Organics สำหรับสตูดิโอเปิดตั้งแต่ 10.00-18.00 น.

วาดสีน้ำภาพอาหารเก๋ๆ

โอลีฟ ครีเอทีฟ แลบอราทอรี (Olive Creative Laboratory) สถานที่ที่มีเวิร์กช็อปเก๋ๆ ย่านเอกมัยซอย 10 ตึกเวิ้งโบราณ ชั้น 3 ก่อตั้งโดย 3 หุ้นส่วน หนึ่งในนั้นคือ โบว์-มนวดี ศิริเปรมฤดี ที่มีความเชี่ยวชาญด้านศิลปะ และเป็นตัวตั้งตัวตีในการเปิดขึ้น แม้มีพื้นที่ประมาณ 24 ตารางเมตร รับนักเรียนได้ 10-12 คน/คลาส

มนวดีได้แรงบันดาลใจย่านหนึ่งที่ซานฟรานซิสโก สหรัฐ ที่สอนงานศิลปะที่หลากหลาย เช่น เลตเตอร์เพรส การพิมพ์แบบโบราณ และคลาสอื่นๆ อีกมากมาย มนวดีจึงคิดว่าเมื่อความชอบของผู้คนมีหลากหลาย ไม่ได้เจาะจงไปงานศิลปะด้านใดด้านหนึ่ง ทำไมไม่ทำสถานที่ที่คนสามารถมาเรียนเวิร์กช็อปได้หลากหลายคลาส เธอกับเพื่อนๆ จึงดีไซน์คลาสเรียนให้มีความหลากหลายสูง อาทิ สีน้ำวาดอาหาร งานกระดาษ สีน้ำออกแบบคาแรกเตอร์ จัดสวนในขวด ออกแบบผ้าพันคอ ถ่ายรูปด้วยมือถือ Calligraphy หรือการเขียนตัวหนังสือแบบโบราณ ซึ่งคลาสที่เธอเปิดสอนตั้งแต่ปลายปีที่แล้ว และได้รับความนิยมมากๆ ได้แก่ คลาสวาดสีน้ำอาหาร และการเขียนตัวอักษรแบบโบราณ Calligraphy

“ที่ซานฟรานฯ จะมีสถานที่สอนงานศิลปะรวมทั้งการทำอาหารที่หลากหลายมาก เช่น สอนทำค็อกเทล คลาสสอนทำพิซซ่า พอตอนเย็นทำเสร็จก็จัดปาร์ตี้กินอาหารและเครื่องดื่มที่ทำกันในวันนั้น ถือเป็นกิจกรรมที่น่ารัก โบว์จึงคิดว่าทำไมบ้านเราไม่มีแบบนั้นบ้าง โบว์จึงสนใจสอนด้านศิลปะ เพราะงานศิลปะกล่อมเกลาจิตใจ ทำให้เรามีสมาธิขึ้น ทำให้เราช้าลง ช่วยในคนสมาธิสั้น เพราะเราอยากให้คนมีสมาธิ ไม่ติดอยู่กับเทคโนโลยีมากนัก ซึ่งเราดีไซน์คลาสให้หลากหลาย เพราะเรามองเห็นว่าแต่ละคนมีความสามารถที่เฉพาะตัว”

คลาสเก๋อื่นๆ ที่มนวดีได้คิดเอาไว้ คือ การทำรองเท้าแตะหนัง งานร้อยมาลัย ปั้นลูกชุบ แต่ละเดือนจะมีกิจกรรมเปิดคลาสเวียนกันในแต่ละเดือน ซึ่งเปิดสตูดิโอเมื่อปลายปีที่แล้ว มนวดีบอกว่าได้รับผลดีเกินคาดคิด เธอคาดว่าที่ผู้คนสนใจ เพราะผู้คนกำลังต่อยอดสิ่งที่ตัวเองรู้อยู่แล้ว และต้องการแชร์ประสบการณ์ กับผู้คนไม่รู้ว่าตัวเองอยากทำอะไร จึงมองหางานอดิเรกทำเพื่อไม่ให้รู้สึกเบื่อ สามคืออยากรู้ว่าตัวเองชอบอะไร เพราะบางคนไม่รู้ว่าตัวเองสามารถวาดสีน้ำได้ดีหรือไม่

“นักเรียนส่วนใหญ่ของเราจะเป็นคนทำงานฟรีแลนซ์ เด็กจบใหม่ๆ หรือพนักงานออฟฟิศลาออกแล้ว หรือแม้แต่คนที่เกษียณอายุราชการก็อยากเรียน เรียกว่าเรามีตั้งแต่เด็กอายุ 20-60 ปีเลยก็ว่าได้ แต่เด็กที่สุดคือเด็กมัธยม 2 เป็นต้น”

แต่ละคลาสมนวดีออกแบบให้เรียนคลาสละประมาณ 2-3 ชั่วโมง เช่น จัดสวนขวด ราคา 1,600 บาท คลาสวาดสีน้ำ ราคาคอร์สละ 2,800 บาท เพราะอุปกรณ์การเรียนค่อนข้างแพง หรือคลาสงานกระดาษจาก 2D เป็น 3D ราคา 2,800 บาท สนใจสอบถามได้ที่ 08-4164-4056 หรือแวะไปดูได้ที่ Facebook : Olive Creative Laboratory

เวิร์กช็อปเซรามิกสุดอาร์ต

ชามเริญ สตูดิโอ คือสตูดิโอขนาดย่อมกลางใจเมืองย่านแพร่งสรรพศาสตร์ เขตพระนคร ที่คนรักการปั้นเซรามิกรู้จักเป็นอย่างดี ที่เกิดจาก 3 หุ้นส่วนอดีตนักศึกษาภาควิชาเครื่องเคลือบดินเผา คณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร ประกอบด้วย มิก-ณัฐพล วรรณาภรณ์ อายุ 35 ปี บุบ-ชาญชัย บริบูรณ์ อายุ 33 ปี และใหม่-ธนิตา โยธาวงษ์

ใหม่ ธนิตา วัย 31 ปี เล่าถึงแรงบันดาลใจเปิดสตูดิโอชามเริญที่ถือเป็นสตูดิโอสอนเวิร์กช็อปเจ้าแรกๆ ของกรุงเทพฯ เปิดมานาน 3 ปีแล้ว นอกจากจะมีคนไทยมาเรียนแล้ว ยังมีเหล่าศิลปินนักแสดง อาทิ จิ๊บ-ปกฉัตร เทียมชัย ยิปโซ-อริย์กันตา มหาพฤกษ์พงศ์ ผึ้ง-กัญญา ลีนุตพงษ์ ลุลา หรือตุ๊กตา-กันยารัตน์ ติยะพรไชย ไม่นับรวมชาวต่างชาติ ค่าที่สตูดิโออยู่ใกล้ถนนข้าวสารก็สนใจมาเรียนด้วย

“หลังเรียนจบแต่ละคนได้แยกย้ายไปทำงานอย่างอื่นแล้ว แต่เราได้คุยกันในฐานะรุ่นพี่รุ่นน้อง เราอยากมีพื้นที่ทำงานศิลปะ พอเราเช่าตึกโบราณได้ย่านกลางใจเมือง เราทำงานศิลปะกันไป มีเพื่อนๆ ต่างสาขาก็แวะเวียนกันมานั่งจิบกาแฟ มาเรียนปั้นกัน จนเพื่อนๆ ถามว่าทำไมไม่เปิดเป็นเวิร์กช็อปเสียเลยล่ะ เราจึงทดลองเปิดคอร์สแรก คือเทคนิคการถ่ายภาพเบื้องต้นก็ได้รับเสียงตอบรับดีเกินคาด

คอร์สต่อมาคือ ปั้นรากุ คือการปั้นถ้วยชาสไตล์ญี่ปุ่นใช้ในพิธีชงชาของญี่ปุ่น ซึ่งมีขั้นตอนค่อนข้างยาก เราก็เรียนรู้ทั้งจากคำแนะนำของลูกศิษย์ว่ามันยากเกินไป เราจึงออกแบบคอร์สเรียนให้เหมาะกับนักปั้นเบื้องต้น มีคลาสปั้นที่คนจะเข้าใจได้ง่ายๆ เช่น บลูแอนด์ไวท์ ค่อยๆ ให้ความรู้คนว่าการปั้นเซรามิกคืออะไร โดยเราทั้ง 3 คนจะช่วยกันสอนทุกคลาส จึงเกิดเป็นมิตรภาพที่ดี เพราะนักเรียนมาเรียนคลาสแรกๆ เราจะละลายพฤติกรรมก่อน คือทำให้ทั้งหมดรู้สึกเป็นเพื่อนกัน ทุกคนจะเริ่มพร้อมๆ กัน และก้าวเดินไปด้วยกัน จนได้เป็นเซรามิกสวยๆ”

ด้วยเสียงตอบรับที่ดีเกินคาด ต้องให้นักเรียนจองคลาสล่วงหน้าก่อน 1 เดือนจึงจะได้เรียน และมีเรียนคลาสแบบต่อเนื่อง สอนกัน 6 วัน/สัปดาห์ หยุดวันจันทร์ 1 วัน

เสน่ห์ของคลาสเวิร์กช็อปนอกจากเน้นบรรยากาศมิตรภาพในห้องเรียนแล้ว การเรียนจึงไม่เครียด “ใหม่จะถามนักเรียนแต่ละคนว่าจุดประสงค์การเรียนคืออะไร ซึ่งแต่ละคนแตกต่างกัน เช่น บางคนอยากเรียนไปเพื่อทำธุรกิจ อีกคนก็อยากทำธุรกิจเหมือนกัน เราจะให้สองคนไม่ทำธุรกิจที่ทับไลน์กันเอง แต่จะให้เขาเอื้อในการทำด้วยกัน โดยให้พวกเขาคุยถึงความถนัด และแต่ละคนเคยทำอะไรมาก่อน ใหม่เคยมีลูกศิษย์เป็นทั้งชาวอิตาเลียน บางคนเป็นนักออกแบบจิวเวลรี่ เป็นดีไซเนอร์ ใหม่ได้ถามเขาว่ารู้จักชามเริญได้อย่างไร เขาบอกมีเพื่อนแนะนำแบบปากต่อปาก ถ้าเขามาเมืองไทยจะมีอะไรให้เขาได้ทำบ้าง ประกอบกับเรามีพื้นที่ให้เขาได้ทำงาน อีกทั้งเราอยู่ใกล้ข้าวสารทัวร์ก็เยอะ”

อีกเสน่ห์ที่ดึงดูดนักปั้นคือ ครูที่พยายามเล่าเรื่องให้ง่าย สอนการทำด้วยวิธีง่ายๆ ดังนั้นนักเรียนมือใหม่จึงไม่ต้องกังวลใจว่าจะทำไม่ได้ เพราะครูจะสอนตั้งแต่ทฤษฎี การนวดดินคืออะไร ให้ลูกศิษย์สร้างสรรค์งานของตัวเอง ลูกศิษย์ 3 คน/ครู 1 คน การเรียนการสอนจึงค่อนข้างใกล้ชิด

“ตอนนี้เราเปิด 4 ไลน์ ได้แก่ เซรามิกอบอุ่นละมุนดิน เป็นคลาสที่สอน 3 วัน สำหรับคนไม่มีพื้นฐานเลย 2 คือ แป้นหมุนอุ่นดิน เราใช้แป้นหมุนไฟฟ้า ใช้เวลา 12 วันจบคอร์ส ได้งานเต็มโต๊ะยาวเลย คลาสนี้เป็นไพรเวทคลาส 3 อุ่นสีละมุนฝัน เป็นการเพนต์สี เรียน 1 วันจบ เหมาะกับคนชอบเพนต์ ไม่มีประสบการณ์ก็มาเรียนได้ 4 คือ คลาสรากุ เรียน 3 วัน เปิดปีละครั้งในหน้าหนาว มีคอร์สเด็กอายุ 5-10 ขวบ คลาสเด็กเรียน 5 ครั้ง ครั้งละ 1 ชั่วโมงครึ่งด้วย”

สำหรับราคาแบ่งออกเป็นเรียนรวมและไพรเวท ซึ่งแบบไพรเวทก็แยกเป็น 2 แบบ คือ แบบขึ้นรูปด้วยมือ กับแป้นหมุนไฟฟ้า คอร์สขึ้นรูปด้วยมือ 7,500 บาท ใช้เวลาอบรมทั้งหมด 3 วัน วันละ 7 ชั่วโมง ส่วนแป้นหมุนไฟฟ้าใช้เวลา 12 วัน ทั้งหมด 60 ชั่วโมง ราคา 3.2 หมื่นบาท โดยจะแบ่งการเรียนเป็น 4 เลเวล ซึ่งการปั้นแบบขึ้นรูปด้วยมือ คอร์สหนึ่งจะให้นักเรียนได้ทำชุดแก้วชากาแฟ จานรอง และช้อน เพราะ 3 ชิ้นนี้เป็นของใกล้ตัว เหมาะกับผู้เริ่มต้นที่ไม่มีพื้นฐานเลยก็สามารถทำได้

ตอนนี้เพิ่งเพิ่มคลาสงานศิลปะแบบย้อมคราม คอร์สละ 4,000 บาท สอนตั้งแต่การย้อมจนทำเป็นโปรดักต์ ซึ่งคนให้ความสนใจสามารถนำไปประกอบอาชีพได้เลย รับคอร์สหนึ่งไม่เกิน 10 คน การดูแลจะเฉลี่ยครู 1 คน/นักเรียน 3 คน

เวลาเปิด ปิดวันจันทร์วันเดียว เรียน 10.00-18.00 น. สอบถามได้ที่ Facebook : charmlearnstudio และ Instagram : charm_learn_studio