เพราะการตั้งคำถามถึงความซับซ้อนของจิตและเรื่องลี้ลับเหนือธรรมชาติ ทำให้นักเขียนวัย 38 ปี อ้อมแก้ว กัลยาณพงศ์ พยายามหาคำตอบผ่านนวนิยายเรื่อง อีกไม่นานเราจะสูญหาย งานเขียนลำดับที่ 3 ที่เธอยอมรับว่าหนักที่สุดและเป็นตัวเองมากที่สุด ซึ่งล่าสุดได้ผ่านเข้ารอบสุดท้ายชิงรางวัลซีไรต์ สมฐานะหนังสือเล่มบาง แต่ทรงพลังถึงจิตวิญญาณ

“เราเป็นคนชอบเรื่องวิทยาศาสตร์ ชอบเรื่องลี้ลับ ชอบเรื่องที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า และเป็นคนที่ชอบวิเคราะห์จิตของมนุษย์ทั้งของตัวเองและของคนรอบข้าง เพราะเราอยากหาวิธีจัดการกับมันในสภาวะอารมณ์ต่างๆ” อ้อมแก้ว กล่าวถึงความสนใจส่วนตัวที่ใช้เป็นแก่นเรื่องของเล่มนี้

“ตัวละครเอกจะแสดงให้เห็นถึงความซับซ้อนภายในจิตใจตัวเอง ซึ่งค่อยๆ ถูกความคิด ความลึกลับ และความมืดเข้าไปกัดเซาะจากภายในจนกลายเป็นความวิกลจริต ซึ่งเป็นสิ่งที่ทุกคนสามารถเจอสภาวะนั้นได้ และสุดท้ายจะนำไปสู่ปมที่ว่า ไม่ว่าอย่างไรทุกชีวิตต้องล้มหายตายจาก ต้องลาจาก หรือเจอกับสิ่งที่ไม่คาดคิดจนทำให้ต้องหายไป ส่วนการคลายปมนั้นผู้อ่านจะสามารถตีความเองได้ว่า มันหายไปจริงๆ หรือเป็นแค่อุปมาอุปไมย จะเกิดอะไรขึ้นต่อไป หรือมันสิ้นสุดแล้วอย่างนั้น”

นอกจากนี้ อีกไม่นานเราจะสูญหายยังกัดจิกระบบทุนนิยม การโกง การอยากมีตัวตนในสังคม ซึ่งเป็นสิ่งที่นักเขียนต้องการพูดถึงสังคมในปัจจุบัน โดยนำเสนอให้เห็นว่าอาการทางจิตเภทของตัวละคร คืออีกด้านที่ทุนนิยมกดทับไว้ และการแตกสลายภายในจิตใจของตัวละครเป็นผลกระทบจากการทำให้ทุกอย่างกลายเป็นสินค้า แม้แต่เรื่องเล่าที่ผิดศีลธรรมก็สามารถเป็นสินค้ามีราคา ในขณะเดียวกันเธอยังวิพากษ์บทบาทของศิลปะที่สามารถอำพรางความจริงอันเสื่อมถอยและผุพังด้วยสุนทรียะ เปลี่ยนให้เป็นความหวัง ความปรารถนา และความสุข บดบังเนื้อในอันเน่าเฟะ

“แก่นเรื่องได้พูดถึงการที่คนคนหนึ่งต้องเจอกับสภาวะอารมณ์หรือประสบการณ์ในรูปแบบที่แปลกประหลาด ซึ่งระหว่างที่ประสบ พบ เปลี่ยน ผ่าน ก็ได้เห็นความซับซ้อนของตัวเองไปพร้อมๆ กัน และเห็นไปพร้อมๆ กับตัวละครตัวอื่นที่มีความซับซ้อนของตัวเอง ทำให้ทุกตัวละครต้องหาวิธีจัดการ รับมือ หรืออยู่กับมันให้ได้ ส่วนประเด็นทุนนิยมที่ยกมาสะกิดแซะ เพื่อแสดงให้เห็นว่ามนุษย์บางคนที่อยากมีชื่อเสียงหรือพยายามไปให้ถึงจุดนั้น พวกเขามีแรงขับเร้าอยู่ด้านหลัง หรือว่าจริงๆ เขาทำไปเพื่อเหตุผลอะไร โดยได้แสดงให้เห็นควบคู่ไปกับคนที่มีโอกาสแต่กลับไม่ไหลไปกับมัน เพื่อเทียบว่าไม่ใช่ทุกคนหรอกที่เป็นแบบนั้น บางทีก็มีเรื่องที่สำคัญมากกว่าเงินทองและชื่อเสียง”

แก่นสาระสำคัญของนวนิยายจึงทำให้เห็นถึงความซับซ้อนของระบบทุนนิยมที่เข้าไปเล่นงานภายในจิตใจของมนุษย์ และอีกด้านหนึ่งเธอก็สามารถพลิกความหมายของคำว่าวิกลจริต มาใช้เป็นเครื่องมือก่อกวนระบบทุนนิยม ซึ่งเป็นความโดดเด่นที่ทางกรรมการซีไรต์มองว่านวนิยายเรื่องนี้ไม่ได้นำเสนอเพียงปัญหา แต่ยังชี้ให้เห็นการท้าทายต่อปัญหาของสังคมร่วมสมัยด้วย

ปัจจุบันอ้อมแก้วเป็นคอลัมนิสต์อิสระ เขียนคอลัมน์ให้นิตยสารเพลย์บอย เป็นก๊อบปี้ไรเตอร์อิสระ เป็นนักออกแบบกราฟฟิก และอีกบทบาทที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดคือเป็นบุตรสาวของ อังคาร กัลยาณพงศ์ ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ (กวีนิพนธ์) ประจำปี 2532 ซึ่งเธอเคยเขียนหนังสือถึงบิดาผู้จากไปไว้ในหนังสือเล่มแรกในชีวิตเรื่อง พ่ออังคารผู้มาจากดาวโลก

ภาพสีน้ำจาก เทต แกลเลอรี่ กรุงลอนดอน ผลงานของ เจเอ็มดับเบิลยู เทอร์เนอร์ (JMW Turner) หรือ โจเซฟ มัลลอร์ด วิลเลียม เทอร์เนอร์ (Joseph Mallord William Turner) จิตรกรคนสำคัญที่สุดคนหนึ่งของอังกฤษ (มีชีวิตระหว่างปี 1775-1851) กำลังนำไปจัดแสดงให้ชาวอาร์เจนไตน์ชม ในนิทรรศการ JMW Turner : Watercolours

นับเป็นครั้งแรกของ เทต แกลเลอรี่ ในการไปเปิดนิทรรศการศิลปะในอาร์เจนตินา ณ พิพิธภัณฑ์หอศิลป์แห่งชาติ (Museo Nacional de Bellas Artes) กรุงบัวโนสไอเรส นอกจากนี้ ยังเป็นการจัดแสดงผลงานของ เจเอ็มดับเบิลยู เทอร์เนอร์ ครั้งแรกในอเมริกาใต้อีกด้วย ตั้งแต่วันนี้ ไปจนถึงวันที่ 17 ก.พ.ปีหน้า

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า เจเอ็มดับเบิลยู เทอร์เนอร์ เป็นจิตรกรสีน้ำที่ดีที่สุดของอังกฤษ ซึ่งมีชีวิตอยู่ในยุคที่รุ่งเรืองสุดๆ ของแวดวงศิลปะอังกฤษด้วย นิทรรศการ JMW Turner : Watercolours โดยมี เดวิด เบลย์นีย์ บราวน์ จาก เทต บริเทน ผู้เชี่ยวชาญด้านผลงานของ เจเอ็มดับเบิลยู เทอร์เนอร์ ที่สุดในโลก เป็นภัณฑารักษ์ โดยนิทรรศการนี้สะท้อนให้เห็นบทบาทของสีน้ำที่มีความสำคัญต่อแต่ละช่วงชีวิตของจิตรกรเอกมากขนาดไหน

เจเอ็มดับเบิลยู เทอร์เนอร์ ไม่เคยออกจากบ้านโดยปราศจาก สมุดวาดภาพ ดินสอ และสีน้ำกล่องเล็กๆ ในกระเป๋าของเขา และเขาก็มีเทคนิคการเล่นกับสีน้ำที่ไม่เหมือนใคร โดยเฉพาะการใช้ให้มันสะท้อนแสงสีของธรรมชาติในภาพแลนด์สเคปที่เขาวาดออกมาได้อย่างยอดเยี่ยม ไม่ว่าจะเป็นภาพทุ่งหญ้าในอังกฤษ ภาพทะเลแห่งเวนิส หรือภาพปรากฏการณ์ทางธรรมชาติต่างๆ ในขุนเขาและทะเลสาบ ฯลฯ

นิทรรศการ JMW Turner : Watercolours ประกอบด้วย ภาพสีน้ำของ เจเอ็มดับเบิลยู เทอร์เนอร์ จากเทต คอลเลกชั่น กว่า 80 ภาพ โดยจัดแสดงภาพขนาดใหญ่เอาไว้คู่กับภาพสเกตช์ในชุดเดียวกัน ที่จิตรกรเอกได้ทดลองวาดเอฟเฟกต์ต่างๆ ในธรรมชาติ ก่อนที่จะลงมือสร้างสรรค์ผลงานชิ้นจริงๆ

อเล็กซ์ ฟาร์กุฮาร์สัน ผู้อำนวยการ เทต บริเทน บอกว่า มีความภูมิใจมากที่ได้นำเสนอผลงานของ เจเอ็มดับเบิลยู เทอร์เนอร์ ณ พิพิธภัณฑ์หอศิลป์แห่งชาติ กรุงบัวโนสไอเรส ในครั้งนี้ “ผลงาน 80 ชิ้นที่นำมาแสดง เป็นชิ้นพิเศษจริงๆ และมีชื่อเสียงมากๆ ของจิตรกรสีน้ำที่ดีที่สุดของอังกฤษ และที่พิเศษสุดๆ ก็คือ การได้นำมาจัดแสดงเป็นครั้งแรกในอาร์เจนตินา และอเมริกาใต้”

หลังจากที่ เจเอ็มดับเบิลยู เทอร์เนอร์ เสียชีวิต ในปี 1851 มรดกทุกอย่างก็ตกเป็นของแผ่นดิน เนื่องจากเขาไม่มีทายาท โดย เทต บริเทน ได้เข้ามาบริหารมรดกผลงานของเขา ที่ประกอบด้วย ภาพเขียนบนกระดาษกว่า 4 หมื่นชิ้น ภาพสีน้ำมันนับ 300 ผลงาน แล้วยังมีสเกตช์บุ๊กอีก 280 เล่ม สำหรับ

ผลงาน 80 ชิ้น ที่นำมาจัดแสดงในกรุงบัวโนสไอเรส เป็นผลงานสีน้ำบนกระดาษ ที่มีทั้งภาพสวยๆ ที่แสนคุ้นเคย อย่างเช่น Looking Across the Lagoon at Sunset ภาพ Study for Eddystone Lighthouse และ Caernarvon Castle, North Wales

แต่ละภาพล้วนแสดงให้เห็นถึงพรสวรรค์ในการวาดภาพสีน้ำของ เจเอ็มดับเบิลยู เทอร์เนอร์ ที่มีอย่างล้นเหลือ และที่น่าแปลกก็คือ จิตรกรเอกท่านนี้ได้ขายภาพที่เขาจัดแสดงในนิทรรศการขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ไปจนหมดเกลี้ยง ซึ่งเป็นผลงานที่แตกต่างกับสิ่งที่เขาวาดเก็บเอาไว้เป็นสมบัติของตัวเองอย่างสิ้นเชิง

จอห์น รัสคิน หนึ่งในนักประวัติศาสตร์ศิลปะ ที่ได้ศึกษาผลงานที่ตกเป็นมรดกชาติของเขาเป็นรายแรกๆ บอกว่า สิ่งที่ เจเอ็มดับเบิลยู เทอร์เนอร์ วาด “เก็บ” เอาไว้เองนั้น มีทั้งการทดลองส่วนตัวแบบต่างๆ มันเต็มไปด้วยพลังแห่งจินตนาการ สะท้อนถึงสิ่งที่อยู่ในใจลึกๆ ของศิลปินจากยุคโรแมนติกผู้นี้อย่างแท้จริง โดยเฉพาะอย่างยิ่งการสะท้อนออกมาด้วยโทนสีและเทคนิคการให้เอฟเฟกต์แสง ที่แตกต่างไปจากสิ่งที่เขาวาดขายไปแบบคนละเรื่อง

ก่อนหน้านี้ นิทรรศการ JMW Turner : Watercolours ได้จัดแสดง ณ หอศิลป์โชสโตร เดล บรามันเต (Chiostro del Bramante) ในกรุงโรม ประเทศอิตาลี ก่อนจะมาจัดแสดง ณ กรุงบัวโนสไอเรส จนถึงวันที่ 17 ก.พ. 2019 และจะนำไปจัดแสดงต่อที่ ศูนย์วัฒนธรรมโมเนดา (entro Cultural de la Moneda) กรุงซานติอาโก ประเทศชิลี

รถมอเตอร์ไซค์อะไรมี 4 ล้อ หลายคนเห็นแล้วก็ต้องร้องอ๋อว่า รถเอทีวี ซึ่งกลายเป็นหนึ่งในกิจกรรมที่สิงห์นักบิดทางเรียบอยากจะมีโอกาสได้ลองสนุกกันสักครั้ง

เอทีวีสนุกอย่างไร

ประกิต ทวีโชค ผู้จัดการสนามเอทีวีสปอร์ต จ.ระยอง เล่าถึงกิจกรรมแอดเวนเจอร์ชนิดนี้ว่า “กิจกรรมแนวมอเตอร์สปอร์ตนั้นมีหลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นโกคาร์ต มอเตอร์ไซค์วิบาก และอื่นๆ แต่เอทีวีเป็นอะไรที่พิเศษกว่าตรงที่ไม่ว่าใครก็สามารถเข้ามาทดลองเล่นได้ โดยไม่จำเป็นต้องมีพื้นฐานการเล่นเอทีวีมาก่อน แต่ขอให้ขี่มอเตอร์ไซค์เป็นก็พอ การที่เข้ามาเล่นได้เลยเพราะเป็นกิจกรรมที่มีความปลอดภัยในระดับหนึ่ง

พูดง่ายๆ เป็นรถที่แทบจะไม่มีทางล้ม หากไม่ขี่ผาดโผนยกล้อโชว์ก็ไม่มีสิทธิหงายหลังได้ หรือไม่ไปซิ่งเข้าโค้งเร็วเกินไปจนแหกโค้ง ก็แทบจะไม่มีทางล้มได้เลย เพราะมันมี 4 ล้อเหมือนกันกับรถเก๋ง แต่สามารถวิ่งในทางวิบากได้เหมือนกับมอเตอร์ไซค์ออฟโรด แต่ขี่ง่ายกว่ามากเพราะรถไม่สูง ไม่ต้องใช้ความสามารถหรือทักษะการทรงตัวมากมาย ขอให้ใช้เวลาปรับตัวเรียนรู้กับรถนิดหน่อย ก็พร้อมจะไปสนุกกับรถเอทีวีได้แล้ว”

เอทีวีมีกี่ประเภท

เอทีวีนั้นย่อมาจากคำว่า (ATV – All Terrain Vehicle ) แปลว่า รถที่สามารถไปได้ทุกภูมิประเทศ เริ่มแรกรถเอทีวีใช้เป็นลักษณะรถ 3 ล้อ ซึ่งก็ยังมีให้เห็นบ้างในปัจจุบัน แต่สิ่งที่แตกต่างจากรถมอเตอร์ไซค์ ก็คือ การใช้คันเร่งจะเป็นในลักษณะของการใช้นิ้วโป้งกดคันเร่ง เพราะตัวรถเอทีวีจะต้องใช้กำลังแขนในการเลี้ยวมากกว่ารถมอเตอร์ไซค์หลายเท่า

ยิ่งเป็นช่วงทางวิบาก หลุม โคลนด้วยแล้ว ยิ่งต้องใช้แรงในการบังคับค่อนข้างมาก จึงมีคนบอกเสมอว่าขับเอทีวีได้อารมณ์คล้ายโกคาร์ต แต่เหนื่อยกว่าเยอะมาก ซึ่งเอทีวีจะถูกแบ่งออกเป็น 3 ประเภทตามขนาดเครื่องยนต์และรูปแบบการใช้งาน

ประเภทแรก สำหรับคนเริ่มต้น ใช้ขับขี่ทั่วไปในพื้นที่เฉพาะ เช่น ในสวน ในไร่ส่วนตัว มักจะใช้เครื่องยนต์ที่ไม่ใหญ่ขนาดประมาณ 80-125 ซีซี ระบายความร้อนด้วยอากาศ ขับเคลื่อนล้อหลัง มีระบบกันกระแทกแบบเรียบง่าย ดูแลรักษาง่าย ระบบรองรับไม่ซับซ้อน ล้อคู่หน้าเป็นแบบคานแข็ง คอยล์สปริงธรรมดา แต่รุ่นที่สูงขึ้นมาอาจจะใช้ช่วงล่างแบบอิสระปีกนก 2 ชั้น ซึ่งช่วยรับแรงกระแทกได้ดีกว่า ขับแล้วเหนื่อยน้อยกว่า

ประเภทที่ 2 เป็นแบบที่นิยมใช้ในพื้นที่กิจกรรม เป็นเอทีวีแบบขับเคลื่อน 4 ล้อ ใช้เครื่องยนต์ขนาด 150-250 ซีซี คันใหญ่มีตะแกรงและท้ายสำหรับบรรทุกของ โดยจะมีตะแกรงบรรทุกไว้ให้ เป็นรถรุ่นที่ใช้งานแบบสมบุกสมบันใช้เกียร์อัตโนมัติเน้นแรงบิดเพื่อบรรทุกของหนักและผ่านภูมิประเทศต่างๆ ได้เป็นอย่างดี เหมาะกับการใช้งานส่วนตัวหรือเอามาเล่นเป็นกิจกรรมแอดเวนเจอร์ เพราะใช้งานง่าย ไม่ต้องพะวงเรื่องการเปลี่ยนเกียร์ รวมทั้งช่วงล่างก็ดีกว่าประเภทแรกอีกด้วย

สุดท้าย ประเภทที่ 3 เน้นทำความเร็ว เหมาะสำหรับใช้เล่นส่วนตัว เป็นรุ่นสำหรับการแข่งขัน สเปกเครื่องจะคล้ายกับประเภทที่ 2 แต่จะเปลี่ยนจากเกียร์ออโต้เป็นเกียร์แมนวล และกลับใช้ระบบขับเคลื่อน 2 ล้อ ช่วงล่างแบบปีกนกอิสระ เพื่อทำความเร็วและผ่านทางวิบากที่ไม่ถึงขนาดเป็นหลุมโคลนหรือทางสูงชันได้ดี รถเอทีวีจึงมีรองรับกับผู้เล่นทุกกลุ่มทุกรูปแบบ เป็นกิจกรรมที่ได้รับความนิยมอย่างมากทั้งชายและหญิง

อุปกรณ์ที่ต้องมี

อุปกรณ์สำหรับรถเอทีวีนั้นไม่ต้องมีอะไรมากเพราะเมื่อถึงเวลาเช่าเล่นตามรีสอร์ทมักจะมีเครื่องป้องกันให้บริการอยู่แล้ว เริ่มต้นกันที่ หมวกกันน็อก พร้อมหน้ากาก ไม่ว่าจะออกถนนใหญ่หรือไม่ หมวกกันน็อกกับมอเตอร์ไซค์ก็เป็นของคู่กัน นอกจากกันกระแทกแล้วยังช่วยป้องกันเศษฝุ่น ดิน หิน ทรายเข้าหน้า ซึ่งบอกได้เลยว่าคุณต้องเจอแน่ๆ

เสื้อผ้าใส่สบาย การเล่นเอทีวีอย่างไรก็ไม่พ้นความสกปรก คุณจึงไม่ควรใส่เสื้อผ้าราคาแพงให้เสียราคา เสื้อผ้าใส่สบายจะช่วยระบายเหงื่อและซักล้างออกได้ง่ายกว่า รองเท้าที่ใช้ควรเป็นรองเท้าผ้าใบ เมื่อพร้อมแล้วก็ออกไปลุยได้เลย

ท้ายสุด ประกิต ให้คำแนะนำว่า ถึงจะชอบขับเอทีวีแค่ไหน ก็ไม่ควรขับเอทีวีบนถนนใหญ่ ควรเล่นเฉพาะพื้นที่ที่กำหนดเท่านั้น เว้นเสียแต่ว่าคุณจะเสียภาษีเท่ากับรถยนต์ 4 ล้อ และทำการปรับเปลี่ยนยางเป็นแบบวิ่งทางเรียบ ที่สำคัญก็คือคุณควรฝึกให้คุ้นเคยกับรถและควบคุมความเร็วแล้วการเลี้ยวให้ได้ดังใจก่อนที่จะขับในสนามจริงหรือทำความเร็วที่สูงขึ้น โดยเฉพาะ พื้นที่เนินชัน หลุมบ่อ ดินโคลน มีสิ่งกีดขวาง ต้องใช้ความระมัดระวังให้มากแม้รถจะออกแบบมาให้พร้อมลุย แต่ถ้าเราขับอย่างไม่ระมัดระวัง ให้รถดีแค่ไหนก็ไปไม่ถึงเส้นชัยแน่นอน 

ต้องยอมรับว่า กรุงเทพมหานครเป็นจุดหมายปลายทางของหลายๆ คน โดยเฉพาะผู้คนในต่างจังหวัด มักจะเดินทางเข้ามาทำงานหาเงินเพื่อเลี้ยงตัวและส่งให้ทางบ้าน ออย-ธนา สุขกุล หนุ่มยโสธร วัย 36 ปี เป็นคนหนึ่งที่พอเรียนจบ ปวส. ก็มุ่งหน้าสู่เมืองหลวงเหมือนเช่นหลายๆ คน

ทว่า ชีวิตในเมืองหลวงดูไม่ถูกโฉลกกับธนา เขาจึงเลือกหันหลังให้เมืองกรุงที่อยู่มานานถึง 9 ปี เดินทางกลับบ้านเกิด บ้านน้ำคำ ต.น้ำคำ อ.ไทยเจริญ จ.ยโสธร เพื่อใช้ชีวิตในรูปแบบที่ต้องการ เรียบง่ายในวิถีแห่งความพอเพียง ตามที่ในหลวงรัชกาลที่ 9 ทรงสอน ไม่ต้องไปแข่งขัน แก่งแย่ง ชิงดีชิงเด่นกับใคร แต่เลือกใช้ชีวิตอย่างมีความสุขได้ด้วยการพึ่งพาตนเอง

ธนา บอกว่า การกลับมาใช้ชีวิตในคอนเซ็ปต์ของการพึ่งตนเองที่บ้านเกิด มีเหตุผล 2 ข้อเป็นแรงผลักดัน ข้อแรก เขารู้สึกเบื่อสังคมเมืองที่มีแต่ความวุ่นวาย แก่งแย่ง ผู้คนค่อนขางเห็นแก่ตัว มีความจริงใจต่อกันน้อย ตั้งแต่ในที่ทำงานไปจนถึงสังคมข้างนอก ทำให้รู้สึกว่าทุกก้าวย่างชีวิตในเมืองกรุงไม่มีอะไรที่ง่าย รู้สึกอึดอัด ไม่มีความสุข จึงคิดว่าชีวิตถ้าทำให้ง่ายๆ อยู่แบบง่ายๆ ก็น่าจะมีความสุขได้ ประการที่ 2 ช่วงอยู่กรุงเทพฯ ได้ศึกษาชีวิต “โจน จันได” มนุษย์บ้านดินที่ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขด้วยหลักปัจจัยสี่

“สองเหตุผลนี้ ทำให้ผมตัดสินใจกลับบ้านเกิดในปี 2558 เชื่อไหมว่าตอนที่ผมเดินทางกลับบ้าน มีเงินในกระเป๋าเพียง 800 บาท ซึ่ง 800 บาท ถ้าอยู่กรุงเทพฯ ไม่กี่วันก็หมดแล้ว แต่ถ้าอยู่บ้านเรา ค่าเช่าบ้านไม่มี ข้าวไม่ต้องซื้อ เพราะที่บ้านทำนาอยู่แล้ว ส่วนอาหารก็มีอยู่ในธรรมชาติ ในท้องทุ่งนาและในป่า

ผมเลือกทำเกษตรผสมผสาน ขอพ่อแม่ใช้พื้นที่ 1 ไร่กว่าๆ เกือบ 2 ไร่ ขุดบ่อน้ำในพื้นที่ 1 งาน เลี้ยงปลา (ปลานิล ปลาดุก) ปลูกต้นไม้และพืชผักต่างๆ ทั้งพืชผักสวนครัว ทั้งพืชสมุนไพร ไว้กิน เลี้ยงไก่ไข่ เจริญรอยตามที่ในหลวงรัชกาลที่ 9 ทรงสอน ทำเอง ปลูกเองทุกอย่าง กินทุกอย่างที่ปลูกที่เลี้ยง เลี้ยงและปลูกทุกอย่างที่กินได้ เหลือกินก็แบ่งปันและขาย

นอกจากสร้างแหล่งอาหารและสมุนไพรที่ใช้เป็นยารักษาโรค 2 ในปัจจัย 4 ที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิตของมนุษย์แล้วก็สร้างที่อยู่อาศัยเป็นบ้านไม้ไผ่ซึ่งผมออกแบบเอง มีระเบียงหน้าบ้าน ปลูกติดกับบ่อน้ำ หาวัสดุเองและทำเองทุกอย่าง มีอย่างเดียวที่คุณพ่อมาช่วยคือไพหญ้าสำหรับมุงหลังคา ซึ่งผมหาหญ้าคามาแล้วท่านก็มาช่วยทำ

ขณะที่เฟอร์นิเจอร์ต่างๆ ในบ้าน เช่น เตียงนอน เก้าอี้ แคร่ โซฟา ที่ใส่สบู่ยาสีฟัน ชั้นวางของ และอุปกรณ์ของใช้ต่างๆ ที่จำเป็น ฯลฯ ทุกอย่างทำด้วยไม้ไผ่และผมทำเอง บางอย่างทำไม่เป็นก็ศึกษาในยูทูบแล้วเอามาประยุกต์เอง บางอย่างก็ถามพ่อ มาถึงตรงนี้ผมภูมิใจกับสิ่งที่ผมมีและได้ลงมือทำไป แม้ไม่ได้เป็นช่างสร้างบ้าน ก็สามารถสร้างบ้านเองได้ เฟอร์นิเจอร์ของใช้ต่างๆ แม้ไม่เคยทำก็ทำเองได้ ไม่ต้องซื้อคนอื่น ปัจจุบันผมมีบ้านไม้ไผ่ 2 หลัง และตั้งใจทำเป็นโฮมสเตย์ คาดว่าจะเปิดให้คนมาพักในช่วงเดือน พ.ย.นี้ ตอนนี้กำลังอยู่ในขั้นการเตรียมกิจกรรมต่างๆ เพื่อให้คนที่มาพักได้ทำเพื่อผ่อนคลาย ทั้งได้ประโยชน์ ได้ความรู้ และความประทับใจกลับไป ซึ่งก็จะเป็นกิจกรรมที่อิงกับวิถีชีวิตความเป็นอยู่ วัฒนธรรม และอาชีพของคนที่นี่ เช่น การให้ลองทำอาหารกินเอง โดยเรามีวัตถุดิบให้ฟรี เช่น อยากได้ผักก็ลงไปสวน อยากได้ไข่ก็ไปเอาที่เล้าไก่ การพาไปดูการทำเสื่อของคนในหมู่บ้าน เป็นต้น” ธนา เล่าด้วยความภูมิใจ

เขายอมรับว่า กว่าที่จะมาถึงวันนี้ที่เขาภูมิใจมาก ต้องสู้กับความกดดันจากคนที่ไม่เห็นด้วยเเละไม่เข้าใจ บางคนก็ว่าเขาบ้า อยู่กรุงเทพฯ ดีๆ กลับมาทำอะไรก็ไม่รู้ โดยเฉพาะในช่วงเริ่มต้นที่อะไรๆ ก็ยังไม่ปรากฏให้เห็นเป็นรูปเป็นร่าง แต่ในวันนี้สิ่งที่เขาทำได้ประจักษ์แก่สายตาผู้คน เขามีปัจจัยสี่ครบ มีบ้าน มีอาหาร มียารักษาโรค (สมุนไพรที่ปลูก) ส่วนเสื้อผ้าก็ไม่ต้องใช้ของหรู ของเดิมที่เคยใส่ก็ดูดี ชีวิตมีความสุขได้เช่นกัน

“อยากเป็นกำลังใจให้ทุกคนที่มีฝันเเละอยากทำเเบบนี้ครับ มันไม่ยากและมันไม่ง่าย ขึ้นอยู่ที่ใจของเราเป็นสำคัญ ถ้าเราชอบก็ลงมือทำเลย อย่าไปสนใจเสียงวิจารณ์และคำนินทาของคนอื่น ทำให้สำเร็จแล้วสิ่งที่เราทำสำเร็จนั่นแหละจะเป็นคำตอบให้เขาโดยที่เราไม่ต้องพูดอะไรเลย” ธนา กล่าวทิ้งท้าย

หากใครที่มีความคิดและความตั้งใจอยากจะกลับไปใช้ชีวิตที่บ้านเกิด อยากหาแรงบันดาลใจให้ตัวเอง สามารถเข้าไปดูคลิป รูป และกิจกรรมต่างๆ ที่ธนาทำไว้ในเฟซบุ๊กของ เขาที่ “Thana Sukkul” ได้เลย