ประกาศชัดเจนปีนี้การจัดประกวดมิสยูนิเวิร์ส ประเทศไทยรับสิทธิจากองค์กร Miss Universe Organization ให้เป็นผู้ถือลิขสิทธิ์จัดประกวด Miss Universe 2018 ในกรุงเทพฯ ในกลางเดือน ธ.ค.ปีนี้แน่นอน ธนวัฒน์ วันสม ประธานกรรมการบริหาร ทีดับเบิ้ลยู อินเวสท์เม้นท์ กรุ๊ป ในฐานะผู้ถือลิขสิทธิ์จัดประกวด กล่าวในงานแถลงข่าวอย่างเป็นทางการจัดขึ้นที่ห้องอเนกประสงค์ ชั้น 1 หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร บอกชัดเจนว่านี่คือจุดเริ่มต้นการโรดโชว์ของขบวนประกวดความงามระดับโลก

การจัดแถลงข่าวการประกวดมิสยูนิเวิร์ส 2018 มีภาครัฐบาลสนับสนุนชัดเจน วีระศักดิ์ โควสุรัตน์ รมว.ท่องเที่ยวและกีฬา ขึ้นเวทีแถลงพร้อมกับ พอลล่า แมร์รี่ ชูการ์ต ประธานองค์กรมิสยูนิเวิร์ส จากบริษัท WME/IMG บินตรงจากนิวยอร์กมากับคนงาม เดมี-ลีห์ เนล-ปีเตอร์ส มิสยูนิเวิร์ส ปี 2560 และอีกสองนางงามจักรวาล อาภัสรา หงสกุล มิสยูนิเวิร์ส ปี 2508 นาตาลี เกลโบวา มิสยูนิเวิร์ส ปี 2548 นับเป็นโอกาสดีๆ ให้คนไทยได้ยลสามความงดงามบนเวทีเดียวกัน

ก่อนหน้านั้นข่าวการจัดประกวดมิสยูนิเวิร์สในเมืองไทย ลือกระหึ่มกันมาประมาณเดือนกว่าๆ แล้ว พอลล่า President, The Miss Universe Organization หรือ MUO กล่าวถึงการจัดประกวดนางงามจักรวาลในไทยครั้งล่าสุดเมื่อ 13 ปีที่แล้ว นับจากปี 2548 ความงดงามยิ่งใหญ่ก็กำลังจะกลับมาในเดือน ธ.ค.นี้

“เลข 13 เป็นลักกี้นัมเบอร์ของการเผยแพร่ความสวยงามของประเทศไทย ออกไปสู่สายตาชาวโลกที่จะกลับมาอีกในปีนี้” พอลล่าโปรยยาหอมในวันแถลงข่าวเอาใจคนไทยเบาๆ นำร่อง

ขอต้อนรับสาวงามทั่วโลก

หากถามว่าทำไมต้องเป็นประเทศไทย พอลล่า ก็ขอตอบสวยๆ อีกว่า แล้วทำไมจะไม่ใช่ประเทศไทย? ผลงานการจัดประกวดที่ประเทศไทยเมื่อปี 2548 ได้รับการสนับสนุนดีมากเป็นปีที่มีความทรงจำที่ดี และการจัดงานครั้งนี้จะเป็นการส่งสารสู่ทั่วโลกให้เห็นถึงความสวยงามของประเทศไทย

สอดคล้องกับวีระศักดิ์ โควสุรัตน์ รมว.ท่องเที่ยวและกีฬา กล่าวว่า ยินดีที่กองประกวดมิสยูนิเวิร์สเห็นศักยภาพ เห็นวัฒนธรรม และเห็นความงดงามในแหล่งท่องเที่ยวในไทย ซึ่งจะมีการจัดกิจกรรมกองประกวดในช่วงเดือน ธ.ค. โดยมีกองทัพสาวงามจากทั่วโลกเดินทางมาเก็บตัวในไทยเป็นเวลา 1 เดือน

“รัฐบาลจะสนับสนุนเมืองท่องเที่ยวตามภูมิภาคและเมืองรองต่างๆ เพื่อนำเสนอเสน่ห์ของไทยให้ทั่วโลกได้เห็น รวมทั้งดูแลความปลอดภัย การจัดการระบบต่างๆ ให้ราบรื่น เรียบร้อย” วีระศักดิ์ ย้ำเรื่องการสนับสนุนจากภาครัฐในเรื่องความปลอดภัย ที่จะประสานการทำงานร่วมกับเอกชนอย่างเต็มที่สำหรับงานช้างปลายปีนี้

เจ้ากระทรวงการท่องเที่ยวฯ วีระศักดิ์ กล่าวย้ำว่า ช่วงที่สำคัญที่สุดคือสัปดาห์สุดท้ายมีการจัดประกวดรอบตัดสิน ที่อิมแพ็ค อารีน่า เมืองทองธานี เชื่อว่าจะมีการใช้จ่ายสะพัด รวมถึงเผยแพร่วัฒนธรรมไทย สถานะของประเทศไทย และความเข้าใจในมิตรไมตรีของประเทศไทยได้เผยแพร่ให้ทั่วโลกรับรู้มากขึ้น

นับเป็นเหตุผลที่ไม่แค่ “ไทยเงินถึง” จึงคว้าสิทธิเจ้าภาพจัดประกวดมิสยูนิเวิร์ส Miss Universe 2018 ธนวัฒน์ วันสม ประธานกรรมการบริหารบริษัท ทีดับเบิ้ลยู อินเวสท์เม้นท์ กรุ๊ป ในฐานะผู้ถือลิขสิทธิ์ในการจัดการประกวดมิสยูนิเวิร์ส 2018 กล่าวสนองตอบรับนโยบายรัฐบาลปีนี้เป็นปีวิถีท่องเที่ยวไทย ส่งเสริมเมืองรอง กองทัพนางงามจากทั่วโลก จึงจะไปสัมผัสเมืองท่องเที่ยวไม่แค่ จ.ภูเก็ต หรือเชียงใหม่

“ในช่วงเดือน ต.ค. ผมจะจัดมีการแถลงข่าวใหญ่อีกครั้งแน่นอนครับ โดยครั้งหน้า นอกจาก เดมี-ลีห์ เนล-ปีเตอร์ส มิสยูนิเวิร์ส ปี 2560 ผมจะเชิญนางงาม ซึ่งเป็นผู้เข้าประกวดในปีนี้จากหลายๆ ประเทศ เดินทางมาไทยเพื่อให้แฟนๆ นางงามได้กระทบไหล่กันด้วยครับ”

ธนวัฒน์ กล่าวยืนยันให้ชัดเจน และเชื่อมั่นทีมงานที่เคยมีประสบการณ์จัดประกวดมิสยูนิเวิร์สในครั้งที่แล้ว คนทำงานนั้นคือ สมชาย ชีวสุทธานนท์ ในนาม “แม็ทชิ่ง สตูดิโอ” ซึ่งจัดผู้นำที่คร่ำหวอดวงการตลาดผู้ผลิตสื่อ และผู้ผลิตรายการบันเทิงครบวงจร กอปรกับยุคโซเชียลมีเดียมีอิทธิพลสูงจะช่วยสร้างกระแสการประกวดให้น่าสนใจยิ่งขึ้น

“การประกวดมิสยูนิเวิร์ส 2018 จึงเป็นเวทีจะทำหน้าที่ประชาสัมพันธ์ปีท่องเที่ยววิถีไทย นอกจากคณะสาวงามประเทศต่างๆ มีกลุ่มแฟนคลับ และนักข่าวจากทั่วโลกจะเดินทางมาปักหลัก ติดตามการประกวดตั้งแต่ช่วงเก็บตัวจนถึงรอบตัดสินประมาณ 6,000 คน ถือเป็นการกระตุ้นเศรษฐกิจได้ดีเลย ผมก็อยากให้คนไทยทุกคนเป็นเจ้าภาพต้อนรับกองทัพนางงาม และทีมงานจากทั่วโลกปลายปีนี้”

พ่อบุญทุ่มคนนี้คือใคร? จึงสามารถจัดหนักซื้อลิขสิทธิ์กว่า 400 กว่าล้านบาท มาจัดในไทยเป็นครั้งที่ 3 ได้ ธนวัฒน์ ชื่อเสียงเรียงนามผู้ถือลิขสิทธิ์ ดูโปรไฟล์แล้วไม่ธรรมดา เคยดำรงตำแหน่งกรรมการผู้อำนวยการใหญ่ อสมท และประสบการณ์ก่อนหน้านั้นเคยร่วมงานกับสตาร์ทีวี ของฮ่องกง ดูแลสำนักงานในประเทศไทยและฟิลิปปินส์ ทั้งร่วมงานกับช่องดนตรี แชนแนลวี สิงคโปร์ มีโครงการต่างๆ ที่ร่วมมือกับบริษัทชั้นนำของโลกในอุตสาหกรรมสื่อสารมวลชน และบันเทิงนวัตกรรมและเทคโนโลยี

จัดว่าเป็นคนมีชื่อเสียงในวงการบันเทิง ปลายปีนี้จะได้พิสูจน์ฝีมือให้เห็นกันว่า เขาจะเป็นผู้ทรงอิทธิพลคนใหม่ในวงการขาอ่อนเมืองไทยหรือไม่?

พวกเธอมีมากกว่าความสวย

คนสวยระดับจักรวาลบินตรงจากนิวยอร์ก เดมี-ลีห์ เนล-ปีเตอร์ส มิสยูนิเวิร์ส เริ่มกิจกรรมเข้าคารวะนายกรัฐมนตรี ก่อนร่วมแถลงการประกวดมิสยูนิเวิร์สที่ไทยเป็นอีกครั้งที่แฟนคลับนางงามได้ยลโฉม สัมผัสนิยามความงาม Confidently & Beautiful สาวงามที่พร้อมจะสื่อถึงพลังของผู้หญิงสามารถเป็นต้นแบบ และแรงบันดาลให้ผู้หญิงยุคใหม่ที่นับวันจะมีบทบาทมากขึ้นในสังคมโลก

เวทีประกวดมิสยูนิเวิร์ส หรือนางงามจักรวาล ถือเป็นเวทีประกวดนางงามระดับนานาชาติยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกมีสาวงามกว่า 100 ประเทศ ส่งตัวแทนเข้าประกวดทุกปี และมีผู้ชมการถ่ายทอดสดมากกว่า 500 ล้านคนทั่วโลก

เดมีเดินทางมาโชว์โฉมคราวนี้ มีแฟนคลับให้การต้อนรับล้นหอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร สาวงามสวยที่สุดในโลกกล่าวว่า มาเมืองไทยเป็นครั้งที่ 2 แล้ว ก่อนหน้านี้มาในฐานะนักท่องเที่ยวได้เที่ยวในกรุงเทพฯ ภูเก็ต และกระบี่ รู้สึกดีใจมากๆ ที่ได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง

สำหรับโอกาสพิเศษในครั้งนี้ คือ ได้ร่วมเวทีแถลงหลังกับรุ่นพี่มิสยูนิเวิร์สรุ่นก่อน ซึ่งพิธีกรได้ส่งคำถามบนเวทีว่า มิสยูนิเวิร์สในอดีต กับปัจจุบันมีความเหมือนหรือต่างกันอย่างไรบ้าง?

“ฉันกับนาตาลีได้สวมมงกุฎมิกิโมโตะ ด้วยกันทั้งคู่ค่ะ ซึ่งสำหรับฉันนั่นเป็นหนึ่งในสิ่งที่พิเศษมากๆ เลยทีเดียว นอกจากนี้ ฉันยังตื่นเต้นที่ปีนี้ฉันจะได้สละตำแหน่งและมอบมงกุฎให้กับมิสยูนิเวิร์สคนถัดไปที่ประเทศไทย สำหรับฉันคิดว่าเป้าหมายของมิสยูนิเวิร์สในอดีต และในปัจจุบันนั้นคงเหมือนเดิมค่ะ และมีแต่จะเติบโตเรื่อยๆ ฉันมีความสุขมากที่ได้มาเรียนรู้จากผู้มีประสบการณ์ทั้งสองท่าน และได้ทำหน้าที่ผู้แทนประเทศของฉันอย่างเต็มที่

ตลอดจนเป็นตัวแทนให้กับองค์กรต่างๆ การได้มาเป็นมิสยูนิเวิร์ส ทำให้ฉันได้มีโอกาสพบกับผู้คนมากมายจากหลากหลายประเทศทั่วโลก และตอนนี้ฉันยังตื่นเต้นและมีความสุขมากที่ได้มาอยู่ที่ไทย และได้ประชาสัมพันธ์กรุงเทพฯ และประเทศไทยได้อย่างเต็มที่”

เดมีส่งเสียงหวานๆ กล่าวถึงภารกิจที่นำความโชคดีมากๆ ที่ได้เดินทางไปยังประเทศต่างๆ ในฐานะมิสยูนิเวิร์ส ทำให้ได้ทำสิ่งต่างๆ มากมาย ได้มีโอกาสพูดกับผู้หญิง และวัยรุ่นทั่วโลกถึงสิ่งต่างๆ ที่หลงใหล

“ฉันได้ทำงานร่วมกับองค์กรต่างๆ เช่น Smile Train และทำงานร่วมกับองค์กรต่างๆ ในการสร้างความตระหนักรู้เกี่ยวกับโรคเอชไอวี ตลอดจนถึงการประชาสัมพันธ์แคมเปญของฉันเองที่ชื่อ Unbreakable ด้วยค่ะ

แนวคิดของโครงการนี้เริ่มในแอฟริกาใต้ เมื่อปีที่แล้ว หลังจากที่ฉันโดนจี้รถด้วยปืน โดยชายฉกรรจ์ 5 คน โชคดีที่ตอนนั้นฉันได้มีทักษะการรับมือกับเหตุการณ์ความรุนแรงกับผู้หญิง หลังจากที่ฉันได้เป็นมิสยูนิเวิร์ส และฉันได้เดินทางไปยังสถานที่ต่างๆ ทำให้ฉันได้รู้ว่ามีผู้หญิงมากมายทั่วโลกที่ประสบปัญหา เจอเหตุการณ์เดียวกันกับฉันทุกๆ วัน ซึ่งเป็นความจริงที่น่าเศร้ามาก และนั่นเองที่ฉันทำให้ฉันคิดถึง Unbreakable ในแคมเปญนี้ ฉันได้ทำงานร่วมกับองค์กรต่างๆ ที่มีความเชี่ยวชาญทางด้านการสร้างความเชื่อมั่น และความรู้ให้กับผู้หญิง ในการรับมือและป้องกันความรุนแรงที่อาจจะเกิดขึ้นค่ะ”

แฟนนางงามไทยฟังเสียงได้เห็นคนงามตัวเป็นๆ แล้วก็ยิ่งปลาบปลื้ม สวยและฉลาดเฉลียวสมตำแหน่งทุกประการ และเดือน ธ.ค.นี้ ก็ได้ลุ้นกันแล้ว สาวงามประเทศใดจะเป็นผู้คว้ามงกุฎที่มีมูลค่า 3 แสนดอลลาร์สหรัฐ ไม่แค่เกาะติดจอทีวี แต่ความงามระดับโลกส่งตรงมาให้คนไทยได้ยลโฉม เกาะติดขอบเวทีระดับจักรวาล

ปัญหาสายตาเป็นอีกหนึ่งสิ่งที่เด็กไทยกว่า 6 แสนคน ต้องพบเจอต่อปี และมีแนวโน้มว่าจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ โดยสถิติล่าสุดจากกระทรวงสาธารณสุข พบเด็กสายตาสั้นเพิ่มขึ้นถึง 3 เท่าตัว ส่งผลให้เด็กหลายคนต้องสูญเสียโอกาสในการเรียนรู้เพียงเพราะอุปสรรคด้านการมองเห็น

รู้หรือไม่ว่าการอยู่ภายใต้แสงไฟที่ไม่มีคุณภาพอาจส่งผลต่อสายตาได้ ซึ่งเมื่อรวมกับพฤติกรรมของคนยุคใหม่อย่างการจ้องหน้าจอทั้งจากคอมพิวเตอร์และสมาร์ทโฟนตลอดเวลา ส่งผลกระทบต่อสุขภาพตา เช่น อาการปวดตา และปวดศีรษะ เนื่องจากกล้ามเนื้อตาทำงานอย่างหนักนั่นเอง หากไม่รีบแก้ไขตั้งแต่เนิ่นๆ จะกระทบการใช้ชีวิตหลากหลายด้าน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเด็กๆ ในวัยเรียนที่ต้องอ่านหนังสือ ทำการบ้าน ถึงเวลาแล้วที่ทุกครอบครัวควรให้ความสำคัญสำหรับการเลือกซื้อหลอดไฟ เพราะการจัดแสงไฟในบ้านให้สว่างเพียงพอก็สำคัญไม่แพ้การแต่งบ้านให้น่าอยู่

ฟิลิปส์ ไลท์ติ้ง (Philips Lighting) บริษัทชั้นนำด้านไฟฟ้าและอุปกรณ์แสงสว่างให้ข้อมูลว่าคนทั่วไปมักเข้าใจว่าหลอดไฟยิ่งสว่างยิ่งดีและแสงสว่างที่เพียงพอคือ แสงสว่างที่มาก แต่แสงสว่างที่มากเกินไป หรือแสงจ้า (Glare) อาจกลายเป็นตัวการทำร้ายสายตาโดยไม่รู้ตัว ด้วยแสงส่องสว่างที่เข้าตามากเกินไป ทำให้มองเห็นได้ไม่ชัดเจน ไม่สบายตา ทางที่ดีควรเลือกแสงสว่างที่เหมาะสมกับบ้าน เพื่อให้สมาชิกในบ้านไม่ต้องเพ่งดวงตาเพื่อมองสิ่งต่างๆ รอบตัว

หนึ่งในแสงไฟที่ไม่ควรมองข้ามคือ แสงไฟในห้องนอน อย่างที่รู้กันว่า การนอนเป็นสิ่งที่สำคัญต่อพัฒนาการของเด็ก เพราะช่วงเวลานอนหลับนั้นร่างกายของเรามีกิจกรรมต่างๆ เกิดขึ้นมากมาย เช่น การหลั่งโกรทฮอร์โมนที่ช่วยเรื่องการเจริญเติบโตและพัฒนาการในเด็ก พร้อมทั้งช่วยกระบวนการซ่อมแซมส่วนที่สึกหรอ ดังนั้น แสงไฟในห้องนอนก็มีผลต่อคุณภาพการนอนหลับ หลอดไฟที่มีคุณภาพจึงควรปล่อยแสงความยาวคลื่นช่วงแสงสีฟ้าออกมาน้อย เพราะหากร่างกายได้รับแสงสีฟ้ามากเกินไป จะยับยั้งการหลั่งสารเมลาโทนินที่ส่งผลต่อคุณภาพการนอนหลับไปจนถึงการทำลายจอประสาทตา

ทางที่ดีควรเลือกใช้หลอดไฟแอลอีดี เพราะนอกจากอายุการใช้งานที่ยาวนาน ประหยัดไฟ เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม ยังมีคุณสมบัติสำคัญในการช่วยถนอมสายตา ไม่สร้างแสงกะพริบ (Flicker) เนื่องจากการสั่นกะพริบของแสงจากหลอดแอลอีดีเป็นแสงกะพริบด้วยความถี่สูงมาก จนทำให้เรารู้สึกว่าไม่กะพริบ ถ้าสมองเรารับรู้ว่ามีแสงกะพริบจะทำให้ตาและสมองของเราต้องทำงานหนักขึ้น เพราะต้องพยายามปรับตามแสงสว่างที่เปลี่ยนไป ยิ่งกว่านั้นในหลอดไฟที่ไม่ได้คุณภาพอาจทำให้เกิดอันตรายต่อผู้ใช้งานได้ในระยะยาว ก่อให้เกิดอาการตาล้า ปวดหัว หรือปวดไมเกรนอีกด้วย

ปฏิเสธไม่ได้ว่า ในโลกยุคดิจิทัลที่มีการพัฒนาอย่างรวดเร็ว ระบบการเงินก็มีการพัฒนาตามเทคโนโลยีสมัยใหม่ด้วยเช่นกัน เงินกระดาษหรือธนบัตรกำลังถูกแทนที่ด้วยเงินดิจิทัล ทำให้ 2 องค์กรใหญ่ ได้แก่ MOCA Bangkok หรือพิพิธภัณฑ์ศิลปะไทยร่วมสมัย จับมือกับ ธนาคารธนชาต จัดทำหนังสือธนบัตรไทย รัชกาลที่ ๔-รัชกาลที่ ๘ ขุมปัญญาตำนานเงินกระดาษฉบับแรกแห่งสยาม สู่ธนบัตรยุคต้นรัตนโกสินทร์ ที่คณะจัดทำหนังสือเล่มพิเศษนี้เชื่อว่า เมื่อผู้สนใจได้อ่านหนังสือเล่มนี้แล้ว เราจะรักประเทศไทยมากขึ้นหนังสือรวบรวมประวัติศาสตร์บอกเล่าตำนานธนบัตรไทย ที่ได้ผ่านการปรับเปลี่ยนหลายครั้ง ผ่านอุปสรรคปัญหาเรื่องการผลิตนับครั้งไม่ถ้วนกว่าจะเป็น “ธนบัตรไทย” ที่ผลิตได้มาตรฐานทัดเทียมกับนานาประเทศที่ใช้กันอย่างแพร่หลายในปัจจุบัน เนื้อหาและรูปภาพธนบัตรในหนังสือ ล้วนถ่ายจากธนบัตรจริงของนักสะสมอันดับต้นๆ ของประเทศ คือ บุญชัย เบญจรงคกุล ประธานกรรมการและเจ้าหน้าที่บริหารพิพิธภัณฑ์ศิลปะไทยร่วมสมัย ซึ่งเจ้าสัวบุญชัยเชื่อว่า หนังสือเล่มนี้จะสามารถเป็นคัมภีร์เกี่ยวกับธนบัตร รัชกาลที่ ๔-รัชกาลที่ ๘ ที่เกือบครบถ้วนด้วยเนื้อหาและมีความถูกต้องอันดับต้นๆ ของประเทศไทยก็ว่าได้

ตัวอย่างธนบัตรไทย ในหนังสือธนบัตรไทย รัชกาลที่ ๔-รัชกาลที่ ๘

เจตนารมณ์หนังสือ

บุญชัย กล่าวถึงเจตนารมณ์ในการจัดทำหนังสือธนบัตรไทย รัชกาลที่ ๔-รัชกาลที่ ๘ ว่า ความตั้งใจในการจัดพิมพ์หนังสือเล่มนี้มาจากความรักและหลงใหลในการสะสมธนบัตรมาหลายสิบปี ทำให้เขาเห็นว่าการเสาะแสวงหาธนบัตรเก่าแต่ละฉบับมาสะสมนั้น ต้องมีความเพียรพยายามในการค้นคว้าข้อมูล และตระเวนไปประมูลธนบัตรตามสถานที่ต่างๆ ทั้งในและต่างประเทศ

กว่าจะเก็บสะสมมาเป็นคอลเลกชั่นที่มีความสมบูรณ์ โดยเฉพาะเงินกระดาษ หรือธนบัตรในยุคแรกๆ ของไทย บางฉบับแทบจะหาไม่ได้ หรือบางฉบับอาจมีการสูญหายไปบ้างแล้ว ดังนั้นเขาจึงอยากจะบันทึกรวบรวมธนบัตรเก่าที่เขามีอยู่เกือบทุกฉบับ ทุกหมวด เลขหมาย โดยมีเจตนามุ่งมั่นให้เป็นสมบัติของแผ่นดิน เพื่อให้คนรุ่นหลังได้ศึกษาค้นคว้า ทั้งนี้การสะสมธนบัตรไม่อยากเน้นเพื่อการลงทุนเพียงอย่างเดียว แต่อยากให้ผู้สะสมธนบัตรเกิดความรู้ ความสนุกสนาน สะสมแบบนักโบราณคดี สืบค้นเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ในยุคสมัยนั้นๆ ที่เกิดธนบัตรแต่ละแบบ มีเหตุการณ์ทางบ้านเมืองอย่างไรบ้าง

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หนังสือธนบัตรไทย รัชกาลที่ ๔-รัชกาลที่ ๘ นับเป็นหนังสือที่มีคุณค่ามากทั้งการผลิตที่มีความพิถีพิถันในการจัดทำและออกแบบนำเสนอรูปภาพธนบัตรจากธนบัตรจริงอย่างครบถ้วน และที่สำคัญได้ทีมนักเขียนและคณะที่ปรึกษา ล้วนเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านธนบัตรได้ทุ่มเทและตั้งใจในการจัดทำเนื้อหาอย่างถูกต้อง ซึ่งใช้เวลารวบรวมค้นคว้าหาข้อมูลนานถึง 5 ปีกว่าหนังสือเล่มนี้จะแล้วเสร็จสิ้นสมบูรณ์

“ผมใช้เวลาในการสั่งสมธนบัตร บางใบผมใช้เวลารอนานมากกว่า 35 ปี ในการสะสมธนบัตร อย่างภาพธนบัตรหน้าปกหนังสือเล่มนี้ก็มีความสำคัญ เพราะธนบัตรใบนี้สร้างความตื่นเต้นให้นักสะสมไทยมาก

ผมจำได้ว่ายุคนั้นต้องบินไปประมูลถึงสิงคโปร์ นักสะสมทั้งหมดเตรียมเงินไปบ้าง แต่พอไปเจอคนที่มีใบสั่งว่า ต้องประมูลให้ได้ ซึ่งได้ในราคาประมูลที่แพงมาก เรานักสะสมคนไทยสู้ไม่ไหว เราก็ประมวลดูว่าแต่ละคนเตรียมเงินกันไปคนละเท่าไหร่ ซึ่งในการประมูลครั้งนี้มีเลขสวยๆ หลายใบ บางคนประมูลได้ธนบัตรใบละ 20 บาท 1 บาท แต่ใบนี้นักสะสมคนอื่นประมูลได้ไปเพราะราคาพุ่งไปที่ 5 หมื่นดอลลาร์สหรัฐ พวกเราเลยหยุด เพราะไม่อยากทำตัวให้ฝรั่งหัวเราะ

ผมคิดว่าธนบัตรเหล่านี้เป็นสมบัติผลัดกันชม ปล่อยให้เขาไปก่อน เดี๋ยวรอวันหลัง หลังจากนั้นผมต้องรอนานอีกเป็น 10 ปี กว่าธนบัตรราคานี้จะออกมาประมูลอีกครั้ง ผมจึงประมูลไม่เลิก ผมจึงได้มา เรียกว่าเราต้องสู้กว่าที่จะได้ธนบัตรมา”

บุญชัย เปิดเผยว่า ธนบัตรใบหน้าปกนี้มีมูลค่าตอนประมูลราว 3 ล้านบาท แต่ตอนนี้ราคาน่าจะขยับไปที่ 10 ล้านบาทแล้ว

หนังสือทรงคุณค่า

หนังสือธนบัตรไทย รัชกาลที่ ๔-รัชกาลที่ ๘ เป็นหนังสือปกแข็ง หน้าปกปั๊มทองเค มีจำนวน 408 หน้า รายละเอียดเนื้อหาของหนังสือบอกเล่าเรื่องราว ก่อนจะมีธนบัตรที่ใช้กันอย่างเช่นทุกวันนี้ หากย้อนประวัติศาสตร์การเงินการคลังจะพบว่า คนไทยรู้จักเงินที่ใช้แลกเปลี่ยนในการค้าขายในชีวิตประจำวันต่อเนื่องยาวนานตั้งแต่สมัยอาณาจักรฟูนาน อาณาจักรทวารวดี อาณาจักรศรีวิชัย อาณาจักรลพบุรี เรื่องมาจนถึงสมัยกรุงสุโขทัย สมัยกรุงศรีอยุธยา ต่อเนื่องมาจนถึงสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ จนถึงยุคปัจจุบัน เงินในยุคก่อนรูปร่างหน้าตาจะแตกต่างไปตามภูมิภาคของท้องถิ่นนั้นๆ ส่วนเงินยอดนิยมที่รู้จักและใช้กันอย่างแพร่หลายมากที่สุดและถือเป็นเงินตราของไทยอย่างแท้จริงคือ “เงินพดด้วง”

จากกระทั่งมาถึงแผ่นดินของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว หรือรัชกาลที่ 4 นับเป็นช่วงเวลาที่แผ่นดินสยามมีการค้าขายเฟื่องฟูมีการเจริญสัมพันธไมตรีกับชาวต่างชาติมากขึ้น จนถึงเงินพดด้วงที่เคยผลิตด้วยมือ และใช้ในประเทศเริ่มไม่พอต่อการใช้จ่าย ปี 2403 คือบันทึกประวัติศาสตร์หน้าสุดท้ายของเงิดพดด้วงเมื่อรัชกาลที่ 4 ทรงโปรดเกล้าฯ ให้สร้าง “โรงกษาปณ์สิทธิการ” นับเป็นโรงกษาปณ์แห่งแรกของประเทศไทย ที่สร้างขึ้นที่หน้าพระคลังมหาสมบัติในพระบรมมหาราชวัง โรงกษาปณ์แห่งนี้มีหน้าที่ผลิตเหรียญกษาปณ์ขึ้นใช้แทนเงินพดด้วงที่เคยใช้มาอย่างยาวนาน

การค้าขายกับชาวต่างชาติยังคงเจริญรุดหน้าจนถึง พ.ศ. 2398 สยามได้ทำ “สนธิสัญญาเบาว์ริ่ง” เพื่อเจริญสัมพันธไมตรีค้าขายกับอังกฤษและนานาประเทศมากยิ่งขึ้น จึงมีความจำเป็นต้องปรับเปลี่ยนระบบเงินตราจากที่ใช้เหรียญกษาปณ์ให้มีความเป็นสากลมากขึ้น จึงเป็นการเริ่มต้นใช้ “เงินกระดาษ” เข้ามาใช้ในระบบเงินตราร่วมกับเงินต่างชนิดอื่นๆ และเป็นที่มาของตำนานธนบัตรไทย ซึ่งผ่านการปรับเปลี่ยนหลายครั้งนับไม่ถ้วน จนกลายเป็น “ธนบัตรไทย” ที่ผลิตได้มาตรฐานทัดเทียมกับนานาประเทศที่ใช้กันอย่างแพร่หลายในปัจจุบัน

ธนบัตรไทย รัชกาลที่ ๔-รัชกาลที่ ๘ จัดเป็นหนังสือเพื่อให้การเผยแพร่องค์ความรู้ตั้งแต่เริ่มมีการใช้เงินกระดาษขึ้นในแผ่นดินสยาม นับตั้งแต่รัชกาลที่ 4 เป็นต้นมา เนื้อหาสาระของหนังสือครบถ้วนสมบูรณ์ในทุกๆ ด้าน ทั้งเรื่องราวที่เกี่ยวเนื่องกับธนบัตรไทย โดยปรากฏภาพธนบัตรทุกแบบ ทุกรุ่น ทุกราคา ทุกลายเซ็น อันเป็นธนบัตรในคอลเลกชั่นสะสมส่วนตัวของบุญชัยที่มีอยู่จริงทุกใบ เพื่อเป็นการบันทึกประวัติศาสตร์ด้านการเงินการคลังของประเทศ เพื่อเป็นแหล่งรวบรวมข้อมูลในการศึกษาค้นคว้าด้านการสะสมธนบัตรไทย ให้แก่นักสะสมธนบัตรรุ่นหลังๆ สืบไป

“ผมสะสมธนบัตรตั้งแต่ยุคแรกๆ ทุกราคา ทุกลายเซ็น พอคิดจะจัดทำหนังสือเล่มนี้ขึ้นมา ผมจึงไปขอความรู้จากพี่ๆ รุ่นเก่าๆ รุ่นพี่ รุ่นอา ที่แต่ละคนมีเสียชีวิตไปบ้าง สุดท้ายได้คุณสุเทพเป็นคนให้ความรู้ เราขอข้อมูลจากธนาคารแห่งประเทศไทย ขอลิขสิทธิ์เพราะอยากให้การจัดทำหนังสือมีความถูกต้อง เล่มนี้เราเล่าประวัติความเป็นมาว่า ขณะที่ประเทศไทยเราในยุครัชกาลที่ 4 พระองค์ทรงพยายามนำพาประเทศให้รอดพ้นจากการตกเป็นอาณานิคมของต่างชาติ ยุคนั้นเราจึงมีแบงก์อินโดจีน มีแบงก์อังกฤษมาใช้ ซึ่งล้วนเป็น 2 ประเทศมหาอำนาจที่แย้งเซาท์อีสเอเชียกันในยุคนั้น อีกทั้งธนบัตรยังสะท้อนพระปรีชาของรัชกาลที่ 4 และรัชกาลที่ 5 ที่ทำให้ประเทศไทยไม่ตกเป็นเมืองขึ้นของใคร มีเนื้อหาบอกเล่าในเล่มนี้ทั้งหมด” บุญชัย กล่าว

บุญชัย เบจรงคกุล , สมเจตน์ หมู่ศิริเลิศ

เงินยุคกระดาษสู่ยุคเงินดิจิทัล

สมเจตน์ หมู่ศิริเลิศ ประธานเจ้าหน้าที่บริหารและกรรมการผู้จัดการใหญ่ ธนาคารธนชาต กล่าวถึงมุมมองต่อเรื่องยุคเงินกระดาษ สู่ยุคเงินดิจิทัลของคนรุ่นใหม่ สังคมต้องปรับตัวอย่างไร สมเจตน์ให้ข้อคิดว่า ในยุคไม่มีธนบัตรเราปฏิเสธไม่ได้ โลกก้าวมาใช้เงินเพื่อความสะดวกสบาย แต่ไม่มีนัยหรือความหมายในเชิงประวัติศาสตร์และคุณค่า เพราะเงินที่เกิดแต่ละยุคสมัยมีที่มาที่ไป แม้ไม่ได้เกี่ยวพันกันโดยตรง ในโลกยุคธนบัตรจริงๆ ในเชิงเศรษฐกิจ ในเชิงคุณค่าธนบัตรยังทรงคุณค่า เรื่องราวในประวัติศาสตร์ บอกเล่าเรื่องราวที่เกิดในอดีต เพราะธนบัตรแต่ละใบเกิดมาแตกต่าง

ด้านบุญชัย กล่าวว่า ในฐานะนักสะสมตัวยง เขาวาดฝันในการเตรียมตัวอย่างไรในยุคที่สังคมไทยจะก้าวสู่เงินดิจิทัล เจ้าสัวบุญชัย กล่าวว่า ตอนนี้เขานำธนบัตรที่เก็บสะสมไว้และมีเกินมาแบ่งปันในแวดวงเพื่อให้ทุกคนได้ร่วมชื่นชมได้

“ผมอยากเท้าความไปถึงแสตมป์ แม้ยุคนี้เราส่งจดหมายกันน้อยลง แต่แสตมป์ที่มีใช้กันตั้งแต่รัชกาลที่ 5 ก็ยังมีมูลค่าสูงขึ้นทุกวัน โดยเฉพาะแสตมป์ที่ติดอยู่บนซอง ผมเคยเห็นแสตมป์ติดบนซองในสมัยรัชกาลที่ 5 ส่งไปสถานทูตอังกฤษ และเขาก็เอาแสตมป์อังกฤษติดบนซอง เมื่อจดหมายซองนั้นได้ออกจากประเทศไทยสู่อังกฤษ รู้ไหมแสตมป์เหล่านั้นมีมูลค่า 3-4 ล้านบาททีเดียว

ต่อไปนี้ธนบัตรจะไม่ใช่ของสะสม แต่กลายเป็นประวัติศาสตร์ แต่มีคนอีกจำนวนมากยังพอจะนำมาเล่นเพื่อเป็นเครื่องผ่อนคลาย ได้ศึกษาประวัติก็ได้ความรู้ เพราะธนบัตรของไทยมีทั้งที่พิมพ์ที่อังกฤษ ญี่ปุ่น อเมริกาและพิมพ์ที่ไทย จึงทำให้มีความหลากหลายในแง่การเก็บสะสม

ตอนนี้ผมกำลังทำเว็บไซต์เพื่อให้ความรู้และแลกเปลี่ยนความรู้กัน ซึ่งในเล่มมีหนังสืออยู่ 2 หน้า คือ หน้าที่ 91 และหน้าที่ 108 ผมไม่มีธนบัตรจริง ผมหามา 50 ปีแล้วก็หาไม่เจอ เผื่อคอลเลกชั่นไปอยู่ที่เยอรมันก็ได้ เพราะต่างชาติ เช่น แคนาดา นอร์เวย์ ก็นิยมสะสมธนบัตรไทย พวกเขาอาจเก็บสะสมไว้ แต่เราไม่เคยมีหลักฐาน ใครมีหรือเคยเห็นแบงก์ 20 ที่หายไปก็อาจนำมาอวดกันก็ได้”

หากใครสนใจสั่งซื้อหนังสือธนบัตรไทย 2 เล่ม หรือการสั่งซื้อเป็นชุด ได้แก่ หนังสือธนบัตร ร.๙-๗๐ ปี ใต้ร่มพระบารมี และหนังสือธนบัตรไทย รัชกาลที่ ๔-รัชกาลที่ ๘ จะได้รับกล่องใส่หนังสืออะครีลิก มูลค่า 500 บาท ฟรี (จำนวนจำกัด) ทั้งนี้ประชาชนผู้สนใจสามารถสั่งซื้อชุดหนังสือธนบัตรไทยฯ ได้ที่ธนาคารธนชาตทุกสาขา หรือร้าน MOCA Shop พิพิธภัณฑ์ศิลปะไทยร่วมสมัย

ขึ้นชื่อว่าความเครียดหรือความวิตกกังวล หลายคนแค่ได้ยินก็อาจจะเบ้หน้าแล้ว แต่อย่าเพิ่งมองข้ามหรือหลีกเลี่ยงไปเสียทีเดียว เพราะรู้ไหมว่าความเครียดอีกความวิตกกังวล ในบางครั้งก็สร้างพลังได้ ในที่นี้จะกล่าวถึงความเครียดและความวิตกกังวลในระดับที่มีประสิทธิผลต่อการทำงาน รับรองว่าเมื่ออ่านจบแล้วจะไม่ยอม “พลาด” ความเครียดกันล่ะทีนี้!

มีงานวิจัยที่ระบุว่า ความเครียดและความวิตกกังวลในระดับที่เหมาะสม มีความสามารถส่งต่อพลังในการทำงาน และส่งผลดีต่อชีวิต จะเป็นอย่างนั้นจริงหรือ คงต้องเจาะลึกให้ถึงแก่นของความเครียด อันว่าธรรมชาติของความเครียดนั้น จะพุ่งสูงในยามที่เราต้องรับมือกับอันตราย ความวิตกกังวลจึงเป็นสิ่งที่จำเป็นในการเอาตัวรอดของมนุษย์

ความเครียดในที่ทำงาน

1.ในระยะเริ่มต้น เมื่อความกระวนกระวายหรือความวิตกกังวลเพิ่มขึ้น สมรรถภาพในการทำงานของร่างกายก็จะสูงขึ้นด้วย แต่เมื่อถึงระดับหนึ่ง ความกระวนกระวายจะพอกพูนจนเกินพิกัด และเริ่มทำให้ประสิทธิภาพการทำงานชะงักงัน เป้าหมายของคนทำงานทุกคน จึงอยู่ที่การค้นหาระดับของความกระวนกระวายที่จะสร้างประสิทธิผลโดยตรงของคุณ

2.เมื่อความวิตกกังวลเปลี่ยนความหวาดกลัวในใจเป็นการคาดการณ์อันแม่นยำ พลังของความวิตกกังวลนั้น จะช่วยให้คุณปฎิบัติงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ รวดเร็วและสร้างสรรค์ รวมทั้งในหลายตัวอย่างของงานวิจัยยังพบว่า หลายคนได้ค้นพบแนวทางใหม่ๆ ในการรับมือกับปัญหาหรือความท้าทายที่เผชิญอยู่ด้วย

3.ความวิตกกังวล “บางอย่าง” ที่มีระดับรุนแรง สำหรับบางคนจะช่วยให้เกิดแรงกระตุ้นและหลั่งอะดรีนาลินที่จำเป็นต่อการรวบรวมสมาธิ เกิดเป็นความมุ่งมั่นในการทำงานปฏิบัติงานในระดับที่สูงขึ้นไป หลายคนทำงานเสร็จทันเส้นตายในช่วงวิกฤต รับมือกับสถานการณ์ร้ายแรงได้อย่างดีมาก บางคนนำเสนองานด้วยความตื่นเต้นเร้าใจและสร้างความประทับใจสูงสุด

4.ความวิตกกังวลและความเครียดอย่างเหมาะสม ได้มาด้วยการสังเกตและประเมินตนเองว่า มีปริมาณความเครียดในระดับที่เหมาะสมแล้วหรือไม่ กลุ่มคนวิตกจริตจะหวาดกลัวมากกว่าที่ควรจะเป็น ใช้เวลากับความกังวลและความคิดที่ไม่สร้างสรรค์นานเกินไป ไม่สามารถตัดสินใจอะไรได้ด้วยตัวเอง ปฏิบัติงานได้ผลล่าช้า

5.ประเมินตนเองอย่างตรงไปตรงมา ข้อวินิจฉัยเรื่องความเครียดและระดับที่เหมาะสม อาจประเมินจากการรับมือกับปัญหา โดยสังเกตจากการตอบสนองต่อสภาพแวดล้อมหรือสถานการณ์ปัญหาดังกล่าว เราอาจประเมินด้วยตัวเองหรือให้ทีมงาน หรือแม้กระทั่งผู้บังคับบัญชาร่วมประเมินก็ได้

6.ปัจจัยหลักที่กระตุ้นความเครียดในที่ทำงาน อันดับแรกคือการเปลี่ยนสถานที่ทำงาน ในหลายคนมันกลายเป็นบ่อเกิดของวงจรความเครียดในแง่ลบ อันดับสองคือสภาพแวดล้อมในการทำงาน อันดับสามคือการตอบสนองของแต่ละบุคคล ขอให้สังเกตปฏิกิริยาต่อสภาพการณ์ที่สร้างความเครียด

งานวิจัยระบุถึงความเครียดในแง่ลบ ซึ่งจะเห็นได้อย่างชัดเจนถึงความวิตกกังวลที่เป็นพิษ (ต่อการทำงานโดยรวม) เช่น สภาวะสูญสิ้นเรี่ยวแรงในการทำงาน ความขัดแย้งกับเพื่อนร่วมงาน การยอมรับนับถือตนเองในระดับต่ำ ความหวาดกลัวต่อความล้มเหลว การขาดสัมพันธ์กับทีมหรือหมู่คณะ การขาดความไว้เนื้อเชื่อใจ ไม่สามารถยอมรับนับถือผู้อื่นได้

7.อย่าลืมเช็กลิสต์สุขภาพของตัวเองในภาวะเครียดด้วย โดยความเครียดและความกดดันนั้น ยังส่งผลต่อปัญหาสุขภาพ หลายคนมีอาการหลงลืม จิตใจว้าวุ่น (ในรายงานยังหมายเหตุไว้ด้วยคำว่า “ว่างเปล่าไร้สีสัน”) การกัดฟันกัดเล็บหรือพฤติกรรมร้อนรนอื่นๆ ในบางคนมีอาการฉุนเฉียว หงุดหงิดง่าย เหงื่อออกตามร่างกาย ปวดศีรษะ ความดันโลหิตสูง หวาดกลัว ซึมเศร้า ใจสั่นและกระสับกระส่าย เป็นต้น

8.ระดับของความเครียดมีตั้งแต่การตอบสนองต่อสถานการณ์คับขันอย่างถูกต้อง ไปจนถึงความวิตกกังวลกับทุกเรื่องในชีวิตแบบเกินขนาด ลองพิจารณาตัวเองว่า ระดับความเครียดในที่ทำงานได้ช่วยกระตุ้นให้คุณเกิดความกระตือรือร้นและความตื่นเต้นที่ดีหรือไม่ หรือกระตุ้นให้คุณเกิดความเครียดที่บั่นทอนสมรรถภาพการทำงาน (กันแน่)

จากนั้นจึงสร้างดุลยภาพในการปฏิบัติงาน(อันเคร่งเครียด) ที่เหมาะสม ถ้าทำไม่ได้หรือยอมรับกับความรุนแรงของปัญหาไม่ได้ ทางแก้มีตั้งแต่การพูดคุย การปรับทัศนคติ หรือการแสวงหาความช่วยเหลือจากมืออาชีพ

ชีวิตคนเราไม่ว่าจะเกิดมายากดีมีจน ฉลาดมาก ฉลาดน้อย ย่อมมีสิ่งที่ตัวเองรักและหวงแหนกันทุกคน และเมื่อมีแล้วก็จะพยายามดูแลรักษาสิ่งนั้นอย่างสุดความสามารถและสติปัญญาของตัวเอง

วันแม่แห่งชาติ 12 ส.ค. แม้จะผ่านไปแล้ว แต่กลิ่นอายวันแม่ก็ยังอยู่ในใจลูกทั้งหลาย วันนี้จะพาไปรู้จักของรักของหวงของคุณแม่ยุคใหม่ที่ทั้งสวยและเก่ง

ลูกคือทุกสิ่งของชีวิต

เอิร์น-จิรวรรณ ชัยรุ่งเรือง อดีตนักร้องค่ายอาร์เอส คุณแม่ลูกสองที่ยังสวยและเก่งเสมอ ปัจจุบันเป็นผู้บริหารโรงเรียนสาธิตกรุงเทพธนบุรี โดยนั่งตำแหน่งรองผู้จัดการโรงเรียน เปิดเผยว่า ของรักของหวงที่สุดในชีวิตคือรูปของลูกทั้งสองคนที่เก็บไว้ในคอมพิวเตอร์ โทรศัพท์ ไอแพด อินสตาแกรม ทัมบ์ไดรฟ์ และในอัลบั้มรูป

“ในอุปกรณ์ไอทีก็จะมีทั้งรูปและคลิปในแต่ละช่วงวัยไม่เหมือนกัน ทั้งหน้าตา  พัฒนาการ และสถานที่ ซึ่งรูปมีจำนวนมากและคงนับไม่ไหว เพราะถ่ายตั้งแต่ตั้งครรภ์ ไปหาหมอเรื่อยมา จนกระทั่งคลอด ปัจจุบันก็ยังไม่หยุดที่จะเก็บภาพลูกไว้ ไม่ว่าจะพาลูกที่ไปไหนก็ตาม เช่น ไปงานอีเวนต์ ท่องเที่ยว หรือทำกิจกรรมครอบครัว เช่น วันเกิดของเขา วันเกิดคุณพ่อคุณแม่ วันเกิดคุณตาคุณยายคุณปู่คุณย่า เป็นต้น ก็จะถ่ายไว้ตลอด

เอิร์นอยากให้ลูกได้มีความทรงจำที่ดีผ่านรูปและคลิป เวลาโตขึ้นจะได้ดูและรู้ว่าครั้งหนึ่งพ่อแม่ได้ทำอะไรให้เขาบ้าง เช่น ได้พาเขาไปสถานที่ต่างๆ หรือภาพบุคคลในภาพ เช่น ปู่ย่าตายาย ญาติพี่น้อง เพื่อนของเขาที่เราถ่ายก็จะเก็บเป็นเรื่องราวไว้ให้เขา เพื่อวันหนึ่งเขาอยากดูก็จะมาเปิดดู

ตอนแรกๆ เอิร์นจะถ่ายลงไอจี ทุกครั้งที่ลงจะแฮชแท็กชื่อลูกตลอด เพื่อวันหนึ่งเขาโตขึ้นและมีไอจีของตัวเองก็สามารถเข้าไปดูรูปที่แฮชแท็กชื่อเขา ซึ่งก็จะมีรูปตั้งแต่ตอนแรกเกิดจนกระทั่งปัจจุบัน”

คุณแม่ลูกสองเล่าต่อว่า แม้จะเก็บรูปในไอจีส่วนตัวแล้ว ในโทรศัพท์ คอมพิวเตอร์ ไอแพด ทัมบ์ไดรฟ์ ก็เก็บไว้เช่นกัน เพื่อความหลากหลายและสะดวกในการหยิบมาดู เช่น ถ้ากำลังใช้งานคอมพิวเตอร์ เกิดอยากดูก็เปิดรูปหรือคลิปได้เลย หรือในระหว่างเดินทาง ท่องเที่ยวก็เปิดดูในโทรศัพท์และอินสตาแกรม เรียกว่าไม่ว่าจะหยิบอุปกรณ์ไอทีอะไรก็สามารถดูได้เลย ทุกครั้งที่เปิดก็มีแต่ความสุขและทำให้มีพลังในการทำงาน

“อย่างไรก็ตามเวลาดูรูปผ่านดิจิทัลก็จะให้ความอารมณ์รู้สึกแบบหนึ่ง แต่ถ้าเป็นกระดาษก็จะให้อารมณ์ความรู้สึกอีกแบบ เอิร์นมีความรู้สึกว่ารูปถ่ายถ้าอัดออกมา พอนานไปก็จะกลายเป็นภาพเก่า พอเป็นภาพเก่าเวลาหยิบขึ้นมาดูมันดูมีคุณค่า สังเกตได้เลยถ้าใครมีภาพเก่าในอดีต อาจจะเป็นภาพตอนเด็กจะปลื้มมาก ดูทีไรก็แอบอมยิ้มไปด้วย

เอิร์นจึงเอารูปไปอัดออกมาทำเป็นอัลบั้มเดี่ยวของ น้องดี-ดวงดิช ชัยรุ่งเรือง ลูกชายคนโต และอัลบั้มรวมของทั้งสองคน (คนเล็กชื่อ น้องดวิณ-ดวงเดช ชัยรุ่งเรือง) หลังรูปทุกใบจะเขียนระบุสถานที่ จังหวัด ประเทศ วัน เดือน ปีที่ถ่าย ถึงไม่ได้ตั้งชื่ออัลบั้ม แต่ก็เขียนข้อความไว้ที่หน้าแรกของอัลบั้ม เป็นข้อความบ่งบอกถึงความรักลูกอะไรประมาณนั้นค่ะ”

เมื่อลูกคือสุดที่รักของดวงใจ อดีตนักร้องสาวจึงเลี้ยงลูกด้วยความรักตามฉบับของแม่ยุคใหม่ คือ ดุแต่ไม่ตีและไม่สปอย แต่สอนลูกให้รู้จักสัมมาคารวะ มีเมตตา และรู้จักการแบ่งปัน

“เอิร์นจะกอดลูกทุกวันค่ะ ตอนนี้ลูกคนโตไปโรงเรียนแล้ว ตอนไปโรงเรียนเขาก็จะมาสวัสดีครับแม่ ตอนที่ไปรับกลับเขาก็จะสวัสดีครับแม่เช่นกัน เอิร์นจะให้ความสำคัญกับการเลี้ยงลูกมากที่สุด ใน 1 สัปดาห์จะรับงานแค่ 1-2 งานเท่านั้น เพราะอยากอยู่ใกล้ชิดเขา

การเลี้ยงลูกเอิร์นจะไม่สปอย มีการดุ แต่ไม่ตี เช่น เล่นของเล่น แย่งของเล่นชิ้นเดียวกัน ก็จะบอกเขาว่าถ้าแย่งของชิ้นเดียวกัน แม่จะเอาของเล่นอื่นไปบริจาคและบอกเขาว่าที่แม่ซื้อมาหลายชิ้น เพราะอยากให้แบ่งกันเล่น

ทุกครั้งที่ดุเขาจะหยุด นอกจากนี้ก็จะสอนให้เขารู้จักการแบ่งปัน เช่น พาไปบริจาคของเล่นที่มูลนิธิกระจกเงาและที่อื่นๆ เมื่อมีโอกาส พยายามสอนให้รู้จักใช้เหตุผล เช่น เห็นกิ้งกือตัวเล็กเลื้อยมา เขาพูดขึ้นเหยียบเลยไหม เราก็บอกเหยียบไม่ได้นะ เขาก็จะถามทำไมเหยียบไม่ได้ เราก็บอกว่า อ้าว! ถ้าเหยียบเขาก็ตาย พ่อแม่เขาไม่เห็นลูกก็ต้องออกตามหา เหมือนกันถ้าลูกของแม่หายแม่ก็ต้องออกตามหาลูกเช่นกัน

เอิร์นจะสอนแบบนี้ ให้รู้จักคิดและใช้เหตุผลค่ะ โตขึ้นเวลาทำอะไรเขาจะได้คิดรอบคอบ” เอิร์นกล่าวทิ้งท้าย

ลูกคือสิ่งมหัศจรรย์ที่สุดในชีวิต

ขณะคุณแม่ลูกสองอีกคนหนึ่ง บี-กมลาสน์ เอียดศรีชาย ผู้ประกาศข่าวมากความสามารถของช่อง 7 สี บอกว่า ของรักและหวงที่สุด ในเวลานี้จะเป็นอะไรไม่ได้นอกจากลูกสองคนเท่านั้น

ลูกคือสิ่งที่มหัศจรรย์ที่สุดในชีวิตนี้ เพราะตั้งแต่วินาทีแรกที่ลูกลืมตามาดูโลก และเวลาที่เขาเรียกแม่ได้ทำให้หัวใจของเธอเปี่ยมไปด้วยความสุขและความตื้นตันใจ น้ำตาแม้จะไม่ไหลแต่ก็รื้นออกมา หรือบางครั้งท้อแท้ไม่มีกำลังใจ แต่พอมีลูกก็ทำให้ชีวิตต้องเข้มแข็งและสู้เพื่อเขา

“คนเล็กเป็นผู้หญิงชื่อฟ้าใส อายุ 2 ขวบกว่า ส่วนคนโตเป็นผู้ชายชื่อภูผา อายุ 4 ขวบกว่าค่ะ กำลังเรียนเตรียมอนุบาล 1 และเตรียมอนุบาล 2 ที่ต่างจังหวัด ปลายปีจะพามาเรียนที่กรุงเทพฯ บีจะบินไปเยี่ยมลูกช่วงวันหยุดเสาร์อาทิตย์ บางทีพ่อเขาก็จะพาขึ้นมาหาที่กรุงเทพฯ

ถ้าอาทิตย์ไหนไม่ได้ลงไปเยี่ยมก็จะดูรูปพวกเขาในโทรศัพท์และในเฟซบุ๊กซึ่งมีการเก็บเป็นอัลบั้ม มีตั้งแต่ตอนตั้งครรภ์จนถึงปัจจุบันเพื่อคลายความคิดถึง นอกจากนี้ก็ยังเก็บไว้ในเครื่องคอมพิวเตอร์และอัดใส่กรอบไว้ด้วย”

ผู้ประกาศข่าวสาวเล่าว่า นอกจากดูรูปแล้ว เวลาไปทำงานหรือเดินทางไปต่างจังหวัด ก็จะเอาผ้าอ้อมของลูกใส่กระเป๋าไปด้วย เป็นของหวงชิ้นหนึ่งที่แม้ลูกจะไม่ใช้แล้วก็ยังเก็บเอาไว้เสมอ บางทีก็เอาออกมาพันคอ บางครั้งก็เอามาห่ม ก็จะได้กลิ่นอายของลูก ทำให้รู้สึกว่าเหมือนลูกอยู่กับตัวเองตลอดเวลาและทำให้หายคิดถึงลูกได้บ้าง

“ของของลูกอีกอย่างหนึ่ง คือ สายสะดือของลูกทั้งสองคน ทุกวันนี้บีก็ยังเก็บไว้อยู่ พ่อแม่บางคนอาจจะเอาไปทิ้ง แต่สำหรับบีแล้วเป็นของสำคัญต่อบีและจะเก็บไว้ตลอดไปค่ะ” ผู้ประกาศสาวพูดถึงของรักของหวงในชีวิต

ลูกเท่านั้นที่รักและหวงที่สุดเสมอ

แพท-ณปภา ตันตระกูล นักแสดงและพิธีกร กล่าวว่า ที่ผ่านมาอาจจะมีสิ่งที่รักและหวงหลายอย่าง แต่ ณ ปัจจุบันลูกเท่านั้นที่รักมากที่สุดในชีวิต ทุกครั้งที่ทำงานจะต้องพาไปด้วยเสมอ

“อยากให้เขาได้แต่สิ่งดีๆ โตมาเป็นคนดี ดูแลตัวเองและช่วยเหลือตัวเองได้ อยากให้เติบโตและอยู่ในสังคมที่ดี ไม่ได้คาดหวังว่าเขาต้องฉลาดมาก ไม่ต้องรวยล้นฟ้าแบบ บิล เกตส์ แค่อยากให้เลี้ยงดูตัวเองได้และเป็นคนดีของแม่และสังคมก็พอแล้ว ทุกวันของเขาเป็นความทรงจำและความประทับใจของแพทเสมอ เพราะแต่ละวันของเขาไม่เหมือนกันเลย

ความน่ารักน่าชังที่เขาแสดงออกทุกวันเป็นภาพจำของเราอยู่แล้ว และแพทก็เก็บความทรงจำและความประทับใจนั้นไว้ในอินสตาแกรม แพทถ่ายรูปเขาทุกวันและถ่ายเกือบทุก 5 นาทีก็ว่าได้ ทุกคนสามารถเข้าไปดูได้ตลอดเวลาค่ะ”  นักแสดงสาวกล่าวอย่างภูมิใจ

แมน-วิชญะ พิทักษ์ภาวศุทธิ หนุ่มน้อยหน้าใสวัย 18 ปี จาก จ.นครศรีธรรมราช ใช้ชีวิตเหมือนกับเด็กวัยรุ่นทั่วไป ซึ่งมีช่วงที่กำลังก้าวข้ามจากชีวิตนักเรียนมัธยมสู่การเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 1 คณะวิทยาศาสตร์การกีฬา มหาวิทยาลัยมหิดล

แต่อีกบทบาทหนึ่งที่โดดเด่นในชีวิตของเขา ก็คือ การเป็นนักกีฬาทีมชาติไทย รุ่นอายุไม่เกิน 18 ปี จากรายการ FIBA U18 Asia Championship 2018 ที่ประเทศไทยเป็นเจ้าภาพในปีนี้ โดยมีบริษัท โมโน สปอร์ต เอ็นเตอร์เทนเมนท์ ในเครือ โมโน กรุ๊ป ให้การสนับสนุน แมนได้เผยถึงกีฬาบาสเกตบอลซึ่งถือเป็นจุดเปลี่ยนในชีวิตของเขาให้เราฟัง

“ที่จริงแล้ว ผมเริ่มเล่นกีฬาฟุตบอลตั้งแต่อายุ 5 ขวบ ตอนนั้นชอบมากๆ แต่ก็เล่นไม่เก่งเลยครับ เล่นแบบเตะไปเตะมา แต่ที่บ้านของผมก็ส่งเสริมอยากให้ผมได้เล่นกีฬา เพื่ออย่างน้อยจะได้เป็นการออกกำลังกายเพื่อสุขภาพที่ดี จะได้ตัวสูงๆ เพราะผมเป็นเด็กค่อนข้างป่วยบ่อยๆ และเป็นเด็กที่ตัวเล็กมากๆ เมื่อเทียบกับเพื่อนๆ รุ่นเดียวกัน พูดง่ายๆ ว่าผมเป็นเด็กที่ตัวเล็กที่สุดเลยครับเวลาเข้าแถว พออายุ 6 ขวบ ผมก็ได้เจอโค้ชกีฬาบาสฯ ซึ่งเขาก็ชวนให้มาลองเล่นดู ผมจึงฝึกมาเรื่อยๆ จนกระทั่งเล่นบาสเกตบอลต่อเนื่องมาถึงปัจจุบัน

ช่วงนั้นผมก็เรียนหนังสือตามปกติ และนอกเวลาก็จะมาฝึกบาสเกตบอลเสมอ รู้แค่ว่ามันสนุกดี ได้วิ่งตามและจับลูกกลมๆ เด้งไปเด้งมา คือ ตอนนั้นผมอายุ 6 ขวบเอง เรียกว่าอายุน้อยที่สุดในทีมเลยล่ะ แต่ต้องไปแข่งในรุ่น 12 ปี ตอนนั้นก็เลยแพ้ เพราะเรายังไม่โตและไม่เก่งเท่าคนอื่น ซึ่งผมคิดว่าการที่เด็กอายุ 6 ขวบ มาเริ่มฝึกเป็นนักกีฬาบาสเกตบอลนั้นมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย”

แมนบอกว่า แต่กระนั้นเขาก็ไม่เคยท้อ และไม่มีความกดดันอะไร เพราะจุดประสงค์ที่พ่อบอกเสมอ คือ อยากให้เขาได้ออกกำลังกาย มีสุขภาพที่แข็งแรง รวมทั้งเรียนรู้และสะสมประสบการณ์ไปเรื่อยๆ ซะมากกว่า

“ผมฝึกฝนจนตามรุ่นพี่คนอื่นในทีมทันและเล่นได้ แถมตอนนี้ผมก็ตัวสูงกว่าเพื่อนๆ ตอนเด็กๆหลายคนเลยนะครับ ปัจจุบันสูง 180 ซม. แล้วโค้ชยังบอกว่า ผมจะมีโอกาสสูงได้อีก ซึ่งผมก็กินอาหารครบ 5 หมู่ ตามปกติเลยผมจะชอบกินนม ไข่ และขนมปังเป็นพิเศษเพื่อช่วยในการสร้างกล้ามเนื้อ รวมถึงยังมีวินัยในการออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอด้วย ในแต่ละวัน ช่วงเช้า 2 ชั่วโมง ผมจะเล่นฟิตเนส ยกดัมบ์เบล เน้นเล่นแขน อก ไหล่ เพราะตำแหน่งพอยต์การ์ดที่ผมเล่น เป็นเหมือนโค้ชที่ต้องถือลูกบาสฯ และตัดสิน ต้องวิ่งไปทั่วในสนาม จึงต้องทำร่างกายให้พร้อม ต้องฟิต แข็งแรง และมีความอึดอยู่เสมอ

ส่วนช่วงเย็น 2-3 ชั่วโมง ผมจะเล่นกีฬาบาสเกตบอล โดยฝึกซ้อมกับเพื่อนๆ จะมีการเลี้ยงบอล ชูตลงห่วง ซึ่งก็ได้ฝึกฝนและเพิ่มประสิทธิภาพในการเคลื่อนไหวร่างกาย ทำให้อวัยวะต่างๆ มือ เท้า สายตา เคลื่อนไหวได้อย่างสอดคล้องกัน ผมว่าบาสฯ เป็นกีฬาที่ต้องตื่นตัวอยู่ตลอดเวลากับลูกบาสฯ กับเพื่อนร่วมทีม และคู่แข่ง ทำให้ผมได้ฝึกไหวพริบในตัวเองไปในตัวด้วย นอกเหนือจากการเล่นฟิตเนสและบาสเกตบอลแล้ว ผมก็ยังชอบกีฬาฟุตบอล ปิงปอง และแบดมินตันด้วย ถ้ามีโอกาสก็จะไปเล่นกับเพื่อนๆ บ้างครับ”

แมนเสริมว่า นักกีฬาไม่จำเป็นต้องหุ่นดีเสมอไป แต่ร่างกายของนักกีฬาทุกคนจะต้องแข็งแรงและปราดเปรียว เพราะจะต้องเจอการชน การปะทะ ถ้าร่างกายเราแข็งแรง ก็สามารถชนได้อย่างไม่ค่อยรู้สึกเจ็บสักเท่าไร

“ถ้าเราไม่ดูแลสุขภาพในเรื่องของการออกกำลังกาย อาหารการกิน การพักผ่อน ก็จะทำให้เราไม่แข็งแรง เจ็บทีหนึ่งก็จะเจ็บหนัก และเจ็บนานเลย ส่วนเรื่องหุ่นที่ดีก็คือผลพลอยได้ สำหรับนักกีฬาแล้วการมีร่างกายที่สมส่วน ไม่อ้วน ไม่ผอมเกินไป คือ ความเหมาะสมที่สุดแล้วครับ

ข้อดีของการเล่นกีฬา นอกจากได้เรียนรู้กฎกติกาในการเล่น ได้รู้แพ้ รู้ชนะ รู้อภัยแล้ว กีฬาบาสเกตบอลยังทำให้ผมมีเพื่อนมากมาย ได้รู้จักเพื่อนในทีม เพื่อนต่างทีม ได้รู้จักน้ำใจของเพื่อนๆ มีการแลกเปลี่ยนความรู้ ทักษะการเล่นกีฬาต่างๆ ผมว่าแพ้-ชนะมันไม่สำคัญเลย เพราะผมได้อะไรมากกว่านั้นเยอะเลยครับ ถึงทุกวันนี้บอกได้เลยว่าผมมีความสุขและรักกีฬาบาสเกตบอลมากๆ เพราะมันอยู่กับผมมาตั้งแต่เด็กๆ จนถึงทุกวันนี้

อีกอย่างผมยังมีโอกาสได้แบ่งปันความรู้ ให้คำแนะนำการเล่นกีฬาบาสเกตบอลกับน้องๆ อีกด้วย ซึ่งเป็นอีกหนึ่งความภาคภูมิใจที่ผมอยากจะเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้กีฬาบาสเกตบอลเป็นที่รู้จัก และเป็นที่นิยมเหมือนกับกีฬาฟุตบอลที่เป็นอยู่ในประเทศไทยให้ได้ครับ”…ติดตามได้ที่ IG : man_witchaya_man 

เบื้องหลังผลงานนิทรรศการศิลปะชื่อ “เฮอร์คิวลิสกับภารกิจ 12 ประการ” รายละเอียดน้อยใหญ่ที่ปรากฏอยู่บนผืนผ้าใบนี้ มีบาดแผล ร่องรอย ความรู้สึกที่จิตรกรคนหนึ่งต้องสู้ฟันฝ่ากับสายตา เสียงวิจารณ์ ความคิด ราวกับว่า “ศิลปินไส้แห้ง” เป็นวลีที่ตีตราประทับคนทำงานศิลปะ

“ณัฐิวุฒิ ชูมะโนวัฒน์” ศิลปินผู้สร้างงาน รู้สึกราวกับว่าความยากลำบากทั้งหมดถูกคนคนหนึ่งแบกรับไว้ราวกับมีพลังมหาศาลเหนือมนุษย์ เสมือนการแบกรับภารกิจที่ยากเย็นแสนเข็ญราวกับเฮอร์คิวลิสที่ต้องฝ่าฟันภารกิจ 12 ประการ เหตุใดการจะเป็นศิลปินมันยากเย็นนัก หากมีพลังเหนือมนุษย์อย่างเฮอร์คิวลิสได้คงจะดี ความยากลำบากของภารกิจ 12 ประการของเฮอร์คิวลิสจึงถูกนำมาซ้อนทับเพื่ออุปมาอุปไมยถึงความยากลำบากของการจะไปเป็นศิลปิน

“แสดงการทำงานของเหล่าจิตรกรที่ยังไม่ประสบความสำเร็จ ยังเรียนอยู่ รวมไปถึงศิลปินหลายๆ คนที่ไม่ได้มีรายได้จากการขายผลงานตัวเอง แต่หาต้นทุนมาจากทางอื่นแล้วมาทำงานส่วนตัวเพราะอยากเรียนจบ อยากเป็นศิลปิน ที่มากกว่าการวาดภาพอย่างที่หลายคนรู้กัน แต่เล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นพร้อมๆ กับการทำงานขึ้นมาสักชิ้นหนึ่ง เช่น ศิลปินต้องฝ่าฟันอะไรมาบ้าง แรงกดดันจากทางบ้านและสังคม จบไปทำงานอะไร ถ้าตอบว่าเป็นศิลปินครับ ก็ถูกมองด้วยสายตาประหลาดพิกลพร้อมกับขมวดหัวคิ้วขึ้นเล็กน้อย ศิลปินกินอะไร ศิลปินเอาต้นทุนการทำงานมาจากไหน ก่อนงานจะเสร็จสักหนึ่งชิ้นศิลปินอดนอนมาแล้วกี่วัน เป็นต้น”

การเลือกใช้กล้วยสวมหมวกเบเร่ต์เป็นสัญลักษณ์ของศิลปิน ณัฐิวุฒิ นึกถึงคำพูดของท่านศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรี ที่กล่าวว่า “Ars Longa Vita Brevis – ศิลปะยืนยาวชีวิตสั้น” และนำมาเชื่อมโยงนิสัยศิลปินที่มีอารมณ์อ่อนไหวเหมือนผิวของเปลือกกล้วยที่เหลืองสดใสอ่อนไหวง่ายเมื่อถูกขีดข่วนเพียงเล็กน้อยก็ช้ำเป็นรอยและแห้งเหี่ยวอย่างรวดเร็ว ดั่งชีวิตที่สั้นนักของคนทำงานศิลปะ และการวาดภาพสักภาพของจิตรกรก็มักถูกมองว่าเป็นเรื่องง่ายๆ “ง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก”

ในการสร้างงาน ณัฐิวุฒิ เลือกใช้เทคนิควาดเส้น (Drawing) ในส่วนของเฟรมผ้าใบที่ศิลปินหัวกล้วยยังทำงานไม่เสร็จ แต่ได้วาดภาพสิ่งที่ต้องทำไว้ในอนาคต เป็นสัญลักษณ์ที่มีความหมายในชิ้นงาน

“เทคนิคการวาดเส้นเป็นเทคนิคที่ใช้ในการเริ่มต้นของการทำงานจิตรกรรมสีน้ำมัน แสดงความหมายถึงการเริ่มต้น การตั้งเป้าหมาย ยังกระทำสิ่งนั้นๆ ไม่สำเร็จและยังไม่สิ้นสุดลง”

การใช้เทคนิคสีน้ำมันเป็นกระบวนการทำงานต่อจากขั้นตอนการวาดเส้น ศิลปินบรรจงใช้การเขียนแบบเกลี่ยสีเรียบ (Linear Painting) ในส่วนของการเขียนภาพคนรวมทั้งพื้นหลัง หรือวัตถุต่างๆ และการใช้ฝีแปรงที่ใหญ่ (Expression Paining) ปาดป้ายในลักษณะที่รวดเร็วและรุนแรง แสดงถึงการปลดปล่อยสภาวะอารมณ์ตึงเครียด สภาวะความกดดัน การปลดปล่อยความรู้สึกออกมาจากความรู้สึกภายในใจ

“ในการเกลี่ยสีเพื่อคัดน้ำหนักรวมถึงการผลักระยะอย่างพิถีพิถัน ซึ่งพิจารณาความหมายได้ว่าเป็นสิ่งที่ถูกบรรจงสร้างขึ้น เอาจริงเอาจัง และการให้ความสำคัญ ส่วนการปาดป้ายได้นำมาใช้ในส่วนของภาพหลังเฟรมผ้าใบ เพื่อแสดงออกซึ่งความหมายว่า พื้นที่หลังเฟรมผ้าใบนั้นเป็นพื้นที่ปลดปล่อยอารมณ์ของศิลปิน รวมถึงการใช้ในส่วนของอุปกรณ์ทำงานศิลปะเพื่อแสดงความรวดเร็วในการทำงานอย่างตั้งใจของศิลปินหัวกล้วย”

บรรยากาศขณะสร้างสรรค์ผลงานชุดเฮอร์คิวลิสเกิดขึ้นในสตูดิโอรวมของมหาวิทยาลัย และในผลงานก็เป็นบรรยากาศในห้องสตูดิโอเช่นกัน จึงเหมือนเป็นการบันทึกเรื่องราวที่เกิดขึ้นไปด้วยพร้อมๆ กัน

“เวลาที่ทำงานส่วนมากเป็นเวลากลางคืน เนื่องจากใช้ห้องรวมกับเพื่อนและอยู่ดึกจึงมีการเปิดเพลงเพื่อความสนุก มีความวุ่นวาย ครื้นเครง ไม่ได้เงียบสงบอย่างที่หลายคนเข้าใจ ลักษณะงานที่ออกมามีความรู้สึกสนุกรวดเร็ว และเลือกใช้บรรยากาศไปในทางทึมๆ มืดๆ พอให้รู้ว่าทำงานตอนกลางคืน”

อย่างไรก็ตาม ความเหนื่อยล้าทางกายและใจเป็นหลักฐานยืนยันว่า การทำงานศิลปะนั้นต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจและสติปัญญาอย่างมากเพื่อสร้างสิ่งสะท้อนออกมาจากส่วนลึกของแรงปรารถนาภายในจิตใจ ให้ก่อเกิดเป็นผลงานซึ่งเผยให้เห็นถึงความสะเทือนอารมณ์จากทัศนคติของศิลปิน

“ศิลปินจริงๆ แล้วไม่ต้องการเงินทองมากมายหรือชื่อเสียงใดๆ หากแต่เพียงต้องการสร้างสรรค์ผลงานเพื่อปลดปล่อยแรงปรารถนาภายในจิตใจ สำหรับจิตรกรแล้วนั้นถึงแม้จะเหนื่อยแต่คุ้มค่ากับสุขที่แลกมาเสมอ”

เฮอร์คิวลิสกับภารกิจ 12 ประการ จัดแสดงถึงวันที่ 25 ส.ค. ณ นัมเบอร์ วันแกลเลอรี่19 ถนนสีลม 21 

น้ำใจ-กัลย์ชฎารัตน์ ปัญญาวงค์ สาวเก่งวัย 25 ปี คือคนรุ่นใหม่ที่สร้างธุรกิจสีเขียวอย่าง “น่านตะวันฟาร์ม” ขึ้นมา จนกลายเป็นแหล่งเรียนรู้และสถานที่ท่องเที่ยวที่หลายคนต้องแวะเวียนไป

“จุดเริ่มต้นของน่านตะวันฟาร์ม มาจากการที่หนูเรียนอยู่ที่คณะวิทยาศาสตร์ ภาควิชาชีววิทยา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และช่วงที่เรียนใกล้จบนั้นหนูก็มีโอกาสได้กลับมาฝึกงานที่ จ.น่าน ซึ่งเป็นบ้านเกิด เพื่อทำโปรเจกต์ขอจบ เพราะจุฬาฯ มีสาขาอยู่ที่น่านด้วย

การที่เราเรียนสายวิทยาศาสตร์ ทำให้มีโอกาสลงพื้นที่ไปดูสิ่งต่างๆ ก็เลยได้ไปทำงานร่วมกับชาวบ้านในชุมชน โดยไปทำงานวิจัยเกี่ยวกับป่าชุมชนเป็นหลัก ตอนที่ทำวิจัยอยู่นั้น หนูก็ได้พูดคุยกับชาวบ้าน แล้วก็ได้ทราบว่า ลูกๆ ของพวกเขา ไม่มีใครกลับมาช่วยปลูกข้าวโพดหรือทำเกษตรบ้างเลย ซึ่งปีนั้นกระแสการปลูกข้าวโพดมาแรงมาก (ปี 2558) แต่เด็กหลายคนพอเรียนจบแล้วก็มักจะไปทำอาชีพอื่นกันหมด กว่าจะกลับมาช่วยพ่อแม่ได้ เวลาก็ผ่านไปเนิ่นนานแล้ว”

น้ำใจ บอกว่า เมื่อคิดได้แบบนั้นเธอจึงนึกย้อนถึงตัวเอง ว่าควรกลับมาประกอบสัมมาอาชีพอยู่ที่ จ.น่าน ก็น่าจะเป็นเรื่องที่ดี

“หนูก็คุยกับแม่ว่า อยากจะทำฟาร์มปลูกผักขึ้นมาสักหนึ่งแห่งบนที่ดินของเรา ซึ่งเผอิญว่าคุณแม่ก็คิดอยากทำอยู่เหมือนกัน หนูก็เลยไปเสิร์ชหาข้อมูลการปลูกผักแบบไฮโดรโปนิกส์ รวมทั้งการปลูกผักที่ใช้ระบบสมาร์ทฟาร์ม ซึ่งน่าจะเปลี่ยนมุมมองของคนในพื้นที่ได้ หนูจึงเริ่มใช้เงินลงทุนที่ค่อนข้างสูงสักนิดนึง แต่คิดว่ายังไงซะตัวเองก็น่าจะสามารถทำได้

อีกอย่างหนูมีนิสัยที่ชอบสอนหรือให้ความรู้กับคนอื่นด้วย ดังนั้นหากเปิดสมาร์ทฟาร์มขึ้นมา ก็จะมีเด็กนักเรียนเข้ามาขอเยี่ยมชมฟาร์ม ซึ่งก็เป็นโอกาสดีที่หนูจะได้สอนหรือให้ความรู้กับเด็กนักเรียน รวมทั้งคนทั่วไปที่สนใจด้วย”

น้ำใจ อธิบายว่า สมาร์ทฟาร์มที่เธอทำ จะเป็นพื้นที่โรงเรือนซึ่งเตรียมไว้สำหรับปลูกผักโดยเฉพาะ โดยจะมี Timer หรือเครื่องตั้งเวลาที่เซตอัพระบบไว้ให้ปล่อยน้ำรดผักที่ปลูกไว้อีกที โดยจะเป็นระบบแบบน้ำหยดที่ตั้งเวลาไว้ให้รดน้ำผัก 5 ครั้ง/วัน อีกส่วนหนึ่งจะเป็นการปลูกผักไฮโดรโปนิกส์ที่มีน้ำอยู่ตามราง พอถึงเวลาที่ตั้งไว้ก็จะมีการพ่นละอองน้ำนานหลายนาทีเพื่อให้ผักได้รับความชุ่มชื้น โดยใต้ดินจะมีท่อฝังอยู่ สามารถวัดอุณหภูมิ หรือวัดค่าน้ำได้ จึงถือว่าเป็นการลงทุนที่ค่อนข้างสูงทีเดียว

“การที่เราอยากทำให้ฟาร์มเป็นศูนย์เรียนรู้ เราก็ต้องหาวิธีให้ฟาร์มมีรายได้จากทางอื่นเข้ามาด้วย ไม่งั้นหนูก็ต้องขอเงินแม่มาลงทุนอยู่ตลอด ฉะนั้นก่อนปลูกผักหนูต้องสำรวจตลาดก่อนว่า ผักชนิดใดกำลังเป็นที่ต้องการของตลาด จากนั้นก็ต้องไปหาตลาดสำหรับนำผักไปขายหรือนำไปส่งขายต่อ แต่ปัญหาก็คือบางครั้งผลผลิตที่ได้อาจจะไม่ต่อเนื่อง

หนูจึงแก้ปัญหาด้วยการเปิดร้านอาหาร ‘น่านตะวันฟาร์ม’ ขึ้นมาควบคู่กันด้วย เพื่อที่จะนำผักต่างๆ ที่เราปลูกมาใช้เป็นวัตถุดิบในร้านได้ เพราะผักที่หนูปลูกนั้นจะปลูกไม่เยอะมากนัก ปลูกแค่ 18 โต๊ะปลูก โต๊ะหนึ่งจะมีประมาณ 200 ต้นเท่านั้น จึงสามารถใช้กับร้านอาหารได้พอดี ไม่ค่อยเหลือไปขายข้างนอกเท่าไร แต่คนที่มาดูงานที่ฟาร์มก็สามารถซื้อกลับบ้านได้ค่ะ

นอกจากผักไฮโดรโปนิกส์แล้ว ผักที่หนูปลูกยังมีส่วนที่เป็นผักออร์แกนิกซึ่งเป็นพืชผักสวนครัว เช่น พริก ตะไคร้ ถั่วพู อัญชัน และอื่นๆ ดังนั้นจุดเด่นของร้านอาหารเราก็คือ ผักส่วนใหญ่จะเป็นผักสดๆ ที่เราเก็บเองกับมือ มันจึงถือเป็นการตลาดที่ดีด้วยตัวมันเอง เพราะลูกค้าที่มารับประทานอาหารจะรู้ว่าผักที่เราปลูกนั้นกินแล้วปลอดภัย จึงเป็นการโฆษณาอย่างหนึ่งที่ควบคู่ไปกับการทำร้านอาหาร เมนูที่ร้าน เช่น สลัดน่านตะวัน ยำคะน้ากุ้งสด สลัดกุ้งย่างอโวคาโด ซี่โครงหมูบาร์บีคิว และอื่นๆ”

น้ำใจ เสริมว่า ปัจจุบันเธอเริ่มทำฟาร์มมาได้ 2 ปี และเริ่มเปิดร้านอาหารมาได้ปีกว่าๆ เรียกว่าช่วงแรกที่เริ่มต้นทำก็ใช้เงินลงทุนเยอะพอสมควร เพราะเธอตั้งใจทำให้ฟาร์มสวยงามและสามารถถ่ายรูปได้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว อุปกรณ์ที่ใช้จึงมีราคาสูงตามไปด้วย

“ที่หนูไม่ใช้ท่อพีวีซีในการปลูกผักหรือใช้ในระบบการปล่อยน้ำ เพราะได้ศึกษาแล้วว่าท่อพีวีซีนั้นมีข้อเสียคืออาจจะมีสารพิษตกค้าง หนูจึงเลือกใช้วัสดุปลูกผักไฮโดรโปนิกส์จากบริษัทที่ผลิตวัสดุเพื่อการปลูกผักแบบนี้โดยเฉพาะ จึงมั่นใจได้ว่าไม่มีสารพิษตกค้างแน่นอน ในส่วนของไฮโดรโปนิกส์แม้จะลงทุนเป็นหลักแสนบาท แต่ก็จะสามารถไปลดต้นทุนของวัตถุดิบที่ใช้ในร้านอาหารได้ เพราะใช้ผักที่ปลูกเองนี่แหละ ทำให้การคืนทุนทำได้รวดเร็วกว่า เพราะผักไฮโดรโปนิกส์และผักออร์แกนิกที่เราปลูกนั้นมีมูลค่าสูงกว่าผักที่ปลูกด้วยวิธีทั่วไป

อีกส่วนหนึ่งที่หนูตั้งใจก็คือ การเปิดเป็นสถานที่ให้น้องๆ นักเรียนจากโรงเรียนต่างๆ มาดูงานที่ฟาร์ม ซึ่งส่วนใหญ่แล้วทางโรงเรียนจะติดต่อมาเอง โดยมีทั้งเด็กจากโรงเรียนใน จ.น่าน และเด็กจากโรงเรียนในจังหวัดใกล้เคียงด้วย ที่ผ่านมาหนูก็เคยได้รับเชิญไปเป็นวิทยากรสอนเรื่องการทำฟาร์มผักแนวคิดใหม่ให้กับเด็กนักเรียน 1,200 คนมาแล้ว ในฐานะที่หนูเป็นคนรุ่นใหม่ซึ่งริเริ่มธุรกิจสตาร์ทอัพและสามารถทำให้ธุรกิจเล็กๆ นี้ประสบความสำเร็จได้”

น้ำใจ เสริมว่า สำหรับการได้รับเชิญไปเป็นวิทยากรงานที่ใหญ่ที่สุดของเธอก็คือ การบรรยายให้นักศึกษาจาก 5 มหาวิทยาลัยราชภัฏในเขตภาคเหนือได้ฟัง ซึ่งส่วนใหญ่จะจัดบรรยายที่ จ.น่าน จึงทำให้ง่ายต่อการมาเยี่ยมชมฟาร์มของเธอด้วย

“การที่มีนักเรียน นักศึกษา หรือองค์กรใดๆ มาดูงานที่ฟาร์ม ไม่ใช่สิ่งที่ทำเงินให้หนูโดยตรง เพราะเราเปิดให้ชมฟรีเพื่อเป็นการให้ความรู้ซะมากกว่า แต่สิ่งที่ทำเงินให้หนูได้ก็คือร้านอาหารน่านตะวันฟาร์ม ซึ่งกลุ่มคนที่มาดูงานส่วนใหญ่มักจะพักกินมื้อเที่ยงที่นี่ เราจึงได้เงินจากการขายอาหารซึ่งเป็นผลพลอยได้จากการเปิดฟาร์มไปโดยปริยาย บางคนก็อาจจะแวะมาซื้อผักที่ฟาร์มเราด้วย ตรงนี้แหละที่สามารถหล่อเลี้ยงธุรกิจให้เราสามารถอยู่ได้โดยไม่ต้องพึ่งพาเงินจากคุณแม่มากนัก

ตั้งแต่เรียนจบมาหนูยังไม่เคยได้ทำงานประจำเลย ก็มาเริ่มต้นทำธุรกิจสมาร์ทฟาร์มซะก่อน อีกส่วนหนึ่งก็คือหนูอยากจะช่วยครอบครัวดูแลธุรกิจโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้า ซึ่งเป็นอุตสาหกรรมของครอบครัวเราด้วย ถ้าอธิบายให้เห็นภาพก็คือ น่านตะวันฟาร์มของเราตั้งอยู่บนพื้นที่ 5 ไร่ โดยจะแบ่งเป็นส่วนของฟาร์ม ร้านกาแฟ ร้านอาหาร และมีบ้านในฟาร์มอีก 1 หลังซึ่งเปิดไว้เป็นที่พักแค่หลังเดียว เพื่อให้คนที่มาพักตื่นขึ้นมาแล้วรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองเป็นเจ้าของฟาร์มจริงๆ เลย สำหรับคนที่สนใจจะมาพักก็อาจจะต้องจองล่วงหน้าสักหน่อย ถ้ามาเป็นกรุ๊ปก็จะยิ่งสนุกกว่าเพราะบ้านนี้สามารถรองรับคนได้เยอะ ทั้งชมฟาร์ม กินข้าว หรือร้องคาราโอเกะ ที่นี่ก็ทำได้ ที่สำคัญบรรยากาศดีมาก เพราะด้านหน้าฟาร์มจะเป็นหนองน้ำ ยิ่งในฤดูหนาวนี่จะเห็นเป็นทะเลหมอกสวยงามเลยล่ะ

การใช้ชีวิตอยู่ที่น่านและได้ทำสิ่งที่ตัวเองรัก และได้ช่วยดูแลธุรกิจของครอบครัว ทำให้หนูไม่อยากไปทำงานในกรุงเทพฯ เลยล่ะ หนูคิดว่าตัวเองทำสำเร็จตามข้อแรกที่ตั้งใจไว้ นั่นก็คือการเปิดฟาร์มให้เป็นสถานที่ศึกษาดูงานของน้องๆ นักเรียน นักศึกษา เพราะแต่ละช่วงจะมีเด็กๆ เข้ามาดูงานที่ฟาร์มตลอด มาทีก็ 60-70 คนก็มีค่ะ บางกลุ่มแม้จะนั่งรถข้ามภูเขามาจากต่างอำเภอ พวกเขาก็มากัน แม้แต่องค์การบริหารส่วนตำบลก็จะมากันอยู่เสมอ”

น้ำใจ ทิ้งท้ายว่า ทุกวันนี้เธอรู้สึกมีความสุขและพอใจกับสิ่งที่ทำ แม้ตัวเองจะไม่มีโอกาสหรือมีประสบการณ์ในการทำงานที่กรุงเทพฯ เลยก็ตาม แต่อย่างน้อยเธอก็รู้สึกภาคภูมิใจกับการกลับมาทำฟาร์มของเธอ ซึ่งสามารถกลายเป็นแรงบันดาลใจหรือต่อยอดไอเดียให้กับเด็กๆ รุ่นต่อไปในการเริ่มทำธุรกิจเล็กๆ ด้วยตัวเองได้

“นอกจากทำงานของตัวเองแล้ว ตอนนี้หนูยังเข้ามาช่วย ‘สมาคมธุรกิจท่องเที่ยวน่าน’ ส่งเสริมการท่องเที่ยวที่เมืองน่านด้วย ส่วนใหญ่จะเป็นการช่วยประชาสัมพันธ์เชิญชวนให้คนมาเที่ยวหรือมาทำกิจกรรม เช่น ปลูกข้าว และอื่นๆ ด้วย เนื่องจากหนูค่อนข้างถนัดทางด้านโซเชียลมีเดีย ผู้ใหญ่ในสมาคมก็เลยให้หนูช่วยโปรโมทการท่องเที่ยวน่านตามที่หนูสามารถทำได้ เพื่อให้น่านเป็นที่รู้จักของคนในจังหวัดอื่นๆ นักท่องเที่ยวจะได้มาท่องเที่ยวกันเยอะๆ แล้วตอนนี้หนูยังเป็นรองประธานชมรมร้านอาหารจังหวัดน่านอีกด้วย พูดง่ายๆ ว่าสิ่งใดที่หนูสามารถช่วยให้น่านเป็นที่รู้จักของคนในวงกว้างได้ หนูก็จะช่วยอย่างเต็มที่เลยค่ะ”…อัพเดทได้ที่ Fanpage FB : น่านตะวันฟาร์ม NanTawan Farm

คนบางคนก็เกิดมาเพื่อเป้าหมายเดียว คือการพาชีวิตไปตามฝันที่ยิ่งใหญ่ ซึ่งอาจจะต้องแลกกับอะไรบางอย่างในชีวิต บางคนเลือกมุ่งหน้าสู่โหมดทำงานสุดโต่ง ยิ่งถ้าได้ทำงานที่ตรงกับแพสชั่นของตัวเองด้วยแล้ว ทุกอย่างก็คือยอมพร้อมแลก บางคนเลือกเงินและผลตอบแทนที่คุ้มค่าสู้จนต้องละทิ้งบางอย่างที่มีคุณค่า

แม้ทุกคนมีเป้าหมายที่ต่างกัน และใช้วิธีเดินทางไปสู่จุดนั้นต่างกันเช่นกัน บางทีเราก็เลือกวิธีการที่โหดสาหัสกับตัวเอง ทำงานหนัก บากบั่น หรือบีบบังคับตัวเอง บีบคั้นตัวเองมากเกินไป จนลืมเมตตากับตัวเอง ร่างกายอันเป็นบ้านหลังใหญ่ของชีวิตก็เลยประท้วงในรูปแบบต่างๆ ผ่านทางโรคบ้าง ทางอารมณ์บ้าง

เมื่ออารมณ์ใดอารมณ์หนึ่งพาเราไปสู่จุดที่แย่ที่สุด ไม่ว่าจะดีใจ เสียใจ เศร้าใจ ชื่นใจ ก็อย่าเพิ่งไปคลุกคลีกับมันเยอะ วางใจไว้ให้อยู่ในสภาวะกลางๆ ยินดีก็รู้ว่ายินดี เสียใจก็รู้ว่าเสียใจ ร้องไห้ก็รู้ว่าร้องไห้ ไม่ไปคลุกเคล้าเอามายึดติดจนมากเกินไป

แม้กระทั่งการป่วยไข้ของใครคนหนึ่ง อาจจะเป็นเทียนส่องสว่างให้ชีวิตอีกหลายๆ คนได้พบทางออกที่สั้น ง่าย และไวขึ้น เช่นชายหนุ่มคนนี้ นันทวัฒน์ ชัยพรแก้ว เจ้าของ บริษัท นาวินคอนซัลแตนท์ จากครีเอทีฟนักโฆษณาที่ประสบความสำเร็จ เคยไปทำงานให้กับเอเยนซีดังๆ ระดับโลกทั้งเอเชียและยุโรป  มีรางวัลการันตีมากมาย จนออกมาตั้งบริษัทของตัวเอง ที่เรียกตัวเองว่าเป็นครีเอทีฟบัดดี้ หน้าที่การงานของเขากำลังไปได้สวย ชีวิตพุ่งไปข้างหน้า ตลอดเวลาเขามีความสุขในการทำงาน แอ็กทีฟอยู่เสมอ

จนกระทั่งวันหนึ่งเมื่อปีที่แล้ว เขาเริ่มรับรู้ในความผิดปกติของตนเอง  เขาไม่อยากตื่นไปทำงาน เบื่อสังคม หลบเลี่ยงไม่อยากพบเจอใคร อยากจะเก็บตัวเงียบๆ อยู่ในบ้าน ที่เคยชอบดูหนัง ฟังเพลง ก็ดูหนังไม่จบเรื่อง เบื่อ เครียด กับทุกสิ่งอย่าง จนไปทำงานไม่ได้ บางคนอาจจะรีๆ รอๆ ยังไม่ไปพบแพทย์ เพราะคิดว่าเป็นความเบื่อ ความเครียดจากการทำงานที่หนักเกินไป ได้พักสักระยะอาจจะหายไปเอง

แต่เขาไม่รอ เพราะเขาทำงานไม่ได้ เขาไม่มั่นใจตัวเอง ไปพบลูกค้าไม่ได้ เขารู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องปกติสำหรับตนเอง จึงตัดสินใจไปหาหมอ และพบว่าเป็นโรคซึมเศร้า เขารับการรักษาอย่างต่อเนื่องอยู่ 6 เดือน จนอาการดีขึ้น ไปทำงานได้ตามปกติ แล้วก็ชะล่าใจ หยุดยาเอง ทั้งๆ ที่หมอบอกให้กินยาต่อไปอีกสักระยะ แต่ก็ดื้อหยุดยาเอง ประมาท ไม่ฟังหมอ

“นี่เป็นเพราะเราเป็นคนกดดันตัวเอง ใจร้อน ชีวิตที่ผ่านมาของผมนั้นประสบความสำเร็จเร็ว ทำให้ชีวิตพุ่งไปข้างหน้าเร็วเกินไป ไม่มีติดเบรกเลย ความเครียดจึงสะสมไว้เยอะโดยไม่รู้ตัว แล้วชีวิตก็โฟกัสแต่เรื่องงาน ไม่มีมุมอื่นเลย ชีวิตมีแต่เรื่องงานๆ เพราะอยากสร้างแลนมาร์คในเรื่องงานเพียงอย่างเดียว รู้ดิ่งแต่โง่กว้าง ไม่มีเบรกเลย”

เขาเล่าว่า พอหยุดยาเองได้สัก 7-8 เดือน อาการกำเริบอีก พอเป็นรอบสองนี่หนักกว่ารอบแรก มีบางช่วงที่รู้สึกว่าอยากจะกระโดดตึกตาย ทั้งๆ ที่ไม่ได้มีปัญหาการเงินหรืองานด้วย แต่เป็นเรื่องของอารมณ์ของเคมีในสมองล้วนๆ เป็นเสียงของอัตตาด้วย

คนที่ป่วยเป็นโรคซึมเศร้านั้น ส่วนหนึ่งเป็นเพราะสารเคมี 3 อย่างในสมองไม่สมดุล คือ โคปามีน เป็นสารแห่งความภูมิใจ เซโรโทนีน สารที่ทำให้ใจสงบ รู้สึกปลอดภัย และเอนดอร์ฟิน สารแห่งความสุข การกินยาเพื่อปรับสาร 3 ตัวนี้ให้สมดุลกัน ถ้าสาร 3 ตัวไม่ครบ ความรู้สึกก็จะติดลบ ขาดๆ ไป

ในความโชคร้ายก็มีความโชคดี คือคุณหมอ นอกจากจะรักษาด้วยยาแล้วยังรักษาใจด้วยการนำหลักธรรมะมาช่วยในการรักษา ด้วยการปรับทัศนคติ มุมมองในชีวิตให้มองโลกแบบใหม่ด้วย คือให้ใช้ชีวิตแบบสายกลาง ไม่ตึงหรือหย่อนจนเกินไป ที่สำคัญต้องมีเมตตากับตนเองบ้าง หมอให้ลองนั่งสมาธิแบบลืมตาแบบของหลวงพ่อเทียน วัดสนามใน ถ้าหลับตาแล้วจะฟุ้งซ่าน ถ้าลืมตาจะช่วยได้ดีกว่า เขาเริ่มปล่อยวาง ไม่สุดโต่งเกินไปคือ ตถาตา มันเป็นเช่นนั้น อยู่กับกาย อยู่กับปัจจุบัน

“เมื่อก่อนจะเป็นคนคิดตลอดเวลา ขับรถก็คิด นั่งกินข้าวก็คิดๆ เรื่องงาน ตอนนี้ปรับใหม่ เวลาส่วนตัวอยู่บ้าน อยู่กับลูก กินข้าว นั่งเล่น เราจะไม่คิดแล้ว ให้คิดเฉพาะตอนไปทำงานเท่านั้น พอมารักษารอบสองนี่เราให้ความร่วมมือกับคุณหมออย่างเต็มที่ ไม่ดื้อ ไม่ประมาท ซึ่งผลการรักษาก็ดีขึ้น โดยคุณหมอนัดห่างออกไปเรื่อยๆ ยังคงกินยาอยู่ในปริมาณที่ลดลงทุกครั้งที่ไปพบหมอ”

สำหรับคนที่เป็นโรคซึมเศร้านี่เป็นแพตเทิร์นแทบจะทุกคน คือ โลภ หลง โลภคือ (ภวตัณหา) : อาการลุ้น ความอยาก คาดคั้น คืออาการอยากหาย คำถามซ้ำๆ ในหัวว่าเมื่อไรจะหาย อยากหายเร็วๆ อยากกลับไปเป็นคนเก่า อยากกลับไปสดใส ร่าเริง หมอบบอกว่าโรคซึมเศร้ายิ่งอยากหาย ยิ่งไม่หาย แถมหมอบอกว่า ต่อให้เราหายแล้ว ถ้ามีกิเลสเข้มข้น ลุ้นอยากได้อะไรมากๆ จนเกินพอดี มันก็คือความเครียดที่มองไม่เห็น ก็จะมีสิทธิกลับมาเป็นได้อีก แปลว่าต่อให้หายจากโรคซึมเศร้าแล้ว ก็ต้องทันทุกความคิดโลภ เมื่อไรที่อยากได้ อยากเอา อยากเป็น ก็ต้องรู้เท่าทัน เพื่อจะไม่ต้องกลับมาเป็นซึมเศร้าอีก อยากประสบความสำเร็จได้ อยากรวยได้ อยากมีความมั่นคงได้ อยากให้ลูกได้ดีได้ อยากเป็นหัวหน้าได้ อยากมีบ้านได้ อยากมีรถได้ อยากกินของอร่อยได้ อยากให้งานออกมาดีได้ ไม่ว่าจะอยากอะไรต่อมิอะไร ถ้ามันอยู่ในเลเวลที่พอดี คำสอนสุดคลาสสิกของพระพุทธเจ้า คือ เดินทางสายกลาง เอามาประยุกต์ใช้ได้เลยกับความอยาก

หลังจากที่เขารักษาซึมเศร้าผ่านมาเกือบปีและอาการดีขึ้นจนเป็นปกติ เขาก็เลยเปิดเพจให้ความรู้เกี่ยวกับโรคซึมเศร้า โดยนำประสบการณ์ตรงมาเขียนเพื่อเป็นวิทยาทานให้กับคนอื่นๆ ใช้ชื่อเพจว่า เมื่อครีเอทีฟพบจิตแพทย์ ซึ่งเขาได้สร้างเพจนี้มาได้ 3 เดือนกว่า โดยเขียนเรื่องของเขาเป็นตอนๆ จำนวน 20 ตอน หลังจากที่เปิดเพจนี้มาก็มีผู้ติดตามเป็นจำนวนมาก และมีผู้อ่านถามไถ่ขอข้อมูลเข้ามาเป็นจำนวนมาก นั่นแสดงว่ามีคนเครียดสะสมจนอาจจะกลายเป็นโรคซึมเศร้ากันเยอะในสังคมเมืองที่มีการแข่งขันและรีบเร่งเช่นนี้ และมีคนมาปรึกษาหลายสิบคนที่อยากจะฆ่าตัวตาย บางคนจะขับรถพุ่งชนกำแพงก็มี เขาก็พยายามปลอบใจจนยอมจอดรถมาคุยกัน

นอกจากเขียนเพจแล้ว เขายังอัดคลิปรักษาโรคซึมเศร้าฉบับภาคพิสดารมาให้ความรู้แบบขำๆ ไม่ซีเรียส แต่นำไปใช้ได้จริง อธิบายถึงการเอาตัวรอดในภาวะที่มีอารมณ์ชั่ววูบอยากจะฆ่าตัวตาย เช่น ดึงสติลมหายใจ เอาเท้าสัมผัสพื้นให้รู้ตัวว่าทำอะไรอยู่ ทุบต้นขาตัวเองเบาๆ ให้รู้สึกตัว บอกตัวเองว่าเดี๋ยวมันก็จะผ่านไป เพราะการคิดฆ่าตัวตายเป็นอารมณ์ชั่ววูบจากการที่เคมีในสมองที่ผิดปกติมันไม่สมดุล จึงต้องคอยเตือนตัวเองให้มีสติรู้ตัวหลุดจากอารมณ์ชั่ววูบนั้นให้ได้

การกินยาคือการรักษาเคมีในสมองให้สมดุล นอกจากยาที่จะช่วยให้อาการดีขึ้นแล้ว ควรรักษาใจด้วยการนำหลักธรรมะมาช่วยเรื่องทางสายกลาง การอยู่กับปัจจุบันขณะ ไม่สุดโต่งไปทางใดทางหนึ่งมากเกินไป

บทเรียนที่ได้จากการป่วยครั้งนี้ก็คือ การที่ทำให้เขาได้กลับมาทบทวนตนเอง มีเมตตากับตนเอง ทำให้ชีวิตรู้จักติดเบรกบ้าง ไม่เช่นนั้นเขาจะพุ่งไปข้างหน้าอย่างเดียวจนเครื่องพังเข้าสักวัน การป่วยครั้งนี้ทำให้เขาได้ปล่อยวางมากขึ้น กดดันตัวเองน้อยลง รู้จักพอมากขึ้น เพราะเมื่อก่อนไม่เคยพอใจกับงานได้เท่าไรก็อยากเพิ่มอีก มีแต่อีโก้ ยังดีไม่พอ เพิ่มเลเวลไปเรื่อยๆ จนเครื่องมันคงจะระเบิด

การเปิดเพจก็เพื่อแบ่งปันว่าโรคซึมเศร้านั้นรักษาให้ดีขึ้นได้ “คือเราหายแล้วก็ไม่อยากหายคนเดียว อยากให้คนอื่นหายเหมือนเรา และผมอยากจะเอาเรื่องราวที่ผมเขียนไว้ทั้ง 20 ตอนมาพิมพ์เป็นหนังสือขายราคาถูกๆ เล่มละ 30-40 บาท เพื่อให้ใครก็ซื้อหาอ่านได้ หรือเอาไปแจกตามโรงพยาบาล กำลังหาทุน แล้วก็มีพี่ๆ น้องๆ ที่ตามเพจของผมหลายคนเป็นอาสาสมัครจะช่วยวาดรูปประกอบในแต่ละตอนให้ ซึ่งงานของหลายๆ คนนี่ฝีมือดีเยี่ยมเลย ก็ขอขอบคุณมา ณ ที่นี้ด้วย” เขาเล่าอย่างตั้งใจ

ทุกวันนี้เขายังอัพเดทเพจของเขาเสมอ ใครมีปัญหาด้านนี้ถามมาได้เลย ยินดีตอบตลอดเวลา จะโทรคุยก็ได้ถ้าว่างไม่ติดประชุม เขาบอกว่ารับสายตลอด ถ้าอินบ็อกซ์ไว้เขาก็จะตามไปตอบให้เร็วที่สุด

การป่วยไข้ครั้งนี้ เหมือนครูที่มาสอนว่าอย่าทำกล่องชีวิตของตัวเองให้ใหญ่เกินไป เพราะมันจะใส่อะไรไปเท่าไรก็ไม่เคยเต็ม ไม่เคยพอ ถ้ากล่องชีวิตคุณเล็กลง จะเติมจะใส่อะไรเข้าไปมันก็เต็มง่าย สุขได้กับเรื่องง่ายๆ เช่นกัน ทางสายกลางนั้นเป็นเรื่องที่ดีที่สุด ตึงไปหย่อนไปสักวันก็ขาดผึงแบบเขานี่ล่ะ และการเป็นโรคซึมเศร้าก็รักษาให้ดีขึ้นได้ ไม่ใช่โรคร้ายแรงอะไร เมื่อเป็นก็รักษา ยอมรับกับโครที่เป็น แต่จะไม่ยอมแพ้ เพราะมันหายได้ อย่ากังวลใจเกินไปเลย 

โรคหลงตัวเอง หรือ Narcissistic Personality Disorder (NPD) ที่ไม่ใช่แค่คิดว่าตัวเองสวยหล่อ ดูดี มีคนรักคนหลง แต่เป็นอาการผิดปกติที่อาจจะเกิดจากสภาพแวดล้อมและการเลี้ยงดูที่ทำให้เข้าใจว่าตัวเองนั้นถูกทุกอย่างหรือเก่งทุกทาง

ผู้ที่เป็นโรคนี้มักจะแฝงตัวอยู่ในสังคม เพราะมักจะมีลักษณะที่ชอบเข้าสังคมเป็นอย่างมาก ออกจะเป็นคนเจ้าชู้ ยิ้มหวาน ช่างพูด ช่างนินทา และชอบที่จะพูดถึงแต่เรื่องของตัวเอง ไม่ยอมให้คนอื่นเด่นกว่า ซึ่งจะมีผลเสียทางสังคมที่เป็นที่น่ารำคาญของเพื่อนฝูง และอาจจะถึงขั้นเป็นที่รังเกียจไปโดยไม่รู้ตัวเลยก็ได้

ปัจจุบันได้แพร่หลายและแสดงตัวตนผ่านโซเชียลมีเดีย ซึ่งผู้เป็นโรคหลงตัวเองได้แสดงออกผ่านสื่อสังคมออนไลน์นี้อย่างรุนแรง

โรคหลงตัวเองนับเป็นปัญหาสุขภาพจิตที่พบได้ไม่บ่อยนัก ส่วนใหญ่แล้วเด็กเล็กและวัยรุ่นอาจแสดงพฤติกรรมที่เกี่ยวเนื่องกับโรคนี้ แต่ไม่ได้พัฒนากลายเป็นโรคหลงตัวเองเสมอไป เนื่องจากพฤติกรรมดังกล่าวเป็นการแสดงออกตามวัย ทั้งนี้ ผู้ชายมักป่วยเป็นโรคหลงตัวเองมากกว่าผู้หญิง และจะเริ่มเป็นเมื่อเข้าช่วงวัยรุ่นหรือผู้ใหญ่ตอนต้น

ผู้ที่ป่วยจึงไม่ยอมรับว่าตัวเองเป็นโรคหลงตัวเอง จึงทำให้ยากต่อการรักษา และโรคนี้ก็ไม่มีทางรักษาให้หายขาด ดังนั้นถ้าพอที่จะรู้สึกว่ามีอาการที่กล่าวมาข้างต้นแล้วก็ให้รีบไปพบจิตแพทย์ทันทีก่อนที่จะลุกลามไปเป็นโรคซึมเศร้า และอาจจะฆ่าตัวตายได้ในที่สุด ซึ่งโรคนี้พบเพียงแค่ 1% ของประชากรโดยรวม และ 16% ของผู้ป่วยโรคจิตเภท

เว็บไซต์ honestdocs.co ซึ่งให้ข้อมูลเกี่ยวกับสุขภาพ นำเสนอถึงสัญญาณของโรคหลงตัวเองในโซเชียลมีเดีย มีอาการหลักๆ ดังนี้ คิดว่าตัวเองเป็นคนที่เก่งที่สุดในโลก โดยมักจะคิดเสมอว่าไม่มีใครเก่งเกินตัวเอง ไม่สามารถที่จะยอมรับในความสามารถของคนอื่นได้เลย เพราะคิดแต่ว่าตัวเองเก่งที่สุดแล้ว มักจะคิดอะไรเข้าข้างตัวเองอยู่ตลอดเวลา

เมื่อมีคนแสดงอาการหรือไม่เข้าใจในสิ่งที่ผู้ป่วยเป็นก็มักจะคิดว่าคนรอบข้างอิจฉา หรือไม่ก็ด้อยกว่าตัวเอง เวลามีใครมองก็จะทึกทักเอาเองว่าตัวเองเด่นจนคนต้องมองเหลียวหลัง ทำอะไรแบบไร้จิตสำนึก ไม่เคยกลัวใคร และไม่สามารถแยกแยะความดีความชั่วได้ คิดว่าตัวเองสมบูรณ์แบบ ใครทำอะไรให้ก็ไม่ถูกใจ

เช่นกันในเว็บไซต์ความรู้และข้อมูลทางด้านการแพทย์และสุขภาพ pobpad.com ผู้ที่ได้รับการวินิจฉัยว่าป่วยเป็นโรคหลงตัวเองจะปรากฏสัญญาณหรือพฤติกรรมของโรค 5 ลักษณะ หรือมากกว่านั้น ดังนี้ มักยึดตัวเองเป็นคนสำคัญมากเกินไป เช่น หวังว่าผู้อื่นจะเห็นว่าตัวเองพิเศษหรือเหนือกว่าในด้านต่างๆ มักหมกมุ่นกับการคิดถึงความสำเร็จ อำนาจ ความร่ำรวย ความงาม หรือความรักในอุดมคติของตัวเอง เชื่อว่าตัวเองเป็นคนพิเศษ และบุคคลที่มีความพิเศษหรือสถานะทางสังคมที่สูงเทียบเท่ากันเท่านั้นถึงจะเข้าใจตน

ต้องการความสนใจ การยอมรับ และความชื่นชมจากผู้อื่น คิดว่าสมควรได้รับอภิสิทธิ์ต่างๆ อย่างไม่มีเหตุผล แสวงหาประโยชน์จากผู้อื่น เพื่อให้ตนเองบรรลุเป้าหมายที่ต้องการ ขาดความเห็นใจและนึกถึงผู้อื่น มักริษยาผู้อื่น หรือเชื่อว่าคนรอบข้างอิจฉาตนเอง มีความคิดหรือพฤติกรรมที่เย่อหยิ่ง จองหอง

 

โรคหลงตัวเอง เป็นหนึ่งในความผิดปกติของบุคลิกภาพ (Personality Disorders) มีลักษณะชอบจองหอง โอ้อวด หรือเสแสร้ง ชอบที่จะได้รับสิ่งดีที่สุด และหากไม่ได้รับการปฏิบัติที่ดีที่พิเศษก็จะโกรธ โมโห ในขณะเดียวกันจะรับไม่ค่อยได้กับคำวิจารณ์ และอาจมีความรู้สึกที่ไม่ปลอดภัย ละอาย (Humiliation) และอ่อนแอ (Vulnerability)

ดังนั้น เพื่อทำให้ตัวเองรู้สึกดีจึงพยายามเหยียดผู้อื่นเพื่อให้ตัวเองดูดี หรืออาจจะรู้สึกหงุดหงิดซึมเศร้าเพราะไม่ได้เลอเลิศสมบูรณ์แบบ (Short of perfection) นอกจากนี้ยังไม่ยอมรับว่าตัวเองมีปัญหา ดังนั้นจึงไม่ค่อยยอมรับการรักษา

เว็บไซต์ haamor.com ได้ให้ข้อมูลของการป้องกันโรคหลงตัวเองว่ายังไม่ปรากฏแน่ชัด เนื่องจากไม่สามารถระบุสาเหตุของโรคนี้ได้อย่างชัดเจน

อย่างไรก็ตาม ผู้ป่วยหรือผู้ที่มีบุคคลรอบข้างป่วยเป็นโรคหลงตัวเองสามารถบำบัดให้หายได้ โดยพาผู้ป่วยไปพบแพทย์และรับการบำบัดในกรณีที่ผู้ป่วยอายุยังน้อย ส่วนพ่อแม่หรือผู้ใหญ่ที่ดูแลผู้ป่วยควรเข้ารับการบำบัดเพื่อเรียนรู้วิธีสื่อสารและรับมือกับอารมณ์ของผู้ป่วย รวมทั้งรับคำปรึกษาจากนักบำบัด

เพิ่มเติมในกรณีที่จำเป็น

นอกจากนี้ ผู้ป่วยโรคหลงตัวเองที่คิดว่าไม่จำเป็นต้องเข้ารับการรักษา อาจลองเปลี่ยนทัศนคติและพฤติกรรมที่มีต่อการรักษา โดยปฏิบัติดังนี้

เปิดใจและมุ่งมั่นไปที่รางวัลอันเป็นเป้าหมายของการรักษา

ควรเข้ารับการบำบัดตามกำหนดและรับประทานยาตามแพทย์สั่งจ่ายอย่างเคร่งครัด

หาข้อมูลเกี่ยวกับโรคหลงตัวเอง เพื่อจะได้เข้าใจอาการ ปัจจัยเสี่ยง และวิธีรักษาโรคดังกล่าวมากขึ้น

ควรเข้ารับการรักษาปัญหาสุขภาพจิตและพฤติกรรมที่ส่งผลเสียต่อสุขภาพซึ่งเกิดขึ้นร่วมด้วย เช่น การใช้สารเสพติด โรคซึมเศร้า อาการวิตกกังวล และความเครียด เนื่องจากอาจนำไปสู่สภาวะอารมณ์และสุขภาพที่ไม่ดีได้

พยายามผ่อนคลายเพื่อรับมือกับความเครียด เช่น นั่งสมาธิ หรือเล่นโยคะ เป็นต้น

ควรตั้งเป้าหมายในการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมการใช้ชีวิตหลังเข้ารับการรักษา เนื่องจากช่วงพักฟื้นต้องใช้เวลานานจนกว่าจะหายเป็นปกติ การตั้งเป้าหมายจะช่วยให้ผู้ป่วยมีแรงกระตุ้น เพื่อตั้งใจทำตามเป้าหมายดังกล่าว