Hiroshima’s Enola Gay carried 12 men, hope and the world’s deadliest weapon #ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย

#ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์ The Nation.

Hiroshima’s Enola Gay carried 12 men, hope and the world’s deadliest weapon

LivingAug 06. 2020A Boeing B-29 Superfortress nicknamed A Boeing B-29 Superfortress nicknamed “Enola Gay” is seen at the Steven F. Udvar-Hazy Center in Chantilly, Va., on July 29, 2020. MUST CREDIT: Washington Post photo by Matt McClain

By The Washington Post · Michael E. Ruane · NATIONAL, WORLD, HISTORY, ASIA-PACIFIC 
The giant silver bomber roared along the runway on Tinian Island in the darkness, passing the firetrucks and ambulances parked every 50 feet, struggling to pick up speed.

“Dimples Eight Two” weighed 150,000 pounds, and with fuel for the long flight to Hiroshima, 12 men on board, and a five-ton uranium bomb in the bay, the B-29 was 15,000 pounds overweight.

The Enola Gay, the Boeing B-29 Superfortress that dropped the atomic bomb on Hiroshima, is seen on display July 29, 2020, at the Steven F. Udvar-Hazy Center in Chantilly, Va. MUST CREDIT: Washington Post photo by Matt McClain

The Enola Gay, the Boeing B-29 Superfortress that dropped the atomic bomb on Hiroshima, is seen on display July 29, 2020, at the Steven F. Udvar-Hazy Center in Chantilly, Va. MUST CREDIT: Washington Post photo by Matt McClain

The pilot, Col. Paul W. Tibbets Jr., 30, had handpicked the airplane on the assembly line in Nebraska three months before and had just had his mother’s name, “Enola Gay,” painted in black letters on the nose.

As the plane rumbled down the airstrip at over 100 mph, he had his lucky cigarette case with him in one pocket, and a box containing 12 cyanide capsules in another.

On Aug. 6, 1945, 75 years ago Thursday, no one was sure how Special Bombing Mission No. 13, the world’s first atomic attack, would go.

Blast victims live in a fly-infested hospital improvised in a bank building after the attack. MUST CREDIT: National Archives

Blast victims live in a fly-infested hospital improvised in a bank building after the attack. MUST CREDIT: National Archives

Would it end in disaster for the crew in Japan? Eight downed American airmen had been beheaded by the Japanese a few weeks before. Would it end in the obliteration of Hiroshima? Would the overweight airplane with the crazy call sign even get off the runway? Would the crew have need for the cyanide?

Two other B-29s, the “Great Artiste” and “Necessary Evil,” were supposed to go along to take pictures and record data.

But “Enola Gay” was the “strike ship.”

Fifteen hundred miles to the north-northwest, under a waning crescent moon, lay a 400-year-old Japanese city most Americans probably had never heard of but whose name was about to be etched into the pages of history.

A view upstream on the Motoyasu River at structures that would be adjacent to Ground Zero in the atomic blast. MUST CREDIT: National Archives

A view upstream on the Motoyasu River at structures that would be adjacent to Ground Zero in the atomic blast. MUST CREDIT: National Archives

It was an important enemy military site with a wartime population about 280,000, according to the historians Gordon Thomas and Max Morgan-Witts.

Almost half of them were about to be incinerated, crushed, and irradiated by the crude atomic weapon named “Little Boy” that the Enola Gay carried.

Tens of thousands more would die the same way at Nagasaki a few days later, and the world would subsequently be hearing about megatons, mutual assured destruction, proliferation, nuclear winter, meltdowns and dirty bombs.

It would be the start of a frightful era of weapons that could defy control and menace civilization.

Commander A.F. Birch labels the bomb destined for Hiroshima as Unit L-11. MUST CREDIT: National Archives

Commander A.F. Birch labels the bomb destined for Hiroshima as Unit L-11. MUST CREDIT: National Archives

But as “Dimples Eight Two” picked up speed that morning, its mission was born of its time: deliver a blow that the United States hoped might finally end the global butchery of World War II. (The war in Europe had ended in May.)

This week, commemorations are scheduled across the country, with socially distanced candlelight vigils and the tolling of bells, and because of the covid-19, ceremonies and remembrances have moved online.

More than 100,000 American soldiers, sailors and Marines had already been killed in the Pacific since Japan’s attack on the U.S. naval base at Pearl Harbor on Dec. 7, 1941. At the time of the Hiroshima bombing, average of 5,000 were still dying each week.

The fighting on land, at sea and in the air had been savage. Naval and air battles had been sudden, brief and deadly. Huge ships went to the bottom with their crews. Japanese suicide pilots crashed their planes into American vessels. One air battle was so lopsided in favor of the Americans that it was called a turkey shoot.

The fighting on land was different. Battles went on for months and were often fought hand-to-hand, with rifles, knives and flame throwers. Grim engagements at places like Guadalcanal, Tarawa, and Iwo Jima became legendary.

The most recent, the battle for the Japanese island of Okinawa, had ended six weeks earlier, after two months and the deaths of 12,000 Americans and 100,000 Japanese.

And American units were already training for a massive invasion of the Japanese home islands of Kyushu and Honshu – in Operation Olympic, set for November 1945, and Operation Coronet, planned for March 1946, according to the historians Norman Polmar and Thomas B. Allen.

Landing beaches had been designated, and named after cars and car parts – Cadillac, Chevrolet, Gearshift and others. More than a million men would be involved.

The Japanese were expected to resist ferociously, and American casualties would be enormous. President Harry S. Truman feared “an Okinawa, from one end of Japan to the other.”

Tibbets’ task was to try to prevent that. If this frightening new weapon worked, the thinking went, it would shorten the war, albeit at a dreadful cost in human life.

But first the Enola Gay had to get off the ground.

The lumbering aluminum plane with a 141-foot wingspan had been stripped of its armor and all defensive weaponry but its tail guns. But it still weighed 65 tons by itself and carried 7,000 gallons of fuel.

As the plane strained to gain speed, Tibbets knew he was using up a lot of runway. Four B-29s had crashed and exploded on Tinian the night before, according to historians.

“If we crack up and the plane catches fire, there is danger of an atomic explosion that could wipe out half this island,” said Navy Capt. William Parsons, who flew on the mission as the bomb specialist.

And because of that risk, the 10-foot-long “Little Boy” had not yet been armed.

It was a “gun-type” bomb, one in which an explosive charge would fire a “subcritical” piece of uranium 235 down a six-foot-long “gun” barrel into a second subcritical piece of uranium, according to Thomas and Morgan-Witts.

This created critical mass and the explosive nuclear chain reaction that would lay waste to Hiroshima.

The four cloth bags of explosive and the detonator would not be inserted until the plane was in the air.

The Enola Gay was now doing 180 mph but was running out of ground.

Sitting beside Tibbets, the co-pilot, Capt. Robert Lewis, was alarmed.

“She’s too heavy!” he shouted. “Pull her off – now!”

When Tibbets, who was known as “Old Bull,” did not respond, Lewis reached for the duplicate steering yoke in front of him, according to Thomas and Morgan-Witts.

“No!” Tibbets said. “Leave it!”

Another crewman yelled, “Hey, aren’t we going to run out of runway?”

At the last second, Tibbets lifted the bomber’s nose and “Dimples Eight Two” was streaking over the dark ocean on its way to Hiroshima.

The hour was early; the morning still, warm, and beautiful. Shimmering leaves, reflecting sunlight from a cloudless sky, made a pleasant contrast with shadows in my garden . . . – Michihiko Hachiya.

About 6 a.m. in Hiroshima, the air raid siren went off and blared for a full minute. It was the third alert of the day. People didn’t panic at the sound, because the siren went off routinely every morning at this time when an American weather plane passed.

Hiroshima was sprawled across the flat delta formed by the multiple channels of the Ota River, which flows out of the highlands to the north and west and empties into Hiroshima Bay in southern Japan.

The city, whose name means “broad island,” was built on a scattering of islands and had 82 major bridges.

It was a city of mostly wooden houses, with bustling shopping districts lined with stalls. There was a Methodist cathedral, trolley lines, an airport and streets crowded with bicycles, horse carts and cars. It had a modern domed Industrial Promotion Hall, a 350-year-old pagoda-style castle, and a Red Cross hospital.

Japan had been at war for 14 years in China and other Asian countries, and for 3½ years with the United States and the Allies. Many people were hungry and ragged.

In the previous 10 months, the Americans had dropped 157,000 tons of bombs on Japan, the military historian Richard B. Frank wrote in his 1999 book, “Downfall.”

In Tokyo, 97,000 people had been killed and 700,000 dwellings had been destroyed. In Osaka, 9,000 people had been killed. In Nagoya, 8,000 had perished. The bombings had killed 6,000 in Kobe and 4,000 in Yokohama.

Hiroshima, even though it was a regional army headquarters with 40,000 men, the site of large supply depots and a major military embarkation port, had been spared the attentions of “Mr. B” or “B-San” as the Japanese called the B-29s.

Some thought there were reasons that the bombers hadn’t come: Citizens of Hiroshima had relatives in the United States; the city was too beautiful, and Americans wanted to build villas there after the war; President Truman’s mother lived nearby; the city wasn’t on American maps.

Two days before, 720,000 leaflets had been dropped warning that Japanese cities would be destroyed if Japan did not surrender. “Bombs have no eyes,” the leaflets said, urging residents to evacuate. Tens of thousands already had.

That morning, people were going about their early chores, the psychiatrist and author Robert Jay Lifton wrote in his book “Death in Life, Survivors of Hiroshima.” Workers headed to factories. People read the morning paper, Chugoku Shimbun. Many were out in the open.

The all-clear sounded about 7:30 a.m.

“The sky was serene, the air was flooded with glittering morning light,” a history professor remembered. “I was in a state of absent-mindedness. The sirens and also the radio had just given the all-clear signal. I had reached the foot of the bridge where I halted.”

Thirty-one thousand feet above, the Enola Gay’s bombardier, Maj. Thomas Ferebee, 26, peered through the Norden bomb sight under the plane’s greenhouse-like canopy in the nose.

He was looking for the unique structure of the T-shaped Aioi Bridge, which was the aiming point for the drop. (The Japanese air raid system had just picked up the new intruders, but its warning would come too late.)

About an hour earlier, after the bomb had been fully armed, Tibbets had revealed to the crew over the intercom that they were carrying the world’s first atomic weapon.

Now, flying at 200 mph, they were almost over the target. Most of the crew put on dark welder’s glasses.

“I’ve got it!” Ferebee called when he spotted the bridge.

Fifteen seconds passed.

At 8:15 and 17 seconds, the doors of the bomb bay opened.

“Bomb away!” Ferebee yelled.

“Little Boy” tumbled out tail first, flipped over nose down, and began to fall through the last 43 seconds of the old era.

The bomb was designed to explode over the city at an altitude of about 1,900 feet. So it had an internal radar system that detected the ground, tripped the detonator at that altitude, and initiated the detonation sequence.

The bomb traveled for six miles and exploded just short of the bridge.

The Enola Gay, meanwhile, lurched upward on shedding the weight of the bomb and executed a hairpin turn to escape the expected shock wave of the blast.

At first, the crew saw and felt nothing. Then a giant slow-motion column of smoke and fire rose from the ground and blossomed.

Tail gunner George R. Caron, 25, who had with him his Brooklyn Dodgers baseball cap and a picture of his wife and infant daughter for good luck, could see the shock wave coming fast. He yelled, just as the wave slammed into the plane. Another one hit and passed.

Tibbets asked the men over the intercom what they could see so it could be recorded for posterity.

“A column of smoke rising fast [with] a fiery red core,” Caron said, according to the historians Thomas and Morgan-Witts. “A bubbling mass, purple-gray in color . . . like a mass of bubbling molasses. The mushroom is spreading out. It’s maybe a mile or two wide and half a mile high.”

“The city must be below that,” he said.

In Hiroshima, Michihiko Hachiya, a physician, had gotten home after a sleepless night as an air warden in his 125-bed government hospital. Clad in his underwear, he was resting on the living room floor.

Suddenly there was a brilliant flash of light that illuminated a stone lantern in his garden. He wondered whether it was sparks from a passing trolley.

Elsewhere, the Hiroshima history professor remembered that “a blinding . . . flash cut sharply across the sky . . .[followed by] dead silence . . . probably a few seconds . . . and then a . . . huge ‘boom’ . . . like the rumbling of distant thunder.”

“At the same time a violent rush of air pressed down my entire body,” he recalled. “I raised my head, facing the center of Hiroshima to the west . . .[and saw] an enormous mass of clouds . . .[that] spread and climbed rapidly . . . into the sky.

“Then its summit broke open and hung over horizontally,” he remembered. “It took on the shape of . . . a monstrous mushroom [with] with the . . . tail of a tornado. Beneath it more and more boiling clouds erupted and unfolded sideways . . . continuously changing.”

At Ground Zero, the bomb generated a hot core of about 7,000 degrees Fahrenheit. People nearby were turned to ash. One dead man was seen still on his bicycle, leaning against a bridge railing. Many had their faces and ears melted off. The odor of burned hair was in the air.

The rivers began to fill with corpses.

The blast blew away houses as if in a toy town. Many victims had their clothes and eyeglasses stripped off and found themselves suddenly naked.

Shadows cast by humans were burned onto buildings. Kimono patterns were burned onto skin. Skin was burned loose and fell away. About 80,000 people were killed immediately, and the toll quickly grew to at least twice that.

Windy firestorms developed, and an eerie black rain fell.

Hachiya’s house collapsed. His clothes had been torn off. He called for his wife, and, stunned and bleeding, they made their way outside.

“The shortest path to the street lay through the house next door,” he recalled in his 1955 memoir, “Hiroshima Diary.” “We went – running, stumbling, falling . . . until in headlong flight we tripped over something and fell sprawling into the street.”

“Getting to my feet, I discovered that I had tripped over a man’s head,” he wrote. “‘Excuse me! Excuse me, please!’ I cried hysterically . . . The head had belonged to a young officer whose body was crushed beneath a massive gate.”

The couple staggered toward the hospital. He was covered only with his wife’s apron. He remembered moving in silence through a fog of smoke and dust.

“There were the shadowy forms of people . . . like walking ghosts,” he wrote. “Others moved . . . like scarecrows, their arms held out from their bodies with forearms and hands dangling . . . I suddenly realized that they had been burned and were holding their arms out to prevent the painful friction.”

“A naked woman carrying a naked baby came into view,” he remembered. “I averted my gaze. . . . But then I saw a naked man, and it occurred to me that, like myself, some strange thing had deprived them of their clothes.”

“No one spoke,” he recalled. “Why was everyone so quiet?”

The hospital was on fire.

“The streets were deserted except for the dead,” he wrote. “Some looked as if they had been frozen by death while in the full action of flight; others lay sprawled as though some giant had flung them . . . from a great height.”

Another doctor had watched the sad parade of the injured pass his house trying to get out of town.

“The sight of them was almost unbearable,” he told Hachiya. “Their faces and hands were burnt and swollen; and great sheets of skin had peeled away from their tissues to hang down like rags.”

“They moved like a line of ants,” he said. “This morning . . . I found them lying on both sides of the road so thick that it was impossible to pass without stepping on them.”

The devastation was almost total. “Hiroshima was no longer a city,” Hachiya recalled.

As the Enola Gay and its two escort planes headed back Tinian, a young scientist named Luis W. Alvarez, who would later win the Nobel Prize in physics, sat aboard the “Great Artiste” flying at 28,000 feet and wrote a letter to his 4-year-old son.

Alvarez had been worried that all the kinks in the bomb had not been worked out. But over Hiroshima, as he had watched from a port hole in the plane, he had seen the flash – “many times brighter than the sun” – and knew that all had gone as planned.

“Dear Walter,” Alvarez wrote: 

“This is the first grown-up letter I have ever written to you, and it is really for you to read when you are older. During the last few hours I have been thinking of you and your mother and our little sister Jean. It was tough to take off on this flight, not knowing whether I would ever see any of you again . . .”

The story of our mission will probably be well known to everyone by the time you read this, but at the moment only the crews of our three B-29s, and the unfortunate residents of the Hiroshima district in Japan are aware of what has happened . . .

“What regrets I have about being a party to killing and maiming thousands of Japanese civilians this morning are tempered with the hope that this terrible weapon we have created may bring the countries of the world together and prevent further wars . . .”

“We are . . . on the home stretch [now], so I’ll stop writing . . . I wanted to tell you about this while it was still fresh in my mind. 

“With much love from

“your Father.” 

Japan’s UCC concept store in Ekamai offers flavourful ‘360-degree coffee journey’ #ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย

#ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์ The Nation.

Japan’s UCC concept store in Ekamai offers flavourful ‘360-degree coffee journey’

LivingAug 06. 2020

By The Nation

Japanese coffee manufacturer UCC Group officially opened its UCC Coffee Roastery in Thailand yesterday (August 5), its first concept store in the Asia-Pacific region.

Located at Bangkok Gateway Ekamai, M Floor, UCC Coffee Roastery provides a 360-degree experience, a coffee journey, where customers will have a unique opportunity to observe roasting, brewing and processing innovations live, the company said.

At the Premium Coffee Beans zone, for example, customers can take in the various aromas from a “fragrance table” exhibiting coffee beans from around the world and then select their favourite coffee and brewing method.

At the Art of Brewing Techniques zone, customers can experience a “unique brewing method”, choosing hand drip (pour-over), siphon, or the French press method to prepare their coffee.

Then at the Coffee Roasting Experience zone, customers will find the Aremde Nexus One, a truly innovative approach to an espresso machine, and the Loring smart roaster machine that creates genuine coffee profiles with rich aroma for that great taste of coffee, the company added.

“At our Coffee Roastery store, we aim to provide a 360-degree coffee experience and community, where people can share and exchange their ideas and experiences,” said UCC Ueshima Coffee (Thailand) chairman Nobuo Kinoshita.

“Here, each cup is tailor-made and customers can choose the type of coffee beans and the method of preparation. Indeed, this is the place where coffee lovers can gather and socialise. We are committed to customer centricity and focus on building relationships designed to maximise the product and service experience, aiming to be at the top of consumers’ minds whenever they think of quality coffee,” he added.

“WOMEN” YOU ARE AMAZING เพราะผู้หญิงทุกคนมีความมหัศจรรย์ในแบบของตัวเอง #ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย

#ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

https://www.posttoday.com/life/work-life-balance/629966

วันที่ 06 ส.ค. 2563 เวลา 09:15 น.“WOMEN” YOU ARE AMAZING เพราะผู้หญิงทุกคนมีความมหัศจรรย์ในแบบของตัวเองเซ็นทรัลเชื่อมั่นในพลังของผู้หญิง จัดแคมเปญ “WOMEN” YOU ARE AMAZING เพื่อผู้หญิงและงานวันแม่ตลอดสิงหาคมนี้

นับอีกครั้งแล้วที่ บริษัท เซ็นทรัลพัฒนา จำกัด (มหาชน) ผู้บริหารศูนย์การค้าเซ็นทรัลฯ มีแคมเปญดีๆ ให้เราได้ติดตาม ซึ่งครั้งนี้เนื่องในเดือนสิงหาคมเป็นเดือนของวันแม่ เซ็นทรัลจึงได้ร่วมส่งเสริมพลังของผู้หญิงกับบทบาทที่หลากหลายและท้าทายทางสังคม ด้วยการจัดแคมเปญ “WOMEN” YOU ARE AMAZING เพราะผู้หญิงทุกคนมีความมหัศจรรย์ในแบบของตัวเอง ฉลองความเป็นผู้หญิงกับสิทธิพิเศษมากมายตลอดเดือนสิงหาคม 2563 ณ ศูนย์การค้าเซ็นทรัลเวิลด์ เซ็นทรัลพลาซา เซ็นทรัลเฟสติวัล เซ็นทรัลภูเก็ต เซ็นทรัลวิลเลจ รวม 33 สาขาทั่วประเทศ พร้อมเชิญชวนลูกค้าประชาชนร่วมลงนามและจุดเทียนชัยถวายพระพรกับกิจกรรมเทิดพระเกียรติสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชินีพันปีหลวง ที่ศูนย์การค้าเซ็นทรัลทุกสาขา

ดร.ณัฐกิตติ์ ตั้งพูลสินธนา ผู้ช่วยกรรมการผู้จัดการใหญ่ สายงานการตลาด บริษัท เซ็นทรัลพัฒนา จำกัด (มหาชน) กล่าวว่า “เซ็นทรัลพัฒนา เชื่อมั่นในพลังของผู้หญิง และ Women’s Empowerment หรือการส่งเสริมความแข็งแกร่งและการเพิ่มขีดความสามารถในการมีส่วนร่วมพัฒนาประเทศของผู้หญิงอย่างเต็มศักยภาพผ่านบทบาทที่หลากหลายทางสังคม โดยปีนี้ได้สร้างความแตกต่าง จัดแคมเปญ “WOMEN” YOU ARE AMAZING พลิกโฉมแคมเปญวันแม่ให้แตกต่างกว่าทุกปี ด้วยกลยุทธ์ Female Preference เข้าไปในนั่งในใจลูกค้าผู้หญิงทุกคน โดยได้จับมือกับนิตยสารชั้นนำของไทย ถ่ายทอดแรงบันดาลใจจาก 11 ผู้หญิงเก่งของเมืองไทย เพื่อสร้างกำลังใจและรณรงค์ให้สังคมเข้าใจถึงความมหัศจรรย์ของผู้หญิงในหลายๆ บทบาทและอาชีพ และสื่อสารว่าแรงบันดาลใจมีความสำคัญอย่างมากในการใช้ชีวิตของผู้หญิงแทบทุกคน

นอกจากนี้ เซ็นทรัลพัฒนา ได้ร่วมฉลองความมหัศจรรย์ของผู้หญิง ตอบแทนความแข็งแกร่งและความสง่างาม ผ่านโปรโมชั่นที่คิดมาแล้วเป็นอย่างดีสำหรับผู้หญิงทุกคน ผ่านทาง 7 โปรมหัศจรรย์เพื่อต้อนรับวันแม่แห่งชาติ ได้แก่

1. ดีลสุดปัง ONE PRICE LIPSTICK ลิปสติกแบรนด์ดังมากมายในราคาเพียง 199 บาท เท่านั้น

2. สินค้าแฟชั่นลดสูงสุด 50% หรือ Special gift set จากแบรนด์ดังมากมาย

3. Friday Special พบความพิเศษทุกวันศุกร์ตลอดเดือน อาทิ ช้อปครบรับฟรี Skin treatment หรือ ของสมนาคุณจากร้านค้าในศูนย์การค้า

4. พิเศษ TOP SPENDERS 10 ท่านแรก ที่ใช้จ่ายในร้านค้าหมวดสถาบันเสริมความงาม ภายในศูนย์การค้า รับฟรี แพคเกจห้องพัก DELUXE BALCONY สุดหรูที่ SALA KHAOYAI 3 วัน 2 คืน จำนวน 10 รางวัล มูลค่ารางวัลละ 32,600 บาท

5. เฉพาะวันแม่ 12 สิงหาคม

  • แม่ลูกแต่งตัวเหมือนกันรับ FREE GIFT ! เพียงถ่ายภาพ และโพสต์ภาพพร้อมติด # LOVEMOMOUTLOUD # รักแม่ให้โลกรู้ นำภาพถ่ายไปแสดงที่จุด Redemption ทุกสาขาเพื่อรับของรางวัลที่ระลึก
  • พาคุณแม่ดูหนังฟรีที่ Major Cineplex ที่ศูนย์การค้าเซ็นทรัล แจกบัตรชมภาพยนตร์ฟรี 1 ใบ ต่อคู่แม่-ลูก โดยสามารถรับได้ที่จุดแลกของสมนาคุณ ณ ศูนย์การค้าเซ็นทรัลที่ร่วมรายการ
  • ชวนแม่ถ่ายรูปฟรีกับ Big Camera ในศูนย์การค้าเซ็นทรัลที่ร่วมรายการ ณ จุดถ่ายภาพที่กำหนด เมื่อช้อปครบ 1,000 บาทขึ้นไป รับฟรี 1 สิทธิ์

6. ร่วมลงนามและจุดเทียนชัยถวายพระพร กับกิจกรรมเทิดพระเกียรติสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชินีพันปีหลวง ณ ศูนย์การค้าเซ็นทรัลทุกสาขา

7. ปิดท้ายด้วย กิจกรรมดีๆ ร่วมแบ่งปัน บราเก่าแลกบราใหม่ BRA CHARITY WITH WACOAL ให้เพื่อนผู้หญิงที่ขาดแคลน ทุกการบริจาค 1 ชิ้น เราจะนำบราใหม่ของ WACOAL ไปมอบให้แก่เพื่อนผู้หญิงที่ขาดแคลน และ พิเศษ เมื่อช้อป 1,000 บาท ในศูนย์การค้าเซ็นทรัลพลาซา แกรนด์ พระราม 9 และ เซ็นทรัลเฟสติวัล อิสต์วิลล์ พร้อมนำบราเก่ามาบริจาค รับฟรี ถุงผ้าบราเดย์ 1 ใบ

ทั้งนี้ ตลอดมาศูนย์การค้าเซ็นทรัลพัฒนา ได้ใส่ใจและให้ความสำคัญกับกลุ่มลูกค้าผู้หญิงอย่างเป็นพิเศษมาตลอด สะท้อนให้เห็นได้จากความสำเร็จของโซนที่จอดรถสำหรับผู้หญิง หรือ Lady Parking แห่งแรกในประเทศไทย ที่ศูนย์การค้าเซ็นทรัลพลาซา บางนา เพื่อสร้างความไว้ใจและความมั่นใจในการใช้บริการ มีการใช้สีชมพู เป็นสีไอคอนนิกในการตกแต่งจนกลายเป็นภาพจำ มาตั้งแต่ปี 2553 หรือ เมื่อกว่า 10 ปีที่แล้ว จนกลายเป็นต้นแบบของศูนย์การค้าอื่นๆทุกแห่ง นอกจากนี้ ทางศูนย์ฯ ยังมีบริการพื้นฐานสำหรับผู้หญิงอย่างครบครัน อาทิ มีบริการช่วยถือของ บริการห้องแม่และเด็ก ห้องเปลี่ยนผ้าอ้อม นอกจากนี้ยังมีบริการและเคาน์เตอร์ให้ความช่วยเหลือต่างๆอีกด้วย โดยจากข้อมูล ทราฟฟิกโดยเฉลี่ยของศูนย์การค้าเซ็นทรัล จะมีสัดส่วนเพศหญิงต่อเพศชายอยู่ที่ 60:40 สะท้อนว่า ผู้หญิงเป็นนักช้อปตัวจริงและเป็นลูกค้ากลุ่มสำคัญของศูนย์การค้าอย่างเหนียวแน่น”

New Normal : ส่องไลฟ์สไตล์เสริมความงามของชาวภารตหลังโควิด #ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย

#ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

https://www.posttoday.com/life/work-life-balance/629930

วันที่ 05 ส.ค. 2563 เวลา 08:18 น.New Normal : ส่องไลฟ์สไตล์เสริมความงามของชาวภารตหลังโควิดCOVID-19 สร้าง New Normal ให้ชาวอินเดียนิยมเสริมความงามที่บ้าน

ตั้งแต่โรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 หรือโควิด-19 (COVID-19) แพร่ระบาดในอินเดีย ตัวเลขยอดจำหน่ายผลิตภัณฑ์ฆ่าเชื้อและสินค้าจำเป็นสำหรับการป้องกันโรคเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และยังมีสินค้าอีกประเภทหนึ่งที่มียอดขายเพิ่มขึ้นเช่นกันคือผลิตภัณฑ์สำหรับการดูแลความงาม ตัดแต่งทรงผม หนวด เคราด้วยตัวเอง หรือที่เรียกว่ากลุ่มผลิตภัณฑ์กรูมมิ่ง (Grooming) เนื่องจากช่วงล็อคดาวน์และการปิดตัวชั่วคราวของร้านเสริมสวยต่างๆ นั้น ชาวอินเดียจึงต้องหัดดูแลตัวเองที่บ้าน จนกลายเป็นอีกหนึ่ง New Normal ต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน

ข้อมูลจาก สำนักงานส่งเสริมการค้าในต่างประเทศ ณ กรุงนิวเดลี รายงานว่าตลาดอีคอมเมิร์ซยอดนิยมของอินเดียมียอดซื้อสินค้ากรูมมิ่งเพิ่มขึ้นกว่า 2 เท่าในช่วงการแพร่ระบาดของโควิด-19 โดยเฉพาะสินค้าดูแลผม ผิวหน้า เล็บมือ และเล็บเท้า โดยใน Amazon.in นั้น อุปกรณ์ตัดผม โดยมียอดขายเพิ่มขึ้นมากกว่า 7 เท่าในช่วงสถานการณ์ซึ่งแทบจะถือว่าเป็นเรื่องใหม่ของอินเดียที่ผู้คนตัดผมเองที่บ้าน ส่วนใน Flipkart.com เองก็มีแนวโน้มในการซื้อสินค้ากรูมมิ่งเพิ่มขึ้นทั่วอินเดีย ไม่ใช่แค่ในเมืองใหญ่เท่านั้น แต่เมืองรอง เช่น อินดอร์ อาห์มดาบัด และดิสปูร์ ก็มีแนวโน้มไปในทิศทางเดียวกัน เห็นได้จากการค้นหาสินค้าเหล่านี้เพิ่มขึ้นมากกว่า 2 เท่า ซึ่งผู้บริโภคซื้อสินค้ากรูมมิ่งในทุกระดับราคา และสนใจคุณสมบัติของสินค้ามากกว่าแบรนด์

ทั้งนี้ การเติบโตของยอดจำหน่ายสินค้ากรูมมิ่งไม่ได้เพิ่มขึ้นเฉพาะบนร้านค้าออนไลน์เท่านั้น แต่ยังเพิ่มขึ้นในร้านค้าออฟไลน์เช่นกัน โดยเฉพาะในระยะแรกของการล็อคดาวน์ ที่ร้านค้าอีคอมเมิร์ซได้รับอนุญาตให้จัดส่งเฉพาะสินค้าจำเป็นเท่านั้น ผู้คนจึงต้องหันมาพึ่งพิงร้านค้าทั่วไปเป็นหลัก ดังเช่นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นกับบริษัทอิเล็กทรอนิกส์ Havelles India คือในช่วงเวลาปกติได้รับคำสั่งซื้อราวร้อยละ 45 จากบริษัทอีคอมเมิร์ซ แต่เมื่อเดือนพฤษภาคมที่ผ่านมา บริษัทกลับได้รับความสนใจจากร้านออฟไลน์มากกว่า โดยมียอดขายเครื่องตัดแต่งขน (Trimmer) เพิ่มขึ้นมากกว่า 5 เท่าเมื่อเทียบกับช่วงก่อนโควิด-19 ส่วนแบรนด์เครื่องใช้ไฟฟ้าอย่างฟิลิปส์ (Phillips) เองก็มียอดขายสินค้ากรูมมิ่งสำหรับผู้หญิงและผู้ชายเพิ่มขึ้นถึงร้อยละ 45-50

อีกหนึ่งแนวโน้มที่น่าสนใจในช่วงโควิด-19 คือสินค้าดูแลผิวพรรณ (Skincare) ได้รับความสนใจมากกว่าเครื่องสำอาง โดยพบว่าผู้คนจากอินเดียเหนือ ตะวันตก และใต้สนใจสินค้าดูแลผิวพรรณมากที่สุด ส่วนผู้บริโภคจากอินเดียตะวันออกนั้นสนใจสินค้าดูแลผมมากกว่า

นายสมเด็จ สุสมบูรณ์ อธิบดีกรมส่งเสริมการค้าระหว่างประเทศ กล่าวว่า “ในปี พ.ศ. 2562 ประเทศไทยส่งออกเครื่องสำอาง สบู่ และผลิตภัณฑ์ดูแลผิวพรรณไปอินเดียรวมมูลค่า 118.1 ล้านเหรียญสหรัฐ โดยสินค้าที่อินเดียนำเข้าจากไทยมากที่สุด คือผลิตภัณฑ์บำรุงผิวหน้าหรือบำรุงผิว หัวน้ำหอมและน้ำหอม ผลิตภัณฑ์บำรุงเส้นผม ผลิตภัณฑ์อาบน้ำดับกลิ่นตัวและที่โกนหนวด สบู่ และผลิตภัณฑ์สำหรับช่องปาก เป็นต้น

อย่างไรก็ตาม ตลาดสินค้าความงามและผลิตภัณฑ์กรูมมิ่งในอินเดียมีแนวโน้มที่จะเติบโตสูงขึ้นอย่างต่อเนื่องแม้ในช่วงวิกฤตการณ์โควิด-19 ที่หลายอุตสาหกรรมประสบปัญหา แต่ยอดขายสินค้าบางประเภทอย่างสินค้าดูแลความงามด้วยตัวเองที่บ้าน ยังมีแนวโน้มการเติบโตมากขึ้น ส่วนสินค้าที่มียอดขายลดลง เช่นลิปสติก ก็เป็นเพียงแนวโน้มชั่วคราวเท่านั้น ตลาดอินเดียจึงยังคงเป็นตลาดที่น่าสนใจสำหรับสินค้าความงามและผลิตภัณฑ์กรูมมิ่ง ผู้ประกอบการที่ต้องการขยายตลาดไปอินเดียควรศึกษาพฤติกรรมผู้บริโภคทั้งชายและหญิง เพื่อพัฒนาสินค้าให้เข้ากับการใช้งานมากขึ้น โดยอาจติดตามแนวโน้มสินค้าที่เป็นที่นิยมได้จากแพลตฟอร์มอีคอมเมิร์ซด้านสินค้าดูแลตัวเองของอินเดีย อาทิ Nykaa, Purplle และ NewU เป็นต้น”

ในแต่ละปีอินเดียจะมีงานแสดงสินค้าสำคัญเกี่ยวกับสินค้าความงามจัดขึ้น อาทิ International Beauty & Spa Expo หรือ Professional Beauty India ซึ่งผู้ประกอบการไทยสามารถเข้าร่วมงานได้ เพื่อขยายตลาดสินค้า สร้างโอกาสใหม่ๆ ให้กับธุรกิจ โดยสามารถขอรับการสนับสนุนจากโครงการ SMEs Pro-active ที่กรมส่งเสริมการค้าระหว่างประเทศ กระทรวงพาณิชย์ จัดขึ้น ศึกษาข้อมูลและหลักเกณฑ์โครงการเพิ่มเติมได้ที่เว็บไซต์ https://smesproactive.ditp.go.th/ หรือ Facebook Page: SMEs Pro-active by DITP สอบถามรายละเอียดได้ที่ 02-507-7783 และ 02-507-7786

สร้างมูลค่าเพิ่มจากวัสดุธรรมชาติ #ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย

#ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

https://www.posttoday.com/life/work-life-balance/629885

วันที่ 04 ส.ค. 2563 เวลา 07:45 น.สร้างมูลค่าเพิ่มจากวัสดุธรรมชาติขยะพลาสติกเป็นปัญหาที่ทั่วโลกหาทางแก้ไข นำไปสู่เทรนด์การรักษ์โลกที่มุ่งเน้นการลดปริมาณขยะ ลดการใช้พลาสติก โฟม ทำให้มีแนวโน้มการใช้วัสดุทดแทนเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

กรมควบคุมมลพิษประมาณการว่า ขยะพลาสติกในไทยมีประมาณปีละมากกว่า 2 ล้านตัน คิดเป็น 12% ของปริมาณขยะมูลฝอยทั้งหมด ถึงแม้ว่าบางส่วนจะถูกกำจัดหรือนำกลับไปใช้ประโยชน์ แต่ก็มีอีกราว 1 ล้านตันที่ถูกทิ้งลงสู่ทะเล และจากการศึกษาของมหาวิทยาลัยจอร์เจียในปีค.ศ. 2015 พบว่าประเทศไทยจัดเป็นอันดับ 6 ของโลกที่ทิ้งขยะพลาสติกลงสู่ทะเลมากที่สุดคิดเป็นปริมาณ 1.3 ล้านตันต่อปี ต่อมาในปี 2018 ภาครัฐได้กำหนดนโยบายออกมาตรการลดและยกเลิกการใช้พลาสติกเพื่อลดปริมาณขยะภายในประเทศ ซึ่งขยะพลาสติกของไทยที่พบได้มากที่สุดในทะเล ได้แก่ ถุง(13%) หลอด(10%) ฝาพลาสติก(8%) และภาชนะบรระจุอาหาร (8%)

ประเทศไทยมีการรณรงค์ส่งเสริมให้เลือกใช้ผลิตภัณฑ์รักษ์โลกและหลีกเลี่ยงการใช้พลาสติกและ โฟมอย่างต่อเนื่อง ทำให้การออกแบบผลิตภัณฑ์ของผู้ประกอบการในยุคนี้ต้องคำนึงถึงปัญหาการกำจัดซากขยะ และการเลือกใช้วัสดุจากธรรมชาติที่ใช้แล้วสามารถปลูกทดแทนขึ้นมาใหม่ เพื่อรักษาปริมาณทรัพยากรธรรมชาติที่อยู่อีกทางหนึ่งด้วย

จากปัจจัยเหล่านี้ทำให้เกิดผลิตภัณฑ์รักษ์โลกรูปแบบใหม่ๆ เกิดขึ้นมามากมาย ที่ผู้ประกอบการไทยคิดค้นผลิตออกมาใหม่เพื่อให้ตอบโจทย์ความต้องการของสังคม และเหมาะสมกับการใช้งาน

บริษัท ตบชวา จำกัด ผู้จัดจำหน่ายผลิตภัณฑ์นวัตกรรมกันกระแทกที่ทำจากวัสดุธรรมชาติ ด้วยคุณสมบัติของก้านผักตบชวาที่มีใยฟองน้ำด้านใน สามารถป้องกันสินค้าของคุณจากการกระแทกได้เป็นอย่างดี (ใช้แทนเม็ดโฟม) เหมาะสำหรับการขนส่งวัสดุ อีกทั้งยังช่วยลดปัญหาขยะทางน้ำ ด้วยการนำ “ผักตบชวา” มาสร้างให้เกิดประโยชน์อีกครั้ง

ตบชวา เริ่มมาจากไอเดียของ วศการ ทัพศาสตร์ ผู้ร่วมก่อตั้ง สั่งของเล่นจากต่างประเทศเพื่อนำมาขายต่อ แล้ววัสดุกันกระแทกด้านในล้วนแต่เป็นพลาสติกหรือโฟมที่ไม่สามารถนำไปใช้ประโยชน์อะไรต่อได้ จึงนึกถึงผักตบชวาที่เป็นปัญหาสิ่งแวดล้อมในแม่น้ำลำคลอง ซึ่งตบชวารูปลักษณะเป็นป้องและมีใยฟองน้ำด้านใน มีคุณสมบัติในการกันกระแทกที่สามารถนำมาใช้ทดแทนได้ และข้อดีอีกอย่างคือเป็นวัสดุที่สามารถย่อยสลายได้ตามธรรมชาติ จากนั้นเลยได้มีการนำผักตบชวามาทดลองแพ็คสินค้า พร้อมจัดส่งจริงในระหว่างกลุ่มเพื่อน และส่งไปให้ทดลองใช้เอง ซึ่งผลลัพธ์ที่ได้นั้นเกินคาดและได้รับคำชมมากมาย แต่ก็จะมีข้อเสนอแนะจากกลุ่มเพื่อนบ้างว่าควรปรับตรงไหน และนำข้อเสนอแนะต่างๆนำมาพัฒนาให้ดีที่สุด จนเข้าสู่การสร้างแบรนด์ตบชวา กันกระแทก ณ ปัจจุบัน

ตบชวา ที่มีดีไม่ใช่แค่รักษ์โลก แต่ยังสามารถช่วยเสริมสร้างอาชีพให้แก่ชุมชนอีกมากมาย จุดประสงค์หลักที่มุ่งหวังไว้ คือการสร้างรายได้ให้กับชุมชน โดยการนำผักตบชวาหรือวัชพืชทางน้ำ มาแปรรูปให้กลายเป็นผลิตภัณฑ์กันกระแทก “ตบชวา” นอกจากนี้แล้ว ยังส่งผลให้แม่น้ำ ลำคลองนั้นดี และใสสะอาดขึ้นตามมาอีกด้วย แม้ประโยชน์เหล่านี้อาจจะไม่ทำให้ลดจำนวนผักตบหมดไปได้ แต่ก็เป็นการใช้วัตถุดิบที่มีต้นทุนน้อย มาทำผลิตภัณฑ์นวัตกรรมที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม และสร้างรายได้ให้กับประชาชนอีกด้วย

คุณสมบัติของผักตบชวา คือสามารถย่อยสลายได้ตามธรรมชาติ โดยการย่อยสลายจะสลายไปเป็นปุ๋ยดินสร้างประโยชน์ให้กับต้นไม้ต่อได้ เป็นวัสดุที่ทำจากธรรมชาติ 100% ไม่เป็นภัยต่อธรรมชาติ หลังการใช้งานเสร็จ ผักตบชวาตากแห้งสามารถนำไปทำประโยชน์ต่อได้อีก ไม่ว่าจะ นำไปเป็น ปุ๋ยต้นไม้, เชื้อเพลิงอัดแท่ง, รองกรงสัตว์เลี้ยง

จากกลยุทธ์การตลาดภายในประเทศเกือบ 1 ปี ได้เห็นโอกาสในการเติบโตของวัสดุกันกระแทกที่ผลิตจากธรรมชาติและไม่ทำลายสิ่งแวดล้อม โดยตั้งเป้ายอดขายไว้ที่ เดือนละ 1,000 กิโลกรัม และมีการพัฒนามาตรฐานของผลิตภัณฑ์ เพื่อการขยายตลาดไปยังต่างประเทศต่อไป

กลุ่มลูกค้าเป้าหมายคือกลุ่มผู้ประกอบการออนไลน์ที่เล็งเห็นความสำคัญของการรักษาสิ่งแวดล้อม และเป็นกลุ่มลูกค้าที่ต้องการสร้างการรับรู้แบรนด์(Brand Awareness) ผ่านกระบวนการการสร้างภาพลักษณ์ที่ดี รวมถึงกลุ่มลูกค้าที่เป็นพ่อค้าแม่ค้าออนไลน์ทั่วไป ที่มีการใช้ผลิตภัณฑ์กันกระแทกแบบเดิมๆอยู่ก่อนแล้ว ต้องการยกระดับภาพลักษณ์ของแบรนด์ตนเองให้มากยิ่งขึ้น โดยปัจจุบันเริ่มมีกลุ่มลูกค้าที่เป็นผู้ค้ารายใหญ่สอบถามเข้ามามากเนื่องจากเทรนด์สินค้ารักษ์โลกกำลังเป็นที่นิยม

ปัจจุบันกำลังการผลิตผักตบชวาตากแห้ง เพื่อนำมาผลิตเป็นวัสดุกันกระแทกของตบชวานั้นอยู่ที่ ประมาณ 800-1,000 กิโลกรัม และจากการประสานงานผ่านกลุ่มชาวบ้านและเกษตรกรชุมชน ตบชวาสามารถขยายกำลังการผลิตได้ถึง 3,000 กิโลกรัมต่อเดือน ขายในราคากิโลกรัมละ 280 บาท โดยในปัจจุบันตบชวาได้มีจัดโปรโมชั่นส่งเสริมการขายอย่างต่อเนื่องผ่านช่องทางออนไลน์ที่หลากหลาย อาทิ www.facebook.com/tobchawa หรือสั่งซื้อออนไลน์ผ่านทางเว็บไซต์ www.tobchawa.com รวมถึง E-Commerce platform ยอดฮิตอย่าง Shopee หรือ Lazada

บริษัท ภิญโญวานิช จำกัด ผู้ผลิต ผลิตภัณฑ์จาก “กาบหมาก” ภายใต้ชื่อ “วีรษา” จานกาบหมากเรียกได้ว่าเป็นภาชนะทางเลือก และตอนนี้ก็กำลังรณรงค์ให้ลูกค้าส่วนใหญ่หันมาใช้สินค้าที่เป็นธรรมชาติให้มากขึ้น แต่ด้วยตลาดในประเทศไทย ยังไม่ให้ความสนใจและยังไม่ได้ผลตอบรับเท่าที่ควร เพราะว่าช่วงที่มีงานจัดกิจกรรม กลุ่มลูกค้าที่ให้ความสนใจกลับเป็นชาวต่างชาติมากถึง 90% ซึ่งการทำการตลาด ทางบริษัทจะตั้งเป้าหมายก่อนว่ากลุ่มเป้าหมายคือกลุ่มไหน ในต่างประเทศจะตั้งเป้าหมายของกลุ่มลูกค้าได้ง่ายกว่า เพราะธุรกิจส่วนใหญ่ในต่างชาติจะเป็นธุรกิจที่เน้นธรรมชาติ ทั้งธุรกิจอาหาร โรงแรม หรือการจัดงานอีเวนต์

โดยไอเดียเริ่มมาจากครอบครัว “ภิญโญ” ซึ่งเป็นผู้รับผิดชอบในการจัดเลี้ยงอาหารแบบขันโตกในงานประเพณีประจำปีของอำเภอสูงเนิน จังหวัดนครราชสีมา ตระหนักถึงการเลือกใช้ภาชนะที่บรรจุอาหาร โดยไม่ต้องการใช้ภาชนะโฟมซึ่งย่อยสลายยาก และก่อให้เกิดมลพิษทางสิ่งแวดล้อม จึงคัดสรรวัตถุดิบที่สามารถนำมาผ่านกระบวนการผลิต เพื่อให้ได้ภาชนะจากธรรมชาติ 100%

กาบหมาก มีคุณสมบัติตามที่ต้องการ ประกอบกับทักษะการประดิษฐ์เครื่องจักรในการผลิตที่ได้มาตรฐาน ทำให้มีภาชนะที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม ใช้บรรจุอาหารได้อย่างปลอดภัย น้ำหนักเบา ไม่แตกหักเสียหายง่าย สามารถใช้อุ่นอาหารในเตาไมโครเวฟได้ทนต่ออุณหภูมิ 18-200 องศาเซลเซียส สามารถบรรจุของเหลวได้ไม่รั่วซึม ทนความร้อนได้ดี รวมถึงมีกลิ่นหอมและลวดลายที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะ และที่สำคัญคือ สามารถย่อยสลายได้ตามกระบวนการทางธรรมชาติ

จากจุดเริ่มต้นดังกล่าว จนถึงปัจจุบัน ด้วยประสบการณ์กว่า 20 ปี เราจึงเป็นผู้ผลิตภาชนะจานกาบหมาก 100% เป็นรายแรกและรายเดียวในประเทศไทย ที่ได้รับการยอมรับและเป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลายจนถึงทุกวันนี้

ปัจจุบันกำลังการผลิตจานกาบหมากวีรษาอยู่ที่ 1,500 ใบ/วัน รวม 10 รูปแบบ ขายในราคาใบละ 5-7 บาท ส่วนกลุ่มลูกค้าหลักจะเป็นกลุ่มคนรักสุขภาพ ผู้จัดงานอีเวนต์ ลูกค้าองค์กร การจัดงานเลี้ยงสังสรรค์ โรงแรม รีสอร์ต ซึ่งส่วนใหญ่เป็นลูกค้าประจำสั่งซื้อเป็นจำนวนมาก ขณะเดียวกันก็มีลูกค้าตามบ้านที่ต้องการซื้อในจำนวนไม่กี่ใบ สามารถสั่งซื้อได้ในเฟซบุ๊ก ‘จานกาบหมากวีรษา’ ซึ่งอนาคตเตรียมขายปลีกในโมเดิร์นเทรด ‘ท็อปส์ ซูเปอร์มาร์เก็ต’

บริษัท กัญจนาพร (สยาม) จำกัด ผู้ผลิตจำหน่ายผลิตภัณฑ์แปรรูป “หลอดจากพืชตามธรรมชาติ” โดย “สุรพร กัญจนานภานิช” เจ้าของบริษัท มองเห็นปัญหาว่าหลอดชิ้นเล็ก แต่สร้างความเสียหายได้มากมาย โดยเฉพาะกับปัญหาของ สัตว์ในทะเล หลอดกลายเป็นพลาสติกที่ดูเหมือนจะเป็นปัญหาและส่งผลกระทบต่อโลกใบนี้ มากกว่าพลาสติกชิ้นใหญ่ที่สามารถนำมารีไซเคิลใหม่ได้ และที่สำคัญยังได้ช่วยเหลือเกษตรกรให้สามารถขายผลผลิตได้มากขึ้น เพราะส่วนผสมทุกอย่าง เป็นพืชที่เกษตรกรปลูกกันอยู่แล้ว ทำให้สามารถมีอีกช่องทางหนึ่งในการระบายผลผลิตทางการเกษตรในช่วงที่ผลผลิตออกมาล้นตลาด

หลอดทำจากวัสดุธรรมชาติ จึงเป็นทางเลือกใหม่ เพื่อช่วยลดปัญหาพลาสติก ที่ส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม ที่ผ่านมาผู้ประกอบการไทย ได้มีการคิดค้นหาผลิตภัณฑ์ที่มาใช้แทนหลอดพลาสติกกันอยู่หลายวิธี และหนึ่งในนั้น คือ หลอดกินได้ ที่ทำจากพืช อย่างมันสำปะหลัง ข้าว ข้าวโพด บุก และพืชอีกหลายชนิดที่สามารถนำมารับประทานได้ โดยผ่านกระบวนการผลิต ที่อยู่ภายใต้งานวิจัย ของหน่วยงานของภาครัฐ และสถาบันการศึกษา จนได้ออกมาเป็นผลิตภัณฑ์หลอดกินได้ สามารถแช่ในน้ำร้อนได้ 35 นาที และแช่ในน้ำเย็น และน้ำอุณหภูมิปกติได้ 6-12 ชั่วโมง โดยที่ยังคงรูปเหมือนเดิม และถ้าปล่อยไว้ให้ย่อยสลายตามธรรมชาติ ใช้เวลาประมาณ30 วัน หรือถ้าจะรับประทาน ต้องแช่น้ำ 3-5 นาที หลอดนิ่มและรับประทานได้ เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม และดีต่อสุขภาพ ถ้ารับประทานเข้าไป ช่วยเกษตรกรให้ขายผลผลิตทางการเกษตรได้เพิ่มขึ้น

โดยในปีแรก ตั้งเป้าการผลิตไว้ที่ 15 ล้านชิ้นต่อปี หรือ ถ้าคิดเป็นรายได้ประมาณ 27 ล้านบาท ส่วนราคาหลอดตั้งราคาไว้ที่ หลอดละ 1 บาท และที่ตั้งรายได้ไว้ที่ 27 ล้านบาท เพราะเราได้บวกค่าแพคเกจจิ้ง และหลอดในขนาดอื่นๆ ที่ราคาสูงกว่า 1 บาท เข้าไปด้วย

หลังจากที่ทำตลาดในประเทศ ตั้งเป้าไว้ว่าจะต้องขยายตลาดไปต่างประเทศ โดยเริ่มจากประเทศที่ประกาศยกเลิกการใช้หลอดพลาสติกก่อน ซึ่งส่วนใหญ่อยู่ในประเทศแถบยุโรป และสหรัฐอเมริกา คาดว่าน่าจะเริ่มทำตลาดส่งออกได้ในปีที่ 3 เพราะด้วยกำลังการผลิตของเรา ไม่ได้มาก ถ้าผู้บริโภคคนไทย ใช้ผลิตภัณฑ์หลอดกินได้ของเราแค่เพียง 5% กำลังการผลิตของเราก็แทบจะเต็มอยู่แล้ว ดังนั้น การทำตลาดต่างประเทศ ในช่วงเริ่มต้น ก็คงจะยังทำไม่ได้เพราะต้องรอ การขยายกำลังการผลิตเพิ่มก่อน

Passion นำเราสู่ความสำเร็จในเป้าหมายของชีวิตได้จริงหรือ? #ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย

#ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

https://www.posttoday.com/life/work-life-balance/629830

วันที่ 03 ส.ค. 2563 เวลา 10:10 น.Passion นำเราสู่ความสำเร็จในเป้าหมายของชีวิตได้จริงหรือ?“โตขึ้นอยากเป็นอะไร”…แล้วต้องเรียนอะไร? ทำงานแบบไหน? ใช้ Passion ในตัวเองหาคำตอบคือทางออกที่ดีที่สุดใช่หรือไม่!!!

ปัจจุบันการศึกษาภาคบังคับของไทยยังคงเป็นระบบแพ้คัดออก ตีกรอบความคิด สร้างค่านิยมชื่นชมคนเก่ง เน้นผลลัพธ์ด้วยอันดับตัวเลข ส่งผลให้การเรียนรู้ที่เน้น “กระบวนการ” และ “ระบบความคิด” เพื่อนำไปสู่ผลลัพธ์ถูกลดทอนความสำคัญลงไป และกลายเป็นปัจจัยหนึ่งที่ทำให้นักเรียนนักศึกษาจำนวนมากในปัจจุบันยังไม่รู้ และไม่มีคำตอบเมื่อถูกตั้งคำถามว่า อยากเรียนอะไร? อยากมีอาชีพลักษณะไหน? หรืออยากทำงานอะไร?

จริงๆ แล้ว มีพลังขับเคลื่อนชีวิตและความคิดที่นำพามนุษย์ให้ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมีจุดมุ่งหมาย นั่นคือ passion ซึ่งหมายถึงแรงผลักดัน หรือความชอบในสิ่งใดสิ่งหนึ่งอย่างลุ่มหลง เมื่อได้ลงมือทำตาม passion จะสร้างความสุขให้ชีวิต ช่วยให้ไม่ย่อท้อต่ออุปสรรคและความล้มเหลว แน่นอนว่าเราสามารถใช้ passion เป็นเครื่องมือในการหาคำตอบให้ตัวเองในการวางแผนการเรียนและกำหนดเส้นทางชีวิตการทำงานของเราในอนาคต

มุมมองที่น่าสนใจจาก ผศ.นพ.วรวุฒิ  เชยประเสริฐ หรือ “หมอวิน” เพจเลี้ยงลูกตามใจหมอ บอกว่า  passion เป็นสิ่งสำคัญที่จะนำเราให้ก้าวไปสู่ความสำเร็จในเป้าหมายของชีวิต เป็นสิ่งกระตุ้นให้เกิดการเรียนรู้อย่างกระตือรือร้น แรงผลักดันนี้ทำให้เราลงมือทำในสิ่งที่ชอบซ้ำๆ  ซึ่งเป็นการพัฒนาตัวเองไปเรื่อยๆ จนกลายเป็นทักษะที่โดดเด่น สามารถเป็นอาชีพทำรายได้ การออกแบบชีวิตไปตามแรงผลักนี้ต้องขึ้นอยู่กับโอกาส การสนับสนุนจากครอบครัว และระบบการศึกษาที่รองรับ ซึ่งควรเป็นกระบวนการเรียนรู้ที่มุ่งเน้นการสร้างวิธีคิด ขั้นตอนกระบวนการ เพื่อไปถึงผลลัพธ์  

ลองตั้งคำถาม “โตขึ้นอยากเป็นอะไร” กับเด็กเล็กๆ เราจะพบคำตอบแทบจะทันที  แต่คำถามเดียวกันนี้เรากลับพบความนิ่งเงียบ หรืออาจได้คำตอบไม่ชัดเจนเมื่อถามนักเรียนมัธยม หรือนักศึกษามหาวิทยาลัย เช่นนี้อาจกล่าวได้หรือไม่ว่า นอกจากครอบครัวแล้ว ระบบการศึกษาในช่วงชีวิตที่เด็กเรียนรู้และเติบโตขึ้นมา เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ passion ค่อยๆ เลือนหายไปและยังลดทอนความกระตือรือร้นในการเรียนรู้ของพวกเขา

“การออกแบบชีวิตไปตามแรงผลักนี้ต้องขึ้นอยู่กับโอกาส ผมมองว่า passion ในตัวเราทุกคนเป็นสิ่งที่สามารถพัฒนาจนกลายเป็นงานอาชีพได้หากครอบครัวสนับสนุนและมีระบบการศึกษาที่รองรับ”

หมอวิน หมายถึง ระบบการศึกษาที่ต่างไปจากเดิมทั้งกระบวนการเรียนรู้ที่ต้องมีการสร้างชุดทักษะการทำงาน องค์ความรู้ในหลักสูตร การจัดสภาพแวดล้อมของสถานศึกษาที่เปิดโอกาสให้ได้แสดงออก รวมถึงบทบาทใหม่ของคณาจารย์ในฐานะผู้ชี้แนะและที่ปรึกษา  

เมื่อพูดถึงการศึกษาในระดับอุดมศึกษาที่การเรียนรู้มุ่งเน้นไปที่การพัฒนากระบวนการคิด ความชัดเจนที่สังคมไทยรับรู้มาอย่างต่อเนื่องคือ  รูปแบบการเรียนการสอนของมหาวิทยาลัยกรุงเทพ  และตอนนี้มหาวิทยาลัยกรุงเทพได้ก้าวสู่บทบาทใหม่ของสถาบันการศึกษาเอกชนชั้นนำที่ส่งเสริมโอกาสให้นักศึกษาค้นหา passion ในตัวเองให้พบและเรียนรู้วิธีการต่อยอด passion เพื่อสร้างแผนที่ชีวิตของตนเองสู่ความสำเร็จ

การเรียนการสอนแบบ Project-based learning ของมหาวิทยาลัยกรุงเทพ ช่วยกระตุ้นให้ผู้เรียนคุ้นชินกับการคิดวิเคราะห์มากกว่าท่องจำ รู้จักการหาความร่วมมือและทำงานเป็นทีม ค้นพบความชอบด้วยตัวเอง และไม่ปิดกั้นความคิดสร้างสรรค์  เรียนด้วยการลงมือทำและประสบการณ์การทำงานจากผู้นำมืออาชีพในโลกธุรกิจ  การเรียนรู้จะไม่ถูกจำกัดด้วยชื่อคณะที่เข้ามาถ้าหาก passion ของนักศึกษาต้องอาศัยชุดทักษะและความรู้ข้ามศาสตร์ข้ามสาขา  ก็สามารถออกแบบการเรียนรู้ของตัวเองได้ในแบบเฉพาะตัว  ระบบการเรียนเช่นนี้ ช่วยสร้างนิสัยใฝ่เรียนรู้ซึ่งเป็นทักษะสำคัญของคนที่ก้าวทันโลกได้ตลอดเวลาอีกด้วย  

เรื่องนี้ทางด้าน อาจารย์เพชร โอสถานุเคราะห์ อธิการบดีมหาวิทยาลัยกรุงเทพ กล่าวไว้ตอนหนึ่งในงานปฐมนิเทศนักศึกษาใหม่ปีการศึกษา 2563 ว่าด้วยเรื่อง passion ที่ช่วยกระตุกความคิดให้นักศึกษาว่า การเรียนรู้ในสิ่งที่ชอบเป็นแรงผลักดันที่ดีที่สุดจากตัวเราเอง หากอยากรู้ว่าเรามี passion ในเรื่องใด ให้ใช้เวลาสังเกตตัวเองว่ามีความสนใจเรื่องใดมากที่สุด สนใจมากชนิดที่ว่าไม่ต้องให้ใครมาบังคับหรือมาบอกให้ชอบ และเป็นความสนใจที่เราเองจะหาทางเรียนรู้ในสิ่งนั้นด้วยตัวเองอย่างกระตือรือร้นและลงมือทำอย่างสนุกสนาน

สำหรับการศึกษาในแบบมหาวิทยาลัยกรุงเทพ มุ่งเน้นองค์ประกอบ 3 ส่วนสำคัญคือ ความคิดสร้างสรรค์ (Creativity) ความพร้อมใช้เทคโนโลยี (Technology) และความคิดแบบผู้ประกอบการ (Entrepreneurship) ที่นี่มีกระบวนการเรียนการสอนที่สร้างชุดทักษะจำเป็นรอบด้านเพื่อการทำงานอย่างมืออาชีพ  มีองค์ความรู้ในหลักสูตรทันยุคหลากหลายสาขาวิชา  มีการจัดสภาพแวดล้อมของสถานศึกษาที่เปิดโอกาสให้ผู้เรียนได้แสดงความคิดและผลงานได้เต็มที่  และมีความร่วมมือมากมายจากตัวจริงในแวดวงธุรกิจชั้นนำมาเป็นบันใดให้ผู้เรียนได้พัฒนาตัวเองและต่อยอดความรู้ได้ไม่สิ้นสุด

ไม่ว่า passion ของคุณคืออะไร เราคือที่ที่จะมอบโอกาสให้ได้ต่อยอด Passion ของตัวเองจนแข็งแกร่งด้วยหลักสูตรวิชาที่สอดคล้องกับยุคสมัย  บ่มเพาะความคิดให้เป็นคนรักการเรียนรู้ (Passionate) ทันโลก (Street Smart) มีความคิดสร้างสรรค์ (Creative) ฉลาดในการตั้งคำถามเพื่อเรียนรู้และถ่ายทอดความรู้ต่อไป (Curious) และสามารถประสานความร่วมมือในการทำงานกับหลายภาคส่วนได้อย่างเหมาะสม (Collaborative) ซึ่งเป็น DNAs ที่จะนำไปสู่ความสำเร็จในอนาคต

ชีวิตมิใช่คณิตศาสตร์ #ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย

#ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

https://www.posttoday.com/life/work-life-balance/629832

วันที่ 03 ส.ค. 2563 เวลา 09:45 น.ชีวิตมิใช่คณิตศาสตร์การรับมือกับปัญหาเชิงองค์รวม : ความเป็นองค์รวมคืออะไร แล้วจะพัฒนาอย่างไร อีกความท้าทายขององค์กรที่ทุกคนต้องรู้

เพราะองค์กรมิได้หยุดนิ่ง แน่นอนตายตัว แต่เปลี่ยนแปลงทุกขณะ อีกทั้งมีธรรมชาติของความเป็นองค์รวมซ้อนองค์รวม ปัญหาทับซ้อนปัญหา การแก้ปัญหาจึงไม่สามารถ fix บางอย่างให้อยู่กับที่ แล้วใส่ตัวแปรลงไปเพื่อหาทางออกได้อย่างตรงไปตรงมา แต่มันต้องเป็นองค์รวม ความเป็นองค์รวมคืออะไร แล้วจะพัฒนาอย่างไร

เรื่องนี้ ดร.จันทรชัย ถวิลพิพัฒน์กุล จากสถาบันอินทรานส์ Hipot-การปฏิรูปศักยภาพมนุษย์อย่างบูรณาการ ศาสตร์ชีวิตองค์รวมเพื่อความมั่นคงยั่งยืน ให้ความรู้ไว้ดังนี้

ความท้าทายขององค์กร

การระบาดของไวรัสโควิด 19 ได้สร้างความตระหนักว่าโลกไม่แน่นอน อ่อนไหว ซับซ้อน คลุมเครือ เปลี่ยนแปลงทุกขณะอย่างที่ไม่อาจคาดเดาล่วงหน้าได้ การเตรียมตัวเพื่อรับมือที่ไม่ถูกต้องจะนำไปสู่ความล่มสลาย ประเด็นความท้าทายที่สุดของทุกหน่วยงานไม่ว่าภาครัฐเอกชนวิสาหกิจชุมชนและสังคมในวงกว้าง หรือแม้แต่สถาบันครอบครัวคือความยั่งยืน

เราจึงลงทุนมากมายเพื่อพัฒนาขีดความสามารถเพื่อหวังจะให้รับมือกับความท้าทายที่อาจเกิดขึ้นได้อย่างมีประสิทธิภาพ แต่ผลที่ได้กลับไม่คุ้มค่า ศักยภาพบุคลากรกลับถดถอย ขาดความสามารถในการแข่งขัน องค์กรไม่บรรลุเป้าหมาย ส่วนรวมก็เสียหาย

การจะพลิกฟื้นกลับมานั้นทำได้ยาก และการที่จะทำให้ดีกว่าเดิมนั้นเป็นความท้าทายอย่างยิ่ง ส่งผลสะท้อนถึงครอบครัวที่ขาดความสุข ขาดความเข้าใจ ความสัมพันธ์ และความเอื้ออาทรค่อยๆ จืดจาง ความเป็นมนุษย์เริ่มห่างไกล คุณภาพชีวิตลดลง ส่งผลให้ทุกองค์ประกอบทางสังคมไม่ยั่งยืน

จอห์น แนช (13 มิถุนายน 1928 – 23 พฤษภาคม 2015) นักคณิศาสตร์เรขาคณิตเชิงอนุพันธ์และสมการเชิงอนุพันธ์แบบแบ่งส่วน นักวิจัยอาวุโสสาขาคณิตศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน นักคณิตศาสตร์รางวัลโนเบลสาขาเศรษฐศาสตร์ปี 1994 จากผลงานเรื่องทฤษฎีเกม ได้เคยกล่าวไว้ว่า “ปัญหาชีวิตทุกอย่างสามารถแก้ได้ด้วยสมการทางคณิตศาสตร์ โดยเพียงใส่ตัวแปรลงไปในสมการ ปัญหาชีวิตก็จะสามารถแก้ไขได้”

ความเข้าใจดังกล่าวตั้งอยู่บนฐานคิดที่ว่า ปัญหาชีวิตนั้นมีความคงที่ แน่นอนตายตัว จึงสามารถ fix อะไรบางอย่างให้อยู่กับที่ แล้วใส่ตัวแปรที่แตกต่างลงไป เพื่อหาคำตอบที่หลากหลาย แต่ความเข้าใจดังกล่าวน่าจะสอดคล้องกับความเป็นจริงของชีวิตในบางส่วน เพราะชีวิตมิได้แน่นอนตายตัว แต่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ไม่เคยหยุดนิ่งแม้ขณะใดขณะหนึ่ง อีกทั้งยังมีธรรมชาติของความเป็นองค์รวมซ้อนองค์รวม ระบบซ้อนระบบ ปัญหาทับซ้อนปัญหากันอย่างสลับซับซ้อนและละเอียดอ่อนอย่างไม่อาจแยกออกจากกันได้ ดังนั้น ชีวิตจึงไม่สามารถแก้ไขได้ด้วยสมการคณิตศาสตร์หรือหลักตรรกะเหตุผลเพียงลำพัง ที่ตั้งอยู่บนแนวคิดเส้นตรงเชิงเดี่ยว เห็นองค์ประกอบชีวิตเป็นตัวแปรอย่างแยกส่วน แน่นอนตายตัว เพราะว่าไปแล้วตัวแปรที่เอามาพิจารณานั้นก็ไม่แน่นอน อีกทั้งสถานการณ์ต่างๆ ก็ไม่เคยหยุดนิ่ง การแก้ปัญหาชีวิตด้วยการใช้สมการทางคณิตศาสตร์จึงอาจอธิบายชีวิตได้ในเพียงบางส่วน แต่ก็ยังมีบางแง่มุมที่ควรนำมาพิจารณาเพิ่มเติมเพื่อให้สอดคล้องกับธรรมชาติ ชีวิตตามความเป็นจริง จากมุมมองดังกล่าวนำไปสู่ความเข้าใจที่ว่า ชีวิตมิใช่คณิตศาสตร์ที่จะสามารถแก้ไขได้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด แต่มันอยู่ที่การปรับตัวอย่างยืดหยุ่นให้สอดคล้องกับธรรมชาติที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา โดยพิจารณาถึงทุกมิติชีวิตอย่างครบถ้วนเป็นองค์รวม

ชีวิตองค์รวมคืออะไร

ก่อนอื่นต้องเข้าใจก่อนว่า เพราะชีวิตคือระบบ การสร้างความมั่นคงยั่งยืนให้กับองค์กร ครอบครัว ชุมชน สังคม จึงต้องพิจารณาอย่างเป็นองค์รวม ครอบคลุมทุกมิติชีวิต อันประกอบด้วย 4 มิติ กล่าวคือ จิตใจ ปัญญา อารมณ์ และพฤติกรรม มองในอีกความหมายหนึ่ง มันคือ กรอบความคิด มุมมองเชิงระบบ ตัวตน และภาวะผู้นำ ทีนี้เรามาดูทีละประเด็น

มิติแรกคือ กรอบความคิด

กรอบความคิดเป็นแหล่งที่มาของศักยภาพภายในที่แท้จริงการที่องค์กรยังไม่สามารถพัฒนาไปสู่ความยั่งยืนได้ทุกวันนี้ก็เพราะองค์กรส่วนใหญ่ยังมุ่งเน้นแต่การพัฒนาศักยภาพด้านการบริหารจัดการซึ่งมันดีแต่ไม่พอแต่ขาดการพัฒนาศักยภาพที่กรอบความคิดอันเป็นฐานรากชีวิตนี้อย่างควบคู่กันไปโดยเชื่อว่าการปรับเปลี่ยนใดๆต้องเริ่มที่ตนเองก่อนเสมอด้วยการเปลี่ยนกรอบความคิดตนเองปรับทัศนคติเชิงบวกสร้างแรงบันดาลใจแรงขับเคลื่อนภายในเล่นเชิงรุกสามารถนำตนเองได้ด้วยภาพเป้าหมายและค่านิยมร่วมเพื่อไปในแนวเดียวกัน 

มิติที่สองคือ มุมมองเชิงระบบ

มุมมองเชิงระบบคือที่มาของปัญญา ด้วยความไม่เข้าใจในมุมมองเชิงระบบ ขาดความเข้าใจในมุมมองเชิงองค์รวม จึงจับประเด็นไม่ได้ เชื่อมโยงก็ไม่ถูก จึงไม่สามารถแก้ปัญหาที่ผ่านเข้ามาได้ อีกทั้งขาดความเข้าใจในความเป็นองค์รวมซ้อนองค์รวม จึงไม่สามารถรับมือกับปัญหาเชิงซับซ้อนได้ ยิ่งไปกว่านั้น บุคคลมักจดจำแต่ผลลัพธ์สุดท้าย แต่ขาดกระบวนการเรียนรู้ที่แท้จริง จึงขาดความคิดสร้างสรรค์ที่แตกต่าง ที่แปลกใหม่ ขาดนวัตกรรมที่มีคุณค่าเชิงเศรษฐกิจ จึงไม่สามารถพัฒนาองค์กร ครอบครัว ชุมชนไปสู่สังคมแห่งการเรียนรู้ได้

มิติที่สามคือ ตัวตน

ตัวตนคือธรรมชาติของความเป็นมนุษย์ที่ต้องการการยอมรับแต่การที่ไม่เห็นคุณค่าตนเองจึงนำไปสู่ความไม่มั่นคงทางอารมณ์ขาดความเชื่อมั่นหวั่นไหวขาดภูมิต้านทานไม่รู้ว่าจะตอบสนองอย่างไรเมื่อมีอะไรเข้ามากระทบชีวิตจึงกวัดแกว่งไปตามกระแสสังคมที่ไม่อาจควบคุมได้จึงไม่อาจพัฒนาศักยภาพตนเองและขับออกเพื่อรับมือกับความท้าทายได้อย่างเต็มที่และส่งผลต่อไปถึงการไม่เห็นคุณค่าในบุคคลอื่นไม่เห็นคุณค่าในความแตกต่างจึงเกิดช่องว่างด้านการสื่อสารนำไปสู่การไม่เปิดใจกว้างรับฟังเกิดความไม่เข้าใจกันไม่ไว้วางใจขาดศรัทธาขัดแย้งกันไม่สามารถขับศักยภาพและสร้างพลังร่วมได้อย่างเป็นหนึ่งเดียว

มิติที่สี่คือ ภาวะผู้นำ

ภาวะผู้นำมิใช่ตำแหน่งผู้นำ แต่ภาวะผู้นำสะท้อนมาจากการแสดงออกถึงการเห็นคนเป็นมนุษย์ เห็นคุณค่าของความมีชีวิต แต่เพราะเราไม่เข้าใจถึงธรรมชาติของความเป็นมนุษย์ที่ต้องการคุณค่าและความหมาย

จึงไม่สามารถพัฒนาภาวะผู้นำที่จะสร้างการเปลี่ยนแปลงได้อย่างมีส่วนร่วมขาดความร่วมมือไม่สามารถสร้างทีมงานและเครือข่ายให้สอดคล้องไปในทิศทางเดียวกันได้อย่างเป็นเอกภาพดังนั้นกรอบแนวคิดของการพัฒนาไม่ว่าจะเป็นองค์กรครอบครัวชุมชนอย่างยั่งยืนจึงต้องเป็นการพัฒนาและปรับตัวอย่างเป็นองค์รวมที่ครอบคลุมทุกมิติชีวิตอย่างสมดุลและต้องตระหนักว่าทุกองค์ประกอบที่กล่าวมานี้โดยตัวมันเองก็มีความไม่แน่นอนอ่อนไหวซับซ้อนไม่นิ่งแม้ในขณะเดียว

หากปรับตัวได้ทั้ง 4 มิติ ก็สมดุล

เมื่อรักษาสมดุลได้ ก็เข้มแข็ง

หากรักษาความเข้มแข็งได้ ก็มั่นคง

หากรักษาความมั่นคงได้ ก็ยั่งยืน

ท่านในฐานะผู้นำองค์กร ท่านจะนำความเข้าใจดังกล่าวไปกำหนดเป็นยุทธศาสตร์ด้านทรัพยากรบุคคล เพื่อสร้างการเปลี่ยนแปลงองค์กร ครอบครัว ชุมชน ให้สมดุล เข้มแข็ง มั่นคงยั่งยืนได้อย่างไร ผมมั่นใจว่าหัวข้อที่นำมาแลกเปลี่ยนในครั้งนี้คงจะเป็นประโยชน์นะครับ

ปักหมุด Jeans Destination แห่งแรกในเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ #ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย

#ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

https://www.posttoday.com/life/work-life-balance/629662

วันที่ 31 ก.ค. 2563 เวลา 15:10 น.ปักหมุด Jeans Destination แห่งแรกในเอเซียตะวันออกเฉียงใต้American Eagle เผยโฉมร้านใหม่ในคอนเซ็ปต์ Jeans Destination สัมผัสกางเกงยีนส์ทุกสีทุกไซส์กว่า 160 รุ่น รวมทั้งหมดกว่า 5,000 ตัว!! ช่วยให้การตามหายีนส์เป็นเรื่องง่ายและครบจบในที่เดียว @เซ็นทรัลเวิลด์

เรียกได้ว่าตอกย้ำความเป็นแบรนด์กางเกงยีนส์ที่ครองใจหนุ่มสาวอีกครั้ง ล่าสุด American Eagle ผู้นำเรื่องกางเกงยีนส์และนวัตกรรมยีนส์ที่พร้อมมอบทางเลือกสำหรับทุกสไตล์ในราคาที่ทุกคนเอื้อมถึง ได้ยกระดับความเป็นที่สุดในเรื่องยีนส์อีกขั้นด้วยการปรับเปลี่ยนร้านให้ตอบโจทย์ลูกค้ามากขึ้น โดยได้รวบรวมเอากางเกงยีนส์ทุกรุ่น ทุกสี ทุกไซส์ ที่ทางแบรนด์มีมาไว้ยังสาขา Central World ทั้งหมด เพื่อให้การตามหายีนส์เป็นเรื่องง่ายและครบจบในที่เดียว

American Eagle ได้เนรมิตพื้นที่กว่า 200 ตร.ม. ให้เป็นอาณาจักรแห่งยีนส์ภายใต้คอนเซ็ปต์ Jeans Destination ซึ่งถือว่าเป็นแห่งแรกในเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ โดยให้สัดส่วนของสินค้าประเภทยีนส์มากถึง 80% ของร้าน มีกางเกงยีนส์กว่า 160 รุ่น แบ่งเป็นกางเกงยีนส์ผู้ชาย 80 รุ่น และกางเกงยีนส์ผู้หญิงอีก 80 รุ่น รวมทั้งหมดกว่า 5,000 ตัว ไม่ว่าจะเป็นทรง Skinny jeans, Slim straight, Mom jeans, Boyfriend, Tom girl และอื่นๆ

นอกจากรุ่นที่มีให้เลือกหลากหลายแล้ว ไซส์ก็เป็นอีกหนึ่งไฮไลท์ที่ทำให้กางเกงยีนส์ของ American Eagle เป็นตัวเลือกลำดับต้นๆ ในการเลือกซื้อ อย่างสำหรับสาวๆ ก็มีไซส์ให้เลือกตั้งแต่ 00 ไปจนถึง 16 และในแต่ละไซส์ยังมีความยาวให้เลือก 2 แบบด้วยกันคือ Regular (สำหรับผู้ที่สูงกว่า 160 ซม.) และแบบ Short (สำหรับผู้ที่สูงน้อยกว่า 160 ซม.) ทางฝั่งยีนส์ของหนุ่มๆ ก็มีไซส์ให้เลือกตั้งแต่ 28-36 และความยาวถึง 3 ระดับด้วยกัน ทั้ง 28,30,32 ทำให้ไม่ว่าจะผู้ชาย ผู้หญิง หรือจะมีสัดส่วนอย่างไร ก็มั่นใจได้ว่าหากมาที่ American Eagle ก็จะได้กางเกงที่พอดีในทุกสัดส่วน หมดปัญหาขาเต่อหรือขากองจนต้องนำไปตัดขาอีกต่อไป!

นอกจากนี้ American Eagle ยังตั้งใจที่จะสร้างให้สาขา Central World นี้เป็นเหมือน Hub ของ กางเกงยีนส์ ที่จะสินค้ารุ่นใหม่ๆ มาเปิดให้จับจองได้ก่อนเป็นที่แรก โดยในช่วงเดือนสิงหาคมนี้จะมีกางเกงยีนส์ผู้ชายรุ่นใหม่ล่าสุดอย่าง Athletic Jeans ซึ่งจะเป็นรุ่นที่มีช่วงหน้าขากว้างเป็นพิเศษ ไม่รัดจนเกินไป เหมาะสำหรับหนุ่มๆ ที่รักการออกกำลังกายหรือเป็นนักกีฬาที่มีกล้ามเนื้อหน้าขาใหญ่กว่าปกติจากการออกกำลังกาย และในอนาคตสาขา Central World แห่งนี้ก็จะมีสินค้ารุ่นและไซส์ใหม่ๆ มาให้เลือกดูเลือกช้อปฯ กันอย่างเต็มอิ่มยิ่งขึ้นไปอีก พบกับร้าน American Eagle Jeans Destination Store ได้แล้วที่ Central World ชั้น 3 โซน Eden  หรือค้นหากางเกงยีนส์ที่สมบูรณ์แบบของคุณ ที่ www.ae.com

เฟอร์นิเจอร์แนวใหม่ในนิยามของ YOGIBO #ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย

#ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

https://www.posttoday.com/life/work-life-balance/629649

วันที่ 31 ก.ค. 2563 เวลา 13:55 น.เฟอร์นิเจอร์แนวใหม่ในนิยามของ YOGIBOภัทร ณรงค์ชัยกุล กับโปรดักส์ใหม่ที่ตอบโจทย์ทุกไลฟ์สไตล์ ช่วยเติมเต็มความสุขของทุกคนในครอบครัว ‘YOGIBO’

หลังการปรากฏของโควิด-19 บนโลกใบนี้ ไลฟ์สไตล์ของผู้คนตลอดจนการบริหารจัดการชีวิตและธุรกิจมีการปรับเปลี่ยนและได้รับแรงกระเพื่อมไม่มากก็น้อย สิ่งที่เกิดขึ้นโดยหลีกเลี่ยงไม่ได้ คือการที่รัฐบาลประกาศมาตรการล็อกดาวน์เพื่อยับยั้งการแพร่ระบาด พร้อมขอความร่วมมือให้ทุกคน “อยู่บ้าน หยุดเชื้อ เพื่อชาติ” เรื่องใกล้ตัวที่เราต่างเห็นได้ชัดเจน คือการที่หลายองค์กรเลือกให้บุคลากรทำงานจากที่บ้าน หรือ Work From Home

เรื่องนี้ทำให้คนส่วนใหญ่ใช้เวลาอยู่กับ “บ้าน” และหันมาโฟกัสกับ “บ้าน” มากขึ้น ทั้งการรีโนเวท การเลือกซื้อของตกแต่ง การประดับบ้านด้วยต้นไม้ การเลือกซื้อคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ก ตลอดจนเฟอร์นิเจอร์ที่ใช้อำนวยความสะดวกทั้งเพื่อการพักผ่อน การทำงาน และการใช้เวลาร่วมกันของทุกคนในบ้านเพื่อเติมเต็มความสุขของครอบครัว

โพสต์ทูเดย์ มีโอกาสสัมภาษณ์นักธุรกิจหนุ่มที่ work life balance ชีวิตและการทำงานได้เป็นอย่างดี คุณต่อ-ภัทร ณรงค์ชัยกุล Business Development Director บริษัท ภาณาเมรา แฟชั่น จำกัด ที่แตกไลน์ธุรกิจใหม่ล่าสุด นอกจากเรือนเวลาที่ทุกคนรู้จักในเครือไทม์ เดคโค มาเป็นสินค้าเพื่อไลฟ์สไตล์ที่ช่วยให้ชีวิตผ่อนคลายมากขึ้น ภายใต้ชื่อแบรนด์ YOGIBO (โยกิโบ) เฟอร์นิเจอร์รูปแบบใหม่ที่คอมพลีททุกไลฟ์สไตล์ของทุกคนให้สมบูรณ์แบบมากยิ่งขึ้น 

ประเด็นที่น่าสนใจไม่ใช่แค่ในแง่ของธุรกิจ ซึ่งแม้ YOGIBO จะเป็นน้องใหม่ในประเทศไทย แต่ยอดขายกลับโตขึ้นกว่า 300 เปอร์เซ็นต์ สวนกระแสเศรษฐกิจด้วยไลฟ์สไตล์ที่เปลี่ยนแปลงไปข้างต้น

ไลฟ์สไตล์ที่เปลี่ยนกับสินค้าที่มาใหม่ในช่วงโควิด-19

ช่วงนั้นคนส่วนใหญ่ใช้เวลาอยู่บ้านมากขึ้นจึงหันมาโฟกัสกับสิ่งที่ช่วยตอบสนองไลฟ์สไตล์ทุกอย่างในชีวิตประจำวัน มองหาสิ่งที่จะมาเติมเต็มความสุขของทุกคนในครอบครัว YOGIBO เริ่มทำการตลาดและเปิดแฟล็กชิปสโตร์ก่อนที่รัฐบาลจะประกาศล็อกดาวน์เพียง 3 วัน ถ้าพูดถึงการขายหน้าร้านคงยาก แต่เราโตได้ในช่องทางออนไลน์ที่มีครอบคลุมทั้งเว็บไซต์ เฟซบุ๊ก ไลน์ YOGIBO เป็นสินค้านำเข้าจากประเทศสหรัฐอเมริกา ที่ทำมาเพื่อตอบสนองไลฟ์สไตล์ทุกอย่างในชีวิตประจำวัน เหมาะสำหรับทุกคน ทั้งยังทำให้เราอยากอยู่บ้านมากขึ้น สนุกขึ้น และมีความหมายมากยิ่งขึ้น

ทำไมต้อง YOGIBO

ในแง่ธุรกิจ ภาณาเมรา แฟชั่น ต้องการทำสินค้าให้มีความหลากหลายมากขึ้นซึ่งไม่ได้มีแค่นาฬิกา จึงเริ่มด้วยสินค้าไลฟ์สไตล์ที่มีความยูนีค มีสินค้าที่ครอบคลุม คุณภาพดี เกรดพรีเมียม และเติมเต็มความสุข ซึ่ง YOGIBO คือเฟอร์นิเจอร์รูปแบบใหม่ที่ใส่ใจทุกการใช้ชีวิตของทุกคนในครอบครัว ตอบโจทย์ทุกอิริยาบถในชีวิตประจำวัน ทั้งช่วงเวลาของการพักผ่อน ดูซีรีส์ นั่งเล่นเกมส์ ช่วงเวลาของการทำงาน ซัพพอร์ตคุณแม่ตั้งครรภ์ มอบความปลอดภัยอุ่นใจให้เด็กพิเศษ ใช้เป็นฟังก์ชั่นเสริมเพื่อความสะดวกในห้องที่พื้นที่จำกัดอย่างคอนโดมิเนียมได้เป็นอย่างดี อีกทั้งยังมีให้เลือกทั้งแบบอินดอร์ เอาท์ดอร์

เรื่องต้องรู้ของ YOGIBO

YOGIBO เป็นแบรนด์ที่นำเข้าจากสหรัฐอเมริกาที่เกิดมาเพื่อเติมเต็มทุกไลฟสไตล์ ปัจจุบันในสหรัฐอเมริกามีประมาณ 120 สาขา ญี่ปุ่น 200 สาขา มีวางจำน่ายในแคนาดา ไต้หวัน เกาหลี และล่าสุดในประเทศไทย ตั้งใจมอบความสะดวกสบาย ผ่อนคลาย และมีความสุขทุกครั้งที่ได้ใช้งาน แตกต่างด้วยลิขสิทธิ์เฉพาะ มอบผิวสัมผัสอ่อนนุ่มจากผ้าคอตตอนและให้ความยืดหยุ่นของผ้าสแปนเด็กซ์ ด้านในทำจากเม็ดบีดส์ขนาดเล็กพิเศษที่พร้อมโอบอุ้มไปกับทุกส่วนของร่างกาย มอบที่สุดแห่งความผ่อนคลายจากอาการเหนื่อยล้า หรือเบาทรรอาการปวดกล้ามเนื้อได้อย่างดีเยี่ยม อีกทั้งยังมีน้ำหนักเบา ง่ายต่อการพกพา และสามารถเก็บให้เป็นแนวสูงเพื่อประหยัดพื้นที่ใช้สอย ที่สำคัญคือมาความทนทาน สามารถถอดปลอกออกมาซักได้โดยไม่ต้องกลัวย้วย ฟีบ หรือเสียรูปทรง

เฟอร์นิเจอร์แนวใหม่ในนิยามของ YOGIBO

คือเฟอร์นิเจอร์รูปแบบใหม่ที่ให้ความสะดวกสบายมากกว่า ที่สุดของความอเนกประสงค์ มีฟังก์ชั่นการใช้งานที่หลากหลาย มีตัวเลือกเยอะทั้ง Yogibo Max Bean Bag ที่ขายดีที่สุด, Yogibo Double อัพไซส์ความใหญ่ให้อบอุ่นได้มากกว่า, Yogibo Support ให้ทุกการพักผ่อนสนุกได้ไม่มีสะดุด, Traybo 2.0 ตัวช่วยยืดอายุการนั่งทำงานให้นานขึ้นแบบไม่ปวดเมื่อย ตลอดจนแอคเซสซอรี่ และผลิตภัณฑ์อโรม่า โดยสามารถเลือกมิกซ์แอนด์แมทช์ใช้ตามความชอบและปรับให้เข้ากับทุกการใช้งานได้อย่างแท้จริง โดดเด่นด้วยอินโนเวทีฟดีไซน์ที่ผ่านการออกแบบและคิดมาเป็นอย่างดี สามารถใช้ร่วมกันได้อย่างลงตัว มาพร้อมสีสันสดใสแถมมีให้เลือกเยอะตามใจชอบ เรียกว่าเป็นยูนีคโปรดักส์ที่ไม่เหมือนใครและไม่มีใครเหมือน

พบกับ YOGIBO เฟอร์นิเจอร์แนวใหม่ที่พร้อมคอมพลีททุกไลฟ์สไตล์ของทุกคนให้สมบูรณ์แบบมากยิ่งขึ้น ได้ที่ Flagship store ซ.ทองหล่อ 13 , สยามพารากอน ชั้น 4 , เซ็นทรัลเวิลด์ ชั้น 5  เว็บไซต์ https://www.yogibo.co.th/en/ และเฟซบุ๊ก YogiboThailand

How to การถนอมชุดว่ายน้ำจากดีไซเนอร์สาวผู้รักทะเล #ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย

#ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

https://www.posttoday.com/life/work-life-balance/629459

วันที่ 29 ก.ค. 2563 เวลา 09:50 น.How to การถนอมชุดว่ายน้ำจากดีไซเนอร์สาวผู้รักทะเลแองจี้-แอนเจลิส บาเลก ครีเอทีฟไดเร็คเตอร์แบรนด์ AB.Angelys Balek แชร์วิธีง่ายๆ ในการดูแลชุดว่ายน้ำตัวโปรดให้ใส่ได้สวยตลอดฤดูกาล

ชุดว่ายน้ำ แฟชั่นไอเท็มชิ้นสำคัญของสาวๆ ที่ต้องมีติดตู้เสื้อผ้าไว้และเชื่อว่าสาวๆ หลายคนต้องเคยพบกับปัญหา ชุดว่ายน้ำตัวโปรดเสื่อมสภาพ ยืดย้วย ทำเอาทริปทะเลในฝันเป็นอันต้องล่ม วันนี้มีคำแนะนำการดูแลชุดว่ายน้ำจากดีไซเนอร์สาวผู้รักทะเล แองจี้-แอนเจลิส บาเลก ครีเอทีฟไดเร็คเตอร์ แบรนด์ AB. Angelys Balek มาฝาก เพื่อให้สาวๆ ได้สวมใส่ชุดว่ายน้ำตัวโปรดตลอดฤดูกาล

คุณแองจี้–แอนเจลิส แนะนำว่า ก่อนอื่นสาวๆ ควรทาครีมกันแดดก่อนใส่ชุดว่ายน้ำ หรือทาครีมกันแดดอย่างระมัดระวังไม่ให้สัมผัสกับเนื้อผ้าโดยตรง เพราะอาจทำลายเนื้อผ้าได้

ก่อนลงเล่นน้ำ ไม่ว่าจะน้ำทะเลหรือน้ำในสระว่ายน้ำ อย่างเพิ่งใจร้อนกระโดดลงน้ำทันที เพราะชุดว่ายน้ำจะซึมซับน้ำทะเล (ที่มีความเค็ม) และสารคลอรีนโดยตรง สิ่งเหล่านี้มีผลต่อเนื้อผ้า แม้ว่าชุดว่ายน้ำของแบรนด์ AB. Angelys Balek จะใช้วัตถุดิบรีไซเคิลถึง 50% ซึ่งมาพร้อมกับคุณสมบัติพิเศษด้านความยืดหยุ่นกระชับรูปร่างเวลาสวมใส่ แห้งไว และตัดเย็บในโรงงานประเทศอิตาลี ซึ่งเป็นโรงงานที่ผลิตให้กับแบรนด์ดังๆ มากมาย แต่น้ำทะเลและคลอรีจะทำปฏิกิริยากับเส้นใย ส่งผลต่อความยืดหยุ่น ดังนั้น ก่อนลงเล่นน้ำควรอาบน้ำให้ชุดว่ายน้ำเปียกเพื่อลดการดูดซึมน้ำทะเลและสารคลอรีน

มาถึงวิธีทำความสะอาดชุดว่ายน้ำ สาวคนไหนที่คิดจะโยนชุดว่ายน้ำเข้าเครื่องซักผ้า แม้เครื่องซักผ้ารุ่นใหม่จะมีโปรแกรมถนอมผ้าก็ตาม แต่โปรดท่องไว้ว่า ห้ามทำเด็ดขาด!! ควรนำชุดว่ายน้ำไปแช่ในน้ำสะอาดอุณหภูมิปกติและบีบน้ำออกอย่างเบามือ ทำซ้ำ 3 – 4 ครั้ง แต่ใครที่กังวลเรื่องความสะอาดก็สามารถใช้ ผลิตภัณฑ์น้ำยาซักชุดว่ายน้ำ หรือ สบู่อ่อนๆ แช่และบีบอย่างเบามือในน้ำแรก และล้างด้วยน้ำสะอาดอีก 3 – 4 รอบ ที่สำคัญมากคือ ห้ามซักชุดว่ายน้ำด้วยน้ำอุ่น ห้ามขยี้ ห้ามบิดผ้าเด็ดขาด เพราะการบิดผ้าจะทำให้เส้นใยเกิดความเสียหาย ชุดว่ายน้ำจะยืดย้วยเร็วขึ้น และถ้าเป็นชุดว่ายน้ำที่มีการปักประดับเลื่อม ลูกปัด ยิ่งต้องเพิ่มความระมัดระวังมากขึ้น 

แสงแดด วายร้ายตัวฉกาจของชุดว่ายน้ำ ดังนั้น ควรตากชุดว่ายน้ำในที่ร่มมีลมโกรก และก่อนจะเก็บชุดว่ายน้ำต้องตรวจเช็คให้แน่ใจก่อนว่า ชุดว่ายน้ำนั้นแห้งสนิทจริงๆ เพราะหากยังไม่แห้งสนิท ความชื้นเพียงเล็กน้อยก็อาจก่อให้เกิดเชื้อราและกลิ่นไม่พึงประสงค์

วิธีเก็บชุดว่ายน้ำมีหลากหลายวิธีบางรายอาจใส่ในถุงซิปล็อกแล้วนำไปแช่ตู้เย็นแต่สำหรับ แองจี้ – แอนเจลิส บาเลก แนะนำให้ แขวนชุดว่ายน้ำ เหมือนเสื้อผ้าปกติ เพราะช่วยให้ชุดว่ายน้ำคงรูปทรง และควรเก็บในห้องที่ไม่มีแสงแดดส่อง เพราะความร้อนที่สะสมในห้องจะทำให้ตู้เสื้อผ้าร้อน ส่งผลต่ออายุ  การใช้งานของชุดว่ายน้ำ อีกทั้งการพับชุดว่ายน้ำแล้วเก็บในตู้หรือลิ้นชักอาจทำให้เกิดความเสียหายของยางยืดและเนื้อผ้าได้

สาวๆ คนไหนมองหาชุดว่ายน้ำดีไซน์เริ่ดๆ ของแบรนด์ AB. Angelys Balek ก็สามารถแวะมาชมได้ที่ ชั้น G ศูนย์การค้าสยามดิสคัฟเวอรี  หรือ https://www.angelysbalekshop.com/ และ Instagram: @angelysbalekth