ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

11 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา 09:39 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/480400

โดย…เจียรนัย อุตะมะ

พิพัฒน์ เหลืองนฤมิตชัย ผู้ช่วยกรรมการผู้จัดการสายงานวิจัย บริษัทหลักทรัพย์ (บล.) ภัทร วัย 39 ปี ที่เป็นเงาตามตัว ศุภวุฒิ สายเชื้อ กรรมการผู้จัดการสายงานวิจัยบริษัทหลักทรัพย์ (บล.) ภัทร เสมอ เมื่อมีการแถลงข่าวเกี่ยวกับการประมาณการเศรษฐกิจและกลยุทธ์การลงทุน ถ้าส่องเข้าไปดูทั้งชีวิตและไลฟ์สไตล์ของเขาแล้วเรียกว่า เป็นหนุ่มกีกตัวจริงคือ ชอบทุกเรื่องที่ตนเองสนใจ และเจาะลึกลงไปในเรื่องนั้น เรียนก็ไปถึงสุดทางจนจบปริญญาเอก และมีไลฟ์สไตล์สุดขั้วตั้งแต่เล่นเทควันโดจนได้สายแดง เรียนโยคะด้วยท่ายาก และปั่นจักรยานแบบปั่นเร็วและปั่นยาว

หน้าที่ของเขาคือ เป็นผู้ช่วยกรรมการผู้จัดการที่ดูแลสายงานวิจัยที่ดูแลด้านภาพรวมการลงทุนและให้คำแนะนำแก่ลูกค้าได้ที่จะต้องเชื่อมโยงสายงานวิจัยกับสายงานการตลาด โดยมีทีมของเขาทั้งหมดรวมถึงพิพัฒน์ 6 คน ที่ภายในทีมจะมีการแบ่งหน้าที่ดูแลผลิตภัณฑ์ที่จะแนะนำให้ลูกค้า ทั้งหุ้นรายตัว กองทุนหุ้น กองทุนต่างประเทศ พันธบัตร กองทุนพันธบัตร กองทุนตลาดเงิน เป็นต้น

งานที่รับผิดชอบมีวงจรตั้งแต่เช้า 07.00 น.-18.00 น.-19.00 น.ของทุกวันทำการ วันเสาร์และอาทิตย์อุทิศให้ครอบครัว ดังนั้นยามว่างส่วนตัวของเขาคือช่วงพักกลางวันที่จะเข้าฟิตเนส ที่ชั้น 8 ตึกเมืองไทยภัทร วิ่งบนลู่วันละ 1 ชั่วโมง หรือ 40 นาที และ 2 ครั้งใน 1 สัปดาห์

นอกจากนั้น ยังฝึกโยคะทุกวันจันทร์ ที่จะมีครูโยคะมาสอน และปั่นจักรยาน สัปดาห์ละ 1-2 ครั้งโดยชอบปั่นที่สนามฟ้า สนามบินสุวรรณภูมิที่มีการแบ่งเลนจักรยานอย่างชัดเจน โดยชอบไปวันหยุดตั้งแต่ 06.00 น. ปั่นครั้งละ 2-3 รอบ โดยชอบปั่นอย่างเร็ว

“ไป 6 โมงเช้า 9 โมงเช้าก็กลับบ้านแล้ว ผมปั่นรอบนึงก็ 23 กิโลเมตร เพราะเป็นสนามที่ยาวมาก ไปมาสะดวก มีเพื่อนร่วมปั่นและเป็นสนามสำหรับจักรยานโดยเฉพาะ ปั่นแล้วปลอดภัยกว่าปั่นตามท้องถนน และเพิ่งไปปั่นสนามที่พุทธมณฑลตามคุณบรรยง พงษ์พานิช กรรมการธนาคารเกียรตินาคิน (KKP)”

เขาเป็นสมาชิกชมรมวิ่ง ปั่นจักรยาน และชมรมโยคะ มีว่ายน้ำบ้าง

“ผมฝึกโยคะ เพราะเคยเล่นเทควันโด ได้สายแดง สมัยเรียนที่สหรัฐ ถ้าเล่นโยคะด้วยจะทำให้เล่นเทควันโดได้ดี เพราะเมื่อยืดหยุ่นด้วยโยคะได้จะทำให้เตะได้สูงขึ้น ตอนแรกก็ฝึกโยคะเพื่อยืดเหยียด ต่อมารู้สึกชอบมากเป็นความท้าทายที่จะเล่นโยคะไปถึงท่ายากๆ เคยเล่นท่ายากครั้งแรกตอนเรียนยืดหยุ่นสมัยมัธยมปีที่ 2 เล่นท่าหกสามเส้า อยากให้กล้ามเนื้อแข็งแรง ส่งผลต่อจิตใจไปด้วย”

สำหรับโยคะ พิพัฒน์เริ่มฝึกตั้งแต่ปี 2542-2543 ควบคู่ไปกับเทควันโด โดยมีครูมาสอน

เขาบอกว่า เคยไม่ออกกำลังกายเพราะงานยุ่ง ไปต่างประเทศ 2 สัปดาห์ รับประทานแต่บุฟเฟ่ต์ จัดหนักทุกมื้อ เบคอน ไส้กรอก ไข่ดาว ปรากฏว่าใส่กางเกงตัวเดิมไม่ได้ เป็นอาหารง่ายๆ จำเป็นต้องทานแข่งกับเวลา ต่อมาความดันขึ้นจนต้องกลับมาออกกำลังในที่สุด

“มีอยู่ช่วงหนึ่งเจ็บหลัง ทำให้รู้ว่าการไม่มีโรคเป็นลาภอันประเสริฐ การบาดเจ็บเกิดจากการไม่ดูแลตัวเอง ดังนั้นจึงตั้งเป้าไว้ว่าจะลงแข่งไตรกีฬาในปีนี้ โดยอยู่ทีมปั่นจักรยาน”

พิพัฒน์ ทำงานที่ บล.ภัทร มานาน 7 ปี จบปริญญาตรีด้านเศรษฐศาสตร์จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ช่วงปี 2540 วิกฤตการณ์ต้มยำกุ้ง ก่อนที่จะตัดสินใจไปเป็นพนักงานคนแรกของสถาบันวิจัยนโยบายการคลังที่มี วิรไท สันติประภพ และเศรษฐพุฒิ สุทธิวาทนฤพุฒิ รุ่นพี่ที่เพิ่งออกจากกองทุนการเงินระหว่างประเทศ (ไอเอ็มเอฟ) มาเป็นผู้อำนวยการสถาบันวิจัยนโยบายการคลังให้ ธารินทร์ นิมมานเหมินท์ รมว.คลัง เวลานั้น สถาบันนี้มีหน้าที่กำหนดนโยบายในการเจรจากับไอเอ็มเอฟ

ทำงานที่นั่นได้ปีเดียว ได้ทุนอานันทมหิดลไปเรียนด้านเศรษฐศาสตร์ ที่มหาวิทยาลัยแห่งแคลิฟอร์เนีย เบิร์กเลย์ สหรัฐ จนจบปริญญาเอก

พิพัฒน์กลับมาเมืองไทยปี 2553 เพื่อใช้ทุนอานันทมหิดลหลังจากขอผ่อนผันเพื่อสะสมประสบการณ์ทำงานมาพอสมควรแล้ว และเข้ามาทำงานที่ภัทร

เมื่อมาเมืองไทยมีคลับต่างๆ ได้ไปสมัครคลับเทควันโด

จุดเริ่มต้นการเล่นกีฬาของเขาเริ่มจากการออกกำลังกายเพื่อให้ร่างกายแข็งแรงและฝึกฝนจนถึงที่สุดของกีฬานั้นๆ ตั้งแต่เรียนจนกระทั่งทำงาน

นิยามของกีก คงเหมาะสำหรับบุคคลผู้นี้จริงๆ

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

11 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา 09:36 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/480398

โดย…โยโมทาโร่

เมื่อชายคนหนึ่งนึกอยากทำความดี ด้วยการเดินเก็บขยะที่อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ เวลาผ่านไปเกือบ 3 ปีเขามีแนวร่วมหลายร้อยคนและอาสามารถสมัครติดตามเพจเพื่อร่วมทำกิจกรรมกับเขามากกว่า 4,000 คน เขาคนนี้คือ อารีย์ โพธิ์ศรี ผู้ดูแลโครงการ และประสานงาน กิจกรรม กลุ่มอาสาสมัครอนุรักษ์สิ่งดีงาม ที่เวลานี้กลายเป็นหนึ่งกลุ่มอาสาสมัครที่เต็มใจจะร่วมช่วยเหลือกับทุกกลุ่มกิจกรรมทั่วประเทศ

“ก่อนที่ผมจะเริ่มต้นจากการเก็บขยะที่อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ แรงบันดาลใจตอนนั้นของผมคือไปช่วยงานที่วัดในวันลอยกระทง ลอยกระทงเสร็จก็เห็นขยะจำนวนมากเกลื่อนกลาดบริเวณวัด และพระสงฆ์ท่านกำลังทำความสะอาดเก็บกวาดขยะในวัด ผมก็เลยเข้าไปช่วยเก็บขยะ ตอนนั้นมีเพื่อนๆ เข้าไปช่วยกันอยู่ประมาณ 5-6 คน

“หลังจากจากวันนั้นประมาณ 5-6 โมงเย็น ผมเห็นขยะที่อนุสาวรีย์มีปริมาณมากก็เลยลองเก็บอยู่คนเดียว แรกๆ ก็อายแต่หลังจากนั้นก็ไม่แล้ว เราก็เก็บขยะมาเรื่อยๆ มีเพื่อนๆ คนรู้จักเข้ามาช่วยบ้างก็เลยตั้งเป็นกลุ่มขึ้นมาเฟซบุ๊กใช้ชื่อ ‘อาสาสมัคร อนุรักษ์สิ่งดีงาม’ ตั้งขึ้นมาแรกๆ ไม่มีใครรู้จักมากนักมีเพียงอาสาที่เคยรู้จักกันในงานอื่นๆ

อารีย์ย้อนความหลังว่า แต่ก่อนเขาทำงานกิจกรรมมาตั้งแต่เด็กๆ เลยรู้สึกผูกพันกับการทำกิจกรรมก็เลยเอาความสามารถในการทำกิจกรรมมาช่วยงานสังคม

“เลิกงานระหว่างรอรถกลับบ้านก็หาอะไรทำเพื่อสังคมไปเรื่อยๆ ตอนแรกก็ทำเฉพาะในกลุ่มขาประจำ 10 กว่าคนกับขาจร แต่พอเริ่มเป็นที่รู้จักมากขึ้นเลยเปิดเป็นโอเพ่นที่สามารถเข้ามาทำเมื่อไหร่ก็ได้ เป็นกิจกรรมการเก็บขยะทุกเดือน วันละ 1-2 ชั่วโมง ตอนแรกมีคนอาสามาเป็นร้อยคน แต่หลังๆ เราขอให้เหลือเพียง 40-50 คน เพราะไม่สามารถดูแลได้อย่างทั่วถึง”

อารีย์ เล่าต่อว่า สำหรับค่ายอาสาถักไม้กวาดถวายวัด (วัดถ้ำดอกบัว จ.เลย) เป็นอีกกิจกรรมประจำกลุ่ม แรกๆ ทำมาตั้งแต่ปี 2554 แต่ไม่ได้ทำในรูปแบบการสอน มาเริ่มพัฒนาเป็นหลักสูตรเมื่อประมาณปี 2557 กิจกรรมครั้งหนึ่งจะรับได้ประมาณ 30 คน กิจกรรมนี้จัดขึ้นทุกเดือนอยู่ที่ว่าจะไปที่ไหนเท่านั้น

“การทำไม้กวาดด้ามหนึ่งจะใช้เวลาประมาณ 5 ชั่วโมง ปกติจะจัดที่ วัดถ้ำดอกบัว จ.เลย วัดนี้เป็นวัดที่สงบและพระสงฆ์ท่านทำไม่กวาดใช้เอง และไม้กวาดที่นั่นหายาก จึงอาสาเข้าไปช่วย กิจกรรมเริ่มเดินทางออกจากกรุงเทพฯ ประมาณ 2 ทุ่มวันศุกร์เดินทางถึงวัดตอนเช้า ให้ทุกคนเขียนแสดงตัวตนลงบนกระดาษพูดคุยลดอัตตาของเราลง ไม่อยากนั้นเราจะทำกิจกรรมอะไรไม่ได้เลย บางคนมีตำแหน่ง บางท่านอายุมากแต่มาทำกิจกรรมทุกคนต้องเหมือนกับหมด เมื่อทุกคนปล่อยวางตัวตนลงได้ถึงจะเริ่มทำกิจกรรมกัน”

หลังจากนั้นก็เริ่มทำไม้กวาด ทำไม้กวาด ขัดไม้ไผ่ให้เงาถักให้แน่นละเอียดและสวยงาม ระหว่างทำผู้ร่วมกิจกรรมอาสาก็จะได้ฝึกสมาธิ ฝึกความอดทนไปในตัว อารีย์ ขยายความว่า

“ต้องทำให้ดีเพราะพระท่านจะทำไปใช้ทำความสะอาด ถ้าทำไม่ดีก็จะกลายเป็นขยะที่ทำให้ขยะอื่นๆ ฟุ้งกระจายไปอีก กิจกรรมนี้เป็นการฝึกตนอย่างหนึ่งที่ทำให้รู้จักปล่อยวางและพิจารณาตนเอง ตอนที่ผมเก็บขยะอยู่คนเดียว ไม่ได้คิดอะไรมาก ไม่ได้คิดว่าจะมามีวันนี้ที่เรามาเป็นอาจารย์สอนทำไม้กวาด คือเราทำแล้วเรามีความสุขแค่นั้น แต่พอถึงจุดเปลี่ยนสำคัญที่เราเปิดให้คนอื่นๆ เข้าร่วม แล้วพบว่ามีคนสนใจเข้ามาร่วมกิจกรรมของเรามาก มีรายการโทรทัศน์มาร่วมถ่าย ก็เลยทำให้เป็นที่รู้จักมากขึ้น”

เมื่อทำแล้วมีความสุข จิตใจสงบ อารีย์ไม่สนใจว่าใครจะมองอย่างไร?

“คือเก็บแล้ว ชีวิตเรามีคุณค่าที่ทำสิ่งดีๆ ให้คนอื่น แต่ก่อนเจอขยะเราเตะเล่น แต่พอมาเก็บเรารู้สึกชื่นชมตัวเอง ที่ผ่านมาในชีวิตผมไม่เคยกราบเท้าแม่ แต่พอผมทำไม้กวาดเข้าวัด ผมกลับไปกราบเท้าแม่ผู้มีพระคุณ ผมเปลี่ยนเป็นคนละคนมีจิตอาสาที่เปลี่ยนชีวิตผมไปในทางที่ดีและอยากเปลี่ยนคนอื่นๆ ให้กลับมาในทางที่ดีเหมือนกัน”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

11 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา 09:33 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/480397

โดย…ปิยนุช ผิวเหลือง

“ในทางธุรกิจความสำเร็จอาจวัดจากการเติบโตหรือผลกำไร แต่ในการผลิตภาพยนตร์ความสำเร็จวัดจากคนดูที่ชื่นชอบผลงานเรา” จุมภฏ รวยเจริญทรัพย์ กรรมการผู้จัดการ บริษัท โรงงานแม่รวย และผู้ผลิตภาพยนตร์ค่ายโก๋ฟิล์มกล่าว

การเริ่มต้นผลิตภาพยนตร์จริงๆจังๆ ครั้งแรก เริ่มขึ้นตอนอายุ 24 ปี ควบคู่กับการเข้ามาบริหารธุรกิจให้แก่ครอบครัว

“ผมไม่เชื่อว่าคนเราจะยุ่งตลอดเวลา เราสามารถจัดสรรเวลาได้” จุมภฏกล่าวถึงการเข้ามาบริหารธุรกิจให้ครอบครัว ขณะเดียวกันก็เลือกทำงานที่รักไปด้วย

ทั้งนี้ เขาได้เริ่มต้นจากการผลิตหนังสั้น ส่งประกวด จนกระทั่งผลิตหนังสู่โรงภาพยนตร์ ภายใต้ค่ายที่ก่อตั้งขึ้น นามว่า “โก๋ฟิล์ม”

สำหรับที่มาของชื่อ “โก๋ฟิล์ม” นั้น จุมภฏ บอกว่า พี่หมู สุภาพ หริมเทพาธิป บก.ไบโอสโคป เป็นคนตั้งให้ และคิดว่าเท่ดีเลยใช้ชื่อนี้มา โดยได้ผลิตภาพยนตร์เรื่องแรกในปี 2552 ชื่อเรื่องว่า “มันส์ ทำเรื่อง” เป็นเรื่องสั้น 5 เรื่องในภาพยนตร์ หลากรสชาติ ที่เน้นสะท้อนสังคม เข้าฉายที่ลิโด หลังจากนั้นในปี 2557 ได้ผลิตภาพยนตร์เรื่อง เซอร์เรียล (SUR-REAL) กึ่งภาพยนตร์ฟอร์มใหญ่ เป็นภาพยนตร์ 3 รสชาติ 3 เรื่องราว หลากหลายแนว ทั้งแอ็กชั่น-ดราม่า ตลก-อีโรติก และโรแมนติก-คอมเมดี้ โดยส่งเข้าประกวด งานเทศกาลภาพยนตร์ในต่างประเทศปี 2559 และได้รับรางวัลกลับมาจากประเทศสหรัฐอเมริกา เยอรมนี และสเปน สำหรับรางวัลใหญ่ที่สุดที่ได้รับคือ วินเนอร์ เบส ฟอเรียน ฟิล์ม (Winner Best Foreign Film) ปี2559 จากฮอลลีวู้ด หรือสหรัฐอเมริกา

จุมภฏ กล่าวว่า โดยส่วนตัวเป็นคนชอบชมภาพยนตร์ตั้งแต่เด็ก ชมได้ทุกแนว ยกเว้นหนังผี เนื่องจากไม่มีความเชื่อเรื่องนี้ ทำให้ไม่สามารถเข้าถึงอรรถรสในการชมได้

“ในชีวิตผมมีสิ่งที่รักและชื่นชอบอยู่ 3 สิ่ง ได้แก่ 1.ชอบหนัง 2.ชอบประวัติศาสตร์ ชอบการเดินทาง เรียนรู้เรื่องราว และ 3.ชอบศิลปะ ชอบเสพงานอาร์ต ที่ไม่นามธรรมจนเกินไป” จุมภฏนิยามถึงตัวตนของเขา

ขณะที่ต้องสวมบทบาทนักธุรกิจและผู้ผลิตภาพยนตร์ในปัจจุบัน เมื่อถามถึงความเหมือนและจุดร่วมของบทบาททั้งสองด้าน เขากล่าวว่า “มองว่าทั้งเรื่องการทำงาน (ธุรกิจ) และเรื่องการผลิตภาพยนตร์ ‘ไม่มีวันพอ’ กล่าวคือทั้งสองสิ่งต้องพัฒนาขึ้นจากเดิม หากในตำแหน่งผู้ผลิตภาพยนตร์ เปรียบเทียบจากสมัยก่อนถือว่าเรามาไกลพอสมควร” สำหรับเขาการสร้างภาพยนตร์ทำขึ้นด้วยใจรัก เป็นการพักผ่อนอย่างหนึ่ง “ในทางธุรกิจความสำเร็จอาจวัดจากการเติบโตหรือผลกำไร แต่ในการผลิตภาพยนตร์ความสำเร็จวัดจากคนดูที่ชื่นชอบผลงานเรา”

จุมภฏ กล่าวด้วยว่า การเป็นคนคิดนอกกรอบ และชอบสร้างสรรค์สิ่งใหม่ของเขาส่วนหนึ่งมาจากการสั่งสอน และตัวอย่างที่มีให้เห็นจากคนรุ่นพ่อ “พ่อไม่เคยสอนให้งมงาย หรือให้เชื่อแค่สิ่งที่ทำต่อๆ กันมาโดยไม่ได้ตรวจสอบ อีกทั้งพ่อเป็นคนแหวกแนว เช่น คิดค้นแบรนด์ที่ทำให้ฟังแล้วติดหู เช่น โก๋แก่ โดยก่อนหน้านี้ เคยตั้งว่า กิ๊กก๊อก ก็มี อีกทั้งเคยมีถั่วยี่ห้อ อพอลโล่ หรือในช่วงที่แชร์แม่ชม้อยดัง ก็ตั้งชื่อถั่วแชร์ ซึ่งอาจจะขัดกับความคิดของคนในยุคนั้น แต่ปัจจุบันได้พิสูจน์ให้เห็นถึงผลดี และความสำเร็จของแบรนด์ โก๋แก่” ดังนั้นการผลิตภาพยนตร์ของเขา จึงไม่มีแนวที่ชัดเจน หรือสุดโต่งทางใดทางหนึ่ง “ภาพยนตร์ที่ผมสร้างอาจคล้ายหนังอาร์ต แต่ยังคงเน้นการสื่อสารกับคนดู ให้คนดูเข้าใจหนังที่เราสร้างเรียกว่าเป็นหนังอาร์ตที่เล่าเรื่อง”

ในวันที่ 20-22 ม.ค.ที่ผ่านมา โก๋ฟิล์มได้เปิดให้ชมภาพยนตร์เรื่อง เซอร์เรียล (SUR-REAL) ฟรี ซึ่งสามารถลงทะเบียนและขอรับบัตรได้ที่ โก๋ฟิล์มแฟนเพจ จัดฉายที่เซ็นทรัลเวิลด์ “จุดประสงค์ที่เปิดให้ชมภาพยนตร์ฟรี ผมต้องการให้คนไทยได้ชมภาพยนตร์หลากหลายแนว โดยต้องการจะสื่อว่า ไม่ใช่มีแค่หนังอาร์ตชมยาก ที่ผลิตออกมาแล้วได้รางวัลเท่านั้น แต่ยังมีภาพยนตร์อีกหลายแนวให้ติดตาม ต้องการให้แวดวงภาพยนตร์ไทยเปิดกว้างมากขึ้น”

ขณะที่ในปี 2560 มีแผนเปิดตัวภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์เรื่องที่ 3 ของค่ายโก๋ฟิล์ม เปิดกล้องถ่ายทำในช่วงกลางปี คาดแล้วเสร็จปี 2561 โดยใช้งบประมาณในการผลิตหนังกว่า 6-7 ล้านบาท ไม่รวมงบประมาณในการประชาสัมพันธ์ ชื่อเรื่องยังไม่เปิดเผยอย่างเป็นทางการ แต่รับรองว่ามีนักแสดงมีชื่อร่วมอยู่คับคั่ง”

ทั้งนี้ นักแสดงชายที่ร่วมแสดงในภาพยนตร์ จะควบตำแหน่งพรีเซนเตอร์คนแรกของแบรนด์ โก๋แก่ โดยภาพยนตร์เรื่องใหม่นี้ได้อิงจากหนังสือนวนิยายไทย 2 เล่ม ที่คนไทยรู้จัก แนวไซไฟ (Sci-Fi) และอีโรติก (Erotic)

“มองว่าหนังไทยในปัจจุบันเมื่อเอาหนังสือมาทำเป็นหนัง ต้องเผชิญกับความคาดหวังของคนดูให้เหมือนกับหนังสือ ซึ่งข้อจำกัดมันต่างกัน แต่ในทางกลับกันหนังไทยไม่เคยมีหนังที่อิงมาจากหนังสือ แต่ถ่ายทอดไม่เหมือนกันเลย ซึ่งเราจะทำภาพยนตร์แนวนี้ครั้งแรก แค่ดึงกลิ่นอายมาจากหนังสือ เช่น ภาพยนตร์ฝรั่งอย่างโรมิโอ แอนด์ จูเลียต อยากให้มันปรับเข้ากับยุคนี้มากขึ้น และผู้ชมสามารถเข้าใจได้”

จุมภฏ กล่าวทิ้งท้ายการใช้ชีวิตสไตล์เขาว่า “อย่าไปเครียด อยู่กับปัจจุบันให้มากที่สุด ทั้งเรื่องภาพยนตร์และเรื่องงาน”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

09 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา 10:40 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/480038

โดย…กองทรัพย์ ภาพ ป่าเหนือสตูดิโอ

การอยู่อย่างรักษ์โลก (World Friendly) เกิดจากผู้คนหันมาสนใจเรื่องภาวะโลกร้อนและตื่นตัวในการร่วมกันดูแลทรัพยากรธรรมชาติมากขึ้น โดยตระหนักถึงการป้องกันและแก้ไขปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคต เป็น 1 ใน 8 เทรนด์ของโลกที่น่าจับตามองที่กำลังเกิดขึ้นในโลก (Global Mega Trend) โดยสำนักงานบริหารและพัฒนาองค์ความรู้ หรือ OKMD

ดังนั้น แนวโน้มของการสถาปัตยกรรมในอนาคตจะเน้นความเรียบง่ายให้กลมกลืนหรือเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ ซึ่งสอดคล้องกับแนวคิดการปลูกบ้านของคนเอเชียที่มีจุดเด่นที่งานช่างท้องถิ่น วัสดุอ้างอิงกับธรรมชาติ ใช้เครื่องมือในการก่อสร้างให้น้อยชิ้นแต่ได้ผลลัพธ์ที่ดี ให้ความสำคัญกับทิศทางของลมและแสงแดด และให้ความรู้สึกอบอุ่น

ถึงกระนั้น ดูเหมือนว่าชายคนหนึ่งจะมีแนวคิดนี้ก่อนเทรนด์โลกจะเดินทางมาถึงด้วยซ้ำ เขาคือ จุลพร นันทพานิช อาจารย์พิเศษ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ สถาปนิกและอาจารย์ผู้สนใจเรื่องสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น นักปลูกป่าที่ปลูกสีเขียวคืนให้ธรรมชาติอย่างเข้าใจและรู้จริง เขาเชื่อว่าเราอยู่ในประเทศที่ดี มีวัตถุดิบที่ดี หากมองเห็นและจับประเด็นนำมาใช้งาน

พลังพื้นถิ่น คือ ทางออก

เมื่อเร็วๆ นี้ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ร่วมกับสมาคมนิสิตเก่าคณะสถาปัตย์ จุฬาฯ จัดบรรยายพิเศษ เรื่อง “ภูมิทัศน์แห่งบ้านเกิดเมืองนอน’’ ซึ่งเป็นงานออกแบบภูมิทัศน์แบบท้องถิ่นตามแนวพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช จุลพรแบ่งปันประสบการณ์และถ่ายทอดบทเรียนที่หาจากตำราได้ยากยิ่งให้ผู้ร่วมฟังได้ออกเดินทางไปด้วยกัน

“ถ้าหากเรามัวแต่เสิร์ชอินเทอร์เน็ต ดูโน่นดูนี่ ผมว่าความเป็นเรามันจะแห้งเหี่ยวไปเรื่อยๆ ถ้าคุณลงมือทำ ความเข้าใจก็จะเกิดขึ้น ซึ่งการเดินทางของผมหลายครั้งที่ผมเห็นว่าชาวบ้านทำบ้านด้วยไม้ไผ่ยันไปถึงทัพพี สิ่งเหล่านี้สร้างแรงบันดาลใจให้แก่เรา พยายามเปิดตามองเห็นภูมิประเทศรอบๆ ผมเชื่อว่าวิชาชีพทางสถาปัตย์มีพลังและส่งผลต่อความเป็นอยู่ ทำให้มีความคิดที่อยากเปลี่ยนแปลง ปรับปรุงให้มันดีขึ้น และเป็นประโยชน์แก่ประเทศชาติ เราอยู่ในภูมิประเทศที่สวยงามและมีของดีในท้องถิ่นมากมายและหลากหลาย แต่เราไม่เคยเอาต้นไม้ที่เห็นมาอยู่ในชีวิตเราเลย”

สถาปนิกผู้สนใจเรื่องสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น บอกต่อว่า “ผมมีความรู้สึกว่าเราต้องสร้างชุดความรู้ไว้ให้หลากหลาย ความรู้จะเกิดขึ้นได้ต้องลงมือ ลงแรง อย่างมุ่งมั่นจริงจัง หากวันหนึ่งความรู้กระแสหลักของโลกมีปัญหา ความรู้ในสังคมไทยจะได้ช่วยได้ เจออุปสรรคก็ต้องหยิบจับมาแก้ปัญหาได้ ซึ่งไม่ว่าเศรษฐกิจจะเป็นอย่างไร ผมจะเป็นคนเดือดร้อนน้อยที่สุด เพราะมีอิสระที่จะมองโลกทั้งหมดเป็นเรื่องเดียวกัน ประเทศนี้ถึงจะมีอะไรบกพร่องบ้าง เราก็ต้องแก้ไข ผมอยากให้ประเทศนี้ดีให้กับคนรุ่นหลัง ลูกๆ และญาติพี่น้องได้ลงมือทำ อยากให้มันดี เราต้องช่วยลงมือทำ ประเทศจะได้น่าอยู่และมีความสมบูรณ์แบบในแบบฉบับพระราชดำรัสของในหลวง รัชกาลที่ 9

“การอยู่กับธรรมชาติ คือ ความรู้ที่ยิ่งใหญ่ ภูมิปัญญาสถาปัตยกรรมเอเชียจะเน้นให้บ้านเป็นสถานที่ที่เย็นตา อยู่แล้วเย็นกายและเย็นใจ เราจึงนำหลักคิดเหล่านี้มาใช้ในงานร่วมสมัย คือ ใช้องค์ความรู้เรื่องการถ่ายเทมวลอากาศ มีการจัดแสงสลัวให้บรรยากาศที่อบอุ่น ขณะเดียวกันก็สร้างสุนทรีย์ให้ผู้อยู่อาศัย ให้ความรู้สึกว่าเราเติบโตไปพร้อม
กับบ้าน”

จุลพร บอกว่า สิ่งที่เป็นหัวใจสำคัญของสถาปัตยกรรมที่สอดคล้องกับธรรมชาติ คือ ความรู้ที่ครอบคลุม ต้องรู้ทั้งหมดเกี่ยวกับสิ่งแวดล้อม เช่น การต้านแหล่งน้ำ การสร้างนิเวศที่เหมาะสมให้ที่อยู่อาศัย “เหมือนพระราชดำรัสของในหลวง รัชกาลที่ 9 เรื่องการกักน้ำ ค่อยๆ ทำ ความอุดมสมบูรณ์ในพื้นที่ก็จะเกิดขึ้นเอง เราทำส่วนหนึ่งและปล่อยให้ธรรมชาติทำอีกส่วนหนึ่ง เราลงมือ 10-16% จากนั้นให้ธรรมชาติทำ ทุกอย่างที่พบในธรรมชาติจะเป็นอาหารการกินหมด ถ้าเรากินผัก กินพืชได้ สิ่งนี้จะเป็นสิ่งที่มีประโยชน์ทั้งนั้น มันสามารถนำมาเป็นยารักษาโรคและรักษาพิษต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นฟ้าทะลายโจร แก้ไข้ แก้โรคกระเพาะ เป็นยาทั้งนั้น ถ้าเราเข้าใจก็จะอยู่กับสถานการณ์แบบไหนก็ได้”

เข้าถึงสถาปัตย์สไตล์ท้องถิ่น

การค้นพบธรรมชาติ คือ การพาตัวเองเข้าไปหาธรรมชาติ อาจารย์นักสถาปนิกเดินทางสู่หัวใจของสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น นอกจากเขาจะขลุกตัวอยู่กับชาวบ้าน เข้าไปเห็นชีวิตคนอื่น ช่วงเวลาหนึ่งเขาไปทำงานเกี่ยวกับการขุดดิน เรียนรู้เรื่องลมและน้ำ “ผมได้เรียนรู้วิธีการคุมให้น้ำไหลให้ได้ ศึกษาเรื่องต้นไม้ เป็นไกด์นำเที่ยวป่า เดินทางเรียนรู้ชีวิตความเป็นอยู่บนเขา ซึ่งในหลายๆ สถานที่ผมได้ไปเรียนรู้เกี่ยวกับธรรมชาติ เดินสี่วันก็เดินไปแบบนั้นสี่วัน ค่ำไหนนอนนั่น นั่งรถเมล์อาศัยชาวบ้านไป ทำให้ได้เห็นมิติบางอย่าง

นี่คือพื้นฐานที่ผมทำ เพราะคิดว่าการทำแบบนี้จะได้เห็นว่าคนอื่นใช้ชีวิตอย่างไร มองผู้คนเท่าเทียมกัน และเห็นน้ำใจซึ่งกันและกัน มีอะไรแบ่งปันกัน เราเห็นสังคมชนบท เห็นช่วงเวลาที่ไม่มีไฟฟ้า เห็นปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ ตรงนี้เป็นต้นทุนทางปัญญา เวลาจะสร้างบ้านต้องสร้างเสาใจบ้านให้ได้ก่อน ต้องมีทำเลที่ดี มิติเรื่องการออกแบบที่ผมเรียนมาก็ถูกผนวกความคิด และจิตวิญญาณความรู้สึกเข้าไปด้วย” อาจารย์คณะสถาปัตยกรรม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เล่าประสบการณ์

การเข้าถึงสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น ในแบบของจุลพร เขาเชื่อว่าการถ่ายทอดคำสอนของครูบาอาจารย์รุ่นก่อนก็ยังสำคัญ “คุณไม่ต้องเอาปูนไปค่าย ไม่ต้องเอาหลังคาไป คุณก็เอาเครื่องมือไป เอามีดพร้าไป ไปหาของมาทำเอง แล้วเรียนรู้กับงานชาวบ้าน ซึ่งนั่นแหละเป็นข้อคิดสำคัญที่สุดในการที่จะเข้าใจความเป็นท้องถิ่น แล้วคุณจะเข้าใจเลยว่า ของพวกนี้มันสามารถเรียนรู้ที่จะทำได้ แต่ละพื้นที่มีบริบทที่แตกต่างกัน รวมทั้งรูปแบบสถาปัตยกรรม งานพวกนี้ผมทำในทัศนคติของชาวนา ชาวไร่ ไม่ได้ทำในทัศนคติของคนเป็นสถาปนิก วิธีคิดแบบนี้จำเป็นมาก”

สถาปนิกและอาจารย์ที่มีแนวคิดการออกแบบและใช้ชีวิตอย่างเข้าใจธรรมชาติ แนะนำว่า ภูมิสถาปัตย์แบบไม่ทำลายสิ่งแวดล้อมทำได้ง่ายๆ เพียงแค่คุณเข้าใจว่าเรากับต้นไม้อยู่ในวงจรธรรมชาติเหมือนกัน เพราะฉะนั้นเราต้องเกื้อกูลกัน ดูแลกัน ถ้ามนุษย์เอาต้นไม้ออกจากชีวิตเมื่อไหร่ก็จะวิบัติเมื่อนั้น…

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

08 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา 09:22 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/479855

โดย…กาญจนา อายุวัฒน์ธนชัย ภาพ  ลุค ดักเกิลบี, กิจจา อภิชนรจเรข

20 ปีที่ผ่านมามี “นักปกป้องสิทธิมนุษยชน” ที่ถูกสังหารและบังคับสูญหาย (การอุ้มหาย) ในประเทศไทยจำนวนกว่า 59 คน และเมื่อรวบรวมข้อมูลย้อนหลังไปอีก 35 ปี ยิ่งพบตัวเลขที่น่าตกใจว่าประเทศไทยมีการบังคับสูญหายอีกกว่า 90 กรณี โดยกว่า 81 กรณียังไม่ได้รับการแก้ไข ยกตัวอย่างกรณีของ นายพอละจี รักจงเจริญ หรือ บิลลี่ นักต่อสู้เพื่อสิทธิชุมชนชาวกะเหรี่ยงที่หายตัวไปเมื่อวันที่ 17 เม.ย. 2557 และกรณีของ นายเด่น คำแหล้ ประธานโฉนดชุมชนโคกยาว นักต่อสู้เพื่อโฉนดชุมชนที่ดินทำกินซึ่งหายตัวไปหลังเดินทางเข้าป่าเพื่อหาเก็บหน่อไม้ เมื่อวันที่ 16 เม.ย. 2559 เป็นต้น

ทว่าผู้ที่ถูกสังหารและบังคับสูญหายไม่เคยหายสาบสูญไปจากใจนักปกป้องสิทธิมนุษยชนคนอื่นๆ อันเป็นแรงบันดาลใจทำให้เกิดนิทรรศการภาพถ่าย “แด่นักสู้ผู้จากไป” (For Those Who Died Trying) เพื่ออุทิศให้นักปกป้องสิทธิมนุษยชนจำนวน 37 คน โดยทุกภาพถูกบันทึกไว้โดย ลุค ดักเกิลบี (Luke Duggleby) ช่างภาพชาวอังกฤษที่ได้เดินทางไปยังสถานที่จริงที่นักต่อสู้ถูกสังหารและบังคับให้สูญหายได้จากไป

นิทรรศการดังกล่าวจัดขึ้นที่หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 31 ม.ค.-5 ก.พ.ที่ผ่านมา โดยได้รับความร่วมมือจากองค์กรโพรเทคชั่น อินเตอร์เนชั่นแนล (PROTECTION International) คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ สถานทูตแคนาดา โครงการพัฒนาคนรุ่นใหม่เพื่อการเปลี่ยนแปลงสังคม (มูลนิธิอาสาสมัครเพื่อสังคม) และภาคีเครือข่าย

ปรานม สมวงศ์ ตัวแทนจากองค์กรโพรเทคชั่น อินเตอร์เนชั่นแนล กล่าวว่า หลายปีที่ผ่านมา นักปกป้องสิทธิมนุษยชนที่ลุกขึ้นมาต่อสู้เรียกร้องเพื่อสิทธิเสรีภาพในการเป็นเจ้าของในที่ดินทำกินของตนเอง ในการจัดการสิ่งแวดล้อมในพื้นที่ของตนเอง การจัดการทรัพยากรที่เหมาะสมในชุมชนของตน หรือต่อสู้เพื่อต่อต้านการทุจริตในโครงการของรัฐเองถูกข่มขู่ คุกคาม บังคับให้สูญหายและตายไปเป็นจำนวนมาก

“จากการเก็บข้อมูลขององค์กรเรา พบว่า ในช่วงระยะเวลา 20 ปีที่ผ่านมา มีนักต่อสู้สิทธิมนุษยชนที่ลุกขึ้นมาปกป้องอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม และเรียกร้องการเข้าถึงสิทธิและเสรีภาพในกระบวนการขั้นพื้นฐานในกระบวนการยุติธรรมของประชาชนและสิทธิทางเศรษฐกิจ ถูกบังคับให้สูญหายและตายไปกว่า 59 ชีวิต โดยข้อมูลที่น่าสนใจจากการเก็บสถิติยังพบว่า ภาคอีสานและภาคใต้มีนักปกป้องสิทธิมนุษยชนที่ถูกสังหารและบังคับให้สูญหายมากที่สุดเท่าที่เราทราบตอนนี้”

เธอยังจุดประเด็นกระบวนการยุติธรรมที่ “ล้มเหลว” ว่า ปัจจุบันชื่อของนักปกป้องสิทธิมนุษยชนที่ถูกสังหารและบังคับให้สูญหายเริ่มเลือนหายไปตามกาลเวลา รวมถึงกระบวนการยุติธรรมที่จะต้องมาดูแลและปกป้องนักสิทธิมนุษยชนก็ยังรางเลือนและไม่มีความชัดเจนด้วย

“นักต่อสู้ถูกสังหารและบังคับให้สูญหายนั้นมีจำนวนที่มากแต่มีเพียงไม่กี่กรณีเท่านั้นที่มีการสอบสวนและคดีขึ้นสู่ชั้นศาล ซึ่งสิ่งที่เกิดขึ้นจึงทำให้เห็นอย่างชัดเจนว่า รัฐและกระบวนการยุติธรรมในบ้านเรานั้นล้มเหลว” ปรานมกล่าวต่อ

“เพราะมีหลายคดีที่ผู้กระทำความผิดยังลอยนวลจนทำให้กลายเป็นวัฒนธรรมลอยนวลพ้นผิด (aculture of impunity) หรือการที่ผู้กระทำผิดละเมิดสิทธิของผู้อื่นแล้วไม่ต้องรับผิด (accountability) ซึ่งปัญหานี้ที่ฝังรากลึกอยู่กับสังคมและการเมืองไทยมายาวนาน และหากวัฒนธรรมนี้ยังคงอยู่ก็จะสร้างสภาวะที่อันตรายอย่างถาวรต่อการปกป้องสิทธิมนุษยชนด้วย ที่สำคัญมันจะส่งผลที่ร้ายแรงต่อสังคมโดยรวม เพราะผู้มีอำนาจเชื่อว่าเครือข่ายอำนาจอุปถัมภ์จะสามารถทำให้พวกเขาลอยนวลพ้นผิดได้อย่างง่ายดาย การตัดสินใจใช้ความรุนแรงจึงไม่ใช่เรื่องต้องคิดมาก วัฒนธรรมลอยนวลพ้นผิดจึงเป็นภาวะอัปลักษณ์ของสังคมไทยที่เราต้องช่วยกันแก้ เริ่มจากการปกป้องคุ้มครองนักปกป้องสิทธิฯ แก้ไขความเหลื่อมล้ำทางอำนาจและความยุติธรรม”

อังคณา นีละไพจิตร

นอกจากนี้ อังคณา นีละไพจิตร กรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ (ภรรยาของ สมชาย นีละไพจิตร) เผยว่า การอุ้มหายนักปกป้องสิทธิมนุษยชนแม้ในหลายปีที่ผ่านมามีจำนวนน้อยลง แต่ในทางตรงกันข้าม การฟ้องร้องเรื่องคดีกับนักปกป้องสิทธิมนุษยชนกลับมีมากขึ้น

“การฟ้องร้องคดีกับนักปกป้องสิทธิมนุษยชนที่มีจำนวนมากขึ้นนั้นส่วนใหญ่มักเป็นผู้หญิงที่ลุกขึ้นมาต่อสู้ เช่น เรื่องที่ทำกิน สิ่งแวดล้อม หนำซ้ำยังพบว่ามีการถูกคุกคามทางเพศร่วมด้วย โดยเฉพาะการข่มขู่ว่าระวังจะโดนข่มขืน ถือเป็นการย่ำยีศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ทำให้นักต่อสู้หญิงเกิดความหวาดกลัว บางคนถึงขั้นไม่กล้าลุกขึ้นมาต่อสู้ แล้วการฟ้องร้องยังลุกลามไปถึงกลุ่มเยาวชนที่จะหยุดหรือห้ามในเรื่องสิทธิเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น และเมื่อมีการฟ้องร้องแล้วส่วนใหญ่มักเป็นผู้แพ้คดี”

กรณีของ สมชาย นีละไพจิตร นับเป็นตัวอย่างหนึ่งของการถูกบังคับให้สูญหาย ที่ท้ายสุดแล้วไม่สามารถนำตัวคนกระทำผิดมารับโทษได้ เธอกล่าวต่อว่า ในครั้งแรกเจ้าหน้าที่ทุกฝ่ายเหมือนจะมีความจริงจัง คดีถึงชั้นศาล แต่สุดท้ายหลักฐานไม่เพียงพอ โดยให้เหตุผลว่า ไม่พบศพจึงไม่สามารถทำอะไรได้ รวมถึงกรณีของ เจริญ วัดอักษร ผู้คัดค้านการสร้างโรงไฟฟ้าถ่านหินในประจวบคีรีขันธ์ ที่พบว่ามีการตัดตอนพยาน มือปืนเสียชีวิตทำให้ขาดพยานหลักฐาน สุดท้ายก็ไม่สามารถนำตัวคนกระทำผิดมาลงโทษได้เช่นกัน

“สิ่งเหล่านี้สะท้อนให้เห็นว่ากฎหมายบ้านเรามีช่องโหว่ที่ต้องปรับปรุงแก้ไขเมื่อเทียบเท่ากับความเป็นสากล ที่อย่างน้อยญาติผู้ตายต้องได้รับรู้ความจริง ขณะที่ร่าง พ.ร.บ.ป้องกันและปราบปรามการทรมานและการบังคับบุคคลให้สูญหาย พ.ศ. … ที่นำเข้าสู่สภาเพื่อมาปกป้องในเรื่องนี้ ในส่วนของเนื้อหาก็ยังไม่สอดคล้องกับหลักสากล โดยเฉพาะตัวคณะกรรมการพิจารณาการออกกฎหมายส่วนใหญ่มักเป็นเจ้าหน้าที่รัฐ ไม่มีความหลากหลาย แทนที่จะนำผู้สูญเสียหรือผู้มีประสบการณ์ตรงเข้าไปร่วมพิจารณาด้วย จึงจะทำให้กฎหมายทำการปกป้องนักปกป้องสิทธิมนุษยชนได้มากขึ้น”

เธอยังกล่าวถึงเรื่องการเยียวยาผู้เสียหายจากเหตุการณ์ความสูญเสียด้วยว่า “การเยียวยาของเรายังไม่เป็นสากล มีแค่เพียงการเยียวยาผ่านตัวเงิน และการให้ความช่วยเหลือด้านทนายความเท่านั้น ทั้งที่ความเป็นจริงญาติผู้สูญเสียต้องได้รับความจริงด้วย โดยเฉพาะผู้ก่อเหตุเป็นใคร และผู้กระทำผิดต้องรับผิดชอบต่อสิ่งที่ทำขึ้น เรื่องการอุ้มหายเช่นนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก แต่ที่ผ่านมากลับไม่ใช่ ส่วนใหญ่เมื่อคดีเกิด มักลงท้ายด้วยหาผู้กระทำผิดไม่ได้”

หรือกรณีของ ผู้ใหญ่ประจบ เนาวโอภาส แกนนำชาวบ้านที่ถูกลอบสังหารจากการออกมาต่อต้านการลักลอบทิ้งกากสารเคมีอุตสาหกรรมและขยะมีพิษในเขตพื้นที่ ต.หนองแหน จ.ฉะเชิงเทรา ที่ศาลได้ยกฟ้องผู้ถูกกล่าวหา โดยให้เหตุผลว่า การพูดคุยทางโทรศัพท์เกี่ยวกับการจ้างวานไม่สามารถนำมาเป็นหลักฐานได้ “ถามว่าใครเป็นผู้กระทำผิด ตรงนี้เรารู้อยู่ในใจตั้งแต่วินาทีแรกที่สามีถูกลอบสังหารแล้ว” ณัฎฐกานต์ เนาวโอภาส ภรรยาของผู้ใหญ่ประจบ ได้ร่วมสะท้อนถึงความจริงที่เกิดขึ้น

ลุค ดักเกิลบี

“ตั้งแต่สามีเสียชีวิตทำให้การใช้ชีวิตในปัจจุบันมีความยากลำบากเป็นอย่างมาก จากเดิมที่มีเสาหลักของครอบครัว ตอนนี้ดิฉันต้องรับภาระเลี้ยงดูครอบครัวเพียงคนเดียว ทุกวันนี้ต้องทยอยขายรถเพื่อจ่ายค่าเทอมลูก ขณะที่การเยียวยาได้เงินหนึ่งแสนบาทจากกรมคุ้มครองสิทธิและเสรีภาพ ดิฉันไม่ได้ซีเรียสว่าจะต้องได้เท่านั้นเท่านี้ แต่น้อยใจตรงที่สังคมไม่มองถึงความสำคัญเกี่ยวกับการต่อสู้เพื่อให้ได้มาถึงสิทธิ ทั้งที่ตัวสามีต่อสู้เพื่อทุกคน แต่สังคมกลับมองข้าม”

ประเทศไทยยังขาดกรอบกฎหมายเพื่อการรับผิดในคดีการบังคับให้สูญหาย เพราะข้อจำกัดทางกฎหมายของไทยยังไม่ได้กำหนดให้การบังคับสูญหายเป็นความผิดทางอาญา รวมถึงกระบวนการสืบสวนสอบสวนค้นหาความจริงยังขาดความเป็นอิสระหรืออาจไม่ใส่ใจที่จะสืบสวนสอบสวนโดยทันที ตัวแทนจากองค์กร PROTECTION International จึงเสนอว่า รัฐบาลควรกําหนดให้การบังคับบุคคลให้สูญหายเป็นความผิดทางอาญาและกําหนดกลไกสืบสวนสอบสวนที่เหมาะสม มีการประกันสิทธิอย่างเต็มที่ของผู้เสียหายและญาติ ควรมีการแก้ไขกฎหมายที่มีอยู่เกี่ยวกับการคุ้มครองพยาน การควบคุมตัว ข้อกําหนดเกี่ยวกับการปฏิบัติหน้าที่โดยสุจริตและการทําลายพยานหลักฐาน ควรมีการปรับปรุงขั้นตอนการสืบสวนสอบสวนและการฟ้องคดี ขั้นตอนการแจ้งความ การสืบสวน สอบสวนในเบื้องต้นและการส่งต่อคดีอย่างรวดเร็วให้กับกรมสอบสวนคดีพิเศษ รวมถึงควรกําหนดให้มีการคุ้มครองพยานและการเคารพสิทธิของญาติด้วย

นิทรรศการแสดงภาพถ่าย “แด่นักสู้ผู้จากไป” จะจัดแสดงอีกครั้งทั่วประเทศไทย โดยในวันที่ 4-12 ก.พ. จะจัดแสดงที่เชียงใหม่ วันที่ 7-12 ก.พ. จัดที่สงขลา และวันที่ 21-17 ก.พ. จัดเป็นครั้งสุดท้ายที่มหาสารคาม