ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

08 พฤศจิกายน 2559 เวลา 12:05 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/464091

โดย…ราตรีแต่ง

เคยไหมที่คุณอยากสร้างความประทับใจให้กับคู่เดทของคุณ แต่ก็คิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไรให้แตกต่างและน่าจดจำ? ลองดูไอเดียเดทใหม่ๆ ไม่จำเจ จาก Happn แอพพลิเคชั่นแรกบนมือถือที่เปิดโอกาสให้คุณได้ทำความรู้จักกับคนที่คุณเดินผ่านไปแล้วได้อีกครั้งดูสิ แล้วการออกเดทที่อาจฟังดูธรรมดาๆ จะกลายเป็นเดทที่สนุกสนานและน่าจดจำ

ดูหนังแบบเสี่ยงดวง

การพากันไปดูหนังนั้นอาจจะฟังดูสุดแสนจะธรรมดาและเป็นเรื่องเบสิกที่สุดในการเริ่มต้นสานสัมพันธ์เพื่อเรียนรู้ซึ่งกันและกัน แต่ถ้าเดทแรกลองทำอะไรใหม่ๆ แบบไร้การวางแผนดูสิ แทนที่จะตกลงเลือกหนังเรื่องใดเรื่องหนึ่งมาก่อนล่วงหน้า ซึ่งก็ไม่แน่นะว่าอีกฝ่ายหรือทั้งคู่อาจเซ็งจิตได้เป็นวันๆ ก่อนไปเดทดูหนังรักโรแมนติก “ฟอร์ม เดอะ แลนด์ ออฟ เดอะ มูน” เพราะไม่ใช่แนว ใจอยากเลือกดูหนังแฟนตาซี “L.O.R.D : Legend of Ravaging Dynasties-สงคราม 7 จอมเวทย์” หนังจีนเรื่องแรกใช้เทคนิคโมชั่นแคปเจอร์ 3 มิติ ดูจะน่าจะเร้าใจกว่ากันเยอะ แต่ความที่กลัวผิดกรอบประเพณีไปเดทก็ควรดูหนังรัก ไม่กล้าบอกความจริง ก็อาจทำให้เซ็งไปได้ทั้งคู่

ลองปิดตาแล้วเสี่ยงดวงเลือกว่าจะได้ดูหนังเรื่องไหนหน้าโรงภาพยนตร์ดูสิ รับรองการเดทครั้งนี้จะเพิ่มความสนุกและตื่นเต้นไม่น้อย เป็นวิธีการแก้ปัญหาด้วยการเจอกันคนละครึ่งทาง แล้วค่อยปรับๆ กันต่อไปในเดทครั้งต่อไปก็ได้

จิบกาแฟเดินเล่นสุดชิล

การออกเดท ณ ร้านคาเฟ่น่ารักๆ ก็เป็นไอเดียดี แต่ถ้าคุณกำลังมองหาไอเดียใหม่ๆ อยู่ละก็ ลองสั่งเครื่องดื่มแล้วพากันเดินออกไปเที่ยวรอบๆ เมืองพร้อมจิบเครื่องดื่มไปเรื่อยๆ ดูสิ นอกจากคุณจะได้รับความสดชื่นจากเครื่องดื่มแล้ว หรือถ้าเลือกนั่งเพลิดเพลินบรรยากาศรอบๆ ตัว ก็เลือกขับรถออกไปนอกเมืองก็ชิลๆ ที่สุด แนะนำคาเฟ่แพลอยน้ำริมแม่น้ำท่าจีน ตั้งอยู่ภายในปานเทวีรีสอร์ท อ.สามพราน จ.นครปฐม แพโมเดิร์นแบ่งโซนที่นั่งออกเป็น 2 ส่วน ได้แก่ โซนภายในร้านดีไซน์เรียบง่ายโทนสีขาวตัดกับเฟอร์นิเจอร์สีดำบนพื้นไม้สีน้ำตาลให้ความรู้สึกอบอุ่น และโซนระเบียงนอกร้านจะเป็นระเบียงไม้ยื่นไปในน้ำ มีเบาะนั่งสำหรับนั่งบนระเบียงไม้ สั่งเค้ก เบเกอรี่ กับเครื่องดื่มกาแฟ ชา นั่งเพลินกันได้ทั้งวันเลยละ

ทัวร์ชิมของอร่อย

ถ้าคุณคิดว่าร้านอาหารในห้างหรูกลางเมืองดูธรรมดาไปเสียแล้ว ลองเลือกย่านที่มีร้านอาหารขึ้นชื่อที่รวมกันอยู่หลายๆ ร้าน ก็เป็นอีกวิธีเปลี่ยนการเดทให้มีสีสันเพิ่มขึ้น การเริ่มต้นมื้อด้วยการหาของว่างอร่อยๆ เรียกน้ำย่อย ก่อนมุ่งหน้าไปอีกร้านจานหลัก และจบด้วยเมนูของหวานที่ร้านบริเวณใกล้เคียง คู่ไหนชอบเดินเล่นแนวๆ ลองไปเดินสามแพร่งเก่าแก่ของกรุงเทพฯ แพร่งนรา แพร่งภูธร และแพร่งสรรพศาสตร์ เกี่ยวก้อยชิมของอร่อยๆ ที่นี่ก็มีให้กินครบ ขนมเบื้องแพร่งนรา บะหมี่แพร่งภูธร ลูกชิ้นหมูแพร่งนรา หรือสายโหดมันสมองหมูไทยทำก็จัดว่าเด็ดดวง

ในอดีตย่านนี้ถือว่ามีความก้าวหน้าทั้งในด้านการค้าและศูนย์กลางแห่งศิลปวัฒนธรรม เป็นอีกหนึ่งย่านมีตึกเก่าๆ ทรงโคโลเนียล เหมาะสำหรับถ่ายภาพชิกๆ ดีกว่าเดินอยู่กับฉากเดิมๆ ในห้างสรรพสินค้า

วิ่งในสวนสาธารณะ

ถ้าคุณทั้งสองชอบออกกำลังกาย ออกเดทโดยการชวนกันออกไปวิ่งก็เป็นไอเดียที่น่าสนใจไม่น้อย ลองหาสวนสาธารณะที่ร่มรื่น บรรยากาศดีๆ แล้วพากันไปวิ่งสิ อย่าลืมเตรียมน้ำเย็นๆ ไว้ให้เขาและเธอหลังออกกำลังกายด้วยนะ รับรองชื่นใจทั้งคนรับและคนให้เลยละ

ทำตัวเป็นนักท่องเที่ยวสักวัน

ไม่ว่าคุณจะคุ้นเคยและอาศัยอยู่ในสถานที่นั้นๆ มานานเพียงใด เชื่อสิว่ายังมีสิ่งที่คุณยังไม่เคยรู้และไม่เคยทำ ใช้โอกาสการออกเดทเนี่ยแหละในการลองทำอะไรใหม่ๆ ใกล้ตัว คุณอาจจะเดินเที่ยวรอบเมือง เข้าชมพิพิธภัณฑ์ และสนุกไปกับสถานที่เที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ที่คุณยังไม่เคยสัมผัส

ท่องเที่ยวปริศนา

บางครั้งการไม่เตรียมแผนอะไรเลยก็น่าตื่นเต้นแล้วสร้างสีสันให้การเดทได้ไม่น้อย ลองออกเดินทางโดยไม่มีจุดหมายในใจสิ คุณอาจเริ่มต้นจากบ้าน โยนเหรียญเพื่อตัดสินใจว่าจะไปซ้ายหรือขวา ขับรถกัน

ไปเรื่อยๆ คุณอาจเจอสถานที่ที่น่าสนใจ จากนั้นโยนเหรียญเพื่อตัดสินใจว่าจะเข้าไปข้างในหรือจะไปที่อื่นต่อ ปล่อยให้เหรียญเป็นผู้กำหนดทางเลือกให้คุณ

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ต้องจับเข่าปรึกษากันก่อนนะเรื่องแบบนี้บางทีอีกฝ่ายอาจไม่ปลื้ม ไม่เซอร์ไพรส์ไปด้วย ถ้าเขาและเธอมีอุปนิสัยเป็นนักวางแผนทุกอย่างต้องรู้ตารางล่วงหน้า เดทสไตล์นี้ไม่สนุกแน่
ชัวร์

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

07 พฤศจิกายน 2559 เวลา 11:04 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/463851

โดย…นิธิพันธ์ วิประวิทย์

หลังๆ กระแสชาวจีนรวมกลุ่มปรับเปลี่ยนภาพลักษณ์พฤติกรรมและปรากฏการณ์ที่สากลไม่เสน่หาเริ่มมีมากขึ้นเรื่อยๆ

ทำให้คิดไปถึงครั้งหนึ่ง ที่ผมเคยพูดคุยปัญหานี้กับเพื่อนชาวจีน ซึ่งเพื่อนชาวจีนก็ไม่ได้โกรธ ตรงกันข้ามกลับหงุดหงิดใจและเห็นพ้องกับความเห็นสากล และมีไม่น้อยที่พูดสรุปขึ้นมาว่า ที่เกิดปัญหาแบบนี้ “เพราะคนจีนมีวิกฤตศรัทธา”

นมใส่เมลามีน เปลือกแคปซูลยาที่ทำจากรองเท้าฟองน้ำใช้แล้วมารีไซเคิล เนื้อวัวปลอมจากเนื้อหมู เพื่อนมนุษย์ถูกทำร้ายโดยไม่มีใครยื่นมือเข้าช่วย หนุ่มสาวไม่ลุกให้คนแก่นั่ง หรือแม้กระทั่งทิ้งขยะไม่เลือกที่ แซงคิวกันอย่างเพลิดเพลิน

ทั้งหมดก็เพราะ “วิกฤตศรัทธา”

ควรอธิบายในที่นี้ว่าคำว่า “วิกฤตศรัทธา” ของชาวจีนออกจะต่างกับ “วิกฤตศรัทธา” ของชาวไทย

สำหรับไทย “วิกฤตศรัทธา” เกิดขึ้นกับบุคคลการเมือง และมีความหมายว่า “ถึงจะทำดีแต่ไม่มีใครเชื่อถือ” (คำแปลจากพจนานุกรม อ.เปลื้อง ณ นคร)

แต่ “วิกฤตศรัทธา” ของจีนเป็นคุณสมบัติของใครก็ได้ หมายถึงอาการ “ไม่มีอะไรเป็นหลักยึดเหนี่ยวจิตใจไม่ว่าศาสนาหรืออุดมการณ์ใดๆ ใช้ชีวิตโดยเห็นแต่ผลประโยชน์และความสุขส่วนตน” (หนึ่งในคำตอบที่สั้นที่สุดจาก Baidu)

วิกฤตศรัทธาของจีนถูกโยงกับเหตุการณ์ปฏิวัติวัฒนธรรมมากที่สุด เพราะเป็นเหตุการณ์สำคัญที่ตัดขาดรากวัฒนธรรมจีนและศาสนาออกจากผู้คนทุกชนชั้นอย่างยาวนานและรุนแรง

ปฏิวัติวัฒนธรรมกินเวลาถึง 10 ปี เป็นการรณรงค์ทางการเมืองที่ยัดเยียดความคิดวิพากษ์วัฒนธรรมเดิมว่าเลวร้าย ความเคยชินเดิมว่าเป็นตัวถ่วง ศาสนาเป็นยาพิษมอมเมา ทั้งหมดต้องถูกชำระและชำแหละด้วยความสุดโต่ง

จีนแทบล่มสลายในทุกภาคส่วน โชคดีที่การเมืองพลิกผันไปอีกด้านได้ทัน

แต่พลิกไปอีกด้านโดยยังไม่ทันได้เยียวยาบาดแผลจากแนวคิดปฏิวัติวัฒนธรรม จีนเปิดกว้างต่อโลกทุนนิยม จิตใจที่ขาดศรัทธายึดเหนี่ยวจึงก้าวเข้าสู่สภาวะ มือใครยาว สาวได้สาวเอา อุดมการณ์กินไม่ได้ ศรัทธาคือความหลอกลวง

ในยุคนี้ เมื่อถามคนจีนว่านับถือศาสนาอะไรไหม จะได้รับคำตอบกลุ่มคนที่ไม่นับถือศาสนาใดๆ ด้วยหน้าชื่นตาบานเต็มปากเต็มคำว่า เขา “ไม่ได้นับถือศาสนาใดๆ เพราะเขานับถือตัวเอง” นั่นไม่แปลก

แต่แปลกที่ในทางตรงกันข้าม เท่าที่ผมสัมผัสมา กลุ่มคนที่นับถือศาสนาในจีนกลับพูดจาว่าตัวเองนับถือศาสนา ด้วยท่าทีเหมือนหวาดระแวง หลบๆ ซ่อนๆ ไม่ค่อยภาคภูมิใจ (อย่างไรก็ตาม นี่เป็นประสบการณ์ส่วนตัวเท่านั้น)

แล้วที่เห็นชาวจีนแผ่นดินใหญ่ตามวัดวาอาราม นั่นใช่ศรัทธาหรือไม่? ชาวจีนอธิบายว่าส่วนใหญ่คือการต่อรองเจรจา “เมื่อฉันไหว้บูชาท่านแล้ว ขออะไรตอบแทนด้วย” นั่นเป็นการค้ามากกว่าศรัทธานับถือ

เจ็บแสบลามถึงคนไทยอยู่เหมือนกัน

ถามต่อไปว่าแล้วช่วงปฏิวัติวัฒนธรรม ก็เกิดจากการ “ศรัทธา” อุดมการณ์ทางการเมืองมิใช่หรือ?

ชาวจีนหลายคนที่เชื่อในคำ “วิกฤตศรัทธา” ก็ว่า ศรัทธาอย่างมืดบอดก็เป็นวิกฤตศรัทธาเช่นกัน ส่วนบางคนว่า “ใช่… ศรัทธาแบบนั้น อย่างน้อยก็ยังดีกว่าไร้ศรัทธาแบบทุกวันนี้ คนหลงผิดก็ยังดีกว่ารู้ว่าผิดแล้วยังจะทำ”

“วิกฤตศรัทธา” จึงดูเป็นคำอธิบายสารพัดประโยชน์ ซึ่งยังต้องสงสัยในการนำไปใช้แก้ปัญหา

แม้เป็นคำอธิบายที่แพร่หลาย แต่ก็มีคนที่ไม่เห็นด้วยอยู่พอควร

ชาวจีนที่ไม่เห็นด้วยมักเริ่มจากนิยามศรัทธาว่า คือการเชื่อในสิ่งลี้ลับที่อยู่นอกเหนือการชั่งตวงวัด และสัมผัสไม่ได้ด้วยประสบการณ์ สิ่งนั้นย่อมไม่มีความน่าเชื่อถือใดๆ

พ่อค้าต้องการเอากำไรเป็นเรื่องปกติ คนรักสบายเป็นเรื่องธรรมชาติ แต่ที่คนจีนขาด น่าจะเป็น “บันยะบันยัง”

หากจะพึ่งพาศรัทธาในการแก้ปัญหา ก็ขอให้ลองดูจากประเทศที่ศรัทธาในศาสนามากๆ ประชาชนในประเทศนั้นย่อมต้องมีพฤติกรรมศิวิไลซ์กว่าประเทศที่มีจำนวนผู้นับถือศาสนาน้อย…ซึ่งไม่จริงเสมอไป

ส่วนจิตใจที่ดีและเห็นอกเห็นใจผู้อื่นล้วนเป็นเรื่องธรรมชาติที่ต้องบ่มเพาะ ไม่ใช่เรื่องของศรัทธาในสิ่งเหนือธรรมชาติ เหนือประสบการณ์

คนที่ไม่กล้าทำร้ายแม้กระทั่งหนูสกปรกเพราะเขาสัมผัสได้ว่าหนูมันก็มีความเจ็บ ความทรมานเหมือนเราเมื่อโดนตีโดนทำร้าย แล้วจิตใจของเขาก็พลอยเจ็บปวดไปด้วย ย่อมมีโอกาสขยับขยายความเห็นใจไปสู่สิ่งมีชีวิตอื่นๆ และแน่นอนย่อมต้องเผื่อแผ่มาถึงผู้คนและสังคม

คนแบบนี้น่าไว้ใจให้อยู่ร่วมในสังคมมากกว่าคนที่ไม่ฆ่าไม่ทำร้ายเพราะแค่ศรัทธาในหลักการบางอย่าง

เพราะถ้าสิ่งที่เขาศรัทธาบอกให้เขาทำลายทำร้ายคนรอบข้างเมื่อไร เมื่อนั้นเขาก็จะลงมือได้ในนามของศรัทธา

การเพิ่มเติมศรัทธาเพื่อแก้ปัญหาจึงไม่ยั่งยืน… แถมอาจจะกลับไปอันตรายกว่าเดิมด้วยซ้ำ หากหลงศรัทธาผิดทิศผิดทาง

สรุปคือ ศรัทธาที่ดีก็มี ที่ไม่ดีก็มี ไม่มีศรัทธาสังคมก็สามารถดีขึ้นได้ ศรัทธาจึงไม่ใช่ทางออก

ความเห็นทั้งสองด้านยังคงเป็นวิวาทะอยู่ตามสื่อและบทสนทนาของชาวจีนอยู่ต่อไป ที่จริงก็แสดงให้เห็นว่าชาวจีนด้วยกันก็กังวลปัญหาอย่างที่สากลมองเห็น เขาไม่ได้นิ่งเฉยกับวัฒนธรรมที่ชาวโลกเห็นว่าชาวจีนต้องปรับปรุง

บางครั้งถกเถียงก็ไม่ได้ออกผลเป็นคำตอบ แต่กลับเป็นหนทางสร้างความตระหนักร่วมกันในปัญหา และนั่นคือการสร้างบรรยากาศการลงมือแก้ไขจากทุกฝ่ายที่การถกเถียงแพร่หลายออกไป

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

07 พฤศจิกายน 2559 เวลา 10:36 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/463927

โดย…วันพรรษา อภิรัฐนานนท์ ภาพ กองโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริและกิจกรรมพิเศษ กรมประมง

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทรงมีพระราชหฤทัยมุ่งมั่นต่อการพัฒนาด้านการประมง โดยเฉพาะอย่างยิ่งการพัฒนาด้านการประมงเพื่อช่วยเหลือพสกนิกรโดยทั่วไป ย้อนรอยกลับไปเมื่อเริ่มต้นจากโครงการแรกคือปลาหมอเทศ ปลานิล ปลากระโห้และปลานวลจันทร์เป็นลำดับมา สืบเนื่องจนปัจจุบันปลาพระราชทานได้มีการปรับปรุงสายพันธุ์เป็นมาตรฐาน ขณะเดียวกันก็ทำหน้าที่เป็นแหล่งโปรตีนคุณภาพ ที่เลี้ยงปากเลี้ยงท้องคนไทยกว่า 60 ล้านคนมายาวนานกว่า 50 ปีแล้ว

อดิศร พร้อมเทพ อธิบดีกรมประมง กล่าวว่า ในปี 2494 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้กรมประมงนำพันธุ์ปลาหมอเทศจากปีนัง เข้ามาเลี้ยงในสระน้ำพระที่นั่งอัมพรสถาน เนื่องจากทรงเห็นว่าเป็นปลาน้ำจืด เลี้ยงง่ายและขยายพันธุ์ได้รวดเร็ว และเมื่อวันที่ 7 พ.ย. 2496 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมพระราชทานพันธุ์ปลาหมอเทศแก่กำนันผู้ใหญ่บ้านทั่วประเทศ นำไปเลี้ยงเผยแพร่ขยายพันธุ์แก่ราษฎรในหมู่บ้านของตน เพื่อจะได้มีอาหารโปรตีนเพิ่มขึ้น

“นับแต่นั้นมาปลาหมอเทศได้กลายเป็นปลาที่ชาวบ้านทั่วไปรู้จักคุ้นเคย นับเป็นพระราชดำริเริ่มแรกในลักษณะโครงการช่วยเหลือประชาชนของพระองค์”

ในลำดับถัดมาคือปลานิล โดยเมื่อวันที่ 25 มี.ค. 2508 เจ้าฟ้าชายอากิฮิโต ในขณะที่พระองค์ยังดำรงพระอิสริยยศมกุฎราชกุมารแห่งประเทศญี่ปุ่นได้ทูลเกล้าฯ ถวายลูกปลาตระกูลเดียวกับปลาหมอเทศ ซึ่งเจริญเติบโตเร็ว มีความทนทาน แพร่พันธุ์ง่าย สามารถช่วยประชาชนที่ยากจนได้ จำนวน 50 ตัว พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงโปรดเกล้าฯ เลี้ยงไว้ที่บ่อปลาสวนจิตรลดา ปรากฏว่าปลาชนิดนี้ขยายพันธุ์รวดเร็วมาก ทรงให้ขุดบ่อเพิ่มขึ้นอีก 6 บ่อ และทรงย้ายปลาด้วยพระองค์เอง

1 ปีต่อมา เมื่อวันที่ 1 ก.ย. 2508 ทรงโปรดเกล้าฯ พระราชทานชื่อปลาชนิดนี้ว่า “ปลานิล” ต่อมาเมื่อวันที่ 17 มี.ค. 2509 ได้พระราชทานพันธุ์ปลา 1 หมื่นตัว จากบ่อปลาสวนจิตรลดาแก่กรมประมงเพื่อให้นำไปเลี้ยงและขยายพันธุ์ที่สถานีประมงของจังหวัดต่างๆ ทั่วประเทศ แล้วแจกจ่ายให้แก่ราษฎรต่อไป

หลังจากนั้นปลานิลก็เป็นปลาสำคัญแทนที่ปลาหมอเทศ เกษตรกรจำนวนมากยึดอาชีพการเพาะเลี้ยงปลานิลเพื่อจำหน่าย ปัจจุบันปลานิลเป็นปลาที่คนทั่วไปรู้จักกันดี สมดังพระราชประสงค์ที่ต้องการให้ประชาชนมีอาหารโปรตีนบริโภค โดยทรงมีพระราชดำรัส “…ให้กรมประมงรักษาพันธุ์แท้ไว้ในสวนจิตรลดา ทั้งนี้เพื่อให้แน่ใจว่าปลาดังกล่าวมิได้กลายพันธุ์ไป ขอให้เร่งรัดเรื่องพันธุกรรม ถ้าหาพ่อแม่พันธุ์ไม่ได้ก็มาเอาที่สวนจิตรลดา…”

อธิบดีกรมประมง เล่าว่า กรมประมงได้น้อมนำพระราชดำรัสดังกล่าวมาใช้ในการพัฒนาการเพาะพันธุ์ การอนุรักษ์และปรับปรุงพันธุ์ปลานิลเพื่อพัฒนาการเพาะเลี้ยง โดยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชได้ทรงตระหนักถึงความสำคัญด้านการอนุรักษ์และการปรับปรุงพันธุ์ปลา ทรงมีพระราชดำริให้รักษาพันธุ์แท้เอาไว้ เพราะสังเกตเห็นว่าปลานิลตามท้องตลาดกลายพันธุ์ไป มีขนาดเล็กลงและโตช้า

“พระราชดำริเหล่านี้ทางกรมประมงได้น้อมรับมาดำเนินการปรับปรุงพันธุ์โดยใช้ปลาพ่อแม่พันธุ์จากสวนจิตรลดาเป็นหลักในการควบคุมพันธุกรรม ได้ดำเนินการคัดพันธุ์ปลานิลจิตรลดา แบบคัดเลือกภายในครอบครัว 5 ชั่วอายุ ซึ่งสถาบันวิจัยและพัฒนาพันธุกรรมสัตว์น้ำ กรมประมงปรับปรุงพันธุ์ได้เมื่อปี 2536 เรียกว่า ปลานิลจิตรลดา 1”

การพัฒนาสายพันธุ์ปลานิลได้ดำเนินการอย่างต่อเนื่อง ก่อให้เกิดปลานิลสายพันธุ์จิตรลดา 2 ปลานิลสายพันธุ์จิตรลดา 3 และปลานิลสายพันธุ์จิตรลดา 4 (เมื่อวันที่ 3 มี.ค. 2554) เป็นลำดับ ปัจจุบันปลานิลที่ชาวไทยบริโภคส่วนใหญ่เป็นสายพันธุ์ปลานิลจิตรลดา 4 ลักษณะเด่น คือ ส่วนหัวเล็ก ลำตัวกว้าง สันหนา เนื้อเยอะ มีการเจริญเติบโตเร็ว ให้ผลผลิตสูง อัตรารอดสูง

ศุภวัฑฒ์ โกมลมาลย์ ผู้อำนวยการกองโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริและกิจกรรมพิเศษ กรมประมง กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ เล่าให้ฟังว่า เกร็ดประวัติเกี่ยวกับปลานิล เกี่ยวเนื่องด้วยโครงการพระราชดำริด้านการประมงมีมากมาย นับจากรับพระราชทานปลา 25 คู่แรกจากเจ้าฟ้าขายอากิฮิโตแห่งประเทศญี่ปุ่น ทรงให้ขุดบ่อเลี้ยงจำนวน 4 บ่อ ที่พระราชวังสวนจิตรลดา

“จาก 25 คู่กลายเป็น 1 หมื่นตัว พระราชทานแก่กรมประมงภายใน 1 ปี แม้ปัจจุบันปลานิลสายพันธุ์จิตรลดา 4 ซึ่งแพร่ขยายพันธุ์รวดเร็วจะเป็นที่นิยม หากปลานิลสายพันธุ์จิตรลดา 1 ก็ยังมีอยู่ โดยทำหน้าที่เป็นพ่อพันธุ์แม่พันธุ์แท้อยู่ที่เกาะกา จ.นครนายก เพื่อใช้แพร่ขยายพันธุ์ปลาในแหล่งน้ำที่มีความเป็นกรดสูง”

จากสายพระเนตรที่ยาวไกล ปัจจุบันปลานิลได้กลายเป็นปลาเศรษฐกิจที่อยู่คู่ครัวเรือนไทยข้อมูลจาก FAO ในปี 2556 ผลผลิตปลานิลทั่วโลกมีจำนวน 5.47 ล้านตัน โดยผลผลิตปลานิลในประเทศไทยในช่วง 10 ปีที่ผ่านมา (2549-2558) มีอัตราการขยายตัวลดลงเล็กน้อย 0.6%  โดยในช่วงปี 2549-2553 ผลผลิตปลานิลเฉลี่ย 2 แสนกว่าตัน/ปี และเกิดอุทกภัยครั้งใหญ่ในปี 2554 สร้างความเสียหายให้กับฟาร์มปลานิล ส่งผลให้ผลผลิตลดลงเหลือ 155,540 ตัน ต่อมาในปี 2555 มีการปรับปรุงฟาร์มปลานิลจนสามารถผลิตปลานิลได้เพิ่มขึ้นปริมาณอยู่ที่ 203,030 ตัน/ปี การเลี้ยงปลานิลในไทยอยู่กระจัดกระจายทั่วทุกภูมิภาค ผลผลิตส่วนใหญ่อยู่ที่ภาคกลาง

“ล่าสุดปี 2558 ปริมาณผลผลิตปลานิลของไทยมี 206,920 ตัน เป็นผลผลิตจากการเพาะเลี้ยง 179,620 ตัน คิดเป็น 87% และผลผลิตจากการจับธรรมชาติ 27,300 ตัน หรือ 13%”

สำหรับปลาน้ำจืดอีกหนึ่งชนิดที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นปลาพระราชทานนั้น คงเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจาก “ปลากระโห้” ซึ่งเป็นปลามีเกล็ดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกและใกล้สูญพันธุ์ ด้วยพระปรีชาสามารถของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9 ที่ได้พระราชทานพระบรมราชานุญาตให้กรมประมงนำพ่อแม่พันธุ์ปลากระโห้ที่ทรงเลี้ยงไว้ในบ่อบริเวณพระตำหนักจิตรลดารโหฐาน ซึ่งเป็นปลากระโห้สายพันธุ์แม่น้ำเจ้าพระยา มาเพาะพันธุ์จนสามารถเพาะพันธุ์ปลากระโห้แบบผสมเทียมครั้งแรกของโลกได้ในปี 2528

ไม่เพียงแต่การเพาะเลี้ยงปลาน้ำจืดเท่านั้น ที่พระองค์ทรงส่งเสริม แต่พระองค์ทรงเสด็จพระราชดำเนินไปทุกแห่งที่มีราษฎรของพระองค์อยู่ กระทั่งปี 2508 ได้เสด็จพระราชดำเนินพร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ และพระบรมวงศานุวงศ์ได้ทอดพระเนตร ที่สถานีประมงคลองวาฬ (หรือศูนย์วิจัยและพัฒนาประมงชายฝั่งประจวบคีรีขันธ์ในปัจจุบัน) ดังปรากฏในพระราชดำรัส ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวที่พระราชทาน แก่คณะบุคคลต่างๆ ที่ร่วมเฝ้าถวายชัยมงคล ในโอกาสวันเฉลิมพระชนมพรรษา ณ ศาลาดุสิดาลัย สวนจิตรลดา พระราชวังดุสิตฯ เมื่อวันที่ 4 ธ.ค. 2554 ความตอนหนึ่งว่า

“ได้ไปที่ประจวบคีรีขันธ์ที่คลองวาฬ ซึ่งมีสถานีประมงที่คลองวาฬเขาเลี้ยงปลาที่เป็นปลาทะเลเรียกว่า ปลานวลจันทร์ เขาจับปลานวลจันทร์ทะเลเล็กๆ ที่อยู่ในทะเลเอามาขาย และสำหรับเลี้ยงในบ่อ ซึ่งถ้าเลี้ยงในบ่อน้ำมันจืดลง ปลานวลจันทร์ทะเลนั้นก็เติบโตได้ เป็นอันว่าจะเป็นอาชีพสำหรับชาวบ้านไปซื้อมา เขาไม่ได้ซื้อ เราซื้อให้ไปซื้อ เอามาปล่อยในอ่างเก็บน้ำ และเมื่อปล่อยแล้วมันก็เติบโต เติบโตดี ปีหนึ่งมันเติบโตมาขายได้เงินเป็นหลายแสน แต่ชาวบ้านก็ไม่ค่อยสนใจนัก จึงเลิก ปลานวลจันทร์ทะเลมันไม่ มันไม่เติบโต เอ้อมันไม่แพร่พันธุ์ในบ่อ ในอ่าง มันจะแพร่พันธุ์แต่ในทะเล แต่ก็ยังไงก็จับได้และขายได้ ซึ่งสมมติว่า ไปซื้อมาแล้วก็ดูแล และถึงเวลาก็ขายเป็นอาชีพที่ดี”

นอกเหนือจากปลาพระราชทาน อันมีปลานิล ปลากระโห้และปลานวลจันทร์แล้ว พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ยังทรงมีพระราชวินิจฉัยที่เป็นประโยชน์ต่อการประมงของไทย ได้แก่ โครงการอนุรักษ์พันธุ์ปลาและสัตว์ทะเลมากมาย เช่น ปลาบึก ทรงมีพระราชดำริให้กรมประมงพยายามเพาะเลี้ยงปลาบึกจากแม่น้ำโขง หากเพาะพันธุ์ได้แล้วก็ให้ปล่อยลงแหล่งน้ำต่อไป และอีกโครงการหนึ่ง “ปลาร้องไห้”

“ครั้งหนึ่งทรงพระราชดำเนินไปเยี่ยมเยียนราษฎรในชนบทห่างไกลที่ป่าพรุแฆแฆ ที่ จ.ปัตตานี ชาวบ้านมาเฝ้าแต่ก็แอบร้องไห้อยู่ไกลๆ ไม่กล้าทูลให้ทราบถึงปัญหาในตอนแรก พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9 ทรงทอดพระเนตรเห็น จึงเรียกมามีพระราชดำรัสถาม”

ชาวบ้านพากันทูลว่า ได้เลี้ยงปลากระพงขาวไว้ในกระชัง หากสภาพน้ำเป็นกรดจากป่าพรุ ซึ่งเกิดจากการทับถมของใบไม้เป็นพันปี ได้ทำให้ปลาตายยกกระชัง เป็นเช่นนี้มานานชั่วนาตาปี ต่อมาพระองค์ได้ทรงสร้างโครงการพัฒนาพื้นที่พรุแฆแฆอันเนื่องมาจากพระราชดำริ สร้างเขื่อนที่มีระยะทางในการกักเก็บน้ำเป็นระยะ เพื่อช่วยให้น้ำคลายจากความเป็นกรด ต่อมาได้ตรัสถามจากเจ้าหน้าที่เมื่อทรงทราบว่าปลาในกระชังของชาวบ้านสามารถเจริญเติบโตได้ ทรงตรัสว่าปลาหัวเราะแล้ว

“พระมหากรุณาธิคุณเป็นล้นพ้นอันหาที่สุดมิได้ คือกองโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริและกิจกรรมพิเศษ กรมประมง ที่ได้มีโอกาสสนองงานในโครงการพระราชดำริโครงการทั่วประเทศ โครงการทั้งหมดส่งผลต่อพี่น้องประชาชน รวมถึงสิ่งที่พระองค์ได้พระราชทาน ได้แก่ ความพอเพียง ความอดทนอดกลั้น และการแก้ปัญหาต่างๆ โครงการทั้งหมดจะเดินหน้าต่อ ตามรอยพระยุคลบาทเพื่อปวงชนชาวไทย” ศุภวัฒน์ กล่าว

ตั้งแต่วันที่ 4-8 พ.ย.นี้ ที่ศูนย์การค้าเซ็นทรัลพลาซา เวสต์เกต จ.นนทบุรี กรมประมง ร่วมกับ บริษัท เซ็นทรัลพัฒนา จัดงาน “ประมงรำลึก สำนึกในพระมหากรุณาธิคุณ ครั้งที่ 6” จัดนิทรรศการถ่ายทอดเรื่องราวพระมหากรุณาธิคุณด้านการประมงและอุโมงค์ดิจิทัลวอลล์ในตัวปลานิลยักษ์ จัดแสดงปลาพระราชทาน ปลานิล ปลานวลจันทร์และปลากระโห้ รวมทั้งจัดแสดงตู้ปลาทรงปล่อยตู้แรกให้ได้ชมอย่างใกล้ชิด เพื่อรำลึกถึงพระมหากรุณาธิคุณของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชที่มีต่องานด้านการประมงไทย ไปดูกันนะ

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

06 พฤศจิกายน 2559 เวลา 07:51 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/463809

โดย…วันพรรษา อภิรัฐนานนท์ ภาพ : กิจจา อภิชนรจเรข

คนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือก “กำกับใจ” ให้ชีวิตดี๊ดีได้ ความไม่ลับที่คนไม่ค่อยรู้ แต่ทำให้ “ครู” ชีวิตเปลี่ยนมาแล้ว ครูคนนี้ก็คือครูเปิ้ลของเหล่านักเรียนการแสดง สุดารัตน์ ศรีสุรกานต์ ผู้เขียนหนังสือ “Mind Director กำกับใจให้ชนะทุกด่านของชีวิต” ก่อนจะหันมาจับปากกาเป็นนักเขียน ครูเปิ้ลเป็นผู้กำกับชื่อดังแห่งวงการละครเวที ล่าสุดที่ทุกคนคุ้นเคยดีละครเวทีแห่งปี “ก๊วนคานทอง เดอะ มิวสิคัล” ก็แล้วอะไรเล่าที่ทำให้คุณครูสนใจเป็นนักเขียน กำกับใจของชาวนักอ่านอีกโสตหนึ่ง

วันนี้ในวัย 34 ปี ครูเปิ้ลเป็นเจ้าของผลงานการกำกับละครเวทีแถวหน้าของไทย ทั้งในฐานะผู้กำกับการแสดงและผู้กำกับลีลา นอกจากนี้ยังเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการพัฒนาศักยภาพด้วยการแสดงและจิตวิทยา ดำรงตำแหน่งเป็นกรรมการผู้จัดการ สถาบันสอนศิลปะการแสดงเพื่อพัฒนาศักยภาพ ไอดีโอ เพอร์ฟอร์มมิ่ง อาร์ตส (IDEO PerForming Arts School) และล่าสุดครูเปิ้ลในฐานะของ “นักเขียน”

เรื่องของเรื่องคือความสนใจด้านจิตวิทยา ครูเปิ้ลเล่าให้ฟังว่า ความสนใจในเรื่องนี้มีมากเพียงพอที่จะผลักดันตัวเองให้ไปสมัครเรียนปริญญาโท คณะแพทยศาสตร์ สาขาสุขภาพจิต ภาควิชาจิตเวชศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย วิชาที่เรียนได้ถูกนำมาต่อยอดในคลาสชั้นเรียนของไอดีโอฯ และส่วนหนึ่งแชร์ไปในโลกโซเชียล (เว็บไซต์ Storylog) กระทั่งตกผลึกจนกลายมาเป็นหนังสือเล่มแรกในชีวิต

“มายด์ไดเรคเตอร์ คือการกำกับใจ เรียนไป เขียนเพจไป นี่คือที่มาของหนังสือเล่มนี้”

ครูเปิ้ลเล่าว่า ศาสตร์แห่งการกำกับใจ อ้างอิงจากหลักการปรับความคิดและพฤติกรรมให้เราไม่พลาดพลั้งทำทุกอย่างไปตามความคิดอัตโนมัติ (Automatic Though) สอดคล้องกับกฎ 10/90 หมายความว่า 10% ที่เราทำในชีวิตเป็นตัวกำหนดอีก 90% ของชีวิต ถ้ากำกับใจทัน ไม่ปล่อยใจตามอารมณ์อัตโนมัติที่ปั้นแต่ง ก็หมายถึงเราจะเป็นผู้กำหนดชะตาด้วยตัวเราเอง

“เราอยากให้ชีวิตเราเป็นอย่างไร เราลิขิตได้ หรือจะปล่อยให้ความเคยชินควบคุมชีวิตเราแล้วตั้งตนเป็นใหญ่ ใช่! เราอยากคิดว่าเราจะทำชีวิตให้ดี แต่เมื่ออยู่ในสถานการณ์กดดัน เราจะทำมันพังทุกครั้งด้วยอารมณ์ หนังสือเล่มนี้จะช่วยไม่ให้เป็นอย่างนั้น”

Mind Director กำกับใจให้ชนะทุกด่านของชีวิต หนังสือที่ผู้อ่านจะสามารถเรียนรู้และทำความเข้าใจกับความซับซ้อนของจิตใจตัวเอง ได้รู้จักตัวเอง และเมื่อเดินทางไปถึงจุดนั้น ก็เรียนรู้ต่อไปถึงการกำกับใจให้ดีก่อนจะออกเดินไปข้างหน้า เพื่อตามหาสิ่งที่ตัวเองต้องการจริงๆ ในชีวิต

“คนอ่านจะรู้จักตัวเองมากขึ้น รู้จักที่มาของความเป็นเรา รู้จักที่จะจัดการอารมณ์ที่มาจากอดีต ฉันอกหัก ฉันปิดกั้น ฉันที่เป็นจุดแข็งและฉันที่เต็มไปด้วยจุดอ่อน การข้ามผ่านความเศร้า หรือแม้แต่คนปกติ คุณก็จะได้เช็ก ว่าจริงมั้ย เราปกติจริงมั้ย”

ที่สำคัญคือได้แนวคิดและวิธีคิดในการพัฒนาตัวเองด้วยตัวเองด้วยภาษาง่ายๆ การทำงานของจิตเป็นกระบวนการทางวิทยาศาสตร์ที่มีคำอธิบาย เมื่อศึกษาจนรู้เข้าใจ เราจะรู้เลยว่า ทำไมเราถึงยอม ทำไมเราถึงจำนน ทำไมเราถึงไม่ไปต่อ เราติดกับอะไรอยู่ เราหยุดมันได้ด้วยวิธีไหนและอย่างไรเราจะ ดูแล(จิต)ตัวเองอย่างไร

ส่วนหนึ่งที่ทำให้หนังสือประสบความสำเร็จ ครูเปิ้ลคิดว่า อาจเป็นเพราะการใช้ภาษา “ภาษาแบบเด็กละคร” ซึ่งเข้าถึงคนได้ง่าย สุดท้ายครูเปิ้ลฝากว่า ถ้าอยากเป็นคนที่มีความสุขก็ควรจะเป็นคนใจสงบสุขที่เก่งและดีด้วย เพราะคนที่มีความสุขแต่ไม่เก่งมักจะชอบอยู่ไปวันๆ ไม่ค่อยอยากสร้างความกดดันให้ตัวเอง ไม่รีบเร่งเอาความสามารถที่มีมาพัฒนา

“ข่าวดีคือเขาจะมีความสุขกับตัวเอง แต่ข่าวร้ายคือเขาจะมีความสามารถเท่าเดิม หรือค่อยๆ น้อยลง ความสามารถน้อยลงเท่าไหร่ ก็หมายถึงโอกาสในการสร้างความสำเร็จหรือประสบความสำเร็จน้อยลงเท่านั้น”

ส่วนคนที่มีความสุขที่เป็นคนไม่ดี ก็มักจะทำร้ายทำลายคนอื่น มีความสุขบนความเดือดร้อนของคนอื่น สุดท้ายก็มีชื่อเสียงในทางลบ จบเห่ หายไป ไม่สามารถขึ้นสู่จุดสูงสุดของอาชีพได้ ถ้าไม่อยากเป็นแบบนั้น ก็ขอแนะนำให้เป็น “Mind Director” กำกับใจให้ชนะทุกด่านของชีวิต

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

06 พฤศจิกายน 2559 เวลา 07:25 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/463800

โดย…โยโมทาโร่

ในทุกสวนสาธารณะแทบทุกที่จะมีกลุ่มเด็กวัยรุ่นรวมตัวกันฝึกตีลังกาและกระโดดข้ามไปมาจากจุดหนึ่งไปอีกจุดหนึ่ง ดูคล้ายกับการกระโดดเล่นทั่วไป แต่ที่จริงแล้วพวกเขาอาจจะกำลังฝึกกีฬาเอ็กซ์ตรีมที่เรียกว่า ฟรีรันนิ่ง หรือปาร์คกัวร์ (Parkour) อยู่ก็เป็นได้

ฟรีรันนิ่งไม่ใช่สิ่งใหม่ในเมืองไทยอีกต่อไป หลังจากภาพยนตร์เจมส์ บอนด์ ภาค คาสิโนรอยัล ออกฉาย ในฉากเริ่มต้นไล่ล่าสายลับที่เป็นปาร์คเกอร์ ก็ทำให้พระเอกของเรื่องถึงกับเข่าอ่อนกันเลยทีเดียว

อนุพงษ์ สาริกา นักกีฬาฟรีรันนิ่งกลุ่มมอนสเตอร์ซิตี้ เล่าถึงฟรีรันนิ่งว่า เป็นกีฬาที่เล่นที่ไหนก็ได้ในบ้านหรือนอกบ้าน ขอให้เป็นสถานที่ที่เราเล่นแล้วไม่เป็นการรุกล้ำพื้นที่ส่วนบุคคลก็พอ กีฬานี้มีจุดเริ่มต้นเมื่อประมาณปี ค.ศ. 1980 จากนายทหารฝรั่งเศสที่กลับจากสงครามเวียดนาม ได้คิดค้นการออกกำลังกายด้วยการวิ่งผ่านเครื่องกีดขวางที่มีอยู่ตามธรรมชาติ จากจุดหนึ่งไปอีกจุดหนึ่งให้เร็วที่สุด แต่คนที่ทำให้กีฬานี้ได้รับความนิยมก็คือ เดวิด เบลเล่ ได้นำกีฬาปาร์คกัวร์หรือฟรีรันนิ่งไปแสดงในภาพยนตร์เรื่อง B11 ของฝรั่งเศส และภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดอีกหลายเรื่อง ถ่ายทอดความน่าตื่นตาตื่นใจในเทคนิคการกระโดดและการวิ่งข้ามสิ่งกีดขวางต่างๆ

ฟรีรันนิ่งได้พัฒนามาเป็นกีฬาที่มีแนวความคิดเป็นของตัวเอง ให้เคลื่อนไหวราวกับสายน้ำที่ไหลไปได้เรื่อยๆ ผู้ที่เล่นฟรีรันนิ่งจะต้องมีความยืดหยุ่นของร่างกาย มีความอ่อนโยน และแข็งแรง จิตใจมีความกล้าหาญที่จะข้ามผ่านอุปสรรคต่างๆ

การฝึกฟรีรันนิ่งนั้น สิ่งที่จำเป็นต้องมีมากที่สุดก็คือเรื่องของความกล้า ความกล้าเป็นสิ่งสำคัญที่จะเป็นแรงผลักดันให้เราทำในสิ่งที่ท้าทายต่อการเคลื่อนไหวในรูปแบบที่มีความเสี่ยงสูง เมื่อประมาณ 10 ปีที่แล้ว หลังจากที่ฟรีรันนิ่งเข้ามาในประเทศไทย ผู้ที่นิยมกีฬาเอ็กซ์ตรีมส่วนมากจะเรียนรู้จากการดูคลิปวิดีโอของต่างประเทศ แต่ในปัจจุบันมีหลายกลุ่มที่มีความสามารถในการเล่นฟรีรันนิ่ง

สำหรับคนที่มีความสนใจในการเล่นควรจะหากลุ่มที่อยู่ใกล้บ้านของตัวเองเพื่อขอเข้าไปแจมฝึกกับพวกเขา ซึ่งโดยส่วนมากแล้วกลุ่มเหล่านี้จะยินดีรับสมาชิกใหม่เสมอ

ต่อมาก็คือเรื่องของร่างกาย คนที่จะเล่นฟรีรันนิ่งได้นั้นควรจะมีร่างกายที่แข็งแรง ไม่มีน้ำหนักเกินเกณฑ์ เพราะว่ากีฬาฟรีรันนิ่งเป็นกีฬาที่มีความเสี่ยงต่อการบาดเจ็บบริเวณข้อต่อร่างกายสูง เช่น ข้อเท้า ข้อเข่า ข้อมือ ข้อต่อ เหล่านี้จะต้องรับแรงกระแทกจากน้ำหนักของร่างกายที่ต้องกระโดดจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่ง หรือกระโดดตีลังกาลงมาจากที่สูง

เสื้อผ้าควรจะเป็นเสื้อยืดและกางเกงขายาวใช้ผ้าที่มีความหนาพอประมาณและยืดหยุ่นตัว รองเท้าควรใส่รองเท้าผ้าใบ แต่สิ่งสำคัญก็คือเรื่องของพื้นรองเท้า ควรจะมีประสิทธิภาพยึดเกาะพื้นผิวได้ดี เพราะบ่อยครั้งนักกีฬาฟรีรันนิ่งจะพลาดที่สุดก็ตรงที่เหยียบลงไปแล้วเกิดอาการลื่นไถล สุดท้ายคือเบาะรองพื้นสำหรับกันกระแทก ในการฝึกท่าทาง เช่น การตีลังกา หากเกิดพลาดขึ้นมาจะได้ไม่เจ็บตัวมาก หรือถ้าไม่มีเบาะรองพื้น หรือเบาะยิมนาสติก ก็ควรจะหาพื้นที่ลุ่ม เช่น สนามหญ้า กระบะทราย มาใช้ในการฝึกตีลังกา เพราะท่าตีลังกานั้นน่าจะเรียกได้ว่าเป็นท่าหลักในการเล่นฟรีรันนิ่ง ไม่ว่าจะเป็นตีลังกาม้วนหน้า ม้วนหลัง สิ่งเหล่านี้ต้องอาศัยเวลาและการฝึกฝนจนชำนาญ ซึ่งบางคนอาจจะต้องใช้เวลาประมาณ 1-2 ปี หรือมากกว่านั้นกว่าจะทำได้สักท่าหนึ่ง และในระหว่างฝึกซ้อมควรจะมีเพื่อนที่ร่วมเล่นด้วยกันมาช่วยดูช่วยถ่ายวิดีโอแล้วช่วยดูแลความปลอดภัยกับเราหากเกิดความผิดพลาดขึ้นมา ที่ต้องถ่ายวิดีโอนั้นก็เพื่อจะให้ผู้ฝึกสามารถมองเห็นความผิดพลาดของตัวเองว่าพลาดตรงจุดไหน และผู้ฝึกควรมีการปรับปรุงแก้ไขตรงไหนบ้าง เพื่อที่จะได้ออกมาเป็นภาพที่สวยงามที่สุดในการเล่น ต่อมาก็คือเรื่องของการดูคลิปวิดีโอต่างประเทศ น่าจะเรียกได้ว่ากีฬาฟรีรันนิ่งเป็นกีฬาชนิดหนึ่งในโลกที่มีการเรียนการสอนผ่านยูทูบมากที่สุด นักกีฬาฟรีรันนิ่งคนไทยในยุคแรกๆ ก็เรียนรู้กันผ่านทางยูทูบ ดูคลิปเหล่านี้ซ้ำไปซ้ำมา ดูท่าทางจังหวะ การใช้แขนขาท่าทางต่างๆ จังหวะการลง ดูซ้ำจนจำได้ว่าจะต้องปรับท่าทางแบบไหนถึงจะถูกต้อง บางทีแค่การข้ามรั้วกั้นเตี้ยๆ ก็อาจจะมีท่าให้เล่นมากเป็น 10 ท่า ซึ่งเราสามารถเลือกฝึกได้เลยว่าชอบท่าแบบไหน ก็ฝึกท่านั้นจนชำนาญ

แนะนำว่านักกีฬาฟรีรันนิ่งทุกคนจะมีท่าในการเล่นที่เป็นสไตล์และเอกลักษณ์ของตัวเองควรจะมีความต่อเนื่อง แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ในการเล่นแต่ละพื้นที่ต้องมีการวางแผนก่อนว่าจะผ่านจุดไหนบ้าง และใช้ท่าอะไร โดยคำนึงถึงเรื่องความปลอดภัยเป็นสิ่งสำคัญที่สุด หากคุณดูคลิปวิดีโอในต่างประเทศก็จะพบว่าผู้เล่นส่วนใหญ่ที่เล่นท่าทางผาดโผนอย่างสวยงามนั้นส่วนมากจะเป็นการเล่นในระดับความสูงไม่มากนัก แต่หากเล่นในที่ระดับความสูงมากๆ เช่น กระโดดข้ามตึกหรือกระโดดข้ามช่องว่างที่มีระยะห่างมาก มีพื้นที่แคบก็จะเล่นโดยใช้มือและแขนช่วยในการเล่น

เมื่อเล่นได้ในระยะหนึ่ง สิ่งที่ผู้เล่นควรจะให้ความสำคัญก็คือขีดความสามารถของตัวเอง ผู้เล่นจำเป็นจะต้องรู้ขีดความสามารถของตัวเองว่ามีความสามารถทางด้านไหนมากที่สุด บางคนมีความสามารถในการกระโดดได้ไกล บางคนมีความสามารถในการกระโดดได้สูง หรือบางคนมีความสามารถในการตีลังกาได้ดี ค้นหาจุดเด่นของตัวเองแล้วฝึกฝนพัฒนาให้ได้มากที่สุด จากนั้นเมื่อวางแผนการเล่นซักซ้อมจนชำนาญแล้ว ควรถ่ายคลิปวิดีโอเก็บเอาไว้แล้วอัพโหลดขึ้นยูทูบหรือโซเชียลมีเดียอื่นๆ เพื่อแชร์สิ่งดีๆ ให้กับเหล่าฟรีรันนิ่งทั่วโลกได้ชมได้เรียนรู้ร่วมกัน เช่นเดียวกับที่คุณเคยเรียนรู้จากคนที่เล่นปาร์คเกอร์ผ่านทางยูทูบมาก่อนหน้านั้น

อย่างไรก็ดี หลายคนมองว่ากีฬาฟรีรันนิ่งนั้นเป็นกีฬาที่เสี่ยงต่อการถูกนำไปใช้ในทางมิจฉาชีพสูง แต่ผมอยากจะบอกว่าไม่ว่ากีฬาอะไรก็ตามล้วนเสี่ยงต่อการถูกนำไปใช้ในทางไม่ดีได้เหมือนกันทั้งหมด หากคนเล่นมีจิตใจไม่ดี อีกอย่างหนึ่งก็คือกีฬาฟรีรันนิ่งนั้นเป็นกีฬาที่ต้องใช้ความพยายามสูง ต้องฝึกฝนกันเป็นเวลาแรมปีกว่าจะทำได้ในสิ่งที่ต้องการ ไม่ต่างจากกีฬาชนิดอื่น และด้วยสิ่งแวดล้อมของกลุ่มเพื่อนที่เล่นฟรีรันนิ่งจะคอยแนะนำช่วยเหลือกัน ออกกำลังกาย ใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์ย่อมดึงให้เราพ้นจากยาเสพติด และมีสุขภาพที่แข็งแรงไม่ต่างจากกีฬาชนิดอื่นอย่างแน่นอน

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

06 พฤศจิกายน 2559 เวลา 07:15 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/463796

โดย…อณุสรา  ทองอุไร

โลกนี้ไม่มีอะไร 100 เปอร์เซ็นต์ทุกอย่างเลยนะ ไม่ว่าคุณจะมีความพร้อมหรือว่าเตรียมตัวมาดีแค่ไหนแล้วก็ตาม แต่ก็ยังมีสิทธิพลาดได้เสมอ เพราะคำว่าอุบัติเหตุนั้นเกิดได้ทุกที่ทุกเวลา ไม่ว่าคุณจะระมัดระวังมาดีแค่ไหนแล้วก็ตาม เช่นเดียวกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับผู้ชายคนนี้ ฮิม-ฐานพล มานะวุฒิเวช ผู้อำนวยการฝ่ายลูกค้าสัมพันธ์และบริหารความสุขลูกค้า บริษัท ทรู คอร์ปอเรชั่น ชายหนุ่มวัย 40 ปี ที่หลงใหลการออกกำลังกายเป็นชีวิตจิตใจ

เขาเล่าย้อนอดีตให้ฟังว่า หลังจากจบมัธยมต้นที่โรงเรียนเซนต์คาเบรียล คุณพ่อคุณแม่ก็ส่งเขาไปเรียนไฮสกูลที่ประเทศสหรัฐจนจบปริญญาตรี และที่นั่นจะมีเวลาเหลือช่วงบ่ายๆ ซึ่งเขาจะส่งเสริมให้เด็กๆ ทุกคนให้เล่นกีฬาอย่างน้อยคนละ 1 ชนิด เด็กอเมริกันส่วนใหญ่จะเล่นกีฬามากกว่า 1 อย่างเสมอ นับตั้งแต่นั้นมาเขาก็เริ่มเล่นกีฬาอย่างจริงจังตั้งแต่วัยรุ่นยันเป็นหนุ่มฉกรรจ์

ฐานพล บอกว่า เขาเล่นกีฬาเกือบทุกชนิด เล่นแบบจริงจังตั้งแต่ฟุตบอล เทนนิส จักรยาน วิ่ง ว่ายน้ำ กอล์ฟ และล่าสุดคือเมื่อ 2 ปีที่ผ่านมา ผมเริ่มมาเล่นไตรกีฬาแบบจริงจังมาก มีโค้ชมาสอนมาฝึกให้เลย มีตารางการเล่นแน่นอน ฝึกกัน 5-6 วัน/สัปดาห์ ผมมุ่งมั่นมากอยากทำให้ดีที่สุดในทุกๆ รายการ เพราะรู้สึกว่ามันเป็นกีฬาที่ท้าทายที่สุด ซึ่งตลอด 2 ปี ของการเล่นก็ไม่เคยมีปัญหาอะไร เขาเคยลงแข่งมาแล้ว 2-3 ครั้ง ก็ผ่านไปด้วยดีไม่เคยเกิดปัญหาอะไรขึ้นเลยเพราะซ้อมมาอย่างดี

จนกระทั่งเมื่อ 4 เดือนที่ผ่านมา เขาไปแข่งงานใหญ่แห่งหนึ่ง ร่างกายพร้อมมาก อุปกรณ์ก็คิดว่าพร้อม แต่ 3 วันก่อนไปแข่ง เขาเอารถจักรยานคู่ชีพไปปรับแต่งเพื่อเพิ่มสมรรถนะ โดยการไปปรับแฮนด์จับให้สูงขึ้นมาอีกนิดเพื่อให้สะดวกในการขับขี่ ตอนเอาไปซ้อมก็ไม่มีอะไรผิดปกติ จนกระทั่งวันแข่ง เขาไปแข่งที่อู่ตะเภา สัตหีบ เริ่มด้วยการว่ายน้ำ แล้วก็มาปั่นจักรยาน ตอนว่ายน้ำขึ้นมาเสร็จ ก็เตรียมปั่นจักรยาน พอปั่นไปได้แป๊บเดียวเริ่มมีเสียงแก๊กๆ ก็ไม่ได้เอะใจอะไร คิดว่าคงเป็นเสียงจากกระติกน้ำมันสั่นมั้งไม่คิดอะไรเลย ก็ปั่นต่อ แถมยังเพิ่มความเร็วไปประมาณ 46 กิโลเมตร/ชั่วโมง กำลังเร่งสปีดมาเต็มที่

“ขณะที่เพิ่มความเร็วมาเรื่อยๆ อยู่ๆ แฮนด์ก็หลุดติดมือออกมาเลย ความเร็วระดับ 46 กิโลเมตร/ชั่วโมงนั้น ผมเซหงายหลัง รถจักรยานล้มแล้วก็หมุนกลิ้งๆ มันเร็วมากจนผมทำอะไรไม่ถูก ใจงี้หายวูบเลยนะ ตกใจมาก ถุงเท้า เสื้อขาด แขน หลัง ถลอกเขียวเป็นจ้ำๆ เซฟตี้วันนั้นมีแค่หมวกอย่างเดียว โชคดีมากที่ไม่มีรถตามมา และโชคดีที่สุดที่ไหปลาร้าไม่หัก ฟันหน้าไม่บิ่นหรือหัก อาจจะเป็นเพราะผมเล่นกีฬามาเยอะ ร่างกายจึงมีความยืดหยุ่นดี มีปฏิกิริยาตอบรับว่องไว ตอนที่กลิ้งล้มผมก็พยายามจะม้วนตัวแบบเก็บคองอเข่า เพื่อให้ร่างกายกระแทกให้น้อยที่สุด วันนั้นก็มีแขนและหลังที่ช้ำเป็นปื้นแดงเถือก เจ็บระบมไปทั้งตัวอยู่เป็นเดือนสองเดือน แต่ไม่มีอะไรแตกหรือหัก ต่อไปน่าจะมีการสอนนะว่าเมื่อจักรยานล้มด้วยความเร็วสูงควรจะต้องล้มยังไง (หัวเราะ) มันเป็นเหตุการณ์ที่ผมจะไม่มีวันลืมเลย” เขาเล่าถึงวินาทีที่เกิดเหตุให้ฟังด้วยน้ำเสียงระทึกใจ

หลังจากรถจักรยานล้ม การแข่งขันของเขาก็หยุดลงแค่นั้น ออกจากเกมส์ไปเลย ไม่ได้แข่งต่อ มีรถพยาบาลมารับไปปฐมพยาบาลเล็กน้อย แต่ไม่ต้องไปโรงพยาบาลนะ เขาก็อยู่ดูเพื่อนแข่งต่อจนจบ กลับไปบ้านก็นอนพัก 2-3 วัน ก็ไปทำงานต่อ ยังมีเจ็บระบมอยู่เกือบเดือนกว่าจะเข้าที่

พอพักฟื้นได้สัก 2-3 วัน เขาก็ออกมาซ้อมต่อ เพราะกำลังจะไปลงอีกการแข่งขันหนึ่งที่ประเทศเวียดนาม เขาก็ซ้อมว่ายน้ำ 1.9 กิโลเมตร ปั่นจักรยาน 90 กิโลเมตร วิ่งต่ออีก 21 กิโลเมตร เพื่อจะไปแข่งที่เวียดนามเป็นไตรกีฬาระยะ ฮาฟไอออนแมน

จากการเกิดอุบัติเหตุในครั้งนั้น ลึกๆ เขาก็ขยาดมาก กลัวนะ พอขึ้นขี่จักรยานคันเดิมจะรู้สึกหลอนๆ กลัวประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย การลงแข่งจะเช็กรถบ่อยมาก เช็กรถมาอย่างดี พอมีรถจักรยานคันอื่นมาข้างๆ จะรู้สึกหวาดระแวง

“ตอนไปปั่นซ้อมที่สกายเลนที่สุวรรณภูมิ 90 กิโลเมตร ผมจะตั้งใจฟังเวลามีเสียงอะไรผิดปกติ จะหยุดหาเลยว่าเสียงอะไรดังมาจากไหน ไม่ปล่อยผ่านไปอีก ระวังตัวหนักขึ้น เพราะมันยังหลอนๆ อยู่ ที่คิดว่าพร้อมแล้วก็ต้องเตรียมให้พร้อมยิ่งกว่า ต้องมีสติ เพราะอุบัติเหตุเกิดขึ้นได้เสมอ ไม่ว่าจะระวังหรือเตรียมพร้อมมากเพียงใดก็ตาม ยังไม่กล้าใช้รถคันเดิม ผมสั่งซื้อคันใหม่ทันที แต่คันเก่าก็ไม่ทิ้งนะ เสียดาย มันแพง ก็จะเอามาปรับใช้ต่อไป ก็พยายามจะเตรียมให้พร้อมที่สุดทั้งร่างกายและอุปกรณ์ ปิดทางพลาดให้เหลือน้อยที่สุด ปกติเวลามีข่าวอุบัติเหตุของการแข่งไตรกีฬา มันจะไปเกิดตอนว่ายน้ำที่เป็นตะคริว หมดแรงจมน้ำ หรือไปเจอแมงกะพรุนไฟจนแพ้คันคะเยอ กันมากกว่า แต่ไม่ค่อยมี ขณะเกิดตอนขี่จักรยานแบบผมนี้ถือว่าน้อยมาก”

ตอนนี้เขาก็เตรียมพร้อมตั้งรับเสมอ ที่ผ่านไปแล้วก็แล้วไป อย่าไปคิดลบ พยายามมองโลกในแง่บวกเข้าไว้ว่าในความโชคร้ายยังมีความโชคดีเหลืออยู่ การที่เรายังไม่เป็นอะไรมาก ไม่มีเลือดตก แตกหัก ต้องผ่าต้องเย็บ อุบัติเหตุก็คืออุบัติเหตุ จะทำไงได้ อะไรที่จะสุ่มเสี่ยงว่าทำให้เกิดปัญหา ก็รีบหาทางแก้ไขให้ดีที่สุด นั่นคือบทเรียนที่เขาได้จากอุบัติเหตุในครั้งนี้

แต่ความประทับใจอีกอย่างที่ได้รับจากเหตุการณ์ครั้งนี้ ก็คือ ความมีน้ำใจของเพื่อนๆ ที่มาแข่งด้วยกัน น้ำใจแม้เป็นเพียงเล็กๆ น้อยๆ มันก็คือความอุ่นใจที่ได้รับ มีความเหนียวแน่นในหมู่เพื่อนฝูงต่างชาติต่างภาษา เป็นเรื่องที่งดงามของการเล่นกีฬา

แม้ลึกๆ ก็จะมีหวั่นใจอยู่บ้าง แต่เขาก็มองโลกในแง่ดี ว่าทำให้ดีที่สุดหากอะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด แต่ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป โดยปีหน้าเขาจะไปแข่งไตรกีฬาในงานไอออนแมน ที่อีกเมืองหนึ่งของเวียดนาม ซึ่งเขาจะไปกับเพื่อน 6-7 คน ซึ่งเป็นงานใหญ่กว่าของปีนี้ที่เพิ่งจัดไป

แม้จะเกิดอุบัติเหตุเจ็บเนื้อเจ็บตัวมาพอสมควร เรียกว่าจำฝังใจเลยทีเดียว แต่เขาก็ไม่เข็ดขยาด เพราะยังมองเห็นข้อดีของการออกกำลังกายว่ามีประโยชน์มากกว่า “ผมมั่นใจเลยว่าการที่ผมบาดเจ็บไม่มากนัก ไม่ถึงกับเลือดตกยางออก และฟื้นตัวได้เร็ว ก็เพราะพื้นฐานนั้นร่างกายแข็งแรงอันเนื่องจากบ่มเพาะการออกกำลังกายไว้เยอะตั้งแต่สมัยวัยรุ่น แล้วตอนล้มก็มีทักษะดีถึงได้ม้วนตัว ไม่กลิ้งโค่โล่แบบไม่มีจังหวะไม่มีทิศทาง นี่คือผลจากการที่เราฝึกฝนร่างกายด้วยการออกกำลังกายมาตั้งแต่เด็ก ถึงอย่างไรการออกกำลังกายมันก็มีประโยชน์มากกว่าการมีโทษมากมายนัก” เขากล่าวอย่างมั่นใจ

การเล่นไตรกีฬานั้น แท้จริงแล้วต้องคอยเตือนตัวเองอยู่เสมอว่า เรากำลังแข่งกับตัวเองไม่ได้แข่งกับคนอื่น มีสติมีสมาธิอยู่กับตัวเองให้มาก ทำเวลาให้ดีกว่าเดิมให้ได้ทุกครั้งโดยดูสถิติของตัวเอง มันจะทำให้การเล่นกีฬาแล้วมีความสุข กีฬาคือความสุขใจ ทำมันให้ดีที่สุด สิ่งที่ได้จากไตรกีฬาเป็นการฝึกความอดทน และภูมิต้านทานของร่างกายที่ดี เพราะผู้เข้าแข่งขันจะเจอสภาพกีฬาที่แตกต่างกัน อย่างว่ายน้ำ ปั่นจักรยาน และวิ่ง ซึ่งจะทำให้ภูมิต้านทานของร่างกายแข็งแรงขึ้น สำหรับนักกีฬาสายอื่นๆ ที่สนใจมาเล่นไตรกีฬา ก็จะช่วยเรื่องความแข็งแรงมวลรวมของร่างกายอีกด้วย

ในการวางแผนฝึกไตรกีฬา ควรจะถามตัวเราเองก่อนว่า ในหนึ่งปีเรามีเวลาให้กับการฝึกเท่าใด เช่น หากมีเวลารวมตลอดปีวันละ 1 ชั่วโมง เพราะมีภาระหน้าที่ต้องทำงานและภารกิจอื่นๆ ในแต่ละวัน เวลารวมทั้งปีจะมีประมาณ 365 ชั่วโมง

การแบ่งเวลาฝึกให้ได้สัดส่วนครอบคลุมความสำคัญต่างๆ ของการฝึกได้อย่างสมบูรณ์ครบถ้วนแล้วจะเกิดประโยชน์สูงสุด เนื่องจากเป็นการฝึกอย่างมีคุณภาพและประสิทธิภาพ นักกีฬาทุกคนต้องฝึกตามขั้น ขึ้นตามลำดับ จนถึงจุดสุดยอดของพีระมิด ไม่มีทางที่ก้าวข้ามขั้น ละเลยขั้นตอนที่ว่านี้ได้ คนที่ฝึกมานานจนร่างกายและจิตใจเข้าที่เข้าทางแล้วยังต้องเป็นไปตามขั้นตอนเหล่านี้ เพียงแต่ว่าในการฝึกบางขั้นบางช่วงใช้เวลาน้อยลง เนื่องจากมีทุนเดิมอยู่แล้ว

ฐานพล ยังมีข้อแนะนำสำหรับผู้ที่สนใจลงแข่งไตรกีฬา สามารถพิจารณาเคล็ดลับ 5 ข้อ พิชิตไตรกีฬา คือ

1.พิจารณาระยะทาง กติกาการแข่งขัน และข้อมูลการแข่งขัน ว่าเราจะลงแบบเต็มไหวมั้ย หรือ ลองมาแข่งเพื่อหาประสบการณ์ แบบฮาฟมาราธอนดูก่อน จนเก่งคล่องแล้วค่อยลงแบบเต็มรูปแบบ แล้วประเมินว่า ตัวเรานั้นไหวหรือไม่ เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง

2.จัดตารางเวลาซ้อม 5-6 วัน ต้องมีการซ้อมที่หลากหลาย และที่สำคัญคือต้องมีเวลาพัก ซึ่งแต่ละคนควรจะมีโค้ช หรือเทรนเนอร์ส่วนตัว หรือหาข้อมูลจากอินเทอร์เน็ตที่เหมาะกับร่างกายของตัวเอง เพราะการฝึกซ้อมที่ไม่เหมาะกับคนนั้นอาจเกิดผลเสียต่อร่างกายและชีวิตได้

3.พักผ่อนให้เพียงพอ อย่าอดนอน อย่าปล่อยให้ร่างกายเพลีย ถ้าร่างกายไม่เต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ก็อย่าฝืนร่างกาย รอให้ฟิตให้เต็มที่ก่อน

4.ทานอาหารที่ดีมีประโยชน์ จำพวกเนื้อสัตว์ หรือวิตามิน ทานให้ครบทุกหมู่จะช่วยเสริมสร้างภูมิต้านทานให้ร่างกายแข็งแรง

5.Energy Gel สำคัญมากเช่นกันในวันลงแข่ง เพราะมีผลต่อกล้ามเนื้อ การเป็นตะคริวต่างๆ แต่ก็ควรระวังและเลือกทานยี่ห้อที่เหมาะสมกับตัวเอง