ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

17 มิถุนายน 2560 เวลา 13:12 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/498950

โดย…ภาดนุ ภาพ : ทวีชัย ธวัชปกรณ์

 ครั้งนี้ขอพาไปพูดคุยกับสองหนุ่มนักธุรกิจเพื่อนคู่ซี้ เบนจามิน เชอริกซ์ หนุ่มลูกครึ่งสวิส-อิตาลี (วัย 30 ปี) กับ เซบาสเตียน เอแบด หนุ่มลูกครึ่งสวิส-สเปน (วัย 35 ปี) สองนักบริหารและผู้ร่วมก่อตั้ง “เลซเกม เลเซอร์ เกมส์” (Lazgam Laser Games) ศูนย์เล่นเกมยิงปืนเลเซอร์สุดทันสมัยรายแรกในประเทศไทย ถึงที่มาในความเป็นเพื่อนคู่ซี้ ก่อนจะมาร่วมหุ้นทำธุรกิจด้วยกัน

เบนจามิน พูดถึง เซบาสเตียน

“เดิมทีแล้วผมชอบเล่นทั้งเกมออนไลน์และเลเซอร์เกมเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เมื่อผมมาทำงานอยู่ในเมืองไทย และเรียนภาษาไทยที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ผมก็รู้สึกว่าอยากเล่นเลเซอร์เกมมากๆ แต่หาสถานที่เล่นไม่ได้ เพราะที่เมืองไทยยังไม่มีใครเปิด สิ่งนี้จึงจุดประกายให้ผมอยากจะเปิดเลเซอร์เกมขึ้นมา คิดได้ดังนั้น ผมจึงติดต่อขอซื้ออุปกรณ์เกี่ยวกับเลเซอร์เกม ทั้งปืนและเสื้อเกราะเลเซอร์มาจากประเทศเนเธอร์แลนด์ โดยมาสร้างแบรนด์ชื่อ ‘เลซเกม เลเซอร์ เกมส์’ เป็นของตัวเอง

“โดยเริ่มเปิดสาขาแรกที่โรงแรมฮอลิเดย์ อินน์ สุขุมวิท 22 ล่าสุดเราได้ไปเปิดสาขาที่เซ็นทรัลเฟสติวัล พัทยา บีช ซึ่งมีพื้นที่ใหญ่มากๆ เกือบ 1,000 ตร.ม.ได้ และกำลังได้รับฟีดแบ็กที่ดีทั้งจากชาวไทย (85%) และชาวต่างชาติหรือนักท่องเที่ยว (25%) ซึ่งการเปิดเลเซอร์เกมนั้นมีการลงทุนที่สูงมาก ใช้เงินหลายสิบล้านบาท เราจึงต้องมีพาร์ตเนอร์ และตอนนี้ตระกูลมหากิจศิริ ก็คือพาร์ตเนอร์หรือผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของเรา นอกจากนี้ผมยังมีเพื่อนซี้ของผมคือ เซบาสเตียน มาเป็นหุ้นส่วนและเพื่อนร่วมงานอีกด้วย”

เบนจามิน เล่าว่า เขารู้จักกับเซบาสเตียนเมื่อ 15 ปีก่อนที่บ้านเกิดในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ แต่หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ห่างหายกันไปหลายปี ได้มาเจอกันอีกทีตอนที่ตัวเขาได้ย้ายมาอยู่เมืองไทย ซึ่งช่วงนั้นเซบาสเตียนก็มาเที่ยวเมืองไทยพอดี ทั้งคู่จึงติดต่อกันทางเฟซบุ๊กแล้วนัดเจอ ความเป็นเพื่อนจึงต่อกันติดได้ไม่ยาก

“ถ้าให้พูดถึงเซบาสเตียน ผมว่าเขาเป็นเพื่อนที่ผมสนิทมากที่สุด ณ ขณะนี้ที่เมืองไทย เนื่องจากเราเป็นชาวต่างชาติทั้งคู่ มาจากประเทศเดียวกัน จึงค่อนข้างคุยกันรู้เรื่อง แม้จะนิสัยต่างกัน แต่เมื่อมาเป็นเพื่อนกันแล้วก็พูดคุยกันได้ลงตัว เพื่อนคนไทยของผมก็มีนะครับ แต่จะไม่สนิทเท่าเซบาสเตียน นี่จึงเป็นเหตุผลหลักที่ผมชวนเขามาเปิดธุรกิจเลซเกมฯ ด้วยกัน

เบนจามิน

 “สิ่งที่ทำให้ผมประทับใจในตัวเซบาสเตียนก็คือ เขาเป็นคนที่มีความซื่อสัตย์ มีระเบียบวินัยในการทำสิ่งต่างๆ ในชีวิต ซึ่งตรงกันข้ามกับผมเลยละ (หัวเราะ) เซบาสเตียนทำอะไรแล้วต้องเป๊ะๆ แต่ผมจะทำแบบสบายๆ เรื่อยๆ ในเมื่อตัวผมขาดตรงจุดนี้ ฉะนั้นเวลาทำธุรกิจจึงสมควรต้องมีเพื่อนร่วมหุ้นที่มีคุณสมบัติอย่างที่กล่าวมา ซึ่งเซบาสเตียนใช่เลยครับ”

ในขณะที่เซบาสเตียนดูเป็นคนสุขุมและพูดน้อยในเรื่องการทำงานและการดำเนินชีวิต แต่ทางด้านเบนจามินกลับเป็นคนร่าเริง แจ่มใส มีชีวิตชีวา และมีมนุษยสัมพันธ์ที่ดีเยี่ยม ทั้งคู่จึงเป็นส่วนผสมที่ลงตัวทั้งในฐานะเพื่อนคู่ซี้ และหุ้นส่วนทางธุรกิจที่เข้าทางกัน

“โดยส่วนตัวแล้ว ผมไม่ค่อยห่วงอะไรในชีวิตเซบาสเตียนสักเท่าไหร่ เพราะรู้ดีอยู่แล้วว่าคนแบบเขาไปอยู่ที่ไหน ไปทำงานอะไร เขาก็จะสามารถเอาตัวรอดได้เสมอ สำหรับสิ่งที่ผมประทับใจในตัวเพื่อนคนนี้ก็คือ เขากล้าที่จะทิ้งอาชีพการงานของเขาคือ เป็นเจ้าหน้าที่ผู้เชี่ยวชาญซึ่งดูแลอุปกรณ์ด้านอิเล็กทรอนิกส์ของโรงพยาบาลที่สวิตเซอร์แลนด์ เพื่อมาร่วมทำธุรกิจกับผมที่เมืองไทย โดยที่เขายังไม่รู้เลยว่าธุรกิจที่เราจะทำกันนี้จะดีหรือจะเวิร์กขนาดไหน

“ผมเลยรู้สึกว่าการที่เราได้คบเพื่อนที่ถูกคน มันจะช่วยให้เราต่อยอดการทำธุรกิจหรือรู้วิธีทำมาหากินและดำรงชีวิตอยู่บนโลกนี้ได้อย่างสบาย ที่สำคัญตัวเขาเองยังมีประสบการณ์ในการทำงานด้านอิเล็กทรอนิกส์มานานถึง 15 ปีอีกด้วย ดังนั้นผมจึงเชื่อมั่นว่าเพื่อนคนนี้สามารถรับมือกับการทำงานที่เลซเกมฯ ได้อย่างสบายๆ แน่นอน” (หัวเราะ)

เซบาสเตียน พูดถึง เบนจามิน

“เดิมทีผมทำงานโดยเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านไอทีเกี่ยวกับเครื่องฉายรังสี หรือเครื่องสแกนเพื่อตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ในช่วงปี 2009 ผมมีโอกาสได้เดินทางมาเที่ยวที่เมืองไทย ก็เลยรู้สึกชอบทั้งบรรยากาศ วัฒนธรรม ผู้คน และอาหารของเมืองไทยมากๆ พอดีผมได้รับการติดต่อจากเบนจามิน ว่าเขาก็มาอยู่ที่เมืองไทยเหมือนกัน เราก็เลยนัดคุยกันแล้วคิดทำธุรกิจเลซเกมฯ ขึ้นที่เมืองไทย

“ธุรกิจตอนนี้ก็เริ่มไปได้สวยทีเดียว หน้าที่หลักของผมตอนนี้ก็คือ คอยดูแลรับผิดชอบเกี่ยวกับระบบคอมพิวเตอร์ของเลซเกมฯ ทั้งระบบการจองตั๋ว ระบบดิสเพลย์ และอื่นๆ เพราะผมมีความรู้ในเรื่องเทคนิคเยอะพอสมควร ส่วนเบนจามินจะมีหน้าที่บริหารและติดต่อพูดคุยกับลูกค้าหรือพาร์ตเนอร์ เพราะเขาเป็นคนคุยเก่ง มนุษยสัมพันธ์ยอดเยี่ยม เราจึงเป็นหุ้นส่วนที่แบ่งหน้าที่กันได้อย่างลงตัว”

เซบาสเตียน บอกว่า เบนจามินเป็นเพื่อนที่มีไอเดียใหม่ๆ เยอะมาก เพราะเขามักจะเสนอความคิดใหม่ๆ ในการทำงาน หรือคิดโปรโมชั่นที่มีผลดีต่อธุรกิจ และคิดจะนำระบบใหม่ๆ มานำเสนอเพื่อพัฒนาการทำธุรกิจอยู่เสมอ

“สำหรับความประทับใจที่ผมมีต่อเพื่อนคนนี้ ก็อย่างที่บอกว่าเบนจามินทำทุกวิถีทางเพื่อให้ธุรกิจเลซเกมฯ ที่เราและหุ้นส่วนร่วมทุนกัน ให้เติบโตพัฒนาและมีชื่อเสียงมากยิ่งขึ้น เพราะเขามักจะมีไอเดียใหม่ๆ ดีๆ มานำเสนออยู่เสมอ เบนจามินเป็นคนแอ็กทีฟและขยันทำงานอยู่เสมอ ขยันติดต่อผู้คน เรียกว่าเขามีหน้าที่เป็นด่านหน้าหรือเป็นพีอาร์ของธุรกิจเลยก็ว่าได้ ผิดกับตัวผมซึ่งอาจจะเป็นคนที่พูดน้อย แต่จะชอบทำงานอยู่เบื้องหลังซะมากกว่า

เซบาสเตียน

 “สิ่งที่รู้สึกเป็นห่วงในตัวเบนจามินน่ะเหรอ เรื่องส่วนตัวทั่วๆ ไป ผมว่าเบนจามินจัดการทุกอย่างในชีวิตของเขาได้ดีอยู่แล้ว จึงไม่ค่อยมีอะไรที่น่าเป็นห่วงสักเท่าไหร่ แต่อาจจะห่วงเรื่องการทำงานหรือการทำธุรกิจซะมากกว่า (หัวเราะ) เพราะอย่างที่บอกคือ เขาจะมีไอเดียใหม่ๆ อยู่เสมอ ทุกอย่างที่มีจึงยังไม่เพอร์เฟกต์สำหรับเขาสักที เบนจามินจึงคิดจะเปลี่ยนบางสิ่งบางอย่างอยู่ตลอดเวลา (หัวเราะ) ในขณะที่เขาคิดจะเปลี่ยนนู่นนี่นั่น ทางด้านผมก็จะคิดว่าสิ่งที่เขาจะเปลี่ยนหรือเพิ่มนั้นจะสร้างปัญหาทางด้านเทคนิคอะไรตามมาให้ผมบ้างหรือเปล่า (หัวเราะ) แต่โดยรวมแล้วเราก็เป็นเพื่อน และเป็นหุ้นส่วนที่เข้ากันได้อย่างลงตัวครับ

“ในอนาคตพวกผมมีแผนที่จะพัฒนาธุรกิจโดยเปิดสาขาเพิ่มขึ้นอีกแน่นอน นอกจากตอนนี้มีสาขาที่สุขุมวิท 22 และพัทยาแล้ว ล่าสุดยังได้เปิดเลซเกมฯ สาขาใหม่ที่เมเจอร์ รัชโยธินแล้ว และเร็วๆ นี้ที่เกาะสมุยได้ซื้อแฟรนไชส์เลซเกมฯ ของเราเพื่อไปเปิดที่โครงการ ลิฟวิ่ง พลาซ่า ด้วยเช่นกัน”

สองผู้บริหารหนุ่มทิ้งท้ายว่า พวกเขายังมีเป้าหมายที่อยากจะขยายสาขาธุรกิจเลซเกมฯ ไปสู่ประเทศเพื่อนบ้านในแถบเออีซีด้วย แต่ทั้งนี้ก็ต้องดูถึงความสนใจและกำลังซื้อของคนในประเทศนั้นๆ เป็นหลัก นอกจากนี้ประเทศที่เล็งๆ ไว้ก็คือ สิงคโปร์ มาเลเซีย ญี่ปุ่น และเกาหลีใต้ เพราะเป็นกลุ่มประเทศที่มีกำลังซื้อสูงมาก เรียกว่าในตอนนี้เลซเกมฯ ถือเป็นธุรกิจที่กำลังไปได้สวยทีเดียว

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

17 มิถุนายน 2560 เวลา 13:08 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/498948

โดย…มัลลิกา ภาพ : วีรวงศ์ วงศ์ปรีดี

 เมื่อ 17 ปีที่แล้ว ดร.สุภัคชญา โลกิตสถาพร และคู่ชีวิต วรพันธ์ โลกิตสถาพร ได้ก่อตั้ง สำนักพิมพ์สถาพรบุ๊คส์ ในระยะตั้งไข่ เธอต้องดูแลรายละเอียดปลีกย่อยแทบทุกอย่าง เรียกว่าตั้งแต่งานบริหารยันงานสต๊อกสินค้า จัดจำหน่าย คัดสรรเนื้อหา ติดต่อนักเขียน ฯลฯ

ปัจจุบัน ดร.สุภัคชญา เป็นรองกรรมการผู้จัดการ บริษัท สถาพรบุ๊คส์ และบริษัท ทสพรบิลเลี่ยนกรุ๊ป ประกอบธุรกิจ ผลิตและจำหน่ายหนังสือเล่ม

ดร.สุภัคชญา พาหวนกลับไปยังวันวาน

“ชีวิตเราผูกพันกับหนังสือมาตลอด เป็นเด็กต่างจังหวัด อยู่ในตลาด เห็นคนส่งหนังสือ บ้านก็รับหนังสือ พ่อก็อ่าน ปลูกฝังกันมา พอทำงานก็อยู่หนังสือสารคดีเกือบ 20 ปี (ตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายการตลาด) พอตัดสินใจออกจากนี้ ชีวิตเราส่วนหนึ่งอยู่ในวงการหนังสือ แล้วเราเป็นแม่บ้าน ชอบอ่านหนังสือนิยาย

“ก่อตั้งสำนักพิมพ์ ยุคนั้น ปี 2543-2544 หนังสือขายดี มีกระแสการตื่นตัวอ่านหนังสือ ช่วงนั้นก็มีแนวสารคดี นิยายขายดีมาก ทำอะไรออกมาก็ขายหมดตามจำนวนพิมพ์ ก็ต่อยอดมาเป็นแนวแฟนตาซี โชคดีเราทำการตลาดมาก่อน รู้ทิศทางของผู้บริโภค เห็นช่องทางการขาย และเราจัดจำหน่ายเองตั้งแต่แรกเลย เรารู้จักร้านค้า มีพันธมิตรที่ดี”

มาถึงปี 2560 บริษัท สถาพรบุ๊คส์ มีสำนักพิมพ์ในเครือ หลายสำนัก แตกแขนงเนื้อหาออกไปให้ครอบคลุม ไม่ว่าจะเป็นท่องเที่ยว การเรือน ธรรมะ นวนิยายแปล นวนิยายไทยเองยังแบ่งประเภทย่อยออกไป ให้ได้ตามกลุ่มเป้าหมาย ทั้งแนวแฟนตาซี นิยายรักหวานแหวว ดราม่าเข้มข้น เป็นอาทิ

“ถึงวันนี้เรามีแฟนคลับของสำนักพิมพ์ ที่เหนียวแน่นกับนักเขียน แต่ด้วยสภาวะเศรษฐกิจเราไม่ผลีผลาม แม้จะมีนักเขียนที่ครองใจนักอ่าน แต่เราก็คัดสรรเนื้อหาเข้มข้นขึ้น จำนวนหนังสือออกต่อเดือนน้อยลง”

สถาพรบุ๊คส์ ติด 1 ใน 5 สำนักพิมพ์ที่ผลงานติดตลาดมากที่สุด แต่ถ้าเอ่ยถึง “นิยาย” ตอนนี้ในหน้าจอโทรทัศน์หลายช่อง เป็นผลงานจากเครือนี้  เรียกว่าธุรกิจหนังสือแม้จะขาลง แต่สำหรับสถาพรบุ๊คส์ตลาดนิยายยังวิ่งฉิ่วเหมือนเดิม

เมื่อก่อร่างสร้างฐานธุรกิจไว้อย่างมั่นคงแล้ว ถึงเวลาที่จะส่งต่อธุรกิจสู่รุ่นลูก (เจติยา โลกิตสถาพร) ให้มารับไม้ต่อ แต่ไม่วางมือเสียทีเดียว

“เมื่อก่อนดูหลายส่วน ตอนนี้ดูแลกิจกรรมการส่งเสริมการขาย สำนักพิมพ์เพชรการเรือน  การงานอาชีพ ทำเองได้ ทำขายรวย ลงไปร่วมกับกรมแรงงาน และสถาบันการศึกษา และหน่วยงาน องค์กรต่างๆ ที่เชิญเราไปเป็นวิทยากร และดูสำนักพิมพ์ธรรมสถาพร สถาพรคิดส์ ยังเป็นงานที่เราสนใจ

“ตอนนี้งานเบาแล้ว งานด้านการตลาด การคัดสรรต้นฉบับ ภาพปกก็ให้คนอื่นดูแลไป ตอนนี้ดูภาพรวม งานบริหาร แต่ไม่ลงไปโฟกัส เรามาเน้นงานบำรุงพระพุทธศาสนา เป็นเจ้าภาพบวชสามเณรภาคฤดูร้อน ที่วัดปัญญานันทาราม จ.ปทุมธานี และทำวารสารแจกฟรี ชื่อ ปัญญาสาร เดือนต่อเล่ม”

ระหว่างที่ทำงานสำนักพิมพ์ ดร.สุภัคชญา ก็ยังไม่หยุดหาความรู้ ในปี 2557 ได้สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโท รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเกริก และปีนี้เพิ่งได้ใช้คำว่า ดร. นำหน้าชื่อ เมื่อสำเร็จการศึกษาปริญญาเอก หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาสื่อสารการเมือง มหาวิทยาลัยเกริก

นอกจากนี้ ยังอบรมหลักสูตรต่างๆ เช่น การศึกษาอบรมหลักสูตร Micro MBA in Publishing Business คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย การศึกษาอบรมโครงการ Human Resource Workshop “เวลาเปลี่ยน คนเปลี่ยน บริหารองค์กรให้ทันคน” รุ่นที่ 3 ธนาคารกสิกรไทย และสมาคมการจัดการธุรกิจแห่งประเทศไทย การศึกษาอบรมหลักสูตรไทยกับประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน รุ่นที่ 4 สถาบันพระปกเกล้า การศึกษาอบรมหลักสูตรประกาศนียบัตรชั้นสูง การบริหารงานภาครัฐ และกฎหมายมหาชน รุ่นที่ 15 สถาบันพระปกเกล้า

“การที่เราประสบความสำเร็จในวันนี้ แน่นอนว่า เราต้องผ่านการทำงานหนักมา และเรามีแรงบันดาลใจจากครอบครัว มีกำลังใจจากลูกน้องที่ช่วยเชียร์ตลอด ยิ่งตอนทำดุษฎีจะจบเราก็เหนื่อยก็ท้อ แต่ทุกคนรอเรา ให้กำลังใจ ตอนนั้นที่คิดจะเรียน คิดว่า เราทำหนังสือ เราอยากมีองค์ความรู้  หลายๆ ด้าน เพื่อที่จะสื่อสารกับผู้อ่านเราได้ ได้เลือกในสิ่งที่ดีต่อผู้อ่าน และนำมาบอกต่อลูกน้องอีกที

“ยังมีอะไรที่เราอยากรู้อีกเยอะ นี่ถ้ามีโอกาสก็จะไปอบรม ISABthailand (หลักสูตรอบรม ผู้บริหารธุรกิจ) คนเราไม่แก่เกินเรียน ชีวิตไม่ควรหยุดเรียนรู้ ทุกวันนี้มีความสุขกับการได้ทำหน้าที่หลายๆ ด้าน”

แม้ว่าอายุจะใกล้วัยเกษียณทำงาน แต่ ดร.สุภัคชญา บอกว่า ยังสนุกกับการทำงาน สนุกกับการเรียนรู้อะไรใหม่ๆ  ที่จะนำมาช่วยพัฒนาต่อยอดงานสำนักพิมพ์ และงานบุญก็ไม่ขาด ได้นำหนังสือไปบริจาคในสถานการศึกษาต่างๆ

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

17 มิถุนายน 2560 เวลา 13:02 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/498946

โดย…ภาดนุ ภาพ : ภัทรชัย ปรีชาพานิช

 มีโอกาสได้พบกับ รศ.ดร.พิภพ อุดร ในงานสัมมนาวิชาการเพื่อรำลึกและเชิดชูเกียรติ ศ.เกียรติคุณ เกษรี ณรงค์เดช อดีตนายกสภาวิชาชีพบัญชีคนแรกของประเทศไทย ซึ่งจัดขึ้นที่ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ จึงขอพูดคุยกับ รศ.ดร.พิภพ เกี่ยวกับโครงการปรับหลักสูตรใหม่ล่าสุด “อีโคซิสเต็ม สตาร์ทอัพ” ที่กำลังเริ่มต้นทำ รับรองว่าน่าสนใจแน่นอน

หลังจากที่เข้ารับตำแหน่งคณบดีคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (Thammasat Business School หรือ TBS) มาหมาดๆ รศ.ดร.พิภพ ก็ประกาศเดินหน้าเต็มตัวกับการสร้างอีโคซิสเต็มเพื่อส่งเสริมสตาร์ทอัพหรือนักธุรกิจรุ่นใหม่ เรื่องนี้มีที่มาอย่างไร? ไปฟังกันเลย

“ในปี 2561 ที่จะถึงนี้ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรมศาสตร์ ได้ปรับทิศทางครั้งใหญ่ โดยดันสตาร์ทอัพรุ่นใหม่แบบเต็มที่ ดังนั้นคณะจึงทั้งรื้อหลักสูตร วิธีการเรียนการสอน การสร้างพันธมิตร และการปรับระบบนิเวศหรืออีโคซิสเต็ม โดยหวังจะเห็นผลแบบเป็นรูปธรรมได้ภายใน 2 ปี ซึ่งแต่เดิมหลักสูตรบริหารธุรกิจของเราจะผลิตคนให้จบออกไปทำงานบริษัทเป็นหลัก แต่คนในยุคปัจจุบันนี้คือ เจนฯ วาย (ตอนปลาย) หรือเจนฯ แซด ซึ่งพวกเขามีแนวโน้มที่จะเรียนจบออกไปแล้วเป็นผู้ประกอบการซะเยอะ

“ประกอบกับนโยบายของรัฐบาลชุดนี้ ที่ต้องการจะสร้างผู้ประกอบการยุคใหม่หรือสตาร์ทอัพยุค 4.0 ที่ต้องมี Design & Innovation นั่นก็คือ ต้องมีความคิดสร้างสรรค์ รู้จักออกแบบผลิตภัณฑ์ให้มีความเก๋ไก๋ เพื่อไปสู่การทำธุรกิจของตัวเอง ซึ่งหลักของการเป็นสตาร์ทอัพในยุคใหม่นี้นั้น ไม่จำเป็นจะต้องมีเงินทุนเยอะ หรือไม่จำเป็นว่าต้องทำสินค้าแบรนด์เนมมาก่อน ทุกคนก็สามารถเป็นผู้ประกอบการได้ ถ้าดีไซน์สินค้าของคุณเก๋จริง หรือมีนวัตกรรมที่ทำให้คนเห็นแล้วรู้สึก ว้าว! ได้ รับรองว่าคุณก็เป็นสตาร์ทอัพได้”

รศ.ดร.พิภพ บอกว่า ตั้งใจจะผลักดันหลักสูตรใหม่นี้ ให้เป็นหลักสูตรประจำของคณะพาณิชย์ฯ แต่ทั้งนี้ก็ต้องอาศัยความร่วมมือจากคณาจารย์ในคณะด้วย แม้เมื่อก่อนอาจจะมีการสอนนักศึกษากันมาบ้าง แต่ก็ยังไม่ใช่เรื่องหลักของคณะ เมื่อตนเองได้เข้ามาเป็นคณบดี จึงต้องการผลักดันหลักสูตรนี้ให้เป็นเรื่องหลักของคณะให้ได้

“ขั้นแรกก็คือการปรับการเรียนการสอนให้เป็น แบบ Active Learning ที่ไม่เน้นหนักเฉพาะเรื่องความรู้อย่างในอดีต เพราะเล็งเห็นว่าความรู้เป็นเรื่องที่แสวงหากันได้จากแหล่งต่างๆ มากมายในยุคดิจิทัล จึงเน้นหนักไปในเรื่องการกระตุ้นให้นักศึกษาเกิดความคิดสร้างสรรค์เพื่อนำไปสู่การสร้างนวัตกรรมมากกว่า โดยเน้นการเรียนเพื่อให้คิดและแก้ปัญหา ไม่ใช่เรียนเพื่อรู้ เน้นการทำงานแบบโครงการ และร่วมทำงานกับบริษัทพันธมิตรทางธุรกิจได้

“นอกจากนักศึกษาในคณะพาณิชย์ฯ แล้ว หลักสูตรที่เราจะเปิดนี้นักศึกษาจากคณะอื่นยังสามารถมาลงเรียนเป็นวิชาเลือกได้ด้วย โดยเราจะแบ่งเนื้อหาของหลักสูตร ครึ่งหนึ่งจะเน้นทักษะและจิตวิญญาณของการเป็นนักธุรกิจสตาร์ทอัพยุคใหม่ ส่วนอีกครึ่งหนึ่งจะให้ผู้เรียนได้ไปต่อยอดในด้านที่ตัวเองสนใจ ไม่ว่าจะเป็น บัญชี การเงิน การตลาด การจัดการ ธุรกิจระหว่างประเทศ หรือโลจิสติกส์

“หลักการของเราก็คือ การจะเป็นสตาร์ทอัพสมัยนี้ต้องคิดในเรื่องของนวัตกรรมเยอะหน่อย ทำยังไงจะต่างจากคนอื่น ทำยังไงจะเติมช่องว่างในตลาดได้ ทำยังไงจะนำเทคโนโลยีมาใช้ได้ และทำยังไงจะระดมทุนจากแหล่งทุนที่ไม่ใช่ธนาคารเสมอไป ซึ่งวิธีคิดเหล่านี้คือรูปแบบโมเดิร์นธุรกิจยุคใหม่ที่มันไม่เหมือนเดิม เพราะยุคนี้มันมีระบบ Crowdfunding ซึ่งก็คือการระดมทุนจากผู้ลงทุนรายย่อย

“สมมติว่าเราจะทำธุรกิจสักอย่างขึ้นมาซึ่งดูน่าสนใจมาก เราก็สามารถนำธุรกิจนี้ไปลงในเว็บไซต์คราวด์ฟันดิ้ง ต่างๆ ซึ่งเว็บเหล่านี้ก็จะนำผลิตภัณฑ์ของเราไปขึ้นโชว์บนเว็บ บางคนเห็นก็อาจจะสั่งซื้อล่วงหน้า บางคนก็อาจเป็นนักธุรกิจที่จะมาให้การสนับสนุนธุรกิจเหล่านี้ คราวด์ฟันดิ้งจึงกลายเป็นแหล่งทุนที่มีวงเงินให้การสนับสนุนที่ใหญ่มากๆ”

รศ.ดร.พิภพ เสริมว่า โดยส่วนใหญ่สตาร์ทอัพยุคนี้จะมีไอเดียที่ยอดเยี่ยมมาก แต่บางรายยังอาจขาดแคลนในเรื่องทุนอยู่ พวกเขาก็จะสามารถหาแหล่งเงินทุนจากทางอื่นๆ ได้ นอกจากการไปกู้เงินธนาคารมาทำธุรกิจดังเช่นผู้ประกอบการในยุคก่อน

“นอกจากคราวด์ฟันดิ้งแล้ว ผู้ประกอบการยังสามารถระดมทุนได้จากกลุ่ม Venture Cap หรือนักลงทุนรุ่นใหม่ที่ต้องการจะเป็นผู้ถือหุ้นในธุรกิจสตาร์ทอัพนั้นๆ ซึ่งถ้าเขาเห็นว่าสินค้าหรือผลิตภัณฑ์น่าจะไปได้ดี เวนเจอร์ แคปเหล่านี้ก็จะนำเงินมาร่วมลงทุนกับผู้ประกอบการรุ่นใหม่ ซึ่งจะเห็นได้ว่าในปัจจุบันนี้มันมีวิธีการระดมทุนหลากหลายวิธี จึงทำให้ธุรกิจเล็กๆ เกิดขึ้นมามากมายทั่วโลก

“กลับมาที่หลักสูตรการสร้างสตาร์ทอัพที่กำลังจะเปิดสอน คาดว่าผู้ที่มาลงเรียนส่วนมากจะเป็นผู้ที่ต้องการไปตั้งบริษัทหรือมีธุรกิจเป็นของตัวเอง ฉะนั้นนักศึกษารอบแรกที่คณะพาณิชย์ฯ จะรับเข้ามาเรียน ผมจะขอเรียกว่ารอบพอร์ตโฟลิโอหรือยุคตั้งต้น จึงไม่มีการสอบเข้าเรียน แต่จะให้ผู้ที่สนใจนำพอร์ตโฟลิโอของตัวเองที่เคยมีผลิตภัณฑ์หรือธุรกิจที่น่าสนใจ มานำเสนอเพื่อให้เขาสามารถเข้ามาเรียนหลักสูตรนี้ได้

 “หรือแม้แต่เด็กมัธยมที่เคยประกวดการคิดค้นผลิตภัณฑ์ มีผลงานดีเด่นที่เคยได้รับรางวัลมาก่อน ก็จะมีส่วนช่วยให้ผ่านการพิจารณาเข้าเรียนปริญญาตรีที่คณะพาณิชย์ฯ ได้ด้วย เพราะเด็กพวกนี้มีพรสวรรค์ มีความตั้งใจอยู่แล้ว ฉะนั้นจึงควรนำพวกเขามาต่อยอดเพื่อให้เป็นประโยชน์กับประเทศไทย”

รศ.ดร.พิภพ บอกว่า นอกจากเปิดหลักสูตรใหม่แล้ว คณะพาณิชย์ฯ ยังมีแพลนจะเปิด Co-Working ซึ่งมีคอนเซ็ปต์ในการเป็นพื้นที่สำหรับให้คนที่มีไอเดียหลากหลายได้มาเจอกัน โดยจะกันพื้นที่ชั้นล่างของคณะพาณิชย์ฯ ที่ท่าพระจันทร์ 1,000 ตร.ม. แล้วแบ่งเป็น 7-8 โซน คือ มีห้องประชุมเล็ก ห้องเวิร์กช็อป ห้องแสดงผลงาน ห้องเจรจากับนักลงทุน และอื่นๆ ไว้ให้นักศึกษาและอาจารย์ได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นและประสบการณ์ระหว่างกัน โดยอาจขอความร่วมมือในการระดมเงินช่วยลงทุนมาจากตลาดหลักทรัพย์ ซึ่งคาดว่าน่าจะสร้างเสร็จไม่เกินสิ้นปี 2561

“พูดง่ายๆ คือนับจากนี้จะเป็นการเปิดโอกาสให้นักศึกษาสามารถเรียนและทำงานร่วมกับคณะอื่นๆ ทั่วมหาวิทยาลัย เพราะเรามองเห็นว่าหากต้องการสร้างสตาร์ทอัพ ต้องพยายามเชื่อมศาสตร์หรือความเชี่ยวชาญหลายๆ แขนงเข้าด้วยกัน สตาร์ทอัพวันนี้ต้องบูรณาการทั้งการตลาด การเงิน การจัดการ เทคโนโลยี และศาสตร์ใหม่ๆ เช่น เรื่องบิ๊กดาต้า การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงลึก หรือแมชีนเลิร์นนิ่ง เข้ามาเป็นเนื้อเดียว การแยกการเรียนออกเป็นแท่งๆ แบบเดิมไม่เหมาะกับการเปลี่ยนแปลงของโลกปัจจุบัน ต้องทำให้ความรู้ทุกแขนงไปเชื่อมต่อกันให้ได้ คณะจึงได้เริ่มโครงการที่มีการเรียนร่วมกับคณะอื่นๆ เช่น วิศวกรรมศาสตร์ และสถาปัตยกรรมศาสตร์ แล้วในอนาคตก็จะขยายไปสู่คณะอื่นๆ ด้วย

“มีการเชื่อมต่อกับคณะอื่นๆ แล้ว คณะพาณิชย์ฯ ยังเดินหน้าเชื่อมต่อกับพันธมิตรธุรกิจตามโครงการ “80 ปี 80 พันธมิตร” ของคณะที่เฟ้นหาพันธมิตรทางธุรกิจจำนวน 80 ราย ในโอกาสที่คณะก้าวเข้าสู่ปีที่ 80 ซึ่งพันธมิตรเหล่านี้ก็มีทั้งภาครัฐและหน่วยงานอิสระที่จะเข้ามาร่วมในการเรียนการสอน การแบ่งปันประสบการณ์ รวมถึงการร่วมออกแบบหลักสูตรด้วยกัน เพื่อผลักดันนักศึกษาให้พร้อมสำหรับโลกการทำงานจริง และพร้อมที่จะร่วมเป็นหุ้นส่วนกับพันธมิตรเหล่านี้หากมีโครงการดีๆ ที่โดนใจ

“นอกจากพันธมิตรในประเทศ คณะยังได้สร้างเครือข่ายกับต่างประเทศในการปั้นสตาร์ทอัพเพื่อให้ พร้อมหาโอกาสในตลาดโลก ล่าสุดคณะได้ร่วมกับ University of Applied Sciences and Arts Northwestern Switzerland FHNW จัดทำโครงการ Swiss Innovation Challenge โดยจะคัดเลือกผู้สนใจเข้าสู่ธุรกิจสตาร์ทอัพให้เข้ามาร่วมโครงการ โดยจะมีคณาจารย์และผู้เชี่ยวชาญจากในประเทศและต่างประเทศเข้ามาเป็นพี่เลี้ยงให้อย่างเข้มข้นตลอด 9 เดือน แถมยังมีโอกาสได้เงินรางวัลและได้ไปดูงานที่สวิตเซอร์แลนด์อีกด้วย

“ซึ่งโครงการนี้จัดเป็นครั้งแรกในประเทศไทย ตั้งเป้าที่จะผลักดันให้สตาร์ทอัพไทยแจ้งเกิดให้ได้ จากการช่วยกันสร้างโมเดลทางธุรกิจ การโค้ช การสร้างเครือข่าย การเข้าถึงเงินทุน และการสร้างชุมชนของสตาร์ทอัพ นอกจากเวทีนี้ คณะยังได้จัดเวทีที่เรียกว่า Innovbiz ที่จัดการประกวดความคิดนวัตกรรมเพื่อต่อยอดไปสู่สตาร์ทอัพเป็นประจำทุกปีกับนักศึกษาชั้นปี 3-4 ซึ่งเป็นการทำงานข้ามคณะในมหาวิทยาลัย ทำให้ได้ไอเดียดีๆ จากนักศึกษาที่สามารถต่อยอดไปสู่ธุรกิจจริงได้

“เรียกว่าบทบาทของคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ กำลังจะเปลี่ยนไป เพื่อให้ทันการเปลี่ยนแปลงของโลก ศาสตร์หลายศาสตร์กำลังจะกลายเป็นเรื่องพ้นสมัย ในขณะที่ศาสตร์ใหม่ๆ เข้ามาแทนที่ ดังนั้นหลายๆ ศาสตร์จึงต้องหลอมรวมกันเพื่อสนองตอบโลกที่เปลี่ยนแปลง ผมเชื่อว่าผลลัพธ์จากการเปลี่ยนแปลงนี้จะปรากฏเป็นรูปธรรมภายใน 2 ปี นับจากนี้ เราจะได้เห็นสตาร์ทอัพไทยที่เป็นผลผลิตของคณะออกไปสร้างปรากฏการณ์ที่น่าตื่นเต้นในสังคมและตลาดโลกแน่นอน”

รศ.ดร.พิภพ ทิ้งท้ายว่า เพราะเป้าหมายของการเปิดหลักสูตรสตาร์ทอัพรุ่นใหม่ของคณะพาณิชย์ฯ ไม่ได้แค่ต้องการผลิตแค่บัณฑิตเท่านั้น แต่มีเป้าหมายใหญ่คือการเปลี่ยนแปลงธุรกิจ สังคม และสร้างโลกให้ดียิ่งขึ้น

“ผมจะยึดคีย์เวิร์ดสำคัญ 3 คำสำหรับในอีก 3-5 ปีข้างหน้า นั่นก็คือ 1.นวัตกรรม (Innovative) ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบการเรียนการสอน การทำกิจกรรม แฟกซิลิตี้ หรือวิชาการ ต้องมีนวัตกรรมทั้งหมด 2.สิ่งที่นำมาใช้ได้จริง (Practical) นั่นคือต้องให้เด็กมีประสบการณ์จริง ลงมือปฏิบัติในชีวิตจริงได้ และสามารถนำความรู้ไปใช้ได้จริง 3.การติดต่อ (Connected) นั่นคือ จะต้องมีพาร์ตเนอร์หรือเครือข่าย ทั้งในระดับวิชาการ รุ่นพี่รุ่นน้อง เครือข่ายนักลงทุนต่างประเทศให้ครบทุกด้าน เราจึงจะสามารถผลิตคนรุ่นใหม่เพื่อไปขับเคลื่อนเศรษฐกิจของประเทศไทยได้

“ส่วนความคาดหวังในอนาคตก็คือ เราหวังว่าจะสามารถผลิตสตาร์ทอัพรุ่นใหม่เพื่อไปขับเคลื่อนสังคมและภาคส่วนต่างๆ ของประเทศและเศรษฐกิจให้ดียิ่งขึ้น และจะช่วยเป็นแรงผลักดันสำคัญให้ประเทศไทยในยุคเศรษฐกิจและธุรกิจแบบ 4.0 ก้าวไปได้ สำหรับนักเรียนมัธยมและนักศึกษาที่สนใจจะเข้าร่วมเป็นสตาร์ทอัพรุ่นใหม่ สามารถเข้าไปดูข้อมูลได้ที่ www.tbs.tu.ac.th เลยครับ”

“เพื่อให้ทันการเปลี่ยนแปลงของโลก ศาสตร์หลายศาสตร์กำลังจะกลายเป็นเรื่องพ้นสมัย ในขณะที่ศาสตร์ใหม่ๆ เข้ามาแทนที่ ดังนั้นหลายๆ ศาสตร์จึงต้องหลอมรวมกันเพื่อสนองตอบโลกที่เปลี่ยนแปลง”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

17 มิถุนายน 2560 เวลา 12:53 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/498942

โดย…ปอย ภาพ : ภัทรชัย ปรีชาพานิช

 การทำงานหน้าที่ประธานกลุ่มจิตอาสา “LIONHEART” อรณ ยนตรรักษ์ นักเรียนโรงเรียนนานาชาติฮาร์โรว์ วัย 16 ปี เริ่มต้นทำงานจริงๆ จังๆ กล่าวว่า เป็นการปลูกฝังของโรงเรียนที่เน้นให้นักเรียนไม่หยุดทำกิจกรรมแค่ภายในรั้วโรงเรียนเท่านั้น แต่เยาวชนควรมีจิตสำนึกรักการทำงานเพื่อสาธารณะ

รวมทั้งในชีวิตส่วนตัวครอบครัว พญ.พันทิดา ยนตรรักษ์ ก็เน้นการสอนลูกชายหญิงทั้งสองคน พีท-อรณ และพี่สาวพิม-พริมา ให้เน้นดำเนินตามรอยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช กษัตริย์นักพัฒนาในเรื่องปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงอีกด้วย

พีท-อรณ และพี่สาวมีโอกาสทำกิจกรรมจิตอาสากับเพื่อนๆ ลงพื้นที่ช่วยเหลือเด็กๆ ในถิ่นทุรกันดารของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เริ่มต้นจากครอบครัวมีบ้านพักต่างโอกาสอยู่ที่ อ.ปากช่อง จ.นครราชสีมา จึงทำให้เด็กจากเมืองหลวงได้เห็นวิถีชีวิตของชาวอีสาน ได้รู้ว่าบริโภคแมลงเป็นอาหารได้ แต่เด็กๆ ที่นั่นกลับมีสุขภาพแข็งแรงมาก

ทำให้กลุ่มเด็กโรงเรียนนานาชาติเกิดอยากค้นหาความรู้ และศึกษาเพิ่มเติมเรื่อง “แมลงกินได้” พี่สาว-พริมา เขียนเป็นหนังสือ 1 เล่ม เพื่อให้ความรู้กับเด็กๆ และคนในท้องถิ่นเห็นว่าแมลงแต่ละชนิดมีประโยชน์อย่างไรบ้าง ผลงานครั้งนี้ได้แมลงเป็นอาหารแล้ว แมลงยังสามารถนำมาแปรรูปเป็นผลิตภัณฑ์ขายสร้างรายได้ให้กับชุมชนได้อีกด้วย

“ตอนนี้พี่พิมไปเรียนต่อปริญญาตรีต่างประเทศ ผมจึงสานต่องานจากพี่สาวสานต่อผลงานวิจัยแมลงกินได้ สู่การพัฒนาที่ยั่งยืน ตามกระแสพระราชดำรัสของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ในหลวงรัชกาลที่ 9 ที่ต้องการให้ชุมชนใช้ชีวิตความเป็นอยู่อย่างพอเพียง มีงานสร้างรายได้เลี้ยงตัวเองได้อย่างยั่งยืน เราริเริ่มโครงการอาหารกลางวันให้กับโรงเรียนยากจนหลายๆ แห่งในภาคอีสาน และประสบความสำเร็จเป็นอย่างดีครับ

“เราโชคดีที่เกิดมาในครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ มีครบทุกอย่าง ได้เรียนโรงเรียนดีๆ แต่ด้วยความที่ครอบครัวของเราค่อนข้างสมถะ คุณพ่อคุณแม่มีที่ดินอยู่ที่อำเภอปากช่อง ทุกวันหยุดสัปดาห์ครอบครัวเราจะไปพักผ่อนที่บ้านในต่างจังหวัด ทำให้ผมได้เห็นวิถีชีวิตของชาวบ้าน เด็กบางคนใส่รองเท้าขาดแล้วยังต้องเดินเท้าไปโรงเรียนทุกวัน”

การแบ่งปันสิ่งดีๆ พีทเล่าว่าเริ่มต้นจากการเก็บออมเงินค่าขนม ไปซื้ออุปกรณ์การเรียน ของเล่น และขนมมาแจกเด็กๆ ซึ่งทุกครั้งที่นำสิ่งของไปบริจาค ก็ได้เห็นรอยยิ้มของทุกคน มันเป็นรางวัลที่สวยงามมากสำหรับเขาและพี่สาว

“บ้านที่ปากช่องคุณพ่อคุณแม่ปลูกผักปลอดสารพิษไว้กินในครอบครัว ซึ่งผักที่ปลูกมีทั้งผักสลัดคอส ผักสลัดกลีบกุหลาบ ผักกาดแก้ว ผักสลัดใบแดง แครอต บีทรูต ถั่วแขก ถั่วลันเตา กวางตุ้ง กวางตุ้งฮ่องเต้ ผักบุ้ง ผักที่ปลูกสวนในบ้านเราเยอะมากเลยครับ ผมกับพี่สาวจึงคิดกันว่า เราน่าจะนำผักที่ปลูกมาขาย เพื่อรวบรวมเงินจากการขายทั้งหมดนำมาตั้งเป็นกองทุนและนำไปช่วยเหลือผู้ยากไร้ในต่างหวัด เราจึงรวมตัวกับเพื่อนๆ ที่โรงเรียนที่มีหัวใจจิตอาสา ตั้งกลุ่ม LIONHEART ขึ้น เป็นเวลา 7 ปีแล้วครับ พวกเราที่โรงเรียนคิดตรงกันว่าจะขอเดินตามแนวพระราชดำริ เศรษฐกิจพอเพียง ของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช”

เวลาเราไปเยี่ยมโรงเรียนขนาดเล็กในหมู่บ้านหลายแห่ง พีทได้ไปดูสภาพชีวิตของเด็กนักเรียนที่โรงเรียน ได้พูดคุยกับชาวบ้านและคุณครู  ทำให้เห็นถึงปัญหามากมาย โดยเฉพาะอาหารกลางวันที่เด็กๆ เหล่านี้รับประทานกันที่โรงเรียน มีเพียงข้าวและกับข้าวนิดหน่อย ซึ่งคงไม่เพียงพอต่อเด็กวัยที่กำลังเจริญเติบโต

“เรื่องน่าตกใจมากคือเมื่อได้คุยกับผู้อำนวยการโรงเรียนแต่ละแห่ง จึงทราบว่า งบประมาณค่าอาหารกลางวันที่ได้จากรัฐบาลเป็นค่าอาหารของเด็กต่อคนต่อวัน เพียงวันละ 14 บาทเท่านั้นเองครับ  ซึ่งไม่เพียงพอเลย ชาวบ้านต้องช่วยๆ กันเอาพืชผักสวนครัวที่มีตามบ้านมาให้ครู มาปรุงอาหารไปได้ในแต่ละมื้อ”

สิ่งที่ได้เรียนรู้ในวันนั้น ได้จุดประกายให้ พีท คิดหาวิธีจะทำอย่างไร ที่จะช่วยให้คุณภาพชีวิตของเด็กเหล่านี้ดีขึ้น  จึงได้จัดตั้ง “โครงการอาหารกลางวัน” เพื่อเด็กๆ ในโรงเรียนยากจนต่างๆ ขึ้นมา ในปี 2012 โดยเริ่มหาทุนจากผักปลอดสารที่ปลูกไว้เป็นงานอดิเรกขึ้นมา แล้วถ้านำผักไปขายได้ ก็จะทำประโยชน์กับผู้อื่นได้มากขึ้นอีกด้วย

“เราสองคนพี่น้องขออนุญาตคุณพ่อคุณแม่เอาไปขายในโรงเรียน รายได้ที่ได้รับจากการขายผักปลอดสาร นำไปเป็นทุนเริ่มต้นในการเริ่มโครงการอาหารกลางวันในโรงเรียนแห่งแรก โดยให้มีการเลี้ยงไก่ไข่ เลี้ยงปลาดุก เลี้ยงกบ เลี้ยงจิ้งหรีด เพาะเห็ด ปลูกพืชผักปลอดสาร เพื่อนำผลผลิตที่ได้ มาเสริมประกอบอาหารกลางวันให้เด็กๆ รับประทานอย่างพอเพียงโรงเรียนสามารถยืนได้ด้วยตัวเอง  และไม่ต้องพึ่งพาแต่งบประมาณของทางการเพียงอย่างเดียว ส่วนผลผลิตที่เหลือสามารถขายนำรายได้มาเป็นทุนหมุนเวียนให้กับโครงการอาหารกลางวันในโรงเรียนต่อไป เมื่อประสบผลสำเร็จดีจนโรงเรียนนั้นๆ สามารถยืนด้วยตัวเองได้แล้ว เราก็จะเริ่มทำที่อื่นต่อไปเรื่อยๆ  ปัจจุบันสามารถช่วยโรงเรียนต่างๆ ไปได้แล้ว 7-8 โรงเรียน”

“งานอาสาพัฒนาต่อยอดไปทุกๆ ปี และในปีนี้คือโครงการส่งเสริมการเพาะเลี้ยงจิ้งหรีด และส่งเสริมการแปรรูปจิ้งหรีดปรุงให้เป็นผลิตภัณฑ์เพิ่มมูลค่าอื่นๆ เช่น จิ้งหรีดทอดสมุนไพร น้ำพริกจิ้งหรีด เด็กๆ และชาวบ้านในท้องถิ่นก็เห็นว่าสิ่งเล็กๆ ก็สามารถเพิ่มคุณค่าได้ดีมาก แล้วถ้าเรารู้จักใช้แหล่งทรัพยากรตามธรรมชาติรอบตัวที่มีอยู่แล้วให้เกิดประโยชน์อย่างสูงสุดและยั่งยืน ก็สามารถสร้างรายได้เป็นอาชีพเสริมให้แก่ชุมชนได้ด้วยครับ”

โรงเรียนบ้านหนองไม้ตาย จ.นครราชสีมา เป็นโรงเรียนขนาดเล็ก ผู้ปกครองมีฐานะยากจน ส่วนใหญ่ประกอบอาชีพรับจ้างรายวัน  จากสภาพปัญหาข้างต้น พีทได้เข้ามาช่วยในการพัฒนาคุณภาพชีวิตของเด็กนักเรียนโรงเรียนบ้านหนองไม้ตายตั้งแต่ปี 2555

โดยการริเริ่มโครงการอาหารกลางวัน  ต่อด้วยให้มีการเลี้ยงจิ้งหรีดตั้งแต่ต้นปี 2558 จนถึงปัจจุบันเพื่อเป็นอาหารกลางวันของนักเรียน  รวมทั้งส่งเสริมให้มีการเรียนรู้และพัฒนาต่อยอดเพื่อนำไปใช้ประกอบอาชีพในอนาคต จากกิจกรรมการเลี้ยงจิ้งหรีดเพื่ออาหารกลางวันของนักเรียน ทำให้นักเรียนโรงเรียนบ้านหนองไม้ตายทุกคนได้มีอาหารไว้รับประทานอย่างเพียงพอ ตลอดจนส่งเสริมการสร้างอาชีพสร้างรายได้ให้กับนักเรียนระหว่างเรียนด้วย เช่น การแปรรูปผลิตภัณฑ์จากจิ้งหรีดเป็นน้ำพริกจิ้งหรีด จิ้งหรีดคั่วเกลือ จิ้งหรีดอบแห้ง จิ้งหรีดคั่วสมุนไพร ข้าวพองจิ้งหรีด เป็นต้น

ผลิตภัณฑ์ที่จัดทำขึ้นสามารถเก็บไว้รับประทาน  จำหน่ายเพื่อสร้างรายได้ และส่งเสริมให้เป็นผลิตภัณฑ์ของ ต.บ้านหนองบัวน้อย หนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์โอท็อป ซึ่งพีท เล่าต่อว่า

“พี่พิมเขียนหนังสือเรื่อง จิ้งหรีดสามารถเพาะเลี้ยงได้ง่ายเติบโตเร็ว การเพาะเลี้ยงแต่ละครั้งใช้เวลาเพียง 40-50 วัน สามารถเลี้ยงไว้ใต้ถุนบ้าน อาหารของจิ้งหรีดก็สามารถหาได้ตามท้องถิ่น มะละกอ แตงโม ผักกาดขาว และใบกะหล่ำ จิ้งหรีดสดขายได้กิโลกรัมละ 200 บาท จิ้งหรีดทอดกิโลกรัมละ 250-300 บาท การเพาะเลี้ยงจิ้งหรีดถือเป็นการดำเนินชีวิตตามแนวเศรษฐกิจพอเพียง เพราะเราสามารถเลี้ยงและพึ่งพาตัวเองได้ในท้องถิ่นบ้านเกิด ไม่ต้องอพยพไปหางานทำหารายได้เลี้ยงครอบครัวในเมืองใหญ่ ทำให้ต้องทิ้งลูกๆ ไว้ลำพังกับปู่ย่าตายายที่ไม่สามารถดูแลเด็กได้ทั่วถึง ทำให้เด็กๆ ต่างจังหวัดขาดการดูแลจากพ่อแม่และเกิดปัญหาทางสังคมตามมาอีกหลายๆ อย่างเลยนะครับ”

โดยโรงเรียนที่เข้าร่วมโครงการนี้ คือ โรงเรียนบ้านซับใต้ โรงเรียนบ้านโนนรัง โรงเรียนบ้านหนองไม้ตาย โรงเรียนบ้านวังโรงใหญ่สามัคคี โรงเรียนบ้านหนองกก และหมู่บ้านใกล้เคียงใน จ.นครราชสีมา อุบลราชธานี สมุทรสาคร กาฬสินธุ์ จากโครงการดังกล่าวทำให้พีทได้รับการคัดเลือกให้ได้รับรางวัล และโล่เกียรติคุณ ในฐานะเยาวชนผู้เป็นต้นแบบต่อสังคมดีเด่น ในงานพิธีสืบสานพระราชปณิธานสรรค์สร้างงานเพื่อแผ่นดินตามเบื้องพระยุคลบาท น้อมรำลึกในพระมหากรุณาธิคุณ และร่วมแสดงความอาลัยแด่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช

“ผมภาคภูมิใจกับรางวัลนี้มาก ที่ได้ดำเนินชีวิตโดยยึดแนวพระราชดำริของพระองค์ท่าน ผมเชื่อว่าความรู้สามารถหาได้จากทั้งในตำราในห้องเรียน การเรียนรู้จริงนอกห้องเรียน แล้วถ้าเราสามารถนำความรู้ที่มีมาปฏิบัติจริง จนก่อให้เกิดประโยชน์ โดยตรงต่อผู้อื่น ต่อส่วนรวม และผู้ต้องการความช่วยเหลือ คำแนะนำให้เขาสามารถพึ่งพาตัวเองได้นั้นถือว่าเป็นการบรรลุวัตถุประสงค์การทำงานอาสาเพื่อสังคมได้อย่างแท้จริงครับ”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

15 มิถุนายน 2560 เวลา 15:44 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/498703

โดย… โยธิน อยู่จงดี ภาพ เอพี, อีพีเอ, peacefuldeath2011

ทุกวันนี้เราใช้ชีวิตอยู่โดยไม่ได้ตระหนักถึงจุดสุดท้ายของชีวิต ก็คือ เรื่องความตาย บางคนมองว่าเป็นเรื่องไกลตัวยังมาไม่ถึง บางคนมองเป็นเรื่องปกติที่ไม่จำเป็นต้องเตรียมพร้อมใดๆ ในชีวิต แต่แท้จริงแล้วความตายเป็นเรื่องใกล้ตัวกว่าที่ทุกคนคิด

ในงาน แฮปปี้ เดด เดย์ ซึ่งจัดขึ้นที่ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ ที่ผ่านมาไม่นานได้แสดงให้เราเห็นว่า แท้จริงแล้วความตายเป็นเรื่องใกล้ตัวที่เราควรตระหนักรู้

เสียงร้องขอของคนใกล้ตาย

“ตอนผมอายุ 14 ปี ที่โรงพยาบาลคุณย่าชวดท่านจับมือไว้ ผมเป็นหลานเพียงคนเดียวที่ยังนั่งฟังใจอยู่ช่วยพูดกับลูกๆ แกได้ไหมว่าช่วยพาแกกลับบ้าน ผมก็พยายามพูดกับคุณลุง คุณป้า แต่ว่าก็ไม่สำเร็จ สุดท้ายแกก็เสียชีวิตที่อยู่โรงพยาบาล เป็นเรื่องฝังใจของผมจนถึงวันนี้” ดร.สุปรียส์ กาญจนพิศศาล อาจารย์ประจำศูนย์จิตตปัญญาศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดล เล่าบางช่วงบางตอนของชีวิต

“หลังจากนั้นผมก็สนใจศึกษาเกี่ยวกับชีวิตและความตายมาโดยตลอด จนผมได้มีโอกาสดูแลคุณพ่อ ซึ่งท่านป่วยเป็นมะเร็งที่ตับ ตอนที่คุณพ่อผมตรวจเจอ พบว่าท่านเป็นมะเร็งในตับระยะที่ 2 และใกล้ลามไปถึงระยะ 3 หรือจะเรียกว่าระยะ 2.8 ก็ได้ (ดร.สุปรียส์ พยายามเล่าให้ติดตลกแต่น้ำเสียงปนความเศร้า) การประเมินของแพทย์ หมอบอกว่าคุณพ่อผมอาจจะมีเวลาอยู่ได้ไม่เกินประมาณ 3 ปี ตอนนั้นเราก็เริ่มเตรียมใจไว้แล้ว แต่เอาเข้าจริงๆ หลังจากคุณพ่อได้รับการรักษาและหันมาดูแลสุขภาพท่านสามารถอยู่ได้ถึง 17 ปี เรียกได้ว่าห่างไกลจากตัวเลขที่คุณหมอประเมินมาเยอะมาก

จนถึงช่วงต้นปีที่ผ่านมา คุณพ่อก็ล้มป่วยทรุดหนักลง คุณแม่และญาติๆ ก็พาคุณพ่อไปส่งที่โรงพยาบาล คุณหมอบอกว่าต้องเจาะช่องท้องต่อสายเพื่อทำการรักษา แต่ก่อนหน้านี้ผมเคยพูดคุยกับคุณพ่อเรื่องการตายไว้บ้าง ท่านบอกผมว่า หากท่านจะตายอย่าเอาอะไรมาเจาะคอเจาะท้องแบบนั้นท่านไม่เอา ขอให้ท่านไปเลยดีกว่าไม่อยากทรมาน ถ้าเป็นยังไงก็ขอเสียชีวิตที่บ้าน แต่สิ่งที่ผมพบหลังจากกลับมาจากต่างจังหวัด ก็คือ คุณพ่อถูกเจาะช่องท้องไปเรียบร้อยแล้ว

ผมถามคุณพ่อว่าเกิดอะไรขึ้น คุณพ่อบอกว่าคุณแม่และญาติๆ พยายามจะยื้อท่านเอาไว้ ปัญหาก็คือเราจะสื่อสารกับญาติพี่น้องอย่างไร โดยเฉพาะญาติพี่น้องที่เป็นคนจีน ซึ่งการพูดเรื่องความตายที่เป็นเรื่องอัปมงคล ผมรู้ตัวเลยว่าในช่วงเวลานั้นเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากมาก สภาพของคุณพ่อก็ทรุดลงทุกวัน ท่านบอกกับผมว่าท่านรู้ตัวว่าท่านคงไม่รอด ก่อนที่สติจะเริ่มเลือนลางด้วยฤทธิ์ยา ท่านบอกกับผมว่า อยากกลับบ้านท่าน ผมต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการเจรจากับคุณหมอและญาติพี่น้อง

คุณหมอบอกกับผมว่าน่าจะลองดูก่อนนะ โอกาสยังพอมี แต่สำหรับผมที่เห็นสภาพพ่อในวันนั้น ผมรู้ตัวเราว่าคุณพ่อท่านอาจจะไม่ได้อยู่กับเราอีกต่อไป แล้วตัวคุณพ่อเองก็รู้ตัวว่าแกก็จะไม่รอด ตอนนั้นผมอึดอัดมาก แล้วคุณหมอก็พูดวนไปวนมาเกี่ยวกับเรื่องของการรักษา ญาติๆ ก็บอกว่าไม่เอากลับไปตายที่บ้าน มันอัปมงคล

สุดท้าย ผมตัดสินใจนัดญาติมาคุยกันที่โรงพยาบาล ผมถามคุณหมอตรงๆ เลยว่า ถ้าเป็นคุณพ่อของคุณหมอ เป็นคนรักของคุณหมอ เห็นสภาพคนที่คุณหมอรักเป็นแบบนี้ แล้วเขาบอกอยากกลับบ้าน ถ้าเป็นคุณหมอจะตัดสินใจยังไง คุณหมอจะยอมให้เสียชีวิตที่โรงพยาบาลหรือที่บ้านตามที่เขาขอร้อง คุณหมอบอกว่าถ้าเป็นคุณพ่อผม ผมจะพากลับบ้าน ผมบอกกับคุณหมอว่า คุณหมอครับในช่วงเวลาสุดท้ายของพ่อ ผมอยากให้พ่อมีความสุข ผมขอพาพ่อกลับบ้านตามที่พ่ออยากได้ไหม

จากนั้นก็ดำเนินเรื่องเอกสารพาออกจากโรงพยาบาล สุดท้ายคุณพ่อก็ได้กลับไปเสียชีวิตที่บ้าน ก่อนที่ท่านเสียชีวิต ท่านหันมายิ้ม เอื้อมมือมาแตะทุกคน แล้วท่านก็จากไปอย่างสงบ

เหตุการณ์หลังจากนั้นก็มีญาติของผมหลายคนที่เริ่มเปลี่ยนความคิด จากเดิมที่คิดว่าไม่ควรนำผู้ป่วยให้กลับมาเสียชีวิตที่บ้าน เขาก็จะเริ่มเห็นว่า แท้จริงแล้วมันเป็นเรื่องที่ดี แต่ก็จะมีญาติบางคนที่เขาไม่พูดคุยกับผมอีกเลย แต่ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรเขา ไม่ได้คิดจะไปทะเลาะเบาะแว้งอะไรด้วย เพราะผมก็เข้าใจกับการที่เติบโตมาในวัฒนธรรมจีน ความเชื่อของชาวจีนที่ไม่ควรนำคนตายเข้าบ้าน ถือว่าเป็นเรื่องอัปมงคล แต่ผมเชื่อว่าผู้ป่วยในระยะสุดท้าย ส่วนใหญ่หากเลือกได้ก็อยากจะเลือกกลับไปเสียชีวิตที่บ้านเหมือนกันหมด”

เรากลัวความตายเพราะอะไร

พิเชษฐ์ กลั่นชื่น นักเต้นไทยร่วมสมัย ผู้มีชื่อเสียงด้านการเต้นโขนในต่างประเทศ เป็นอีกคนหนึ่งที่สนใจศึกษาแนวความคิดเรื่องชีวิตและความตาย เขาตั้งคำถามสำคัญในเวทีเสวนาได้อย่างน่าคิดว่า แท้จริงแล้วในเรื่องของความตายเรากลัวอะไรกันแน่

ชายหนุ่ม ถามคำถามสำคัญชวนให้เราขบคิดต่อว่า ที่เรากลัวเพราะเรากลัวในเรื่องความไม่รู้ว่าชีวิตหลังความตายจะเป็นอย่างไรหรือเปล่า หรือเรากลัวว่าความตายจะสร้างความความเจ็บปวดกับร่างกายเราหรือเปล่า แล้วถ้าเกิดเราคิดว่าถ้าเราทำบุญมามากพอในระหว่างที่ยังมีชีวิต และได้เกิดใหม่ สุขสบายในโลกหลังความตาย เราจะยังกลัวตายอยู่อีกหรือเปล่า

“ดังนั้นเราจะต้องถามกับตัวเองให้ดี ว่าแท้จริงแล้วเรากลัวอะไรกันแน่ คิดว่าถ้าเรารู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นหลังความตายทั้งหมด เราก็จะไม่กลัวกับความตายเลยแม้แต่นิดเดียว แต่ที่เรากลัวก็คือกลัวเพราะความไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป จนทำให้มีคนมายื่นข้อเสนอให้เราทำแบบนั้นแบบนี้ เพื่อชีวิตหลังความตายจะได้เป็นแบบนั้นแบบนี้ เราก็ทำแค่เพียงคาดหวังว่าจะได้ ซึ่งก็ไม่มีใครรู้ว่าจริงหรือเปล่า

หรือเรากลัวตาย เพราะเรายังยึดติดกับเพื่อนกลุ่มเดิมๆ อยู่กับครอบครัว ญาติ พี่น้องที่ทำให้ชีวิตเราสนุก มีความสุข กลัวว่าจะจากพวกเขาไป แต่ถ้าเรารู้ว่าถ้าเราตายไปแล้วเจอเพื่อนกลุ่มใหม่ที่สนุกกว่า เราจะกลัวอยู่ไหม นั่นคือ เรากลัวเพราะเราไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นหลังจากนั้น

แต่สิ่งที่เป็นปัญหาใหญ่ในปัจจุบันที่ผมมอง ก็คือ การที่เราพยายามฝืนธรรมชาติของชีวิต ก่อนที่เราจะต้องรับรู้เรื่องความตาย เราต้องรู้กฎพื้นฐานของชีวิตมีอยู่ 4 ข้อ ก็คือ เกิดแก่ เจ็บ และตาย คนเราในปัจจุบันฝืนในเรื่องของความตาย อย่างเช่น เราเกิดแล้วเราจะไม่แก่เลย เพราะเราพยายามต่อสู้กับความชรา เคยเห็นคนอายุ 60 แล้วหน้าตึงไหมครับ นั่นคือคนเราต่อสู้กับความชราและไม่ยอมรับ พยายามที่จะข้าม
ขั้นตอนคือเกิด แล้วจะไม่เจ็บ ไม่แก่ เราจึงไม่ตระหนักถึงความตาย คำสุดท้ายในกติกาธรรมชาติ

สิ่งหนึ่งที่ทำให้ชีวิตคนเราในปัจจุบันเป็นแบบนั้น ก็คือ เรื่องเทคโนโลยีที่เข้ามาสอดแทรกกฎพื้นฐานของธรรมชาติ การพัฒนาของวงการแพทย์เพิ่มขึ้น ทำให้เราเอาชนะโรคภัยต่างๆ ที่เคยคร่าชีวิตมนุษย์ เทคโนโลยีเข้ามาทำให้เราไม่แก่ เมื่อรู้สึกไม่แก่ เราจึงไม่สนใจคำว่าความตายมากขึ้นไปเรื่อยๆ ด้วยเทคโนโลยีทางการแพทย์ที่พัฒนาสูงขึ้น จึงทำให้สร้างความกลัว เกิดความคาดหวัง และยอมรับความจริงในเรื่องของความตายห่างไกลขึ้นไปเรื่อยๆ”

ความตายคือสัจธรรมชีวิต

“แท้จริงแล้วช่วงเวลาใกล้ตาย คือ นาทีทองที่จะได้เห็นสัจธรรมของชีวิต พระอรหันต์หลายรูปในอดีตก็เคยบรรลุอรหันต์ได้ในช่วงเวลาก่อนตาย ความตายจึงไม่ใช่เรื่องน่ากลัวแต่อย่างใด แค่เราเตรียมใจยอมรับ และเมื่อใจเรายอมรับ เราก็จะรับความตายอย่างเป็นสุข” พระอธิการไพศาล วิสาโล เจ้าอาวาสวัดป่าสุคะโต จ.ชัยภูมิ แสดงธรรมเรื่องความตายไว้ได้อย่างน่าสนใจยิ่ง

“มีเหตุผลมากมายที่ทำให้หลายคนไม่รังเกียจความตายและพร้อมรับความตาย นั่นเพราะเขาเห็นว่าความตายนั้นมีประโยชน์ คนเรามักจะเห็นมองแต่โทษของความตายมัน ว่าเป็นวิถีที่ร้ายแรงของชีวิต แต่ที่จริงความตายนั้นมันมีคุณค่ามากมาย ในเวลาที่เรากำลังจะตายเราจะเริ่มตระหนักถึงความสูญเสียพลัดพราก แสดงธรรมให้เราเห็นว่า ชีวิตนั้นไม่เที่ยง สังขารนั้นเป็นทุกข์

หากคนรุ่นก่อนไม่ตายแล้วคนรุ่นหลังจะมีโอกาสจากคนรุ่นก่อนได้อย่างไร ที่จริงแล้วเราต้องขอบคุณสิ่งต่างๆ ในโลกนี้ที่ทำหน้าที่ตาย ให้มีอาหารกิน มีสิ่งอำนวยความสะดวกในชีวิตของเรา เพราะเราได้อาศัยชีวิตของพืชและสัตว์จากความตายของพวกเขาจึงทำให้เราได้อยู่ เราต้องขอบคุณความตายของเซลล์ต่างๆ ในร่างกายเพื่อที่จะได้สร้างเซลล์ใหม่ให้เรามีชีวิตที่ดีต่อไป

ถ้าเซลล์ไม่ยอมตาย ขยายตัวอยู่เรื่อยๆ นั่นก็คือเซลล์มะเร็ง ก็จะเป็นเราที่ต้องตายไปเอง และเมื่อถึงเวลาที่สมควร เราก็ต้องทำหน้าที่ตายด้วยเช่นกัน และเมื่อรู้ว่าความตายเป็นหน้าที่ เราก็ต้องรู้ว่าเราก่อนตายควรจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด หน้าที่ต่างๆ ที่เราได้รับมอบหมายในการเป็นลูกที่ดี เป็นพ่อแม่ที่ดี เป็นเพื่อนที่ดี ให้ผู้คนพูดถึงเราในทางที่ดีก่อนตายแล้วหรือยัง หากเราทำหน้าที่นี้ดีแล้ว เราก็มีสิทธิที่จะตายอย่างสงบ

การตายอย่างสงบเป็นสิทธิของทุกคน ไม่ใช่จำกัดเฉพาะพระหรือว่านักปฏิบัติธรรม ดังนั้นการที่เรารู้จักการปล่อยวาง การที่เราเห็นความตายเป็นหน้าที่ จะช่วยให้เรามีการเตรียมตัวทำความดีเพื่อตายอย่างสงบ

เหตุผลหนึ่งของคนที่กลัวตาย ก็เพราะกลัวว่าหลังตายแล้วจะต้องรับกรรมชั่ว เพราะชีวิตที่ผ่านมาของเขาทำแต่เรื่องแย่ๆ จึงพยายามร้องขอโอกาสที่จะมีชีวิตอยู่เพื่อแก้ไขในสิ่งที่ทำผิดพลาดไป แต่หากเราทำความดี รู้จักหน้าที่ของการตาย เข้าใจว่าเป็นสัจธรรมของชีวิตเรา ใจเราก็จะสงบและจากไปอย่างสงบท่ามกลางความดีที่เราทำไว้”

พระไพศาลท่านกล่าวทิ้งท้าย ทำให้เราตระหนักถึงชีวิตที่ผ่านมาและคิดไกลถึงอนาคตที่จะมาถึงได้ทุกเมื่อ ถ้าเรามองทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิตทุกอย่างมีวันหมดอายุเสมอ ไม่มีใครที่ได้สิทธิที่อยู่ยงคงกระพัน ไม่ใช่คนที่รักตายจากเราไป ก็เป็นเราที่ต้องไปเป็นเรื่องธรรมดา

ดังนั้น เราจึงควรมองความตายเป็นบทเรียนที่ดี ว่าเราจะใช้ช่วงชีวิตที่เหลืออย่างไรให้มีประโยชน์ต่อตัวเองและผู้อื่น หันมาพูดคุยเรื่องความตายอย่างเป็นปกติ ไม่ต่างจากที่เราพยายามพูดคุยเรื่องเพศ ให้รู้แจ้งถึงการป้องกันปัญหาที่จะตามมา ความตายก็เช่นกัน ลองถามตัวเราเสียแต่ตอนนี้ว่าจะใช้ชีวิตอยู่และตายจากไปอย่างไร

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

14 มิถุนายน 2560 เวลา 15:59 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/498599

โดย…กันย์ ภาพ เอพี, เอเอฟพี, รอยเตอร์ส

กอด อาการที่ทำได้ง่ายไม่ต้องลงทุน แต่ผลลัพธ์ออกมาดี๊ดี เป็นการถ่ายทอดพลังความรู้สึกทางบวกให้กับผู้ถูกกอด สัมผัสแห่งรักที่ทำให้อารมณ์ดี นอกจากการจับมือ เจอหน้า และพูดคุยทักทายกับคนที่เรารักแล้ว การกอดก็ถือเป็นอีกหนึ่งสัมผัสที่ทำให้เรารู้สึกแฮปปี้ไปตลอดทั้งวันได้

ความสุขเล็กๆ ที่เกิดจากการกอด จะช่วยเสริมสร้างความแข็งแรงให้กับสุขภาพกายของเรา รู้หรือไม่ว่าการกอดคนที่เรารักเพียงวันละครั้ง ก็ทำให้ห่างไกลจากอาการเจ็บป่วยเล็กๆ น้อยๆ ได้แล้ว

กอดรักษาโรค

พญ.นริศรา ติยะพรรณ จิตแพทย์เด็กและวัยรุ่น ทรพ.สมุทรสาคร กล่าวว่า สุขภาพดีจากภายในสู่ภายนอก เพราะการกอดช่วยป้องกันอาการเจ็บป่วยออดๆ แอดๆ ได้ เพราะในการกอดแต่ละครั้งนั้น ร่างกายจะเกิดกระบวนการต่างๆ เช่น หัวใจเต้นรัวขึ้น เลือดลมสูบฉีด รู้สึกอารมณ์ดี หัวสมองนึกถึงแต่เรื่องดีๆ ดังนั้นหากเรากอดคนรักบ่อยๆ สุขภาพจิตของเราย่อมดีทุกวัน แบบนี้ก็ไม่มีทางเจ็บป่วยง่ายอยู่แล้ว เพราะสุขภาพแข็งแรงมาจากข้างใน

โดยเฉพาะเด็กเล็กๆ นั้นการกอดเป็นสิ่งจำเป็น มีงานวิจัยจากสหรัฐบอกว่า ในเด็กที่ขาดการกอดหรือสัมผัส จะทำให้เด็กชะงักการเติบโตและอาจเสียชีวิตได้ เพราะสัมผัสและกอดส่งผลต่อการผลิตฮอร์โมน ระบบภูมิคุ้มกัน ระบบไหลเวียนโลหิตที่จะไปช่วยหล่อเลี้ยงเนื้อเยื่อ ส่งผลต่อพัฒนาการทางอารมณ์ การเรียนรู้ใช้เหตุใช้ผลของเด็กจะทำงานผิดปกติ สุขภาพจิตจะตกต่ำส่งผลให้สมองส่วนหน้าด้านการควบคุมอารมณ์จะทำงานผิดปกติ อาจกลายเป็นเด็กหงุดหงิด โมโหง่าย และกลายเป็นโรคซึมเศร้าได้ในอนาคต ทางตรงกันข้ามการกอดจะทำให้เด็กรู้สึกมั่นคงปลอดภัย พัฒนาการทางสมองจะดี อารมณ์จะดีขึ้น”

นอกจากนี้ ร่างกายมีภูมิคุ้มกันโรคมากขึ้น เพราะการกอดสามารถเพิ่มคุ้มกันโรคให้เราได้ เพราะการกอดช่วยกระตุ้นจักระต่อมที่ 3 หรือ Solar Plexus ที่อยู่ตรงบริเวณตำแหน่งลิ้นปี่ ให้กระตุ้นการไหลเวียนน้ำเหลือง เพื่อใช้ในการผลิตเซลล์เม็ดเลือดขาว หากร่างกายมีปริมาณเม็ดเลือดขาวเพียงพอ ร่างกายก็จะมีภูมิคุ้มกันโรคเป็นปกติ และคลายอาการปวดต่างๆ

ในขณะที่เรากอดใครสักคนนั้น ร่างกายจะหลั่งฮอร์โมนออกซิโตซินออกมา ซึ่งเป็นฮอร์โมนแห่งความสุขที่จะช่วยให้เราคลายความตึงเครียดของกล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างกาย เพิ่มการไหลเวียนเลือดในมวลกล้ามเนื้อ ส่งผลให้อาการปวดต่างๆ บรรเทาลงนั่นเอง

นอกจากนี้ ยังลดความเสี่ยงการเป็นโรคหัวใจ เพราะฮอร์โมนออกซิโตซินช่วยลดความเครียดและความกังวล ลดระดับความดันโลหิต ทำให้หัวใจไม่ทำงานหนักจากการเร่งสูบฉีดเลือดไปเลี้ยงหัวใจ เราจึงมีความเสี่ยงต่ำในการเป็นโรคหัวใจ จากผลการวิจัยของมหาวิทยาลัยนอร์ทแคโรไลนา แชเปิลฮิลล์ เผยว่า ปกติแล้วอัตราการเต้นของหัวใจคนเรา โดยเฉลี่ยอยู่ที่ประมาณ 60-80 ครั้ง/นาที แต่สำหรับคนที่ไม่ค่อยได้กอดใคร หรือไม่ค่อยถูกกอดนั้น จะมีอัตราการเต้นของหัวใจเร็วขึ้นประมาณ 10 ครั้ง/นาที ในขณะที่คนถูกกอดจะมีอัตราจะเร็วขึ้นแค่ประมาณ 5 ครั้ง/นาที ซึ่งการที่หัวใจเต้นเร็วกว่านั้น แสดงให้เห็นว่าหัวใจทำงานหนักขึ้น เพิ่มความเสี่ยงโรคหัวใจได้มากกว่าคนที่ได้รับการกอดเป็นประจำ

พลังมหัศจรรย์ของการกอด

เวลาที่เรากอดใครสักคนแล้วจะรู้สึกฮึกเหิมมากขึ้น มีพลังมากขึ้น เพราะในขณะที่กอดนั้น กระบวนการต่างๆ ในร่างกายจะทำงานสัมพันธ์กับระบบประสาทพาราซิมพาเธทิค หรือประสาทสัมผัสแบบอัตโนมัติ ที่จะทำการปรับสมดุลประสาทการรับรู้ของเรา กระตุ้นให้ร่างกายเรามีเรี่ยวแรง แอ็กทีฟมากขึ้น

นพ.อภิชาติ จริยาวิลาศ จิตแพทย์และโฆษก กรมสุขภาพจิต กล่าวว่า การกอดไม่ได้ให้ผลดีต่อสุขภาพกายอย่างเดียวเท่านั้น ยังมีพลังมหัศจรรย์บางอย่างที่ซ่อนประโยชน์ไว้มากมาย แต่อย่าลืมเรื่องกาลเทศะและสถานที่ด้วย ถ้าเป็นเรื่องของคนในครอบครัวจะเป็นสิ่งที่ดีมาก แต่ถ้าเป็นคนอื่นอาจต้องพิจารณาให้ดี โดยเฉพาะในผู้ชายที่จะไปกอดผู้หญิง ต้องมีความระมัดระวัง อาจะมีเรื่องความแตกต่างทางวัฒนธรรมที่ต้องพิจารณา การกอดที่ดีต้องมาจากความไว้วางใจต่อกัน มีความเต็มใจของผู้ถูกกอดด้วย มีข้อแม้ว่าต้องเป็นการกอดที่ประกอบด้วยความรักและปรารถนาดี ไม่ใช่กอดแบบจาบจ้วงล่วงเกิน

กอดทำให้รู้สึกปลอดภัย เวลาที่เรารู้สึกตกอยู่ในอันตราย หรืออยู่ในสถานะที่ไม่ปลอดภัย หากมีใครสักคนกอดเราเอาไว้ เราย่อมรู้สึกว่าตัวเองปลอดภัยมากขึ้น หรือแม้แต่การอุ้มเด็กทารกตัวเล็กๆ ในขณะที่กำลังร้องไห้ หากเราเข้าไปอุ้มเขามากอดก็จะทำให้เขาหยุดร้องไห้ได้ ทั้งนี้ก็เป็นเพราะการกอดทำให้เรารู้สึกว่ามีคนคอยปกป้องคุ้มครองเราอยู่ ทำให้ความรู้สึกเครียดและความวิตกกังวลในสถานการณ์นั้นๆ น้อยลง

คิดบวกมากขึ้น การกอดสามารถเปลี่ยนความคิดของเราจากติดลบให้กลายเป็นบวกได้ สาเหตุเพราะในขณะที่เรากำลังกอดใครสักคนนั้น ร่างกายเกิดการกระตุ้นสร้างฮอร์โมนออกซิโตซินออกมา ทำให้เรารู้สีกมีความสุข รู้สึกเชื่อมั่นในตัวเองมากขึ้น และรู้สึกไม่โดดเดี่ยว ซึ่งความรู้สึกดีๆ ที่เกิดขึ้นทั้งหมดนั้น ล้วนส่งผลให้เราคิดถึงแต่เรื่องดีๆ ที่จะนำมาซึ่งการคิดบวก

ทำให้รู้สึกแฮปปี้แบบสุดๆ เคยสังเกตกันบ้างไหมว่าเวลากอดคนที่เรารักนั้น ทำไมเรารู้สึกมีความสุขจังเลย สาเหตุก็เป็นเพราะว่าการกอดช่วยกระตุ้นให้สมองหลั่งสารโดปามีน หรือสารแห่งความสุขออกมามากขึ้น รวมถึงสารแห่งความสุขตัวอื่นๆ ด้วยเช่นกัน เช่น เอ็นดอร์ฟิน และเซโรโทนิน ที่ส่งผลต่อจิตใจของเรา ให้เรารู้สึกมีความสุข พึงพอใจ รู้สึกยินดี จนลืมความทุกข์ไปเลยเชียวล่ะ

ช่วยสร้างความไว้วางใจ การกอดสามารถสร้างความสบายใจให้กับอีกฝ่ายหนึ่งได้ เหมือนดังเช่นในเวลาที่คุณแม่ให้นมลูกน้อยในท่าอุ้มกอดนั้น ลูกน้อยจะดูดนมโดยไม่งอแงเลย สาเหตุก็เป็นเพราะสารเคมีแห่งความผูกพันที่เรียกว่า ออกซิโตซิน ทำให้ลูกน้อยรับรู้ถึงความอบอุ่น ปลอดภัย และความไว้วางใจ

ช่วยลดความประหม่ากังวล เวลาที่เราต้องไปร่วมงานสำคัญที่มีคนมากหน้าหลายตาที่เราไม่รู้จัก อาจทำให้เกิดอาการประหม่าได้ วิธีที่ช่วยลดอาการประหม่าได้ดีที่สุดก็คือการกอด เพราะในขณะที่กอดนั้น ร่างกายจะหลั่งฮอร์โมนออกซิโตซินออกมา ทำให้เรารู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น จิตใจสงบมากขึ้น สามารถจัดลำดับความคิดของตัวเองได้ดีขึ้น ซึ่งสิ่งเหล่านี้จะช่วยให้เรามีความมั่นใจในตัวเองมากขึ้นด้วย

ลดความรู้สึกหวาดกลัว การกอดช่วยบรรเทาความรู้สึกหวาดกลัวได้ ทำให้เรารู้สึกว่าไม่ได้กำลังตกอยู่ในอันตรายเพียงลำพัง จากผลการวิจัยที่ถูกตีพิมพ์ลงในวารสาร Psychological Science เผยว่า ในขณะที่กำลังรู้สึกกลัวนั้น หากอยู่กับสิ่งที่จับต้องได้ จะทำให้ความกลัวในใจลดลง เห็นได้จากการที่เด็กๆ กอดตุ๊กตาหรือคนใกล้ตัวแน่นขึ้นเมื่อรู้สึกกำลังกลัวอะไรสักอย่าง หรือแม้แต่เวลาที่เรารู้สึกได้ว่ารอบตัวมีบางอย่างผิดปกติ หากได้จับมือหรือกอดคนที่อยู่ใกล้ตัวนั้นจะทำให้เรารู้สึกกลัวน้อยลงกว่าเดิม

ให้กำลังใจ การกอดเป็นสิ่งที่จะช่วยเพิ่มกำลังใจในการใช้ชีวิต ซึ่งถือว่าจำเป็นอย่างยิ่งในการดำรงชีวิต โดยคนที่ขาดการกอดหรือการสัมผัสนั้นมีแนวโน้มจะเกิดความรู้สึกผิดหวัง หดหู่กับชีวิตง่ายกว่าคนที่ถูกกอดหรือสัมผัสบ่อยๆ โดยเฉพาะผู้ป่วยที่เป็นโรคร้ายชนิดรุนแรง เช่น มะเร็ง เอดส์ หากได้รับการกอดหรือสัมผัสที่ดีๆ ก็จะสามารถประคองภาวะอารมณ์ ลดความรู้สึกในทางลบของผู้ป่วย ถือเป็นการให้กำลังใจผู้ป่วย ไม่ให้ท้อแท้ต่อการเปลี่ยนแปลงทางร่างกาย ไม่ให้รู้สึกว่าตัวเองเป็นที่น่ารังเกียจ

กอดกี่ครั้งถึงจะดี

กรมอนามัย บอกถึงข้อดีและความถี่ในการกอดว่า การกอดวันละ 4 ครั้ง เพื่อการดำรงชีวิต ช่วงเช้า สาย บ่าย เย็น ช่วยให้รู้สึกดีตลอดวัน และช่วยเอาชนะความกลัวได้ ถ้ากอดวันละ 8 ครั้ง หรือทุก 3 ชั่วโมง/วัน จะทำให้วันนั้นคุณจะรู้สึกสดชื่น มีชีวิตชีวา อารมณ์แจ่มใส เพื่อการดำเนินชีวิตที่ดี และถ้ากอดวันละ 12 ครั้ง หรือทุก 2 ชั่วโมง ส่งผลต่อการเจริญเติบโตของร่างกาย และส่งผลดีต่อหัวใจ เพื่อการเจริญเติบโต การกอดในเด็กทารกจะช่วยเพิ่มอีคิว โดยเฉพาะเวลาที่อุ้มกอดขณะให้นม ส่วนการกอดในผู้สูงอายุ ช่วยบรรเทาความเจ็บปวด ผู้สูงอายุจะไม่รู้สึกเหงา และไร้ความกังวล

ดร.โดโลเรส ไกรเกอร์ ผู้เชี่ยวชาญในสาขาการบำบัดด้วยการสัมผัส จากมหาวิทยาลัยนิวยอร์ก กล่าวว่า บุคคลที่ได้รับการกอด หรือกอดผู้อื่น จะทำให้เกิดการกระตุ้นการทำงานของฮีโมโกลบิน ทำให้การลำเลียงของออกซิเจนไปเลี้ยงเนื้อเยื่อส่วนต่างๆ ทำงานได้อย่างทั่วถึง ทำให้รู้สึกสดชื่น มีชีวิตชีวา

ประเทศแถบเอเชียก็มีศาสตร์การนวดบำบัดและการกัวซา เพื่อเป็นการสัมผัสอย่างหนึ่งมาใช้ในการรักษา ศูนย์ Delhi Sanjivini ศูนย์รักษาผู้ป่วยทางด้านจิตใจที่มีชื่อเสียงของอินเดีย ได้ใช้การรักษาผู้ป่วยด้วยการกอด โดยจัดอาสาสมัครที่เป็นเพศเดียวกันกับผู้ป่วยมาบำบัดผู้ป่วย วิธีก็ไม่ยุ่งยากอะไร เช่น เด็กร้องไห้ก็นำมานั่งตักแล้วกอดไว้ ลูบหลังลูบไหล่เบาๆ เป็นการช่วยเหลือที่ง่ายๆ ใครก็สามารถทำได้ มีแค่หัวใจที่เปี่ยมด้วยรักเมตตา คุณก็สามารถเป็นยาวิเศษนี้ได้

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

12 มิถุนายน 2560 เวลา 16:25 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/498395

ทุกคนรู้ดีว่าเวลาเป็นสิ่งที่ทุกคนมี 24 ชั่วโมงเท่าๆ กัน แล้วแต่ว่าจะให้เวลากับใครมากน้อยแค่ไหน แต่เรื่องความสามารถเป็นสิ่งที่ต้องพัฒนากันไป เรียนรู้กันต่อไปเรื่อยๆ จากนั้นก็เป็นส่วนของการพาตัวเองไปอยู่ในที่ที่ขายความสามารถของเราได้เต็มที่ ในที่ที่คนซื้อเห็นคุณค่าและพร้อมจะซื้อความสามารถนั้นด้วย

โดย…กันย์ ภาพ รอยเตอร์ส

อริญญา เถลิงศรี Managing Director บริษัท SEAC เสนอวิธีแสดงศักยภาพในการทำงานให้ถูกที่ ถูกเวลา รู้จักจังหวะในการแสดงฝีมือให้เจ้านายและคนในทีมเห็นความสามารถเพื่อสร้างความเติบโตในหน้าที่

– แสดงความคิดเห็นในที่ประชุม ในการประชุม ย่อมมีคาดหวัง ความคิดเห็น จากทีมงานเพื่อนำมาพัฒนาหรือแก้ไขงานให้เกิดสิ่งที่ดีขึ้น การที่คุณเป็นคนเก่งที่นั่งเงียบ ไม่ช่วยให้ใครเห็นศักยภาพทางความคิดของคุณ เพราะถึงแม้จะไม่เป็นความคิดที่ดีที่สุด แต่มันอาจช่วยให้ทีมงานเห็นทางออกหรือต่อยอดงานได้

– เสนอแนวคิดสร้างสรรค์เมื่อเจอปัญหา ในการทำงาน เรื่องปัญหาเป็นเรื่องปกติที่จะมีเข้ามากวนใจให้เครียดอยู่เสมอ อย่าวิตกกังวลกับอุปสรรคที่พบเจอ แต่ให้คิดว่าสิ่งเหล่านี้จะช่วยทำให้คุณเก่งและเติบโตขึ้น เมื่อใดที่เจอปัญหา ให้ใช้ศักยภาพในการทำงานคิดแก้ไขอย่างสร้างสรรค์ มองมุมบวก และหาแนวทางใหม่ๆ เพื่อเป็นทางออก นอกจากจะช่วยให้คุณเองพบคำตอบได้อย่างรวดเร็วแล้ว ยังจะทำให้คนรอบข้างนับถือและชื่นชมในศักยภาพนี้อีกด้วย

– ทำงานเป็นทีม เปิดใจรับฟังทุกความคิดเห็น หลายคนไม่ชอบทำงานเป็นทีม แต่ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลใด ก็ไม่ช่วยให้ใครๆ เห็นศักยภาพที่แท้จริงของคุณเลย ตรงกันข้าม การทำงานเป็นทีมจะช่วยส่งเสริมประสิทธิภาพในตัวคุณให้เห็นอย่างเด่นชัด นอกจากนั้น การที่คุณเป็นคนกล้าเปิดใจรับฟังทุกความคิดเห็น ไม่ว่าจะเป็นคำชมหรือคำติเตียน ซึ่งนอกจากจะแสดงให้เห็นว่าคุณพร้อมที่จะปรับปรุงตนเองเพื่องานที่ดี แต่ยังเป็นการส่งสัญญาณว่าคุณพร้อมรับผิดชอบงานที่ยากขึ้นในอนาคต

ทุกความสำเร็จ ต้องอาศัยปัจจัยหลายๆ อย่าง รวมถึงเรื่องเวลา โอกาสหรือจังหวะที่เหมาะสม ผนวกกับความพยายาม ความสามารถ แสดงศักยภาพให้ทุกคนได้เห็นเพื่อโอกาสความก้าวหน้าในหน้าที่การงานของตัวเอง

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

12 มิถุนายน 2560 เวลา 16:19 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/498394

– Openness เปิดเผย พูดให้ครบ ไม่กั๊ก ไม่ปิดบัง ให้และรับฟีดแบ็กอย่างเปิดเผย

โดย…กันย์ ภาพ รอยเตอร์ส

ไม่ว่าสินค้าหรือความคิดของเราจะดีเพียงใด หากเขาไม่ไว้ใจ การสนทนาครั้งนั้นย่อมจะพบกับอุปสรรคอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ผู้ที่จะเป็นนักโน้มน้าวจูงใจขั้นเทพ จึงต้องมีความสามารถในการสร้างความไว้วางใจและเข้าใจความรู้สึกของคู่สนทนา

ถ้าอยากรู้ว่า Trust เกิดได้อย่างไร ให้ลองถามตัวเองว่า เคยมีใครที่เราไว้ใจบ้างไหม ถ้ามี ทำไมเราจึงไว้วางใจเขา ธรรมชาติของมนุษย์มักจะตัดสินคนจากสิ่งที่เห็นเราจะไว้ใจคนคนนั้นหรือไม่ จึงขึ้นอยู่กับคำพูดและพฤติกรรมที่เขาแสดงออกมาให้เห็น ถ้าถามว่าทำไมต้องสร้างความไว้วางใจ เหตุผลคือ เพื่อให้เกิดสัมพันธภาพที่เป็นมิตรระหว่างกัน ทำให้คู่สนทนาไม่เครียด ไม่วิตกกังวลขณะสื่อสาร ซึ่งมีส่วนช่วยให้เขามีความมั่นใจในตัวเรามากขึ้น มองว่าน่าเชื่อถือ และรับรู้ว่าเรามาช่วยแก้ปัญหา ไม่ใช่มาสร้างความรำคาญ

จักรพันธ์ จันทรัศมี Consulting Partner สลิงชอท กรุ๊ป บอกว่า หากอยากให้คู่สนทนาไว้วางใจ ก็จำเป็นจะต้องสะท้อนให้เขาเห็นทั้งคำพูด น้ำเสียง และท่าทางที่สอดคล้องกัน โดยมีหลักในการสร้างความไว้วางใจง่ายๆ ดังนี้

– Acceptance รับฟัง ไม่ด่วนสรุป ไม่ดูถูก ไม่ใช้คำพูด ที่คนอื่นไม่เข้าใจ

– Congruence ปากกับใจตรงกัน ทำอย่างที่คิดและเชื่อ ซื่อสัตย์ ตรงไปตรงมา

– Reliability ทำตัวให้น่าเชื่อถือ ทำให้ได้อย่างที่พูด ไม่รับปากพร่ำเพรื่อ

นอกจากนี้ การแสดงออกว่าเราเข้าใจในความรู้สึกของคู่สนทนา ก็เป็นอีกทักษะหนึ่งที่จำเป็นต้องใช้ในขณะโน้มน้าว เพราะหากเขามีเรื่องทุกข์ใจ หรือมีความวิตกกังวล เราไม่ควรเพิกเฉย หรือทำเป็นไม่สนใจ แต่ก็ไม่ถึงกับต้องแสดงออกว่า เราเป็นทุกข์ ทุรนทุราย หรือวิตกกังวลจนเกินเหตุ เพียงแสดงออกให้เขารับรู้ว่า เราเข้าใจหรือเห็นใจ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป เพราะเห็นใจไม่ได้แปลว่าต้องเห็นด้วยโดยการแสดงออก ดังนี้

ใช้ภาษากายอย่างเหมาะสม เช่น โน้มตัวไปข้างหน้าขณะสนทนา และสบตาบ้างเป็นระยะ ใช้ภาษาพูดที่แสดงถึงความรู้สึกหรือความคิดให้เหมาะสม เช่น ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณ หรือผมเข้าใจเหตุผลที่คุณต้องทำแบบนั้น

ใช้คำถามปลายเปิดเพื่อดึงความรู้สึกหรือความคิดของคู่สนทนาออกมา เช่น คุณรู้สึกอย่างไรกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หรือคุณทำอย่างไรกับสถานการณ์แบบนั้น

ความสามารถในการสร้างความไว้วางใจและเข้าใจความรู้สึกของผู้อื่น คือ ใบเบิกทางที่จะช่วยเพิ่มโอกาสในการโน้มน้าวจูงใจ และผลักดันให้สินค้าหรือความคิดดีๆ ของเรา ประสบความสำเร็จได้ง่ายและเร็วขึ้น

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

12 มิถุนายน 2560 เวลา 15:48 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/498389

โดย…ชุติมา สุวรรณเพิ่ม ภาพ เสกสรร โรจนเมธากุล, ภวัต เล่าไพศาลทักษิณ

การถวายพระเพลิงพระบรมศพแต่ครั้งโบราณกาล จัดเป็นงานใหญ่ มีมหรสพสมโภชงานออกพระเมรุพระบรมอัฐิ เป็นแบบแผนสืบทอดกันมาแต่ครั้งกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี เพื่อให้ประชาชนคลายความโศกเศร้า ถือว่าเป็นงานออกทุกข์ในเวลาเดียวกัน ทั้งยังเสมือนเป็นการแสดงพระกฤดาธิการของพระมหากษัตริย์

ในงานพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระอัจฉริยภาพในศิลปะด้านต่างๆ สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ กระทรวงศึกษาธิการ น้อมเกล้าฯ ถวายพระราชสมัญญา “อัครศิลปิน” แด่พระองค์เป็นที่ประจักษ์ใจแก่ประชาชนไทยทั่วแผ่นดิน

งานออกพระเมรุ ณ ท้องสนามหลวง วันที่ 26 ต.ค.นี้ จึงเป็นการรวมหัวใจศิลปิน 3,084 คน แสดงถวายเกียรติสูงสุดแด่ “องค์อัครศิลปิน” เป็นครั้งสุดท้าย

กระทรวงวัฒนธรรม โดยกรมศิลปากร เตรียมการจัดการแสดงมหรสพสมโภช เนื่องในงานพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระปรมินทร มหาภูมิพลอดุลยเดช มีการแถลงข่าวการแสดงเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา วีระ โรจน์พจนรัตน์ รมว.วัฒนธรรม เป็นประธานการแถลงข่าวอธิบายรายละเอียดพร้อมกับ อนันต์ ชูโชติ อธิบดีกรมศิลปากร ร่วมแถลงข่าว ณ โรงละครแห่งชาติ

มีการแสดงการบรรเลงดนตรีสากลในบทเพลงพระราชนิพนธ์ แผ่นดินของเรา และอีกบทเพลงในหัวใจชาวไทย เพลงต้นไม้ของพ่อ การแสดงหนังใหญ่ และโขนชุดพระรามข้ามสมุทร การแสดงละครเรื่องพระมหาชนก ซึ่งคนไทยจะได้ชมมหรสพสมโภชงานออกพระเมรุ กันยาวนานข้ามคืนเลยทีเดียว

6 โมงเย็น ถึง 6 โมงเช้า

มหรสพสมโภชงานออกพระเมรุ จัดตามโบราณราชประเพณี โดยกรมศิลปากร กระทรวงวัฒนธรรม ได้ดำเนินรอยตามจารีตประเพณีครบถ้วนกระบวนความ ในรายละเอียดต่างๆ วีระ โรจน์พจนรัตน์ รมว.วัฒนธรรม แถลงข่าวร่วมกับ อนันต์ ชูโชติ อธิบดีกรมศิลปากร

แม่งานใหญ่เจ้ากระทรวงวัฒนธรรม อธิบายย้อนไปในโบราณราชประเพณี มีการจัดมหรสพสมโภชงานออกพระเมรุ ซึ่งเป็นแบบแผนมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา เพื่อให้ประชาชนได้ชมและก็ถือว่าเป็นการออกทุกข์ในเวลาเดียวกัน

“เมื่อครั้งในสมัยรัตนโกสินทร์ ได้มีการบันทึกการจัดมหรสพสมโภชของพระเมรุตามแบบแผนโบราณราชประเพณี ตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 1 ครั้งนั้นการก่อพระเมรุพระบรมอัฐิ สมเด็จพระปฐมบรมมหาชนก ปี 2349 และต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 9 มีงานออกพระเมรุหลายงาน คือ สมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี งานออกพระเมรุ สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนีสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์

นอกจากนี้ ยังมีงานออกพระเมรุ สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี เมื่อปี 2549 เนื่องจากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้รื้อฟื้นการดนตรีและการ
แสดงมหสพ ซึ่งเป็นแนวคิดเพื่อไม่ให้บรรยากาศเงียบเหงา เหมือนเมื่อครั้งถวายพระเพลิง สมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี ในรัชกาลที่ 7 เมื่อปี 2528 และยังเป็นการรักษาโบราณราชประเพณีเอาไว้ด้วย” วีระ อธิบายรายละเอียดการแสดงในงานใหญ่ในปลายปีนี้

รายละเอียดต่างๆ ของมหรสพสมโภช อธิบดีกรมศิลปากร ได้อธิบายเพิ่มเติมในส่วนการแสดงชุดใหญ่หน้าพระที่นั่งทรงธรรม (หน้าพระเมรุมาศ) ที่เรียกว่า โขนหน้าไฟ กำหนดจัดการแสดงโขน เรื่องรามเกียรติ์ ชุด พระรามข้ามสมุทร-ยกรบ  เป็นการแสดงปิดท้ายเพื่อรำลึกในพระมหากรุณาธิคุณ ซึ่งการแสดงสำคัญชุดยกรบนั้นเป็นโขนที่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้กรมศิลปากรแสดงในการต้อนราชอาคันตุกะอยู่เสมอ จึงได้เลือกการนำชุดนี้

“ในระหว่างที่มีการแสดงเพื่อรับราชอาคันตุกะ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ได้มีพระราชวินิจฉัยเกี่ยวกับการแสดง ให้กรมศิลปากรได้ไปปรับปรุง ให้มีความพร้อมเพรียงความสวยงามอยู่เสมอ ดังนั้น การนำชุดนี้เข้ามาก็เป็นการรำลึกถึงพระมหากรุณาธิคุณ ผู้แสดงคือนาฏศิลปิน จากสำนักการสังคีต นักเรียน นักศึกษา วิทยาลัย
นาฏศิลปทั่วประเทศ 12 แห่ง และสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ ผู้แสดง ผู้พากย์-เจรจา ผู้บรรเลง ขับร้อง และผู้ปฏิบัติงานที่เกี่ยวข้องประมาณ 300 คน

เวลาแสดงเริ่มตั้งแต่เวลา 18.00-06.00 น.
ของวันรุ่งขึ้น ในการแสดงเป็นการแสดงต่อเนื่อง ยกเว้นอาจมีการหยุดบ้างในระหว่างมีพระราชพิธีที่พระเมรุมาศ แต่อย่างไรก็ตาม จะแสดงต่อเนื่องเมื่อพระราชพิธีทางการนั้นจบ” อนันต์ อธิบายรายละเอียด

3 เวทีทิศเหนือท้องสนามหลวง

การแสดงมหรสพ ณ เวทีกลางแจ้ง บริเวณสนามหลวงด้านทิศเหนือ มี 3 เวที ทุกเวทีกำหนดเวลาเริ่มแสดง 18.00 น. ในวันพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช จนถึงเวลา 06.00 น.ของวันรุ่งขึ้น โดยการแสดงของทุกเวทีจะหยุดการแสดงเมื่อมีพระราชพิธีในพระเมรุมาศ

ประกอบด้วย เวทีการแสดงหนังใหญ่เบิกหน้าพระและโขน เรื่องรามเกียรติ์ โดยนาฏศิลปินของสำนักการสังคีต กรมศิลปากร ร่วมด้วยครู อาจารย์ นักเรียน นักศึกษา วิทยาลัยนาฏศิลป 12 แห่ง สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ จำนวน 1,020 คน และผู้ปฏิบัติงานที่เกี่ยวข้อง ประมาณ 100 คน รวมทั้งสิ้น 1,120 คน นอกจากนี้ ยังมีการแสดงโขนพระราชทานของมูลนิธิส่งเสริมศิลปาชีพ ประมาณ 200-300 คน

การแสดงมี 3 ส่วน ได้แก่ การแสดงหนังใหญ่เบิกหน้าพระ และการแสดงเบิกโรงหนังใหญ่ ชุดจับลิงหัวค่ำ ผู้แสดงเป็นครูอาวุโส สำนักการสังคีต กรมศิลปากร ร่วมกับครูอาวุโส สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์

การแสดงโขนหน้าจอและโขนชักรอก เรื่องรามเกียรติ์ ชุดพระรามข้ามสมุทร ชุดศึกทศกัณฐ์ครั้งแรก ทัพสิบขุนสิบรถ ชุดท้าวมาลีวราชว่าความ ชุดนางมณโฑหุงน้ำทิพย์ ชุดศึกทศกัณฐ์ขาดเศียรขาดกร และชุดสีดาลุยไฟ พระรามคืนนคร เป็นการแสดงของกรมศิลปากร

การแสดงโขนหน้าจอและโขนชักรอก เรื่องรามเกียรติ์ ชุดรามาวตาร ทศกัณฐ์รบสดายุ หนุมานถวายพล พิเภกสวามิภักดิ์ เป็นการแสดงของโขนพระราชทาน (มูลนิธิส่งเสริมศิลปาชีพ)

เวทีการแสดงละคร หุ่นหลวงและหุ่นกระบอก ประกอบด้วยละคร เรื่องพระมหาชนก การแสดงหุ่นหลวง ตอนหนุมานเข้าห้องนางวานรินทร์ การแสดงหุ่นกระบอก เรื่องพระอภัยมณี ตอนกำเนิดสุดสาครจนถึงเข้าเมืองการเวก รำกิ่งไม้เงินทอง ละครในเรื่องอิเหนา ตอนบุษบาชมศาล – อิเหนาตัดดอกไม้ – ฉายกริช – ท้าวดาหาบวงสรวง และละคร เรื่องมโนห์รา ผู้แสดง บรรเลง ขับร้อง จากสำนักการสังคีต กรมศิลปากร และสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ 322 คน และผู้ปฏิบัติงานที่เกี่ยวข้อง ประมาณ 100 คน รวมทั้งสิ้น 422 คน

เวทีการบรรเลงดนตรีสากล “ธ คือ ดวงใจไทยทั่วหล้า” เป็นการบรรเลงและขับร้องเพลงพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เพลงเทิดพระเกียรติ บทเพลงที่ประพันธ์ขึ้นเพื่อแสดงความอาลัย และบทเพลงที่สื่อความหมายสอดคล้องกับการแสดงแต่ละองก์ 7 องก์ โดยผู้บรรเลง ขับร้อง และผู้แสดงจากสำนักการสังคีต กรมศิลปากร สถาบันดนตรีกัลยาณิวัฒนา สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ วงดนตรี อ.ส.วันศุกร์ วงสหายพัฒนา โรงเรียนราชินี กรมดุริยางค์ทหารบก กองดุริยางค์ทหารเรือ กองดุริยางค์ทหารอากาศ กองสวัสดิการ สำนักงานตำรวจแห่งชาติ กรมประชาสัมพันธ์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ซึ่งใช้ผู้บรรเลง ขับร้อง และผู้แสดง 753 คน ผู้ปฏิบัติงานที่เกี่ยวข้อง 189 คน รวมทั้งสิ้น 942 คน

วีระ ในฐานะแม่งานหลัก อธิบายการแสดงทั้งการแสดงโขน การแสดงต่างๆ เป็นการเทิดพระเกียรติในนามของพสกนิกรชาวไทย ซึ่งรัฐบาลได้มอบหมายให้กระทรวงวัฒนธรรม กรมศิลปากร เป็นหน่วยงานหลักผู้รับผิดชอบจัดมหรสพสมโภชที่ต้องจัดให้สมพระเกียรติ

“ไฮไลต์ของการแสดงในวันนั้นเป็นการแสดงโขนและหนังใหญ่ การแสดงโขนเรื่องรามเกียรติ์ ชุดพระรามข้ามสมุทร กำกับการแสดงหนังใหญ่และโขน โดย สุรัตน์ เอี่ยมสะอาด การซ้อมต่างๆ เริ่มซ้อมกันแล้วครับ ดังนั้น วันจริงวันที่ 26 จะเป็นการเผยแพร่ไปทั่วโลก มีการถ่ายทอดสด มีสื่อมวลชนต่างประเทศมาเข้าร่วม ดังนั้นจุดนี้ก็ต้องครบถ้วน สมบูรณ์ และสมกับพระเกียรติยศ

การแสดงมหรสพสมโภชในงานออกพระเมรุ ถือเป็นประเพณีที่มีมาแต่ครั้งโบราณ โดยมีจุดประสงค์ให้ประชาชนชม และถือว่าเป็นงานออกทุกข์ในเวลาเดียวกัน”

วีระ กล่าวอธิบายรายละเอียดงานออกพระเมรุ ณ ท้องสนามหลวง ซึ่งจะเป็นการรวมใจภักดิ์ของปวงไทยได้มืดฟ้ามัวดินอีกครั้งหนึ่ง

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

11 มิถุนายน 2560 เวลา 08:20 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/498240

โดย…อณุสรา ทองอุไร ภาพ : ภัทรชัย ปรีชาพานิช

การเสริมสร้างความสวยความงามเป็นเรื่องปกติของยุคสมัยนี้ ผู้หญิงทำงานจำนวนหนึ่งล้วนสวยด้วยการผ่านเครื่องมือแพทย์กันมาบ้าง ตั้งแต่ระดับเบาๆ อย่างนวดหน้า ขัดหน้า ทำ AHA เลเซอร์ ผลักวิตามิน เติมสารอาหารให้ผิว หรือขั้นกว่าขึ้นไปจนถึงกรีดตา 2 ชั้น เสริมจมูก แต่การจะทำอะไรบนใบหน้าของเราจะแค่เบาๆ หรือจัดหนัก ก็ควรจะศึกษาหาความรู้กันไว้บ้าง จะแค่อ่านรีวิวจากผู้มีประสบการณ์ก่อนหน้าเขาว่ามาก็เป็นอีกทางเลือกหนึ่ง แต่ก็ยังวางใจไม่ได้มากนัก เพราะมีการพลาดจนเป็นข่าวให้เห็นกันมาก็มาก

แต่ถ้าจะให้ดีที่สุดเราควรจะต้องฟังต้องอ่านจากมืออาชีพ ผู้รู้ในวิชาชีพนั้นจริงๆ จะเป็นการดีที่สุด นพ.พุฒิพงศ์ ภูมิสุวรรณ ผู้อำนวยการศูนย์เอไอซี คลินิค เป็นแพทย์ผิวหนังและความงามที่คร่ำหวอดอยู่ในวงการนี้กว่า 20 ปี และยังเป็นอาจารย์แพทย์ด้านผิวพรรณมาหลายปี สั่งสมประสบการณ์ด้วยการเป็นคอลัมนิสต์ให้กับหนังสือพิมพ์และนิตยสารมานานหลายปี ก่อนที่จะคิดมารวมเล่มออกพ็อตเกตบุ๊กเมื่อปลายปีที่ผ่านมา ชื่อ ตั้งหลักก่อนทำสวย

ถือว่าเป็นพ็อกเกตบุ๊กเล่มที่ 2 ของคุณหมอที่ออกมาตั้งแต่ 3 ปีที่แล้ว เว้นช่วงมาปีกว่าจึงออกเล่มที่ 2 “ตอนแรกตั้งใจว่าเล่มที่ 1 กับเล่มที่ 2 จะห่างกันแค่ปีเดียว แต่พอจะเขียนจริงทำไม่ทันเพราะไม่มีเวลา แล้วเล่มแรกก็พิมพ์น้อย เนื่องจากเขียนเป็นเชิงวิชาการมากเกินไป มีศัพท์เทคนิคทางการแพทย์มากไปด้วย เพราะจุดประสงค์ในการขียนเล่มแรกคือ อยากให้ความรู้ทางการแพทย์ให้นักศึกษาแพทย์ด้านนี้อ่านเป็นหนังสือนอกเวลาแบบนั้นจะเหมาะกว่า แต่เล่มที่ 2 นี้มีความเป็นแมสกว่าเยอะ ตั้งใจให้คนรักสวยรักงามทั่วไปได้อ่านเป็นความรู้ ว่าหากจะเข้าคลินิกความงามจะร้อยไหมคืออะไร มีกี่แบบ มีข้อดีข้อเสียอย่างไร เป็นคู่มือให้อ่านเอาความรู้เวลาหมอผู้ทำการรักษาอธิบายจะได้เห็นภาพตามด้วยความเข้าใจ” คุณหมออธิบายถึงงานขียนเล่มนี้

คุณหมอเล่าว่า งานเขียนทั้งสองเล่มเขียนด้วยตัวเองทั้งหมด ไม่มีโกสต์ไรเตอร์แต่อย่างใด เพราะปกติก็เขียนบทความด้านความงามอยู่แล้วเกือบทุกสัปดาห์ รวมทั้งเป็นอาจารย์สอนในช่วง 10 ปีที่แล้ว เลยทำให้เป็นคนชอบพูดชอบเขียน โดยคุณหมอเอาผลงานที่เคยเขียนลงหนังสือพิมพ์และนิตยสารต่างๆ มาปรับใหม่อัพเดทข้อมูลใหม่ๆ เข้าไปให้ทันสมัยทันเหตุการณ์มากขึ้น ปรับภาษาให้อ่านแล้วเข้าใจง่ายยิ่งขึ้น ไม่เน้นเชิงการแพทย์มากๆ เหมือนเล่มแรก

“เล่มนี้ถือว่าเป็นคู่มือความงามติดบ้านไว้ได้เลย เพราะมีตั้งแต่เรื่องพื้นๆ อย่างการรักษาริ้วหลุมสิว รูขุมขนกว้าง กระตุ้นการสร้างเซลล์ผิวใหม่ ไปจนถึงเรื่องการฉีดฟิลเลอร์บนแนวกระดูกเพื่อปรับรูปหน้า แล้วก็มีตอนท้ายของเล่มถามตอบเรื่องความงามแบบ Q&A เป็นคำถามที่คนส่วนใหญ่อยากรู้ เรียกว่าสงสัยอะไรทางด้านความงามเล่มนี้มีคำตอบ ทั้งโบทอกซ์ เลเซอร์ ร้อยไหม ปรับรูปหน้า ฉีดเทอร์มาไทด์สลายเหนียงใต้คาง ยกกระชับหน้า ทุกคำถามเรื่องความงามเล่มนี้มีคำตอบ” คุณหมอกล่าวด้วยรอยยิ้ม