ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

09 ธันวาคม 2560 เวลา 10:39 น…. อ่านต่อได้ที่ : https://www.posttoday.com/travel/world/529472

ในช่วงเวลาแห่งทศวรรษนี้ หลายประเทศมีข่าวการลดโลกร้อนแบบเป็นรูปธรรมกันมากขึ้น ซึ่งสาเหตุส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะเทคโนโลยีก้าวหน้าขึ้นทุกวัน สิ่งต่างๆ ที่เคยเป็นแค่แนวคิดก็ถูกนำมาปฏิบัติจริง อีกทั้งประสบการณ์ที่ผ่านมาก็เป็นบทเรียนสอนให้รู้ว่าแต่ละประเทศต้องหาวิธีการที่เหมาะสมของตัวเอง สอดคล้องกับทรัพยากร สถานะทางเศรษฐกิจและความพร้อมของประชาชน รวมถึงประเทศอังกฤษที่เป็นประเทศที่มีนักพัฒนาเก่งๆ มาตั้งแต่อดีต ยิ่งเมื่อมาถึงยุคปัจจุบัน แน่นอนว่าย่อมมีการพัฒนาที่ดีกว่าเดิม ก้าวหน้ากว่าเดิม ทันสมัยกว่าเดิม ซึ่งชวนให้น่าสนใจและติดตามว่าแนวโน้มหรือทิศทางของพลังงานแห่งอนาคตประเทศนี้จะเป็นอย่างไรกันต่อไป

ในขณะที่ประเทศอื่นๆ พยายามพัฒนาเทคโนโลยี การผลิตไฟฟ้าจากถ่านหินให้มีประสิทธิภาพสูง และเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมมากขึ้น แต่อังกฤษกลับมุ่งเป้าไปที่การลดบทบาทเชื้อเพลิงถ่านหิน และส่งเสริมพลังงานหมุนเวียนแทน พอพูดถึงพลังงานหมุนเวียน คนส่วนใหญ่ก็จะนึกถึงพลังงานจากสายลมและแสงแดดกัน แต่สำหรับประเทศอังกฤษตอนนี้เขากำลังให้ความสำคัญเกี่ยวกับเรื่องพลังงานชีวภาพเพราะอะไรจึงเป็นอย่างนั้น เราไปหาคำตอบกันได้ที่เมืองแมนเชสเตอร์ (Manchester)

แมนเชสเตอร์ คือมหานครที่ใหญ่อันดับสองของอังกฤษ รองจากลอนดอนเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุด มีความทันสมัยเป็นศูนย์กลางทางด้านการเงิน การธนาคาร และการศึกษา จากความเป็นศูนย์กลางหลายด้าน รวมทั้งความมีชื่อเสียงของสโมสรแมนเชสเตอร์จึงทำให้เมืองนี้มีสีสันแล้วก็คึกคักมีชีวิตชีวาพอสมควร จนอาจทำให้คนหลงลืมไปว่าครั้งหนึ่งช่วงต้นของศตวรรษที่ 19 ในช่วงปฏิวัติอุตสาหกรรม Manchester เคยเป็นศูนย์กลางทางด้านอุตสาหกรรมของประเทศที่มีการพัฒนาทางด้านวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมเป็นอย่างมาก มีเครื่องมือเครื่องจักรทันสมัยที่สุดของยุคนั้น ส่งผลให้ได้รับการยอมรับว่าเป็นเมืองอุตสาหกรรมแห่งแรกของโลกกันเลยทีเดียว

หากย้อนไปดูปัจจัยสำคัญที่ทำให้การปฏิวัติอุตสาหกรรมในอดีตของอังกฤษประสบความสำเร็จได้ ก็จะพบว่าสมัยนั้นมีเครื่องจักรไอน้ำโดยเชื้อเพลิงที่เอามาใช้ต้มน้ำตั้งแต่สมัยนั้นก็คือ ถ่านหินนั่นเอง นั่นก็หมายถึงว่าถ่านหินมีบทบาทสำคัญต่อการพัฒนาประเทศนี้มาหลายทศวรรษแล้ว ครั้นเมื่อมาถึงยุคปัจจุบันนโยบายของรัฐบาลกลับมุ่งเน้นไปที่การลดการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ โดยเพิ่มภาษีการปล่อยคาร์บอนไดออกไซด์กับบริษัทผลิตไฟฟ้าจากถ่านหิน ควบคู่ไปกับการจ่ายเงินอุดหนุนให้โรงไฟฟ้าพลังงานหมุนเวียน แต่ก็พบว่าพลังงานไฟฟ้าจากสายลม แสงแดด มีข้อจำกัดในเรื่องของประสิทธิภาพและการกักเก็บ ในขณะที่เชื้อเพลิงชีวมวลนั้นมีจุดเด่นตรงที่สามารถกักตุนเชื้อเพลิงไว้ใช้ผลิตไฟฟ้าได้ตามเวลาที่ต้องการ แม้ว่าจะก่อให้เกิดก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์จากการเผาไหม้ แต่ก็สามารถชดเชยด้วยการปลูกต้นไม้เพื่อดูดซับก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ที่ถูกปล่อยออกมาจากโรงไฟฟ้าได้

เพื่อให้เข้าใจเรื่องนี้มากขึ้น ทีมงานโลก 360 องศา จึงได้ไปคุยกับ ดร.มีเรียม นักวิจัยที่ University of Manchester ซึ่งเป็นนักวิจัยที่สนใจประเด็นเกี่ยวกับผลกระทบของภาวะโลกร้อนและการใช้พลังงานชีวภาพอย่างยั่งยืน ซึ่งเขาให้ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับพลังงานของประเทศนี้อีกหนึ่งมิติว่า “โรงไฟฟ้า Drax power station ซึ่งเป็นหนึ่งในโรงไฟฟ้าใหญ่ที่สุดของอังกฤษและใช้เชื้อเพลิงถ่านหินเป็นหลักก็ต้องปรับตัวตามนโยบายของรัฐบาลโดยเพิ่มสัดส่วนการใช้เชื้อเพลิงชีวมวลและก๊าซธรรมชาติในการผลิตกระแสไฟฟ้าเพื่อให้สามารถแข่งขันในตลาดพลังงานในประเทศต่อไปได้” เมื่อถามถึงความเป็นไปได้ที่ประเทศนี้จะยกเลิกการผลิตไฟฟ้าจากถ่านหินแล้วหันมาใช้เชื้อเพลิงชีวมวลทั้งหมดก็ได้คำตอบว่า “เป็นเรื่องที่ยังเป็นไปไม่ได้”

ทั้งนี้ ดร.มีเรียม มีโครงการศึกษาถึงความเป็นได้ในการพัฒนาพลังงานชีวภาพในหลายประเทศ เมื่อลองถามถึงความเป็นไปได้ในการพัฒนาพลังงานชีวภาพในประเทศเกษตรกรรมอย่างบ้านเรา ความคิดเห็นที่ได้รับก็ทำให้เราเห็นภาพการพัฒนาที่เป็นจริงขึ้นว่า เราต้องถามตัวเองเสมอว่าเราต้องการจะทำอะไร? มีความเป็นไปได้เพียงใด? มีค่าใช้จ่ายถูกแพงอย่างไร? เพื่อที่จะทำให้ประชาชนทุกคนสามารถเข้าถึงพลังงานนั้นได้นั่นเอง แต่อย่างไรก็ตาม วิธีการของประเทศหนึ่งอาจไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุดสำหรับประเทศไทย เพราะบริบทแตกต่างกันดังนั้นต้องพิจารณาให้รอบด้าน

ซึ่งก็ต้องบอกว่าเป็นความคิดเห็นที่ควรเห็นด้วย เพราะการที่ได้ไปเห็นโมเดลการพัฒนาของหลายประเทศไปดูปัจจัยที่ทำให้แต่ละประเทศประสบความสำเร็จไม่ว่าจะเป็นเรื่องการสร้างสรรค์เศรษฐกิจ การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ การยกระดับคุณภาพการศึกษา หรือแม้แต่เรื่องของการสร้างความมั่นคงทางด้านพลังงาน แต่ก็ไม่สามารถการันตีได้เลยว่าหากเราจะเอาโมเดลที่ทำแล้วสำเร็จในประเทศ A ไปใช้กับประเทศ B แล้วจะได้ผลเหมือนกัน เพราะบ้านเราก็มีบริบทเป็นของเราเอง เราเรียนรู้ เราไปทำความเข้าใจของเขา แต่สุดท้ายเราต้องนำความรู้นั้นมาประยุกต์ให้เข้ากับทรัพยากรของบ้านเราเอง

ดังนั้น เมื่ออังกฤษประกาศว่าจะลดภาวะโลกร้อนด้วยการลดการใช้เชื้อเพลิงถ่านหิน แล้วจะใช้เชื้อเพลิงชีวมวลแทนแต่ปัจจุบันมีผู้ผลิตไฟฟ้าในประเทศเพียงรายเดียวเท่านั้นที่ทำได้ แล้วคราวนี้เขาจะทำอย่างไรถ้าไม่มีการผลิตไฟฟ้าจากพลังงานอื่นๆ ควบคู่กันไป ซึ่งก็พบว่ามีข้อมูลที่น่าสนใจคือ ในขณะที่บางประเทศในยุโรปออกข่าวว่าจะยกเลิกการผลิตไฟฟ้าจากพลังงานนิวเคลียร์แต่ที่อังกฤษเขากำลังสร้างโรงไฟฟ้าพลังงานนิวเคลียร์เพิ่มปัจจุบันอังกฤษพึ่งพิงพลังงานไฟฟ้าจากพลังงานนิวเคลียร์ ถึงร้อยละ 21 เลยทีเดียว และเป้าหมายการลดก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ ในยุคที่พลังงานหมุนเวียนชนิดอื่นๆ ยังมีข้อจำกัดก็ยิ่งทำให้การผลิตไฟฟ้าจากพลังงานนิวเคลียร์ยิ่งจะมีบทบาทมากยิ่งขึ้น

ทั้งนี้ โรงไฟฟ้าพลังงานนิวเคลียร์แห่งแรกของอังกฤษเปิดเดินเครื่องมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1956 ทำให้มีการพัฒนาเทคโนโลยีเป็นของตนเอง มีบุคลากรที่ความรู้ มีประสบการณ์จำนวนมาก จึงไม่ใช่เรื่องยากที่จะสร้างโรงไฟฟ้าพลังงานนิวเคลียร์ใหม่ที่มีประสิทธิภาพสูง เพื่อให้บรรลุเป้าหมายของการลดคาร์บอนควบคู่ไปกับการสร้างเสถียรภาพทางด้านพลังงาน และหนึ่งในนั้นคือโรงไฟฟ้าที่ชื่อว่า Bradwell โรงไฟฟ้าพลังงานนิวเคลียร์ที่อยู่ใกล้ลอนดอนมากที่สุด มีกำลังการผลิตยูนิตละประมาณ 150 เมกะวัตต์ จำนวน 2 ยูนิต เริ่มใช้งานตั้งแต่ปี ค.ศ. 1962 หมดอายุลงในปี ค.ศ. 2002 ปัจจุบันมีการสร้างโรงไฟฟ้าพลังงานนิวเคลียร์โรงใหม่ขนาด 1,150 เมกะวัตต์ จำนวน 2 โรงขึ้นมาทดแทน

การสร้างโรงไฟฟ้าที่ใกล้ชิดกับวิถีชีวิตผู้คนในท้องที่จนเกิดความคุ้นเคยจากการอยู่ร่วมกันมานานนั้น ทำให้คนอังกฤษส่วนใหญ่เชื่อมั่นว่าโรงไฟฟ้าจะไม่ส่งผลกระทบต่อวิถีชีวิตและไม่ได้ต่อต้านโรงไฟฟ้าพลังงานนิวเคลียร์อย่างรุนแรงเหมือนในบางประเทศ ซึ่งนั่นอาจเป็นที่มาให้รัฐบาลเห็นความเป็นไปได้ที่จะลดการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ที่ทำให้เกิดภาวะโลกร้อน โดยการเพิ่มสัดส่วนการผลิตไฟฟ้าจากพลังงานนิวเคลียร์ให้มากขึ้น ซึ่งล่าสุดมีโรงไฟฟ้าพลังงานนิวเคลียร์โรงใหญ่ๆ ที่อยู่ในแผนก่อสร้างแล้ว 11 โรง ซึ่งก็ยังไม่นับรวมโรงขนาดเล็กๆ ที่อาจจะสร้างเพิ่มขึ้นอีกด้วย

จะเห็นได้ว่าประเทศนี้เขาก็พยายามทำหลายๆ วิธีควบคู่กันไป คือส่งเสริมพลังงานหมุนเวียน เพิ่มประสิทธิภาพของโรงไฟฟ้าเชื้อเพลิงแบบเดิมประเภทโรงไฟฟ้าถ่านหิน โรงไฟฟ้าที่ใช้ก๊าซธรรมชาติ รวมถึงการสร้างโรงไฟฟ้านิวเคลียร์เพิ่มอีกด้วย การได้มองเห็นว่าประเทศนี้เขาเอาจริงเอาจังกับเรื่องการลดการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์เหมือนๆ กับอีกหลายประเทศผู้นำโลก แม้จะมีนโยบายและวิธีการอาจแตกต่างไปจากประเทศอื่นอยู่บ้าง แต่ก็มุ่งไปสู่เป้าหมายเดียวกัน นั่นคือการช่วยแก้ปัญหาโลกร้อนควบคู่ไปกับการสร้างเสถียรภาพทางด้านพลังงานนั่นเอง ซึ่งก็เป็นข้อมูลใหม่ๆ เป็นมุมมองใหม่ๆ ที่ทำให้เราเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นที่อีกมุมหนึ่งของโลกและอะไรคือปัจจัยที่อยู่เบื้องหลังเรื่องราวเหล่านั้น พอเข้าใจแล้วเวลาจะเอามาปรับประยุกต์ให้เหมาะกับประเทศเราก็จะได้พิจารณาจากปัจจัยที่รอบด้านมากขึ้น เพราะโลกนี้ไม่ได้มีแค่มุมเดียว ไม่ได้มีแค่องศาเดียว หมุนดูรอบตัวเราให้ครบทั้ง 360 องศาก่อนที่เราจะก้าวเดินไปข้างหน้า

สำหรับสัปดาห์นี้ท่านสามารถติดตามชมเรื่องราวของ UK’s Future ผ่านรายการโลก 360 องศา คืนวันเสาร์นี้ ทาง ททบ.5

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

02 ธันวาคม 2560 เวลา 14:14 น…. อ่านต่อได้ที่ : https://www.posttoday.com/travel/world/528429

เรื่อง/ภาพ : นรินรัตน์ พรหมพิทักษ์

สำหรับนักเดินทางแล้ว การได้ไปสัมผัสเมืองที่เต็มไปด้วยความหลากหลายคงเป็นสิ่งที่น่าสนใจไม่น้อย

เมืองชิงเต่าในมณฑลซานตง ทางตะวันออกของจีนนั้น เป็นอีกหนึ่งเมืองท่องเที่ยวริมชายทะเลซึ่งความเป็นตะวันตกและตะวันออกผสานเข้ากับธรรมชาติอันสวยงามของเมืองได้อย่างลงตัว เปรียบเสมือนมังกรที่มีลวดลายหลายเฉดสี

การไปสัมผัสมนต์เสน่ห์ของเมืองชิงเต่าครั้งนี้ อยู่ภายใต้การดูแลของสายการบินนกสกู๊ต ซึ่งพาคณะสื่อมวลชนเดินทางลัดฟ้าจากสนามบินดอนเมือง บินตรงไปยังสนามบินชิงเต่าหลิ่วถิงภายในเวลาประมาณ 4 ชั่วโมง 30 นาที โดยสายการบินมีไฟลต์กรุงเทพฯ-ชิงเต่า สัปดาห์ละ 4 เที่ยวบิน ในวันอังคาร พุธ ศุกร์ และอาทิตย์

เมื่อเท้าแตะพื้นชิงเต่า แลนด์มาร์คที่ให้มุมมองทิวทัศน์ของเมืองในภาพรวมคงหนีไม่พ้นจุดชมวิว “เสี่ยวอี๋ซาน” ซึ่งแปลเป็นชื่อเล่นภาษาไทยได้ว่า เนินปลาน้อย

โดยเมื่อเดินขึ้นไปยังชั้นบนสุดของศาลาจีนแปดเหลี่ยม จะสามารถมองเห็นชิงเต่าได้ทุกมุม ไม่ว่าจะเป็นหาดทรายที่ทอดยาวตลอดชายฝั่งทางใต้ของเมือง หรืออาคารบ้านเรือนหลังคาสีแดงสดใสสไตล์ยุโรป รวมถึงตึกสูงระฟ้าแบบเมืองสมัยใหม่

หลังชมความงามของชิงเต่าในมุมสูงก็ถึงเวลาตามรอยความคลาสสิกแบบยุโรปที่ “ถนนปาต้ากวน” หรือถนนแปดสาย ซึ่งเต็มไปด้วยสถาปัตยกรรมสไตล์ยุโรปกว่า 200 หลัง เนื่องจากบริเวณนี้เคยเป็นที่อยู่อาศัยของชาวเยอรมันมาก่อน เมื่อครั้งชิงเต่ายังเป็นอาณานิคมของเยอรมนีเป็นเวลาหลายสิบปีก่อนสงครามโลกครั้งที่ 1

โดยใบไม้ที่กำลังผลัดเปลี่ยนสีสันสู่สีส้มบ้าง สีเหลืองบ้าง ในช่วงฤดูใบไม้ร่วงย่างเข้าฤดูหนาวราวปลายเดือน พ.ย. ทำให้ถนนแห่งนี้เต็มไปด้วยบรรยากาศความโรแมนติก จนมีคู่รักจำนวนมากนิยมมาถ่ายรูปพรีเวดดิ้งที่นี่

เลยออกไปอีกหน่อยเป็นที่ตั้งของ “โบสถ์เซนต์เอมิล” โบสถ์คาทอลิกที่สร้างขึ้นโดยสถาปนิกชาวเยอรมัน ตามรูปแบบสถาปัตยกรรมโกธิคผสานกับแบบโรมาเนสก์ ซึ่งด้านหน้ามีจุดเด่นที่หอนาฬิกาสูง 56 เมตร จากบรรยากาศเก่าแก่ที่ให้ความรู้สึกสูงส่งและงดงามในเวลาเดียวกัน ทำให้โบสถ์แห่งนี้กลายเป็นสถานที่ถ่ายพรีเวดดิ้งยอดนิยมอีกที่หนึ่ง

หากเดินจากโบสถ์มาอีกไม่ไกลจะพบ “แอนนา วิลลา” บ้านสไตล์บาโรกอายุกว่า 100 ปี ซึ่งในปัจจุบันกลายเป็นห้องสมุดประชาชนและร้านขายหนังสือประจำเมือง และเมื่อเดินขึ้นไปที่ชั้นสองจะมองเห็นโบสถ์เซนต์เอมิลในอีกมุมหนึ่งได้อย่างชัดเจน

การสัมผัสกลิ่นอายแบบยุโรปของชิงเต่าคงไม่สมบูรณ์แบบ หากไม่ได้ไปที่ “พิพิธภัณฑ์ที่ทำการเก่าของเยอรมนี” อาคาร 4 ชั้นสไตล์ปราสาทยุโรปแท้ๆ ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อเป็นที่พักของผู้สำเร็จราชการเยอรมันในเมืองชิงเต่าเมื่อปี 1907 โดยตลอดช่วงเวลา 110 ปี นับตั้งแต่สร้างขึ้น อาคารแห่งนี้ได้กลายเป็นที่พำนักของบุคคลสำคัญระดับโลกจำนวนมาก ไม่ว่าจะเป็นอดีตประธานาธิบดีเหมาเจ๋อตุง ของจีน และโฮจิมินห์ หรือที่คนไทยรู้จักในชื่อ ลุงโฮ นักปฏิวัติผู้ยิ่งใหญ่ของเวียดนาม

อิทธิพลของเยอรมนีไม่ได้ปรากฏผ่านรูปแบบสถาปัตยกรรมเท่านั้น แต่ยังหยั่งรากลงไปอยู่ในอุตสาหกรรมเก่าแก่อันเลื่องชื่อของเมืองชิงเต่า อย่างการผลิตเบียร์โดย “โรงงานเบียร์ชิงเต่า” จะบอกเล่าประวัติความเป็นมา ขั้นตอนการผลิต และพัฒนาการของกรรมวิธีต่างๆ ที่ทำให้ชิงเต่าสามารถผลิตเบียร์ได้ถึง 30 ประเภทในขณะนี้ อยู่ที่ 4 แสนตัน/ปี และส่งขายไปยัง 80 ประเทศทั่วโลก

เมื่อพูดถึงเบียร์ชิงเต่าแล้ว คงเลี่ยงไม่กล่าวถึงแหล่งวัตถุดิบสำคัญอย่างน้ำแร่ที่ใช้ในการผลิตเบียร์ไม่ได้ โดยต้นธารน้ำแร่ที่ว่าอยู่บน “ภูเขาเหลาซาน” ภูเขาอันโด่งดังไปทั่วมณฑลซานตง ซึ่งอยู่ห่างจากเมืองชิงเต่าราว 30 กม.

ภูเขาเหลาซานไม่ได้เป็นเพียงแหล่งน้ำแร่ชั้นดีเท่านั้น แต่ยังได้ชื่อว่าเป็นจุดกำเนิดลัทธิเต๋าที่เก่าแก่และศักดิ์สิทธิ์ที่สุดแห่งหนึ่ง เนื่องจากบนภูเขาเป็นที่ตั้งของ “วัดไท่ชิง” สถานที่บำเพ็ญพรตอายุกว่า 2,000 ปีของปรมาจารย์ลัทธิเต๋าชื่อดังจำนวนมาก เช่น จางซันเฟิง ความสงบร่มรื่นของวัดแห่งนี้ ช่วยขับเน้นเสน่ห์ความเป็นตะวันออกของชิงเต่าให้โดดเด่นขึ้นมา

ความเรียบง่ายสไตล์ตะวันออกยังสัมผัสได้ที่ “สวนจงซาน” ซึ่งมีประวัติความเป็นมากว่า 90 ปี โดยสวนแห่งนี้รายล้อมไปด้วยต้นเชอร์รี่กว่า 2 หมื่นต้น ที่นำเข้ามาจากประเทศญี่ปุ่น ทำให้สวนจงซานกลายเป็นหนึ่งในจุดชมทัศนียภาพและสถานที่พักผ่อนหย่อนใจอันสวยงามที่สุดของเมืองชิงเต่า

หากเดินชมสวนจนเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้าแล้ว การเปลี่ยนบรรยากาศไปเดินรับลมริมชายทะเลที่ “สะพานจ้านเฉียว” ก็เรียกความสดชื่นกลับมาได้ไม่น้อย โดยสะพานความยาว 440 เมตร ที่ยื่นออกสู่ทะเลแห่งนี้เป็นสะพานโบราณสร้างขึ้นตั้งแต่สมัยราชวงศ์ชิง และเป็นหนึ่งในจุดชมวิวยอดนิยมอีกแห่งหนึ่งของเมืองในปัจจุบัน

บริเวณรอบสะพานมักมีเรือหาปลาจำนวนมากจอดแน่นขนัด ท่ามกลางฝูงนกที่บินโฉบไปมาเหนือผิวน้ำ และถ้ามองเลยออกไปจะเห็นท้องทะเลสีฟ้าครามทอดยาวไปไกลสุดสายตา

นอกจากนี้ ด้วยความที่เป็นเมืองชายฝั่ง ชิงเต่าจึงไม่เคยขาดแคลนอาหารทะเล จนทำให้ทางเมืองสามารถจัดเทศกาลอาหารทะเลได้เป็นประจำทุกปี ในเดือน พ.ย.

ส่วนช่วงอื่นๆ ตลอดทั้งปีนั้น ร้านอาหารหลายแห่งในเมือง จะมีเมนูอาหารทะเลสดใหม่มากมาย ไม่ว่าจะเป็น กุ้ง หอย ปู ปลา ให้เลือกชิมอย่างจุใจ โดยอาหารขึ้นชื่อของชิงเต่าอย่างเกี๊ยวปลา ซึ่งชาวเมืองรับประทานกันมาตั้งแต่สมัยโบราณจนกลายเป็นอาหารประจำเมืองในปัจจุบัน

เมนูอาหารทะเลนานาชนิดยังมีให้ลิ้มลองตามแผงสตรีทฟู้ด ที่วางขายเรียงรายตลอด “ถนนวัฒนธรรมพีฉายย่วน” อีกหนึ่งย่านเก่าแก่ของเมือง โดยอาหารที่ห้ามพลาด คือปลาหมึกย่างเสียบไม้ปรุงด้วยซอสสูตรเฉพาะ รสชาติอร่อยไม่เหมือนใคร หรือถ้าอยากลองอาหารแปลกๆ อย่างปลาดาวทอด หรือไข่นึ่งหอยเม่น ก็หาซื้อมาชิมได้ที่ถนนสายนี้

เสน่ห์ของชิงเต่า ไม่เพียงอยู่ที่สีสันอันกลมกลืนระหว่างความเป็นตะวันตกและตะวันออกเท่านั้น แต่ยังมาจากความคลาสสิกแบบยุคเก่าและความเป็นเมืองสมัยใหม่ที่สอดประสานกันอย่างลงตัว จนสร้างบรรยากาศอันเป็นเอกลักษณ์ของชิงเต่าขึ้น

ประวัติศาสตร์อันเก่าแก่ของชิงเต่านั้น สะท้อนออกมาจากบรรดาสถานที่สำคัญต่างๆ ทั่วเมือง ทั้งสไตล์ยุโรปและแบบจีนดั้งเดิม ขณะที่เรื่องราวของยุคสมัยใหม่ ปรากฏผ่าน “จัตุรัส 54” ที่สร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงการเคลื่อนไหว “4 พฤษภา” ปี 1919 เพื่อคัดค้านการถ่ายโอนเมืองชิงเต่าไปอยู่ใต้การปกครองของญี่ปุ่น

โดยจัตุรัส 54 เป็นที่ตั้งของ May Wind สัญลักษณ์ประจำเมืองชิงเต่า ซึ่งเป็นประติมากรรมรูปทรงแปลกตาสีแดงสดใส สื่อถึงสายลมแห่งเดือน พ.ค.

ภายในบริเวณของจัตุรัส 54 ยังมี “ศูนย์เรือใบโอลิมปิกชิงเต่า” ซึ่งเคยเป็นสถานที่จัดการแข่งขันกีฬาพายเรือในกีฬาโอลิมปิกครั้งที่ 29 และกีฬาพาราลิมปิกครั้งที่ 13 ด้วยเช่นกัน

หากยังอยากสัมผัสความสมัยใหม่ของเมืองอีกสักหน่อย การไปเดินเล่นยามค่ำคืนที่ “ถนนไท่ตง” ก็เพลิดเพลินดีทีเดียว เพราะถนนแห่งนี้เป็นแหล่งช็อปปิ้งทันสมัยที่มีชื่อเสียงและคึกคักที่สุดของเมือง เต็มไปด้วยสินค้าทุกประเภทไม่ว่าจะเป็นของกิน ของใช้ เสื้อผ้า หรือร้านขายของจิปาถะราคาย่อมเยา

ความหลากหลายของชิงเต่า จึงตอบโจทย์การเดินทางท่องเที่ยวเกือบทุกรูปแบบ ตั้งแต่การเที่ยวแบบสบายๆ เสพความงดงามของธรรมชาติ ซึ่งก็มีให้เลือกทั้งภูเขาและทะเล โดยชิงเต่านั้นยังเป็นเมืองที่มีครบทั้งสี่ฤดู คือฤดูใบไม้ผลิ ฤดูร้อน ฤดูใบไม้ร่วง และฤดูหนาว และถ้าเดินทางมาในฤดูที่แตกต่างกัน จะได้สัมผัสกับบรรยากาศของเมืองที่เปลี่ยนไปในแต่ในช่วงเวลา

ถ้าอยากเดินเท้าเที่ยวสไตล์แบ็กแพ็กก็น่าสนใจไม่แพ้กัน เพราะจะได้เก็บเกี่ยวบรรยากาศรอบเมือง ลัดเลาะไปตามถนนหลายสาย ค่อยๆ ตามหาเสน่ห์ของชิงเต่า ซึ่งแฝงไว้อยู่ในแทบทุกที่และกำลังรอให้นักเดินทางไปค้นพบ

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

26 พฤศจิกายน 2560 เวลา 13:47 น…. อ่านต่อได้ที่ : https://www.posttoday.com/travel/world/527356

จากโรงเรียนประถมคุโระคาวะเรามุ่งหน้าสู่ที่พักในค่ำคืนแรก เป็นสถานที่ที่มีความหมายกับใครหลายคน โดยเฉพาะกับแฟนภาพยนตร์การ์ตูน เรื่อง Kimi no na wa หรือ Your Name หรือในชื่อไทยว่าหลับตาฝัน ถึงชื่อเธอ ที่โด่งดังในญี่ปุ่นเมื่อปี 2559 ทำรายได้ถล่มทลายไป 355 ล้านดอลลาร์สหรัฐ คลื่นความนิยมของแอนิเมชั่นเรื่องนี้ก่อให้เกิดการตามรอยต้นแบบสถานที่จริงในเรื่อง ซึ่งผิดจากการตามรอยหนังหรือภาพยนตร์ที่ไปถ่ายทำกันจริง แต่ในอนิเมะเรื่องนี้มีเมืองสมมติที่ใช้สถานที่จริงหลายแห่งมาเป็นต้นแบบ ที่โดดเด่นที่สุดก็คือเมือง Itomori บ้านเกิดของ Mitsuha นางเอกในเรื่อง ที่ได้แรงบันดาลใจจากเมือง Suwa จังหวัดนากาโนะ และคืนนี้เราก็จะไปนอนชมวิวทะเลสาบซูวะกันครับ

เราถึงโรงแรมประมาณทุ่มนิดๆ ก่อนถึงก็เห็นวิวทะเลสาบยามค่ำคืนระยิบระยับเหมือนในแอนิเมชั่น เลยตื่นเต้นออกนอกหน้า คิดไปว่าจะเห็นดาวหางเหมือนในเรื่องไหมหนอ โรงแรม Beniya ตั้งอยู่ริมทะเลสาบซูวะแบบที่เดินออกจากโรงแรมข้ามถนนก็เป็นทะเลสาบแล้ว แถมมีห้องอาบน้ำแร่ให้นอนแช่ชมวิวทะเลสาบได้ชัดแจ๋วอีกต่างหาก ที่สำคัญคือโรงแรมนี้ปรากฏอยู่ในแอนิเมชั่น Your Name ด้วย เดี๋ยวค่อยมาเฉลยว่าอยู่ตรงไหน

ตอนนี้ขอรีบขึ้นไปกินข้าวก่อน ไม่ใช่เพราะหิวนะครับเพิ่งโซ้ยโซบะมาเมื่อเย็น แต่เพราะมีเจ้าหน้าที่การท่องเที่ยวมารอทักทายเลยต้องรีบ เขามารอนานแล้ว อาหารค่ำเป็น Kaiseki ที่หน้าตาดีเลยทีเดียว มีทั้งของดิบ ต้ม ทอด ย่างหลากหลาย อาหารแบบนี้ดูเหมือนแต่ละอย่างจะน้อย ถ้ากินทุกอย่างรับรองว่าอิ่ม แต่ที่ไม่อิ่มอาจเป็นเพราะเลือกกินบางอย่างและไม่กินบางอย่าง อิ่มหนำสำราญแล้วไม่รอช้า รีบขึ้นห้องเปลี่ยนเป็นชุดยูกาตะไปแช่น้ำแร่ดูวิวให้หนำใจ ห้องอาบน้ำแร่กรุกระจกบานใหญ่มองเห็นวิวได้แจ่มชัด แสงไฟวิบวับยามค่ำคืนช่างงดงามเหมือนในแอนิเมชั่น คืนนี้ผมนอนหลับตา ก็นึกถึงแต่ฉากต่างๆ ใน Your Name คิดไปต่างๆ นานาว่าถ้าตื่นมาแล้วกลายเป็นอีกคนจะรู้สึกอย่างไร

เผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ ตี 5 ฟ้าเริ่มสว่าง ตื่นมาจะปิดม่าน แต่พอเห็นวิวทะเลสาบยามเช้าก็อดใจหยิบโทรศัพท์มาถ่ายรูปไม่ได้ วิวยามเช้าอาจจะไม่แพรวพราวเหมือนยามดึก แต่ก็ชัดเจนเต็มตากว่า เช้าแบบนี้ยังมีหมอกปกคลุม ยิ่งทำให้ทะเลสาบดูน่าค้นหา จนกระทั่งแสงอาทิตย์สาดส่องมา ความงดงามจึงปรากฏให้เห็นเด่นชัดทีละน้อย ฉวยโอกาสที่ยังพอมีเวลาไปเดินรอบทะเลสาบเสียหน่อย ถ้าใครชอบจ๊อกกิ้งยามเช้า ที่นี่เหมาะมาก มีทางเดินรอบทะเลสาบระยะทางประมาณ 16 กิโลเมตร มีกำลังและเวลาแค่ไหนจัดกันไป

ส่วนผมขอเดินเก็บบรรยากาศซักนิดก่อนกินข้าว เห็นคุณพ่อหน้าตายังไม่ตื่นดีพาลูกสาวสองคนมาออกกำลังกาย คุณยายจูงหมามาเดินเล่น คุณลุงวิ่งเหยาะๆ จนเหงื่อชุ่ม เป็นชีวิตที่น่าอิจฉามากครับ เมืองที่มีทะเลสาบเป็นของตัวเอง ทราบมาว่าที่ทะเลสาบซูวะนี้ยังมีงานเทศกาลดอกไม้ไฟในหน้าร้อนที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของญี่ปุ่นด้วย และก็มีปรากฏการณ์พิเศษในค่ำคืนอันยะเยือกของฤดูหนาว พื้นผิวของทะเลสาบที่จับตัวเป็นน้ำแข็ง จู่ๆ ก็เกิดรอยร้าวจนเกิดเสียงแตกดังชัด

หลังจากนั้นน้ำแข็งที่แตกก็ถูกผลักดันให้สูงกว่าระดับพื้นผิวจนเกิดเป็นรูปร่างคล้ายภูเขาลูกย่อมๆ ปรากฏการณ์นี้เรียกว่า Omiwatari หรือ เทพสัญจร เรื่องมีอยู่ว่า เทพ Takeminakata no Kami แห่งศาลเจ้าซูวะ ได้ออกจากสถานบำเพ็ญตนแล้วข้ามฝั่งทะเลสาบไปพบกับเทพี Yasakatome ผู้เป็นภริยา ระหว่างการก้าวข้ามจึงเกิดร่องรอยขึ้นเหนือพื้นผิวน้ำแข็ง ซึ่งในความเป็นจริงคือใต้ทะเลสาบซูวะมีแหล่งน้ำพุร้อนตามธรรมชาติผุดอยู่ พอพื้นผิวที่จับตัวเป็นน้ำแข็งปะทะกับแรงดันของสายน้ำแร่ที่พวยพุ่งขึ้นมาจึงเกิดการแตกโดยธรรมชาติ บางส่วนของสายน้ำพุร้อนได้ดันระดับน้ำให้สูงขึ้นมาปะทะกับความเย็นจัดเหนือพื้นผิวจนกลายเป็นน้ำแข็งอีกครั้ง สร้างสีสันก่อเกิดเป็นตำนานที่น่าสนใจขึ้น

หลังอาหารเช้าเราเดินทางขึ้นเขาไปยังศาลเจ้าซูวะ (Suwa Taisha) ซึ่งมีทั้งสิ้น 4 แห่งในเมืองนี้ และมีสาขาทั่วประเทศอีกหลายพันแห่ง ประกอบด้วย ศาลเจ้าหลัก Honmiya ศาลด้านหน้า Maemiya ตั้งอยู่ฝั่งทิศใต้ของทะเลสาบ ส่วนฝั่งเหนือก็เป็นที่ตั้งของ Harumiya ศาลแห่งฤดูใบไม้ผลิ และ Akimiya ศาลแห่งฤดูใบไม้ร่วง จนถึงตอนนี้ผมจึงถึงบางอ้อว่าทำไมเทพจึงต้องข้ามทะเลสาบ เพราะมีศาลเจ้าตั้งอยู่คนละฟากฝั่งนั่นเอง ด้วยเวลาไม่มากนักเราจึงมีโอกาสแวะชมได้เพียงศาลเจ้า Harumiya ผมชอบบรรยากาศของศาลเจ้ามากกว่าวัด ไม่เพียงเพราะความร่มรื่นโดยธรรมชาติ หากแต่เป็นความสงบที่เหมือนมีพลังบางอย่างซ่อนเร้น ตั้งแต่เสาโทริอิที่สูงตระหง่าน อาคารศาลเจ้าที่เรียบง่ายแต่สง่างาม

ทุกครั้งที่ได้เข้าไปในเขตศาลเจ้าเหมือนได้รับพลังโดยอัตโนมัติ มีข้อแนะนำว่าการเดินผ่านเสาโทริอิมิควรเดินตรงกลางอันเป็นเส้นทางหลักของเทพเจ้า เพราะมีพลังงานเปี่ยมล้น (ที่ขนาดข้ามทะเลสาบน้ำแข็งยังแตกตัว) ปุถุชนอย่างเราจึงควรเดินเลาะด้านข้างหลีกเลี่ยงพลังงานรุนแรง โดยแฝงนัยของการสำรวมตนอยู่ในที ทุกสรรพสิ่งในศาลเจ้าล้วนแต่ชี้นำทำให้เราพลิ้วไหว ร่วมใช้ชีวิตเป็นส่วนหนึ่งกับธรรมชาติแทบทั้งสิ้น

ในบริเวณศาลเจ้าซูวะจะมีวัตถุที่โดดเด่นอยู่ 2 อย่าง อย่างแรก คือ Shimenawa หรือเชือกถัก ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่นเทียบเท่ากับที่ศาลเจ้าอิสุโมะ จังหวัดชิมาเนะ อีกอย่างคือ เสา Onbashira 4 ต้นที่ประดับอยู่สี่มุมในบริเวณศาลเจ้า และเมื่อนับรวมทั้งสี่ศาลแล้วก็เป็น 16 ต้น เสา Onbashiri นี้มีประวัติยาวนานมากว่า 1,200 ปี เป็นการแสดงออกถึงการอยู่ร่วมกับธรรมชาติ (แต่ทำไมถึงไปตัดไม้มาทำเป็นเสา อันนี้ต้องขอไปหาข้อมูลเพิ่มก่อน)

และมีพิธีกรรมยกเสาต้นใหม่ทุก 6 ปี ปีล่าสุดที่จัดคือปี 2559 และจะจัดครั้งต่อไปในปี 2565 พิธี Onbashiri เป็นหนึ่งในพิธีที่แปลกและอันตรายที่สุดของญี่ปุ่น คือ การขึ้นไปตัดต้นไม้ที่นำมาเป็นเสา แล้วลากลงจากภูเขา แต่จากที่เคยเห็นในหนังเรื่อง Wood Job หนังที่พูดถึงเรื่องการอยู่ร่วมกันของมนุษย์และผืนป่า และมีพิธีกรรมแบบเดียวกับ Onbashiri ให้ดูตอนท้ายเรื่อง มันไม่ใช่การลากครับ แต่เป็นการปล่อยท่อนซุงลงจากเขาโดยมีมนุษย์ตัวเล็กๆ อย่างเราคอยควบคุมทิศทาง ผลจะออกมาเป็นอย่างไรต้องลองไปหาดูกันเอาเองครับ และด้วยความน่าสนใจของพิธีนี้ ทางเมืองเลยจัดสร้างพิพิธภัณฑ์ไว้ให้คนทั่วไปได้เข้าชม และบังเอิญว่าอยู่ไม่ไกลจากศาลเจ้า เจ้าหน้าที่เลยจะพาเราไปชมหลังจากนี้

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

26 พฤศจิกายน 2560 เวลา 10:05 น…. อ่านต่อได้ที่ : https://www.posttoday.com/travel/world/527329

โดย/ภาพ Withaya Heng

จากแคมเปญชิงโชค “100 Plus ปั่นลัดฟ้า 2 ตอนกอดนิวซีแลนด์” ที่เริ่มขึ้นตั้งแต่เดือน มี.ค. และมีการจับรางวัลกันไปหลายรอบ จนสิ้นสุดแคมเปญ ตั้งแต่เดือน พ.ค.ที่ผ่านมา บัดนี้ถึงเวลาที่ 100 Plus จะพาผู้โชคดีที่ได้รับรางวัล พร้อม 2 พรีเซนเตอร์ พี่ตูน บอดี้สแลม และโจอี้ บอย บินลัดฟ้าสู่เมืองควีนส์ทาวน์ ประเทศนิวซีแลนด์ ประเทศที่อยู่สุดขอบซีกโลกใต้

เรียกว่าลงไปใต้กว่านั้นก็ขั้วโลกใต้แล้วล่ะ ฤดูกาลของที่นี่จึงแตกต่างจากประเทศอื่นๆ ที่เราคุ้นเคยค่อนข้างมาก เราเดินทางไปในช่วงวันที่ 14-18 ต.ค. เป็นช่วงฤดูใบไม้ผลิของที่นั่น และถือว่าเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดสำหรับคนไทย ด้วยหิมะบนภูเขายังไม่ละลายจนหมด มองไปที่ไหนก็มีแต่วิวภูเขาหิมะที่สวยงาม ในขณะที่อากาศไม่ได้หนาวเย็นมากนัก หนาวกำลังดี ได้ใส่เสื้อหนาวที่ซื้อมาแล้วไม่เคยได้ใส่ในเมืองไทยสักที ถ้าล่วงเลยไปกว่านี้เข้าเดือน พ.ย. จะเป็นฤดูร้อนแล้ว ซึ่งอากาศจะอุ่นถึงร้อนและแดดแรงมาก ซึ่งนักท่องเที่ยวโซนยุโรปจะชื่นชอบช่วงเวลานั้นมากกว่า

ทริปนี้นอกจากจุดประสงค์หลัก คือการมาปั่นจักรยานบนเส้นทางจากทะเลสาบ Pukaki ไปสู่ทะเลสาบ Tekapo แล้ว 100 Plus ยังจัดเต็ม พาไปสัมผัสทุกไฮไลต์ของเมืองควีนส์ทาวน์ ซึ่งถือว่าเป็นเมืองศูนย์กลางแห่งกิจกรรม Outdoor – Adventure อย่างแท้จริง

เริ่มจากการนั่งรถกระเช้าขึ้นสู่ยอดเขา Skyline ยอดเขาชั้นแรกจะเป็นจุดชมวิวและเป็นจุดเริ่มต้นของเส้นทางจักรยานแบบดาวน์ฮิลล์ใน Skyline Bike Park ตรงจุดนี้เราเลือกหมวกกันกระแทกขนาดพอเหมาะแล้วขึ้นกระเช้าแบบกอนโดล่าขึ้นไปอีกชั้น เพื่อไปเล่น Luge Ride รถเลื่อนสี่ล้อไม่มีเครื่องยนต์อาศัยแรงโน้มถ่วงของโลกปล่อยไหลลงเขาลงมาตามทางที่ทำไว้ การบังคับควบคุมก็ทำได้ง่ายๆ คือโยกคันโยกมาตรงกลางคือเดินหน้า โยกเข้าหาตัวจนสุดคือเบรก เมื่อได้ลองฝึกการบังคับควบคุมแล้ว เจ้าหน้าที่จะปั๊มเครื่องหมายไว้ที่หลังมือของเรา และให้ลงไปในเส้นทางสำหรับ Beginner เมื่อไหลลงไปถึงข้างล่างแล้ว นั่งกอนโดล่ากลับขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้คนที่มีเครื่องหมายที่หลังมือจะได้ลงเล่นในเส้นทาง Advance ซึ่งจะมีความชันมากกว่า ระยะทางยาวกว่า นอกจากความสนุกแล้ว วิวที่เราเห็นจากเส้นทาง คือภาพกว้างของเมืองควีนส์ทาวน์ และทะเลสาบ Wakatipu อันงดงามปรากฏอยู่ตรงหน้า

กิจกรรมอีกอย่างที่ถือเป็นต้นตำรับของแท้จากควีนส์ทาวน์ คือ Shotover Jet Boat การนั่งเรือเจ็ตโบ๊ตไปตามแม่น้ำ Shotover แต่จะนั่งแบบธรรมดาๆ ก็จะเสียชื่อดินแดนแห่งการผจญภัย เรือเจ็ตโบ๊ตที่นี่จึงวิ่งด้วยความเร็วปานจะเหาะ ลัดเลาะโฉบเฉี่ยวแก่งหินผากลางน้ำ เฉียดเข้าใกล้แบบว่าได้กลิ่นกันเลยทีเดียว ตบท้ายด้วยการหมุนควงเรือ 360 องศา ที่เรียกเสียงกรี๊ดออกมาได้จากทุกคน

น้ำในแม่น้ำที่เห็นเป็นสีฟ้าใสสวยงามเช่นนี้เป็นน้ำที่เกิดจากหิมะบนยอดเขาละลายไหลลงมา ผ่านชั้นตะกอนหินที่มีแร่ธาตุที่แตกต่างกันไปในแต่ละพื้นที่ สีของแม่น้ำหรือทะเลสาบแต่ละแห่งจึงไม่เหมือนกันด้วย ความงามของสายน้ำในเมืองควีนส์ทาวน์ได้กระตุ้นให้เกิดกิจกรรมท้าความกล้าขึ้นมาอีกชนิด นั่นคือ Bungee Jump ซึ่งถือกำเนิดขึ้นเป็นครั้งแรกที่สะพาน Kawarau Gorge Suspension เหนือแม่น้ำ Kawarau

การโดดดิ่งลงไปหาลำน้ำสีมรกตเบื้องล่างที่ท้าทายคนทั้งโลกมาเกือบ 30 ปี เป็นการวัดใจวัดความกล้าของแต่ละบุคคลอย่างแท้จริง ตลอดเวลาที่เรายืนชมการโดด เราได้เห็นผู้คนหลากรูปแบบ บางคนมาโดดเป็นคู่ บางคนโดดโดยไม่ลังเล บางคนต้องกล่อมแล้วกล่อมอีกร่วมสิบนาทีก็ยังไม่ยอมโดด แต่อย่างว่าเราไม่ได้อยู่ตรงนั้นเองคงไม่รู้หรอกว่าจะรู้สึกอย่างไร ปัจจุบันการโดดบันจี้จัมพ์ครั้งหนึ่งมีค่าใช้จ่ายร่วม 5,000 บาท (205 ดอลลาร์นิวซีแลนด์) ซึ่งจะได้ภาพถ่ายและเสื้อยืดที่ระลึกกลับไปด้วย

ออกจากสะพาน Kawarau Gorge เราออกจากเมืองควีนส์ทาวน์มุ่งหน้าสู่เทือกเขาเมาท์คุก (Mt.Cook) เพื่อวันรุ่งขึ้นเราจะได้เดินทางมาจุดสตาร์ทในการปั่นจักรยานใกล้ขึ้น แต่การเดินทางเข้าสู่เมาท์คุกในช่วงเวลานี้กลับเป็นโบนัสก้อนใหญ่สำหรับคณะเรา ด้วยวิวทิวทัศน์ไม่ว่าจะตรงหน้าหรือสองข้างทางนั้นสวยงามไปหมด คิดว่าถ้าเหลียวไปมองด้านหลังก็คงสวยไม่แพ้กันด้วย

วันนี้… เมาท์คุ้กไม่ขี้อายเหมือนทุกครั้ง เผยโฉมออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน แถมโลมไล้ด้วยแสงแดดยามเย็นและสวมหมวกเมฆเก๋ๆ ให้เป็นที่โดดเด่นสุดประทับใจ

อ้าว… ยังไม่ได้เริ่มปั่นเลยเนื้อที่ของเราในวันนี้หมดลงเสียแล้ว ติดตามต่อคราวหน้านะครับ แย้มพรายให้นิดๆ ว่า งานนี้มีแต่สวย สวยกว่า และก็สวยยิ่งขึ้นไปอีกครับ

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

25 พฤศจิกายน 2560 เวลา 10:07 น…. อ่านต่อได้ที่ : https://www.posttoday.com/travel/world/527176

เพราะเคยเป็นหนึ่งในบรรดานักล่าอาณานิคม ทำให้ปลายทางแห่งนี้ไม่ได้มีความแปลกใหม่ แต่มีความน่าสนใจและแปลกใจมากกว่าว่าพอหมดยุคสมัยของนักล่าแล้ว บรรดาประเทศที่เคยเป็นเมืองขึ้นของประเทศนี้ มักจะพัฒนาไปได้ดีกว่าประเทศที่เป็นเมืองขึ้นของมหาอำนาจชาติอื่นๆ พอมาถึงยุคปัจจุบันนี้ก็เช่นกัน ประเทศนี้ก็มีสถิติการก่อการร้ายไม่น้อยไปกว่าประเทศอื่นในยุโรป แต่เชื่อไหมว่าหลายต่อหลายคนก็ยังอยากเดินทางไปประเทศนี้กันโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมืองหลวงที่ชื่อลอนดอน แน่นอนประเทศนั้นก็คืออังกฤษนั่นเอง

จากสถิติการก่อการร้ายในยุโรปในปี 2559 ที่ผ่านมา กว่าครึ่งหนึ่งเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในอังกฤษ ซึ่งตัวเลขดังกล่าวทำให้ประเทศนี้เคยอยู่ในระดับการเตือนภัยขั้นวิกฤต ซึ่งถือว่าเป็นระดับสูงสุดเลยทีเดียว สำหรับปีนี้ก็มีหลายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในกรุงลอนดอนด้วย เช่น เหตุคนร้ายขับรถพุ่งชนคนและแทงเจ้าหน้าที่จนเสียชีวิตเมื่อเดือน มี.ค. เหตุสะเทือนขวัญที่ลอนดอนบริดจ์เมื่อเดือน มิ.ย. ซึ่งนำไปสู่ความขัดแย้งและการแก้แค้นที่มีแนวโน้มก่อตัวเป็นวังวนตามมา

ถึงแม้จะมีเหตุสะเทือนขวัญ แต่เหตุการณ์เหล่านั้นก็ไม่ได้ทำให้คนเดินทางไปอังกฤษน้อยลงเลย คนไทยเราก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วยเช่นกัน สถิตินักท่องเที่ยวไทยที่เดินทางไปอังกฤษในปี 2559 มีกว่า 1.5 แสนคนเลยทีเดียว ซึ่งเพิ่มขึ้นจากปีก่อนหน้านั้น โดยปลายทางหลักก็คือกรุงลอนดอน ในปี 2560 นี้ แม้จะยังไม่มีตัวเลขสรุปที่ชัดเจน แต่เชื่อว่าลอนดอนก็ยังเป็นปลายทางยอดนิยมของไทยอยู่ดี

เหตุผลหลักๆ ที่ทำให้คนยังอยากมาเที่ยวประเทศนี้กันนั้นน่าจะเป็นเพราะเรื่องของธรรมชาติอันสวยงามและมีประวัติศาสตร์เก่าแก่ยาวนาน จึงทำให้มีที่ท่องเที่ยวเต็มไปหมด เหตุผลประการที่สองก็คือบรรยากาศความโรแมนติกนั่นเอง เหตุผลประการที่สาม ก็น่าจะเป็นเรื่องของอาหารการกินที่หลากหลายอันเป็นผลมาจากการเปิดรับผู้คนจากหลากเชื้อชาติ และอีกหนึ่งเหตุผลสำคัญที่คอยดึงดูดให้นักท่องเที่ยวมาที่นี่กันก็คือ ที่นี่เป็นสวรรค์ของนักช็อป และเป็นเหมือนจุด Check in ที่วัยรุ่นและนักช็อปจะต้องไปเยือนกันให้ได้อย่างน้อยสักครั้งหนึ่งในชีวิต

นอกจากนักท่องเที่ยวแล้วยังมีผู้คนอีกจำนวนมากอยากมาใช้ชีวิตอยู่อังกฤษกัน ก็เพราะว่ามีโอกาสทางธุรกิจ สวัสดิการสังคมและคุณภาพการศึกษา ระบบขนส่งมวลชนที่ได้มาตรฐานและเชื่อถือได้ และมีความเป็นระบบ ระเบียบที่ช่วยควบคุมให้คนที่หลากหลายใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันได้ภายใต้กฎกติกาที่เป็นสากลนั่นเอง

หลายคนก็อาจจะมีเหตุผลของตัวเองที่ต้องตัดสินใจมาใช้ชีวิตหรือมาทำงานอยู่ที่ลอนดอน แต่ในขณะเดียวกัน บางคนก็ไม่ได้รู้สึกว่านี่เป็นเมืองที่น่าอยู่สักเท่าไรนัก เพราะว่าค่าครองชีพที่แพงมากเป็นอันดับ 4 ในยุโรปนั่นเอง เหตุผลประการที่สองก็คืออากาศที่ไม่ได้ดีสักเท่าไร เรื่องของลมฟ้าอากาศเป็นสิ่งที่คาดเดายากมากในประเทศนี้ ชาวลอนดอนส่วนใหญ่จะรู้ดีว่าไม่ใช่เรื่องแปลก ถ้าจะมีสายฝน​ แดดร้อน และลมหนาวเกิดขึ้นในวันเดียวกัน แล้วชีวิตผู้คนที่อยู่ในลอนดอนนั้นต้องบอกว่าต่างคนต่างเอาตัวรอด ดังนั้นบรรยากาศของการใช้ชีวิตก็จะไม่ค่อยมีการพูดคุยสนทนาหรือว่าเป็นมิตรกันสักเท่าไรนัก

จากข้อมูลเดิมๆ ที่คนส่วนใหญ่รับรู้และยอมรับตลอดว่าคนอังกฤษสุภาพ อ่อนโยน และยิ้มแย้มนั้นเป็นที่น่าเสียดายว่าทุกวันนี้แทบจะไม่เหลือคนอังกฤษแท้ๆ อยู่ในลอนดอนแล้ว เพราะคนส่วนใหญ่ที่ยังอาศัยอยู่เป็นเชื้อชาติอื่นแทบทั้งนั้น มีทั้งที่เป็นผู้ลี้ภัย ชาวต่างชาติที่มาทำงาน และลูกหลานของชาวต่างชาติที่เกิดและโตที่นี่ จากผลการสำรวจชิ้นหนึ่ง ระบุว่า ไม่ถึง 1 ใน 3 ของชาวลอนดอนที่เป็นคนพื้นเมือง และคนที่อยู่ในลอนดอนกว่าร้อยละ 40 ก็เพราะงาน ส่วนอีกประมาณร้อยละ 20 นั้นย้ายตามครอบครัวมา ทุกวันนี้ชาวพื้นเมืองอังกฤษที่พอจะมีทางเลือก จึงไม่ใช้ชีวิตอยู่ในลอนดอนกันแล้ว หรือถ้าจำเป็นจะต้องอยู่จริงๆ บั้นปลายชีวิตก็คงเลือกที่จะย้ายออกไปอยู่นอกเมือง ไปอยู่แถวเวลส์ แถวสกอตแลนด์ ซึ่งมีบรรยากาศและอากาศดีกว่า

แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าลอนดอนจะกลายเป็นเมืองที่เงียบเหงา หรือว่าร้างไปเลย เพราะว่าที่นี่ยังเป็นศูนย์กลางของทุกอย่างเหมือนเดิม คนที่ต้องการโอกาสทางด้านธุรกิจ คนที่ต้องการชีวิตใหม่ๆ ก็ยังอพยพเข้ามาทั้งคนจากนอกเมือง แล้วก็คนจากประเทศอื่น ในขณะที่ระบบการศึกษาของอังกฤษก็ยังเป็นที่ยอมรับ แล้วก็มีความเชื่อมั่นเพราะนอกจากภาษาอังกฤษจะเป็นภาษาสากลแล้ว คุณภาพของการศึกษาประเทศนี้ ก็ได้รับการยอมรับไปทั่วโลก ในบรรดานักเรียนต่างชาติที่ไม่ใช่ยุโรปนั้น ไทยเองก็ติดอันดับ 1 ใน 10 ของประเทศที่มีนักเรียนไปเรียนอังกฤษมากที่สุด โดยปัจจุบันก็มีมากกว่า 6,000 คนเลยทีเดียว เพราะไม่ว่าคุณจะมาจากประเทศไหน แต่ถ้าคุณเรียนจบที่อังกฤษชีวิตคุณก็มีชัยไปกว่าครึ่งแล้ว นี่กระมังที่ทำให้คนที่อยากเรียนต่อต่างประเทศ ต้องการการศึกษาที่ดีกว่า มักจะนึกถึงอังกฤษเป็นตัวเลือกแรกๆ เสมอ

ถึงตรงนี้ก็คงต้องยอมรับกันแล้วว่าประเทศนี้ก็มีของดีเหมือนกัน เพราะขนาดมีข่าวคราวที่อาจทำให้บางคนรู้สึกว่าไม่ปลอดภัย แต่คนก็อยากไปเที่ยวกัน ขนาดรู้ว่าอากาศแปรปรวนแต่คนก็อยากไปเที่ยวกัน ขนาดค่าครองชีพแพงคนก็ยังอยากไปเรียนกัน ต้องยอมรับว่าเขาปูพื้นฐานได้เข้มแข็งมาก ทั้งด้านโครงสร้างพื้นฐาน เศรษฐกิจและการศึกษา

จึงไม่น่าแปลกใจเมื่อประเทศนี้มีแนวคิดจะออกจากการเป็นสมาชิกสหภาพยุโรปเพื่อดำเนินกิจการประเทศของตนเองอย่างอิสระ ซึ่งแนวคิดดังกล่าวเพิ่งได้รับความเห็นชอบจากเสียงส่วนใหญ่เมื่อกลางปีที่ผ่านมา ดังนั้นเมื่อผลการโหวต Brexit หรือการออกจากสหภาพยุโรปของสหราชอาณาจักรออกมาก็กลายเป็นอีกหนึ่งข่าวช็อกโลกของปี ซึ่งผลโหวตก็ออกมาเกินความคาดหมายของอดีตนายกรัฐมนตรี เดวิดคาเมอรอน ด้วยเช่นกัน เพราะหลังจากที่ทราบผลโหวตเดวิดก็ลาออกจากตำแหน่งในวันรุ่งขึ้นเลย เรื่องนี้มีข้อมูลและบทวิเคราะห์ต่างๆ จากนักวิชาการมากมาย คนที่ติดตามข่าวสารก็จะได้ยิน ได้อ่านง่ายๆ ได้ทั่วไป จึงทำให้ใครๆ ต่างก็พูดถึง Brexit กัน

แม้ Brexit จะมีผลอย่างเป็นทางการในปี 2562 วันนี้เราอาจยังไม่เห็นมีอะไรที่เปลี่ยนแปลงเป็นรูปธรรมมากนัก แต่ในสังคมของที่นั่นเริ่มค่อยๆ เปลี่ยนไปบ้างแล้ว การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นทันที คือค่าเงินปอนด์อ่อนค่าลงและตลาดหุ้นยังอยู่ในขาลง ซึ่งมีคนไทยไม่น้อยได้ประโยชน์จากการที่ค่าเงินปอนด์อ่อนค่าลงกัน เช่น นักเรียนไทยที่ไปศึกษาต่อที่นั่นก็จะจ่ายค่าเทอมและค่ากินอยู่ได้ถูกลง นักท่องเที่ยวและนักช็อปทั้งหลายก็จะซื้อสินค้าได้ถูกลงเช่นกันส่วนในด้านสังคมนั้นผู้คนก็คงต้องเริ่มเลือกกันแล้วว่าจะอยู่ในอังกฤษต่อไป หรือย้ายไปอยู่ประเทศอื่น แต่ไม่ว่าจะอย่างไรหลายคนก็ยังเชื่อว่าอังกฤษจะยังเป็นศูนย์กลางทางการเงินของภูมิภาคต่อไป และยังเป็นศูนย์กลางด้านการศึกษาเช่นเคย รวมทั้งไม่น่าจะส่งผลกระทบต่อการท่องเที่ยวอีกด้วย เรื่องนี้ฟังดูเหมือนซับซ้อนแต่ไม่ไกลตัวเรา เพราะการค้าเศรษฐกิจของบ้านเรานั้นเชื่อมโยงกับทั่วทั้งโลก เมื่อโลกมีความเปลี่ยนแปลงก็ต้องส่งผลไม่ว่าบวกหรือลบต่อตัวเราเช่นกันนั่นเอง

ท่านสามารถติดตามชมเรื่องราวทั้งหมดนี้ได้ในรายการโลก 360 องศา คืนวันเสาร์นี้ ทาง ททบ.5

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

22 พฤศจิกายน 2560 เวลา 17:40 น…. อ่านต่อได้ที่ : https://www.posttoday.com/travel/world/526682

นิทรรศการศิลปะดิจิตัลแห่งการเรียนรู้ teamLab (ทีมแล็บ) สวยงาม อลังการ ตื่นตาตื่นใจ

หากใครได้มีโอกาสสัมผัสสวนสนุกอินเตอร์แอคทีฟและนิทรรศการศิลปะดิจิตัล teamLab (ทีมแล็บ) ที่ บีอีซี-เทโร เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ เคยนำมาจัดแสดงในบ้านเรา เมื่อปี 2559 ที่ผ่านมานั้น จะเห็นว่า teamLab เป็นสุดยอดนวัตกรรมแบบใหม่ที่ผสมผสานศิลปะ วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยีเข้าด้วยกัน ได้อย่างลงตัว และสามารถถ่ายทอดผลงานออกมาได้หลากหลายรูปแบบอย่างสวยงาม อลังการ ตื่นตาตื่นใจ โดยผู้ชมสามารถร่วมเป็นส่วนหนึ่งของชิ้นงานได้ อีกทั้งยังเป็นนิทรรศการแห่งการเรียนรู้ ที่ไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ก็สามารถเข้าถึงได้ง่ายได้อย่างน่าทึ่งอีกด้วย

teamLab ได้พัฒนาและสร้างสรรค์ศิลปะดิจิตัลให้เข้ากับธรรมชาติ ร้านอาหาร หรือแม้แต่ออฟฟิศ ที่ทำงาน ล่าสุดเมื่อช่วงต้นปี 2560 ที่ผ่านมา teamLab ได้สรรค์สร้างงานศิลปะดิจิตัลที่มีชื่อว่า Worlds Unleashed and then Connecting – SAGAYA (เวิลด์ส อันลีชท์ แอนด์ เธน คอนเนคติ้ง – ซากะยะ) ให้กับร้านอาหาร SAGAYA (ซากะยะ) ซึ่งอยู่ในย่านกินซ่า เมืองโตเกียว ให้เป็นสถานที่ที่ทุกคนสามารถดื่มด่ำรสชาติอาหารไปพร้อมกับบรรยากาศอันเป็นเอกลักษณ์ที่ผสมผสานศิลปะดิจิตัล และจำกัดลูกค้าเพียง 8 ท่านต่อวันเท่านั้น โดยสถานที่สุดพิเศษนี้จะประกอบด้วยอาหารที่จัดมาอย่างสวยงามบนจานเซรามิค และภาพเคลื่อนไหวบนโต๊ะอาหารและกำแพงที่จะแสดงให้เห็นฤดูกาลต่างๆ ของประเทศญี่ปุ่น ผู้ที่ร่วมมื้ออาหารจะได้ดื่มด่ำกับประสบการณ์ ที่หลากหลาย ทั้งรสชาติ กลิ่น และวิวทิวทัศน์ที่สวยงามของประเทศญี่ปุ่น

ปัจจุบัน teamLab มีผลงานจัดแสดงอยู่ที่ประเทศญี่ปุ่นเป็นหลัก นอกจากนี้ ยังจัดแสดงที่ประเทศ สิงคโปร์, จีน, มาเก๊า, ออสเตรเลีย และในอีกหลายประเทศทั่วโลก รวมถึงประเทศไทย ที่ทาง บีอีซี-เทโร เตรียมนำสวนสนุกอินเตอร์แอคทีฟและนิทรรศการศิลปะดิจิตัล teamLab กลับมาจัดแสดงให้คนไทย ได้สัมผัสกันอีกครั้งในปี 2561 ในรูปแบบที่หลากหลาย สนุก และตื่นตาตื่นใจมากขึ้น ติดตามความเคลื่อนไหวได้ที่ www.bectero.com

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

19 พฤศจิกายน 2560 เวลา 13:24 น…. อ่านต่อได้ที่ : https://www.posttoday.com/travel/world/526088

จากเมือง Tsumago เราเดินทางต่อไปยังเมือง Kiso เมืองเล็กๆ ในหุบเขาคิโสะ ที่ตั้งอยู่ในชัยภูมิที่ดีมากคือหน้าประชิดแม่น้ำคิโสะและหลังประชิดภูเขา Kisokama ในเขตเทือกเขาแอลป์ญี่ปุ่นตอนกลาง กิจกรรมในบ่ายวันนี้คือมาเยี่ยมชมศูนย์หัตถกรรมของเมือง ตอนแรกที่เห็นตารางการเดินทางยังแอบคิดในใจว่า พามาทำโซบะอีกแล้ว ญี่ปุ่นนี่มีแค่เก็บสตรอเบอร์รี่ ตำโมจิ ชงชา และทำโซบะอุด้งเท่านั้นเหรอ แต่มานึกอีกที โซบะนี่คือความภูมิใจอย่างหนึ่งของคนญี่ปุ่นเลยก็ว่าได้ เวลาเรานึกถึงอาหารญี่ปุ่นจะต้องมีโซบะอยู่ในลิสต์ด้วยเสมอ เป็นอาหารที่คนญี่ปุ่นกินอยู่ในชีวิตประจำวันเหมือนคนไทยกินก๋วยเตี๋ยวบะหมี่ หากินได้ทั่วทุกหนแห่งตั้งแต่สถานีรถไฟไปจนถึงร้านระดับติดดาว เป็นอาหารที่มีราคาถ่างกันมากตั้งแต่ไม่กี่ร้อยเยนไปถึงหลายพันเยน คิดได้ดังนี้มีกำลังไปทำขึ้นอีกมากมาย และพอรถจอดที่หน้าอาคาร Furusato Taikenkan เท่านั้นแหละความรู้สึกเปลี่ยนทันที ถ้าไม่ได้มาจะต้องเสียดายมาก

ตัวอาคารหลักน่ะไม่เท่าไหร่เป็นอาคารสร้างใหม่ไม่มีอะไรโดดเด่น แต่อาคารที่อยู่ด้านข้างและด้านหลังนี่สิครับน่าสนใจมาก เห็นปุ๊บผมนึกถึงการ์ตูนของค่าย Ghibli ขึ้นมาโดยพลัน ที่นี่เคยเป็นโรงเรียนประถมมาก่อน อาคารด้านข้างคืออาคารเรียนสองชั้น อาคารด้านหลังดูเหมือนเป็นโรงยิม การ์ตูนของค่ายนี้มีฉากในโรงเรียนหรือฉากอาคารไม้เก่าๆ ให้เห็นบ่อย มองผ่านๆ เหมือนตัวเองเข้าไปอยู่ในฉากของการ์ตูนเหล่านั้นเลย ยิ่งได้เดินเข้าไปในอาคารเรียนด้วยแล้วยิ่งชอบ เพราะยังรักษาสภาพของโรงเรียนและห้องเรียนไว้ได้เป็นอย่างดี เพียงแค่นำอุปกรณ์การทำกิจกรรมต่างๆ ไปใส่ไว้แทนที่โต๊ะเก้าอี้ แต่ก็ยังมีบางห้องที่ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไร คงสภาพเดิมๆ ไว้อย่างนั้น

เจ้าหน้าที่พาเราเดินชมภายในอาคารเรียน และก่อนจะขึ้นไปที่ชั้นสองก็ให้เราหยิบลูกบอลที่กลึงจากไม้ขนาดเล็กกว่าลูกปิงปองนิดนึงติดมือไปด้วยคนละสองลูก พอถึงชั้นบนก็ให้หย่อนลูกบอลกลิ้งลงตามรางไม้ที่แนบอยู่ข้างผนังฝั่งบันได ลูกบอลที่กลึงจากไม้ไม่ได้กลมกิ๊กเหมือนลูกปิงปอง เวลาไหลลงตามรางจึงไม่เสถียรร่วงหล่นกลางทางบ้างมีให้ลุ้นกันตลอด พวกเราถ่ายรูปกันตั้งแต่หน้าประตู บันได ระเบียง หน้าต่าง ข้างห้อง ในห้อง แทบจะทุกมุมของอาคารด้านในเพราะมันถูกใจคอการ์ตูนที่ชอบบรรยากาศแห่งการรำลึกถึง (Nostalgia) บนพื้นระเบียงชั้นสองมีตารางสี่เหลี่ยมวาดด้วยสีขาวเป็นระยะๆ เจ้าหน้าที่บอกว่า นี่คือโต๊ะปิงปองแบบง่ายๆ แทนที่จะสร้างเป็นโต๊ะ ใช้พื้นนี่แหละประหยัดทั้งวัสดุและพื้นที่

แต่ยังนึกภาพไม่ออกว่าตีปิงปองกับพื้นมันจะเป็นอย่างไร ผมเตร็ดเตร่ไปดูอีกห้องหนึ่งที่อยู่คนละฝั่งของอาคาร มีป้ายไม้เขียนชื่อโรงเรียนวางอยู่ถึงรู้ว่าที่นี่คือโรงเรียนประถมคุโระคาวะ ในห้องยังเก็บหนังสือตำราเรียนสมัยก่อนไว้ในตู้กระจก มีกระดานที่บอกให้ทราบว่ามีนักเรียนในแต่ละชั้นกี่คน ชายหญิงกี่คน รวมทั้งสิ้นกี่คน ดูจากขนาดของอาคารแล้วน่าจะจุได้เป็นร้อย แต่ข้อมูลในกระดานทั้งโรงเรียนมีนักเรียนประถม 1-6 รวมแค่ 54 คนเท่านั้น น้อยจนใจหาย นักเรียนส่วนใหญ่เป็นเด็กชาย แต่มีห้องนึงที่มีเด็กชายคนเดียวที่เหลือเป็นเด็กหญิงทั้งหมด ผมจินตนาการย้อนกลับไปในอดีต ที่นี่ต้องเรียนกันอย่างมีความสุขแน่ๆ นักเรียนน้อยครูดูแลทั่วถึง ใกล้ชิดประหนึ่งครอบครัว อยากรู้ว่าสิ่งที่เห็นตรงหน้ามันย้อนกลับไปนานแค่ไหน ลองไล่หาหลักฐานจนพบหนังสือที่ระบุปี ค.ศ. 1969 นี่คือโรงเรียนประถมเมื่อเกือบ 50 ปีก่อนหรือนานกว่านั้น ก็ประมาณตอนผม 5 ขวบอยู่ ป.1 หรือ ป.2 เลยอินเข้าไปใหญ่ ยิ่งนึกยิ่งคิดถึง

หลังสำรวจห้องหับและถ่ายรูปจนหนำใจแล้ว เจ้าหน้าที่ก็พาเราเข้าไปในห้องทำโซบะ เริ่มต้นจากล้างมือให้สะอาด เช็ดมือให้แห้ง แล้วมานวดแป้งโซบะ ค่อยๆ รินน้ำค่อนถ้วย คลุกให้แป้งจับตัวเป็นก้อน รินน้ำที่เหลือลงไปจนหมด จากนั้นก็นวดนวดนวด ทบไปทบมาจนได้ที่แล้วปั้นเป็นก้อนทรงกลมเหมือนปั้นดินน้ำมัน นำก้อนแป้งออกจากกะละมังมาวางบนโต๊ะ โรยผงแป้งให้ทั่วป้องกันแป้งติด ใช้มือกดแป้งให้แผ่ขยายกลายเป็นแผ่นคล้ายพิซซ่า จากนั้นนำไม้ท่อนกลมยาวมากลิ้งทับให้แผ่ขยายออกไปทุกทิศทางจนบาง โรยผงแป้งทับแล้วพับพับพับจนเหลือประมาณกระดาษ A4 แต่ยาวกว่านิดนึง นำแผ่นแป้งพับไปวางบนเขียงแล้วใช้มีดคล้ายอีโต้สำหรับหั่นเส้นโซบะค่อยๆ ซอยเป็นเส้นบางๆ โดยมีแผ่นไม้คล้ายเกรียงปาดปูนในมือซ้ายเป็นตัวควบคุมระยะห่าง ซอยได้ขนาดพอรวบได้หนึ่งกำมือก็นำไปวางไว้ในถาด ซอยจนหมดจะได้ประมาณหกกำ แล้วนำเส้นไปลวกน้ำร้อนจนเดือดประมาณ 5 นาที ลองหยิบเส้นมากัดถ้านิ่มพอใจแล้วก็ใช้ตะเกียบขนาดใหญ่คีบใส่ตะกร้า แล้วนำไปใส่อ่างเปิดน้ำเย็นล้างเส้นด้วยมือให้ทั่ว สะเด็ดน้ำแล้วนำขึ้นวางบนโต๊ะ จับเส้นม้วนเป็นกลุ่มวางบนถาดไม้ เป็นอันเสร็จสิ้นพร้อมเสิร์ฟ

พวกเรานั่งล้อมวงพร้อมจ้วงโซบะคนละหนุบละหนับ เจ้าหน้าที่ญี่ปุ่นชมต่อหน้าว่า อร่อยมาก เส้นโซบะนุ่มหนึบดี เพราะปกติเคยเจอแต่โซบะที่นุ่มและนิ่ม คุณริกะเจ้าหน้าที่ประสานงานคนไทยรีบสนับสนุน ปกติริกะไม่ค่อยทานโซบะนะเพราะเจอแต่ร้านที่ไม่ถูกใจ แต่โซบะถาดนี้มันดีมาก ว่าแล้วก็จ้วงโซบะลงในถ้วยซอสแล้วสูดเสียงดังพร้อมอุทานว่า Umai ไม่ว่าจะจริงเท็จอย่างไรแต่มันทำให้หัวใจคนทำพองโตทันที เลยลองชิมดูบ้างปรากฏว่า เฮ้ย!จริงด้วย เส้นโซบะมันหนึบกว่าร้านที่กินตอนกลางวัน นึกทบทวนกระบวนการทำเข้าใจว่าคงมาจากตอนลวกเส้นที่ใช้เวลาน้อยกว่ามาตรฐาน พอเจอน้ำเย็นเลยทำให้เส้นหดตัวอย่างรวดเร็ว ความร้อนที่อยู่ภายในเส้นยังคงเหลืออยู่พอที่จะทำให้เส้นสุกพอดี ในขณะที่ผิวนอกรัดตัวจนหนึบ เวลากัดเส้นจึงมีแรงดีดสะท้อนมากกว่าโซบะทั่วไป ความบังเอิญก่อเกิดความพอดีโดยมิได้คาดคิด สงสัยต้องจำเคล็ดลับไว้มาเปิดร้านที่เมืองไทยแล้ว อันนี้แค่คิดนะครับ

กินกันเสร็จเลยขออนุญาตเจ้าหน้าที่ไปถ่ายรูปที่อาคารไม้ด้านหลัง มีทั้งกองฟืน โต๊ะเก้าอี้และม้าหกที่ทำจากไม้ เจ้าหน้าที่พาไปอีกด้านของอาคาร เป็นมุมที่เงียบสงบติดกับลำธารสายเล็กๆ ตอนนั้นเป็นเวลาประมาณ 5 โมงเย็น แสงแดดอ่อนละมุนกับอากาศเย็นสบาย มันช่างเหมือนฉากในการ์ตูนหลายเรื่องที่เคยดู ถ้าใครมีโอกาสขับรถเที่ยวแล้วผ่านมาแถวเมือง Kiso ขอให้แวะมาครับ รับรองว่า ภาพชีวิตในวัยเด็กจะหวนกลับมาสร้างความสุขให้คุณได้อย่างคาดไม่ถึง

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

18 พฤศจิกายน 2560 เวลา 14:48 น…. อ่านต่อได้ที่ : https://www.posttoday.com/travel/world/525963

เมื่อมาถึงเมือง Adelaide ของ South Australia แล้ว ยังมีอีกปลายทางหนึ่งซึ่งเขาบอกว่าถ้าเกิดมาถึงที่นี่ได้แล้ว ปลายทางนั้นจะพลาดไม่ได้เช่นกัน และปลายทางที่ว่านั้นการเดินทางจะไปถึงไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ถึงจะไกลหรือยากสักเพียงใด ทีมงานโลก 360 องศา ก็ไม่พลาดที่จะพาทุกท่านเดินทางไปสัมผัสปลายทางนั้นพร้อมๆ กัน เราเริ่มต้นการเดินทางจาก Adelaide โดยรถบัสใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมงครึ่งก็ถึงท่าเรือ จากนั้นนั่งเรือต่อไปประมาณ 50 นาที ก็ถึงปลายทางที่ว่าคือ Kangaroo Island อันลือชื่อนั่นเอง อันที่จริงแล้วการเดินทางไปเกาะนี้สามารถนั่งเครื่องบินหรือนั่งเรือเฟอร์รี่ก็ได้ ถ้าเปรียบเทียบระยะเวลาเดินทางกันแล้วก็ใช้เวลาเดินทางไม่ต่างกันมากแต่เรื่องค่าใช้จ่ายการเดินทางโดยเรือสามารถประหยัดค่าใช้จ่ายได้มากกว่า

เกาะนี้เป็นส่วนหนึ่งของ South Australia มีพื้นที่ประมาณ 4,400 ตารางกิโลเมตร มีคนอาศัยอยู่ประมาณ 4,400 คนนั่นก็แปลว่าประชากร 1 คน น่าจะมีพื้นที่ให้ใช้ชีวิตได้ 1 ตารางกิโลเมตรเลยทีเดียว แต่ในความเป็นจริงไม่ได้เป็นเช่นนั้น เพราะพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นเขตอนุรักษ์พันธุ์สัตว์และพื้นที่การเกษตร ส่วนผู้คนก็อาศัยรวมตัวกันอยู่ในเมือง มี Kingscote เป็นศูนย์กลางการปกครองของเกาะนี้ เป็นเมืองที่มีขนาดเล็กมากๆ เมื่อเทียบกับ Adelaide แต่ว่ามีความเก่าแก่กว่า เพราะเป็นเมืองที่มีชาวยุโรปมาตั้งถิ่นฐานตั้งแต่ ค.ศ. 1836 ในย่านกลางเมืองมีอาคารที่เก่าแก่อยู่หลายอาคาร แต่ได้กลายเป็นร้านค้าบ้าง เป็นธนาคารที่ทำการของสำนักงานที่สำคัญๆ ไปหมดแล้วบรรยากาศทั่วไปภายในเมืองสามารถสัมผัสถึงความผ่อนคลาย สบายๆ แต่ก็มีสีสันด้วยกิจกรรมสนุกๆ ให้ได้เพลิดเพลินกันหลากหลาย เช่น กิจกรรมการให้อาหารนกหรือ Pelican Feeding ทุกวันเวลาประมาณ 5 โมงเย็น

เสน่ห์ของเกาะ Kangaroo Island แห่งนี้ คือเป็นเกาะอายุเก่าแก่ มีเขตพื้นที่ Flinders Chase National Park เป็นเขตอุทยานธรรมชาติที่มีทัศนียภาพสวยงาม แปลกตา แถมยังมีสัตว์นานาชนิด บนเกาะนี้ไม่มีอุตสาหกรรม ผู้คนอาศัยอยู่ไม่ถึง 5,000 คนด้วยซ้ำไป การพัฒนาด้านสาธารณูปโภคหรือการเดินทางจึงมีข้อจำกัดอยู่บ้าง สภาพถนนทั่วๆ ไปบนเกาะเป็นถนนดินผสมกับถนนลูกรัง การเดินทางให้สะดวกสบายบนเกาะนี้ต้องใช้รถ รถโฟร์วีลไดรฟ์เท่านั้น แต่การที่ถนนหนทางยังมีข้อจำกัดนั้นถ้ามองในแง่บวกก็เป็นการช่วยลดอุบัติเหตุและไม่เบียดบังพื้นที่อยู่อาศัยของสัตว์ได้เหมือนกันการได้มาที่นี่แม้ว่าลมจะเย็น อากาศจะหนาว แม้การเดินทางลำบากเพียงไร แต่เมื่อได้เห็นธรรมชาติที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าธรรมชาติที่มีความงามอย่างหาดูที่ไหนไม่ได้ก็ทำให้หายเหนื่อยได้ทีเดียว

อาชีพหลักของผู้คนที่นี่ นอกเหนือจากการทำอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวแล้วก็คือการทำเกษตรกรรมและปศุสัตว์ เลี้ยงวัว เลี้ยงแกะ เป็นหลัก มีสินค้าเกษตรที่ขึ้นชื่อ เช่น ไวน์ ผลิตภัณฑ์นมเนย น้ำผึ้ง และน้ำมันยูคาลิปตัส การที่บนเกาะนี้ไม่มีอุตสาหกรรมใดๆ นั้น ก็ถือเป็นความโชคดีอย่างหนึ่ง เพราะทำให้น้ำฝนไม่มีโอกาสปนเปื้อน ซึ่ง Ted Botham -Deputy CEO of Kangaroo Island Councilตัวแทนของรัฐบาลท้องถิ่น ได้เล่าให้ฟังว่า“ธรรมชาติของผู้คนที่นี่เขาดื่มน้ำฝนกัน เพราะได้มาฟรี แถมประหยัด บนเกาะนี้จึงเน้นการกักเก็บน้ำฝนไว้ใช้เอง โดยมีวิธีการกักเก็บน้ำฝนในแบบสไตล์ของชาวเกาะโดยเฉพาะเลย”

ด้วยความที่เป็นเกาะอายุเก่าแก่ เป็นเขตอุทยานธรรมชาติ นอกจากจะมีสัตว์เยอะแล้วก็มีต้นไม้เยอะอีกด้วย เยอะถึงขนาดที่รัฐบาลเกิดเป็นไอเดียว่า “ถ้ามีต้นไม้เยอะอย่างนี้ เราตัดต้นไม้แล้วเอามาเผา ทำเป็นเชื้อเพลิงผลิตไฟฟ้าเลยดีไหม“แนวคิดนี้เกิดจากความพยายามแก้ปัญหาเรื่องน้ำ เรื่องไฟ บนเกาะ ซึ่งยังถือว่าเป็นปัญหาอมตะที่รัฐบาลท้องถิ่นพยายามหาวิธีแก้ปัญหาระยะยาวอยู่ ดูเหมือนว่าเรื่องน้ำนั้นอาจจะยังไม่ได้เป็นปัญหาใหญ่เท่าเรื่องไฟฟ้า เพราะตราบเท่าที่มีการกักเก็บที่ดี มีการจัดการที่มีประสิทธิภาพ ซึ่งนายกเทศมนตรีของเกาะนี้ บอกกับเราว่ากำลังศึกษาหาวิธีอยู่ หนึ่งในนั้นก็คือการใช้ Bio Mass จากไม้ที่มีอยู่บนเกาะนี่เอง แต่ข้อจำกัดสำคัญของเรื่องนี้ คือแหล่งพลังงานแบบนี้ยังไม่คุ้มค่าในเชิงพาณิชย์ ดังนั้นโครงการนี้จะเกิดขึ้นไม่ได้หากไม่ได้รับเงินอุดหนุนจากรัฐบาลกลาง เพราะหลักๆ แล้วไฟฟ้าที่ใช้กันอยู่บนเกาะนี้ต้องลากสายส่งใต้น้ำมาจากแผ่นดินใหญ่ ความยาวกว่า 15 กิโลเมตร และถึงตอนนี้ก็มีอายุการใช้งานกว่า 20 ปีแล้ว ดังนั้นจึงถึงเวลาต้องเปลี่ยนและจำเป็นต้องใช้งบประมาณมหาศาลเลยทีเดียว ซึ่งก็อาจส่งผลให้ค่าไฟฟ้าต้องปรับสูงขึ้นไปอีกนอกจากรัฐบาลจะพยายามหาวิธีแก้ปัญหาแล้ว ประชาชนที่นี่ก็พยายามแก้ปัญหาเฉพาะหน้าด้วยตนเอง โดยบางส่วนก็ติดตั้งแผงโซลาร์เซลล์ แล้วส่งไฟฟ้าใช้กันเองในชุมชนเล็กๆ เพราะในบางพื้นที่นั้นสายส่งไฟฟ้าก็ยังเข้าไปไม่ถึงนั่นเอง ถึงจะมีความพยายามหาแหล่งพลังงานอื่นมาทดแทน แต่เพื่อความเสถียรภาพ ทุกวันนี้ก็ยังคงต้องพึ่งพิงแหล่งไฟฟ้าหลัก คือโรงไฟฟ้าถ่านหินที่ส่งมาจากแผ่นดินใหญ่อยู่ดี

เสน่ห์อีกอย่างหนึ่งที่ทำให้เกาะแห่งนี้เป็นจุดหมายปลายทางของนักท่องเที่ยวก็คือการมีหาดทรายที่ขาว สะอาดและธรรมชาติสวยๆ อากาศที่แสนจะบริสุทธิ์ ชายหาดลักษณะนี้มีอยู่ทั่วไปหลายที่ หลายจุด แต่ละที่ก็มีบ้านพักตากอากาศเรียงรายเต็มไปหมด และมีนักท่องเที่ยวเข้าพักเต็มตลอดเวลา ถึงแม้ว่าราคาค่าที่พักและค่าครองชีพบนเกาะนี้จะค่อนข้างสูง ทั้งที่ผู้คนบนเกาะแห่งนี้ปลูกพืชผักและทำฟาร์มปศุสัตว์กันเอง ซึ่งฟังดูแล้วก็ไม่น่าจะทำให้ข้าวของราคาแพง แต่เหตุผลที่ต้องแพงก็เพราะว่าค่าพลังงานที่แพงมากนั่นเอง ชายหาดที่สวยที่สุดบนเกาะนี้ ชื่อ Emu Bay อีกหาดหนึ่งที่สวยไม่แพ้กันก็คือ Stokes Bay เพื่อแลกกับประสบการณ์ดีๆ ที่จะได้รับ นักท่องเที่ยวจำนวนมากก็พร้อมจะจ่าย ในช่วงหน้าร้อน ที่นี่จึงคลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่เดินทางเพื่อมาพักผ่อน มาว่ายน้ำมาตากอากาศ และมาหาประสบการณ์ดีๆให้ชีวิตกัน

ดังนั้น เมื่อมาถึง Kangaroo Island แล้ว สิ่งที่พลาดไม่ได้ก็คือการแวะดูจิงโจ้ แต่เกาะจิงโจ้ไม่ได้มีเฉพาะจิงโจ้เท่านั้น ยังมีสัตว์อีกหลายชนิดที่ต้องมาชมกัน เช่น โคอาลาซึ่งเป็นสัตว์ที่ไม่กลัวคน แม้ว่าเราจะมาใกล้ๆ หรือว่ามองดูเขานานขนาดไหน เขาก็จะไม่เคลื่อนตัว ไม่ขยับไปไหน ซึ่งแตกต่างจากสัตว์ชนิดอื่นๆ อีกหนึ่งสถานที่ต้องไม่พลาด ก็คือที่ Seal Bay Conservation Park ที่นี่คุณจะมีโอกาสได้เห็นแมวน้ำตัวเป็นๆ ในระยะที่ใกล้มากๆ เจ้าหน้าที่เขาบอกว่าถ้าสังเกตให้ดีจะเห็นว่าไม่ได้มีแค่แมวน้ำเท่านั้น แต่ยังมีสิงโตทะเลอีกด้วย ซึ่งสิงโตทะเลนั้นเป็นสายพันธุ์ที่เรียกว่า Australian Sea Lion ส่วนเจ้าแมวน้ำนั้นน่าจะมาจากนิวซีแลนด์ เพราะเขาเรียกชื่อพวกมันว่า New Zealand Fur Seal การได้มานั่งจิบชายามเย็น ดูพระอาทิตย์ตกดิน ท่ามกลางจิงโจ้นับร้อยตัว ในบรรยากาศที่เงียบสงบแบบนี้ ต้องบอกว่านี่คืออีกหนึ่งสุดยอดประสบการณ์ในชีวิตที่หาได้ที่ Kangaroo Island ประเทศออสเตรเลียเพียงที่เดียวเท่านั้น

นอกจากความงดงาม ความเป็นธรรมชาติอันสวยงามแปลกตาของ KangarooIsland ที่เป็นแรงดึงดูดให้คนภายนอกเดินทางมาเยี่ยมชมแล้ว การให้ความสำคัญให้ความใส่ใจ กับนักท่องเที่ยวเชิงคุณภาพมากกว่าเชิงปริมาณก็เป็นสิ่งสำคัญไม่น้อย การจะมาที่นี่ได้เป็นที่รู้กันว่าต้องจ่ายแพงมากๆ แต่ความแพงและการเข้าถึงที่ยากนั้นกลับมีส่วนช่วยคัดกรองและจำกัดนักท่องเที่ยวที่เข้าถึงให้เป็นกลุ่มที่พร้อมและสนใจจริงๆ หากถามว่าความยั่งยืนสร้างอย่างไร ในแดนจิงโจ้? นี่น่าจะเป็นอีกคำตอบหนึ่งก็ได้

ติดตามชมเรื่องราวทั้งหมดได้ที่ รายการ โลก 360 องศา ทุกวันเสาร์ ทาง ททบ.5

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

12 พฤศจิกายน 2560 เวลา 14:38 น…. อ่านต่อได้ที่ : https://www.posttoday.com/travel/world/524911

เช้าวันถัดมาผมรีบตื่นมาแช่น้ำร้อนนอนดูเครื่องบินขึ้นลง ก่อนกินข้าวเช้าแล้วไปรอเพื่อนร่วมทีมที่โถงขาเข้า เครื่องบินลงตรงเวลาเป๊ะ ผมยืนรอไม่นานทีมงานจากไทยก็ออกมา เจ้าหน้าที่ประสานงานฝั่งญี่ปุ่นรีบตรงมาต้อนรับ ทักทายกันเรียบร้อยก็เข็นกระเป๋าไปยังลานจอดรถบัส

หลังจากเก็บสัมภาระเรียบร้อยก็ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่จุดหมายปลายทางแรกคือ เมืองแวะพัก Magomejuku เมืองลำดับที่ 43 จาก 69 เมืองบนเส้นทาง Nakasendo จากสนามบินเซนแทรใช้เวลา 2 ชั่วโมง ไม่รวมแวะเข้าห้องน้ำ

เมื่อถึงมาโกเมะก็ใกล้เที่ยงเลยตัดสินใจกินข้าวกันก่อน ร้านอาหารอยู่แถวๆ ลานจอดรถ จึงสะดวกมากและยังมีร้านขายของที่ระลึกอยู่ด้วย จอดช็อปกินฉี่ที่เดียวครบสมบูรณ์พร้อมอาหารประกอบด้วย Sansai soba หรือโซบะผักภูเขา เป็นหนึ่งในเมนูท้องถิ่นที่หากินได้ในหลายจังหวัด โดยเฉพาะจังหวัดที่มีต้นทางอาหารจากผืนดิน

ในสมัยก่อนคนญี่ปุ่นจะนิยามวัตถุดิบอาหารจากที่มาหลักๆ สองแหล่ง คือ จากทะเล หมายถึงสัตว์น้ำพวกกุ้งหอยปูปลาและสาหร่าย และจากภูเขาอันน่าจะกินความถึงของที่ขึ้นอยู่บนพื้นดินทั้งปวง ไม่ว่าจะเป็นพืชผักผลไม้ หรือข้าว Sansai จึงหมายถึงผักที่ขึ้นเองและหาได้ตามผืนดินหรือภูเขา ระยะหลังผักหลายอย่าง อาทิ Warabi เริ่มเป็นที่นิยมในการนำมาทำเป็นเครื่องโซบะ จึงมีการปลูกแทนการเก็บตามธรรมชาติ

ผมเชื่อว่านักท่องเที่ยวไทยหลายคนไม่ชอบโซบะถ้วยนี้ เพราะมีแต่ผักไม่มีเนื้อสัตว์เจือปน แต่ถ้าลองปรับความคิดแล้วกินดูจะรู้ว่าอร่อยแบบใสๆ ไม่หนักเหมือนราเมงไม่แน่นเหมือนอุด้ง แถมดีกับสุขภาพเพราะอุดมด้วยเส้นใยและคอเลสเตอรอลต่ำ

ยิ่งกินร้อนๆ ตอนหิวๆ นี่ซดหมดชามโดยไม่รู้ตัวกับข้าวอีกจานเป็นไก่ชุบแป้งทอดราดด้วยซอสหวานเพิ่มพูนโปรตีน กินกับข้าวที่หุงกับธัญพืช ดูเหมือนน้อยแต่กินไม่หมดถ้ากินทุกอย่าง ปิดท้ายด้วยของหวาน ลูกพลับแห้งแบบหั่นเป็นชิ้นขนาดพอคำอยู่ในห่ออย่างดี ถ้ากินแล้วชอบใจทางร้านมีวางขายอยู่ด้านหน้า จุดเด่นของร้านนี้อยู่ตรงกระจกบานใหญ่มองเห็นวิวเต็มตา ถ้าเป็นช่วงใบไม้แดง หรือซากุระบานนี่คงสวยบาดใจมาก

กินเสร็จก็ได้เวลาสำรวจเมืองซึ่งง่ายมาก เดินออกมาหน้าถนนใหญ่จะเจอเสาไม้บอกหลักเขตและทิศทางว่าไปเกียวโตทางไหน ไปเอโดะทางไหน ผมไปยืนใต้เสาไม้แล้วจินตนาการตัวเองให้ย้อนยุคกลับไป มันแอบตื่นเต้นอยู่เหมือนกัน

เคยเห็นแต่ในหนังที่คนเดินทางผ่านเมืองเล็กเมืองน้อยแล้วแวะกินข้าวบ้างพักค้างแรมบ้างดูน่าสนุก ปัจจุบันการเดินทางมันรวดเร็วเสียจนแทบไม่มีโอกาสผ่านเมืองเล็ก ทำให้อรรถรสของการท่องเที่ยวหายไปเยอะ เอะอะก็ขึ้นทางด่วนหรือนั่งรถไฟชิงกังเซน ซึ่งได้ความเร็วแต่ขาดรายละเอียดไปอย่างน่าเสียดาย

ระยะหลังผมถึงแฮปปี้ที่จะขับรถเที่ยวมากกว่าการนั่งรถไฟ เพราะอยากแวะตรงไหนก็จอด (ในที่ที่จอดได้) อยากอยู่ตรงไหนนานหน่อยก็ได้ไม่ต้องกลัวตกรถไฟ เมืองมาโกเมะนี่ต้องเดินเก็บรายละเอียดและจินตนาการไปพร้อมกันถึงจะสนุก ผมเดินขึ้นเนินทับรอยเส้นทางที่มุ่งหน้าสู่เอโดะ

ถ้าเดินไปเรื่อยๆ ก็จะเจอ Tsumago เมือง Post Town ที่อยู่ถัดไปราวๆ 8 กิโลเมตร และมีการปรับปรุงเส้นทางดั้งเดิมให้นักท่องเที่ยวสามารถเดินทับรอยประวัติศาสตร์ผ่านบ้านเรือนทุ่งนาตามรายทางได้ด้วย แถมมีบริการพิเศษส่งสัมภาระจากเมืองสู่เมือง เดินได้โดยไม่ต้องแบกของให้ลำบาก แต่ต้องส่งในช่วงเช้าไม่เกินเวลา 11.30 น. เท่านั้น และของจะไปถึงอีกฝั่งในเวลาบ่ายโมง เห็นมีฝรั่งใช้บริการนี้กันเยอะอยู่

บริการพิเศษนี้สนนราคาเพียง 500 เยน แต่หยุดบริการในช่วงหน้าหนาวเพราะหิมะเยอะไม่สะดวกกับการเดิน และถ้าไม่อยากเดินก็สามารถนั่งรถบัสจากมาโกเมะไปทสึมาโกะได้เช่นกัน เฉลี่ย 2-3 ชั่วโมงมาคันหนึ่งค่าบริการอยู่ที่ 600 เยน/เที่ยว

ตลอดสองข้างทางที่ผมเดินขึ้นไปยังคงรักษาภาพรวมของเมืองไว้ได้เป็นอย่างดี มีทั้งบรรยากาศเก่าๆ ของเรียวกัง ร้านอาหารและบ้านเรือน ร้านค้าบางแห่งยังคงวิถีการค้าแบบดั้งเดิมคือ วางสินค้าไว้หน้าร้านพร้อมกระปุกใส่เงินและถุง

ใครสนใจซื้ออะไรก็หยิบใส่ถุงแล้วหยอดเงินลงกระปุก วิถีแบบนี้ยังคงมีให้เห็นในเมืองเล็กๆ หลายแห่งที่เคยไปสัมผัสมา ความไว้วางใจเป็นเรื่องดีงามที่สามารถส่งต่อกันได้ เป็นสิ่งที่มนุษย์ส่วนใหญ่มีอยู่และควรค่าแก่การรักษาไว้

จำได้ว่าสมัยเด็กบ้านที่ จ.เชียงใหม่ ก็มีอะไรคล้ายๆ กันแบบนี้ หน้าบ้านมีตุ่มใส่น้ำและกระบวยเล็กๆ ใครเดินผ่านไปมา ถ้ากระหายก็ตักน้ำกินได้ตามสบาย บางบ้านมีกล้วยแขวนไว้คนผ่านทางมาถ้าหิวก็ปลิดกินกันได้ เพราะทั้งกล้วยและน้ำเป็นผลผลิตที่ไม่ได้มีต้นทุน

กล้วยตัดมาจากสวนในบ้าน น้ำตักจากบ่อบาดาล แต่ความมีน้ำใจซึ่งเป็นต้นทุนความดี กำลังค่อยๆ เลือนหายไปกับสังคมโลกยุคใหม่ที่แข่งขันกันเรื่องวัตถุ การกลับไปเยือนเมืองเล็กในต่างหวัดจะช่วยยกระดับน้ำใจให้หวนกลับคืนได้เป็นอย่างดี ไม่ว่าจะที่เมืองไทยหรือที่ไหนๆ การได้มาเดินดูวิถีชีวิตในมาโกเมะ ช่วยขยายจิตใจให้กว้างขึ้น เห็นโลกในแบบที่เคยเป็น เพิ่มพลังบวกให้กับตัวเองโดยอัตโนมัติ

จากมาโกเมะเรานั่งรถข้ามเขตจังหวัดกิฟุไปยังเมืองทสึมาโกะในจังหวักนากาโนะ ใช้เวลาเดินทางโดยรถบัสประมาณครึ่งชั่วโมง ทสึมาโกะเดินง่ายกว่ามาโกเมะเยอะเพราะเป็นพื้นราบ แต่ความยาวของเขตอนุรักษ์ดูจะสั้นกว่า

จุดเด่นของทสึมาโกะคือ Honjin หรือที่พักสำหรับซามูไรชั้นสูงระดับเจ้าเมือง หรือเจ้าแคว้นที่มีอยู่ในทุก Post Town ยังเก็บรักษาไว้ในสภาพใกล้เคียงกับของดั้งเดิม อีกแห่งคือพิพิธภัณฑ์ไปรษณีย์ที่แสดงประวัติความเป็นมาของการไปรษณีย์ญี่ปุ่น

มีภาพวาดของวิธีการส่งไปรษณีย์ยุคอดีตจนถึงปัจจุบัน ทำให้เข้าใจเรื่อง Post Town เพิ่มมากขึ้น ผมเดินชมอาคารทางประวัติศาสตร์หลายแห่งมาสะดุดที่อาคารหลังหนึ่งจึงเดินเข้าไปดู เพราะพื้นบ้านยังเป็นดินแข็งเหมือนที่เคยเห็นในหนังให้ความรู้สึกย้อนยุคมาก หน้าบ้านมีป้ายเล็กๆ ติดไว้ว่าเป็น Minshuku หรือที่พักแบบแบ่งห้องให้นอน โดยพักอยู่ร่วมกับเจ้าของบ้าน ดูมีเสน่ห์ปนสยองนิดๆ ด้วยสภาพอาคารและคุณป้าเจ้าของบ้านที่ต้องไปหาหมอสัปดาห์ละหน คิดไว้ในใจว่า ถ้ามานอนที่นี่แล้วเจออะไรไม่ปกติก็คงไม่แปลกใจครับ

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

11 พฤศจิกายน 2560 เวลา 13:12 น…. อ่านต่อได้ที่ : https://www.posttoday.com/travel/world/524745

โดย  รอนแรม  ภาพ : Go Journey Together

เธอเชื่อว่า การเดินทางสร้างความสุขและความทรงจำ เธอจึงอยากสร้างแรงบันดาลใจให้ออกเดินทางผ่านเพจเฟซบุ๊ก Go Journey Together เจอนี่ไปด้วยกัน โดย แอนน์-สุพรรณิการ์ ชารีนิวัตร นักผลิตคอนเทนต์ และผู้เสพติดการเดินทาง ชอบธรรมชาติ ชอบออกไปเห็นฟ้า เห็นน้ำ เห็นภูเขา เห็นบ้านเมือง และผู้คน

จุดเริ่มต้นของการเดินทาง แอนน์เล่าว่า อาจเริ่มตั้งแต่สมัยทำงานด้านสื่อใหม่ๆ ทำรายการสารคดีที่ต้องเดินทางไปทั่วประเทศไทยเพื่อหาข้อมูลและถ่ายทำ การเดินทางจึงกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปโดยปริยาย

“เหตุผลที่ทำเพจขึ้นมาเพราะความอยากล้วนๆ” เธอกล่าวต่อ

“เราเป็นคนเสพติดการเที่ยวมาตลอด และทำงานด้านสื่อที่ต้องเดินทางไปทั่วประเทศอยู่แล้ว จึงอยากทำเรื่องเที่ยวให้เป็นประโยชน์แบบง่ายๆ เลยชวนรุ่นน้อง (โย่-ฐิวากร ศรีลิโก) มาทำเพจด้วยกัน ซึ่งทำหน้าที่ถ่ายภาพเป็นหลัก ส่วนแอนน์จะดูแลส่วนเนื้อหา การนำเสนอ รวมถึงออกทริปถ่ายภาพเล่าเรื่องในมุมมองที่สัมผัสและรู้สึก

จนตอนนี้แอนน์กลายเป็นคนที่อยู่นิ่งนานๆ ไม่ได้แล้ว มันจะเฉา ต้องเคลื่อนตัว พาตัวเองไปในที่ใหม่เหมือนการได้กดรีเฟรชตัวเอง ซึ่งมันได้ผลเสมอ”

แอนน์ยังกล่าวด้วยว่า การเปิดเพจครั้งแรกย่อมเป็นเรื่องยากเพราะความไม่รู้ว่าต้องเริ่มต้นอย่างไร เธอจึงใช้วิธีคิดเดียวกับการทำรายการทีวีคือ หากลูกเพจคือผู้ชม ทุกอย่างที่นำเสนอจะต้องมีประโยชน์และสามารถหยิบไปใช้ได้

ดังนั้น ทุกโพสต์จึงต้องสร้างแรงบันดาลใจให้คนอยากออกเดินทาง

“การที่จะสร้างแรงบันดาลใจให้คนอื่นได้ อย่างแรกคือ รูปเราต้องสวย ซึ่งต้องสวยแบบไม่ผิดเพี้ยนจากความเป็นจริง และสามารถดึงดูดใจให้คนอยากไปตาม อย่างถัดมาคือ เนื้อหา โดยข้อมูลแต่ละช่วงต้องตรงกับฤดูกาลท่องเที่ยวในช่วงนั้น เพื่อให้คนเดินทางตามได้จริงในตอนนั้นเลย

ลักษณะของเนื้อหาจะเขียนตามความรู้สึกนึกคิดของเราคือ เราไปเจออะไรมาแล้วรู้สึกยังไง เรามีความรู้สึกกับภาพตรงหน้านั้นยังไง เวลาลูกเพจอ่านและดูรูปเขาจะได้รู้สึกไปพร้อมกัน รวมทั้งยังมีข้อมูลที่เป็นประโยชน์เพิ่มเติมด้วย”

เพจเฟซบุ๊ก Go Journey Together เจอนี่ไปด้วยกัน เริ่มต้นทำเมื่อเดือน พ.ค.ในปีที่ผ่านมา โดยแสนไลค์แรกได้มาตอนที่เพจมีอายุเพียง 5 เดือนจากโพสต์แมน ออฟ เดอะ แมตช์ เรื่อง “ที่นี่…เชียงใหม่ ไปเท่าไหร่…ไม่มีเบื่อ” ที่ตอนนี้มียอดแชร์มากกว่า 1.7 แสนครั้ง กระทั่งปัจจุบันเพจมีคนติดตามทะลุ 2 แสนคนแล้ว

เธอเล่าต่อว่า ชื่อ Go Journey Together มาจากการที่เธอชอบเที่ยวไปกับเพื่อน ซึ่งการเดินทางไปด้วยกันคือ การใช้เวลาร่วมกัน ไม่ว่าจะเป็นเพื่อน พี่น้อง คนรัก หรือแม้กระทั่งกับตัวเอง

“การเดินทางจะสร้างความสุข สร้างความทรงจำ เราเชื่อว่าทุกคนมีที่ที่เป็นความสุขของตัวเอง ดังนั้น เราต้องออกเดินทางไปหา และความสุขอาจมาในรูปแบบของความเหนื่อย ความลำบาก ผิดแผน หลงทาง หรือเรื่องเหนือความคาดหวังต่างๆ แต่ประสบการณ์พวกนี้แหละ จะทำให้เรานึกถึง และย้อนถึงเวลาที่มันผ่านไปแล้ว”

ในฐานะที่เดินทางมาแล้วทั่วประเทศไทย และหลายประเทศในโลกใบนี้ แอนน์สารภาพว่า ยังคงหลงรักประเทศไทยและยังเป็นประเทศสุดเจ๋งในใจของเธอตลอด

เพราะประเทศไทยมีครบทุกอย่างทั้งภูเขา ทะเล ป่าไม้ อากาศร้อน อากาศหนาว และมีจุดปลายทางที่สวยงามที่อยากไปเห็นกับตาตัวเอง

“การเดินทางสอนให้เราอดทน ทั้งอดทนที่จะรอคอยไปเจอความสุข และอดทนเพื่อจะไปเจอความทุกข์ความวุ่นวาย การเดินทางทำให้รู้ตัวเองว่า เราสามารถปรับตัวหรือรับมือกับเรื่องต่างๆ ที่เหนือการควบคุมได้ยังไงบ้าง และทำให้เรายอมรับตัวเองมากขึ้นด้วย”

พร้อมกับที่เธอกล่าวทิ้งท้ายว่า

“เราอยากให้ทุกคนออกเดินทาง ไม่ว่าจะใกล้หรือไกล ออกไปหาที่ที่จะเป็นความสุขความทรงจำและใช้ช่วงเวลาดีๆ เหล่านั้นกับใครก็ได้ ส่วนโกเจอร์นีย์ทูเก็ตเธอร์ก็จะยังคงออกเดินทางสะสมที่แห่งความสุขต่อไปอีกเรื่อยๆ อย่างไม่เหน็ดเหนื่อยเช่นกัน”

ติดตามการเดินทางของเธอได้ทางเพจเฟซบุ๊ก Go Journey Together เจอนี่ไปด้วยกัน และในเดือน ธ.ค.นี้ เตรียมพบกับเว็บไซต์อย่างเป็นทางการที่ www.gojourneytogether.com