จะทำอย่างไรให้ภูเขาเปล่งแสงเรืองรอง หิมะทอประกายกลางแสงไฟหลากสีสัน แล้วเล่นสกียามค่ำคืนสู่ยอดสูง ละลานตาในอีกระดับ

อย่างแรกที่คุณต้องทำคือ เสาะหาที่ลาดชันซึ่งยังคงความเป็นธรรมชาติบนผาสูงในผืนป่าอันห่างไกลของรัฐบริติชโคลัมเบียและอะแลสกา จากนั้นก็หาวิธีขนเครื่องไม้เครื่องมือหนัก 5,000 กิโลกรัม ได้แก่ หลอดไฟขนาด 4,000 วัตต์ ใหญ่เท่าเครื่องซักผ้า พร้อมเครื่องปั่นไฟเพื่อจ่ายไฟฟ้า นั่งร้าน สายไฟและเคเบิล ขึ้นไปบนยอดเขาสูงกว่า 2,000 เมตร จากนั้นใช้เวลาอีกหลายเดือนไปกับการคำนวณกำลังไฟฟ้าและความกว้างของลำแสงไฟ รวมถึงน้ำหนักสิ่งของ ปริมาณเชื้อเพลิงที่ต้องใช้ ระยะทาง และลักษณะภูมิประเทศ อีกทั้งจ้างช่างคุมไฟและช่างเทคนิคฝีมือดี แล้วเกณฑ์นักกีฬาระดับหัวแถวมาสักกลุ่ม จับสวมชุดติดหลอดไฟและใส่แบตเตอรี่ไว้ในกระเป๋า คาดแผงหลอดไฟแอลอีดีไว้บนหลัง เปิดกล้อง แล้วหวังว่าทุกอย่างจะเป็นไปด้วยดี

ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่นิก แวกกอนเนอร์ และหุ้นส่วนจากสวีตกราสส์โปรดักชันส์ทำในฤดูใบไม้ผลิปี 2014 เมื่องานถ่ายโฆษณาทำให้พวกเขามีเครื่องมือที่จำเป็นเพื่อสร้างฝันที่รอมานานให้เป็นจริง นั่นคือถ่ายทำการเล่นสกียามค่ำคืน บนภูเขาลูกมหึมา พวกเขาพร้อมแล้วที่จะทำความฝันให้เป็นจริงโดยได้ช่างภาพสกีชาวสวีเดน ออสการ์ เอนานเดอร์ เป็นมือถ่ายภาพนิ่งระหว่างการถ่ายทำ

“ผมไม่ได้พูดเกินไปหรอกถ้าจะบอกว่างานนี้กดดันสุดๆ” แวกกอนเนอร์บอก “หลายสิ่งหลายอย่างอาจเกิดผิดพลาดขึ้นมาได้ทุกเมื่อ”

แล้วเรื่องผิดพลาดบางเรื่องก็เกิดขึ้นจริงๆ หลังถ่ายทำในอะแลสกาไปได้ 11 วัน ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว แต่สายพ่วงที่สำคัญช่วงหนึ่งกลับหายไป แวกกอนเนอร์ต้องเกลี้ยกล่อมนักบินเฮลิคอปเตอร์ให้บินไกลถึง 30 กิโลเมตร ใต้ท้องฟ้าที่มืดลงเรื่อย ๆ เพื่อเอาสายพ่วงม้วนใหม่มาให้ เขาเล่าว่า “บางครั้งผมถึงกับเอามือกุมขมับ แล้วพูดว่า ‘ตายละ จบเห่แน่ๆ นี่เราโง่ถึงขั้นคิดว่าจะทำเรื่องนี้ได้เลยเหรอนี่’ ”

เอนานเดอร์เองก็มีเรื่องท้าทาย เรื่องหนึ่งคือเขาใช้แฟลชไม่ได้ เพราะแสงแฟลชแค่เพียงเสี้ยววินาทีก็รบกวนการถ่ายทำวิดีโอแล้ว จึงเป็นเรื่องยากที่จะได้ภาพคมชัด เขาบอกว่า “อุปสรรคใหญ่ที่สุดของผมคือ ต้องเลิกคิดเรื่องการถ่ายภาพโดยใช้แสงตอนกลางวันไปเลย แล้วพุ่งความสนใจไปที่การถ่ายภาพตอนกลางคืนแทน”

แล้วความฝันก็กลายเป็นความจริงในที่สุด แวกกอนเนอร์ ทิ้งท้ายว่า “โครงการนี้เป็นสัญลักษณ์ของการกล้าคิดและกล้าทำในสิ่งที่ไม่คิดว่าจะเป็นได้ เราอยากให้คนเห็นโลกในมุมมองใหม่ๆ ครับ”

เรื่อง เจเรมี เบอร์ลิน
ภาพถ่าย ออสการ์ เอนันเดอร์

ที่มา – National Geographic
www.ngthai.com

มีโอกาสไปทำข่าวที่เมือง “ดานัง” เมืองชายฝั่งทะเล ตอนกลางของประเทศเวียดนามที่กำลังบูมการท่องเที่ยว และจำนวนนักท่องเที่ยวทั้งฝั่งยุโรป และชาวเอเชียกระเป๋าหนัก เพิ่มขึ้นต่อเนื่อง เกือบๆ เทียบเท่าเมืองหลักอย่างโฮจิมินห์ และ ฮานอย

จากดานังไม่ถึง 1 ชั่วโมง เราจะไปชมเมืองท่องเที่ยวเล็กๆ ที่องค์การยูเนสโก ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก “ฮอยอัน” ที่มีอายุกว่า 400 ปี

เคยได้ยินชื่อเมือง “ฮอยอัน” จากละครดังเรื่องหนึ่ง ก็วาดหวังว่าที่นี่จะเป็นเมืองเล็กๆ แสนโรแมนติก บ้านเรือนหลังเล็กๆ ปกคลุมไปด้วยไม้เลื้อยตามกำแพงบ้าน

ก้าวแรกที่ได้สัมผัส “ย่านเก่าฮอยอัน” หรือฮอยอันโอลด์ทาวน์ ในช่วงบ่ายแก่ๆ ของฤดูฝน ฮอยอันไม่ได้ทำให้ผิดหวัง โดยเฉพาะใครที่ชื่นชอบสีสันของบ้านเก่าๆ ที่ตกแต่งแบบเรียบง่าย

ที่นี่เป็นถนนคนเดินสายเล็กๆ ทอดยาวเลียบแม่น้ำทรูโบน บ้านเรือน ร้านรวง ฉาบไปด้วยสีเหลือง และตกแต่งด้วยสีสันสดใส นักท่องเที่ยวต่างชาติเดินกันขวักไขว่ บ้างก็ปั่นจักรยานชมเมือง

วิถีของชาวบ้านในฮอยอัน ค่อนข้างรักสงบและเปิดเผย บางบ้านเปิดกว้างเอาไว้ ให้คนมาชม มีอาร์ตแกลเลอรี่ ผสมผสานไปกับร้านขายสินค้าพื้นเมือง

บางบ้านเจ้าของนั่งจิบ ชา กาแฟยามบ่าย พูดคุยกันอย่างออกรส ขณะที่บางบ้านนั่งเล่นหมากรุกหน้าบ้านโดยไม่เหลียวมองผู้คนรอบๆ ตัว

เดินเรื่อยไปจนถึงแม่น้ำใหญ่ เต็มไปด้วยชีวิตชีวา ตรงนี้ผู้คนคึกคัก เพราะแม่น้ำใหญ่มีเรือพายคอยบริการนักท่องเที่ยว และเรือโดยสารขนาดใหญ่แบบเปิดโล่ง พร้อมจะพาล่องไปตามแนวลำน้ำให้ชื่นใจกับสายลม สายน้ำ ในยามแดดร่มลมตก คลายความร้อนอบอ้าว

สนนราคาค่าบริการเรือพายแบบดั้งเดิม 30 นาทีคิดประมาณ 1 แสนดอง หรือประมาณ 100 กว่าบาทเมื่อคิดเป็นเงินไทย

ริมแม่น้ำมีวินสามล้อถีบที่ถือเป็นซิกเนเจอร์ของที่นี่ เหลือบไปเห็นภาพประทับใจพอดิบพอดี กับขบวนสามล้อที่พาเหรดนำนักท่องเที่ยวชมเมือง แลดูเหล่านักท่องเที่ยวต่างชาติตื่นตาตื่นใจกับบรรยากาศรอบๆ ตัว อาคารบ้านเรือนเก่าๆ คลาสสิกดีค่ะ

อีกหนึ่งไฮไลต์ของโอลด์ทาวน์ คือ สะพานวัด หรือสะพานญี่ปุ่น เชื่อมระหว่าง 2 ฝั่งคลอง ถือว่าเป็นแลนด์มาร์กสำหรับการแชะภาพเป็นที่ระลึกของนักท่องเที่ยวนานาชาติ

ที่จริงอีกฝั่งแม่น้ำ ยังมีอาคารบ้านเรือนเก่าๆ ให้ชมอีกเยอะทีเดียว เสียดายอากาศร้อนอบอ้าวไปหน่อยเลยไม่มีโอกาสข้ามไป ขอพักละเลียดดื่มน้ำผลไม้ปั่นในร้านเล็กๆ สุดชิคข้างทาง แล้วโบกมือลา ฮอยอัน เมืองเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ของความเก่าและเรียบง่าย

บางคนรอให้สิ่งดีๆ ประสบการณ์ดีๆ เดินเข้ามาหา บางคนไม่ต้องรอให้สิ่งที่ว่าสะดุดขา แต่ทว่ากลับก้าวเท้าเดินไปข้างหน้าเพื่อคว้ามันให้เป็นประสบการณ์และความประทับใจ

“เราเข้าข่ายอย่างหลังมากกว่า เพราะสถานที่ดีๆ ประสบการณ์ดีๆ เราต้องเดินไปค้นหา เหมือนอย่างอยากถ่ายรูปสวยๆ ต้องฝึกฝนกด ต้องฝึกคิดมองและสร้างสรรค์เป็น อยากเป็นนักเขียนก็ต้องออกกำลังกายปากกา เพราะมันก็เหมือนแขนขา ยิ่งเขียนคิดอ่านงานมากๆ ก็ยิ่งมากประสบการณ์ อยากเป็นทหาร ตำรวจ ก็ต้องฝึกฝน อดทน ซื่อสัตย์ ต้องมีใจรักในสิ่งที่ทำไม่คดโกงกิน”

ภาพเล่าเรื่องไทยรัฐออนไลน์สัปดาห์นี้เป็นภาพที่เราเดินทางไปเกาะสีชัง เพื่อไปสักการะสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ไปพักผ่อน และตามรอยเขาเล่าว่าบนเกาะแห่งรัก เรียกได้ว่าจากช่วงเวลาที่คุณลงจากเรือเฟอร์รี่ คุณสามารถบอกได้เลยว่าเกาะสีชังแห่งนี้มีบางสิ่งที่แตกต่างจากที่อื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นบ้านหลังเล็กหลังน้อยตั้งกระจายอยู่ตามเนินเขาในระยะไกลๆ

เดินไปตามถนนสองข้างทางจะมีต้นไม้ขนาดใหญ่มโหฬารสะบัดก้านกิ่งไปตามกระแสลมโชยอ่อนๆ ให้ร่มเงาตลอดเส้นทาง และยิ่งสะดุดตามากขึ้นหากไปเที่ยวชมพระราชวังฤดูร้อนเก่าสมัยรัชกาลที่ 5 ที่ซึ่งมีสวนพฤกษชาติขนาดใหญ่โอ่อ่าให้อากาศบริสุทธิ์ทั่วบริเวณ เป็นต้น

เอาภาพสวยๆ มาให้ชมกัน รับประกันว่าไปแล้วจะหลงรักและประทับใจ.

**รู้หรือไม่ว่า**

การเดินทางไปยังเกาะสีชัง /คุณสามารถนั่งแท็กซี่จากกรุงเทพไปที่ท่าเรือเกาะลอย ระยะทาง 100 กม.จากกรุงเทพฯ ใช้เวลาเพียง 1 ชั่วโมงครึ่ง โดยอาจใช้ได้ทั้งเส้นทางมอเตอร์เวย์กรุงเทพ-ชลบุรี หรือเส้นทางบางนา-ตราด หรืออาจขับรถยนต์ส่วนตัวไปจอดที่ท่าเรือเกาะลอยเพื่อขึ้นเรือเฟอร์รีไปยังเกาะสีชัง โดยเรือจะออกทุกๆ 1 ชม.ใช้เวลาในการเดินทางจากเกาะลอยไปถึงเกาะสีชังประมาณ 45 นาที เมื่อไปถึงท่าเรือเกาะสีชังสามารถต่อรถสาธารณะไปส่งถึงโรงแรมซัมแวร์ เกาะสีชังได้

ขอบคุณที่พัก : โรงแรมซัมแวร์ เกาะสีชัง โรงแรมหนึ่งในเครือเคป แอนด์ แคนทารี โฮเทลส์ ใน อ.ศรีราชา

สวัสดีท่านผู้อ่านไทยรัฐอีกครั้งครับ ช่วงนี้ฝนเริ่มตกหลายพื้นที่แล้ว วันนี้แบกกล้องเที่ยว เลยจะพาไปรู้จักสถานที่ท่องเที่ยวแห่งหนึ่งซึ่งเหมาะกับการเดินทางช่วงหน้าฝนอย่างมาก นั่นคือ ภูสอยดาว จังหวัดอุตรดิตถ์

การเดินทางของแบกกล้องเที่ยวแบบประหยัดเริ่มต้นจากหมอชิตไปลง บขส.พิษณุโลก ค่ารถ 304 บาท เลือกเที่ยวรถ 22.30 – 23.00 น. ใช้เวลาเดินทางประมาณ 5 ชม. จะไปถึงประมาณไม่เกินตี 4 ต่อรถไปอำเภอชาติตระการโดยรถเมล์โดยสาร รถเที่ยวแรกเวลา 05.00 น. ค่ารถ 95 บาท ใช้เวลาเดินทาง 2 – 3 ชม. จากนั้นนั่งรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างไปลงตลาดเทศบาลป่าแดง ค่ารถ 20 บาท หาข้าวเช้ากินและซื้อเสบียง จากนั้นนั่งรอรถสองแถวที่ข้างรถจะเขียนว่า ป่าแดง-ร่มเกล้า รถสองแถวสายนี้บางวันมี 2 คัน บางวันมีคันเดียว ค่ารถ 150 บาท ใช้เวลาเดินทางประมาณ 3 ชม. จะถึงศูนย์บริการนักท่องเที่ยวประมาณ 13.00 – 13.30 น. ยังทันเวลาพอเดินขึ้นลานสน (ถ้ามาถึงเกินเวลา 14.00 น. เจ้าหน้าที่จะไม่ให้ขึ้นลานสนนะครับ ต้องรอขึ้นวันต่อไป)

ภูสอยดาว เป็นอีกสถานที่ที่นักท่องเที่ยวหลายคนเคยไปพิชิตมาแล้ว ถึงแม้หนทางจะแสนลำบากแค่ไหน แต่ปลายทางที่รออยู่นั้นคุ้มค่าแน่นอน อีกทั้งระหว่างทางก็มีวิวสวยๆ ทั้งทุ่งดอกไม้ อากาศบริสุทธิ์ รวมถึงเพื่อนร่วมทางดีๆ ที่สำคัญมีอีกจุดหมายที่ไม่ควรพลาดด้วยประการทั้งปวงนั่นก็คือ การไปเก็บภาพความงามอันอัศจรรย์ของ ทุ่งดอกหงอนนาค ราชินีแห่งดอกไม้ ที่ผลิดอกบานสะพรั่งห่มคลุมทั่วทุกทุ่งกว้าง รวมไปถึง เอื้องหมายนา ลิลลี่ป่า ลิ้นมังกร กระดุมเงิน ว่านไก่แดง และผืนหมอกที่ปกคลุมป่าสนสามใบ เรียงรายไปไกลสุดสายตา

“ดอกหงอนนาค” เปรียบเหมือนนางเอกของภูสอยดาวก็ว่าได้ ซึ่งหากใครต้องการมาเจอนางเอกคนนี้เบ่งบานเต็มลานสน ก็ต้องมาในช่วงเดือน ส.ค.-ต.ค. ซึ่งเป็นช่วงฤดูฝน หากมาช่วงปลาย ต.ค. ที่ลมหนาวเริ่มมาเยือนก็จะเห็นบ้างแบบบางตา ดอกหงอนนาคมีชื่อเรียกอีกอย่างว่า หญ้าหงอนเงือก หรือ น้ำค้างกลางเที่ยง เป็นพืชล้มลุกชนิดหนึ่งที่ออกดอกในฤดูฝน ดอกจะมีทั้งสีม่วงอ่อนหรือม่วงน้ำเงิน สีขาว และสีชมพู ซึ่งค่อนข้างหายาก ยามเช้าจะหุบดอก และจะบานเมื่อมีแสงแดด ส่วนกลางของดอกมักมีหยดน้ำติดอยู่ เป็นที่มาของชื่อน้ำค้างกลางเที่ยง โดยที่ภูสอยดาวนี้เป็นจุดที่มีดอกหงอนนาคทุ่งใหญ่ที่สุดของประเทศ นอกจากนั้นก็ยังพบได้บ้างตามภูเขาอื่นๆ เช่น เขาสมอปูน ทุ่งโนนสน เขาใหญ่ เป็นต้น

ด้วยความสูงถึง 2,102 เมตร จากระดับทะเลปานกลาง ทำให้ภูสอยดาวมีอากาศหนาวเย็นเกือบตลอดทั้งปี และยังมีเส้นทางศึกษาธรรมชาติให้เดินอีกหลายเส้นทางด้วยกัน เอาเป็นว่าหน้าฝนนี้ลองไปพิชิต ภูสอยดาว กันสักตั้งไหมครับ…

สำหรับค่าใช้จ่ายอื่นๆ และเรื่องที่อยากบอกต่อก็คือ 


1. ค่าเข้า อช.คนละ 40 บาท ค่ามัดจำขยะ 30 บาท ค่ามัดจำป้ายไม้ 50 บาท และค่าลูกหาบ กิโลกรัมละ 30 บาท

2. ร้านค้าด้านตรงข้ามศูนย์บริการนักท่องเที่ยวจะเปิดแค่วันศุกร์-อาทิตย์

3. ผู้ที่ไม่ได้นำเต็นท์หรือถุงนอนมา สามารถเช่าได้ที่ศูนย์บริการนักท่องเที่ยวศูนย์ล่าง เต็นท์ 300 บาท/ 1 คืน ถุงนอน 30 บาท/ 1 คืน ส่วนเตาถ่านสามารถหาเช่าได้ที่ศูนย์บริการนักท่องเที่ยวบนลานสน ค่าเช่าเตาถ่าน 50 บาท/1 คืน แต่ต้องซื้อถ่านขึ้นไปเอง

4. ศูนย์บริการนักท่องเที่ยวบนลานสนมีน้ำฝนรองใส่ถังไว้ สามารถนำมาต้มดื่มได้ในฤดูฝน หรือใครไม่มั่นใจก็ซื้อขึ้นไปเองได้ ส่วนในฤดูแล้งต้องซื้อน้ำดื่มขึ้นไปเอง

5. การเดินทางไปภูสอยดาวอีกวิธีนึง คือ การติดต่อเจ้าหน้าที่อุทยานให้มารับที่ บขส.พิษณุโลกถึงศูนย์บริการนักท่องเที่ยว และส่งเรากลับถึง บขส.พิษณุโลก ราคาจะอยู่ที่ 4,200 – 4,500 บาท แล้วแต่จะต่อรอง เหมาะสำหรับกลุ่มที่มากันเองหลายๆ คน ลองโทรไปที่ 0-5543-6793

ที่มา – แบกกล้องเที่ยว
www.itravelhip.com
www.facebook.com/baagklong