ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

19 มีนาคม 2559 เวลา 10:41 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/travel/thailand/422387

โดย…นิทรา ราตรี ภาพ…ภัทรชัย, กาญจนา

เมื่อนักเดินทางหัวครีเอทีฟลงมือทำรีสอร์ท เกิดเป็น เดอะ ฮิดเด้น ระนอง (The Hidden Resort & Restaurant) จากการออกแบบของสองพี่น้อง น้ำหวาน-น้ำฝน เปี่ยมจินดา นักเดินทางตัวจริงที่ทราบดีว่าสิ่งสำคัญของรีสอร์ทไม่ใช่แค่การพักผ่อน แต่คือ “ความรู้สึก” ที่ติดหัวใจกลับไป

เดอะ ฮิดเด้น เป็นรีสอร์ทขนาดเล็กเพียง8 หลัง แบ่งเป็น 2 แบบ คือ เดอะ ฮิดเด้น วิลล่าขนาด 38 ตร.ม. ตั้งเรียงกันในสวน โดยมีสะพานไม้เป็นทางเชื่อม การออกแบบเรียบง่าย มีประตูเป็นกระจกบานใหญ่ให้แสงธรรมชาติส่องเข้ามา และอีกประเภท เดอะ การ์เด้น พาวิลเลียน ขนาด 45 ตร.ม. เป็นบ้านพักขนาดใหญ่มีเพียง 2 หลัง พิเศษตรงที่อยู่บนเนินสูงทำให้เห็นวิวได้กว้างกว่า ส่วนภายในให้ความรู้สึกสบายด้วยผนังกระจกเปิดโล่ง และให้ความรู้สึกเปิดเผยกับห้องน้ำไร้ประตูที่เชื่อมตรงกับห้องนอน

น้ำหวาน เล่าว่า แต่เดิมพื้นที่ดังกล่าวเป็นสวนผลไม้ เมื่อได้ปลูกต้นไม้เพิ่มเข้าไปจึงกลายเป็นพื้นที่สีเขียวขนาดใหญ่ที่เธอเรียกว่า “สวนหลังบ้าน” อันเป็นที่ซ่อนของวิลล่า สระว่ายน้ำ ห้องฟิตเนส ร้านอาหาร และพื้นที่ส่วนกลาง นอกจากนี้เธอยังเน้นการให้บริการแบบ Personal Touch ใส่ใจผู้เข้าพักเหมือนเพื่อนเก่าที่มาเยี่ยมเยือน เพื่อสร้างความอุ่นใจและความทรงจำอันอบอุ่น

“ที่นี่ไม่ใช่แค่ที่พักแต่เป็นที่ชาร์จพลัง” น้ำหวาน กล่าว “พอกลับบ้านไปแล้วเขาจะคิดถึงเรา เพราะความผูกพันที่เราสร้างไว้ที่นี่” เธอยังกล่าวด้วยว่าระนองเป็นจุดหมายปลายทางของคนที่ต้องการเวลาพักผ่อนอย่างแท้จริง ดังนั้นแขกทุกคนจะได้รับความเป็นส่วนตัว ในขณะเดียวกันก็ยังได้รับการดูแลอย่างใกล้ชิด

เดอะ ฮิดเด้น จึงเป็นเสมือนที่ซ่อนสุข บ่มเพาะความสุขให้เติบโต และยังปล่อยพลังให้หัวใจพองโตจนไม่อยากกลับไปสู่โลกแห่งความจริง

Price: เดอะ ฮิดเด้น วิลลา 2,650 บ. เดอะ การ์เด้น พาวิลเลี่ยน 3,250 บ.

Place: อยู่บน ถ. เพชรเกษม เข้าซอยคลองหลุมถ่าน 700 ม. ห่างจากบ่อน้ำร้อนรักษะวาริน 5 นาที จ.ระนอง โทร. 077-821-900 เว็บไซต์ www.thehidden-ranong.com

Promotion: –

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

19 มีนาคม 2559 เวลา 10:34 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/travel/thailand/422386

โดย…กาญจน์ อายุ

บริบูรณ์ไม่ใช่ตอนจบ เพราะจุดเริ่มต้นอยู่ ณ บ้านบริบูรณ์

หนังสือกาดกองต้า ย่านเก่าเล่าเรื่องเมืองลำปาง โดย กิติศักดิ์ เฮงษฎีกุล (เจ้าของอาคารฟองหลี) กล่าวถึง บ้านบริบูรณ์ ไว้ว่า เก่าคร่ำ แต่งามงด

บ้านเก่ากลับมามีชีวิต

“เลี้ยวขวาขึ้นไปจนเกือบจะสุดหลิ่งจันหมัน (บ้านไม้หัวมุมถนน) ขวามือคือบ้านบริบูรณ์ที่ทรุดโทรมปิดร้าง ทว่าก็ยังคงเค้าความงดงามในอดีตอยู่มาก เรือนไม้ฉลุลวดลายในทุกรายละเอียดเป็นเรือนขนมปังขิงหลังคาทรงปั้นหยาเพียงหลังเดียวในย่านตลาดจีน”

ผู้เขียนบันทึกไว้เมื่อ 7 ปีก่อน ทว่าปัจจุบันมีบางอย่างเปลี่ยนไป จากบ้านทรุดโทรมปิดร้างกลายเป็น หอศิลป์การแสดง ต้อนรับผู้คน จากเค้าความงดงามในอดีตกลายเป็นความเก่าเฉิดฉายในปัจจุบัน อย่างไรก็ตามรายละเอียดของเรือนขนมปังขิงยังคงอยู่ เพียงถูกบูรณะให้แข็งแรงและสวยใหม่ประหนึ่งอดีตเมื่อ 88 ปีที่แล้ว

กาดมั่ว

ณรงค์ ปัทมะเสวี ประธานมูลนิธิปัทมะเสวีและเจ้าของบ้านบริบูรณ์คนปัจจุบัน เล่าว่า ความน่ากลัวของบ้านร้างที่มีประวัติมายาวนาน ทำให้ไม่มีใครกล้าเดินผ่านหน้าบ้าน พ่อค้าแม่ขายก็เว้นพื้นที่ไว้ไม่กล้าวางขาย แต่ในสายตาของเขากลับมองเห็นความสำคัญของสถาปัตยกรรมและประวัติศาสตร์ที่อธิบายความเป็น “กาดกองต้า” ได้ดี ณรงค์จึงตามหาเจ้าของบ้าน สืบได้ว่ามีเจ้าของ 21 คน ใช้เวลานานถึง 2 ปีกว่าจะซื้อได้ จากนั้นก็เริ่มการอนุรักษ์บ้านทั้งหลังโดยรักษาโครงสร้างเดิมไว้ทั้งหมด ปัจจุบันเปิดเป็นหอศิลป์การแสดงให้ศิลปินใช้เป็นพื้นที่จัดแสดงผลงาน รวมถึงการแสดงต่างๆ

“เราพยายามสร้างความภูมิใจให้บ้านเกิดโดยการอนุรักษ์รากฐานของลำปาง จากนั้นก็ให้การศึกษาโดยการเปิดเป็นแหล่งเรียนรู้ด้านศิลปะ การแสดง วัฒนธรรม จากศิลปินในท้องถิ่น” ณรงค์ กล่าว

ถนนคนเดินกาดกองต้า

ความเป็นมาของบ้านบริบูรณ์บอกเล่าผ่านภาพวาดขนาด 4 เมตร ที่ติดอยู่บนผนังชั้นล่าง ตรงกลางภาพเป็นบ้านบริบูรณ์ล้อมรอบด้วยผู้คนหลายเชื้อชาติ ทั้งชาวตะวันตก จีน ขมุ (ลาว) ไทย แขก และเมียนมา แต่มีคนสำคัญ 3 ท่าน คนแรกคือ หม่องยี เจ้าของบ้านบริบูรณ์ หรือนายใหญ่ บริบูรณ์ เขาเป็นพ่อเลี้ยงค้าไม้ ทำงานเป็นเฮดแมนให้หลุยส์ ที เลียวโนเวนส์ รวมถึงเป็นผู้จัดการแบงก์สยามกัมมาจลคนแรกของลำปาง และเป็นกัมปะโดทำงานให้ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช หม่องยีจึงเป็นพ่อเลี้ยงชาวเมียนมาที่มีอิทธิพลทางเศรษฐกิจ และเป็นที่ยอมรับในสังคมลำปางสมัยนั้น (พ.ศ. 2411-2498)

หลุยส์ ที เลียวโนเวนส์ คนสำคัญในยุคการค้าไม้รุ่งเรือง เขาเป็นผู้จัดการบริษัท บริติช บอร์เนียว ที่ได้รับสัมปทานป่าไม้จากรัฐบาลไทยราวปี 2432 ซึ่งช่วงที่ลำปางรุ่งเรืองที่สุดน่าจะเป็นปี 2461 เมื่อรางรถไฟมาถึงลำปาง ทำให้จังหวัดเป็นชุมทางรถไฟที่เชื่อมการคมนาคมจากกรุงเทพฯ ไปยังหัวเมืองต่างๆ ในภาคเหนือ และกลายเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจของภูมิภาค

ต้นตำรับโคมศรีล้านนา แห่งเดียวในไทย

สุดท้ายคือ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช ท่านเป็นผู้จัดการคนแรกของแบงก์สยามกัมมาจล สาขาลำปาง เหตุที่มีธนาคารมาเปิดสาขา นอกจากเหตุผลด้านความมั่งคั่งทางเศรษฐกิจแล้ว การค้าขายในจังหวัดยังไม่ใช้เงินไทย แต่ใช้สกุลต่างชาติตามพ่อค้าที่เข้ามาค้าขาย และ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ยังได้สมญานามว่า เขยลำปาง เพราะใช้ชีวิตในลำปางนานถึง 8 ปี จนภรรยาคลอดลูกในดินแดนลำปางหลายคน

บ้านบริบูรณ์ยังมีคุณค่ายิ่งทางสถาปัตยกรรม ด้วยเป็นเรือนขนมปังขิงหลังคาปั้นหยาหลังเดียวในกาดกองต้า ลักษณะเป็นเรือนครึ่งปูนครึ่งไม้ มีไม้ฉลุลายพรรณพฤกษาและลายประดิษฐ์ ด้านบนไม่มีระเบียง แต่เป็นหน้าต่างแบบบานเกล็ดไม้ตามอิทธิพลตะวันตก และจุดพิเศษคือ ลายฉลุช่องลมที่ตัวเรือนชั้นสองเพื่อระบายอากาศแตกต่างจากเรือนขนมปังขิงทั่วไป นอกจากนี้หากใครได้เข้าไปในตัวบ้านช่วงกลางวันจะสัมผัสถึงความเย็น อุณหภูมิต่ำกว่าด้านนอกประมาณ 5 องศาเซลเซียส เป็นผลมาจากการทำผนังหนา เพดานสูง และมีช่องระบายอากาศอย่างที่กล่าวไป

เรียนฉลุลายโคม

ก่อนหน้าที่จะเปิดบ้านบริบูรณ์ ทางมูลนิธิปัทมะเสวีเคยบูรณะบ้านหลังหนึ่งริมถนนตลาดเก่ามาก่อนแล้ว ตอนนี้คือหอศิลป์ลำปาง เป็นพื้นที่เปิดกว้างสำหรับผู้ที่สนใจงานศิลปะ ไม่ว่าจะเป็นจิตรกรรม ประติมากรรม วาดเส้น ภาพถ่าย กราฟฟิกดีไซน์ ออกแบบผลิตภัณฑ์ การแสดง ดนตรี คหกรรม หนังสือ และสื่อมัลติมีเดีย ซึ่งทุกวันจะมีนักเรียนมาเรียนการทำโคมศรีล้านนาจาก ป้าบัว-ทิวาพร ปินตาสี ทายาทผู้คิดค้นโคมศรีล้านนาที่มีวิธีการทำเป็นเอกลักษณ์หนึ่งเดียวในประเทศไทย

โคมศรีล้านนาเป็นลักษณะ 8 เหลี่ยม (ตัวแทนมรรค 8) มีความซับซ้อน 3 ชั้น (ตัวแทนพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์) ทุกขั้นตอนทำจากมือทั้งหมด ตั้งแต่การขึ้นโครงไม้ไผ่ ฉลุลาย และประกอบชิ้นส่วน ซึ่งไม่เหมือนกับโคมที่อื่น จึงพูดได้ว่ามีที่เดียวในไทยและในโลก

คุณยายทัดดอกไม้

“นี่คือแสงสว่างที่คลาสสิก โคมศรีล้านนาไม่เหมือนโคมที่ไหน วันนี้ป้ากำลังสานภูมิปัญญาของพ่อโดยถ่ายทอดต่อให้คนรุ่นใหม่ ให้เด็กๆ มีภูมิปัญญาท้องถิ่นติดตัว สร้างคุณค่าให้ จ.ลำปาง และสร้างรายได้ให้คนทำ” ป้าบัวยังกล่าวด้วยว่า มีคนออร์เดอร์ให้ทำตลอดปี โดยโคมหนึ่งมีราคาประมาณ 1,500 บาท และปัจจุบันคนลำปางยังนำโคมศรีล้านนาไปถวายวัดเพื่อความเป็นสิริมงคล

ริมสองฝั่งถนนตลาดเก่ามีบ้านเก่าให้ชมอีกหลายหลัง ถ้าไล่เรียงจากหัวถนนไปสู่สะพานรัษฎาภิเศก เริ่มที่อาคารฟองหลี ที่ได้รับคำชื่นชมว่าเป็นอาคารที่มีศิลปะลายฉลุแบบขนมปังขิงที่ประณีตที่สุด บ้านคมสัน เป็นบ้านหลังใหญ่สีเหลืองทำจากปูนหลังแรกในย่าน อาคารเยียนซีไท้ลีกี อดีตห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในตลาดจีน บ้านทนายความอนันต์ พันธุ์พัฒน์ ตรงหน้าจั่วมีการประดับไม้เสากลึงที่เรียกว่าสะระไน ที่เป็นลักษณะพิเศษของเรือนมะนิลา อาคารหม่องโง่ยซิ่น เรือนขนมปังขิงหลังคาทรงมะนิลาที่มีลายฉลุไม้สวยที่สุด และอาคารกาญจนวงศ์ ที่มีความอ่อนหวานด้วยลายปูนปั้นฝีมือช่างมัณฑะเลย์และลายฉลุอันอ่อนช้อย

ตลาดเช้าเก๊าจาว อายุกว่า 100 ปี

วันเสาร์-อาทิตย์ ช่วง 4 โมงเย็น ถนนตลาดเก่าจะปิดเป็นถนนคนเดินเรียกว่า กาดกองต้า ขายอาหารพื้นเมือง เสื้อผ้าชาวเหนือ งานแฮนด์เมด ผักผลไม้ สินค้ามือสอง หรือทุกอย่างที่คิดออก แต่ถ้ามีความตั้งใจที่จะชมสถาปัตยกรรมไม่ควรเดินวันที่มีตลาด เพราะร้านค้าและแผงลอยจะปิดบังความสวยงามแทบสิ้น ส่วนตลาดแบบท้องถิ่นต้องไปที่ตลาดเช้า 100 ปีรัตน์ หรือตลาดเก๊าจาว ริมทางรถไฟใกล้กับสะพานดำ ชาวบ้านเรียกว่า กาดมั่ว เพราะขายของหลายชนิดมั่วกันไปทั้งอาหารสด พืชผัก โจ๊ก กาแฟ หมูปิ้ง ผึ้งปิ้ง ดอกไม้ เสื้อผ้า และถ้าไปช่วงนี้จะได้ไข่มดแดงเม็ดเป้งติดมือ สิ่งน่าสนใจไม่แพ้อาหารคือ เรือนแถวไม้ประตูบานเฟี้ยมที่ในอดีตใช้เป็นโกดังเก็บสินค้าจากรถไฟ และโครงสร้างตลาดยังทำจากไม้ขอนใหญ่ ซึ่งฉากที่คลาสสิกที่สุดคงเป็นจังหวะที่รถไฟวิ่งผ่านแล้วได้กลิ่นน้ำมันดีเซลลอยประกบกลิ่นหมูปิ้ง

ปฏิเสธไม่ได้ว่ากาลเวลาทำให้ลำปางเปลี่ยนไป “แต่ไม่ทั้งหมด” ตามสโลแกนของโครงการเมืองต้องห้าม…พลาด ที่นิยามลำปางว่าเป็นเมืองที่ไม่หมุนตามกาลเวลา นั่นเพราะบรรดาเจ้าของบ้านช่วยกันคืนชีวาให้สิ่งปลูกสร้างกลับมามีชีวิต ซึ่งน่าดีใจที่หลังอื่นๆ มีแนวโน้มจะอนุรักษ์มากขึ้น เพื่อหวังว่าบ้านเมืองจะกลับมารุ่งเรืองดังที่เคยเป็นในอดีตกาล

ณรงค์ ปัทมะเสวี ประธานมูลนิธิปัทมะเสวี

ทางลอดใต้รางรถไฟ

ฤดูไข่มดแดง

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

12 มีนาคม 2559 เวลา 10:22 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/travel/thailand/421118

โดย…คีตะ

โดยรู้ตัวหรือไม่รู้ตัวก็ตาม ทุกวันนี้ “ศิลปะ” ได้เข้ามามีบทบาทสำคัญในชีวิตของเราอย่างยากจะแยกออก ยิ่งเมื่อได้มาอยู่ ณ โรงแรมอาร์ต ไหม? แกลเลอรี่ แห่งนี้ ชีวิตของเราก็เหมือนดำดิ่งเข้าในโลกของศิลปะ ทำให้วันพักผ่อนมีมิติลึกซึ้งยิ่งขึ้นไปอีก

โรงแรมอาร์ต ไหม? แกลเลอรี่ เป็นบูติกโฮเต็ลแห่งใหม่ในย่านสุดฮิปของเชียงใหม่อย่างนิมมานเหมินทร์ ซึ่งแตกต่างและโดดเด่นเพราะมีศิลปะเป็นหัวใจ เมื่อแรกพบผู้มาเยือนสะดุดตากับตัวอาคารซึ่งได้รับแรงบันดาลใจมาจากขาตั้งกรอบผ้าใบสำหรับวาดรูป ก่อนจะก้าวย่างเข้าไปเพื่อสัมผัสกรุ่นกลิ่นอายศิลปะซึ่งแต่งแต้มทั่วพื้นที่

ห้องพักในแต่ละชั้นของอาร์ต ไหม? แกลเลอรี่ โฮเทล สะท้อนอิทธิพลศิลปะหลากยุคหลายลักษณะ ไม่ว่าจะเป็นศิลปะนู้ด ป๊อปอาร์ต แอบสแทรกต์ เซอร์เรียลลิสต์ ลานนาโรแมนติก ฯลฯ

พิเศษคือ ในแต่ละชั้นมี Artist SIGNATURE Room ซึ่งเป็นห้องพักที่ศิลปินผู้มีชื่อเสียงในแวดวงศิลปะไทยมาออกแบบ อาจารย์จรูญ บุญสวน ศิลปินอาวุโสผู้โดดเด่นในแนวทางอิมเพรสชันนิสม์ กับห้องพักที่แนบอิงธรรมชาติผ่านภาพวาดฝีมืออาจารย์ซึ่งแขวนอยู่บนผนัง หลายคนไม่อาจจะละสายตาจากประตูห้องน้ำแสนสวย ส่วนห้องของ ศักดิ์วุฒิ วิเศษมณี นั้นสะท้อนตัวตนของเขาออกมาในการตกแต่งซึ่งมีเสน่ห์ เท่ และอบอุ่น นักคิดนักสร้างสรรค์และแฟชั่นดีไซเนอร์ชั้นแนวหน้า จิตต์สิงห์ สมบุญ ทำห้องสีขาวสุดชิกโดยได้รับแรงบันดาลใจมาจากสตรีทอาร์ตและบรรยากาศที่มีชีวิตชีวาของท้องถนน

ชลิต กลิ่นสี หรือชลิต นาคพะวัน ศิลปินและนักแสดงที่รู้จักกันดี สร้างสรรค์บรรยากาศแห่งความรักให้อยู่รายล้อมตัวเรา ขวัญใจเด็กอัลเทอร์ฯ ธนชัย อุชชิน หรือป๊อด โมเดิร์นด็อก ซึ่งนอกจากจะเก่งเรื่องร้องเพลงแล้ว ยังมีความสามารถทางด้านศิลปะ เขามอบห้องเรียบง่าย แต่มากด้วยความสะดวกสบายและงดงาม ภายในแต่งด้วยสีขาวดำและแดง พร้อมมีภาพจิตรกรรมซึ่งป๊อดสร้างสรรค์แขวนไว้อย่างโดดเด่นเหนือหัวเตียง ส่วนห้องของ ธัชมาพรรณ จันทร์จำรัสแสง หรือ ปอม ชาน นักวาดภาพประกอบที่โด่งดังในระดับอินเตอร์ เธอปรุงแต่งห้องให้มีบรรยากาศแสนผ่อนคลายราวกับว่าทุกวันเป็นวันอาทิตย์

ชั้นล่างใกล้กับแผนกต้อนรับยังแบ่งพื้นที่เป็นแกลเลอรี่แสดงผลงานหมุนเวียนสำหรับอาร์ตเลิฟเวอร์ได้เสพศิลป์ ในแต่ละห้องพักมีแคนวาสไว้ให้แขกได้ปลดปล่อยความเป็นอาร์ติสต์ในตัวออกมา นอกจากมีดีที่ศิลปะแล้ว อาร์ต ไหม? แกลเลอรี่โฮเทล ก็ไม่ขาดตกบกพร่องในสิ่งอำนวยความสะดวกที่โรงแรมควรมี ไม่ว่าจะห้องอาหารจริตซึ่งบำรุงบำเรอลูกค้าด้วยอาหารไทยฟิวชั่นและอาหารนานาชาติ พร้อมเมนูพิเศษเป็นอาหารสูตรไม่ลับของเหล่าศิลปิน และที่สระว่ายน้ำกลางแจ้งบนชั้นสูงสุดของโรงแรมทำให้การว่ายน้ำพร้อมสบตาท้องฟ้าและภูเขาเป็นเรื่องที่เป็นไปได้

ในวันพักผ่อนที่นี่ ถามว่าดีไหม ตอบว่าดี และถ้าถามว่าอาร์ตไหม? บอกได้เลยว่า … อาร์ตมาก

Price : ราคาตั้งแต่ 2,600-7,700 บาท++

Place : โรงแรมอาร์ต ไหม? แกลเลอรี่ ถนนนิมมานเหมินทร์ ซอย 3 ต.สุเทพ อ.เมือง จ.เชียงใหม่ โทร. 053-894-888 www.artmaigalleryhotel.com

Promotion : จองห้องพักล่วงหน้า 14 วันขึ้นไป รับส่วนลด 15%จองห้องพักอย่างน้อย 2 คืน รับส่วนลด 10%ภายในวันที่ 31 ต.ค.นี้

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

12 มีนาคม 2559 เวลา 10:11 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/travel/thailand/421117

โดย…กาญจน์ อายุ

อาทิตย์ที่ผ่านมาได้นำเสนอเรื่องเกาะพระทอง หนึ่งมุมมองใน จ.พังงา ที่แม้ว่าจะไม่ใช่แหล่งท่องเที่ยวใหม่ แต่ภาพที่ออกมาก็แปลกตาจากภาพแหล่งท่องเที่ยวยอดนิยมอย่างเขาหลักและเกาะตาชัยที่อยู่ในจังหวัดเดียวกัน ไม่เพียงเท่านั้นพังงายังมีธรรมชาติอีกอย่างที่ให้อารมณ์คนละอย่างกับทุ่งสะวันนา ด้วยความเขียวชอุ่มของป่าโกงกางและความชุ่มฉ่ำของลำคลอง ทำให้ศูนย์ประสานงานท่องเที่ยวพังงาออกแคมเปญ “ท่องเที่ยวสไตล์กรีน” ในช่วงนี้ที่เพิ่งเข้าสู่หน้าร้อนอย่างเป็นทางการ โดยชู บ้านท่าดินแดง เป็นชุมชนแนะนำ เพราะเหมาะแก่การไปเที่ยว ทั้งคนในชุมชนมีการรวมตัวเป็นกลุ่มท่องเที่ยวชุมชน มีสิ่งอำนวยความสะดวก รวมถึงความดึงดูดใจที่ชวนให้เซอร์ไพรส์

คิดถึงพังงาภาพทะเลมักจะลอยมา ทว่าเสน่ห์อีกอย่างที่ทำให้ต้องมนตร์ไม่แพ้กันคือ ป่าชายเลน ตามแนวชายฝั่ง อ.ท้ายเหมือง มีป่าชายเลนสมบูรณ์โดยเฉพาะสองฝั่งคลองดินแดงที่ขึ้นหนาแน่นเกือบมองไม่เห็นผิวน้ำ ซึ่งบ้านท่าดินแดง หมู่ 4 ต.ลำแก่น อ.ท้ายเหมือง ตั้งอยู่บริเวณนั้น ชาวบ้านจะล่องเรือเล็กเลาะเข้าไปดักปูและหาปลาเป็นวิถี แต่เมื่อมีนักท่องเที่ยวเข้ามามาก ชาวบ้านจึงรวมตัวกันเป็นกลุ่มท่องเที่ยวชุมชนบ้านท่าดินแดง ให้บริการเรือคายักและฝีพายพาไปชมธรรมชาติ

ต่อแถวคายักชมธรรมชาติ

จุดลงเรืออยู่ในเหมืองทำแร่ดีบุกเก่าซึ่งเคยรุ่งเรืองมากในอดีต บังโหรน ผู้นำกลุ่มเล่าว่า แต่ก่อนบริเวณหมู่บ้านเรียกว่าเหมืองแร่หมื่นล้าน มีหลักฐานความเฟื่องฟูของยุคด้วยรางแร่คอนกรีตคู่ยาว 40 เมตร แต่ทุกวันนี้เหมืองร้างแร่ไปกว่า 50 ปีและถูกปกคลุมด้วยต้นไม้ใหญ่ เมื่อยุคตื่นเหมืองหมดลง ชาวท่าดินแดงก็เปลี่ยนมาทำเกษตรกรรมจำพวกผักผลไม้ เช่น แตงโม มะระ มะเขือ จนกระทั่งปี 2546 เหมือนเปลี่ยนยุคอีกครั้งเมื่อคลื่นยักษ์สึนามิกวาดล้างทุกอย่างไป ยุคใหม่ของชาวบ้านจึงเปลี่ยนมาปลูกผักแบบไฮโดรโปนิกส์ เพื่อแก้ไขปัญหาดินที่กลายเป็นดินทรายแทบทั้งหมด

ทุกวันนี้ในชุมชนปลูกผักไฮโดรโปนิกส์ประมาณ 100 โรงเรือน ทั้งผักกาดขาว คะน้า กวางตุ้ง ผักสลัด และก่อตั้งเป็นกลุ่มวิสาหกิจชุมชนปลูกผักบ้านท่าดินแดง โดยสมาชิกจะขายโดยตรงกับลูกค้าทั้งโรงแรมที่เขาหลักและภูเก็ต รวมถึงโรงพยาบาลในจังหวัดใกล้เคียง ไม่ผ่านพ่อค้าคนกลาง ขายกิโลกรัมละประมาณ 50 บาท สามารถเก็บผลผลิตได้ตลอดปี ทั้งนี้อาชีพประมงก็ยังเป็นอาชีพพื้นฐานของทุกครัวเรือน

นักท่องเที่ยวเก็บภาพระหว่างทาง

กล่าวได้ว่า ถ้าไม่มีการท่องเที่ยว ชาวบ้านก็มีรายได้เลี้ยงชีพเป็นปกติ การท่องเที่ยวจึงเป็นเพียงรายได้เสริม สมาชิกกลุ่มจะเป็นฝีพายให้ทุกลำพร้อมนักท่องเที่ยวลำละ 2 คน คัดท้ายพาลัดเลาะเข้าไปในคลองดินแดง ผ่านแนวป่าโกงกางรกทึบ ส่วนบนของต้นโกงกางเป็นยอดสีเขียวสดสลับเข้มตัดกับสีฟ้าล้วนไร้เมฆ ส่วนล่างเป็นรากอากาศโค้งงอไม่มีทิศทางสีเทาน้ำตาล และระหว่างทางจะได้ยินก็แค่เสียงปูก้ามดาบดีดก้าม เต๊าะ เต๊าะ เป็นจังหวะบัลลาดเหมือนความเชื่องช้าของคายัก

เส้นทางเลาะป่าชายเลนไม่มีแผนที่ชัดเจน หมายความว่าไม่มีแผนที่ให้กางดูแต่ฝีพายจะพาไปตามแผนที่ที่แม่นยำในหัวโดยแบ่งเป็น 2 เส้นทาง คือ รอบเล็กใช้เวลาประมาณชั่วโมงกว่าลัดเลาะไปตามคลอง ชมป่าโกงกางไปตลอดทาง และรอบใหญ่ใช้เวลามากกว่า 2 ชั่วโมง (ไม่รวมเวลานอนกลางวันบนชายหาด) โดยจะออกจากเส้นลำคลองไปเลียบทะเลใหญ่ จุดหมายอยู่ที่ เขาหน้ายักษ์ หน้าผาที่มีตำนานอิงประวัติศาสตร์จริงเล่าต่อกันมาว่าแต่เดิมหน้าผาที่หันหน้าออกไปทางหมู่เกาะสิมิลันมีหน้าผารูปร่างเหมือนใบหน้ายักษ์อารมณ์โกรธเกรี้ยว จนกระทั่งเมื่อเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่ 2 เรือรบของทหารญี่ปุ่นแล่นผ่านบริเวณนั้นและล่มหายไปโดยไม่ทราบสาเหตุหลายลำ ทหารญี่ปุ่นจึงเชื่อว่าน่าจะเป็นอาถรรพ์ของหน้ายักษ์ จึงใช้ปืนใหญ่ยิงส่วนหนึ่งของหน้าผาจมลงทะเลบริเวณนั้น กลายเป็นยักษ์บิดเบี้ยวอย่างทุกวันนี้

กำแพงโกงกาง

ฝีพายลัดไปเรื่อย เลาะไปรอบและไปจบที่เรือใหญ่ เพราะขากลับต้องแฉลบออกทะเลทำให้ต้องใช้เรือประมงรับไม้ต่อจากเรือคายัก ตอนที่อยู่บนเรือขากลับมีเวลาคุยกับบังโหรนอย่างเป็นทางการ บังแนะนำว่าอยากให้มาเที่ยวตั้งแต่เดือน พ.ย.-พ.ค. ก่อนฤดูฝน แต่ถามว่ามีฝนแล้วจะเที่ยวได้ไหมบังตอบเที่ยวได้แต่ไม่สนุก เพราะผืนน้ำกลางป่าชายเลนไม่มีกระแสคลื่นก็จริง แต่การอยู่บนเรือที่ไม่มีหลังคา ไม่มีที่ให้หลบฝนและอยู่ในภาวะตัวเปียกเป็นชั่วโมงคงไม่ใช่เรื่องสนุกเท่าไรนัก

นอกจากนี้ บังยังเล่าว่า ผืนป่าโกงกางที่เห็นหนาแน่นอย่างวันนี้เพิ่งกลับมาสมบูรณ์ได้ไม่กี่ปี เพราะก่อนหน้านั้นมีนายทุนได้สัมปทานตัดไม้โกงกางไปทำฟืน ตัดไปเกือบหมดป่า ตรงกันข้ามกับวันนี้ที่ผืนป่าถูกอนุรักษ์ไว้โดยชาวบ้านท่าดินแดง ซึ่งนอกจากจะมีธรรมชาติให้มองสบายตา มันยังเป็นกำแพงโกงกางช่วยตัดกำลังคลื่นและช่วยเพิ่มปริมาณสัตว์น้ำด้วยการเป็นแหล่งอนุบาลปูและปลาตามธรรมชาติ

แปลงปลูกผักไฮโดรโปนิกส์

ถ้ากล่าวถึงกิจกรรมพายเรือชมธรรมชาติในพังงายังมี ลิตเติ้ลอะเมซอน ที่คลองสังเหน่อ.ตะกั่วป่า สองข้างทางทึบไปด้วยต้นไม้ใหญ่ มีพี่ใหญ่เป็นต้นไทรย้อยอายุร่วมร้อยปีทิ้งรากอากาศระโยงระยางสร้างบรรยากาศน่าขนลุกเหมือนป่าดึกดำบรรพ์ และทุกครั้งที่ไปการันตีได้ว่าจะเจองู (มากกว่าหนึ่งตัว) ออกมาทักทาย อันเป็นเอกลักษณ์ของคลองสังเหน่ตามสมญานามลิตเติ้ลอะเมซอน ที่นั่นชาวบ้านมีการรวมเป็นกลุ่มท่องเที่ยวชุมชนคลองสังเหน่เช่นกัน แต่แทบไม่ต้องประชาสัมพันธ์แล้ว เพราะมันถูกบรรจุเข้าไปอยู่ในโปรแกรมทัวร์เรียบร้อย

เรือใหญ่แล่นเทียบท่าเรือพร้อมขบวนคายักที่ผูกพ่วงท้ายมา นักท่องเที่ยวกำลังถอดเสื้อชูชีพไปตากแดด ฝีพายก็กำลังลากคายักขึ้นฝั่งและไล่น้ำออกจากเรือ เราในฐานะของผู้มาเยือนกำลังพนมมือลา แต่บังโหรนกลับเซอร์ไพรส์พวกเราด้วยคำว่า “อาหารกลางวันพร้อมแล้ว”

บังทำหน้าที่นักเซอร์ไพรส์ได้สมบูรณ์แบบปลาทอด ไข่เจียว แกงปลา และผักสลัดล้นชามจัดเตรียมอย่างดี จะมีหรือที่พวกเราจะปฏิเสธคำเชิญชวนที่น่ารักเช่นนี้ และเชื่อไหมว่าสิ่งที่จะอยู่ในความทรงจำ ณ ตอนนี้ไม่ใช่ความเอร็ดอร่อยหรือความสวยงามในตอนนั้น แต่คือความน่ารักของชาวบ้านที่ทำให้จดจำบ้านท่าดินแดงได้ไม่มีวันลืม

ป่าโกงกางสะท้อนผืนน้ำ

การปลูกแบบไฮโดรโปนิกส์ให้ผลผลิตงาม

ท่าเทียบเรือบ้านท่าดินแดง

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

04 เมษายน 2559 เวลา 12:28 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/travel/world/425040

โดย…วรจรรย์ แสงเงิน

สวัสดีค่ะ ผู้อ่านโพสต์ทูเดย์ เข้าเดือน เม.ย.แล้วที่ไทยก็เต็มไปด้วยบรรยากาศของเทศกาลสงกรานต์ ห้างร้านต่างๆ ก็เริ่มเอาเสื้อลายดอก ปืนฉีดน้ำ อุปกรณ์ทำบุญต่างๆ ออกมาวางจำหน่าย เพื่อเป็นการต้อนรับฤดูร้อนแบบไทยๆ แต่ที่ญี่ปุ่นกำลังเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิแบบเต็มตัวเลยล่ะ ซึ่งถ้าพูดถึงดอกไม้ที่เป็นสัญลักษณ์ของฤดูใบไม้ผลิของญี่ปุ่น ทุกคนก็คงทราบกันดี ว่าคือ “ซากุระ”

“ซากุระ” นั้น ถือเป็นดอกไม้ประจำชาติญี่ปุ่น มีหลายสายพันธุ์ ทั้งสีขาวและสีชมพูอ่อนเข้มแตกต่างกันไป แต่ความเหมือนกันของซากุระ คือ จะมีเวลาในการบานเพียงแค่ 1 สัปดาห์เท่านั้นต่อปี ดังนั้นชาวญี่ปุ่นจึงยกย่องความงามของซากุระมาก เพราะเป็นความงามที่ไม่ยั่งยืน ถือว่าเป็นการสอนเรื่องการใช้ชีวิตให้กับคนเราได้อีกด้วย

โดยซากุระจะเริ่มบานจากทางภาคใต้ของญี่ปุ่นก่อนค่ะ เริ่มจากเกาะคิวชู ในช่วงปลายเดือน มี.ค.แล้วค่อยๆ ไล่ขึ้นมา คันไซ คันโต โทโฮคุ แล้วไปจบที่ฮอกไกโดในช่วงเดือน พ.ค. ในการชมซากุระนั้น มีคำเรียกว่า “ฮานามิ” ชื่ออาจจะพ้องเสียงกับข้าวเกรียบกุ้งที่ชาวไทยรู้จักกันดีนะคะ (555) ฮานะ แปลว่า ดอกไม้ และ มี แปลว่า ดู นั่นเอง ซึ่งตามประสาชาวญี่ปุ่นแล้ว ทำอะไรต้องมีมารยาทและกฎเกณฑ์เพื่อความเป็นระเบียบของการอยู่ร่วมกันค่ะ ดังนั้นในฉบับนี้เราขอเสนอ “คำแนะนำในการชมซากุระของที่ญี่ปุ่น”

– แต่งกายให้อบอุ่น

ช่วงฤดูใบไม้ผลิ ตอนกลางวันถึงอากาศจะอบอุ่น แต่เมื่อเริ่มเข้าช่วงเย็น อุณหภูมิก็จะลดลง จนถึงเหลือ 10 กว่าองศาในบางพื้นที่ ดังนั้นถ้าจะนั่งชมซากุระยามค่ำคืนที่ติดไฟสวยงาม ก็ให้เตรียมเสื้อตัวนอกอุ่นๆ ไปใส่ด้วยนะคะ

– ควรเดินทางด้วยรถสาธารณะ

ส่วนใหญ่สถานที่ดูซากุระจะเป็นสวนสาธารณะ หรือไม่ก็ริมแม่น้ำ ที่มีต้นซากุระรวมอยู่เยอะๆ ดังนั้นที่จอดรถอาจจะไม่เพียงพอ ต้องมานั่งรอรถติด รอที่จอดรถว่าง จะพานทำให้หงุดหงิดด้วย ถ้าจำเป็นต้องขับรถไปจริงๆ ควรไปถึงเร็วมากๆ และควรสำรวจจุดจอดรถไว้ก่อน การจอดริมถนนนั้นโดนตำรวจญี่ปุ่นจัดการแน่นอนค่ะ ดังนั้นไปด้วยรถสาธารณะสะดวกที่สุดค่ะ

– ไม่จองที่นั่งกว้างเกินไป

ชาวญี่ปุ่นจะไปจองที่ดูซากุระแต่หัววัน โดยนำผ้าพลาสติกหรือเสื่อไปปูจองที่แล้วให้คนนั่งเฝ้าไว้ ถ้าเป็นนักศึกษาหรือพนักงานบริษัท คนที่เป็นวัยรุ่นก็มักจะถูกใช้ให้ทำหน้าที่นี้ เพื่อเป็นการแบ่งปันให้แก่คนอื่น ก็ควรจองที่แต่พอดี ไม่เผื่อมากเกินไปจนน่าเกลียด

– ไม่วางแผ่นรองนั่งทับรากต้นซากุระ

เวลาวางแผ่นพลาสติกหรือเสื่อ ควรวางให้ห่างจากรากต้นซากุระออกมา ถ้าวางทับลงไปเลยอาจทำให้ต้นไม้บาดเจ็บได้

– ไม่หักกิ่งซากุระ

ซากุระมีไว้เพื่อชื่นชมด้วยตา ดังนั้นอย่าไปหักกิ่ง หรือเด็ดมาดูใกล้ๆ เลย ปล่อยให้เขาสวยตามธรรมชาติดีกว่า

– ไม่ควรจุดไฟโดยไม่ได้รับอนุญาต

สถานที่ชมซากุระบางที่มีกฎห้ามจุดไฟ ถ้าจำเป็นก็ลองดูป้ายหรือถามเจ้าหน้าที่ก่อนนะคะ

– ไม่ดื่มจนเมามากเกินไป และไม่คะยั้นคะยอให้คนอื่นดื่มเหล้า

ถ้าเมามากเกินไป ก็จะเป็นภาระของเพื่อนๆ ที่ไปด้วยกัน ต้องมาคอยดูแล และเพื่อความสนุกของทุกคน ไม่ควรคะยั้นคะยอให้เพื่อนที่ไม่ดื่มเหล้า ดื่มด้วย เพราะเขาอาจมีเหตุผลส่วนตัว เช่น ขับรถมา หรือแพ้แอลกอฮอล์ก็ได้

– ไม่ส่งเสียงดังรบกวนคนอื่น

การดูซากุระ จัดในที่สาธารณะมีผู้คนมารวมตัวกันมากมาย การดื่มจนเมามายไม่ได้สติ หรือเฮฮาด้วยความคะนองแล้วส่งเสียงรบกวนผู้อ่านนั้นเป็นสิ่งไม่สมควร และอาจก่อให้เกิดการทะเลาะวิวาทได้ด้วย

– เก็บแยกขยะให้เรียบร้อย

ตามสถานที่ดูซากุระ มักจะมีถังแยกขยะวางเอาไว้ ให้เก็บขยะในส่วนของตัวเอง แยกทิ้งให้เรียบร้อย อย่าปล่อยให้เป็นภาระของเจ้าหน้าที่

นี่ก็เป็นคำแนะนำคร่าวๆ สำหรับการไปชมซากุระที่ญี่ปุ่นค่ะ ช่วงหลายปีมานี้ชาวไทยไปเที่ยวญี่ปุ่นกันเยอะมาก ก็อยากให้ศึกษาขนบธรรมเนียม และมารยาททางสังคมของเจ้าบ้านเขาไว้ก่อน เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม ชมความงามของซากุระญี่ปุ่นแล้ว จะได้เข้าใจวัฒนธรรมญี่ปุ่นมากขึ้นด้วยไงล่ะคะ สำหรับคนที่มีโอกาสเดินทางไปชมซากุระในฤดูใบไม้ผลินี้ก็ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ สนุกสนานตลอดการเดินทางนะคะ ส่วนคนที่ไม่ได้ไปก็มาพบกับการอัพเดทเรื่องรวมญี่ปุ่นๆ ในครั้งหน้านะคะ หรือจะไปทักทายกันในโซเชียลกันก่อนก็ได้ สวัสดีค่ะ

เกี่ยวกับผู้เขียน

วรจรรย์ แสงเงิน (เหมียว/เรโกะ) บรรณาธิการนิตยสาร S Cawaii! Thailand Edition ล่าม+นักแปลภาษาญี่ปุ่น มีผลงานพ็อกเกตบุ๊กมาแล้ว 2 เล่ม ตอนนี้เขียนคอลัมน์ภาษาญี่ปุ่นลงใน DACO Japan และเป็นพิธีกรงานอีเวนต์ต่างๆ รายการ Kimochiii ทางช่อง iHereTV YouTube รายการ Beauty Versus สวยสั่งได้ ออกอากาศทุกวันเสาร์ เวลา 11.45-12.00 น. ทางช่อง 7 เป็นวิทยากรเรื่องเกี่ยวกับการ เรียนภาษาญี่ปุ่นและเรื่องแฟชั่นความสวยงาม ล่าสุดยังมีรายการ Kimochiii in Japan, Beauty Versus สวยสั่งได้ และ Wezaa Cool Japan เก่งยกครัว ทัวร์ยกบ้าน ฯลฯ ติดตาม Facebook : Reiko.ws/Instagram & Twitter : @reiko_ws

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

02 เมษายน 2559 เวลา 10:56 น….. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/travel/world/424836

โดย…ทีมงานโลก 360 องศา keb_toke@plat360.com

เมืองสีหนุวิลล์นอกจากจะมีชายหาดสวยๆ อยู่หลายแห่งแล้ว ที่เมืองนี้ยังรายล้อมไปด้วยเกาะน้อยเกาะใหญ่อีกหลายเกาะด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็น Koh Russei หรือเกาะไผ่ Koh Rong Koh Rong Samlon Koh Tang Koh Pos หรือที่รู้จักกันในนามเกาะมรกต และ Koh Dek Koul เป็นต้น ซึ่งเกาะที่ได้รับความนิยมจากนักท่องเที่ยวมากที่สุดก็คือ Koh Rong หรือ เกาะรง

เกาะรง คือ เกาะที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ของประเทศกัมพูชา มีพื้นที่ทั้งหมด 78 ตารางกิโลเมตร มีชายหาดยาวรอบเกาะกว่า 43 กิโลเมตร โดยส่วนใหญ่แล้วที่เกาะแห่งนี้จะได้รับความนิยมจากนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติมากกว่าคนกัมพูชา เพราะคนกัมพูชาส่วนใหญ่จะนิยมเที่ยวที่ชายหาดของเมืองสีหนุวิลล์ อย่าง หาดโอเชอเตียล (Ochheuteal Beach) เพราะไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายในการเดินทาง ไม่ต้องเสียค่าที่พัก อีกทั้งค่าครองชีพยังถูกกว่าบนเกาะอีกด้วย

แต่อย่างไรก็ตาม เกาะรงก็ยังคงมีนักท่องเที่ยวจากทั่วโลกให้ความสนใจเดินทางมาอย่างต่อเนื่อง ซึ่งถ้าเป็นช่วงฤดูท่องเที่ยวหรือ Hight Season ในช่วงเดือน ต.ค.-มี.ค. จะมีนักท่องเที่ยวเดินทางไปยัง
เกาะรงเฉลี่ยอยู่ที่วันละ 1,000 คนเลยทีเดียว โดยส่วนใหญ่แล้วนักท่องเที่ยวที่นิยมเดินทางมา ก็จะเป็นบรรดาแบ็กแพ็กเกอร์จากโซนยุโรป ได้แก่ อเมริกา ฝรั่งเศส อังกฤษ เยอรมนี รัสเซีย สเปน และอิตาลี เป็นต้น

บรรยากาศที่พักบนหาดเกาะโต๊ยช์

เกาะรงอยู่ห่างจากชายฝั่งทะเลของเมืองสีหนุวิลล์ออกไปประมาณ 25 กิโลเมตร ซึ่งการเดินทางไปยังเกาะรงนั้น ก็มีท่าเรือบริการรับส่งอยู่หลายจุดด้วยกัน แต่จุดที่ได้รับความนิยมมากที่สุดจะอยู่ใกล้กับวงเวียนสิงโตคู่เพราะเดินทางมาได้สะดวกที่สุด โดยท่าเรือจะอยู่ติดกับชายหาดโอเชอเตียล ซึ่งเรือรับส่งก็มีให้เลือก 2 แบบด้วยกัน คือ แบบเรือเร็ว หรือ Speed Ferry ใช้เวลาในการเดินทางประมาณ 45 นาที ราคาไปกลับอยู่ที่คนละ 20 เหรียญสหรัฐ และแบบเรือธรรมดา แน่นอนว่าราคาย่อมถูกกว่าแบบเรือเร็ว ซึ่งไปกลับอยู่ที่คนละ 10 เหรียญสหรัฐ แต่ก็ต้องแลกกับการใช้เวลาเดินทางกว่า 2 ชั่วโมง โดยในแต่ละวันจะมีรอบเวลาของการบริการเรือรับส่งวันละ 3 รอบ ซึ่งเวลาแต่ละรอบนั้นก็ขึ้นอยู่กับบริษัทเรือที่ให้บริการ

เกาะรง ประกอบไปด้วย 4 หมู่บ้าน คือ หมู่บ้าน Koh Tuich หมู่บ้าน Prek Svay หมู่บ้าน Doeum D’keuw และหมู่บ้าน Sok San ซึ่งแต่ละหมู่บ้านเมื่อก่อนจะทำอาชีพประมงกันเป็นส่วนใหญ่ แต่เมื่อการท่องเที่ยวเริ่มพัฒนาและได้รับความนิยมมากขึ้น ชาวบ้านที่อาศัยอยู่บนเกาะจึงปรับตัวเพื่อรองรับการท่องเที่ยวเช่นเดียวกัน บางคนทำที่พัก บางคนทำร้านอาหาร หรือบางคนอาศัยประสบการณ์ในการขับเรือประมง ก็เปลี่ยนมาเป็นขับเรือรับจ้าง บริการรับส่งนักท่องเที่ยวแทน

แต่ก็ยังมีชาวบ้านบางส่วนที่ยังคงวิถีชีวิตกันแบบดั้งเดิม ยังคงทำอาชีพประมง ยังคงค้าขายเล็กๆ น้อยในหมู่บ้านของตัวเอง ซึ่งการที่พวกเขายังคงดำเนินชีวิตกันแบบเดิมนั้น ไม่ได้ดูว่าเป็นสิ่งที่แปลกหรือดูแตกแยกจากผู้คนส่วนใหญ่ ถือเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งที่ช่วยเติมเต็มให้การท่องเที่ยวบนเกาะรงให้มีสีสัน และช่วยส่งเสริมให้การท่องเที่ยวบนเกาะรงมีคุณค่ามากกว่าการมาเล่นน้ำทะเลหรือเดินเล่นบนชายหาดเท่านั้น

มุมซื้อขายปลาเล็กๆ บนเกาะรง

การท่องเที่ยวบนเกาะรงส่วนใหญ่นักท่องเที่ยวจะเริ่มต้นกันที่ หาดเกาะโต๊ยช์ (Koh Tuich Beach) หาดที่ได้ชื่อว่ามีสีสันและมีชีวิตชีวาที่สุดบนเกาะรง เพราะที่นี่คือจุดรวมของสิ่งอำนวยความสะดวกแก่นักท่องเที่ยว ไม่ว่าจะเป็นที่พัก ซึ่งก็มีทั้งที่เป็นแบบเกสต์เฮาส์กว่า 60 หลัง ราคาก็เริ่มต้นที่ 25 เหรียญสหรัฐ หรือถ้าเป็นแบบบังกะโลก็มีให้เลือกพักกว่า 100 หลัง ราคาอยู่ที่ประมาณ 70 เหรียญสหรัฐขึ้นไป นอกจากนี้ก็ยังมีร้านค้า ร้านอาหาร บาร์ คาเฟ่ต่างๆ รวมถึงการบริการนำเที่ยวซึ่งมีให้เลือกอย่างหลากหลาย และด้วยเหตุนี้เองที่หาดแห่งนี้จึงได้รับความนิยมจากนักท่องเที่ยวเดินทางมาเป็นที่แรกก่อนจะท่องเที่ยวตามสถานที่ต่างๆ บนเกาะ

นอกจากหาดเกาะโต๊ยช์แล้ว ที่เกาะรงยังมีหาดที่ได้รับการขนานนามจากนักท่องเที่ยวต่างชาติว่าเป็น Long Beach ซึ่งหาดที่ว่านี้มีชื่อว่า หาดสุขสันต์ (Sok San Beach) เป็นหาดทรายขาวความยาวประมาณ 6 กิโลเมตร ซึ่งส่วนใหญ่นักท่องเที่ยวที่ต้องการความเป็นส่วนตัวหรือต้องการความสงบ จะนั่งเรือมาเล่นน้ำทะเลใสๆ มานอนอาบแดดกันบนหาดทรายเนื้อละเอียดแห่งนี้ อีกทั้งที่หาดสุขสันต์ยังถือเป็นหาดที่มีจุดชมวิวพระอาทิตย์ตกที่สวยงามมากเลยทีเดียว ดังนั้นหลังจากที่นักท่องเที่ยวทำกิจกรรมเสร็จ ก็จะเฝ้ารอชมความสวยงามของแสงสุดท้ายที่ตกกระทบกับผิวของทะเลก่อนจะเดินทางกลับที่พัก

หาดสุขสันต์ยังไม่มีที่พักบริการนักท่องเที่ยว มีเพียงแค่ร้านค้าเล็กๆ ที่จำหน่ายอาหารกึ่งสำเร็จรูป และเครื่องดื่มในช่วงกลางวันเท่านั้น เพราะฉะนั้นถ้าหากนักท่องเที่ยวต้องการที่พักใกล้กับหาดแห่งนี้
ก็แนะนำที่พักของหมู่บ้านสุขสันต์ซึ่งอยู่ปลายหาดของ Long Beach ซึ่งที่พักอาจจะไม่ได้สะดวกสบายและมีให้เลือกไม่มากเท่ากับที่หาดเกาะโต๊ยช์ ไม่มีร้านอาหารให้เลือกมากนัก แต่สำหรับคนที่รักความสงบและต้องการความเป็นส่วนตัวมากๆ ที่นี่เหมาะอย่างยิ่งปัจจุบันการท่องเที่ยวบนเกาะรงได้รับความนิยมและพัฒนาขึ้นจากเดิมเป็นอย่างมาก แต่ความนิยมที่มากขึ้นก็ทำให้ที่นี่ต้องมีมาตรการเพื่อที่จะป้องกันและรักษาสถานที่ท่องเที่ยวให้ยังมีธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์ มีทัศนียภาพที่งดงาม เพื่อที่จะให้เกาะรงเป็นจุดหมายปลายทางของนักท่องเที่ยวไปอีกนานแสนนาน มาตรการที่ว่านี้ประการแรกคือ การรักษาความสะอาด โดยผู้ประกอบการหรือเจ้าของที่พักจะต้องดูแลและกำจัดขยะในพื้นที่ความรับผิดชอบของตัวเอง และเราในฐานะนักท่องเที่ยว ก็จะต้องไม่ทิ้งขยะเกลื่อนกลาด เพราะเขามีกฎหมายระบุไว้ว่าหากใครทิ้งขยะไม่เป็นที่ จะต้องถูกปรับเป็นเงินตั้งแต่ 1 หมื่น-1 แสนเรียลเลยทีเดียว

Boat trip บนเกาะรง

นอกจากนี้แล้วที่นี่ก็ยังมีร้านที่ให้บริการเติมน้ำแบบรีฟิลอีกด้วย เพียงนำขวดเปล่ามาเท่านั้น นอกจากจะประหยัดค่าใช้จ่ายกว่าซื้อขวดใหม่แล้วยังเป็นการร่วมด้วยช่วยกันในการลดปริมาณพลาสติกบนเกาะแห่งนี้อีกด้วย สิ่งเหล่านี้ถ้าหากร่วมแรงร่วมใจกันปฏิบัติแล้ว แน่นอนว่าสถานที่ท่องเที่ยวสวยๆงามๆ แบบนี้จะยังคงอยู่เป็นจุดหมายปลายทางให้ทุกคนได้เดินทางไปหาความสุข ความสนุกสนาน อีกนานแสนนาน

เรื่องราวความน่าสนใจของประเทศกัมพูชายังไม่หมดเพียงเท่านี้ สามารถติดตามอ่านได้ในฉบับต่อๆ ไป หรือสามารถติดตามได้ทางรายการโลก 360 องศา ทาง ททบ.5 วันเสาร์ เวลา 21.20 น.
โดยประมาณ

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

02 เมษายน 2559 เวลา 10:30 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/travel/world/424833

โดย…รอนแรม ภาพ…รัฐภูมิ โตคงทรัพย์

เรื่องของเรื่องเกิดขึ้นจากนิสัยติดเที่ยวของ ฟิล์ม-รัฐภูมิ โตคงทรัพย์ ประกอบกับนิสัยชอบถ่ายรูป อัดคลิป จนกลายเป็นเรื่องราวใหญ่โต เพราะไม่เพียงทำให้เกิดรายการท่องเที่ยวชีลเอ๊าท์เลเชอร์ (Chill Out-Leisure)  แต่อีกไม่กี่ปีถัดมายังเปิดบริษัททัวร์ในชื่อเดียวกัน ซึ่งทำมานานกว่า 10 ปี

ฟิล์มเล่าจุดเริ่มต้นของวงการท่องเที่ยวว่า เกิดจากนิสัยส่วนตัวที่ชอบเดินทางตั้งแต่เด็ก พอมีชื่อเสียงในวงการบันเทิงจึงมีคนทราบมากขึ้น คนใกล้ตัวจึงยุให้ทำรายการท่องเที่ยวซึ่งรายการแรกเกิดขึ้นพร้อมๆ กับอัลบั้มแรก จากนั้นแรงยุให้ทำบริษัททัวร์ก็ตามมารวมถึงหนังสือวิดีโอเกี่ยวกับประสบการณ์การเดินทางของเขาด้วย

“รายการชีลเอ๊าท์เลเชอร์ เป็นรายการที่ไม่มีสคริปต์เลย คอนเซ็ปต์รายการเป็นแบบคนออกไปเจอสถานการณ์จริง แต่ละครั้งที่ถ่ายทำก็จะมีแค่ผมกับตากล้อง เราเบื่อคอนเซ็ปต์ที่หาข้อมูล พูดตามสคริปต์ รายการจึงเป็นการเดินทางสไตล์ผม เพื่อออกนอกเส้นทางท่องเที่ยวที่คนเคยไปมาแล้ว ทำให้ผู้ชมได้เห็นที่เที่ยวใหม่ๆ ร้านอาหารที่ไม่ดังแต่อร่อยและวิถีชีวิตจริงๆ ของคนที่นั่น”

ส่วนจุดหมายปลายทางฟิล์มจะเป็นคนเลือกเอง เขาได้แบ่งประสบการณ์เป็นหมวดหมู่ เริ่มจาก หมวดชอบที่สุด เขายกให้ประเทศญี่ปุ่น ทั้งธรรมชาติ บ้านเมือง อาหาร ผู้คน ทุกองค์ประกอบทำให้เขาอยากกลับไปซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่เบื่อ หมวดแปลกที่สุด ประเทศแรกที่คิดถึงคือ โมรอกโก

“เพราะสิ่งที่เห็นไม่เป็นอย่างที่คิด” เขาเล่าถึงโมรอกโก “ตอนนั้นผมเสิร์ชอินเทอร์เน็ตว่าประเทศไหนติดอันดับที่สุดของโลกบ้าง หนึ่งในนั้นคือ โมรอกโก ฐานะเมืองโรแมนติกที่สุด ผมบินไปเลย บินไปนานมาก พอถึงสนามบินปุ๊บ ออกไปเห็นเมืองครั้งแรก สิ่งแรกที่คิดคือ พระเจ้า ประเทศนี้ได้เป็นเมืองโรแมนติกได้ยังไง”

ฟิล์มให้เหตุผลว่า เพราะภาพที่เห็นคือทะเลทราย บรรยากาศบ้านเมืองแห้งแล้ง ค่อนข้างไกลจากคำว่าความเจริญ ซึ่งเขาคาดว่า ความโรแมนติกน่าจะเกิดมาจากความที่ประเทศไม่มีอะไรทำให้คนมีคู่ไม่รู้จะทำอะไร ทว่าความประทับใจที่ยังตราตรึงคือภาพบ้านเรือนสีส้มที่ทั้งเมืองพร้อมใจทาเป็นสีเดียวกัน ซึ่งนอกจากจะดูสวยงามยังดูเป็นระเบียบและเป็นเอกลักษณ์

ส่วนหมวดเสี่ยงตาย เขาเล่าถึงทริปล่าสุดที่เพิ่งกลับจากฮอกไกโด ประเทศญี่ปุ่น ที่ไปติดพายุหิมะท่ามกลางอุณหภูมิติดลบ 20 องศาเซลเซียส และถือว่าเป็นทริปเปิดประสบการณ์ใหม่กับการไปกับเรือตัดน้ำแข็งที่น้อยคนนักจะได้ไป และสำหรับประเทศไทย เขาเลือกไม่ได้ว่าจะแบ่งเป็นหมวดไหน เพราะแค่ไปเดินตลาดห้วยขวางก็น่าสนใจแล้ว

“เที่ยวไทยมันมันส์ด้วยบรรยากาศ อาหาร และพูดคุยด้วยภาษาที่คุ้นเคย แต่ถ้าเป็นต่างประเทศก็จะได้อีกอารมณ์ด้วยวัฒนธรรมและภาษาที่แตกต่างไป” เขากล่าว

จากประสบการณ์เดินทางแบบไม่หยุด 10 ปี เขาไปมาแล้วทุกทวีป คิดเฉลี่ยความถี่ในการเดินทางอยู่ที่เดือนเว้นเดือนทั้งไปเพื่อทำงานและเพื่อพักผ่อน “นั่นเพราะการเดินทางสำคัญกับชีวิตมาก” ฟิล์มให้ความหมาย “นอกจากจะสร้างรายได้แล้ว ยังให้ประสบการณ์ที่เทียบเป็นราคาไม่ได้”

“โลกของเราไม่ได้หยุดอยู่แค่สิ่งที่เราเห็นหรือสิ่งที่เราอยู่ มันยังมีอะไรอีกเยอะแยะมากมายบนโลกใบนี้ให้ออกไปค้นหา ไปมอง เราจะได้ทั้งผู้ร่วมทางใหม่ เห็นสถานที่ใหม่ หรืออาจจะมากถึงชีวิตใหม่ และทุกอย่างจะเป็นประสบการณ์ให้เรามีไอเดียใหม่ๆ คิดอะไรที่มันแปลกแหวกแนวมากขึ้นกว่าเดิม รวมถึงแรงบันดาลใจที่สำคัญต่อชีวิตด้วย” เขาทิ้งท้าย

โลกของฟิล์ม

ถ้ามีโลกของตัวเองหนึ่งใบ เขาอยากให้โลกใบนั้นมีแต่เสียงหัวเราะ มีแต่ความสนุก มีแต่สิ่งที่สวยงาม “มันก็เป็นโลกในฝันของทุกคน” เขากล่าว “แต่ที่พิเศษมากกว่า ผมอยากให้โลกนั้นมีประตูวิเศษที่สามารถเปิดแล้วไปในที่ที่อยากไปได้เลย ทุกคนจะได้ออกเดินทางโดยที่ไม่มีข้ออ้างใดๆ เสียที”

ติดตามการเดินทางครั้งต่อไปของฟิล์มได้ทางรายการชีลเอ๊าท์เลเชอร์หรือทาง อินสตาแกรม @filmrattapoom

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

02 เมษายน 2559 เวลา 09:34 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/travel/world/424820

โดย…ดวงนภา ประเสริฐพงษ์

You are what you eat เพราะอาหารคือตัวเรา” เป็นประโยคสุดคลาสสิกที่กูรูสายเฮลตี้มักพร่ำบอกผ่านรายการโทรทัศน์ หรือคอลัมน์ต่างๆ อยู่เสมอ นั่นก็คือความจริง เพราะอาหารการกินนั้นสะท้อนออกมาเป็นรูปร่าง หน้าตา ผิวพรรณ และสุขภาพของแต่ละบุคคลอย่างชัดเจน

ตัวอย่างที่เห็นเด่นชัดคือ ชาวญี่ปุ่น ที่ถือว่ามีอายุยืนยาว สุขภาพดี ผิวพรรณดี ส่วนหนึ่งก็เพราะได้กินอาหารที่ดี มีคุณค่าทางโภชนาการเหมาะสม ขณะเดียวกันก็ต้องมีการใช้ชีวิตที่สมดุลด้วย จากจุดนี้จึงก่อให้เกิดแคมเปญ “โอโตยะ-อิ่ม-หมี-ฟรี-มัน” ที่ทางร้านอาหารญี่ปุ่นโอโตยะจัดกิจกรรมพาลูกค้าผู้โชคดีไปร่วมใช้ชีวิต กินอยู่ และเรียนรู้วัฒนธรรมญี่ปุ่นถึงฮอกไกโด เพื่อตอกย้ำการมีสุขภาพดี นอกจากรับประทานอาหารดีแล้วต้องรู้วิธีเอาออกอย่างเหมาะสม

ฮอกไกโดแม้จะมีประวัติศาสตร์ไม่ถึง150 ปี แต่ก็เป็นเมืองที่มีเสน่ห์มากแห่งหนึ่งในญี่ปุ่น ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะมีการเปลี่ยนเจ้าของบ้านครั้งใหญ่ในสมัยศตวรรษที่ 19 เนื่องจากเดิมทีฮอกไกโดเป็นบ้านของชาวไอนุ ซึ่งก็คือชนพื้นเมืองที่อาศัยอยู่บนเกาะนี้มาอย่างยาวนาน มีรูปร่างหน้าตาละม้ายคล้ายอินเดียนแดงในอเมริกา ใช้ชีวิตแบบชนเผ่าพื้นเมืองทั่วไป แต่เมื่อเข้าสู่ช่วงปี 1868 ช่วงยุคเมจิ ประวัติศาสตร์ของฮอกไกโดก็เริ่มก่อกำเนิดขึ้น หลังจากเหล่าโชกุนและซามูไรพ่ายแพ้ในสงครามปฏิรูปสมัยเมจิและได้อพยพจากเกาะฮอนชูมาอยู่ฮอกไกโด หลังจากนั้นก็เริ่มเกิดการกลืนชาติเกิดขึ้น ฮอกไกโดกลายเป็นของชาวญี่ปุ่น และชาวไอนุกลายเป็นคนส่วนน้อยไปในที่สุด

ไม่เพียงแต่กลุ่มชาติพันธุ์ที่เปลี่ยนไปเท่านั้น แต่การขยายเมืองฮอกไกโดก็มีความแตกต่างจากเมืองอื่นๆ ในญี่ปุ่น ที่เป็นเช่นนั้นเพราะในช่วงแรกของการขยายเมืองได้รับคำแนะนำจากผู้เชี่ยวชาญจากต่างประเทศ ทำให้การวางผังเมืองมีลักษณะสี่เหลี่ยมคล้ายกับในอเมริกา ดังนั้นฮอกไกโดจึงมีเสน่ห์เฉพาะตัวและความเป็นตะวันตกซ่อนอยู่ภายใต้วัฒนธรรมตะวันออกอย่างลงตัว โดยศูนย์กลางของเมืองที่นักท่องเที่ยวไม่ควรพลาด คือหอนาฬิกาฮอกไกโด ที่ตั้งอยู่ในซัปโปโร และศาลาว่าการหลังเก่า ที่บอกเล่าเรื่องราวเมืองนี้ไว้ทั้งหมดอย่างครบถ้วน

ด้วยภูมิศาสตร์ของฮอกไกโดที่เป็นหมู่เกาะอยู่ทางตอนเหนือสุดของทวีป ทำให้มีอากาศหนาวเย็นและมีหิมะปกคลุมตลอดทั้งปี ประชาชนส่วนใหญ่ยึดอาชีพประมงเป็นหลัก ดังนั้นกิจกรรมแรกที่ไม่ควรพลาดด้วยประการทั้งปวงเมื่อมาถึงฮอกไกโดก็คือการกินอาหารซีฟู้ด เนื่องจากฮอกไกโดเป็นหมู่เกาะทางตอนเหนือที่ประชากรส่วนใหญ่ทำการประมง วัตถุดิบจากทะเลจึงมีความสด รสชาติดี ไม่มีกลิ่นคาว เรียกว่าตอบสนองทุกประสาทสัมผัสของนักชิมอย่างครบถ้วน

นอกจากจะมีรสชาติดีแล้วยังมีประโยชน์มากมายต่อสุขภาพ เพราะชาวญี่ปุ่นถูกปลูกฝังมาว่า ต้องรับประทานอาหารให้ครบทั้งจากภูเขาและจากท้องทะเล อาหารจากภูเขาคือ ผัก ผลไม้อาหารจากทะเลคือ สาหร่ายทะเล กุ้ง หอย ปู ปลาดังนั้นใน 1 มื้อคนญี่ปุ่นจึงได้สารอาหารครบถ้วนตามที่ร่างกายต้องการพอดิบพอดี ทำให้อาหารญี่ปุ่นนอกจากจะเป็นที่นิยมในประเทศตัวเองแล้ว ยังขยายความนิยมไปสู่ประเทศต่างๆ ทั่วโลก ทั้งเอเชีย ยุโรป และอเมริกา โดยเห็นได้จากการขยายสาขาของกิจการร้านอาหารญี่ปุ่นที่เติบโตอย่างมากมายในช่วง 5-10 ปีมานี้ เพราะชูความโดดเด่นด้านรสชาติและการดูแลสุขภาพไปพร้อมๆ กัน

ซูเฮอิ โคอิเดะ ซูเปอร์ไวเซอร์ฝ่ายบริหารจัดการแฟรนไชส์ประเทศไทย ร้านอาหารโอโตยะ เล่าว่านอกจากวัตถุดิบซีฟู้ดที่ขึ้นชื่อแล้ว วัตถุดิบหลักที่ใช้ในการปรุงอาหารในเกือบทุกมื้อยังประกอบด้วยข้าวญี่ปุ่นที่ส่วนใหญ่ยังใช้ถ่านหุงข้าว โดยวางถ่านไม้ไผ่ไว้บนข้าว ถ่านจะปล่อยคลื่นความร้อนทำให้ข้าวสุกทั่ว ได้ข้าวญี่ปุ่นที่เหนียวนุ่มอร่อย แร่ธาตุที่มีประโยชน์ในถ่านจะแทรกซึมเข้าไปในเม็ดข้าว

ผักที่ใช้ในการปรุงอาหารส่วนใหญ่ปลูกด้วยระบบไฮไดรโปนิกส์ ปลอดภัยจากสารเคมี 100% เต้าหู้สด และปลาย่างที่ร้านอาหารส่วนใหญ่ใส่ใจทุกขั้นตอน ตั้งแต่กระบวนการเลือกฤดูกาลจับปลาสถานที่จับปลา การขนส่ง การจัดเก็บ และรักษาความเป็นเอกลักษณ์ในการนำปลามาย่างบนถ่านไม้ยูคาลิปตัส ซึ่งมีคุณสมบัติพิเศษช่วยให้ปลามีกลิ่นหอม

ปัจจุบันอาหารญี่ปุ่นไม่ได้แพร่หลายเฉพาะในเอเชีย แต่กระจายสาขาไปทั่วโลก สำหรับในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ประเทศไทยถือเป็นเมืองท่าที่รับเอาวัฒนธรรมการรับประทานอาหารญี่ปุ่นไว้กับตัวเองมากที่สุดแห่งหนึ่ง และช่วยส่งต่อในรูปแบบที่มีตัวแทนจำหน่ายชาวไทยออกไปเปิดตลาดในภูมิภาค จากนั้นความนิยมนี้ก็เริ่มกระจายสู่เพื่อนบ้านในสิงคโปร์ มาเลเซีย เวียดนาม ส่วนลาว กัมพูชา และเมียนมาเริ่มมีความนิยมบ้างประปราย เพราะกำลังซื้อยังไม่สูงนัก

นอกเหนือจากนี้ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ความนิยมในอาหารญี่ปุ่นถูกส่งต่อไปยังอินโดนีเซีย โดยเริ่มมีการขยายสาขาในของร้านอาหารญี่ปุ่นในอินโดนีเซียมากขึ้น และมีแนวโน้มขยายตัวจากตลาดที่มีขนาดการบริโภคสูง

หลังจากเพลิดเพลินกับการรับประทานอาหารแล้วก็ถึงเวลาต้องทำกิจกรรมเพื่อเบิร์นไขมัน เพื่อให้ร่างกายเผาผลาญอย่างสมดุล โดยกิจกรรมที่ได้รับความนิยมจากนักท่องเที่ยวอย่างมากคือ การละเล่นต่างๆ ในสกีรีสอร์ท โดยมีให้เลือกหลากหลาย ทั้งการเล่นสกีแบบปกติ ซึ่งมีการแบ่งเป็นระดับพื้นฐานและระดับแอดวานซ์ ใครที่มีความสามารถระดับไหนก็ต้องเล่นตามสถานะของตัวเองเพื่อป้องกันการเกิดอุบัติเหตุ กิจกรรมขี่รถสโนว์โมบิลล์ที่ให้ความรู้สึกคล้ายขี่มอเตอร์ไซค์บนลานหิมะ

ความหวาดเสียวอยู่ตรงที่ต้องควบคุมความเร็วและทิศทางของรถบนทางลื่น และไม่ให้ออกนอกเลนที่กำหนด และอีกกิจกรรมที่เหมือนจะธรรมดาแต่เหนื่อยไม่ใช่เล่น คือการเล่นกระดานเลื่อน เพราะเมื่อสไลด์ลงทางลาดไปแล้ว ต้องแบกกระดานลื่นกลับขึ้นมาคืนที่จุดเริ่มต้น ผ่านหนทางที่ลาดชันและเต็มไปด้วยหิมะ งานนี้เล่นเอาหอบไปตามๆ กัน

เสร็จสิ้นจากภารกิจตะลุยหิมะที่สกีรีสอร์ทแล้ว ต้องต่อด้วยกิจกรรมยอดฮิตของนักท่องเที่ยวชาวไทยนั่นก็คือการช็อปปิ้ง ไกด์ครรชิต ไกด์ประจำทริปของเราเล่าว่า จากข้อมูลทางด้านการท่องเที่ยวระหว่างไทยและญี่ปุ่น พบว่า หลังจากนักท่องเที่ยวไทยสามารถเข้าประเทศญี่ปุ่นได้โดยไม่ต้องขอวีซ่า ทำให้มีนักท่องเที่ยวจากไทยเดินทางเข้ามาปีละ 6 แสนคน และมีการใช้จ่ายรวมสูงกว่านักท่องเที่ยวญี่ปุ่นที่เดินทางมาไทยปีละ 2 ล้านคนเสียด้วยซ้ำ

ข้อมูลดังกล่าวยืนยันได้เป็นอย่างดีว่านักท่องเที่ยวไทยคือนักช็อปตัวจริง ประกอบกับญี่ปุ่นประเทศที่เต็มไปด้วยสินค้าที่มีความหลากหลาย โดยสินค้าขึ้นชื่อของแต่ละเมืองในญี่ปุ่นจะมีความแตกต่างกัน
และถ้าอยากได้อะไรต้องซื้อเลย เพราะทันทีที่ย้ายจากเมืองหนึ่งไปอีกเมืองหนึ่งจะไม่มีโอกาสได้พบสินค้าชิ้นนั้นอีก

แหล่งช็อปปิ้งขึ้นชื่อของฮอกไกโดที่เรามีโอกาสได้สัมผัสในครั้งนี้คือ ย่านซัปโปโร ซึ่งเป็นเมืองหลักของฮอกไกโด สำหรับสินค้าขึ้นชื่อของฮอกไกโดนั้นมีอยู่หลากหลาย แต่ที่เป็นสินค้าที่มีความเฉพาะตัวมากๆคือ ครีมน้ำมันม้า ซึ่งเป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลายในประเทศญี่ปุ่น และเป็นที่นิยมมากว่า 120 ปี

นอกจากมีคุณสมบัติในการดูแลผิวในชีวิตประจำวันทั้งผิวหน้าและผิวกายแล้ว ยังช่วยรักษาโรคผิวหนัง ภูมิแพ้ รักษาแผลไฟไหม้ แผลน้ำร้อนลวก และโรคริดสีดวงทวาร โดยไม่มีผลข้างเคียงใดๆ ต่อร่างกายมนุษย์ ทั้งมีอัตราการดูดซึมสูง มีประสิทธิภาพป้องกันการอักเสบ และมีส่วนผสมที่ให้ความชุ่มชื้นจากธรรมชาติโดยครีมน้ำมันม้าที่ว่านี้สามารถหาซื้อได้ตามร้านค้าทั่วทั้งเมือง

ก่อนจะหมดวัน หลังจากทำกิจกรรมต่างๆ มามากมาย ควรหาเวลาแช่ออนเซ็นสัก 15-30 นาที โดยในน้ำแร่มีแร่ธาตุต่างๆ สะสมอยู่ซึ่งเป็นแร่ธาตุที่เป็นประโยชน์ร่างกาย เช่น โซเดียม แคลเซียม ฟลูออไรด์ โพแทสเซียม ช่วยบรรเทาอาการปวดกล้ามเนื้อ ไม่ว่าจากสาเหตุของการโหมออกกำลังกายอย่างหนักจนกล้ามเนื้ออักเสบ หรืออาการปวดจากการนั่งทำงาน รวมทั้งอาการปวดซึ่งมาจากสาเหตุอื่นๆ และไม่เพียงบรรเทาอาการปวดเมื่อย การแช่ออนเซ็นยังช่วยลดความเครียดทั้งร่างกายและจิตใจ ทำให้ระบบเผาผลาญในร่างกายดีขึ้น ช่วยขับสิ่งอุดตันใต้ผิวหนังและบำรุงผิวพรรณให้สดใส ซึ่งจะเห็นได้จากชาวญี่ปุ่นที่นอกจากจะมีผิวขาวตามธรรมชาติแล้วยังมีผิวพรรณกระจ่างใส

ถ้ามีใครถามว่าจะกลับมาฮอกไกโดอีกไหม ตอบได้เลยว่า แน่นอน เพราะในแต่ละวันที่ผ่านไปก็มีเรื่องราวใหม่ๆ ให้ได้เรียนรู้ไม่มีวันเบื่อ

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

28 มีนาคม 2559 เวลา 10:01 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/travel/world/423780

และแล้วฤดูกาลซากุระบานที่เมืองหลวงของญี่ปุ่นก็มาถึงแม้จะยังบานไม่เต็มที่ แต่ชาวท้องถิ่นและนักท่องเที่ยวต่างก็ออกไปเที่ยวชมซากุระในแหล่งต่างๆ รวมถึงถนนอินุอิ พระราชวังอิมพีเรียล ซึ่งจะเปิดให้เข้าไปชมซากุระเรื่อยไปจนถึงสิ้นเดือน มี.ค.

ปีนี้ซากุระที่โตเกียวบานเร็วกว่าปีก่อนถึง 2 วัน และในสัปดาห์ถัดไปซึ่งซากุระจะบานสะพรั่งเต็มที่ ประชาชนญี่ปุ่นก็จะออกจากบ้านมาฮานามิ (ชมดอกไม้) กันตามที่เคยทำมาเป็นประเพณียาวนาน