ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

09 มกราคม 2559 เวลา 11:40 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/travel/world/409199

โดย…ทีมงานโลก 300 องศา keb_toke@plat360.com

ประเทศบังกลาเทศเป็นดินแดนที่บางคนบอกว่าไม่น่าไป แต่ก็มีเสียงตอบรับจากผู้ชมรายการโลก 300 องศา บอกว่า อยากไปลองลุยประเทศนี้ดูบ้าง เพื่อเป็นข้อมูลอีกหนึ่งมิติในการประกอบการตัดสินใจ เราก็เลยขอนำเสนออีกหนึ่งสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมของที่นี่ นั่นก็คือเมืองที่ชื่อว่า “ค็อกซ์บาซาร์” ซึ่งเป็นที่ตั้งของชายหาดที่ยาวที่สุดในโลก

ค็อกซ์บาซาร์ เป็นเมืองท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงที่สุดของบังกลาเทศ ตั้งอยู่ในจิตตะกองดิวิชั่นทางตะวันออกเฉียงใต้ติดกับประเทศเมียนมา หากนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติสนใจจะเดินทางมาที่นี่ ก็ต้องบินไปเริ่มต้นที่กรุงธากาก่อน จากนั้นก็ค่อยเลือกว่าอยากจะเดินทางต่อมาที่ค็อกซ์บาซาร์ด้วยวิธีไหน ซึ่งประหยัดเงินที่สุดก็ต้องนั่งรถบัสแบบธรรมดา ค่าโดยสารเที่ยวเดียว ประมาณ 700-800 ตากาหรือประมาณ 400 บาทไทย ดีขึ้นมาหน่อยก็เป็นรถบัสปรับอากาศ ราคาตั้งแต่ 1,000-3,000 ตากา อย่างไรก็ตามการเดินทางด้วยวิธีนี้ต้องใช้เวลากว่า 12 ชม. จากกรุงธากา

แวะชมตลาดปลา ถ่ายรูปเล่นกับพ่อค้าใจดี

นักท่องเที่ยวชาวต่างชาติส่วนใหญ่ จึงยอมเดินทางด้วยเครื่องบินจากกรุงธากา สนนราคาตั๋วต่อเที่ยวบินประมาณ 6,000 ตากา หรือ 3,000 บาทไทย เพื่อทุ่นเวลาเพื่อไปยังสนามบินค็อกซ์บาซาร์ ซึ่งเป็นสนามบินภายในประเทศขนาดไม่ใหญ่นัก ที่ถูกสร้างในสมัยที่ยังอยู่ภายใต้การปกครองของอังกฤษ

ด้วยความที่เป็นเมืองท่องเที่ยว และเป็นเมืองท่าชายฝั่งของอ่าวเบงกอล ทำให้ค็อกซ์บาซาร์มีการพัฒนาทางเศรษฐกิจและมีชีวิตชีวาไม่แพ้ธากา แต่จะดีกว่าก็ตรงที่ไม่วุ่นวายและแออัดเท่า ซึ่งผู้คนที่นี่ก็มีทางเลือกเพิ่มในการทำอาชีพบริการนักท่องเที่ยว แต่อาชีพหลักก็ยังเป็นเกษตรกรรม และโดยเฉพาะอย่างยิ่งการทำประมงนั้นในแต่ละวันจะมีเรือประมงจำนวนมากนำปลาที่หาได้มาส่งที่ตลาดปลาค็อกซ์บาซาร์ที่เต็มไปด้วยพ่อค้าคนกลางและพ่อค้ารายย่อย ต่างมารอคอยเพื่อแย่งกันซื้อปลาที่พวกเขาต้องการ ในขณะที่ชาวประมงก็ต้องรีบขนปลามาขายให้เร็วที่สุด เพื่อรักษาความสดไว้ ก่อนที่ราคาจะตก ทำให้บรรยากาศที่นี่เต็มไปด้วยความวุ่นวายและมีชีวิตชีวาในแบบบังกลาเทศ

ชาวบังกลาเทศเชื้อสายเมียนมาหาชมได้ ไม่ยากในตลาดค็อกซ์บาซาร์

เสน่ห์สำคัญที่ดึงดูดผู้คนทั่วประเทศให้สนใจมาท่องเที่ยวที่นี่ นั่นก็คือหาดค็อกซ์บาซาร์ ที่หันหน้าไปยังทิศตะวันตก เข้าหาอ่าวเบงกอล ดังนั้นช่วงเวลาเช้าก็มีแดดไม่ร้อนมาก ในขณะที่ช่วงเวลาบ่ายถึงเย็นก็จะเป็นช่วงเวลาที่สวยที่สุดในการชมพระอาทิตย์ตกที่นี่ สิ่งที่เหนือความคาดหมายเลยก็คือว่าเรื่องความสะอาดของชายหาดที่นี่ แทบจะไม่ค่อยมีขยะเลย ทำให้ในแต่ละปีมีนักท่องเที่ยวชาวบังกลาเทศเดินทางเข้ามาท่องเที่ยวที่นี่นับล้านคนเลยทีเดียว

ของฝากหรือของที่ระลึกที่นี่ไม่ได้มีให้เลือกมากนัก ส่วนใหญ่ก็เป็นผลผลิตจากท้องทะเล ไม่ว่าจะเป็นงานประดิษฐ์จากเปลือกหอยและปะการัง ซึ่งจะว่าไปแล้วก็ไม่เป็นผลดีนักในการสนับสนุนสินค้าเหล่านี้ ส่วนใครที่อยากได้ข้าวของเครื่องใช้ก็ต้องเข้ามาในตลาด เพราะที่นี่มีทุกอย่างทั้งของกินของใช้ ไปจนถึงปลาเค็มแห้งตัวโตๆ มิหนำซ้ำยังมีข้าวของเครื่องใช้ของชาวเมียนมาเป็นทางเลือกอีกด้วย ที่เป็นเช่นนั้นก็เพราะว่าคนแถวนี้มีจำนวนไม่น้อยที่สืบเชื้อสายมาจากเมียนมา ซึ่งเราก็จะสังเกตได้ไม่ยากเพราะสีผิวและโครงหน้าจะแตกต่างไปจากชาวเบงกาลีโดยสิ้นเชิง

ความศรัทธานำพาให้พุทธศาสนิกชน ชาวบังกลาเทศรวมตัวกันเป็นหนึ่ง

แม้ว่าประชากรกว่า 90 เปอร์เซ็นต์ของประเทศนี้จะนับถือศาสนาอิสลาม แต่ในเขตจิตตะกองโดยเฉพาะที่ค็อกซ์บาซาร์ ก็มีชุมชนชาวพุทธขนาดใหญ่ที่มาจากเมียนมา รวมถึงมีวัดพุทธเก่าแก่อยู่มากมายให้ได้เยี่ยมเยือนสักการะ ดังเช่น “วัดมหาจินดากรี” เป็นวัดพุทธที่ใหญ่สุดในค็อกซ์บาซาร์ มีสถาปัตยกรรมที่โดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ ซึ่งศิลปะในการออกแบบก็ได้รับอิทธิพลมาจากศิลปะของวัดพุทธในเมียนมา มากไปกว่านั้นที่นี่มีความเงียบสงบและร่มรื่นของธรรมชาติ จึงเป็นศูนย์รวมความศรัทธาของพุทธศาสนิกชนกว่า 4 แสนคน ที่อาศัยในละแวกนี้ โดยในช่วงที่ไม่ได้มีเทศกาลทางศาสนาทุกเช้าจะมีภิกษุณีมาคอยสอนหนังสือและสอนธรรมะให้กับเด็กๆ ในขณะที่พุทธศาสนิกชนผู้ใจบุญก็จะมาร่วมทำบุญในโอกาสนี้ด้วย

ในเขตจิตตะกอง ดิวิชั่นนั้น เป็นพื้นที่ซึ่งมีชาวพุทธอาศัยอยู่มาก นอกจากค็อกซ์บาซาร์แล้วก็ยังมีอีกพื้นที่หนึ่งเรียกว่า “รามู” เป็นชุมชนที่มีชาวพุทธ และมีวัดพุทธใหญ่ๆ อยู่ถึง 10 กว่าแห่งด้วยกัน ถ้ามีเวลาพอก็แนะนำให้เที่ยวชมทุกวัด แต่ถ้ามีเวลาไม่มากพอหรือมีเวลาจำกัด ก็แนะนำให้มาที่วัดลัลชิงไมตรีวิหารเพิ่งถูกบูรณะขึ้นมาใหม่ หลังจากเหตุการณ์ความไม่สงบเมื่อปี 2012 ปัจจุบันก็ยังไม่เสร็จสมบูรณ์นัก แต่ก็เปิดให้เข้าชมได้และมีการปรับเป็นศูนย์วิปัสสนาวิมุตติ

บรรยากาศงานทอดกฐินที่นี่คึกคัก ไม่แพ้บ้านเรา

งานทอดกฐินถูกจัดอย่างยิ่งใหญ่ทุกปีในรามูโดยเฉพาะอย่างยิ่งในปีนี้ ที่รามู เซ็นทรัล สีมาวิหาร ได้มีการนิมนต์พระสงฆ์จากต่างประเทศมาร่วมประกอบศาสนพิธีด้วย ก็ยิ่งทำให้ผู้คนจากทั่วทุกสารทิศมาร่วมงานกันอย่างเนืองแน่น ภายหลังจากพิธีถวายภัตตาหารแด่คณะสงฆ์แล้ว เจ้าภาพผู้มีจิตศรัทธาก็เปิดพื้นที่โรงทานให้ผู้มาร่วมบุญได้รับประทานอาหารกันก่อนจะเดินทางกลับบ้าน เรียกได้ว่าทุกคนได้อิ่มทั้งบุญอิ่มทั้งท้องกันเลยทีเดียว

ปิดท้ายการเดินทางมายังค็อกซ์บาซาร์ ด้วยการแวะชมอีกหนึ่งสถานที่ท่องเที่ยวที่เจ้าบ้านภูมิใจนำเสนอเป็นอย่างมาก นั่นก็คือสวนสัตว์ ว่ากันตามตรงแล้วนี่คงไม่ใช่สวนสัตว์ที่น่าตื่นตาตื่นใจเท่าไรนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับคนไทย เพราะเรามีสวนสัตว์ที่ดีกว่านี้มาก แต่สำหรับผู้คนที่นี่แล้ว สถานที่แห่งนี้ถือเป็นหนึ่งสถานที่ท่องเที่ยวที่พิเศษมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับเด็กๆ ด้วยแล้ว การจะได้เข้ามาเที่ยวในสวนสัตว์ไม่ใช่เรื่องที่เด็กบังกลาเทศทุกคนจะได้มีโอกาสเข้ามา เมื่อมาถึงที่นี่ทั้งทีแล้วก็ต้องไม่พลาดชมเสือเบงกอล หนึ่งในเสือสายพันธุ์สำคัญที่กำลังจะใกล้สูญพันธุ์ของโลก

หาดทรายและท้องทะเลที่สวยงามสำหรับผู้คนที่นี่ อาจจะเป็นเหตุผลหลักที่ทำให้ใครๆ ก็อยากเดินทางมาค็อกซ์บาซาร์สักครั้งหนึ่งในชีวิต แต่ช่วงระยะเวลาสั้นๆ ของเราแล้วเราค้นพบว่าความหลากหลายและความมีชีวิตชีวาของค็อกซ์บาซาร์ จะเป็นอีกหนึ่งเหตุผลสำคัญที่ทำให้ที่นี่เป็นอีกหนึ่งปลายทางท่องเที่ยวที่มีคุณค่าและอยากกลับมาที่นี่อีกครั้ง

หาดทรายสะอาดและเป็นระเบียบเรียบร้อย ทำให้ค็อกซ์บาซาร์เป็นปลายทางท่องเที่ยวยอดนิยมของชาวบังกลาเทศ

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

09 มกราคม 2559 เวลา 11:29 น….. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/travel/world/409196

โดย…รอนแรม ภาพ… ศิลป์ รุจิรวนิช

แรงบันดาลใจในการเดินทางของแต่ละคนต่างกัน บ้างต้องการค้นหาตัวเองบ้างอยากเห็นโลกกว้าง แต่สำหรับ อาร์ต-ศิลป์ รุจิรวนิช นักแสดงค่ายเวิร์คพอยท์ เขาออกเดินทางเพราะ “ราเมน” อาหารสุดคลาสสิกของชาวญี่ปุ่นที่เขาหลงรักถึงขั้นคลั่งไคล้มาตั้งแต่เด็ก เพราะสำหรับเขามันไม่ได้เป็นแค่อาหารแต่ยังเป็นแรงบันดาลใจและศิลปะการใช้ชีวิต

เด็กเส้น

อาร์ตชอบกินราเมนมาตั้งแต่เด็ก เขาตั้งคำถามกับอาหารชามนี้มาตลอดว่าทำไมอาหารที่มีเส้นกับน้ำถึงได้อร่อยโดยไม่ต้องปรุงแต่งอะไร อย่างเขาเองก็กินแค่เส้นกับน้ำแทบจะไม่กินหมูชาชูเลย

“เท่าที่จำความได้พ่อผมพาไปกินอาหารญี่ปุ่น ด้วยความบังเอิญผมเลือกเมนูผิดแล้วได้โซบะเย็นมา เราก็ลองกินดูปรากฏว่าอร่อยมากทั้งที่ไม่มีเครื่องอะไรเลยมีแต่เส้นไปจุ่มน้ำแค่นี้ จากนั้นผมก็กินราเมนมาเรื่อยๆ จนถึงตอนนี้ก็ต้มกินเองทุกเช้า”

ถามถึงร้านราเมนที่ชื่นชอบ อาร์ตแนะนำ 4 ร้าน ร้านแรกชื่อ แกรนด์ราเมนอยู่ย่านทองหล่อ ซอยสุขุมวิท 55 เมนูแนะนำคือ ราเมนไข่เจียวปูอัด ร้านต่อมาชื่อคิโอะราเมน อยู่ในโครงการเรนฮิลล์ แนะนำสองเมนูคือ โชยุราเมนกับอาบูระโซบะ อีกร้านชื่อ ฟูจิยามาโกโก อยู่สุขุมวิท 39 เด่นที่เมนูราเมนแห้งแยกน้ำซุป ซุปจะมาพร้อมเตาทำให้เดือดเพื่อรักษารสชาติ และร้านก๋วยเตี๋ยวโยโกฮามา อยู่แถวพระราม 9 สามารถเลือกได้ว่าจะกินเส้นขนาดไหน ระดับความแข็งของเส้น ระดับความเค็มความเผ็ด หรือเครื่องที่ใส่ลงไป ซึ่งเมนูเด็ดคือ ราเมนซุปเกลือที่อร่อยโดดเด่นกว่าทุกเมนู ทั้งสี่ร้านเป็นร้านประจำที่อาร์ตจะไปกินวนอยู่แค่นี้

“เข้าร้านราเมนแทบทุกวัน ถ้าถามว่าเบื่อไหม ผมเบื่อได้แค่สองวันก็จะกลับมาคิดถึงมันอีกแล้ว” อาร์ตกล่าว “บางคนชอบกินราเมนเพราะชอบกินหมูชาชู ซึ่งจะถามว่าผมชอบกินเส้นหรือซุปมากกว่ากัน ผมชอบที่มันอยู่คู่กัน ถ้ามีอย่างใดอย่างหนึ่งไม่อร่อย มันก็จะเป็นราเมนที่ไม่อร่อย ดังนั้นทั้งสองอย่างมันต้องบาลานซ์”

ค่าที่รักราเมนทำให้อาร์ตรักญี่ปุ่นไปด้วย ซึ่งการเดินทางไปญี่ปุ่นแต่ละครั้งเขาจะไปค่อยวางแผนเพราะเชื่อว่าทุกร้านใช้วัตถุดิบที่มีคุณภาพ ซึ่งเมืองแห่งราเมนเขายกให้ “โตเกียวเท่านั้น”

โตเกียวมีราเมน

เมืองหลวงโตเกียวเป็นแหล่งรวมสถานที่ท่องเที่ยว ร้านช็อป ร้านอาหาร ซึ่งถ้าโฟกัสไปที่ราเมนจะมีเพียงสองพื้นที่ที่โด่งดัง คือ ชินจูกุ นัมเบอร์วันของคนรักราเมนที่ไม่ว่าเดินเข้าร้านไหนก็อร่อย และชิบูยาที่มีให้เลือกมากมาย อย่างอาร์ต เขาเคยจัดทริปตามไปกินราเมนที่แนะนำในแมกกาซีนญี่ปุ่นแต่มันไม่ง่ายอย่างที่คิด เพราะแม้ว่าจะมีที่อยู่ชัดเจน แต่ทุกร้านไม่มีภาษาอังกฤษ

“รอบที่แล้วที่ไปโตเกียวผมตั้งใจไว้ว่าจะไปกินราเมน 15 ร้าน จากที่จดมาจากรายการทีวีแชมเปี้ยนส์ โดยผมจะแยกกับเพื่อนแล้วไปตามหาร้านราเมน ซึ่งหาเจอแค่ 5 ร้านเท่านั้นเอง แต่ที่กินมั่วๆ เจอร้านไหนก็เข้ามีเกิน 15 ร้านแน่นอน อย่างกินเสร็จออกมาเจอร้านข้างๆ น่ากิน ผมก็เข้าไปกิน แล้วมันก็กินได้ กินได้เรื่อยๆ จริงๆ”

อาร์ตยังให้ข้อมูลว่าที่ประเทศญี่ปุ่นจะขายราเมนสองไซส์คือ ไซส์ผู้ชายกับผู้หญิง ซึ่งไซส์ผู้หญิงจะเล็กกว่า จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงกินราเมนได้หลายมื้อในหนึ่งวัน

นอกจากนี้ เขายังสนใจชีวิตของคนโตเกียวโดยการทำตัวให้เร่งรีบเหมือนเขา อย่างอาหารเช้าของพนักงานออฟฟิศคือร้านอุด้งที่ไม่มีเก้าอี้ พวกเขาจะซื้อจากตู้อัตโนมัติ หยอดเงินรอรับอาหาร และยืนซดอุด้งในเวลาถึง 3 นาทีแล้วจากไปจากนั้นมื้อเที่ยงจะมีเวลามากหน่อย พวกเขาก็จะเข้าร้านซูชิหรือร้านข้าวหน้าต่างๆ และมื้อเย็นจะชวนกันเข้าร้านอาหารสั่งเป็นอาหารมื้อใหญ่กินคู่กับเบียร์ด้วยความเชื่อ (ที่น่าจะเป็นจริง) ที่ว่าเบียร์จะช่วยเปิดลิ้นให้รับรสชาติได้มากขึ้น และมื้อเย็นยังเป็นมื้อกระชับความสัมพันธ์ในออฟฟิศทั้งกับหัวหน้าและเพื่อนร่วมงาน

ราเมนคือศิลปะ

สำหรับอาร์ต เขาคิดว่าราเมนไม่ได้เป็นแค่อาหาร แต่มันคือศิลปะ “ถ้ามองลึกเข้าไปในเส้นราเมน คนญี่ปุ่นจะเอาใจใส่ตั้งแต่การนวดเส้นส่วนใหญ่แต่ละร้านจะนวดเส้นเองเป็นซิกเนเจอร์ร้านใครร้านมัน น้ำซุปก็ต้องต้มสามวันขึ้นไป ใช้วัตถุดิบที่ดี เน้นคุณภาพเกรดเอ อย่างเช่นการหั่นหมูชาชู การวางบนจาน ทุกอย่างมันละเอียด ดูสวยงาม หรือการวางตำแหน่งผัก มันถูกคิดมาแล้วเหมือนเป็นงานศิลปะชิ้นหนึ่งในชามหนึ่งใบ”

นอกจากนี้ อาร์ตยังเล่าถึงการกินราเมนอย่างไรให้อร่อย ซึ่งตามที่เขาได้ศึกษามามีบอกไว้ว่า ต้องซดน้ำซุปก่อนเพื่อซึมซับรสชาติแล้วค่อยกินเส้น กินเครื่อง ซึ่งระหว่างนี้จะไม่มีการซดน้ำซุปอีกแล้วจนกว่าทุกอย่างจะหมดแล้วซดน้ำซุปรวดเดียวปิดท้าย แต่อาร์ตไม่เคยทำแบบนั้น เขาจะกินเส้นและเครื่องให้หมดก่อนแล้วค่อยซดน้ำซุปทีเดียว ซึ่งก็อร่อยไม่ต่างกัน

บาลานซ์ชีวิตเหมือนเส้นกับซุป

อาร์ตทำงานหลายอย่าง นอกจากจะเป็นนักแสดง พิธีกร เขายังเป็นดีเจเปิดแผ่น อาร์ตเล่าว่า เขาเห็นดีเจเปิดแผ่นในรายการโทรทัศน์แล้วรู้สึกว่ามันเท่เลยไปตามร้านขอเข้าไปออดิชั่นแบบไม่มีความรู้ แต่ก็เพราะวิธีนี้เขาจึงได้รู้จักเครื่องมือจริง ลองทำจริง และได้รับความรู้จากดีเจตัวจริง ทำให้สุดท้ายเขาสามารถยึดอาชีพดีเจเป็นอาชีพแรกในชีวิตทำตั้งแต่อายุ 17 ปี สมัยเรียนมหาวิทยาลัยจนสำเร็จการศึกษา จากนั้นไม่นานก็รู้สึกอิ่มตัวจึงเปลี่ยนสายไปเป็นดีเจวิทยุ จับพลัดจับผลูสู่วงการบันเทิงและกลายเป็นนักแสดงมีสังกัดอย่างเช่นปัจจุบัน

ด้วยความที่เป็นคนพยายามแบบสุดทาง ทำให้อาร์ตจริงจังในการทำงานทุกอย่าง จนถึงจุดที่เขาต้องบอกกับตัวเองว่า พักบ้างก็ได้ อาร์ตไปญี่ปุ่นครั้งล่าสุดเมื่อเดือน ก.พ.2558 ซึ่งเป็นการเดินทางหลังจากบ้างานมาพักใหญ่

“ตอนทำงานมันมีความสุข แต่ตอนเที่ยวมันมีความสุขกว่า เรื่องง่ายๆ อย่างสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเราแทบไม่ต้องจับมัน ไม่ต้องกังวลว่าจะมีคนมาตามงาน การขาดการติดต่อไปช่วงหนึ่งมันก็สบายดี ซึ่งมันทำให้ผมรู้ว่าชีวิตมันต้องเที่ยว”การเดินทางครั้งหน้าอาร์ตจะไปซัปโปโร เมืองที่ไม่ค่อยมีร้านราเมนแต่เขาต้องหาให้ได้

โลกของอาร์ต

ถ้ามีโลกของตัวเองหนึ่งใบ อาร์ตอยากให้โลกใบนั้น อร่อย“ด้วยความอร่อย มันเกิดจากความกลมกล่อมของแต่ละรสชาติ เปรียบได้กับนิสัยใจคอของคนที่อยู่ร่วมกัน คนจะเป็นยังไงก็ได้แต่ขอให้มันเข้ากันได้ อยู่ในชามเดียวกันได้ ถ้ามันอร่อยก็เหมือนโลกที่มีความสุขนั่นเอง”

ติดตามโลกของอาร์ตและราเมนของเขาได้ทางอินสตาแกรม @artalwaysart และทางช่องเวิร์คพอยท์กับรายการตลกหกฉากและสตูดิโอโกแกง

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

09 มกราคม 2559 เวลา 11:21 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/travel/world/409193

โดย…จารุพันธ์ จิระรัชนิรมย์

ตั้งแต่ญี่ปุ่นให้คนไทยไปเที่ยวได้แบบไม่ต้องขอวีซ่า จำนวนนักท่องเที่ยวไทยก็ทะลักเข้าญี่ปุ่นแบบถล่มทลาย ทั้งรูปแบบการเดินทางไปกับบริษัทนำเที่ยวและอีกกลุ่มคือเดินทางเที่ยวกันเอง ที่ดูเหมือนว่ากลุ่มหลังนี้จะขยายตัวรวดเร็ว ส่วนหนึ่งเพราะการเดินทางในญี่ปุ่นสะดวก และองค์กรส่งเสริมการท่องเที่ยวญี่ปุ่น (เจเอ็นทีโอ) ก็ทำการบ้านในการให้ข้อมูลการเดินทางกับคนไทยไว้ดีมาก ทั้งผ่านสังคมออนไลน์และการออกบูธงานท่องเที่ยว

หนึ่งในแหล่งท่องเที่ยวที่มาออกบูธและนำเสนอให้คนไทยรู้จักจนทำให้ผู้เขียนสะดุดตาคือ “โครังเค” (Korankei) ซึ่งถือเป็นแหล่งท่องเที่ยวไฮไลต์ในช่วงฤดูใบไม้ร่วงของญี่ปุ่น เพราะเป็นจุดที่เราจะได้เห็นใบไม้เปลี่ยนสีกันอิ่มตา โดยโครังเคตั้งอยู่ที่หมู่บ้าน อาสึเกะ (Asuke) เมืองโตโยต้า (Toyota) จังหวัดไอจิ (Aichi) ภายในโครังเคมีต้นเมเปิ้ลอยู่กว่า 4,000 ต้น พร้อมจะเปลี่ยนเป็นสีเหลือง ส้ม และแดงให้เราได้ชมความงดงามประมาณกลางเดือน พ.ย. ถึงต้นเดือน ธ.ค.

ชมวิวสะพาน ไทเกะสึเคียว

ใบไม้เปลี่ยนสีจะให้ความรู้สึกได้สองอารมณ์ คือ ช่วงกลางวันเราจะได้เห็นแสงแดดสาดส่องเห็นสีสันที่สวยงามของใบไม้อย่างชัดเจน ท่ามกลางลมที่พัดใบไม้ปลิดปลิวลงมาสัมผัสกับผู้คนที่เดินชมและช่วงกลางคืนที่จะได้เห็นใบไม้เปลี่ยนสีที่ถูกแต่งแต้มความสวยงามด้วยไฟประดับประดายามค่ำคืน

วิธีการเดินทางไปยังโครังเคต้องนั่งรถไฟไปต่อรถประจำทางสู่หมู่บ้านอะสึเกะ ซึ่งทางที่ดีก่อนเดินทางควรจะตรวจสอบตารางเวลารถประจำทางก่อนว่ามีเวลาใดบ้าง เพราะในวันธรรมดาและวันหยุด รถจะมีเวลาวิ่งต่างกัน ซึ่งสามารถขอคำแนะนำได้ที่ศูนย์ข้อมูลท่องเที่ยวที่สถานีรถไฟนาโงย่า จะมีตารางเวลารถประจำทางที่เป็นปัจจุบันแนะนำให้

ธรรมชาติโครังเค

ทางที่ดีควรจะเดินทางด้วยรถไฟเพื่อไปรอรถประจำทางตั้งแต่ช่วงเช้า เพื่อให้ดื่มด่ำกับบรรยากาศใบไม้เปลี่ยนสีได้แบบเต็มที่โดยสถานีรถไฟที่จะสามารถต่อรถประจำทางไปโครังเคได้คือ สถานีฮิกาชิ โอคาซากิ (Higashi Okazaki) และสถานีโตโยต้าชิ(Toyotashi) ทั้งสองสถานีสามารถเดินทางจากเมืองนาโงย่ามาได้ไม่ยากนัก

หากจะไปลงที่สถานีฮิกาชิ โอคาซากิ ให้ขึ้นรถไฟสายเมอิเตสึ (Meitetsu) จากนาโงย่าไป ซึ่งจะมีทั้งรถไฟด่วนและรถไฟธรรมดาที่จอดทุกสถานี หากเป็นไปได้ควรเลือกรถไฟด่วน ใช้เวลา 30 นาที ค่ารถ 660 เยน โดยสามารถดูตารางเวลารถไฟได้ที่ www.meitetsu.co.jp/eng จากนั้นให้ต่อรถประจำทางที่จอดอยู่หน้าสถานีฮิกาชิ โอคาซากิ ไปยังโครังเค สามารถดูป้ายแนะนำตรงสถานีรถประจำทางได้ว่า รถประจำทางที่จะไปโครังเคต้องขึ้นตรงช่องไหน

โขดหินริมแม่น้ำ

จากนั้นก็ดูตารางเวลาไป-กลับโครังเคได้บริเวณสถานี แต่เนื่องจากเป็นภาษาญี่ปุ่นอาจจะดูลำบากเล็กน้อย แต่เบื้องต้นสถานีนี้จะมีความถี่ของรถประจำทางไป-กลับโครังเคมากกว่าอีกสถานี โดยค่ารถประจำทางไปโครังเคอยู่ที่ 800 เยน ใช้เวลาเดินทางโดยรถประจำทางประมาณ 1 ชั่วโมง แต่ก็ต้องเผื่อใจเผชิญสภาพการจราจรติดขัดระหว่างทางไปโครังเคบ้าง อาจทำให้เสียเวลาเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

สำหรับอีกวิธีคือเดินทางจากสถานีโตโยต้าชิ ซึ่งแม้ว่าจะมีรถประจำทางไป-กลับโครังเคความถี่น้อยกว่าที่มาจากสถานีฮิกาชิ โอคาซากิ แต่ก็เป็นอีกทางเลือกที่น่าสนใจ โดยการเดินทางจากนาโงย่ามายังโตโยต้าชิ ใช้เวลา 1 ชั่วโมง 10 นาที ค่ารถไฟ 760 เยน ส่วนเวลาต่อรถประจำทางจากโตโยต้าชิไปยังโครังเคประมาณ 45 นาที น้อยกว่าการเดินทางจากสถานีฮิกาชิ โอคาซากิ โดยค่ารถประจำท

นั่งใต้ต้นไม้ใหญ่

างเท่ากันคือ 800 เยนเมื่อเดินทางถึงโครังเคแล้ว จะมีจุดท่องเที่ยวภายในโครังเคที่น่าสนใจหลายจุด ไม่ว่าจะเป็นการเดินขึ้นเขาเพื่อไปดูจุดชมวิวและพักผ่อนด้านบนภูเขาโครังเค การเดินชมสะพานข้ามแม่น้ำโทโมเอะสีแดงชื่อ สะพานไทเกะสึเคียวการชมหมู่บ้านเก่าแก่ซังซูอะซุเกะยาชิกิ และวัดโคจาคุจิเป็นต้น

หากจะเรียกว่าเป็นจุดท่องเที่ยวที่เดินทางได้ครบรสก็คงไม่แปลก เพราะสำหรับคนที่ต้องการสัมผัสกับการท่องเที่ยวที่ตื่นเต้นผจญภัยเล็กน้อย ก็สามารถเดินศึกษาธรรมชาติตามเส้นทางขึ้นเขาชมวิวโครังเค ใครที่จะเลือกไปชมเส้นทางนี้จะต้องใช้เวลานานพอสมควร แต่รับรองว่าเมื่อขึ้นไปถึงจุดชมวิวสูงสุดในช่วงเวลาที่ใบไม้เปลี่ยนสีเต็มที่แล้ว จะรู้สึกผ่อนคลาย สบาย ราวกับยกภูเขาออกจากอก

ผู้คนเดินกันขวักไขว่ บนสะพานไทเกะสึเคียว

อย่างน้อยกว่าจะขึ้นมาถึงจุดที่สูงที่สุดนี้ เราก็ต้องผ่านการเอาชนะใจตัวเองในการพิชิตความสูงและความเหนื่อยระหว่างการเดินทาง เชื่อว่าคงจะมีบ้างที่ระหว่างทางเกิดความคิด ทำไมไม่ถึงเสียที? เดินขึ้นไม่ไหวแล้วลงดีกว่า?แต่หากเอาชนะความคิดเหล่านี้ได้ เราก็จะได้ไปถึงจุดที่สูงที่สุด ก็เปรียบเสมือนกับการดำเนินชีวิตของเราที่ต้องฝ่าฟันอุปสรรคต่างๆ นานา หากเราเอาชนะอุปสรรคเหล่านั้นไปได้เราก็จะได้สัมผัสกับความสำเร็จ

ใครที่รู้ตัวว่าสู้ความสูงไม่ไหวสามารถไปนั่งกินลมชมวิวแบบสงบ สัมผัสกับธรรมชาติแบบ 360 องศา ได้ที่บริเวณโขดหินในแม่น้ำโทโมเอะ โดยบริเวณใกล้กับสะพานไทเกะสึเคียวจะมีสะพานให้ลงไปเดินเล่นริมแม่น้ำสามารถใช้เวลานั่งทอดอารมณ์บริเวณโขดหินที่มีให้เลือกหลากหลายมุมได้อย่างเต็มที่ หากนั่งนานๆ ในช่วงที่ผู้คนไม่มาก ก็จะได้ซึมซับกับเสียงน้ำไหลให้ความรู้สึกสดชื่นผ่อนคลาย ขณะที่ใครชื่นชอบการเข้าวัด การไปใช้เวลาสงบๆ อธิษฐานจิตที่วัดโคจาคุจิ ก็เป็นความสุขทางใจไปอีกรูปแบบหนึ่ง

ศาลาพักบนจุดชมวิว สูงสุดโครังเค

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าจะไปสัมผัสรสชาติการท่องเที่ยวแบบไหนในโครังเค แต่รสชาติหนึ่งที่สัมผัสได้จากทุกจุดคือ ความเป็นธรรมชาติที่สมบูรณ์แบบ และอากาศที่สดชื่น สิ่งนี้เป็นเสน่ห์ที่ทำให้เราสามาราถเพลิดเพลินกับการชื่นชมบรรยากาศตามซอกมุมต่างๆ ได้แบบไม่เหน็ดเหนื่อยยิ่งมีเวลานานเท่าไหร่ เราก็จะได้เห็นมุมสงบ มุมสบาย และมุมสนุกในโครังเคมากเท่านั้น

ใครยังไม่เคยไปโครังเค แนะนำว่าหากมีแผนจะเดินทางไปเที่ยวญี่ปุ่นอยู่แล้วปีหน้า ก็ลองปักหมุดโครังเคไว้เป็นหนึ่งในเป้าหมายการเดินทาง เพื่อสัมผัสประสบการณ์ใบไม้เปลี่ยนสีที่มาพร้อมบรรยากาศการท่องเที่ยวแบบครบรสชาติ

ก่อนถึงจุดชมวิวโครังเค มีใบไม้เปลี่ยนสีที่จุดแวะพัก

ทั้งภูเขาเต็มไปด้วยใบไม้เปลี่ยนสี

ระหว่างทางขึ้นเขาโครังเค

เมื่อแสงแดดสาดส่อง สีเหลือง ส้ม แดง ก็เปล่งประกายชัดเจน

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

07 มกราคม 2559 เวลา 11:38 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/travel/world/408742

โดย…มิยาโตะ

ประเทศเยอรมนีเปิดเส้นทาง 3 ไมล์แรกของเส้นทางจักรยานซูเปอร์ไฮเวย์ทั้งหมด 60 ไมล์ที่จะเปิดในอนาคต โดยเลนจักรยานซูเปอร์ไฮเวย์นี้เป็นเส้นทางที่แยกต่างหากมาจากทางรถยนต์ รวมทั้งรถที่มีเครื่องยนต์ทั้งหลาย ทำให้บรรดานักปั่นสามารถปั่นกันได้อย่างสบายใจหายห่วง ถือว่าเป็นเลนจักรยานบนซูเปอร์ไฮเวย์แห่งแรกในประเทศเลยก็ว่าได้

เส้นทางจักรยานซูเปอร์ไฮเวย์ทั้งหมด 60 ไมล์นี้ สร้างขึ้นเพื่อจะดึงดูดนักท่องเที่ยวที่รักการปั่นจักรยาน รวมทั้งคนที่เดินทางไปมาด้วยจักรยานโดยเฉพาะ เส้นทางนี้จะเชื่อมเมืองทางตะวันตกของประเทศ ตั้งแต่ดุยส์บวร์ก โบคุม ไปจนถึงเมืองฮัมม์ ที่มีมหาวิทยาลัย 4 แห่ง ซึ่งระหว่างเส้นทางมีการนำเอาเส้นทางรถไฟสายเก่าที่ไม่ได้ใช้งานแล้วในย่านอุตสาหกรรมรูห์ มาผนวกเข้าเป็นเลนจักรยานที่กว้างขวางอลังการงานสร้างด้วย

ทางการเยอรมนีเชื่อว่าการสร้างเส้นทางจักรยานแบบซูเปอร์ไฮเวย์ ซึ่งเชื่อมโยงทั้ง 3 เมืองที่มี 4 มหาวิทยาลัยนี้ จะช่วยลดการใช้รถยนต์ในแถบนี้ลงได้วันละ 5 หมื่นคันทีเดียว

สำหรับเลนจักรยานแบบซูเปอร์ไฮเวย์แห่งแรกในยุโรปอยู่ในกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ประสบความสำเร็จมากจนประเทศเนเธอร์แลนด์และเดนมาร์กต้องเอาตามอย่าง เช่นเดียวกับเยอรมนีที่เริ่มมีใช้กับเขาบ้าง เลนจักรยานที่จะเรียกว่าเป็น ซูเปอร์ไฮเวย์ได้จะต้องมีความกว้างไม่ต่ำกว่า 4 เมตร (หรือ 13 ฟุต) มีเลนช้า-เร็ว เลนสวนกัน มีไฟจราจร ทางคนข้าม และในฤดูหนาวก็จะมีการเคลียร์หิมะเหมือนเลนสำหรับรถยนต์

ในการสร้างเส้นทางจักรยานซูเปอร์ไฮเวย์ของเยอรมนี เท่าที่ผ่านมาพบกับอุปสรรคหลายอย่าง โดยเฉพาะในเรื่องเงินทุนที่จะนำมาสร้าง ซึ่งหลักๆ ก็คือการบริหารจัดการทางการเงินของท้องถิ่นที่ทำให้โครงการต้องล่าช้า โชคดีที่ทางรัฐบาลกลางเห็นความสำคัญของโครงการนี้ จึงได้ใส่งบประมาณมาเพิ่มเติม ไม่อย่างนั้นเลนจักรยานซูเปอร์ไฮเวย์คงไม่ออกมาเป็นรูปเป็นร่างอย่างแน่นอน