#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/589071

เปิดบันทึก’หลวงปู่หล้า เขมปัตโต’อดีตเจ้าอาวาสวัดภูจ้อก้อ พระผู้ต่อต้าน ‘ลัทธิพิศดาร’

วันอังคาร ที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2564, 16.45 น.

ทีมข่าว แนวหน้า ออนไลน์ มีโอกาสเดินทางไปในพื้นที่จังหวัดมุกดาหาร เพื่อทำบุญ ทำ ทาน สร้างกุศล ฟังธรรมเทศนา จากพระนักปฏิบัติดี ปฏิบัติชอบ เป็นขวัญและกำลังใจ ในการต่อสู้กับภาวะเศรษฐกิจเช่นทุกวันนี้ ทั้งนี้ การเดินทางแต่ละครั้ง ยังคงมีความระมัดระวัง รัดกุมขั้นสูงสุด ตามมาตรการป้องกันโควิด 19 อย่างเคร่งครัด เหมือนเดิม 

วัดบรรพตคีรี หรือ วัดภูจ้อก้อ ต.หนองสูงใน อ.หนองสูง จ.มุกดาหาร ตั้งอยู่ระหว่าง ถนนสาย อ.เลิงนกทาง จ.ยโสธร ไป อ.โพนทอง จ.ร้อยเอ็ด จะมองเห็นป้ายบอกทางขึ้น วัดภูจ้อก้อ เห็นเด่นชัด เลี้ยวรถเข้า ถนนลาดยางไม่แคบมากนัก รถสวนกันได้ แต่จะต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ เพราะเป็นทางขึ้นเขาไม่สูงชัน สลับโค้งเป็นบางช่วง ระยะทางประมาณ 3 กิโลเมตร ก็จะถึงยอดภูจ้อก้อ โดยมีที่จอดรถคอยบริการญาติโยมอย่างทั่วถึงและเป็นระเบียบดีมาก และก่อนเข้าบริเวณวัด จะมีจุดคัดกรอง ผู้ที่เดินเข้ามาอย่างเข้มงวด เพื่อป้องกันโควิด – 19 

สำหรับ วัดบรรพตคีรี หรือ วัดภูจ้อก้อ ตั้งอยู่บนเทือกเขาภูพาน สมันก่อนเป็นที่อาศัยของผู้คิดต่างกับรัฐบาลไทย(ลัทธิคอมมิวนิสต์) เคลื่อนไหว ปุกปั่น ชักชวนให้ประชาชนหลงเชื่อ เข้าร่วมขบวนการ ต่อต้านรัฐบาล เรียกว่า พื้นที่สีแดง เป็นเวลาหลายสิบปี ต่อมา ก็ล้มสลายไป ประชาชนกลับมาร่วมพัฒนาชาติไทยและสงบสุขจนถึงทุกวันนี้ 

พระหล้า เขมปัตโต(หลวงปู่หล้า เขมปัตโต) หลังจากที่บวชพระแล้ว เดินธุดงธ์ กรรมฐาน พร้อมศึกษาพระธรรมวินัยจากพระอาจารย์สายวัดป่า ทั่วประเทศ และไปศึกษาพระธรรมวินัยกับ หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต ที่วัดป่าหนองผือ จ.อุดรธานี ร่วมกับ พระอาจารย์ ชื่อดังหลายรูป เช่น พระอาจารย์ฝั่น อาจาโร,พระอาจารย์เทสก์ เทศรังสี ,หลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน เป็นต้น กระทั่ง หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต ละธาตุขันธ์ และพระราชทานเพลิงศพ เสร็จงานก็เดินธุดงธ์ไปทางอีสานตอนล่าง ลัดเลาะตามแม่น้ำโขง ไม่ได้ข้ามไปฝั่งประเทศลาวและไปจำพรรษาอยู่ในถ้ำแห่งหนึ่ง ในเขต จ.มุกดาหาร ซึ่งอยู่บนภูเขาไม่สูงมากนัก (ภูเก้า) เช้าก็เดินลงไปบิณฑบาตรที่หมู่บ้านพื้นล่าง ทุกวัน อยู่ถ้ำภูเก้าได้ 1 พรรษา ญาติโยม จึงนิมนต์ไปจำพรรษา ที่ ภูจ้อก้อ ซึ่งอยู่ใกล้กับภูเก้า ซึ่งเป็นเทือกเขาเดียวกันกับภูพาน พุทธศาสกนิชน ญาติโยม เลื่อมใสในพุทธศาสนา ลงขันออกทุนทรัพย์เท่าที่มี มากน้อย ตามฐานะของแต่ละคน ก่อสร้างกุฏิ ศาลาการเปรียญ อุโบสถ จัดตั้ง วัดบรรพตคีรี หรือ ชาวบ้าน เรียกว่า วัดภูจ้อก้อ จนกระทั่งปัจจุบัน

หลวงปู่หล้า เขมปัตโต เป็นพระสงฆ์สายวัดป่า (ศิษย์หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต) วัตรปฏิบัติดีงาม สมถะ โดยยึดหลัก ปฏิปทาที่ว่า ไม่บอกบุญเรี่ยไร ไม่เอ่ยบอกขอใคร ไม่ใบ้หวยทายเลข ไม่ปลุกเสกผ้ายันต์ ไม่ทายฝันดูดวง ไม่ทักผี ไม่อวดกล้าถือเงินทอง ไม่ละครองบิณฑบาต เด็ดขาดฉันมื้อเดียว ปฎิบัติอย่างเคร่งครัด ตลอดที่ครองไตรจีวร เป็นพระสงฆ์ ด้วยระยะ 85 ปี ส่งผลให้พุทธศาสนิกชน เลื่อมใสศรัทธามาก หลวงปู่หล้า เขมปัตโต ไม่อาจหลุดพ้น ความแก่ชราของร่างกายสังขารได้ ซึ่งมนุษย์และสัตว์โลกทั้งหลาย ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ไม่วันใด วันหนึ่ง ก็ต้องมาถึง มีเกิดย่อมมีดับ จะต้องพลัดพลาดจากสิ่งที่รัก ทุกคน ไม่แบ่งชั้นวรรณะ กระทั่งวันที่  19 ม.ค.39 หลวงปู่หล้า เขมปัตโต ละธาตุขันธ์ และวันที่ 28 ม.ค.39 ถวายพระเพลิงศพ โดย หลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน เป็นประธาน 

หลวงปู่หล้า เขมปัตโต อายุ 85 ปี แห่งวัดบรรพตคีรี หรือ วัดภูจ้อก้อ ต.หนองสูงใน อ.หนองสูง จ.มุกดาหาร บันทึกไว้ในหนังสือแจกแก่ญาติโยมที่มาร่วมงานถวายพระเพลิง ในหัวข้อ “ลัทธิพิสดาร” เขียนไว้ว่า สมัยข้าพเจ้าอยู่ภูเก้า เบื้องต้น ข้าพเจ้าอยู่องค์เดียว 4 เดือน ได้มีโยมคนหนึ่งอายุประมาณ 30 ปี ขึ้นเขาไปหา พร้อมกับถ่ายรูปภาพภูเขาต่างๆและถามว่า “ญาครู(พระครู) ญาครู(พระครู) จะพูดให้ฟังจะเอาด้วยไหม”

ข้าพเจ้าเลยบอกว่า “เออ เอาไม่เอา ขอให้พูดไปเสียก่อน อย่าเพิ่งเร่งรีบ ให้อาตมาฟังเสียก่อน” เขาจึงพูดไปว่า “ตั้งใจฟังให้ดี จะพูดให้ฟัง ศาสนาไม่มี พ่อแม่ไม่มี ทำการทำงานได้แล้วให้ทำขึ้นสู่รัฐบาล ไม่มีกรรมสิทธิ์ส่วนตัว ให้แต่พอเพียงได้กินได้อยู่ ทำงานให้รัฐบาลหมด ให้คนเสมอกัน ญาครู(พระครู)จะยินดีด้วยไหม” 

ข้าพเจ้าเลยบอกว่า “ยินดีไม่ยินดีขอให้พูดไปก่อนอาตมาจะฟัง อย่าเพิ่มเร่ง เพิ่งรัดให้มากนัก” เขาจึงพูดต่อไปว่า “ไม่ให้มีผู้ใหญ่ ไม่ให้มีผู้ต่ำ ไม่ให้มีผู้สูงให้เสมอกันหมด เงินเดือนให้เท่ากันมีความสุขเสมอกันหมด มีลูกออกมาให้รัฐบาลเอาไปเลี้ยงไม่ต้องลำบาก ของถ้าหากได้มาให้เอาขึ้นรัฐบาลหมด ไม่ให้ผู้หนึ่งผู้ใดเป็นเจ้าของ ให้แต่พอกินพอใช้ ให้คนเสมอกัน ไม่ให้มีชั้นวรรณะ ให้เป็นนายเหมือนกันหมด ถ้าหากเป็นลูกน้องให้เป็นลูกน้องเหมือนกันหมด ถ้าจะเรียกว่านายก็เรียกว่านายเหมือนกันหมด ไม่ให้มีผู้ใดเป็นใหญ่ ให้เสมอกันหมด ศาสนาไม่มี ญาครู (พระครู) เห็นดีด้วยไหม คุณพ่อ คุณแม่ไม่มี ท่านเลี้ยงมาเป็นเรื่องของท่าน ท่านเป็นผู้ออกมาเป็นท่านก็ต้องเลี้ยง บาปไม่มี บุญไม่มี บุญก็คือ กินได้นอนหลับนั่นเอง จะเอาด้วยไหม” 

ข้าพเจ้าเลยบอกว่า “เออ หมดแล้วหรือยัง ถ้าหมดแล้วอาตมาจะตอบ ถ้าหากยังไม่หมดให้พูดต่อไป” เขาบอกว่า “ขอพูดแค่นี้ก่อน ขอให้ญาครู(พระครู) ตอบมา” ข้าพเจ้าเลยพูดว่า “อาตมาจะถามบ้างละ จะทำให้คนเหมือนกันได้อย่างไร คนขาหักจะทำให้เป็นคนขาดีได้ไหม คนโง่จะทำให้เป็นคนฉลาดได้ไหม คนมีกำลังน้อย ทำให้มีกำลังมากได้ไหม ” เขาตอบรับความเป็นจริงว่า “ทำไม่ได้”

ข้าพเจ้าจึงพูดต่อไปว่า “พ่อก็เป็นพ่อเต็มภูมิ แม่ก็เป็นแม่เต็มภูมิ จะไปพูดว่า เป็นเพื่อน ได้หรือ จะไม่ให้มีคุณมีค่าได้อย่างไร หน้าที่ท่านเลี้ยงมาแล้ว ก็เป็นหน้าที่ของเราจะต้องเลี้ยงดูท่านตอบแทน เมื่อท่านล่วงลับไปแล้วทำบุญอุทิศให้ท่าน เราต้องประพฤติอย่างนั้น มีคนมายกมือไหว้เราว่า สวัสดี เราต้องยกมือไหว้ สวัสดีตอบ ทำให้คนเสมอกันจะทำอย่างไร ไม่เสมอกันหรอก อาตมาจะพูดให้ฟัง โยมเก่งทางช่างไม้ก่อสร้าง ช่างเหล็ก อาตมาก็เพียงทุบหิน เขาให้อาตมาไปทุบหิน ตากแดด กลางแจ้ง ผู้คุมคงไม่ให้ไปอยู่ในร่มเงา โยมเป็นช่างไม้ก็ให้ไปอยู่ร่มเงา จะเสมอกันได้อย่างไร คนเราพ่อก็ต้องเป็นพ่อเต็มภูมิ แม่ก็ต้องเป็นแม่เต็มภูมิ ตัวเองโง่แล้วจะมาสอนให้คนอื่นโง่ด้วย โยมเป็นบ้ายังจะมาสอนให้อาตมาเป็นบ้าด้วย อาตมาไม่ไปด้วยหรอกนะ ถ้าหากว่าไม่มีชั้นวรรณะ ไม่เลื่อมใสด้วยหรอกถ้าพูดอย่างนั้น” เขาพูดขึ้นว่า “โอ้ย ถ้าพูดไปแล้วขี้ฉ่อ(ขี้โกง) ญาครู น่าโมหาแท้ๆ”

ข้าพเจ้าพูดว่า “ถูกตามคำอาตมานะ ขอให้พิจาณาดูอย่าเพิ่งโกรธ เพราะมีที่แซง อาตมาเลยแซง จะโกหกได้เฉพาะคนโง่ๆเท่านั้น” เขาก็เลยพูดว่า “ถ้าพูดแล้วขี้ฉ่อ(ขี้โกง) ไปตะพึดตะพือ หนีดอกญาครู(พระครู)นี่ อย่างนั้นจะไปเดี๋ยวนี้แหละ” ข้าพเจ้าเลยบอกว่า “เออ ไปก็ไปเสียซิ” แล้วเขาก็ไป ส่อแสดงให้เห็นว่าเขานั้นไปเที่ยวประกาศให้คนโง่เลื่อมใสเท่านั้น ผู้ถึงศีลถึงธรรมจะเลื่อมใสได้อย่างไร ซึ่งเป็นเพียงตอนหนึ่งในหนังสือแจกพุทธศาสนิกชนที่ไปร่วมงานถวายพระเพลิง หลวงปู่หล้า เขมปัตโต 

สำหรับ พุทธศาสนิกชน ญาติโยม ทั้งหลาย ที่ต้องการจะเดินทางขึ้นไปกราบหุ่นขี้ผึ้งหลวงปู่หล้า เขมปัตโต ซึ่งประดิษฐานอยู่ในเจดีย์เขมปัตต จากลานจอดรถ ต้องเดินขึ้นบันได แบบ คสล.อีกประมาณ 700 เมตร ก็จะถึงยอดเขา ผ่านกุฎิ หลวงปู่สมัยยังมีชีวิตอยู่ สถานที่เดินจงกรม และบริเวณลานหิน ซึ่งเป็นที่ตั้งของเจดีย์ เขมปัตต ที่ความสูงประมาณ 20 เมตร ภายในเจดีย์ ประดิษฐาน หุ่นขี้ผึ้ง หลวงปู่หล้า เขมปัตโต และรอบผนังในเจดีย์ จะมีเครื่องอัฐบริขาร หนังสือ ของหลวงปู่ไว้แสดงให้ดูและศึกษา ท่ามกลาง แมกไม้นานาพันธุ์ สงบ ร่มรื่น ยิ่งนัก 

ก่อนเดินทางกลับ ควรแวะสนทนาธรรมกับ พระสมคิด สุทธิจิตโต อายุ 65 ปี เจ้าอาวาสวัดบรรพตคีรี หรือ วัดภูจ้อก้อ รูปปัจจุบัน ปกครองพระสงฆ์ 16 รูป ไม่มีสามเณร แม่ชี 8 คน วัดนี้ สังกัดธรรมยุติ ดูแลเนื้อที่ร่วม 1,000 ไร่ ซึ่งท่านเจ้าอาวาสจะแนะให้ถือปฏิบัติ เกี่ยวกับ ศีล ทาน ภานา คือ หนทางดับทุกข์  สู่ความสุขนั่นเอง.

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/588866

อานิสงส์ที่บุตรธิดาจะพึงได้จากการเลี้ยงดูมารดาบิดา : หลวงพ่อจรัญ ฐิตธมฺโม

วันจันทร์ ที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2564, 19.30 น.

นโม ตสฺส ภควโต อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส ฯ พรหฺมาติ มาตาปิตโร ปุพฺพาจริยาติ อุจฺจเร อาหุเนยฺยา จ ปุตฺตานํ ปชาย อนุกมฺปกาติ. บัดนี้ จักแสดงพระธรรมเทศนา พรรณนาอานิสงส์ที่บุตรธิดาจะพึงได้จากการเลี้ยงมารดาบิดา เพื่อเตือนใจท่านผู้ฟัง ให้เกิดสำนึกในเรื่องนี้สืบต่อไป

คำว่า มารดา แปลว่า ผู้นับถือบุตร คือ นับถือว่าเป็นลูกของตน, แปลว่า ผู้รักษาบุตร คือ รักษาลูกของตนให้มีความสุขกายสุขใจ, แปลว่า ผู้ยังลูกให้ดื่ม คือ ดื่มน้ำนม ดื่มเครื่องดื่มและดื่มรสอื่น ๆ, แปลว่า ผุ้อันบุตรพึงนับถือ คือลูกๆ ทุกคนต้องนับถือมารดาของตนยิ่งกว่าคนอื่น

คำว่า บิดา แปลว่า เป็นที่ตั้งแห่งความยินดีของสัตว์โลกทั้งหมด หมายความว่า สัตว์โลกคือผู้เกิดมา ทุก ๆ คนต้องมีพ่อ เมื่อเห็นพ่อก็ต้องดีใจชื่นใจด้วยกันทั้งนั้น, แปลว่า ผู้รักษาสัตว์โลกทั้งปวง หมายความว่า พ่อของลูกทุก ๆ คน ต้องรักษาคุ้มครองป้องกันลูกของตนทุกวิถีทาง เพื่อให้ปลอดภัยมีความสุขทุกประการ, แปลว่า ผู้รักใคร่บุตร หมายความว่า พ่อทุกคนต้องรักใคร่นับถือ เอ็นดู สงสารลูกของตน

มารดาบิดามีพระคุณแก่บุตรธิดามาก ดังพุทธภาษิตที่ยกขึ้นเป็นหัวข้อ เทศนาว่า พฺรหฺมาติ มาตาปิตโร เป็นต้น แปลว่า มารดาบิดาท่านว่าเป็นพรหม เป็นบุรพาจารย์ เป็นผู้ควรบูชาของบุตร และเป็นผู้อนุเคราะห์หมู่สัตว์ฯ ซึ่งจะได้วิสัชนาต่อไป

คำว่า มารดาบิดาเป็นพรหมของบุตร หมายความว่า มารดา บิดาย่อมประกอบด้วยพรหมวิหารธรรม หรือธรรม ๔ ประการคือ เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา ในบุตร คือ ท่านปรารถนาให้บุตรธิดามีความสุข จึงอุตส่าห์ทะนุถนอมเลี้ยงดูเป็นอย่างดี ตั้งใจคอยสอดส่องหาอุบายที่จะให้บุตรธิดาประสบสุขทุกเมื่อ เมื่อได้ทราบว่ากิจการใดจักเป็นไปเพื่อประโยชน์และสุขแก่บุตรธิดา แม้จะต้องพร่าประโยชน์และสุขส่วนตนก็ยอมมุ่งความสุขสำราญแก่บุตรธิดาเป็นเบื้องหน้านี้ คือ ท่านมีความเมตตาความรัก ท่านปรารถนาให้บุตรธิดาพ้นทุกข์ คอยสอดส่องถึงเหตุการณ์อันเป็นที่ตั้งแห่งความเสื่อมเสีย อันจะพึงมีแก่บุตรธิดาเสมอ 

เมื่อทราบว่ามีทุกข์ขึ้นก็รีบขวนขวายแก้ไขป้องกันจนสุดความสามารถนี้คือท่านมีกรุณาความสงสาร เมื่อท่านได้ทราบว่าบุตรธิดาของตนมีความสุขสำราญ ได้รับผลสำเร็จจากการงาน ได้ตำแหน่งหน้าที่ ท่านไม่อิจฉาริษยา มีแต่พลอยยินดีด้วยความจริงใจ ต้องการให้บุตรธิดาเจริญยิ่ง ๆ ขึ้นไป นี้ท่านมีมุฑิตาความยินดีตาม เมื่อได้ทราบว่าบุตรธิดามีความสุขความเจริญตามสมควรแก่ฐานะแล้ว ก็ไม่จัดการแก้ไข หรือทำสิ่งหนึ่งสิ่งใด ให้เกิดความเดือดร้อนรำคาญใจแก่บุตร ธิดา แต่คอยเพ่งดูอยู่ว่าจะเปลี่ยนแปลงเป็นอย่างใด ถ้าเปลี่ยนแปลงไปในทางไม่ดีจะได้ป้องกันและแก้ไข หาใช่วางเฉยโดยมิได้ทำอะไรก็หาไม่ นี้ท่านมี อุเบกขาคือความวางเฉย บิดามารดามีคุณธรรมคือ เมตตา กรุณา มุฑิตา อุเบกขา ทั้ง ๔ นี้ประจำใจ จึงเรียกว่าท่านเป็นพรหมของบุตร

คำว่า เป็นบุรพาจารย์ หมายความว่า ท่านเป็นอาจารย์คนแรกของบุตรก่อนอาจารย์อื่นทุกคน ท่านสอนให้นั่ง ให้เดิน ให้กิน ให้เรียกพ่อเรียกแม่ สอนให้รู้ว่าคนไหนเป็นพ่อ เป็นแม่ เป็นปู่ย่า เป็นตายาย เป็นลุง ป้า น้า อา สอนให้รู้จักสิ่งที่ควรทำไม่ควรทำ รู้จักบาปบุญคุณโทษ ประโยชน์มิใช่ประโยชน์ ส่วนอาจารย์อื่น ๆ เป็นอาจารย์ทีหลัง สอนทีหลังพ่อแม่ทั้งนั้น

คำว่า เป็นผู้ควรบูชาของบุตร หมายความว่า มารดาบิดาเป็นเขตแห่งอุปการคุณ เหมือนพระสงฆ์เป็นเขตแห่งบุญ คือ ท่านมีพรหมวิหารธรรมต่อบุตรธิดาหาประมาณมิได้ จึงสมควรอย่างยิ่งที่จะรับซึ่งสิ่งของ มีเสื้อผ้าอาหาร เงินทองที่บุตรธิดานำมา แลผู้ให้ย่อมได้รับผลคุ้มค่าไม่เสียเปล่า

คำว่า เป็นผู้อนุเคราะห์หมู่สัตว์ หมายความว่า สงเคราะห์บุตรธิดาให้รู้ให้เห็นทั้งสิ่งที่น่าต้องการ ไม่น่าต้องการ เลี้ยงดูบุตรธิดาให้เจริญเติบโต ขึ้นมาได้ เพราะฉะนั้นท่านจึงกล่าวว่ามารดาบิดาเป็นผู้อนุเคราะห์แก่หมู่สัตว์ คุณของบิดามารดาซึ่งมีต่อบุตร เมื่อจะกล่าวให้สั้นพอจำง่ายมีดังนี้คือปลอบโยนลูกผู้ร้องไห้ด้วยน้ำนม ด้วยเพลงขับ และด้วยเครื่องกก คืออ้อมกอดของท่าน ให้ลูกได้รับความอบอุ่น 

การสัมผัสอ้อมกอดของแม่ แล้วนอนหลับไปอย่างเป็นสุข ไม่ให้ลมและแดดถูกลูก พยายามปกปักรักษาไว้เป็นอย่างดีคุ้มครองป้องกันทรัพย์สมบัติของตนไว้เพื่อลูก ได้รับความทุกข์ยากลำบากในการเลี้ยงดูลูก ด้วยประการต่าง ๆ เป็นพระพรหมของลูก เพราะเต็มเปี่ยมด้วย เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา เป็นเทวดาของลูก เป็นอาจารย์คนแรกของลูก เป็นพระของลูก เป็นผู้อนุเคราะห์ลูกด้วยปัจจัย ๔ ห้ามลูกไม่ให้ทำความชั่ว ให้ลูกตั้งอยู่ในความดี ให้ลูกศึกษาศิลปวิทยาต่าง ๆ หาสามีภรรยาที่สมควรให้มอบทรัพย์สมบัติให้ในสมัย 

ในมาตาปิตุคุณสูตร พระพุทธเจ้าตรัสไว้ว่า แม้ลูกจะให้แม่นั่งบนบ่าขวา ให้พ่อนั่งบนบ่าซ้าย ถ่ายอุจจาระลงไปบนบ่าลูก ลูกเป็นผู้เช็ดให้ หาอาหารมาป้อนให้ จนลูกตายหรือพ่อแม่ตาย ก็ไม่สามารถจะตอบแทนพระคุณค่าข้าว ป้อนน้ำนม ที่ได้ถนอมกล่อมเกลี้ยงบำรุงเลี้ยงมาเป็นอย่างดี

การบำรุงมารดาบิดา มี ๒ อย่าง คือ บำรุงภายนอกและบำรุงภายใน 

บำรุงภายนอก ได้แก่ นอบน้อมด้วยกาย แสดงความเคารพด้วยวาจา สักการะด้วยอาหาร เครื่องดื่ม เครื่องนุ่งห่มที่อยู่อาศัย เฝ้ารักษาพยาบาลในเวลาไม่สบาย เลี้ยงท่านทำการงานของท่าน บำรุงภายใน ได้แก่ ดำรงวงศ์ตระกูล ประพฤติตนให้สมควรที่จะรับทรัพย์มรดก รักษาน้ำใจท่าน ชักนำให้ท่านตั้งอยู่ในศรัทธา ในศีล ในการฟังธรรม

ลูกอกตัญญูไม่รู้จักคุณพ่อแม่ ต้องเสื่อมจากประโยชน์ที่ควรได้ควรถึงดังเรื่องตัวอย่างต่อไปนี้ มิตตวินทกุมารเป็นลูกเศรษฐีมีทรัพย์มากในสมัยของพระพุทธเจ้าพระนามว่ากัสสป แม่ห้ามไม่ให้ไปค้าขายทางเรือ แต่ไม่เชื่อฟัง แม่จับไว้ก็ไม่ยอมฟังสลัดแม่ให้ล้มลง ทำให้แม่ลำบาก พอไปถึงกลางทะเลถูกจับลอยแพว่ายไปที่เกาะแห่งหนึ่ง เห็นกงจักรเป็นดอกบัว ถูกกงจักรหมุนหัวอยู่ในแดนของเปรต ได้รับทุกข์ทรมานแสนสาหัส

ท่านสาธุชนทั้งหลาย ถ้าพ่อและแม่ของท่านยังมีชีวิตอยู่ก็ควรเลี้ยงดู บำรุงท่านทั้งภายนอกและภายในดังกล่าวมานั้นถ้าท่านหาชีวิตไม่แล้วควรทำบุญอุทิศส่วนกุศลเครื่องเสริมสุขสมบัติส่งไปให้ท่านตามควรแก่ฐานะก็จะมีความเจริญงอกงามในหน้าที่การงาน และเจริญด้วยยศศักดิ์เพราะผลแห่งความกตัญญูรู้คุณและกตเวทีตอบสนองดังวิสัชนามาด้วยประการฉะนี้

ที่มาหนังสือกฎแห่งกรรม ธรรมปฏิบัติ เล่มที่ ๒๐ ขอบคุณลานธรรมจักร

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/588511

กราบอัฐิธาตุบูรพาจารย์’หลวงปู่สรวง สิริปุญโญ’ ที่วัดป่าศรีฐานใน จังหวัดยโสธร

วันอาทิตย์ ที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2564, 20.05 น.

ทีมข่าวแนวหน้าออนไลน์ เดินทางไปที่ อ.ป่าติ้ว จ.ยโสธร เขตติดต่อ ต.น้ำปลีก อ.เมืองอำนาจเจริญ จ.อำนาจเจริญ เพื่อไปกราบอัฐิธาตุบูรพาจารย์ แบบชีวิตวิถีใหม่ NEW NORMAL ภายใต้มาตรการป้องกันโควิด19 อย่างเคร่งครัด 

หลวงปู่สรวง สิริปุญโญ เจ้าอาวาสวัดศรีฐานใน ต.ศรีฐาน อ.ป่าติ้ว จ.ยโสธร พระสงฆ์ที่ปฎิบัติดี ปฏิบัติชอบสายวัดป่า ซึ่งพุทธศาสนิกชนญาติโยมนับถือศรัทธามาก เนื่องจากนับตั้งแต่ปี พ.ศ.2498 หลวงปู่สรวง สิริปุญโญ ออกเดินธุดงธ์กรรมฐาน จำพรรษาและศึกษาวิชาความรู้จากพระอาจารย์ชื่อดังหลายรูป เช่น พระอาจารย์ ฝั้น อาจาโร ที่วัดถ้ำขาม อ.พรรณานิคม จ.สกลนคร ,หลวงปู่หลุย จันทสาโร,หลวงปู่ขาว อนาลโย,หลวงปู่เพียร วิริโย,หลวงปู่บุญเพ็ง เขมาภิรโต และพระบูรพาจารย์อีกหลายรูป ทั่วภาคอีสาน

จนกระทั่งปี พ.ศ.2525 เดินทางกลับมาจำพรรษาที่วัดศรีฐานใน ต.ศรีฐาน อ.ป่าติ้ว จ.ยโสธร ทำหน้าที่เผยแผ่พุทธศาสนา ตามคำสั่งสอนขององค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า แก่พุทธศาสนิกชน ญาติโยม ทั้งหลาย อย่างต่อเนื่อง จนถึงวาระสุดท้ายของชีวิต ซึ่งหลวงปู่สรวง สิริปุญโญ ละสังขาร อายุ 86 ปี 9 เดือน ของวันที่ 25 มี.ค.60 ด้วยโรคชรา และถวายเพลิง ในวันที่ 9 เมษายน พ.ศ.2560 สร้างความโศกเศร้าเสียใจแก่บรรดาพุทธศาสนิกชน ญาติโยม เป็นอย่างมาก ในวันถวายเพลิง ที่วัดศรีฐานใน มีผู้คนจากทั่วสารทิศเดินทางมาร่วมงานถวายเพลิง ชนิดที่ว่า มืดฟ้ามัวดิน เพื่อส่งดวงวิญญาณ หลวงปู่สรวง สิริปุญโญ ไปสู่สวรรค์ 

ปัจจุบัน ถึงแม้จะไร้สรีระร่างกายของหลวงปู่สรวง สิริปุญโญ หลายปีแล้ว ก็ยังมีพุทธศาสนิกชน ญาติโยม เดินทางเข้ามาศึกษาธรรม ฟังธรรมเทศนา สนทนาธรรม ทำบุญ ทำทาน และปฏิบัติธรรม กับ เจ้าอาวาสวัดศรีฐานใน เป็นประจำ หรือ เข้ามานมัสการพระบรมสารีริกธาตุ พระสัมมาสัมพุทธเจ้ามิได้ขาด รวมถึงกราบอัฐิบูรพาจารย์ ร่วม 100 อัฐิ ภายในวิหาร พิพิธภัณฑ์ หลวงปู่สรวง สิริปุญโญ ตลอดจน รูปปั้นหุ่นขี้ผึ้ง ภาพถ่าย อัถบริขาร เมื่อครั้งหลวงปู่ยังมีชีวิตอยู่ และสถานที่ถวายเพลิง ก็เก็บไว้เป็นอนุสรณ์ ให้ญาติโยมกราบไหว้ระลึกถึงก็มีไว้เช่นกัน  

ทั้งนี้ พุทธศาสนิกชน ญาติโยม จะต้องปฏิบัติตามมาตรการป้องกันโรคโควิด19 อย่างเคร่งครัด เช่น สวมหน้ากากอนามัย หรือ หน้ากากผ้า เว้นระยะห่างระหว่างกัน ฯลฯ ทุกคน 

สำหรับวัดศรีฐานใน ต.ศรีฐาน อ.ป่าติ้ว จ.ยโสธร กล่าวว่า วัดศรีฐานใน มีพระสงฆ์ จำนวน 9 รูป สังกัดธรรมยุติ บนเนื้อที่ 150 ไร่ ปกคลุมไปด้วยป่าไม้นานาพันธุ์ สงบร่มรื่น ระหว่างเข้าพรรษา จึงมีพุทธศาสนิกชน เข้ามาปฏิบัติธรรม ฟังธรรมเทศนาทุกวัน หลังออกพรรษา ก็จะเข้ามาปฏิบัติธรรมถือศีลในวันพระ ก็จะเทศนาตามคำสอนขององค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า และตามคำสอนของหลวงปู่สรวง สิริปุญโญ เป็นหลัก ซึ่งตลอดเวลาที่ได้ปรนนิบัติดูแลใกล้ชิดหลวงปู่สรวงจนท่านมรณภาพ ทำให้มีความรู้ความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง สามารถเทศนาถ่ายทอดหลักธรรมสู่พุทธศาสนิกชน นำไปปฏิบัติได้เป็นอย่างดี 

นอกจากนี้ พุทธศาสนิชน ญาติโยมก็จะเข้ามานมัสการพระบรมสารีริกธาตุ องค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า และกราบไหว้อัฐิบูรพาจารย์ร่วม 100 อัฐิ หุ่นขี้ผึ้ง หลวงปู่สรวง สริริปุญโญ พร้อมอัฐบริขาร ของหลวงปู่ เมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่ ซึ่งทั้งหมดอยู่ในวิหารหลวงปู่สรวง สิริปุญโญ โดยเฉพาะ สถานที่ถวายเพลิงหลวงปู่ ทางวัดได้จัดทำไว้เป็นอนุสรณ์ให้ได้กราบไหว้ระลึกถึงเพื่อความเป็นสิริมงคลด้วย 

พระอธิการพรสวรรค์ วิสุทธัมโม ศิษย์เอกผู้ปรนนิบัติรับใช้ หลวงปู่สรวง สิริปุญโญ พระเกจิดังจนมรณภาพ กล่าวว่า ก่อนหลวงปู่ละสังขาร เมื่อวันที่ 25 มี.ค.61 เวลา 05.00 น. หลวงปู่ บอกว่า ‘ถ้าหากว่าเราจะตาย พวกโต(พวกนาย)ไม่เห็นขี้เราดอก ถ้าเราจะไปจริงๆ จะไม่มีใครเห็นเราหรอก’

พูดเสร็จ ก็นอนนิ่ง ไม่ขยับตัว จึงจับที่ท้องปรากฏว่า ท้องนิ่งไม่ขยับ และหยุดหายใจแล้วด้วยอาการสงบ ท่านหลับตา หน้าตรง มือซ้ายวางบนท้อง มือขวาแนบลำตัว ซึ่งองค์หลวงปู่ ได้วางธาตุขันธ์ ซึ่งเป็นภาระอันหนักไว้เพียงเท่านี้ 

หลวงปู่สรวง สิริปุญโญ เมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่ ก่อนเข้าพรรษาที่ 9 ปี พ.ศ.2504 อยู่ที่วัดป่าบ้านห้วยทราย หลวงตามหาบัว ญาณสัมปัญโน เมตตามาพักที่นี่ และทำข้อวัตรถวายหลวงตามหาบัว เป็นบางครั้งบางคราวและร่วมกับบูรพาจารย์หลายท่าน เดินธุดงธ์ กรรมฐาน ทั่วภาคอีสาน กระทั่งปี 2525 กลับจำพรรษาที่วัดศรีฐาน และมรณภาพโดยสงบ ที่สำคัญวัดศรีฐานในเน้น เรื่อง ความสะอาด เป็นระเบียบเรียบร้อย เทศนาตามหลักพระพุทธศาสนา ปฏิบัติธรรมฐานตามแนวทาง บูรพาจารย์หลวงปู่สรวง เรื่อง กรรมฐาน ทำให้ผู้ปฏิบัติจิตใจสงบและมีแต่ความสุขนั่นเอง… 

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/588432

เข้าวัดทำบุญฟังธรรม ‘เจ้าอาวาสวัดสุขเกษม’ เทศน์ให้โยม ‘ละความชั่ว ด้วยความดี’

วันเสาร์ ที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2564, 19.05 น.

ทีมข่าว แนวหน้า ออนไลน์ ได้มีโอกาสเดินทางไปทำบุญ ทำทาน สร้างกุศล ปฏิบัติธรรม ฟังเทศนาจากพระใบฎีกาธวัชชัย เตชวโร เจ้าอาวาสวัดป่าศรีสุขเกษม เพื่อความเป็นสิริมงคลเป็นมงคลชีวิต และให้อยู่เย็นเป็นสุขนั่นเอง

สำหรับ วัดป่าศรีสุขเกษม ตั้งอยู่ถนนอรุณประเสริฐ ถนนสายหลักไปกรุงเทพมหานคร บ้านนาห้วยยาง –สองคอน ต.โนนโพธิ์ อ.เมืองอำนาจเจริญ จ.อำนาจเจริญ ห่างตัวเมืองอำนาจเจริญทางทิศตะวันตก ประมาณ 15 กิโลเมตร เป็นวัดป่าสักกัดธรรมยุตินิกาย พระใบฎีกาธวัชชัย เตชวโร อายุ 75 ปี เป็นเจ้าอาวาสวัดศรีสุขเกษม บวชมาแล้ว 60 พรรษา  ปกครองพระลูกวัด  9 รูป กุฏิ 10 หลัง บนเนื้อที่ 24 ไร่เศษ ปกคลุมไปด้วยแมกไม้นานาชนิด สงบร่มรื่น เหมาะสำหรับปฏิบัติธรรม ที่ผ่านมา พุทธศาสนิกชนนิยมเข้ามาผักผ่อนหย่อนใจและฝึกปฏิบัติทำสมาธิเป็นประจำ และต่างปฏิบัติตามมาตรการสาธารณสุขอย่างเคร่งครัด เพื่อป้องกันโควิด – 19

ส่วนพระพุทธองค์สัมมาสัมโพธิญาณ ประดิษฐานอยู่ภายในวัดป่าศรีสุขเกษม ตั้งตระหง่านสีเหลืออร่ามอยู่ริม ถนนสายหลัก(อรุณประเสริฐ) เป็นที่สะดุดตาผู้ที่ผ่านไปมาอย่างยิ่ง ด้วยความสูง 15 เมตร หน้าตักกว้าง 9 เมตร ลักษณะปางมารวิชัย นาถิ(ท้อง)บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ส่วนฐานด้านล่างองค์พระ เป็นห้องโถงภายในประดิษฐานพระประธานและภาพวาดประวัติพระพุทธเจ้าที่ผนังด้านข้างพร้อมคำอธิบายพอให้เข้าใจ เห็นแล้วสวยงามมาก ซึ่งสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปรินายก ท่านพระราชทานนามพระพุทธรูป เมื่อวันที่ 15 ก.พ.40 และนายชวน หลีกภัย เป็นประธานในพิธีพุทธาภิเษกอย่างยิ่งใหญ่ ด้วยทุนทรัพย์จากแรงศรัทธาของชาวบ้านนาห้วยยางและบ้านใกล้เคียงร่วมกันก่อสร้างเป็นเงิน 4,999,999 บาท เพื่อเป็นสถานที่ปฏิบัติธรรมทางศาสนาและเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจรวมถึงเป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจและท่องเที่ยวอีกด้วย

นอกจากนี้ยังกันพื้นที่ส่วนหนึ่ง ขุดบ่อเลี้ยงปลาตามธรรมชาติ โดยมีปลาทุกชนิดและกำหนดให้เป็นเขตอภัยทานด้วย ซึ่งที่ผ่านมีพุทธศาสนิกชนนำปลาหลากหลายชนิดมาปล่อย เพื่อเป็นการทำบุญสร้างกุศล 

ทั้งนี้ วัดป่าศรีสุขเกษม  ประดิษฐาน พระพุทธองค์สัมมาสัมโพธิญาณ ในวันสำคัญทางทางศาสนา บรรดาพุทธศาสนิกชน จะร่วมกันจัดกิจกรรม ทางศาสนาอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะในวันที่ 9 มกราคม 60 ที่ผ่านมา ได้มีการจัดงานเฉลิมฉลองนมัสการ องค์พระฯอย่างยิ่งใหญ่ และยังเป็นงานบุญประเพณีที่จะต้องจัดเป็นประจำทุกปี ทว่า จากการระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019(COVID 19) ทำให้ต้องงดการจัดงานบุญประเพณีมาแล้ว 2 ปี 

พระใบฎีกาธวัชชัย เตชวโร เจ้าอาวาสวัดศรีสุขเกษม เทศนาตอนหนึ่งในเรื่อง กรรมว่า ตามปกติส่วนใหญ่มักเข้าใจว่า กรรม คือ เรื่องของการกระทำชั่ว หรือความชั่ว ความเลวร้าย แต่ความจริง กรรม เป็นคำกลางๆ ไม่ดีไม่ร้าย การจงใจทำชั่วก็จัดเป็นกรรมชั่ว  กรรมจึงมีความหมายได้ทั้งทางดี และทางชั่ว การทำกรรมดี เรียกว่า สร้าง “กุศลกรรม” ส่วนทำความชั่ว เรียกว่า “อศุลกรรม” แต่ส่วนใหญ่ละไว้ในฐานที่เข้าใจ ว่าเป็นในทางไม่ดีหรือกรรมชั่วเสียมากกว่า มักเรียกว่า “เวรกรรม”

พระพุทธองค์ตรัสว่า เรื่องที่เข้าใจยากสี่เรื่อง ซึ่งปุถุชนไม่ควรนำมาคิด ให้รกสมอง คือ 1. เรื่องพุทธวิสัย คือ เรื่อง อัจฉริยภาพของพระพุทธเจ้า หรือความสามารถพิเศษของพระพุทธองค์ 2. เรื่องฌานวิสัย คือ อัจฉริยภาพ หรือ ความสามารถพิเศษของคนที่ฝึกจิตมาเป็นอย่างดี 3.เรื่องกรรมวิบาก คือ การให้ผลของกฎแห่งกรรม 4. เรื่องของโลกจินตา คือ การคิดปัญหาอภิปรัชญา เช่น โลกเกิดขึ้นมาได้อย่างไร ใครเป็นผู้สร้างโลก 

4 เรื่องนี้ พระพุทธองค์ตรัสว่า เป็น “อจินไตย” เป็นเรื่องที่ไม่ควรนำมาขบคิด(แต่ไม่ได้ห้ามคิด) เพราะชวนให้ฟุ้งช่าน ทำให้เสียเวลาเปล่า ไม่นำไปสู่การแก้ปัญหาต่างๆในชีวิต เพราะเป็นเรื่องที่เหนือสามัญวิสัย พิสูจน์ได้ยาก ใครมัวขบคิดหรือหาทางพิสูจน์อยู่ ไม่ทันรู้ความจริงก็อาจตายเสียก่อน หรืออาจเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์ ไม่นำไปสู่ความดับทุกข์ได้ 
ทั้งนี้ วิธีแก้กรรมตามหลักพุทธศาสนา ก็คือ การละความชั่วด้วยความดี ไม่ได้ละความชั่วเข้าพิธีสารภาพหรือไถ่บาป หรือ อาบน้ำชำระบาป พระพุทธองค์ทรงแนะนำว่า หากจะอาบน้ำชำระบาป ก็จงอาบน้ำแห่งความดีงาม ทางกาย วาจา และใจ จะดีกว่า และได้ผลดีกว่าอย่างแน่นอน

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/588261

ผู้รักษาอุโบสถศีลนั้นย่อมได้อานิสงส์ทั้งชาตินี้ชาติหน้า : หลวงพ่อจรัญ ฐิตธมฺโม

วันศุกร์ ที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2564, 19.30 น.

“…อันผู้รักษาอุโบสถศีลนั้นย่อมได้อานิสงส์ทั้งชาตินี้ชาติหน้าโดยอนุรูปแก่ความปฏิบัติของตน ดังพระพุทธพจน์ที่ตรัสไว้ในตอนท้ายแห่งอุโบสถสูตรว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลายอุโบสถประกอบด้วยองค์ ๘ ที่อริยสาวกเข้าอาศัยอยู่แล้ว เป็นคุณมีผลใหญ่และอานิสงส์ใหญ่มีความรุ่งเรืองแผ่ไพศาลมาก” ดังนี้ จะยกคุณประโยชน์แห่งการรักษาอุโบสถมาชี้ให้เห็นพอเป็นเครื่องบำรุงศรัทธาปสาทะดังต่อไปนี้

๑. ตามธรรมดาคนเรา วันปกติย่อมใช้กายวาจาใจให้สาละวนหมกมุ่น อยู่ในการงานทางบ้านนานาประการ การงานบางอย่างก็สะดวกบางอย่างก็ติดขัด ที่ติดขัดก็เป็นต้นตอก่อให้กายวาจาใจเศร้าหมอง เพราะต้องการให้สิ่งนั้นสำเร็จผลดังประสงค์ เมื่อนานวัน นานเดือน นานปี กาย วาจา ใจ ก็หม่นหมองเป็นมลทินขึ้นโดยลำดับ จนถึงกับไม่สามารถชำระล้างให้สะอาดได้ก็มี เมื่อสาธุชนถือโอกาสเข้ารักษาอุโบสถศีล ก็นับว่าเป็นอุบายชำระมลทินนั้น เพราะได้ปลดเปลื้องการงานทางบ้านออกจากกาย วาจา ใจ เป็นการปล่อยวางภาระของกาย วาจา ใจ ให้ได้พักผ่อนเสียครั้งหนึ่ง

๒. การพักการงานทางบ้าน แล้วไปหาอุบายควบคุมกาย วาจา ใจ ให้อยู่ในกรอบศีลธรรมนับว่าเป็นอุบายให้คฤหัสถ์ชนมีโอกาสได้ชำระกาย วาจา ใจของตนเสียครั้งหนึ่งคือ ๖ วัน ๗ วันได้ชำระกันครั้งหนึ่งถึงจะไม่สะอาดจนผ่องก็เป็นทางไม่ให้หม่นหมองทวีขึ้นมากการรักษาอุโบสถนั้น โดยความมุ่งหมายก็เพื่อเป็นอุบายชำระกาย วาจา ใจ ดังกล่าวมานี้อีกประการหนึ่ง 

๓. วันปกติที่ไม่รักษาอุโบสถ กาย วาจา ใจ ต้องเป็นทาสกรรมกรของตนและคนอื่นสัตว์อื่นอีกมากมายบางครั้งต้องเป็นทาสของลูกๆ หลานๆบางทีต้องเป็นทาสของวัวควายและเป็ดไก่ต้องยอมตนลงให้คนและสัตว์เหล่านี้ใช้เกือบจะไม่มีเวลาแสนที่จะเหนื่อย แสนที่จะลำบากแม้จะได้ค่าจ้าง คือ ทรัพย์และความยินดีเป็นค่าแรง ก็เพียงนิดหน่อยและให้คุณชั่วเวลาเพียงชาติเดียวส่วนวันรักษาอุโบสถ นับว่าเป็นโอกาสให้กับบุคคลพ้นจากความเป็นทาสเช่นนั้น แล้วเขามอบกาย วาจา ใจเป็นทาสของพระรัตนตรัย ซึ่งนับว่าเป็นทาสที่มีเกียรติและได้รับค่าแรงงานอันมีเกียรติด้วยกล่าวคือ ได้ความบริสุทธิ์ผุดผ่องของกาย วาจา ใจ และความเยือกเย็นเป็นสุขทั้งภพนี้และภพหน้าเป็นค่าแรงาน

๔. การเข้ารักษาอุโบสถ นับว่าเป็นการเข้าถือบวชของคฤหัสถ์ เพราะเป็นอุบายเว้นจากบาปและอบรมกาย วาจา ใจ ให้สุขเกิดรสหวานซึ่งเป็นผลที่ต้องการทั้งทางคดีโลก คดีธรรมจริงอย่างนั้น น้ำใจอัธยาศัย อันทำอบรมบ่มให้สุขแล้วย่อมเกิดรสหวาน คือ น่ารัก น่าเคารพน่าคบค้าสมาคมด้วยความสนิทสนม กาย วาจา และใจอันศีลอบรมบ่มให้สุขแล้วย่อมเกิดรสหวานกล่าวคือ กิริยาทางกายหวาน ตาน่าดูน่าชมคำพูดทางวาจาก็หวานหู ฟังไม่รู้เบื่อ

๕. ตามที่กล่าวมาแล้ว ๔ ประการนี้เป็นอานิสงส์ จะพึงเห็นได้ด้วยตนเองในชาตินี้ส่วนอานิสงส์ในชาติหน้านั้นแม้ถึงจะยังไม่มีผู้รับรองยืนยันเพราะทุกๆ คนยังไม่ตายหรือเคยตายมาแล้วก็เป็นการเหลือวิสัยที่จะจดจำนำมาเป็นพยานได้แต่ก็พอมีแนวทางที่จะคาดคะเนหรือสันนิษฐานลง

ด้วยเหตุผลว่า กาย วาจา ใจ ที่บริสุทธิ์สะอาด ด้วยอำนาจศีลธรรมที่ได้ปฏิบัติไว้ในชาตินี้ นั้นแลฯ จะเป็นพืชพันธุ์ เป็นเครื่องรับประกันให้เกิดผลคู่ควรกันในชาติหน้าสมด้วยพระคาถาพุทธภาษิตว่า โยธมฺมจารี กาเยน วาจาย อุทเจตสา อิเทวนํ ปสงฺสนฺติ เปจฺจ สคฺเค ปโมทติ

ผู้ใดประพฤติเป็นธรรมด้วยกาย วาจา และใจ ในชาตินี้ เขาย่อมได้รับการสรรเสริญ ครั้นละโลกนี้ไปเขาย่อมบันเทิงเบิกบานในโลกสวรรค์ดังนี้

ขอบคุณลานธรรมจักร