การจะทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่อาจจะสำเร็จไม่ได้ด้วยกำลังคนคนเดียว หรือหน่วยงานเดียว บางอย่างต้องอาศัยการทำงานร่วมกัน และคงเป็นเรื่องโชคดีหากได้เพื่อนร่วมงานที่มีอุดมการณ์และเป้าหมายเดียวกันอย่าง สมโภชน์ โตรักษา แห่งคอลัมน์หมายเลข 7 และ พิศิษฐ์ ลีลาวชิโรภาส อดีตผู้ว่าการตรวจเงินแผ่นดิน (สตง.) ปัจจุบันปฏิญาณตนมาเป็นผู้ตรวจสอบเงินแผ่นดินภาคประชาชน

ทั้งสองคนมีเป้าหมายและอุดมการณ์ช่วยแก้ไขปัญหาการทุจริต ที่ส่งผลกระทบถึงประชาชนด้วยการใช้งบประมาณแผ่นดินโดยเปล่าประโยชน์ และไม่ได้ผลลัพธ์อย่างที่มันควรจะเป็น

คอลัมน์หมายเลข 7 ออกอากาศทางช่อง 7 สี รวมระยะเวลาก็ 7 ปี พอดีที่ทั้งสองคนร่วมกันตีแผ่เบื้องหลังความไม่โปร่งใสต่างๆ และร่วมกันตรวจสอบแล้วนำเสนอผ่านทางหน้าจอโทรทัศน์ ให้ผู้ที่คิดจะทุจริตตื่นรู้ว่าหากคุณทำไม่ดี คุณจะต้องเสียเงินหรือยกงานชิ้นนั้นให้แก่หลวง

 

พิศิษฐ์ ในขณะดำรงตำแหน่งรักษาการผู้ว่าการ สตง. และผู้ว่าการ สตง. ได้ลงตรวจพื้นที่เองกับสมโภชน์ ไม่ว่าจะเจาะถนนดูโครงสร้าง สนามฟุตซอล สะพานที่ของบประมาณสร้างหลายร้อยล้านบาท แต่ไม่มีคนใช้งานจริง

หลายๆ อย่างส่อให้เห็นการทุจริต ซึ่งสตง.มีหน้าที่ในการตรวจสอบอยู่แล้ว เพียงแต่สมัยก่อนประชาชนอาจจะยังไม่รู้ว่าเสียผลประโยชน์ เพราะถนนที่วัสดุไม่ดีพอ สนามฟุตซอลที่ไม่ได้มาตรฐานมองด้วยตาเปล่าคงไม่ทราบ

จนทั้งสองร่วมกันทำรายการเพื่อตีแผ่ให้ประชาชนทราบ และนับตั้งแต่วันนั้นจนวันนี้เป็นระยะเวลา 7 ปีแล้ว ที่ทั้งสมโภชน์และพิศิษฐ์ได้ทำงานร่วมกันเพื่อสังคมและรักษาผลประโยชน์เงินแผ่นดินให้นำไปใช้ในทางที่เกิดประโยชน์สูงสุด

สมโภชน์ยกย่องพิศิษฐ์ทุ่มสุดตัวเพื่อแผ่นดิน

สมโภชน์ย้อนเล่าถึงการได้ทำงานร่วมกับพิศิษฐ์

“ตอนนั้นคณะผู้บริหารสูงสุดของช่อง 7 บอกว่า ช่อง 7 น่าจะมีบทบาทในฐานะสื่อมวลชน ทำข่าวเกี่ยวกับเรื่องปัญหาการทุจริต เราในฐานะสื่อมวลชนควรทำข่าวเกี่ยวกับเรื่องปัญหาการทุจริต และไม่ใช่แค่ทำข่าวให้เป็นข่าวอย่างเดียว แนวทางการแก้ไขมันจะทำอย่างไร

เราก็มามองว่าบทบาทของสื่อมันทำได้ แต่ทำข่าวให้เป็นข่าวและแก้ไขปัญหาได้ด้วยนี่สิ การทำโดยลำพัง การแก้ไขปัญหาคนเดียว เฉพาะแค่สื่อมันทำไม่สำเร็จหรอก ผมไม่ใช่คนขายข่าว แต่ผมเป็นคนทำข่าว เลยคิดว่าจะทำอย่างไรดี ดีที่สุดคือต้องจับมือ จับมือกับหน่วยงานตรวจสอบ

ผมจึงเข้าไปขอทำงานร่วมกับท่าน มองเห็นว่าเรื่องของงบประมาณเงินแผ่นดินเกี่ยวข้องกับทุกส่วนราชการของภาครัฐ และหน่วยงานไหนล่ะ ก็เลยมานั่งดูข้อมูล ก็เจอว่า สตง.นั่นเอง ไปหาเลย

ตอนนั้นท่านพิศิษฐ์ ท่านรักษาการผู้ว่าการ สตง.อยู่ที่เข้าหาท่านเพราะท่านเป็นผู้บริหารสูงสุดของ สตง. คนที่ขับเคลื่อนในการทำงานก็คือผู้ว่าการ สตง.

ท่านก็แปลกใจที่สื่อมาขอทำงานด้วย เราก็บอกถึงวัตถุประสงค์ของทางช่อง 7 ผู้บริหาร และผมมีแนวทางแบบนี้ และผมอยากทำงานร่วมกับหน่วยงานของท่านมาแลกเปลี่ยนข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องของปัญหาการทุจริต แต่มีอิสระต่อกัน เราจะไม่มีมาแบบช่อง 7 จะต้องออกข่าว สตง.

 

เราทำงานกับ สตง. หรือกับท่านผู้ว่าการ พิศิษฐ์ เนี่ย จนมาถึงปัจจุบันร่วม 7 ปี ไม่มีเรื่องของค่าใช้จ่ายใดๆ ไม่ว่าจะค่าเดินทาง ค่าที่พัก ค่าจ้าง อะไรก็ตาม ช่อง 7 ไม่มี และที่สำคัญช่อง 7 เองก็ไม่เคยจ้างเราทำข่าวนะ แต่เราทำข่าวด้วยความสุข เรามีข้อมูลร้องเรียนมา เราส่งให้ สตง. สตง.ช่วยขยาย พอผลจากที่เราทำอย่างนี้ มันเกิดความสำเร็จ ความสำเร็จตรงนี้คือการแก้ไขปัญหาการทุจริต

เดิมทีคิดว่า สตง.ทำแค่เฉพาะในส่วนของการตรวจสอบเงิน แต่ว่ามันมีอะไรมากกว่านั้นพอเราไปทำ ก็เอาความรู้ตรงนี้ถ่ายทอดให้ประชาชนรู้ ให้ประชาชนเข้าใจบทบาทของ สตง.มากขึ้น มันกว้างมากกว่าที่เราคิด

ช่อง 7 ไปขอทำงานร่วมในฐานะพันธมิตรต้องขอบคุณท่าน เพราะวันนั้นพอไปขอเข้าพบ ท่านให้เข้าพบ ก็คุยกันแบบเปิดใจ ท่านบอกมาช่วยกันทำงาน ท่านต้อนรับ”

สมโภชน์ ยังเล่าอีกว่า เคยถูกฟ้องเป็นเวลา 2 ปีกว่า แต่พิศิษฐ์ไม่เคยทิ้งเขาเลย คอยช่วยเหลือให้คำปรึกษา จนในที่สุดก็หลุดข้อครหา จนทุกวันนี้ยังเก็บสำนวนนั้นเพื่อเป็นปริญญาเตือนใจตนว่า เคยผ่านจุดที่ยากลำบากในการทำข่าวตรวจสอบ

ทุกครั้งที่ลงตรวจพื้นที่กับพิศิษฐ์ ไม่ว่าจะร้อน เดินนานแค่ไหน ก็เดินได้เพราะสมโภชน์บอกว่า เคยมีครั้งหนึ่งไปลงพื้นที่อากาศร้อนมาก แต่ผู้ว่าการ สตง.ยังคงเดินตรวจสอบพื้นที่ท่ามกลางแสงแดด

“ผมเห็นเจ้าหน้าที่กางร่มให้ท่าน ท่านบอกกับเจ้าหน้าที่ว่า ผมมาทำงานไม่ต้องมาอำนวยความสะดวกกับผมเยอะ ผมตากแดดเป็นเรื่องปกติ ผมมีความสุขที่ทำงาน จุดนั้นผมรู้สึกเลยว่า ผมต้องสู้และอดทนให้ได้อย่างท่าน

ท่านแข็งแรงมาก อย่างเรื่องฝายที่ไม่สามารถเก็บกักน้ำได้ ท่านปีนลงไปดูสูงเกือบ 20 เมตร พวกผมก็เลยต้องปีนลงไปด้วย เป็นวันที่เหนื่อยมาก ก็ถามว่าจะปีนลงไปจริงๆ เหรอ ท่านบอกไม่เป็นไรไหว แล้วถามเรากลับว่า คุณน่ะไหวไหม ผมก็เลยต้องบอก ผมไหว ซึ่งท่านเป็นแรงผลักดัน แรงกระตุ้นให้กับเรา

จริงๆ ท่านมีลูกน้อง สั่งคนลงไปแทนก็ได้ แต่ท่านคิดว่าการที่ท่านลงไปไม่ใช่แค่ไปตรวจสอบ แต่มันเป็นเรื่องไปให้ความรู้แก่ลูกน้องในการเรียนรู้ เราก็จะได้ความรู้ ได้สังเกต การไปทำงานกับท่านผมได้ความรู้”

 

พิศิษฐ์ ชื่นชม เจอนักข่าวผู้มีอุดมการณ์เดียวกัน

หลังจากลงพื้นที่เสร็จ ก่อนกลับเข้าที่พัก กิจกรรมที่ทั้งคู่ชอบทำคือ เข้าวัด แทบทุกพื้นที่ที่ไปต้องไปวัดที่อยู่ละแวกนั้น หรือถ้าในหมู่บ้านมีกิจกรรมอะไรไม่ว่าจะสปาโคลนก็จะหาเวลาไปกัน

การที่ สตง.ร่วมมือกับสื่อมวลชนนำเสนอปัญหาการทุจริตตีแผ่ทางหน้าจอโทรทัศน์ ท่านอดีตผู้ว่าการ สตง.ไม่ได้มองว่า เป็นการแฉ หากแต่เป็นการให้ความรู้ ความกระจ่าง ให้ได้มีพื้นที่อธิบายที่ถูกตรวจสอบอย่างโปร่งใส

“คุณสมโภชน์เข้ามา มันก็ตรงกับแนวคิด สตง.อยู่แล้ว โดยเฉพาะช่วงที่ผมรักษาการและมีอำนาจอย่างเต็มที่ เรามองว่าการที่จะให้สื่อเผยแพร่ ทำให้ประชาชนตื่นรู้ไปพร้อมๆ กับการทำงาน สตง. หรือว่าร่วมกับสื่อ ตรงนี้ถือว่ามีความสำคัญอย่างมาก เพราะบางอย่างประชาชนอาจจะยังไม่รู้ด้วยซ้ำไปว่าปัญหาที่มันเกิดขึ้นที่เขาเห็น จะไปบอกกับใคร อย่างน้อยก็อาจจะบอกสื่อรวมถึง สตง.ด้วย

เมื่อเราทำงานร่วมกับสื่อ ทีนี้แนวคิดการทำงาน พอได้คุยกับคุณสมโภชน์ เราก็เห็นถึงความตั้งใจจริง ว่าโดยบุคลิกท่าทางด้วย ผมคิดว่าเป็นโอกาสที่ดีของ สตง.ที่เราจะทำงานร่วมกับคุณสมโภชน์ การที่เราออกไปทำงานและสะท้อนการทำงานร่วมกัน ผมเห็นว่ามีนัยมีความสำคัญ ผมเลยให้ความสำคัญกับประเด็นนี้เลยมีโอกาสได้ทำงานใกล้ชิดต่อเนื่องเลย

เรื่องอะไรก็ตามที่ประชาชนบอกมาทางสื่อ โดยเฉพาะคุณสมโภชน์ทาง สตง.ก็ถือว่าเป็นโชคดีที่ไม่ต้องไปนั่งขุดคุ้ย มีข้อมูลเข้ามา ปกติแล้วเราต้องตรวจโดยการเฝ้าระวัง เพราะเรื่องราวที่จะเข้าไปตรวจมีเยอะแยะ แต่ความผิดเหล่านั้นมันแฝงเร้นอยู่ แต่เมื่อมีคนให้ข้อมูลเบาะแสมาทางสื่อ เราก็ไปร่วมกันทำความจริงให้ปรากฏ และก็ตอบปัญหาให้สังคม

ถ้าเราทำเรื่องหนึ่งดี หลายๆ เรื่องรวมกันมันก็ดี มันไม่เฉพาะแต่เรื่องที่ทำ เรื่องที่เรายังไม่ไปทำก็อาจจะทำให้เป็นอุทาหรณ์ เป็นบทเรียนให้กับหน่วยงานอื่นๆ ที่เขาจะทำในลักษณะผิดพลาดในลักษณะเดียวกัน ทำให้เกิดความเสียหายในลักษณะเดียวกัน ประชาชนก็มีช่องทางที่จะให้ข้อมูลเบาะแส แล้วเขาจะเห็นปัญหาอย่างจริงจัง เพราะผมจับกระแสได้ว่าการที่ประชาชนไปร้องสื่อ ก็คือต้องการให้สื่อช่วยสะท้อนความจริงนี้ออกมา ถ้าเราสามารถสะท้อนทั้งความจริงด้วยในขณะเดียวกันทำให้ประชาชนเห็นว่าความจริงที่เราสะท้อนออกมานั้นมีผลที่จะทำให้สังคมเราดีขึ้น

เช่น การใช้จ่ายเงินที่ทำแล้วจะเสียหาย ถ้าเราไปตรวจเราก็สามารถจะระงับยับยั้ง หรือข้อมูลเบาะแสว่า เรื่องบางเรื่องที่เราไปตรวจกับคอลัมน์หมายเลข 7 พอเราสะท้อนออกไป ความจริงที่เราไปตรวจด้วย เจาะลึกเข้าไปด้วยในอำนาจหน้าที่ของ สตง. เราก็พบว่ามันมีความผิดที่มันซ่อนเอาไว้

อย่างเช่นพื้นสนามมันไม่ได้ขนาดมันผิดแบบ ซึ่งอย่างนี้ถ้าเราไม่ได้ไปตรวจมันก็อาจจะเบิกจ่ายเงินไป แต่ถ้าเราตรวจแล้วเขาไม่สามารถเบิกจ่ายเพราะว่ามันผิดแบบ พอผิดแบบมันก็เบิกรับไม่ได้ จ่ายเงินไม่ได้ ถ้ามีทางเดียวที่จะจ่ายเงินให้ ต้องทำใหม่ ทำใหม่ก็เป็นเรื่องความรับผิดชอบของผู้รับจ้างกับคนคุมงานที่ปล่อยปละละเลยแล้วก็ทำในสิ่งที่ฉ้อฉลเอาไว้ ซึ่งสิ่งเหล่านี้ก็คือบทเรียนให้กับคนที่พยายามที่จะทำผิด

 

ขณะเดียวกัน หน่วยงานอื่นก็จะเห็นว่าทำเสร็จครึ่งหนึ่งแล้วต้องมานั่งรื้อทำใหม่ ตรงนี้ความเสียหายที่เกิดขึ้น มันเป็นความเสียหายที่อยู่ในความรับผิดชอบของผู้รับจ้าง แต่ถ้าเราไม่ไปตรวจมันเป็นความเสียหายของประชาชนเจ้าของเงินแผ่นดิน เพราะงั้นผมคิดว่าเรามีอุดมการณ์ตรงนี้ตรงกัน เราก็เลยร่วมมือกันทำงาน

โชคดีอย่างหนึ่งที่ในฐานะตอนนั้นรักษาการ เลยทำแนวทางเหมือนด้านหนึ่งที่ยังมองไม่เห็นก็คือผู้บริหารระดับสูงออกไปทำงาน เพื่อที่จะให้ผู้บริหารลำดับรองลงไป เห็นถึงการทำงานว่าต้องทำกันแบบจริงจัง ทำแบบไหน ถือว่าเป็นการประกาศนโยบายข้าราชการ สตง.รู้ว่าต้องทำงานในเชิงรุกให้มาก เพื่อที่จะปกป้องรักษาประโยชน์เงินแผ่นดินไว้ให้ได้

ถือว่าเป็นการทำงานรูปแบบใหม่ของ สตง.โชคดีที่เราจะไปตั้งงบประมาณเพื่อมาทำเป็นประชาสัมพันธ์ โฆษณาสั้นๆ แต่เราจะโฆษณาประชาสัมพันธ์ให้ประชาชนเห็นจากการทำงานว่านี่คือ สตง.มีบทบาทหน้าที่แบบนี้”

พิศิษฐ์ กล่าวเสริมอีกว่า สมโภชน์มีพลังบางอย่างในตนเอง โดยเฉพาะในเรื่องของการตั้งคำถาม ทุกคำถามที่ตั้งขึ้นมาล้วนแต่ตรงไปตรงมาและสิ่งที่ขาดไม่ได้คือ สุดท้ายทางออกของเรื่องนี้จะเป็นอย่างไร

นอกจากนี้ เมื่อคราวที่ทั้งสองไม่ได้ทำงาน ประเด็นการคุยกันก็ยังไม่พ้นที่จะเป็นเรื่องงานอยู่ดี เสมือนว่าสิ่งที่ทำอยู่คือความสุข คือ สิ่งที่ทั้งสองไม่ได้รู้สึกว่าเป็นภาระ

ปัจจุบันพิศิษฐ์เกษียณจากตำแหน่งผู้ว่าการ สตง.แล้ว แต่ก็ยังร่วมทำงานกับคอลัมน์หมายเลข 7 อยู่ เพราะคิดว่าเป็นผู้ตรวจสอบภาคประชาชน เพียงแค่ถอดหมวกการเป็นข้าราชการออก เหลือแต่ประชาชนเจ้าของเงินแผ่นดินคนหนึ่ง มาช่วยเฝ้าระวังว่าเขาจะนำเงินไปใช้จ่ายอะไร และทางคอลัมน์หมายเลข 7 ก็เป็นช่องทางหนึ่งที่ช่วยสะท้อนประโยชน์เงินแผ่นดินที่มันรั่วไหลเสียหาย ประชาชนจะได้รู้เท่าทัน

การทำงานของทั้งสองคนไปในทิศทางเดียวกันเสมอ เพราะมีอุดมการณ์เหมือนกันตั้งแต่แรกคือทำเพื่อรักษาประโยชน์ของประชาชน เพราะประชาชนเป็นผู้มีสิทธิในเงินของแผ่นดินอย่างทั่วถึงกัน

ชีวิตของคนไทยในปัจจุบันปฏิเสธไม่ได้ว่ารถยนต์ คือ ปัจจัยที่ห้าที่หลายคนต้องมีไว้เพื่อการดำรงชีวิต

รถยนต์สำหรับบางคนอาจเป็นเพียงพาหนะในการเดินทาง แต่กับบางคนมองว่ารถยนต์มีความหมายมากกว่านั้น อย่างเช่น “อมร วาณิชวิวัฒน์” กรรมการร่างรัฐธรรมนูญและอาจารย์ประจำคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย หนึ่งในคนที่หลงใหลรถยนต์จำพวกรถคลาสสิก ซึ่งปัจจุบันก็ใช้รถยนต์ Jaguar XJ6 L ที่ตัวเองรักและหวงแหนเหมือนกับลูกคนหนึ่ง

อาจารย์อมร เริ่มเล่าถึงที่มาที่ไปของการหลงใหลรถจากัวร์ของอังกฤษว่า ที่ผ่านมาเคยใช้ Mercedes Benz 230E คลาสสิกเหมือนกัน เป็นรถในยุค’90 เรียกได้ว่ารถร่วมสมัย ซึ่งทุกวันนี้ก็ยังมีอยู่ แต่รถรุ่นนี้ยังไม่คลาสสิกเท่ากับจากัวร์ที่เป็นรถสัญชาติอังกฤษ

 

“เหตุผลที่ชอบจากัวร์ไม่มีอะไรมาก เพราะตัวเองเป็นนักเรียนอังกฤษ รถจากัวร์จะเป็นหน้าตาของอังกฤษ และยังเป็นรถประจำตำแหน่งของผู้นำอังกฤษด้วย ช่วงตอนที่ตัวเองไปเรียนที่อังกฤษ โทนี แบลร์ นายกรัฐมนตรีเวลานั้น ก็ใช้จากัวร์เหมือนกัน เราเลยมีภาพว่าจากัวร์ดูคลาสสิกและเป็นรถผู้นำ ผู้นำใช้รถนี้มันต้องมีดีอะไรบางอย่าง”

“รถ Jaguar XJ6L เป็นรถในปี 1976 ถ้าย้อนกลับไปเมื่อ 40-50 ปีที่แล้ว เป็นรถที่มีความเร็วที่สุดในโลก ณ เวลานั้น ทำความเร็วได้ถึงประมาณ 200 กิโลเมตร/ชั่วโมง ส่วนคันที่ใช้อยู่ได้มาจากผู้ใหญ่ท่านหนึ่งที่ท่านไม่มีที่จอดรถและเลยพยายามฝากขาย ทำให้ได้มีโอกาสไปซื้อมา”

“รุ่นนี้อาจไม่ได้แพงมาก แต่หาซื้อได้ยากในสภาพที่สมบูรณ์ ถึงวันนี้ก็ใช้มาประมาณ 10 ปี ส่วนเรื่องราคา ถ้าซื้อกัน ณเวลานี้ในตลาดคิดว่าน่าจะมีเจ็ดหลักต้นๆที่สำคัญรถจากัวร์ถ้าใครมีไว้ต้องดูแลเหมือนกับเป็นลูกคนหนึ่ง เพราะจะมีอาการตรงนั้นตรงนี้จุกจิกตลอด อะไหล่ทุกชิ้นต้องสั่งมาจากอังกฤษ หรือสิงคโปร์ เมืองไทยแทบไม่มีแล้ว”

 

ระหว่างเบนซ์กับจากัวร์ให้อารมณ์ในการขับขี่ต่างกันอย่างไร? อาจารย์อมรยอมรับว่าเบนซ์เป็นรถที่มีความใหญ่และสมรรถนะดีวางใจ อะไหล่หาไม่ยาก ทั่วโลกใช้กันหมด ประเทศไทยเป็นประเทศหนึ่งที่ใช้รถยี่ห้อนี้มากที่สุด ไม่น้อยไปกว่าเยอรมนี เบนซ์เป็นรถที่ใหม่กว่าจากัวร์ จากัวร์อาจจะทำความเร็วได้ไม่เท่ากับจากัวร์ แต่ส่วนตัวก็ชอบจากัวร์ เพราะมีความคลาสสิกและเป็นรถอังกฤษ

“รถเราต้องดูแลเหมือนลูกกันเลยทีเดียว นี่ก็เพิ่งไปทำสีใหม่ทั้งคัน เพราะรถมีอายุมากกว่า 40 ปีแล้ว ต้องรีบดูแล มิเช่นนั้นมันจะลามไปหมด ตามหลักการเสียน้อยเสียยากเสียมากเสียง่าย ดังนั้น ถ้ามันถึงเวลาต้องบำรุงรักษาก็ต้องรีบทำ”

“เวลานี้เราตุนอะไหล่ไว้ที่บ้าน ซื้อเก็บไว้ก่อนเลย อะไหล่ที่สำคัญอย่างล้อก็ต้องรีบซื้อมาเก็บไว้ก่อน แต่เวลานี้ที่ยังหาไม่ได้คือ กระจกมองข้าง ตามหามาสองปีตามเว็บไซต์แล้วยังหาไม่ได้เลย เหตุที่ต้องหาซื้อมาก่อน เพราะถ้ามีเหตุให้ต้องซ่อมขึ้นมาจะได้มีอะไหล่เปลี่ยนได้ทันที ไม่ต้องรอให้เสียเวลา”

แม้จะชอบรถคลาสสิกมากเพียงใดแต่ชีวิตประจำวันส่วนใหญ่ อาจารย์อมร กลับไม่ได้นั่งหลังพวงมาลัยเพื่อขับรถด้วยตัวเอง

 

“จะมีคนขับรถให้เฉพาะวันธรรมดาและวันทำงาน แต่เสาร์และอาทิตย์จะขับเอง หากวันธรรมดาให้ไปขับรถเองจะลำบากที่พูดแบบนี้ไม่ได้บอกว่าตัวเองเป็นคนเจ้ายศเจ้าอย่างอะไร แต่ในวันธรรมดามีงานเยอะมาก ทั้งการสอนและการประชุมที่รัฐสภา อีกทั้งวันธรรมดารถติดขับยาก และถ้าจะให้ขับรถเองก็คงทำงานไม่สะดวก กลับกันเวลามีคนขับรถให้ ก็สามารถหาข้อมูลเพื่อเตรียมการสอนและประชุมรวมไปถึงทานข้าวระหว่างอยู่บนรถได้”

“ยอมรับนะว่าการไม่ได้ขับรถเองมากนักมันก็ไม่ได้อารมณ์อย่างที่ว่า แต่ถ้าขับรถแล้วรถติดมันไม่มัน ผิดกับเสาร์อาทิตย์ที่เราจะขับเองได้ เช่น ไปต่างจังหวัดและทำธุระส่วนตัว”

ยิ่งไปกว่านั้น อาจารย์อมร ยังบอกอีกว่านอกจากจะใส่ใจและให้ความสำคัญกับการดูแลรถแล้ว การคัดเลือกคนขับก็มีความสำคัญไม่แพ้กัน จึงเหตุผลว่าทำไมรถคันนี้จะมีคนขับได้เฉพาะตนเองและคนขับรถที่ตัวเองคัดเลือกมากับมือเท่านั้น

“ทุกวันนี้รถจากัวร์ที่ใช้อยู่จะมีคนขับแค่สองคน คือ คนขับรถส่วนตัว และตัวเอง จะไม่ให้คนอื่นขับเลย เพราะใครจะมาขับรถของเรา เราต้องมีความไว้วางใจในตัวคนนั้น”

“ก่อนคนขับรถส่วนตัวจะมาขับรถของเราคันนี้ ผมจะต้องสอนเขาก่อนด้วย เพราะรถคันนี้มีความยาวและเราก็กลัวว่าเขาจะไม่ชิน คนขับรถของผมขนาดเป็นมืออาชีพแต่พอมาขับรถของผมครั้งแรกยังรู้สึกกลัวๆ อยู่บ้าง”

 

“คนขับรถเป็นเรื่องสำคัญมาก ต้องคัดเลือกให้เป็นพิเศษ เพราะคนขับรถเหมือนเพื่อน ต้องรู้ใจเราและต้องเข้ากับเราได้ และต้องเข้าใจรถคลาสสิกด้วย รายละเอียดมันเยอะมาก”

หลายคนที่หลงใหลเสน่ห์ของรถยนต์อาจจะตั้งชื่อให้กับรถของตัวเอง เช่นเดียวกับอาจารย์อมร ที่ไม่ได้ตั้งชื่อรถให้กับตัวเองโดยตรง แต่ถ้าจะตั้งชื่อก็คงให้ “เสือ” เป็นชื่อของรถลูกรักคันนี้

“ถ้าจะบอกว่าชื่อ “เสือ” ก็ได้ ก่อนที่จะได้รถจากัวร์คันนี้มาได้ไปเรียนที่วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร (วปอ.) และจับสลากได้มาอยู่หมู่เสือ เราเลยรู้สึกว่าโชคดีที่มีชื่อตรงกับรถจากัวร์ที่มีสัญลักษณ์เป็นเสือพอดี”

“นับตั้งแต่ใช้รถคันนี้ ยอมรับว่ามีโอกาสดีๆ หลายอย่างในชีวิตขึ้นมา เหมือนกับรถคันนี้ถูกโฉลกกับเรามาก ดังนั้นอาจเป็นเหตุผลหนึ่งที่เราไม่ยอมขาย ทั้งๆ ที่มีคนเคยขอซื้อเป็นหลักล้าน แต่เราก็ปฏิเสธอย่างนิ่มนวล เพราะกลัวว่าเมื่อขายไปแล้วและถ้าวันหนึ่งอยากได้คืนกลับมา จะไม่มีใครขายให้ ทำให้ทุกวันนี้ไม่ยอมขาย แม้จะมีใครพยายามจะขอซื้อก็ตาม”อาจารย์อมร ทิ้งท้าย

เพียงแค่นี้ก็ทำให้พอจะเห็นได้ว่าทำไม อาจารย์อมรถึงรักและหวงรถคันนี้ประหนึ่งว่าใครจะเอาอะไรมาแลกก็ไม่ยอม แม้จะเงินมาเสนอให้ก็ตามที

ด้วยเทคโนโลยีใหม่ๆ ที่ทันสมัย ประกอบกับผู้คนยุคนี้หันมาให้ความสนใจตัวเองกันมากขึ้น แม้จะอยู่ในวัย 50 กว่าแต่ก็ดูสดใสสวยงามอ่อนกว่าวัยไปหลายช่วงปี

จนมีหลายสำนักงานเริ่มจะขยายช่วงเวลาเกษียณอายุจาก 60 ปี เพิ่มเป็น 65 ปีและหลายๆ คนก็มีความสามารถที่หลากหลายแม้ในวัย 50 กว่าๆ หลายคนก็ยังลุกมาหากิจกรรม ทำงานอดิเรกให้เป็นของหวานในชีวิตกันอย่างมีความสุข เช่นผู้บริหารหญิงคนนี้ที่ยังแอ็กทีฟ มีงานอดิเรกที่สร้างสีสันให้ความสุขกับชีวิตเธอได้อย่างงดงาม

เธอบอกว่าอายุไม่ใช่ข้อจำกัดในการที่จะเริ่มลองเรียนรู้อะไรใหม่ๆ หรือแม้กระทั่งจะเข้าวัยเกษียณแล้ว ก็ยังเริ่มอะไรใหม่ได้เสมอๆ

 

ในแง่การทำงานนั้น สุภาวดี ตระกูลบุญกรรมการผู้จัดการ บริษัท ทรู ทัช ผู้ให้บริการศูนย์บริการลูกค้าครบวงจร (Outsourced Contact Center) กล่าวว่า บุคลากรหายากบริษัทจึงซื้อซอฟต์แวร์ที่เรียกว่าเสียงสั่งได้มาจากประเทศญี่ปุ่น และนำมาปรับให้เหมาะสมกับการใช้งานในประเทศไทย เพื่อพัฒนาบริการคอลเซ็นเตอร์ที่ช่วยลดปัญหาการขาดพนักงาน จนสามารถคว้ารางวัล ได้รางวัลเวิลด์ คอลเซ็นเตอร์ (World Call Center) ที่ 1 ในเอเชีย และได้ที่ 3 ของโลก ซึ่งมีบริษัทเข้าร่วมแข่งกว่า 100 บริษัทจัดขึ้นที่ลาสเวกัส สหรัฐอเมริกา

เธอเล่าว่า ทำธุรกิจนี้มา 15 ปี ปัญหาใหญ่สุดคือเรื่องของคน ยุคแรกได้คนทำงานง่ายกว่า คนทำงานมีความอดทนมากกว่าเยอะยุคหลังๆ คนเจเนอเรชั่น Z ขาดความอดทน ใจร้อน หวังความก้าวหน้าภายในเวลาอันรวดเร็ว รออะไรไม่เป็น คุณภาพในการทำงานก็ด้อยลง

ปัจจุบันนี้เธอมีพนักงานทั้งสิ้น 1,300 คน ให้บริการแก่ลูกค้ากว่า 30 บริษัท ติด 1 ใน 3 ของบริษัทผู้ให้บริการทางด้านนี้ แม้แนวโน้มการทำงานจะมีการแข่งขันสูงขึ้นทุกวัน การทำงานมีปัญหามากขึ้น บุคลากรหายากขึ้น แต่เธอก็พร้อมจะลุยอย่างเต็มที่และบริหารเวลาในชีวิตให้ได้อย่างลงตัว โดยวันธรรมดาเธอให้เวลากับการทำงานอย่างเต็มที่ ส่วนวันหยุดเธอก็มีงานอดิเรกที่สร้างความสุขใจให้ทำอย่างเต็มที่เช่นกัน

 

สุภาวดี ยังบอกว่า ยิ่งงานเครียด ยิ่งต้องรักษาสมดุลในการบริหารเวลาให้ดี เพื่อให้ชีวิตลงตัวมีความสุขได้กับในทุกๆ เรื่อง ดังนั้นเธอจึงมีงานอดิเรก ด้วยการวาดสีน้ำซึ่งวาดจริงจังมา 5-6 ปีที่แล้ว

“ไปเรียนด้วยความบังเอิญคือลูกสาวไปเรียนพิเศษ เราต้องไปรอ ก็หาที่เรียนฆ่าเวลาระหว่างรอรับลูก จากที่คิดว่าเรียนเล่นๆก็เลยเรียนจริงจัง เพราะเรียนแล้วชอบฝึกวาดทุกวันหยุด ยิ่งฝึกยิ่งชอบมีความสุขหลงใหล มันทำให้เราได้สมาธิ ใจเย็นขึ้นนิ่งขึ้น

ได้ทำให้เราได้หยุดคิดจากงานประจำ จากเรื่องอื่นๆ ที่ทำให้เราฟุ้งซ่านในบางครั้ง เหมือนเป็นที่พักใจยามเครียด นอกจากนี้ก็ทำให้เรามีสังคมมีเพื่อน ได้ค้นพบความสามารถอีกด้านหนึ่งของตัวเราเองด้วย เพราะสีน้ำจะวาดยากกว่าสีน้ำมัน ซึ่งก็เรียนสีน้ำมันมาเหมือนกัน แต่พบว่าชอบสีน้ำมากกว่า”

 

จากความมุ่งมั่นตั้งใจจริง สุภาวดีสามารถนำภาพที่วาดไปประมูลขายเพื่อนำเงินไปบริจาคเพื่อการกุศลได้หลายโครงการแล้ว และล่าสุด เธอได้รับเลือกให้นำผลงานของเธอไปแสดงที่งานวาดภาพสีน้ำระดับโลกที่ประเทศอิตาลีในปีนี้ ที่งานบรัชปาร์ก-วอเตอร์คัลเลอร์ ฟาเบรียโน่ 2018 (Brushpark-watercolors Fabriano 2018)

และเมื่อปีที่แล้ว ผลงานวาดภาพของเธอก็ได้รับการคัดเลือกไปแสดงที่งานศิลปะที่ประเทศอินเดีย โดยเธอจะชอบวาดดอกไม้มากที่สุด โดยเฉพาะดอกกุหลาบถือว่าเป็นงานถนัดของเธอ และเริ่มจะลองหัดวาดรูปเหมือนบุคคลดูบ้างในระยะหลังๆ นี้ ซึ่งเธอใช้เวลาวันหยุด หรือตอนกลางคืนในบางวันในการวาดรูป เพื่อช่วยให้มีสมาธินิ่งสงบ เวลาที่ได้วาดรูปเหมือนจะลืมเรื่องราวรอบๆ ตัว จิตใจจดจ่ออยู่กับงานตรงหน้าอย่างแท้จริง

 

แผนการในอนาคตหากเกษียณอายุแล้ว สำหรับเธอไม่ใช่จะหยุดทุกสิ่ง แม้เลิกจากการทำงานประจำแล้ว เธอก็จะมองหาอย่างอื่นทำต่อไป โดยเฉพาะสิ่งที่อยากจะทำแล้วยังไม่ได้ทำเมื่อตอนยังทำงานอยู่ เช่น อาจจะไปเรียนดนตรี ไปทำสวนดอกไม้ ไปเรียนโยคะ หรือแม้กระทั่งเปิดร้านกาแฟและเบเกอรี่เล็กๆ สักร้านไว้ทำยามเหงา เพื่อให้ได้ฝึกสมอง ได้ทำงานให้ตัวเองยังดูแอ็กทีฟอยู่เสมอ

ผู้คนจากหลากหลายประเทศที่สนใจดนตรีแจ๊ซ มาร่วมกันเล่นคอนเสิร์ตบนเวที Thailand Jazz Workshop ซึ่งเป็นโครงการที่ก่อตั้งขึ้นตั้งแต่ปี 2556 โดยวิทยาลัยดนตรี มหาวิทยาลัยรังสิต ร่วมกับ Jazz Education Abroad, Los Angeles College of Music, Jamey Aebersold โดยมีจุดประสงค์เพื่อเผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับดนตรีแจ๊ซ และความเข้าใจต่างๆ ในดนตรีแจ๊ซ ให้กับนักเรียน นักศึกษา เยาวชน และบุคคลทั่วไปที่สนใจได้ฝึกทั้งภาคปฏิบัติและทฤษฎีจากกูรูด้านดนตรีจากสหรัฐ ปีนี้มีมามากถึง 12 คนในแต่ละชนิดดนตรี

ปีนี้ยังพิเศษกว่าทุกปี เพราะได้มอบโอกาสในการเผยแพร่ความรู้ให้แก่เยาวชนผู้ด้อยโอกาสจากโรงเรียนสอนคนตาบอด Bangkok School for Blind โดยทางโครงการได้นำอาจารย์เข้าไปสอนภายในโรงเรียนเป็นระยะเวลา 2 เดือน สำหรับเครื่องดนตรีที่สอนคือ “แซ็กโซโฟน” กุญแจเชื่อมโยงเพื่อให้เด็กๆ ได้พัฒนาศักยภาพด้านดนตรีของตนเอง

ในหลวงรัชกาลที่ 9 แรงบันดาลใจด้านดนตรีแจ๊ซ

ด้วยพระราชอัจฉริยภาพด้านดนตรีแจ๊ซของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทำให้มหาวิทยาลัยต่างๆ เปิดสอนทางด้านดนตรีสากลเมื่อ 10 ปีที่ผ่านมา เพื่อผลิตบุคลากรด้านดนตรีอย่างจริงจัง ทำให้ดนตรีแจ๊ซเป็นที่รู้จักในบ้านเรา วิทยาลัยดนตรี มหาวิทยาลัยรังสิต ซึ่งมีบุคลากรทางด้านดนตรีแจ๊ซที่มีความรู้ความสามารถได้ตระหนักถึงหน้าที่ในการผลิตบุคลากรทางด้านดนตรีแจ๊ซออกไปเพื่อจะพัฒนาและขับเคลื่อนให้วงการดนตรีแจ๊ซในประเทศก้าวหน้าต่อไปได้ในระดับสากล จึงได้จัดโครงการ “Thailand Jazz Workshop” เพื่อเป็นการเผยแพร่ทักษะความรู้ทางดนตรีแจ๊ซแก่เยาวชน นักเรียน นักศึกษา ตลอดจนบุคคลทั่วไปที่สนใจดนตรี ทั้งนี้ยังเป็นการยกระดับมาตรฐานการศึกษาด้านดนตรีแจ๊ซของไทยให้เข้าสู่ระดับมาตรฐานสากลต่อไป

ช้างต้น กุญชร ณ อยุธยา รองคณบดีฝ่ายบริหารวิทยาลัยดนตรี มหาวิทยาลัยรังสิต และหัวหน้าโครงการ Thailand Jazz Workshop 2018 กล่าวถึงการประสบความสำเร็จของการจัดเวิร์กช็อปติดต่อกันอย่างดีตลอด 5 ปี โดยมี ดร.จีน อิทกิ้น ผู้ก่อตั้ง Jazz Education Abroad บุคคลสำคัญให้การสนับสนุนจัดโครงการนี้ติดต่อกันเป็นปีที่ 5 แล้ว

ตลอดระยะเวลา 5 ปีที่จัดโครงการ ได้รับการตอบรับจากผู้เข้าร่วมทั้งคนไทยและต่างชาติเป็นจำนวนมาก อาทิ ฮ่องกง ไต้หวัน มาเลเซีย สิงคโปร์ ราวๆ 30 คน รวมคนไทยไม่จำกัดอายุ รวมทั้งสิ้นจำนวน 200 คน ฯลฯ เรียนวันละ 4 คลาสตามเครื่องดนตรี เรียนภาคทฤษฎีและปฏิบัติ คนที่เริ่มต้นเล่นดนตรีก็สามารถมาเรียนได้ด้วย

สำหรับหัวข้อในการอบรม แบ่งเป็น Instrumental Masterclass : เรียนรู้เกี่ยวกับเครื่องดนตรีของตนเอง โดยมีอาจารย์ที่เชี่ยวชาญในเครื่องมือนั้นๆ คอยแนะนำ เพื่อพัฒนาการเล่นให้ได้ดีที่สุด

Jazz Theory and Improvisation : เรียนรู้เกี่ยวกับทฤษฎีดนตรีแจ๊ซ และการนำทฤษฎีนั้นไปประยุกต์ใช้กับการอิมโพรไวส์ รวมไปถึงวิธีการฝึกซ้อมที่ถูกต้องเพื่อที่จะนำไปสู่การอิมโพรไวส์ที่ดี

Jazz Combo : วง Combo เป็นวงขนาดเล็กขนาด 5-8 คน ในวง Combo นี้จะได้เรียนรู้เพลง Jazz Standard ต่างๆ และมีโอกาสได้นำความรู้ด้านการอิมโพรไวส์มาใช้อย่างเต็มที่

Jazz Big Band : การเล่นในวง Big Band จะทำให้ได้เรียนรู้การเล่นดนตรีร่วมกับคนจำนวนมาก นอกจากนั้นยังทำให้พัฒนาในเรื่องของภาษาแจ๊ซ เป็นต้น

มอบโอกาสให้เด็กตาบอดสัมผัสดนตรีแจ๊ซ

พิเศษกว่าทุกปีที่ปีนี้โครงการได้มอบโอกาสในการเผยแพร่ความรู้ให้แก่เยาวชนผู้ด้อยโอกาส โรงเรียนสอนคนตาบอด Bangkok School for Blind โดยทางโครงการได้นำอาจารย์เข้าไปสอนเล่นแซ็กโซโฟน ภายในโรงเรียนเป็นระยะเวลา 2 เดือน โดยได้รับการสนับสนุนเครื่องดนตรีสำหรับการเรียนการสอนจากบริษัท ธีระมิวสิค

“นับเป็นโอกาสที่ดีที่ Thailand Jazz Workshop เปิดโอกาสให้เด็กตาบอดมาร่วมเล่นแซ็กโซโฟนด้วย ซึ่งเป็นโครงการที่ ดร.จีน เคยทำมาแล้วก่อนหน้านี้ที่เนปาล และจีน ซึ่งโรงเรียนสอนคนตาบอดมีการสอนดนตรีให้เด็กๆ อยู่แล้ว ยกเว้นแซ็กโซโฟน เพราะขาดอุปกรณ์ เราได้ อาจารย์ยงสิทธิ์ ยงค์กมล นักดนตรีคลาสสิกที่สอนทั้งคนตาดีและคนตาบอดเล่นดนตรี ไปสอนน้องๆ ก่อนหน้าที่จะมาร่วมเล่นคอนเสิร์ตตั้งแต่เดือน ม.ค. การที่เลือกแซ็กโซโฟนให้น้องๆ เล่นเพราะเป็นเครื่องดนตรีที่เล่นง่ายในการเรียนรู้ดนตรีแจ๊ซ เพราะเสียงแซ็กโซโฟนมักเป็นลีดเดอร์ในวงดนตรีแจ๊ซ พอถึงระยะเวลาเข้าค่าย 5 วัน ก็ให้เด็กๆ มาทำงานร่วมกันในค่ายทั้งเล่นเฉพาะกลุ่มและเล่นร่วมกับทั้งวง” อาจารย์ช้างต้น กล่าว

นักเรียนจากโรงเรียนสอนคนตาบอด Bangkok School for Blind เข้าร่วมจำนวน 5 คน ได้แก่ น้อย มีเมตตา ก้องกิดากร ขำรัก ปุณยวีร์ หวังผล และพสิษฐ์ วงกำภู เป็นเด็กนักเรียนชั้นประถม 4 ถึงชั้นประถม 5 ที่เรียนดนตรีอยู่แล้ว เด็กๆ จะได้ทั้งเรียนรู้และฝึกทักษะการเล่นแซ็กโซโฟนจนมีความรู้ความสามารถในระดับหนึ่ง และนักเรียนทั้ง 5 คน ได้เข้าร่วมแสดงคอนเสิร์ตไปเมื่อวันที่ 10 มี.ค.ที่ผ่านมา ณ ศาลาดนตรีสุริยเทพ มหาวิทยาลัยรังสิตด้วย

เข้าถึงดนตรีแจ๊ซ ผ่าน “แซ็กโซโฟน”

การเล่นแซ็กโซโฟนในเด็กตาบอด เครื่องดนตรีชนิดนี้จะเข้าไปช่วยพัฒนาศักยภาพของเด็กตาบอดได้อย่างไร อาจารย์ช้างต้น กล่าวว่า แซ็กโซโฟนเป็นเครื่องดนตรีมีเสียงเดียว ผู้เล่นจึงไม่จำเป็นต้องเห็นคอร์สของเครื่องดนตรี ถ้าได้ฟังโน้ตทั้งหมดแล้ว เพียงใช้หูฟังแล้วก็เล่น จึงเป็นสิ่งที่ง่ายสำหรับเด็กๆ ตาบอดที่จะจับเสียงได้เร็ว

“เด็กไทยที่ตาดีอ่านโน้ตแล้วเล่นอย่างเดียว แต่จริงๆ ดนตรีควรเรียนรู้ด้วยการฟัง ซึ่งคนตาบอดเขามองไม่เห็น แต่เขาจะใช้ประสาทสัมผัสคือการฟังของเขาอย่างเต็มที่ เขาจึงโฟกัสในการฟังมาก หูเขาจึงดี ซึ่งเป็นสิ่งที่ดี เราควรใช้ความรู้สึกนั้นมาเรียนดนตรีด้วย ดังนั้นการเล่นดนตรีไม่จำเป็นต้องมองเห็น แค่ฟังแล้วก็เล่นออกมาแบบที่ฟังให้ดี เพราะดนตรีคือการฟังว่าเล่นออกมาแล้วดนตรีเสียงดีหรือยัง” อาจารย์ช้างต้น กล่าว

ด้านอาจารย์ยงสิทธิ์ อาจารย์ผู้สอนเด็กตาบอดเล่นดนตรี กล่าวว่า ขั้นตอนการสอนเด็กตาดีกับเด็กตาบอด ถ้าเป็นเด็กที่มองเห็นเขาจะใช้โน้ตดนตรีเป็นหลัก แต่แรกๆ เขาจะสอนให้เด็กรู้จักเครื่องดนตรีก่อน ด้วยการให้เด็กตาบอดลองจับเครื่องดนตรี ซึ่งการมองเห็นของเด็กตาปกติ เด็กๆ สามารถต่อโน้ต และประกอบเครื่องเล่นได้เลย

“ขั้นตอนการถ่ายทอดบทเพลง ถ้าเด็กมองเห็นปกติจะสอนโน้ตให้อ่านโน้ตก่อน นิ้วกับโน้ตมาพร้อมๆ กัน ส่วนเสียงเด็กตาดีได้ยินเสียงพร้อมเห็นโน้ต แต่เด็กตาบอดอ่านโน้ตไม่ได้ ตอนผมเรียนดนตรีใหม่ๆ อาจารย์ของผมจะใข้วิธีเป่าให้ผมฟังก่อน สอนว่านิ้วนี้กดออกมาแบบนี้เสียงจะออกมาอย่างไร ผมจะฟังอาจารย์เป่าก่อน แล้วผมก็เป่าตามขั้นตอนการเรียนการสอนจึงแตกต่างกันระหว่างเด็กตาดีกับเด็กตาบอด” อาจารย์ยงสิทธิ์ กล่าวต่อว่า ดนตรีแจ๊ซใช้การฟังและอินเนอร์ข้างในเป็นสิ่งสำคัญ เด็กตาบอดหูจะดีมาก เทียบกับเด็กปกติในการเริ่มต้นที่เท่ากัน เด็กตาดีบางครั้งอาจเรียนรู้ได้ช้าหน่อยหากเขาไม่มีเซนส์ด้านดนตรีที่ดี แต่เด็กตาดีจะไปได้เร็วเพราะเขาสามารถอ่านโน้ตได้เอง แต่เด็กตาบอดจะเรียนรู้ได้เร็วจากการฟัง

“เด็กตาดีจะได้เปรียบเรื่องการอ่านโน้ต เช่น โน้ตบิกแบรนด์เห็นโน้ตปุ๊บเด็กตาดีอ่านได้เลย แต่เด็กตาบอดคุณครูต้องนำโน้ตมาเป่าให้เด็กๆ ฟังก่อน น้องๆ ก็ต้องจำ แล้วซ้อมเล่น ฝึกฝนจนชำนาญ ซึ่งจะเรียนรู้และจดจำได้ช้าในขั้นตอนนี้ แต่ตัวช่วยที่ทำให้เขาเล่นได้คือการที่ได้รับโอกาสที่ดี และได้รับบทเพลงที่เหมาะกับตัวเขา หูที่ดีที่เร็วของเด็กตาบอดจะเป็นตัวช่วยสำหรับเด็กที่มองไม่เห็นอย่างมากในการเรียนดนตรี ตอนนี้แซ็กโซโฟนได้พัฒนาให้สามารถเล่นกับเครื่องดนตรีชนิดต่างๆ ได้ แม้แต่เล่นกับดนตรีร็อกก็เล่นได้ การที่เด็กๆ ได้มาเรียนแซ็กโซโฟนเหมือนเขาได้รับดอกไม้เกิดขึ้นในดวงใจ คือความสนุกที่ได้เล่นดนตรี การได้รู้จักศิลปินระดับโลก เพื่อนๆ ศิลปินวัยเดียวกันถือเป็นคุณค่าด้านดนตรีที่คนกลุ่มนี้ได้รับยาก และดนตรีเป็นภาษาสากลที่เข้าถึงใจคนได้ทั่วโลก เด็กๆ จะได้ความคิดบวก ได้รู้จักแซ็กโซโฟน สามารถนำความรู้ด้านแซ็กโซนไปประกอบอาชีพในอนาคตได้ด้วย” อาจารย์ยงสิทธิ์ บอก

ด้านเด็กนักเรียนตาบอด บีม-พสิทธิ์ วงค์กำภู วัย 15 ปี กล่าวว่า เขาเล่นเปียโนตั้งแต่เรียนชั้นประถม 1 ถึงปัจจุบันเรียนชั้นประถม 5 พอได้เรียนแซ็กโซโฟนแจ๊ซ เขารู้สึกว่าสนุกและเป็นเสียงที่มีเสน่ห์มีความไพเราะมาก อีกทั้งยังได้เรียนรู้สเกลการเล่นที่น่าทึ่ง

“แรกๆ เรียนแซ็กโซโฟนรู้สึกว่าเล่นยาก พอผ่านไป 2 เดือนแล้วรู้สึกว่าเล่นง่ายขึ้น ระหว่างเปียโนกับแซ็กโซโฟนก็เล่นง่ายทั้งคู่ ต่อไปผมจะไม่ทิ้งแซ็กโซโฟนและจะเล่นควบคู่กันไประหว่างเครื่องดนตรี 2 ชนิดนี้” พสิทธิ์ กล่าว

ศักยภาพ เด็กตาบอดไทย ไม่แพ้ใคร

ดร.จีน บุคคลสำคัญของโครงการนี้กล่าวถึงประสบการณ์สนับสนุนให้เด็กตาบอดเล่นดนตรีแจ๊ซทั้งในประเทศเนปาลและประเทศจีนประสบความสำเร็จมาก และคาดหวังว่าจะประสบความสำเร็จในประเทศไทยด้วยเช่นกัน ศักยภาพเด็กไทยเป็นอย่างไรในสายตาของนักดนตรีมืออาชีพอย่างเขา ดร.จีน กล่าวว่า เด็กเหล่านี้เรียนแซ็กโซโฟนเพียงแค่ 2 เดือนเท่านั้น แต่ทำผลงานได้เกินความคาดหมาย

“ผมคิดว่าการเล่นและเสียงแซ็กโซโฟนจะเข้าไปช่วยเรื่องความมั่นใจ ความคิดสร้างสรรค์ การทำงานเป็นทีมเวิร์ก เหมือนเปิดโลกใหม่ให้พวกเขา ผมต้องขอบคุณ 3 คน ได้แก่ Jamey Aebersold ที่ทำเรื่องการศึกษาดนตรีแจ๊ซที่อเมริกา ทำสื่อสอนดนตรีแจ๊ซเยอะมาก ช่วยเป็นสปอนเซอร์ทำให้โครงการนี้เกิดขึ้น จิมมี่ ลี นักแซ็กโซโฟนที่มาร่วมสอนในครั้งนี้ด้วย นอกจากนี้ยังมีบริษัท ธีระมิวสิค ที่บริจาคแซ็กโซโฟนให้เด็กได้ใช้ และมหาวิทยาลัยรังสิต จริงๆ แล้วทั้งที่เนปาลและจีน การให้โอกาสเด็กตาบอดได้เรียนแซ็กโซโฟนประสบความสำเร็จมากเมื่อ 3 ปีที่ผ่านมา เพราะปัจจุบันรัฐบาลจีนได้เปิดโรงเรียนสอนดนตรีแจ๊ซให้คนตาบอดโดยเฉพาะ ตอนนี้ไม่ใช่เล่นดนตรีอย่างเดียวแล้ว ยังมีนักร้อง เพราะมีคนสนับสนุนเขา ถือเป็นโปรเจกต์ที่ดี”

ดร.จีน กล่าวอีกว่า เด็กตาบอดไทยมีเซนส์การฟังที่ดี แซ็กโซโฟนเปรียบเหมือนเสียงร้องมากที่สุด มีเสียงที่หนักเบา ทุ้มแหลม และในหลวงรัชกาลที่ 9 ก็ทรงแซ็กโซโฟน ดังนั้นแซ็กโซโฟนจึงใกล้ชิดกับคนไทยมาก อีกทั้งแซ็กโซโฟนเป็นเสียงที่มีความอบอุ่น เสียงนี้น่าจะเข้าไปถึงจิตใจของเด็กๆ ได้ง่ายกว่าเครื่องดนตรีชนิดอื่น

ดนตรีจะช่วยพัฒนาเรื่องจิตใจของเด็กๆ และพัฒนาเรื่องบุคลิก เขาจะเป็นคนที่อ่อนโยนขึ้น และเข้าใจอารมณ์ความรู้สึก คนที่ไม่ได้เล่นดนตรีจะไม่รู้สึกถึงอารมณ์ความอ่อนโยน อีกทั้งเด็กๆ หากอยากเป็นนักดนตรีที่เก่งจะต้องรู้จักการแบ่งเวลาในการฝึกซ้อม การซ้อมจะทำให้นักดนตรีเก่ง ดังนั้นจึงต้องมีระเบียบวินัยในตัวเองเป็นอย่างมาก จึงจะประสบความสำเร็จในอาชีพนักดนตรีได้

การมีสุขภาพดี อายุยืนยาว เป็นสิ่งที่หลายคนปรารถนา แต่ก่อนจะมีสุขภาพที่ดีได้ นอกจากต้องดูแลตัวเองด้วยการกินที่ถูกสุขลักษณะ ออกกำลังกายสม่ำเสมอแล้ว การหลีกเลี่ยงจากสิ่งที่ก่อให้เกิดความเสี่ยงหรือกระตุ้นให้เกิดโรคภัยก็สำคัญไม่แพ้กัน ลองไปดู 3 สิ่งถ้าหลีกเลี่ยงได้ จะทำให้ผู้ชายมีอายุที่ยืนยาวขึ้นกันดีกว่า1.ระวังสารพิษในภาชนะพลาสติก

จากผลการศึกษาในหนูทดลองของวิทยาลัยแพทยศาสตร์แห่งมหาวิทยาลัยเซาท์ดาร์โกตา พบว่าสารเคมีปริมาณต่ำที่พบในภาชนะพลาสติกและกระป๋องดีบุก เพิ่มความเสี่ยงต่อการเกิดความผิดปกติของต่อมลูกหมาก

เรื่องนี้นักวิจัยเตือนว่า แม้การทดลองครั้งนี้จะทำในสัตว์ แต่ผลดังกล่าวก็อาจเกิดขึ้นกับผู้ชายได้เช่นเดียวกัน เพราะระดับสารที่สัตว์ทดลองได้รับในการศึกษาครั้งนี้ มีขนาดต่ำกว่าระดับที่ทารกได้รับมาก

ระดับสารประกอบบิสฟีนอล-เอ (Bisphenol  A) ในเลือดที่ต่ำกว่าระดับที่ US Environmental Protection Agency เชื่อว่าปลอดภัยนั้น พบว่า ทำให้เกิดความผิดปกติของต่อมลูกหมากในสัตว์ที่กำลังเจริญเติบโต และความผิดปกตินี้อาจนำไปสู่การเป็นมะเร็งต่อมลูกหมากเมื่อสัตว์เหล่านี้โตเต็มวัย

จากการศึกษายังพบอีกว่า ตัวอ่อนเพศผู้ที่ได้รับสารบิสฟีนอล-เอ จะมีท่อต่อมลูกหมากที่โตมากผิดปกติ ทำให้มีความเสี่ยงต่อภาวะคล้ายคลึงกับต่อมลูกหมากโตในเพศชาย

2.ระดับสารตะกั่วมีผลต่อสุขภาพ

คณะวิจัยจากวิทยาลัยการสาธารณสุขฮาร์วาร์ด รายงานว่าการได้รับสารตะกั่วในระดับต่ำๆ จากสิ่งแวดล้อมเป็นประจำ อาจนำไปสู่ความเสื่อมถอยทางสติปัญญาเมื่อคุณผู้ชายอายุมากขึ้น

จากการติดตามผู้ชายอายุเฉลี่ย 67 ปี จำนวน 466 คน พบว่ายิ่งระดับสารตะกั่วที่พบในลูกสะบ้าหัวเข่า (ตัวชี้วัดในกระดูกถึงค่าการสะสมของสารตะกั่วที่ได้รับ) สูงเท่าไร ผู้ชายก็จะยิ่งทำแบบทดสอบความจำ ความสนใจ ภาษา และทักษะอื่นๆ ของสมองได้คะแนนน้อยลง

นอกจากนี้ นักวิจัยจาก Brigham and Women’s Hospital ยังพบว่า การสะสมของสารตะกั่วเพิ่มความเสี่ยงต่อการเกิดต้อกระจก ซึ่งเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้ตาบอดได้ โดยคณะวิจัยได้ติดตามผู้ชายอายุ 60 ปีขึ้นไปจำนวน 642 ราย เป็นเวลา 5 ปี พบว่า ผู้ที่เป็นโรคต้อกระจกจะมีระดับสารตะกั่วสูงในกระดูก

ในผู้สูงอายุที่มีโอกาสเกิดโรคกระดูกพรุน จะได้รับอันตรายจากสารตะกั่วมากกว่าคนทั่วๆ ไป  เนื่องจากสารพิษชนิดนี้จะตกค้างอยู่ในรูของกระดูก และจะค่อยๆ ถูกปล่อยเข้าสู่กระแสเลือดในระยะยาว และจะทำลายเนื้อเยื่อของร่างกาย

ปัจจุบันยังพบผลิตภัณฑ์ที่มีส่วนผสมของสารตะกั่วในหลายๆ ประเทศ แม้แต่น้ำดื่มก็อาจปนเปื้อนด้วยสารตะกั่ว เพราะสารพิษชนิดนี้มักตกค้างอยู่ในท่อน้ำประปา

3.หยุดสูบบุหรี่ หยุดยั้งอัมพาต

การสูบบุหรี่เป็นปัจจัยเสี่ยงหลักที่ป้องกันได้ของการเกิดอัมพาต เพราะสารนิโคตินและคาร์บอน มอนอกไซด์ในควันบุหรี่จะลดปริมาณออกซิเจนในเลือดลง ทั้งยังทำลายผนังหลอดเลือดจนมีโอกาสเกิดลิ่มเลือดได้

เมื่อเราเลิกสูบบุหรี่ ร่างกายจะเริ่มเปลี่ยนแปลงตามลำดับ ข้อมูลจากสมาคมปอดแห่งสหรัฐ พบว่าหลังหยุดสูบบุหรี่ 20 นาที ความดันโลหิตและชีพจรจะลดลง หลังหยุดสูบบุหรี่ 8 ชั่วโมง ระดับคาร์บอนมอนอกไซด์ในเลือดจะลดลงจนเป็นปกติ และเมื่อหยุดสูบบุหรี่ได้เกือบ 24 ชั่วโมง ความเสี่ยงต่อการเกิดอัมพาต หรือกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลันก็จะหมดไป

นอกจากนี้ ผลการวิจัยยังระบุว่า มะนาวช่วยเลิกบุหรี่ได้ภายใน 2 สัปดาห์ โดยให้หั่นมะนาวเป็นชิ้นเล็กๆ พร้อมเปลือกแล้วนำมาเคี้ยวขณะอยากสูบบุหรี่ จากนั้นให้ดื่มน้ำตามอีก 1 อึก จะช่วยให้อาการอยากนิโคตินลดลง และไม่อยากสูบบุหรี่ในที่สุด

มีเหตุผลอะไรถึงต้องทำประกันชีวิต? การเสียเงินก้อนหนึ่ง ซึ่งก็ไม่ใช่น้อยๆ ต่อปี นับเป็นอีกช่องทางการสร้างความมั่นคงกับบั้นปลายชีวิต และการที่จะต้องเตรียมจ่ายเงินก้อนใหญ่ 5 หลักขึ้นไปเป็นประจำทุกๆ ปี จะมีผลดีต่ออนาคตการเงินอย่างไร? หลายคนที่กำลังตัดสินใจ “ลงทุน” จ่ายเงินก้อนใหญ่ จ่ายเพื่อความมั่นคงในชีวิตคงมีคำถามเหล่านี้เกิดขึ้นมากมาย

คำตอบแรกก็คือการจ่ายเงินประกันชีวิต เป็นอีกหนทางหนึ่งของการวางแผนการใช้เงิน หรือกระทั่งการใช้ชีวิตให้เป็นระบบระเบียบ ประชากรในประเทศที่มีวินัยสูงสร้างชาติจนเป็นประเทศพัฒนาแล้ว อย่างเช่น ประชากรญี่ปุ่น มีข้อมูลจาก Insurance where is center ติดอันดับทำประกันชีวิตวงเงินคุ้มครองสูงสุดถึง 8.9 หมื่นดอลลาร์สหรัฐ แสดงให้เห็นถึงความใส่ใจ และตระหนักถึงความสำคัญในการสร้างความมั่นคงด้วยการจ่ายเงินประกัน

ตัวเลขการทำประกันชีวิตของคนไทยจากสำนักงานคณะกรรมการกำกับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัย หรือ คปภ. อยู่ที่ 38% หรือเรียกว่าจำนวนกรมธรรม์ต่อจำนวนประชากรในประเทศไทย ซึ่งถือว่ายังอยู่ในระดับต่ำ ทั้งที่การทำประกันชีวิตเป็นทั้งการประกันความเสี่ยงในอนาคต ทั้งชีวิต สุขภาพ และครอบครัว รวมถึงเป็นการลงทุนด้วย

ลองสำรวจนิสัยการสร้างความมั่นคงทางการเงิน โดยมองหาความต้องการที่แท้จริงในการทำประกันชีวิต เพื่อทำความเข้าใจ เพื่อพิจารณา ประกันรูปแบบใด ถึงจะคุ้มค่า และความต้องการของตัวเองที่สุด เช่น

Family Security สร้างความมั่นคงให้ครอบครัวไม่ว่าจะออมเงินเก่งแค่ไหน การจะออมให้เพียงพอที่จะปกป้องครอบครัวทั้งหมด เมื่อเกิดเรื่องไม่คาดฝันที่เลวร้ายสุดๆ เกิดขึ้น มนุษย์รับเงินเดือนทั่วไปก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย จุดนี้ที่ประกันชีวิต และประกันสุขภาพจะเข้ามาช่วยชีวิตเราได้จริงๆ แล้วเป็นการแสดงถึงความรัก ความรับผิดชอบ ต่อครอบครัวอีกด้วย

ประกันชีวิตคือการโอนความเสี่ยงของเราไปให้คนอื่น เช่น ถ้าเราเสียชีวิตกะทันหัน ไม่มีคนดูแลพ่อแม่ชรา การซื้อประกันชีวิตคือคำตอบเรื่องนี้ เพื่อเตรียมหลักประกันในด้านความพร้อมในสิ่งที่ไม่คาดฝัน หรือหากเกิดอะไรขึ้น สามารถมีเงินให้ลูกหลานไว้จัดงานศพ หรือเลี้ยงชีพ เพื่อปกป้องรายได้ที่อาจสูญเสียไปหากหัวหน้าครอบครัวต้องจากไปก่อน

Health & Medical Expense ด้านสุขภาพ

ถ้าต้องขับรถทุกวัน การลดความกังวลเรื่องรถชน ไม่มีเงินซ่อมก็ให้ซื้อประกันรถยนต์ ซึ่งก็เป็นหลักการเดียวกัน ถ้ากังวลเรื่องความเจ็บป่วยไม่มีเงินรักษา ก็ซื้อประกันสุขภาพ สำหรับคนที่มีรายได้ไม่มั่นคงนัก ก็ควรต้องทำประกันชีวิตเอาไว้ก่อนให้อุ่นใจ จะได้ไม่ต้องเป็นห่วง หรือรับภาระค่ารักษามากนัก นี่คือสิ่งที่ควรทำให้ตัวเอง กับการได้รับผลประโยชน์จากการเคลมค่ารักษาพยาบาล

อีกเรื่องที่ไม่คาดฝันเกิดได้กับทุกๆ คน คือ อุบัติเหตุ ผลการเสียชีวิตในประเทศไทยนับเป็นอันดับ 3 ที่ประชากรเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ เรื่องที่คาดไม่ถึง เป็นสิ่งที่ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น ดังนั้น การป้องกันไว้ก่อนจึงเป็นเรื่องที่สำคัญมาก ไม่ว่าจะเพื่อตัวเอง หรือเพื่อคนรอบข้างในครอบครัวก็ตาม เพื่อไม่ต้องรับภาระค่าใช้จ่ายที่อาจก้อนใหญ่จนคาดไม่ถึง และเป็นเงินสำรองเผื่อต้องเกิดทุพพลภาพหรือพิการ

Saving & Tax Efficient ด้านเงินออม และการลดหย่อนภาษี

ประกันสะสมทรัพย์ คืออีกบัญชีเงินออมที่มั่นคง ประกันชีวิตลดหย่อนภาษี เป็นรากฐานให้ครอบครัว การทำประกันชีวิต เป็นการวางแผนที่ดีวิธีหนึ่ง นอกจากจะคุ้มครอง และช่วยลดหย่อนภาษีแล้ว ยังช่วยออมเงินอีกด้วย เรียกได้ว่าเตรียมพร้อมตั้งแต่วัยรุ่น ไปยันวัยเกษียณ โดยทั่วไปแล้ว สิทธิในการลดหย่อนภาษีจากเบี้ยประกันชีวิตมีอยู่ด้วยกัน 2 ประเภท คือ เบี้ยประกันชีวิตแบบคุ้มครองตั้งแต่ 10 ปีขึ้นไป ลดหย่อนภาษีได้สูงสุดไม่เกิน 1 แสนบาท เบี้ยประกันชีวิตแบบบำนาญ ลดหย่อนภาษีได้ 15% ของเงินได้ที่ต้องเสียภาษี สูงสุดไม่เกิน 2 แสนบาท

Retirement ความมั่นคงหลังเกษียณอายุ

จะมีเงินใช้หลังเกษียณเพียงพอไหม? นับเป็นความกังวลของคนทำงานรับเงินเดือนทุกๆ คน ชีวิตหลังเกษียณแล้ว เราจะเอาเงินจากที่ไหนใช้จ่าย ทั้งในเรื่องปัจจัยสี่ และการจับจ่ายสารพัดเพื่อการใช้ชีวิตสุขสบาย ไม่อัตคัด ในยุคสมัยนี้ที่มีเรื่องต้องจ่ายเงินออกจากกระเป๋าไม่เว้นแต่ละวัน การทำประกันชีวิตแบบบำนาญ คือคำตอบนี้ ซึ่งจะทำให้เรามีเงินใช้หลังเกษียณทุกๆ เดือน แถมยังมีการคุ้มครองกรณีเสียชีวิตอีกด้วย

การเลือกออมโดยใช้ทั้งประกันชีวิต LTF และ RMF (ใน RMF ก็เลือกลงทุนทั้งที่เป็นกองที่ลงทุนในหุ้น ตราสารหนี้ อสังหาริมทรัพย์ ทั้งในไทยและต่างประเทศ กระจายกันออกไป) เป็นการกระจายความเสี่ยงดังกล่าวออกไป (หากตัวใดตัวหนึ่งแย่ ยังมีตัวอื่นๆ ที่ยังดีอยู่) เพื่อให้แน่ใจว่า ในวันที่เราเกษียณ เราจะมีเงินออมจากหลายๆ แหล่งไว้เป็นรายได้ให้กับเราหลังเกษียณได้อย่างแน่นอน

วัยเกษียณเป็นช่วงเวลาที่หลายคนเกรงกลัว เมื่อวันนั้นมาถึง เพราะถึงแม้ว่าเราจะได้หยุดพักทำงานจากการตรากตรำทำงานหนักมาตลอด 30 กว่าปี แต่เราก็ยังอดกังวลไม่ได้ว่า “เราจะมีเงินใช้เพียงพอหลังเกษียณหรือไม่?” ในวันที่เราไม่มีรายได้จากการทำงานอีกต่อไป อย่างไรก็ตาม ก่อนที่คิดจะทำประกันใดๆ ก็ตาม ควรศึกษาข้อมูลโดยเริ่มต้นที่อ่านกรมธรรม์ประกันภัยให้เข้าใจก่อน