สร้างสรรค์คลิปฮือฮากระหึ่มโซเชียล ทำยอดคลิกล้านวิวทางช่องยูทูบ กุมบังเหียนโดย วู้ดดี้-วุฒิธร มิลินทจินดา ประธาน บริษัท วู้ดดี้เวิลด์ และสดๆ ร้อนๆ สร้างความฮือฮาเมื่อเดือน ธ.ค. ส่งท้ายปีที่ผ่านมา กับการจัดงาน “FitFest 2017” รวมพลคนสายกีฬาและสายเฮลตี้มาไว้ด้วยกัน กับการจัดเทศกาลออกกำลังกายครั้งแรกของเมืองไทย ขนอุปกรณ์ชิ้นเลิศๆ เด็ดๆ ในฟิตเนสชั้นนำ มารวมเป็นความมันไว้ทุกรูปแบบ ณ รอยัล พารากอน ฮอลล์ สยามพารากอน

งานสร้างปรากฏการณ์ความคึกคักครั้งนี้ วู้ดดี้นำทัพดาราตัวแม่สายเฮลตี้ ศรีริต้า เจนเซ่น เขมนิจ จามิกรณ์ เมทินี กิ่งโพยม เจนี่ เทียนโพธิ์สุวรรณ์ พัชรศรี เบญจมาศ ศรัณย์รัชต์ ดีน มาช่วยกันสานต่อเทรนด์สุขภาพดี โชว์ศักยภาพความสตรองของคนรุ่นใหม่ที่รักตัวเอง วัดระดับความแข็งแกร่งกันเต็มแม็กซ์!

อีกเรื่องที่เกิดไม่ได้ง่ายๆ กับการรวบรวมเทรนเนอร์ดัง ผู้อยู่เบื้องหลังงานปั้นหุ่นเป๊ะ ปัง ของเหล่าซูเปอร์สตาร์เมืองไทย เช่น เทรนเนอร์จัน-อานันท์ อภินันทน์ เทรนเนอร์เชอร์รี่-นนท์ณัฐดา อำมาตย์ เทรนเนอร์ทิม-จิราวัฒน์ ตระกูลมา เทรนเนอร์มิค (Micky Woo) ณัฎทรวัฒน์ นิธิตกิตติกรณ์ มาช่วยกันแนะแนวทางการออกกำลังกายในคลาสต่างๆ และไฮไลต์ค้นหาสุดยอดคนแกร่ง กับการแข่งขันค้นหา 5 รายการ สุดยอดคนบ้าพลัง-FitFest Strong Man สุดยอดฟิตเปรี๊ยะ ฟิตปั๋ง สุดยอดกล้ามท้อง-FitFest Best Abs by HOTMAN Factory สุดยอดการงัดข้อ-FitFest Arm Wresting by BBGym สุดยอดคนพันธุ์อึด-F45 Playoffs Man / F45 Playoffs Women) ชิงเงินรางวัลมูลค่าหลายแสนบาท

ผู้บริหารหุ่นเฟิร์ม วู้ดดี้-วุฒิธร กล่าวว่าเป็นเทศกาลที่อยากให้คนไทยทุกๆ คน มีสุขภาพดี มีวินัย และตั้งใจจริงจัง ซึ่งเมื่อก่อนเวลาใครพูดเรื่องสุขภาพดี อาจรู้สึกเฉยๆ แต่พอได้มาทำอย่างจริงจัง จึงรู้เลยว่ามันดีแค่ไหน เมื่อร่างกายเราดีมันก็จะส่งผลต่อบุคลิกที่ดี และอะไรดีๆ อย่างอื่นก็จะตามมาด้วย ถ้าไม่เชื่อก็ต้องลองดู!

งาน FitFest 2017 ไม่ใช่แค่เรื่องของการออกกำลังกาย แต่ทำให้ทั้งคนสายออกกำลังกาย และคนที่ไม่เคยสนใจการออกกำลังกาย ได้เปิดโลกและเปิดรับสิ่งใหม่ๆ ได้เห็นวิถีชีวิตของคนมีสุขภาพที่ดีทำกันอย่างไร วุฒิธร กล่าวย้ำว่า เพื่อส่งต่อแรงบันดาลใจให้ทั้งกับตัวเอง และคนอื่นๆ ต่อไป

“จุดที่ทำให้ปิ๊งไอเดียจัดงาน FitFest 2017 เพื่อปฏิวัติรูปแบบการใช้ชีวิตของแต่ละคน ให้เป็นคนใหม่ ผ่านแรงบันดาลใจของเหล่า คนแปลงร่าง ได้มาร่วมเปิดเผยเคล็ดลับดีๆ ในงานนี้ด้วยนะครับ

การค้นหาแรงบันดาลใจเป็นสิ่งสำคัญไม่น้อย เพราะจะคอยผลักดันให้ทำสิ่งต่างๆ ได้สำเร็จตามที่ตั้งเป้าไว้ ซึ่งก่อนหน้านี้ผมได้ช่วยให้คนอยากจะลดน้ำหนัก โดยให้คำแนะนำจนบรรลุผลในสิ่งที่เขาตั้งใจ ด้วยการออกกำลังกายภายใต้คลิป #คนแปลงร่าง ซึ่งสิ่งแรกที่ได้ตามมาคือเขามีชีวิตที่ดีขึ้น โรคภัยไข้เจ็บหายไป แล้วเรื่องดีๆ หลายต่อหลายเคสก็ตามมาด้วยครับ ทำให้รู้สึกว่านี่แหละเป็นสิ่งที่เราอยากเห็น ผมอยากทำให้คนไทยอีกหลายๆ คนหันมารักและดูแลสุขภาพตัวเองแบบนี้”

เทศกาลระดับบิ๊ก วุฒิธร ทุ่มเททั้งแรงกาย และแรงใจ โดยการรวมคลาสต่างๆ กว่า 26 คลาส ให้ทดลองเล่นฟรี! อุปกรณ์ต่างๆ ล้วนเป็นตัวท็อปในฟิตเนสชั้นนำ โดยด่านแรก การผ่านด่านการชั่งน้ำหนักด้วยเครื่องชั่งจาก Thanita by AIA ที่ไม่ธรรมดาสนนราคาอยู่ที่เครื่องละ 1.2 ล้านบาท นวัตกรรมล้ำชั่งกันได้ละเอียดยิบ ใครมีไขมันส่วนเกินซ่อนอยู่ตรงไหนบ้าง

ดาราหุ่นเป๊ะสายเฮลตี้ “แพนเค้ก” เขมนิจ จามิกรณ์ งานนี้ไม่รอช้า ขอพุ่งไปโชว์ความฟิต คลาส Spartan Community Workout by BASE สุดยอดการแข่งขันวิบากดีที่สุดในโลก คลาสสปาตันช่วยสร้างความแข็งแรงโดยรวมของร่างกาย เทรนด์แข่งขันสปาตัน เรซ กำลังมาในกลุ่มสาวๆ ที่ฟิตร่างกายในแบบสปาตัน โดยรวมเอาทั้งการคลาน แบกสิ่งของ ปีน โหน กระโดด ยก การบริหารต้นขาในแบบลังจ์ ดึง ผลัก วิ่ง สปรินต์ และสควอช ออกแบบรวมทุกการเคลื่อนไหวสร้างกล้ามเนื้อที่ทำได้ยากที่สุด

ศรีริต้า เจนเซ่น เลือกปั่นจักรยานตามจังหวะเสียงเพลงแบบเร้าใจในคลาส Tribe TO THE BEAT และแท็กทีมสาวๆ ลิเดีย ลูกเกด เจนี่ โชว์ความแข็งแกร่งสุดพลิ้ว คลาส Trampoline การกระโดดบนผืนแทรมโพลีน อุปกรณ์ช่วยฝึกฝนทักษะที่มีเทรนเนอร์สอนท่าโลดโผน พลิกแพลง ท่าทางต่างๆ ได้ฟินสุดๆ อิสระไร้ขีดจำกัด

สายสตรองมาร่วมงานกันคึกคัก ได้เก็บเกี่ยวคำแนะนำดีๆ จากเทรนเนอร์ชื่อดัง ได้ชมการสาธิตท่าที่ถูกต้องบนเวที บิลด์ให้ได้ชมกันสดๆ ใครไม่สนการออกกำลัง ก็ต้องสนกันบ้างแล้ว เรียกว่าเป็นไปตามเป้าหมายคนจัดเทศกาล ที่จะมีครั้งที่ 2 ตามมาเร็วๆ นี้แน่นอน

จากแคมเปญชิงโชค “100 Plus ปั่นลัดฟ้า 2 ตอนกอดนิวซีแลนด์” พาผู้โชคดีไปร่วมปั่นจักรยานกับสองพรีเซนเตอร์ ตูน บอดี้สแลม (อาทิวราห์ คงมาลัย) – โจอี้ บอย (อภิสิทธิ์ โอภาสเอี่ยมลิขิต) บนเส้นทางจากทะเลสาบ Pukaki ไปสู่ทะเลสาบ Tekapo หลังจากที่เราได้สนุกสนานกับกิจกรรมตื่นเต้นท้าทายที่ทาง 100Plus จัดเต็มให้แบบครบเครื่องเรื่องควีนส์ทาวน์แล้ว เราได้เดินทางมาพักที่โรงแรม The Hermitage เชิงเขาเมาท์คุ้ก ให้ได้สัมผัสกับบรรยากาศแห่งขุนเขาที่สวยงามและเพื่อเขยิบเข้ามาใกล้จุดสตาร์ทในการปั่นจักรยานของเราด้วย

เช้าวันรุ่งขึ้นเราฝ่าอากาศที่หนาวเย็นไปยังจุดสตาร์ท ซึ่งอยู่บริเวณศูนย์บริการนักท่องเที่ยวของทะเลสาบ Pukaki เช้าวันนี้ท้องฟ้าโปร่ง แสงแดดยามเช้าสะท้อนน้ำสีฟ้าเทอร์ควอยซ์ให้เข้มเป็นพิเศษเส้นทางปั่นในช่วง 10 กิโลเมตรแรกจะเป็นการปั่นในทางแทรกชิดขอบทะเลสาบเลย ส่วนใหญ่เป็นทางดินอัดแน่น แต่บางช่วงมีปนทรายผสมด้วยหินร่วนๆ เข้าไปด้วย ทำให้เป็น 10 กิโลเมตร ที่ไม่ง่ายเลย

อย่างว่าแหละครับระดับเมืองควีนส์ทาวน์ ศูนย์กลางแห่งกิจกรรมอันท้าทาย เส้นทางปั่นแม้จะเป็นระดับเริ่มต้นแต่ก็ยังคงความท้าทายให้เราพิสูจน์กายพิสูจน์ใจได้เสมอ จากจุดพักแรกเราต้องขึ้นมาปั่นบนถนนช่วงสั้นๆ ก่อนที่จะแยกเลี้ยวขวาเข้าสู่ถนนเลียบคลองส่งน้ำระหว่างสองทะเลสาบ ทางช่วงนี้จะต้องขึ้นเนินแต่สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนคือทางเนินนั้นยาวร่วมกิโล… แต่มากับ 100Plus แล้วชีวิตยังต้องไปต่อ… ปั่นขึ้นเนินไม่ไหวก็เข็นครับ ปั่นๆ เข็นๆ จูงๆ กันมาจนถึงยอดเนิน มองย้อนกลับไปจะเห็นวิวทะเลสาบที่สวยงามมาก เรียกว่าหายเหนื่อยกันเลย

ต่อจากจุดนี้จะเข้าถนนเลียบคลองระยะทาง 25 กิโลเมตร ซึ่งเป็นถนนหินโรย ไม่เรียบแต่ราบและไม่มีเนิน ที่สำคัญปลอดรถยนต์ตลอดเส้นทาง ปั่นกันแบบสบายปลอดภัยสุดๆ เหนือกว่านั้นคือวิวสองข้างทางที่สวยงามมากๆ และเปลี่ยนไปในทุกๆ โค้ง สารภาพกันตรงนี้เลยว่าเมื่อแรกที่ได้รู้ว่าเส้นทางปั่นในทริปนี้เป็นถนนเลียบคลองเส้นนี้ก็ได้ เข้าไปหาข้อมูลใน Google Map ภาพที่เห็นต้องบอกว่าไม่น่าประทับใจเอาเสียเลย ในใจคิดไปว่ามาปั่นถึงนิวซีแลนด์แต่เส้นทางปั่นเหมือนถนนเลียบคลองพระยาสุเรนทร์แถวพุทธมณฑล!!! แต่เมื่อได้มาปั่นจริงๆ ได้เห็นวิวทิวทัศน์กับตาจริงๆ กลับเป็นหนังคนละม้วนเลย

เหตุผลประการสำคัญที่สุดนั่นคือ ถนนเลียบคลองส่งน้ำนี้ไม่ได้เป็นเส้นตรง แต่มีการหักเลี้ยวไปมาหลายทิศทางนัยว่าต้องโค้งไปตามลักษณะของภูมิประเทศ ทำให้มุมมองของเราเปลี่ยนไปเรื่อยๆ จึงได้เห็นวิวที่แตกต่างกันไปตลอดเวลา อีกประการหนึ่งเป็นเพราะเรามาในช่วงเวลาที่ดีที่สุดของนิวซีแลนด์ ภูเขา ฟ้า น้ำ ทุกอย่างมันจึงลงตัวไปหมด ระหว่างทางมีจุดแวะพักเป็นฟาร์มแซลมอนที่มีแซลมอนสดๆ ให้ได้ชิมกันด้วย

เมื่อมาถึงจุดสิ้นสุดถนนเลียบคลองส่งน้ำ เราปั่นต่อไปในทางแทรกที่ผ่ากลางป่าสนเป็นการเปลี่ยนบรรยากาศ ต่อด้วยข้ามเนินใหญ่อีกหนึ่งลูกจึงจะพบกับถนนสายหลักที่จะพาเราเข้าสู่ทะเลสาบ Tekapo ด้วยความวิบากของเส้นทาง ทำให้กว่าที่ผู้โชคดีจะเข้าเส้นชัยครบทุกคน เวลาก็ล่วงเลยไปมากแล้ว เราจึงเหลือเวลาที่ทะเลสาบ Tekapo น้อยมาก แต่หากเทียบกับทะเลสาบ Pukaki ต้นทางของเราแล้ว วิวรอบๆ Pukaki สวยงามกว่ามาก

ตลอดเส้นทางการปั่นในทริปนี้เราได้เห็นความมุ่งมั่นความตั้งใจของคณะผู้โชคดีที่ร่วมปั่นทุกคน แม้จะหลากหลายที่มา ต่างเพศต่างวัย หลายๆ คนไม่ใช่นักปั่นขาประจำ บางคนเพิ่งเคยปั่นจักรยานแบบมีเกียร์ด้วยซ้ำ แต่ทุกคนก็พยายามปั่นจนจบทริป ใจสู้กันทุกคน สมดั่งสโลแกนของ 100Plus …เพราะชีวิตยังต้องไปต่อ… ไม่ว่าจะเจออุปสรรค หรือหนทางที่ยากลำบาก แต่หากเรามีความมุ่งมั่น ตั้งใจ จุดหมายก็ไม่ไกลเกินเอื้อม

วันนี้เป็นสัปดาห์แรกของปีมีเหตุการณ์เด่นๆ เกิดขึ้นมากมายตั้งแต่ Skylane เปิดแล้ว ต้องคอยดูว่ากระแสจักรยานจะกลับมาคึกคักอีกครั้งหรือไม่ ส่วนพี่ตูน บอดี้สแลม พรีเซนเตอร์ของเรา ก็ได้จบโครงการก้าวคนละก้าวลงอย่างสวยงาม

ในวาระขึ้นปีใหม่ 2561 แล้ว จึงถือโอกาสนี้อาราธนาคุณพระศรีรัตนตรัย อำนวยพรให้ผู้อ่านทุกท่าน มีแต่ความสุขสวัสดี สุขภาพกายใจแข็งแรงตลอดปีใหม่นี้เทอญ

“หนีเมืองกรุง…ตะลุยทุ่งทองอินทรีย์” โครงการตะลุยทุ่งเกษตรปลอดภัย จัดโดยเลมอนฟาร์ม ร่วมกับสำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.) เชิญชวนผู้บริโภคชาวกรุงลงพื้นที่ อ.อู่ทอง จ.สุพรรณบุรี  สัมผัสประสบการณ์การทำเกษตรอินทรีย์ ทั้งการปลูกข้าว ปลูกผักอินทรีย์และการแปรรูปจากวัตถุดิบหัวไร่ปลายนา หนึ่งในนั้น คือ แอน-ชนิดา สุขลิ้ม วัย 32 ปี ที่เลือกสโลว์ฟู้ดเพื่อการต่อยอดเป็นสโลว์ไลฟ์ เธอทำอย่างไรไปดูกันดีกว่า!

“คนในปัจจุบันป่วยกันเยอะ หนุ่มสาวใช้ชีวิตในเมือง การกินการอยู่ก็มีข้อจำกัด ดิฉันเองก็เป็นคนหนึ่งที่เคยใช้ชีวิตแบบใช้ๆ ไปอย่างไม่คำนึงถึงทางเลือกอื่น ความจริงเรามีทางเลือก ถ้าจะเลือกและถ้าจะทำจริงๆ” ชนิดาเล่า

เพราะชีวิตในเมืองที่ขึ้นอยู่กับปัจจัยเสี่ยงและมลพิษมากมาย ชนิดาว่าตามความเห็นของเธอแล้ว ไม่แปลกใจที่เห็นผู้คนล้มป่วยด้วยโรคร้ายมากขึ้นเรื่อยๆ ตัวเลขผู้ป่วยมะเร็งผู้ป่วยโรคไม่ติดต่อ (NCD) เพิ่มสัดส่วนอย่างน่าตกใจ และสร้างความตระหนักให้ชนิดาเมื่อคนใกล้ตัว “ป่วย”

“คุณพ่อป่วยเป็นโรคติดเชื้อในกระแสโลหิตและลามไปอักเสบที่ไต  เกิดภาวะไตวายเฉียบพลัน วินาทีนั้นคือเปลี่ยนทุกอย่าง” ชนิดาเล่า

ไม่เพียงบิดาที่ป่วยหนัก ปัจจุบันอยู่ระหว่างดูแลรักษาอาการที่ จ.ตรัง ยังมีบุคคลในครอบครัวของเธอที่เจ็บป่วยเสียชีวิต ได้แก่ คุณยายที่ป่วยเป็นมะเร็งตับและคุณแม่ที่ป่วยเป็นมะเร็งปอด ทั้งคู่เสียชีวิตไปเมื่อ 6 ปีก่อน ความตายของบุคคลใกล้ตัวเหมือนสัญญาณที่มาเตือนให้ชนิดาระวังเรื่องการใช้ชีวิต

“จู่ๆ คุณพ่อก็ติดเชื้อในกระแสโลหิต เริ่มจากติดเชื้อในลำไส้ ต้องเข้าโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วนและฉุกเฉินมากๆ คุณหมอให้ยาฆ่าเชื้ออยู่ 8 วัน รอดูอาการอีก 2 วัน ต่อมาการอักเสบลุกลามที่ไต ทำให้ไตมีปัญหาอีก คุณพ่อยังต้องผ่านิ่วในถุงน้ำดีด้วย” ชนิดากล่าว

ปัจจุบันชนิดาทำงานเป็นพนักงานในบริษัทไฟแนนซ์แห่งหนึ่งย่านใจกลางเมือง ทำงานตามเวลา 09.00-17.00 น. ทุกวัน เคยกิน “อะไรก็ได้” ที่ใกล้ตัวสะดวกหยิบจับ ไม่คิดมาก ไม่ดูมาก เปลี่ยนเป็นคิดมากขึ้น ดูมากขึ้น แม้จะไม่ได้ทุกมื้อ แต่ก็พยายามดูแลตัวเองในแบบที่ “เป็นไปได้”

“เลือกกินอาหารสโลว์ฟู้ด คือเลือกที่จะคิด เลือกที่จะตีให้แตกว่า สิ่งที่ตรงหน้าควรกินหรือไม่ควรกินแค่ไหนอย่างไร ความช้าในขั้นตอนที่เพิ่มขึ้น ไม่เพียงได้เลือกกินอาหารที่ดีมีคุณภาพ แต่ชีวิตก็ดีขึ้นในหลายด้าน” ชนิดาเล่า

ไม่ได้ 100% หรอก แต่ก็ดีกว่า 0% หรือไม่คิดไม่เลือกเลย เริ่มจากการเลือกซื้อวัตถุดิบ แม้ที่อยู่อาศัยในกรุงจะมีพื้นที่จำกัด และปลูกพืชผักไม่ได้มากนัก แต่ก็ตัดสินใจลองขยับขยายดู ปัจจุบันชนิดามีพื้นที่แปลงเกษตรปลูกผักกินเองในบ้านแปลงน้อยๆ ที่ปรับประยุกต์เท่าที่พอจะทำ ความสุขเริ่มตั้งแต่ผลผลิตยังไม่ออก เพราะแค่มองหรือได้รดน้ำตอนเช้าก็มีความสุขแล้ว

“ตื่นขึ้นมาได้สูดอากาศ และชื่นชมแปลงผักเล็กๆ ในบ้านก็มีความสุขแล้ว นี่เรื่องจริง”

บางทีก็ต้องซื้อวัตถุดิบเหมือนกัน แต่เลือกซื้อที่ปลอดภัย แหล่งปลูกได้รับการรับรองเชื่อถือได้ สำหรับคนกรุงนั้นคิดว่าทำเท่าที่ทำได้ เพียงแค่นี้อย่างน้อยก็ได้เริ่มต้น มื้อต่อไปจะค่อยๆ มาเอง เพราะความถนัดชำนาญในการทำอาหารเองจะค่อยๆ แก่กล้า (ฮา) รู้จักเรียนรู้และประยุกต์ ปรับให้เหมาะกับตัวเอง

“บ้านในเมืองพื้นที่ไม่ค่อยมี อันนี้เป็นปัญหาเหมือนกัน โชคดีที่มีเพื่อนคนหนึ่งทำไร่ออร์แกนิกที่ราชบุรี ก็ได้ซื้อข้าวไรซ์เบอร์รี่จากที่นี่”

นอกจากอาหารผักพืชคุณภาพ ชนิดาเล่าว่า ยังได้ผลพลอยได้คือความรู้สึก “คลีนๆ” ที่ได้กินอาหารสะอาด จะรู้สึกไปเองหรือเปล่าไม่ทราบ แต่สัมผัสได้ว่า “ภายใน” ร่างกายดีขึ้น คลีนขึ้น สะอาดขึ้น ผิวพรรณผิดไปจนเพื่อนร่วมงานทัก ทุกคนบอกตรงกันว่าผิวพรรณดี แจ่มจ้าขึ้นเยอะ (ฮา)

ชนิดากล่าวว่า แนวทางของสโลว์ฟู้ด เธอเริ่มปรับใช้กับตัวเองมาตั้งแต่ 5 ปีก่อนหรือเมื่อคุณแม่เสีย จนถึงขณะนี้ก็ต้องบอกว่า ชีวิตเปลี่ยนไปเยอะก็เพราะอาหารที่ (เลือก) กิน ยังมีญาติที่มีความรู้เรื่องฟู้ดไซน์หรือวิทยาศาสตร์อาหาร ที่ได้ช่วย “เลกเชอร์” เกี่ยวกับความเป็นกรดด่างของอาหารประเภทต่างๆ ถ้าเผยแพร่ให้ทุกคนได้รู้ เรื่องนี้จะเป็นประโยชน์

“มันทำให้เรามองอาหารเปลี่ยนไป ทั้งเรื่องความเป็นกรดด่าง เรื่องน้ำตาลในอาหาร เรื่องไขมันในอาหาร รวมทั้งขั้นตอนในการปรุง ใครจะรู้ว่าเราเปลี่ยนชีวิตได้ถ้าเรากินอาหารสโลว์ฟู้ด พิจารณาและเลือกสิ่งที่ดีที่สุด มองและคิดมากขึ้น” ชนิดาเล่า

จากนี้ไปคือปณิธานที่จะกินหรือปรุงอาหารที่ต้องไตร่ตรองพิจารณาถึงความถูกสุขลักษณะ มีประโยชน์ หรือมีโทษพิษภัยต่อร่างกายให้น้อยที่สุด ทำกินดีที่สุด คนเมืองทำอาหารไปกินจากบ้านให้ได้ นี่คือด่านแรก เพราะอาหารรายทาง หรือสตรีทฟู้ดระหว่างทางที่เราซื้อกิน เราจะมั่นใจได้อย่างไรว่า ปนเปื้อนหรือมีอันตรายแค่ไหนไม่รู้

นอกจากนี้คือเคล็ด (ไม่) ลับ หรือเทคนิคสำหรับสโลว์ฟู้ดคนเมือง ชนิดาเล่าว่า เธอไม่คิดว่าสูตรสำเร็จจะเป็นเรื่องของร่างกายเพียงอย่างเดียว หากจะต้องรวมถึงกลไกทางจิตใจด้วย คนเมืองใช้ชีวิตวุ่นวายเร่งรีบ เลือกกินอาหารที่เป็น “รางวัล” ของวันที่ยาก หลายคนเป็นอย่างนั้น รวมทั้งเธอเองในสมัยก่อน (ฮา)

“เดี๋ยวนี้คิดว่ารางวัลคือสโลว์ฟู้ด กินอาหารที่ให้ผลลัพธ์ที่ให้ผลลัพธ์ที่ต่างออกไป นี่แหละรางวัลของฉันในวันนี้”

ชนิดาเล่าว่า ใครที่สมควรได้รับรางวัลก็คืออาหารที่ดีมีประโยชน์ต่อร่างกาย นี่แหละรางวัลที่แท้จริงของคุณ อย่าเลือกกินอาหารที่อร่อยเพียงอย่างเดียว ไปนั่งดื่มแอลกอฮอลล์ แกล้มด้วยอาหารปิ้งย่างที่มีถ่านดำปี๋จากการเผาไหม้คาร์บอน นั่นใช่รางวัลหรือไม่ อยากให้ฉุกคิดสักนิด เพราะร่างกายก็คือ “ของ” ของเรา

อนาคตคือการต่อยอดจากสโลว์ฟู้ดเป็นสโลว์ไลฟ์ ใช้ชีวิตที่ช้าลงและมีคุณภาพมากขึ้น ชนิดาเล่าว่า ดำเนินชีวิตและมีภูมิคุ้มกันที่ดี ไม่มองข้ามอาหารและเครื่องประกอบชีวิตในด้านต่างๆ ทั้งอาหาร อากาศ อารมณ์ มองภาพรวม สงบขึ้นและนิ่งขึ้น ความสงบในใจสำหรับชนิดาเริ่มจากบทเรียนโยคะ ไทเก๊ก และการฝึกจิต ซึ่งเริ่มกระเส็นกระสายเข้ามาในชีวิตบ้างแล้ว

“อาหารที่ดีให้ภูมิคุ้มกันไม่เฉพาะร่างกาย แต่ให้ภูมิพลังทางจิตที่แข็งแกร่ง เรื่องนี้เป็นประสบการณ์ส่วนตัว แต่ดิฉันก็เพิ่งอยู่ในช่วงเริ่มต้น ก็คงต้องค่อยๆ ฝึกไป แต่บอกได้เลยว่านี่ทางเรา” ชนิดาเล่า

นิยมในสโลว์ฟู้ด ซึ่งชนิดาคิดว่า มีผลทำให้เธอลดความหงุดหงิดทางอารมณ์ได้ อาหารบางอย่างช่วยให้จิตใจสงบ และเอื้อต่อการปฏิบัติภายใน ยกตัวอย่างเรื่องรถติดก็อารมณ์เสียน้อยลง จิตใจให้อภัยง่าย แจ่มใสง่าย รวมทั้งมีพลังที่จะลุกขึ้นเปลี่ยนแปลงตัวเอง

สำหรับคุณค่าของอาหารอินทรีย์ ชนิดากล่าวว่า ไม่เพียงผลดีต่อร่างกายของเธอเท่านั้น จากการไปสัมผัสทุ่งอินทรีย์ของพี่น้องเกษตรกรที่ อ.อู่ทอง จ.สุพรรณบุรีเมื่อปลายปีที่ผ่านมา นั่นยังทำให้ชนิดาได้รับรู้ถึงการไม่เอารัดเอาเปรียบ จิตใจที่ดีงามและความน่าอบอุ่นใจของเกษตรกรกลุ่มเกษตรกรทุ่งทองยั่งยืน ที่มีจิตใจทำการเกษตรเพื่อผู้อื่น ได้กินอาหารปลอดภัยแล้วยังได้ช่วยสนับสนุนคนดีๆ เกษตรกรดีๆ ด้วย

ชุดท่าอาสนะโยคะที่สร้างสรรค์ ในยุค Modern Yoga โดยเฉพาะท่าชุดอาสนะที่เกี่ยวกับแขน มีพื้นฐานและแรงบันดาลใจในการออกแบบต่อยอดมาจากครูโยคะชื่อดังที่เป็นผู้ก่อตั้ง Universal Yoga คือ ท่าน Andrey Lappa ซึ่งเป็นชาวยูเครน แต่ใช้ชีวิตส่วนใหญ่ในอินเดียหลายปี

ในช่วงเดือน มิ.ย.ปีนี้ ครูได้เคยมีโอกาสสัมภาษณ์พูดคุยกับมาสเตอร์เป็นการส่วนตัวที่ฮ่องกง ท่านกล่าวว่าไม่ค่อยมีโรงเรียนโยคะแบบดั้งเดิม ที่อินเดียออกแบบท่าอาสนะที่เกี่ยวกับแขน ทำให้ส่วนใหญ่ ท่าอาสนะที่ใช้ฝึกกันมักจะเน้นไปที่ขามากกว่า ซึ่งอาสนะดั้งเดิมที่เกี่ยวกับแขนจะเป็นกลุ่มสร้างความแข็งแรง เช่น กลุ่มท่ากำลังแขน Arm Balance แต่มีจำนวนน้อยนิดที่โฟกัสที่ความยืดหยุ่น

ที่จะพอมีบ้างก็อย่างเช่น ท่าหน้าวัว Gomukhasana ท่านกอินทรี Garudasana จึงทำให้มาสเตอร์สนใจที่จะออกแบบกลุ่มท่าชุดยืดหยุ่นให้กับแขนชุดใหม่ๆ ที่ลงลึกในชั้นของกล้ามเนื้อมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม และสำหรับท่าที่เราจะฝึกกันในวันนี้นั้นได้ พลิกแพลง ต่อยอดจากพื้นฐานการออกแบบของมาสเตอร์ขึ้นไปอีก

วิธีปฏิบัติ

1.เริ่มจากนั่งชันเข่าขึ้นมาทั้งสองข้าง ยืดหลังให้ตรง เพื่อเตรียม  (รูป 1)

2.ขาขวาไขว้ขาซ้าย จากนั้นให้ด้านหลังฝ่ามือซ้ายขัดด้านนอกของหน้าแข้งซ้าย ใกล้ๆ บริเวณด้านนอกของหัวเข่าซ้าย หายใจเข้า-ออก สักครู่  (รูป 2)

3.ส่งมือขวามางัดด้านนอกของข้อศอกข้างซ้ายเข้ามาใกล้กับตำแหน่งของหัวไหล่แล้วยกข้อศอกขวาให้ขนานกับข้อมือขวา หายใจเข้า-ออก ประมาณ 3 รอบลมหายใจ  (รูป 3)

4.หายใจเข้าส่งมือขวามาจับฝ่าเท้าข้างขวา  (รูป 4)

5.หายใจออก ดึงขาขวาขึ้นให้สุด โดยฝ่ามือซ้ายยังคงขัดอยู่ด้านนอกขาซ้าย ค้างท่าโดยหายใจเข้า-ออก ตามธรรมชาติ ประมาณ 3 ลมหายใจ จากนั้นค่อยๆ คลาย แล้วลองฝึกสลับข้าง (รูป 5)

บริษัทสีคนไทย กลุ่มบริษัท สีเบเยอร์ นำโดยบอสใหญ่ อมรรัตน์ ชัยยศบูรณะ ผู้ช่วยรองประธานบริหาร กลุ่มบริษัท สีเบเยอร์ นำทัพพนักงานทำกิจกรรมเพื่อสังคมต่อเนื่อง

ล่าสุด เพิ่งจัดกิจกรรมใหญ่ส่งท้ายปี 2560 มอบสีให้แก่ 57 มูลนิธิทั่วเมืองกรุงเทพฯ ภายใต้โครงการ “Beger Be Happy สีเบเยอร์ สีแห่งความสุข ปี 4”

นอกจากพนักงานเบอเยอร์ มีเซเลบริตี้ร่วมด้วยช่วยกันคึกคัก จรสพรรณ สวัสดิวัตน์ ณ อยุธยา พอลลีน ล่ำซำ ร่วมกิจกรรมทาสี ณ ลานด้านหน้า หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร

อมรรัตน์ บอกว่า ชักชวนคนในสังคมและสร้างพนักงานสร้างจิตสำนึก ทำงานจิตอาสา ซึ่งมีกิจกรรมแน่นตลอดทั้งปีตั้งแต่งานปรับภูมิทัศน์ตามโรงเรียน มูลนิธิต่างๆ รวมไปถึงมีกิจกรรมปลูกป่าในโครงการพระราชดำริทั่วประเทศ

 “งานหลักในปีนี้ในฐานะบริษัทสีคนไทย คือแนะวิธีการใช้สี พนักงานเบเยอร์ได้ไปสอนเรื่องการใช้สี ทาสีให้แก่นักเรียนโรงเรียนพระดาบส เป็นการเดินหน้าทำกิจกรรมเพื่อสังคมเป็นการก้าวไปสู่ปีที่ 60 ปีเคียงบ่าเคียงไหล่คนไทยมาตลอดระยะเวลาในการธุรกิจสีคนไทย

 วัด โรงพยาบาล มูลนิธิ รู้จักสีเบเยอร์ดีค่ะ ปีนี้ทำกิจกรรม “เยาวชนทำดี ถวายในหลวงรัชกาลที่ 10” กลุ่มบริษัท สีเบเยอร์ ได้เป็นส่วนหนึ่งในการช่วยบูรณะทาสีและปรับปรุงภูมิทัศน์ วัดปทุมวนาราม ราชวรวิหาร เพื่อแสดงออกถึงการทำดีและสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณ สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมหาวชิราลงกรณ บดินทรเทพยวรางกูร รัชกาลที่ 10 ในวันคล้ายวันพระราชสมภพ 28 ก.ค.ปีนี้ ซึ่งกลุ่มบริษัท สีเบเยอร์ ได้ร่วมบริจาคสีน้ำอะครีลิกทาอาคารและสีทาจราจร พร้อมอุปกรณ์ โดยนำคณะพนักงานจิตอาสาเข้าร่วมทำกิจกรรมทำความดีในครั้งนี้ด้วยค่ะ”

 งานแต้มสีสันความสุขให้แก่คนไทย ภายใต้โครงการนี้คืองานอาสาทำอย่างต่อเนื่องเป็นปีที่ 4 โดยปีนี้มอบผลิตภัณฑ์ให้แก่มูลนิธิและโรงเรียนทั่วกรุงเทพฯ มูลค่ารวมกว่า 5 ล้านบาท เพื่อนำไปปรับปรุงทัศนียภาพทั้งภายในและภายนอก

“สภาพทั่วไปของมูลนิธิและโรงเรียนในกรุงเทพฯ หลายที่จะมีสภาพที่ค่อนข้างโทรม ดูหม่นๆ ไม่สดใส อาจจะด้วยเพราะขาดแคลนงบประมาณ เราเข้าไปช่วยปรับภูมิทัศน์ในครั้งนี้ จะช่วยทำให้อาคารมีความสวยงาม มีสภาพแวดล้อมที่ดี น่าเรียนรู้มากขึ้น ผู้ที่อยู่ไม่ว่าจะเป็นเด็ก คุณครู ก็จะมีสุขภาพจิตที่ดีขึ้นด้วยค่ะ” อมรรัตน์ ขยายภาพ

พันธกิจนอกจากนโยบายทางด้านธุรกิจแล้ว อมรรัตน์ แจงว่าคือการตระหนักถึงความสำคัญในการทำสิ่งดีๆ เพื่อตอบแทนสังคมอีกด้วย

“การไปทำงานอาสาให้ชุมชน สิ่งที่ได้คือความสุขใจ ซึ่งที่ผ่านมาเราได้ให้การสนับสนุนกิจกรรมต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นทั้งของภาครัฐ หรือภาคเอกชน โครงการนี้จัดขึ้นเป็นประจำทุกปี โดยจะให้ผู้บริหารและพนักงานทุกคน มีส่วนร่วมทำกิจกรรมเพื่อสังคม เพื่อเป็นการช่วยปลุกจิตสำนึกที่ดี

อีกทั้งยังเป็นการสร้างเสริมประสบการณ์ใหม่ๆ นอกเหนือจากการทำงาน เพราะเราเชื่อมั่นว่าการเติบโตของธุรกิจที่ยั่งยืน ต้องควบคู่กับการตอบแทน แบ่งปัน คืนสิ่งดีๆ กลับสู่สังคมค่ะ”

ในฐานะแม่งานใหญ่ อมรรัตน์ กล่าวว่า ตามชื่อโครงการนี้คืองานใหญ่ รูปแบบโครงการเริ่มขึ้นในปี 2557 มีวัตถุประสงค์เพื่อสนับสนุนและสร้างสรรค์จุดเริ่มต้นในการร่วมมือกันแสดงพลังแห่งความดีช่วยเหลือกัน ทำสิ่งที่เป็นประโยชน์ สร้างรอยยิ้ม ด้วยกิจกรรมหลากหลายรูปแบบสู่สังคมไทย

“ปีแรกได้มอบสีกันร้อนเบเยอร์คูลให้แก่ 54 สถาบัน การศึกษาทั่วประเทศ เพื่อทำนุบำรุงโรงเรียนที่ขาดแคลน เราตระหนักถึงความสุขที่ได้รับจากโครงการนี้เป็นอย่างดีเลยค่ะ จึงเกิดการสานต่อจนเป็นโครงการดีๆ ปีที่ 2 ในการเข้าไปถ่ายทอดความรู้เรื่องช่างสีและร่วมทาสีปรับภูมิทัศน์โรงเรียนพระดาบสเป็นอีกหนึ่งกิจกรรมดีๆ ที่ช่วยคืนความสดใสให้กับอาคารให้ได้มีสภาพแวดล้อมที่ดี

 ไม่ว่าจะเป็นในส่วนของตึกภายนอก หรือในส่วนของห้องเรียน ทั้งอุปกรณ์การเรียน โต๊ะเรียน เครื่องเล่น ให้กลับมามีสีสันน่าใช้งานมากขึ้น และที่สำคัญผลิตภัณฑ์สีเบเยอร์ยังเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม คำนึงถึงความปลอดภัยต่อสุขภาพของผู้ใช้งาน ภายใต้แนวคิด “Eco-Wellness Innovation” อีกต่อไปมูลนิธิและโรงเรียนก็จะมีภูมิทัศน์ และสภาพแวดล้อมที่น่าอยู่สวยงามค่ะ”

ส่วนปีที่ 3 อมรรัตน์ บอกว่า พนักงานเบเยอร์กว่า 1,000 ชีวิต ร่วมกันปลูกป่าชายเลนพร้อมปล่อยพันธุ์ปลาสู่ธรรมชาติ สร้างความสุขให้แก่พนักงาน

“ทุกคนไปด้วยใจ ก้าวลงจากเรือลงไปลุยเลยกันทุกคนเลยค่ะ คือการร่วมแรงร่วมใจในองค์กรที่ได้ทำความดีด้วย ได้สร้างความสามัคคีด้วย ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญในการสร้างองค์กร สำหรับปี 2561 นี้ ในโอกาสที่กลุ่มบริษัท สีเบเยอร์ ก้าวสู่ปีที่ 57 บริษัทยังคงเดินหน้ามอบความสุขแก่สังคม ในโครงการปี 4 ด้วยการมอบผลิตภัณฑ์สีเบเยอร์รวมมูลค่ากว่า 5 ล้านบาท ให้กับมูลนิธิและโรงเรียนทั่วกรุงเทพฯ เพื่อนำไปปรับปรุงภูมิทัศน์ให้มีความสวยงามขึ้น”

ท้ายสุด อมรรัตน์ บอกว่า ปี 2561 ตั้งใจคืนรอยยิ้ม ความสุข ให้แก่กรุงเทพมหาคร

“เราเป็นเมืองหลวงที่ติดท็อปในด้านเมืองน่าท่องเที่ยวทุกๆ ครั้งที่มีการจัดลำดับขึ้นมา ศาลาว่าการกรุงเทพฯ ก็เป็นแลนด์มาร์คอีกแห่งที่เราได้ไปปรับภูมิทัศน์ อีกหนึ่งพันธกิจตอบแทนสังคมที่กลุ่มบริษัท สีเบเยอร์ ได้มีส่วนร่วม เพื่อเพิ่มความสวยงาม สร้างรอยยิ้มและสิ่งดีๆ ให้เกิดขึ้นในสังคมต่อไปค่ะ”

เปิดเป็นสาขาที่ 2 ในประเทศไทย สำหรับ บ๊าวซ์ (Bounce) ณ ดิ เอ็มควอเทียร์ เรียกว่าเป็นพื้นที่สีขาวปราศจากการขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ไว้นัดพบปะสังสรรค์ ที่สำคัญได้ออกกำลังกายและเพิ่มเติมคือความสุข ความสนุกที่ได้จากการโดดๆๆๆ แทรมโพรีน

องค์การนาซ่า ระบุว่า “การฝึกดีดตัวให้ร่างกายมีการสะท้อนกลับไปมา จัดว่าเป็นการออกกำลังกายที่มีประสิทธิภาพและวัดได้ถึงผลลัพธ์ที่ดีเยี่ยมที่สุด”

การบ๊าวซ์บนแทรมโพลีนเป็นการออกกำลังกายแนวดิ่งที่ต้องต้านทานกับแรงโน้มถ่วง ช่วยให้เซลล์มีความเคลื่อนไหวผ่านไปตามจุดต่างๆ ภายในร่างกาย การเผาผลาญแคลอรีหากเทียบเท่ากับการวิ่งจ๊อกกิ้งในระยะเวลาที่เท่ากัน การบ๊าวซ์สามารถเผาผลาญได้มากกว่า อีกทั้งช่วยลดต้นขา กระชับสะโพก และทำให้กล้ามเนื้อหน้าท้องแข็งแรง จัดอยู่ในกลุ่มการออกกำลังแบบโลว์-อิมแพค

 ภายในแบ่งเป็นพื้นที่ร้านค้า มีที่นั่งรอ มีอาหารเครื่องดื่มขาย ส่วนภายในกิจกรรมประกอบไปด้วยผืนแทรมโพลีน 56 ผืน รองรับจำนวนคนเล่นได้ 100 คน/ชั่วโมง

 พื้นที่เล่นแบ่งเป็น 5 โซน มีฟรีจั๊มป์ การกระโดดบนผืนแทรมโพลีน สำหรับคนไม่เคยเล่นมาก่อน ถ้าเป็นเด็กเล็กจะมีพนักงานโดดเป็นเพื่อน โซนนี้จะให้โดดประมาณ 20 คน/5 นาที เพื่อป้องกันจำนวนคนมากโดดกระแทกกัน

 ทุกคนควรเริ่มจากฟรีจั๊มป์ มีพนักงานคอยแนะนำและบอกกฎตลอด คือ โดด 1 คน 1 ช่อง เล่นเสร็จให้เดินออกทางด้านหลังเท่านั้น ห้ามเดินสวนออกมา ห้ามวิ่งในสนาม โดดลงด้วยสองเท้าเสมอ และห้ามโดดลงบนเพดดิ้ง ผืนปกติจะไม่เด้ง (มีสีต่างจากผืนแทรมโพรีน)

โซนวอลล์ รัน การวิ่งบนกำแพงมี 7 ผืน โซนนี้ขั้นแอดวานซ์ วิ่งตีลังกาได้ โซนบิ๊ก เบ๊ก การกระโดดลอยตัว กฎความปลอดภัยเวลาเล่น ถ้าตีลังกาไม่เป็นให้โดดลงด้วยหลังเท่านั้น ห้ามลงด้วยท้องกับคอ มีทั้งหมด 3 ผืน 2 ผืนสีดำสำหรับโดดปกติ ส่วนอีกผืนสีชมพูสำหรับเล่นท่ายิมนาสติก หรือตีลังกา เล่นท่าที่ยากขึ้น

 โซนสลัม ดั๊งค์ มี 2 แป้น ถ้ายังไม่มีทักษะการโดด ให้กระโดดโยนบอลลงห่วงปกติไปก่อน ส่วนนี้ส่วนมากคนที่มีทักษะเล่นบาสเกตบอลจะมาหัดสแลมดั๊งค์ และโซนดอดจ์บอล ที่เอาการเล่นดอดจ์บอลมาผสมผสานกับแทรมโพรีน เล่นฝั่งละ 8 คน มีกฎกติกา ห้ามปาหัว ปาโดนฝ่ายตรงข้าม ฝ่ายตรงข้ามต้องออก แต่ถ้าเราปาไปฝ่ายตรงข้ามรับบอลได้ ฝ่ายเราต้องออก 1 คน

นอกจากพื้นที่เล่น ยังมี 1 ห้องจัดเลี้ยง (Party Room) รองรับได้ 20 คน สามารถจองห้องนี้ได้ต้อง 10 คนขึ้นไป คิดราคา 490 บาท/คน/ชั่วโมง และฟรีในชั่วโมงที่ 2 (ราคาไม่รวมอาหาร เครื่องดื่ม)

ไม่ต้องห่วงว่าไม่เคยเล่นจะเล่นได้ไหม จะมีพนักงานแนะนำตลอด ถ้าเห็นว่ากระโดดได้ก็จะแนะนำสกิลอื่นๆ ให้ด้วย ถ้าทำได้ก็ทำ ไม่มีค่าใช้จ่ายเพิ่มเติม

แทรมโพลีนเป็นรากฐานของการเล่นกีฬาเกือบทุกประเภท และเป็นกีฬาที่ให้อิสระกับทุกอายุ ไม่ว่าจะเล็กกว่า 5 ขวบ ซึ่งจะได้ทั้งความสนุก ส่งเสริมพัฒนาการของเด็ก

บ๊าวซ์ ตั้งอยู่ที่ ดิ เอ็มควอเทียร์ บริเวณชั้น 4 เปิดให้บริการทุกวัน เวลา 10.00-22.00 น. ราคาบัตร 490 บาท/ชั่วโมง (พร้อมถุงเท้า 1 คู่) สำหรับแทรมโพลีนทุกประเภท ดูโปรแกรมและราคาให้บริการต่างๆ ได้จากเว็บไซต์ www.bounceinc.co.th โทร. 02-014-2446

ไม่มีของเล่นชิ้นไหนดีที่สุดเท่าพ่อแม่ และไม่มีเพื่อนเที่ยวคนไหนจะดีที่สุดเท่าครอบครัว เพราะเหตุนี้ “ตุ้ย” รจิตร พุทธิพงษ์ ผู้ช่วยผู้อำนวยการฝ่ายสื่อสารการตลาด และส่งเสริมความสัมพันธ์ลูกค้าบุคคล ธนาคารกสิกรไทย จึงพาลูกชาย “น้องนะโม” ด.ช.ชิษณพงศ์ พุทธิพงษ์ วัย 9 ขวบ ออกเดินทางตั้งแต่อายุ 10 เดือน และยาวต่อเนื่องจนถึงปัจจุบัน

“เพราะตัวเราชอบเที่ยว ดังนั้นพอมีลูกถ้าเราไปเที่ยวโดยไม่มีเขาก็คงไม่สนุกและเป็นห่วงลูกอยู่ดี เลยคิดว่าถ้าแบบนั้นจะไปไหนก็ไปด้วยกันดีกว่า มันน่าจะมีความสุขและสนุกมากกว่าที่จะปล่อยให้เขาอยู่บ้าน

จากนั้นพอลูกโตขึ้นมา เราเริ่มมองว่าการท่องเที่ยวเป็นการเปิดโลกให้เขา เพราะลูกจะได้เห็นอะไรใหม่ๆ ให้เขาได้รู้จักสังคม ได้รู้จักคน แม้ว่าเขาจะยังเล็กมากจนไม่สามารถจำอะไรได้ก็ตาม” เธอกล่าว

แม่ตุ้ยเล่าถึงทริปญี่ปุ่นที่กระเตงลูกวัย 2 ขวบไปเที่ยวว่า แน่นอนที่เมื่อลูกโตขึ้นมาจะจำอะไรไม่ได้ แต่เธอก็ยังอยากพาไปเพราะลูกจะได้รับรู้ความรู้สึกที่ได้ใช้เวลาร่วมกันกับครอบครัว

 “วันธรรมดาเรากลับมาจากทำงาน แล้วกลับมาเล่นกับลูก มันก็เป็นการใช้เวลาร่วมกันแบบหนึ่ง แต่กับการไปท่องเที่ยวด้วยกันไม่ว่าจะเป็นแค่ในกรุงเทพฯ ต่างจังหวัด หรือต่างประเทศ มันเป็นการใช้เวลาร่วมกันอีกรูปแบบหนึ่งที่เราทั้งสามกันจะได้อยู่ด้วยกัน 24 ชั่วโมง ไม่ต้องกังวลกับเรื่องงาน ไม่มีเสียงโทรศัพท์ แต่เราจะโฟกัสกับการใช้เวลาร่วมกันอย่างเต็มที่ และทำให้อารมณ์ดีจนไม่สนใจเรื่องอื่นเลย”

ครอบครัวของเธอนิยมพาลูกชายเข้าพิพิธภัณฑ์ จนกลายเป็นสถานที่โปรดของทั้งครอบครัวไปแล้ว ซึ่งเธอคาดว่าลูกชายอาจซึมซับความชอบของพ่อและแม่ต่ออย่างไม่รู้ตัว เพราะเธอและสามีชอบไหว้พระและมีความสนใจเรื่องวัดและพระราชวัง จึงทำให้ลูกชายชอบศึกษาเรื่องพระมหากษัตริย์ไทย และชอบเข้าพิพิธภัณฑ์ไปโดยปริยาย ไม่ว่าจะเป็นนิทรรศรัตนโกสินทร์ มิวเซียมสยาม พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ และพิพิธภัณฑ์พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว

 “ต้องบอกว่าพิพิธภัณฑ์ในไทยสมัยนี้ทำดีขึ้นมาก หลายแห่งสามารถสร้างการมีส่วนร่วมระหว่างตัวพิพิธภัณฑ์กับผู้ชม ซึ่งเด็กเองสามารถเข้าใจและร่วมเล่นด้วยได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าเราไปในช่วงที่มีกิจกรรมพิเศษ ก็จะยิ่งสร้างความสนุกและสอดแทรกความรู้ได้อย่างไม่น่าเบื่อ ซึ่งน้องนะโมเป็นเด็กที่ชอบประวัติศาสตร์ การเข้าพิพิธภัณฑ์จึงกลายเป็นเรื่องสนุกที่เขาชอบมากและอยากให้พ่อแม่พาไปบ่อยๆ”

แม่ตุ้ยกล่าวต่อว่า ข้อดีของการไปเที่ยวพร้อมหน้าพร้อมตา คือการใช้เวลาคุณภาพร่วมกันและมีความสุขด้วยกัน รวมทั้งการพาลูกไปเที่ยวด้วยกันตั้งแต่เล็กยังทำให้เขาโตมาด้วยความสนิทสนมกับพ่อแม่ และยังอยากไปเที่ยวด้วยกันทั้งครอบครัว

 “ในอนาคตถ้าลูกโตเป็นหนุ่มก็คงเป็นเรื่องธรรมชาติที่เขาต้องไปเที่ยวกับเพื่อนๆ และเริ่มมีชีวิตส่วนตัว ดังนั้นจึงยิ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมเราต้องพาลูกไปเที่ยวด้วยกันตั้งแต่แบเบาะ และตลอด 9 ปี เพราะเวลาที่ลูกจะยอมไปกับเรามันไม่นาน ถ้าตอนนี้เวลาของเขายังเป็นของเราอยู่ก็อยากใช้ให้คุ้มค่าที่สุด และถ้ามันพ้นผ่านไป เราจะเรียกคืนมาไม่ได้แล้ว”

ฉะนั้น อย่าคิดว่าบทบาทของพ่อแม่ไม่สำคัญ อย่าละเลยเวลาที่จะใช้ร่วมกัน และอย่าคิดว่าช่วงเวลานี้จะอยู่กับคุณนาน

อยู่เบื้องหลังการท่องเที่ยวมานาน วันนี้เขาขอมาอยู่เบื้องหน้าผ่านเพจเฟซบุ๊ก “มะดุ่ยพาเที่ยว” พื้นที่สาธารณะที่บ่งบอกตัวตนของผู้สร้าง “มะดุ่ย” พันธุ์ณุวัฒน์ พันธุ์หวยพงศ์ คนทำทัวร์ที่เดินทางทั้งในและต่างประเทศเป็นว่าเล่น ทำให้มีต้นทุนเรื่องราวท่องเที่ยวที่น่าสนใจ

 “ผมเคยทำบริษัททัวร์มา 10 ปี ทำให้มีโอกาสเดินทางมาก ทำให้มีรูปและมีเรื่องราวที่เก็บไว้เยอะ ซึ่งเมื่อไม่นานมานี้มีโอกาสทำงานร่วมกับน้องๆ บล็อกเกอร์รุ่นใหม่ที่เปิดเพจท่องเที่ยวเลยจุดประกายไอเดียในการเปิดเพจมะดุ่ยพาเที่ยว เพื่อปล่อยของที่เรามีและแบ่งปันประสบการณ์”

ปัจจุบันเขาทำงานเป็นช่างภาพอิสระที่ยังคงเดินทาง ซึ่งส่งผลดีกับการทำเพจมากกว่าด้วยภาพสวยๆ และวิดีโอมีคุณภาพ โดยเขาวางธีมหลักให้เพจมีสไตล์เป็นนักท่องเที่ยวขาลุย มีอิสระ และสามารถเดินทางคนเดียวได้

 เหมือนกับตัวเขาที่ชอบเที่ยวคนเดียวจนเพื่อนๆ ตั้งสมญานามให้ว่า มะดุ่ยลุยเดี่ยว แต่เขาอยากให้ชื่อเพจเปิดกว้างขึ้นจึงใช้คำว่า พาเที่ยว เข้ามาแทน

 “ผมค่อนข้างให้ความสำคัญกับวิดีโอ เพราะมันเป็นภาพที่สามารถแสดงรายละเอียดได้มากกว่าภาพนิ่ง วิดีโอจะทำให้เห็นทัศนียภาพของสถานที่แห่งนั้นได้ครบถ้วนกว่าภาพถ่าย เห็นความเคลื่อนไหว และอารมณ์ของผู้คนว่าเขารู้สึกอย่างไรในขณะที่บันทึกภาพ รวมถึงสมัยนี้คนชอบดูวิดีโอมากขึ้น เพราะไม่ต้องอ่าน ไม่ต้องเลื่อนดู แค่กดเพลย์เขาก็จะได้รู้ทุกอย่างแล้ว” เขากล่าวเพิ่มเติม

มะดุ่ยพาเที่ยวมีอายุยังไม่ขวบปี ซึ่งเขาวางแผนไว้ว่า ปี 2561 จะจริงจังกับมันมากขึ้นด้วยการโพสต์สัปดาห์ละอย่างน้อยหนึ่งเรื่องใหม่ จริงจังกับงานวิดีโอเพื่อปูทางไปสู่ช่องยูทูบ และจะดันเพจให้เป็นที่รู้จักเพื่อสร้างโอกาสให้งานอดิเรกนี้เป็นที่สนใจและอาจสร้างรายได้เสริม

 “คนที่ติดตามเรา อย่างแรกเลยเขาจะได้ไอเดียว่าอยากไปไหน ไปยังไง มีที่เที่ยวอะไรที่เขาชอบบ้าง เขาจะได้ประสบการณ์ของเราไปต่อประสบการณ์ของเขา โดยประสบการณ์ของเราจะถูกถ่ายทอดออกมาผ่านภาพถ่าย ภาพเคลื่อนไหว และเรื่องราว ซึ่งมันจะมีค่ามากถ้ามันสามารถไปสร้างประสบการณ์ใหม่ๆ ต่อไป”

รับรองว่าปีใหม่นี้มะดุ่ยจะพาไปลุยให้ไกลกว่าและแปลกกว่าเดิม แต่ตอนนี้สามารถติดตามการเดินทางของเขาได้แล้วที่เพจเฟซบุ๊ก มะดุ่ยพาเที่ยว (www.facebook.com/Maduitour)

จัดว่าเป็นคนที่รักสัตว์เลี้ยงทุกชนิด สำหรับ แอร์-พรพรรณ บุญประทุม ผู้จัดการส่วนงานประชาสัมพันธ์ บริษัท มูนช็อท ดิจิตอล ที่นอกจากจะทำงานด้านคอนเทนต์ดิจิทัล หรือสร้างเนื้อหารวมไปถึงแคมเปญทางโซเชียลมีเดีย รวมไปถึงแพลตฟอร์มทางด้านดิจิทัลเป็นอาชีพหลักแล้ว อีกสิ่งหนึ่งที่สะท้อนความเป็นตัวตนของเธอคือการช่วยเหลือหมาจรจัดเป็นกิจกรรมที่ทำให้เธอมีรอยยิ้มทุกวัน

เธอย้อนอดีตให้ฟังว่า หมานั้นจะมีความผูกพันเป็นพิเศษ เนื่องจากคุณยายก็เลี้ยง น้าและป้าก็เลี้ยง แต่ว่าจริงๆ ก็เริ่มจากความรัก หมาจรจัดก็เลี้ยงแถมเคยโดนหมากัดด้วยแต่ก็รักและรู้สึกอยากช่วยเหลือ แม้จะหยุดๆ ไปบ้างในช่วงที่ภูมิแพ้กำเริบและแม่กำชับไม่ให้เลี้ยง แต่ก็ต้องมาแอบเลี้ยงที่หอ สมัยช่วงที่เรียนมหาวิทยาลัย

น้องหมาตัวแรกชื่อดัมเบิล เป็นน้องหมาสีน้ำตาล ก็เลี้ยงมาเมื่อประมาณ 10 ปีก่อน จากการเอาเงินค่าใช้จ่ายที่ได้ในช่วงเรียนไปซื้อหมา เพราะว่าเห็นอยู่ในกระบะในสวนจตุจักรเขาเอามาเร่ขายและราคาไม่ได้แพงมากเป็นพันธุ์ยอร์คเชียร์ผสมชิห์สุ แต่สภาพน่าสงสารเพราะว่ามันอิดโรย และอากาศร้อนด้วย

เริ่มเลี้ยงตัวที่สองตอนที่ดัมเบิลอายุ 7 ขวบ เพราะแฟนมองว่ารักดัมเบิลมากและอาจจะเสียใจที่ดัมเบิลจะเสียไป เพราะว่าเป็นโรคเบาหวานต้องฉีดอินซูลินใต้ผิวหนังตลอดชีวิต ต้องกินอาหารเฉพาะสำหรับสัตว์ที่ป่วยเป็นโรคนี้ เป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้เธอไม่อยากจากบ้านไปไหนเพราะว่าเป็นห่วง เคยไปต่างจังหวัดบ้างแค่คืนเดียวก็ต้องไปฝากคลินิกช่วยดูแล เพราะต้องฉีดอินซูลิน

น้องหมาตัวที่สองได้มาเมื่อ 3 ปีที่แล้ว เป็นตัวเมียทั้งคู่ชื่อจูเนียร์ เป็นยอร์คเชียร์ผสม และเมื่อมีบ้านก็ต้องการที่เลี้ยงหมาพันธุ์ไซบีเรียน เพราะเป็นความใฝ่ฝันแต่เด็กว่าอยากเลี้ยงมานานแล้ว ชื่อว่า นามิ เพื่อนที่เป็นอาสาสมัครช่วยเหลือสุนัขให้มา ณ ปัจจุบันอายุ 1 ขวบ 2 เดือนแล้ว

แต่ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญ หรือว่าเป็นคนที่ผูกพันกับหมาตลอดชีวิต เป็นเรื่องบังเอิญที่จูเนียร์ไปมีอะไรกับหมาของคุณแม่ ที่ไปฝากไว้และตนเองต้องไปต่างจังหวัดก็ติดลูกมา 5 ตัว ก็กะว่าอยากจะเลี้ยงตัวเมียพอ เพราะว่าเคยเลี้ยงตัวเมียมาโดยตลอด ขณะที่หมาตัวผู้นั้นจะซนมาก แต่ด้วยการที่ทำคลอดเองก็เลยทำใจไม่ได้ที่จะเอาไปให้ใคร มีตัวหนึ่งให้เพื่อนช่วยเลี้ยง แต่ตัวผู้สามตัวและตัวเมียหนึ่งตัวก็เลี้ยงไว้เอง รวมเป็น 7 ตัว

การเลี้ยงหมาที่ดีต้องให้เวลากับเขาต้องตื่นแต่เช้าพาไปเดิน อย่างไซบีเรียนที่เป็นหมาใช้พลังงานเยอะต้องพาวิ่งทุกเช้าเย็น ต้องเผื่อเวลาอย่างต่ำ 2 ชั่วโมงก่อนออกจากบ้านไปทำงานตอน 9 โมงครึ่ง ทำให้ต้องตื่นตั้งแต่ 6 โมงเช้าทุกวัน เพื่อพาน้องหมาวิ่ง 1 รอบก่อนออกไปทำงาน กลับมาให้ข้าวเขา และต้องฉีดอินซูลินให้กับดัมเบิล และต้องมีเก็บโน่นนี่นั่นในแต่ละวัน

ไม่เพียงเลี้ยงหมาของตัวเองเท่านั้น เธอยังช่วยเลี้ยงหมาจรจัดอย่างเป็นเรื่องเป็นราว เริ่มจากการบริจาคเงินและสิ่งของให้กับมูลนิธิเพื่อสัตว์พิการ บริจาคอาหารให้ทุกวันเกิดและปีใหม่ ทำมาหลายปีตั้งแต่ก่อนจะเลี้ยงน้องหมาตัวแรก เวลาไปไหนจะต้องพกอาหารหมาติดตัวเผื่อไว้ช่วยเหลือหมาจรจัด ถ้าไม่มีก็ต้องย้อนไปซื้อไว้ เมื่อเจอจะได้เอาไว้ให้เขากินเป็นอย่างนี้ตลอด

จุดเปลี่ยนที่ต้องเลี้ยงหมาจรจัด คือตอนไปราชบุรี เมื่อ 3 ปีก่อน ตอนขากลับบ้านซึ่งเป็นวันที่ฝนตกหนักระหว่างทางไปเห็นหมาพิการที่ขาหลัง ไม่มีคนช่วยเหลือเลยให้แฟนจอดรถ แต่แฟนก็บอกว่าจอดไม่ได้ฝนตก ไม่มีบ้านคนและเป็นทุ่งหญ้า แต่สุดท้ายก็จอดและถอยรถกลับมาเพื่อที่จะไปดูน้องหมาตัวนี้จึงตั้งชื่อว่าโชคช่วย เพราะมีเรื่องราวเหมือนละครมาก

“เราต้องลงไปดูน้องหมาเวลานั้นฝนก็ตกหนัก เราก็เปียกไปด้วย เพื่อไปหาเขาอุ้มขึ้นรถ เพราะคิดว่าทิ้งไว้ตรงนี้ต้องตายแน่ และเขาก็ไม่ยอมให้จับ อยู่ตรงนั้นเกือบชั่วโมงเพราะไม่ยอมให้จับ ก็มีคนขับรถเบนซ์สีดำมาจอดมาช่วยดูและกันรถให้ขับช้าๆ และไปหาคนของร่วมกตัญญของราชบุรีมาช่วย จนรู้จักกับพี่จันทร์ มาช่วยดูแล ซึ่งเป็นตัวแรกที่ช่วยจนได้ผู้อุปการะ” พรพรรณ กล่าว

หลังจากนั้นก็ช่วยเหลือมาตลอดรวมแล้วไม่ต่ำกว่า 30-40 ตัว พอช่วยไปเรื่อยๆ ก็จะมีสังคมคนที่รักหมาด้วยกัน มีเครือข่าย เมื่อก่อนก็จะมีกรณีต่างๆ คนก็จะไม่รู้ว่าเราจะมาช่วยหมาจริงจังหรือเปล่า หรือคนจะไม่รู้หรอกว่าช่วยหมาให้เงินไปแล้วจะแก้ปัญหาอย่างไรได้บ้าง พอมีคอมมูนิตี้ของคนที่รักหมาเข้ามาเยอะๆ เขาก็จะมีอาสาสมัครในแต่ละพื้นที่ที่จะช่วยน้องหมาในกรณีต่างๆ

ปัญหาส่วนใหญ่คือคนชอบหมาตอนเล็กๆ และไม่มีความพร้อมที่อยากจะเลี้ยง ชอบให้กันเป็นของขวัญซื้อให้ลูกหลาน แต่สุดท้ายพอมันโตขนพันกัน เป็นโรคผิวหนัง ต้อกระจก ก็ทิ้งกันไป พอเป็นหมาจรจัดก็ไม่มีการแก้ปัญหาตรงจุดคือ ไม่มีการทำหมันอย่างจริงจังในแต่ละพื้นที่จึงทำให้เกิดปัญหาต่างๆ ตามมา

“การช่วยหมาทำให้ใจเย็นขึ้น มีสติมากขึ้น ทำอะไรจะต้องมีการวางแผนทำงาน เมื่อก่อนเป็นแค่เด็กคนหนึ่งที่จบมาทำงาน แต่พอเราลงมาทำงานอาสาสมัคร จึงทำให้รู้ปัญหาอะไรมากมายหลากหลายให้เรียนรู้ สะท้อนมาที่เราด้วยว่าจะต้องใช้ชีวิตอย่างไม่ประมาท เพราะเราต้องช่วยเลี้ยงดูเขา ปัจจุบันอาสาสมัครนั้นมีเยอะมาก บางครั้งก็ต้องมีระดมเงิน เงินไม่ครบก็ต้องควักเนื้อ หรือติดหนี้โรงพยาบาลหลายแสนก็มี แต่ก็เหมือนระดมไปแล้ว หมอก็ใจดีด้วยช่วยโน่นนี่นั่น เหมือนกับช่วยๆ กัน”

การเลี้ยงหมาเป็นสัตว์ที่ทำให้ใจเย็น อยู่ด้วยแล้วมีความสุข มีคนถามว่าเหนื่อยไหมเลี้ยงหมา 8 ตัว และหมาพิการจะต้องดูแลมากกว่าเท่าตัว เมื่อก่อนค่าอาหารร่วมหมื่น เป็นอาหารสำหรับหมาเบาหวาน เพราะต้องใช้แบรนด์คานิน ซึ่งมีราคาแพง แต่ได้เปลี่ยนวิธีเลี้ยงมาเลี้ยงแบบ BARF อาหารสด โดยโครงไก่สด เนื้อปลาดอลลี่ เนื้อปลาแซลมอน ตอนแรกก็ลังเลว่าจะโอเคไหม เป็นอาหารสด เป็นการกินดิบๆ สับแบบดิบๆ ใส่ไข่สด อาจจะผสมผักต้ม ก็ให้ทานเลย เพราะมีความเชื่อว่าอาหารปรุงสดจะดูดซึมสารอาหารได้ดีกว่า

พรพรรณ วางอนาคตไว้ว่า จะเลี้ยงและดูแลหมาจรจัดไปเรื่อยๆ แม้ว่าจะไม่ได้เป็นคนร่ำรวย บ้านไม่ได้หลังใหญ่ แต่สำหรับน้องหมาเขาคือหนึ่งในครอบครัว ไม่ได้เป็นภาระในการเลี้ยง พอรู้สึกเหนื่อยเขาเข้ามาคลอเคลียก็หายเหนี่อย สำหรับแผนในอนาคตต้องการจะหาซื้อที่กว้างๆ เพื่อให้บรรดาน้องหมาได้วิ่งออกกำลังกาย และอยากทำสถานที่เลี้ยงหมาจรจัดให้เป็นระบบ ถือเป็นการสร้างสุขให้กับคนและหมา ซึ่งเป็นความใฝ่ฝันอันสูงสุดสิ่งหนึ่งของเธอ

“คิดว่าเราจะตายตอนอายุเท่าไร?” เป็นคำถามที่ยากจะตอบเพราะเป็นเรื่องของอนาคต ผู้ใหญ่บางคนอาจจะติคนถามว่าชวนคุยอะไรไม่เป็นมงคล

แต่สำหรับการวางแผนการเงินแล้ว เรื่องการใช้ชีวิตหลังเกษียณเป็นเรื่องใหญ่ที่คำนวณว่า หลังเกษียณซึ่งไม่มีรายได้ประจำแล้ว จะต้องออมเงินเท่าใดเพื่อให้เพียงพอกับการใช้ชีวิตในช่วงที่เหลือ

“ปุ๊” ดุษณี เกลียวปฏินนท์ ผู้ช่วยกรรมการผู้จัดการใหญ่ ผู้บริหารผลิตภัณฑ์การออม ธุรกิจรายย่อย ธนาคารซีไอเอ็มบี ไทย อยู่ในแวดวงของธุรกิจการเงิน เจาะจงในสายวางแผนการเงินแก่ลูกค้า และนำมาใช้วางแผนเกษียณของตัวเองด้วย

“แผนการเงินของพี่วางไว้ว่าพี่จะตายตอนอายุ 120 ปี” ทันทีที่ได้ยินคำนี้ทำเอาคนฟังร้อง “เฮ้ย!” เสียงหลง เพราะจนถึงปัจจุบันนี้คนที่มีชีวิตยืนยาวขนาดนั้นเรียกว่านับคนได้บนโลกนี้

 ดุษณี บอกว่า แม้สถิติผู้หญิงมีอายุเฉลี่ยประมาณ 78-80 ปี แต่สำหรับตัวเองนั้นเป็นเคสพิเศษ เนื่องจากคนในครอบครัวมีอายุยืนมาก คุณย่าคุณยายเสียตอนอายุ 99 ปีและ 102 ปี  ตามลำดับ ส่วนคุณแม่เสียตอนอายุ 85 ปี แต่เป็นเพราะโรคอัลไซเมอร์ ไม่ได้มาจากปัญหาสุขภาพ

 การวางแผนเกษียณของ ดุษณี จึงคำนวณเอา 102 ปี เป็นที่ตั้งแล้วบวกไปอีก 5 ปี ก็จะประมาณ 107 ปี แต่พิจารณาปัจจัยแวดล้อมที่วิทยาการทางการแพทย์ก้าวหน้า ค่าเฉลี่ยอายุมนุษย์เพิ่มขึ้นทุก 10 ปี คนตายช้าลง ก็มีโอกาสที่ตัวเองจะอายุถึง 120 ปี

“ต้องเผื่อไว้ ถ้าตายก่อนไม่เป็นไรเหลือเป็นมรดกให้หลานได้ แต่ถ้าเราแพลนไว้แค่อายุ 90 ปี แล้วถึงเวลานั้นไม่ตายจะทำยังไง เพราะโอกาสที่เราอายุยืนมีเยอะ อีกหน่อยมีการตัดต่อยีนพวกภูมิแพ้ มะเร็ง อัลไซเมอร์ จะแก้ได้แล้ว ปัญหาจะกลับมาเรื่องเงินว่าพอไหม”

 ดุษณี ต้องการเงินเดือนละ 5 หมื่นบาท ทุกเดือนจนกระทั่งตาย นั่นหมายถึง ต้องลงทุนเพิ่มเติมเพื่อสร้างผลตอบแทนให้ได้ตามเป้าหมาย เฉพาะในพอร์ตการลงทุนผลตอบแทนต้องไม่ต่ำกว่า 8% พร้อมทั้งทำประกันบำนาญทั้งในและต่างประเทศ ที่จะทำให้มีเงินคืนเป็นรายเดือนหลังเกษียณอายุ

เป้าหมายชีวิตของผู้หญิงที่ชื่อ ดุษณี มีอย่างเดียว คือชีวิตที่ดีหลังเกษียณ หรือ Retirement เพราะไม่ได้แต่งงาน ไม่มีลูก เป็นโสดแสนสุข และมองอนาคตไว้คร่าวๆ ว่า หลังเกษียณอายุจากการทำงานประจำ คงจะเป็นอาจารย์สอนหนังสือ ทั้งเรื่องการวางแผนการเงิน การบริหารความมั่งคั่ง (เวลธ์) และเรื่องธรรมะ

ดุษณี ศึกษาธรรมะมานานแล้ว ตั้งแต่ปี 2539 แต่เพิ่งพบธรรมะสายที่เข้าทางเมื่อเร็วๆ นี้ นั่นคือการศึกษาธรรมะกับครูสมาธิ หลวงพ่อวิริยังค์ สิรินฺธโร วัดธรรมมงคล ซึ่งท่านเน้นการปฏิบัติเพื่อให้ใช้ชีวิตประจำวันอย่างมีความสุข

“จากแรกเริ่มที่ได้เข้าคอร์สเรียน 100 วัน ได้เรียน 96 หัวข้อ หลังจากนั้นได้เข้าคอร์สเรียนสม่ำเสมอติดต่อกัน 6 เดือน การเข้าคอร์สเรียนอาจได้เพียงความรู้ผิวๆ ไม่ลึกมาก แต่เมื่อได้ปฏิบัติทุกวันอย่างสม่ำเสมอ ผลคือใจเย็นมากขึ้น ฟังมากขึ้น รู้สึกว่าชีวิตมีทิศทางที่ดีขึ้น และตอนนี้เริ่มเป็นครูบรรยายธรรมะแล้ว”

หลังเกษียณไม่ต้องห่วงเลยว่า ผู้หญิงไฮเปอร์อย่าง ดุษณี จะไม่มีอะไรทำ เพราะตั้งใจไว้แล้วว่าจะทำงานเพื่อสังคม ทำประโยชน์เพื่อประเทศชาติ ซึ่งเป็นการออมบุญอีกทางหนึ่ง

“นอกจากวางแผนการเงินในชาตินี้แล้ว ก็ยังสะสมบุญและความดีเมื่อมีโอกาส ซึ่งเป็นการวางแผนไปถึงชาติหน้าด้วย”