จากข้อมูลของกรมสุขภาพจิต พบว่าคนไทยมากกว่าหนึ่งแสนคนป่วยด้วยโรควิตกกังวล ซึ่งโรควิตกกังวลนี้จะเป็นความกังวลที่มากกว่าปกติ ไม่ใช่เพียงแค่การคิดมากเกินไปจนส่งผลต่อการดำเนินชีวิต

สาเหตุของโรควิตกกังวล

โรควิตกกังวลเป็นโรคทางจิตที่พบได้มากที่สุดโรคหนึ่ง สาเหตุเกิดได้ทั้งจาก 2 ปัจจัยหลัก ดังนี้

• พันธุกรรม หรือพื้นฐานดั้งเดิม ถ้าพ่อแม่เป็นโรควิตกกังวล ลูกก็มีโอกาสเป็นโรควิตกกังวลเช่นกัน หรือมีพื้นฐานที่ไม่กล้าแสดงอารมณ์ออกมาและการมีสารเคมีในสมองที่ไม่สมดุล
• สภาพแวดล้อม การเลี้ยงดู การเลียนแบบพฤติกรรมจากพ่อแม่หรือคนใกล้ชิด การประสบกับเหตุการณ์ต่างๆ ที่ก่อให้เกิดโรควิตกกังวล

6 โรควิตกกังวลที่มักพบได้บ่อยในวัยทำงาน

1.โรควิตกกังวลทั่วไป (Generalized Anxiety Disorder) คือเกิดความกังวลที่มากกว่าปกติในเรื่องทั่วไปในชีวิตประจำวัน เช่น งาน ครอบครัว สุขภาพ การเรียน ซึ่งผู้ป่วยยังสามารถระงับความรู้สึกได้ด้วยตัวเอง แต่หากผู้ป่วยยังรู้สึกวิตกแบบเดิมนานเกินกว่า 6 เดือน ไม่สามารถปรับตัวให้รับมือกับเหตุการณ์ต่างๆ ได้ อาจทำให้เกิดความอ่อนเพลีย กระวนกระวาย ไม่มีสมาธิ หงุดหงิด และนอนไม่หลับ หรือนอนหลับไม่สนิท หากมีอาการลักษณะนี้ ควรเข้าไปพบแพทย์เพื่อหาแนวทางรักษาต่อไป

2.โรคแพนิค (Panic Disorder) หรือโรคตื่นตระหนก คือเกิดความวิตกกังวลโดยไม่มีสาเหตุ ตื่นตระหนก กลัวว่าจะควบคุมตัวเองไม่ได้ หรือตาย มีอาการเจ็บป่วยนิดหน่อยก็กลับมีความกังวล เช่น กลัวว่าจะเป็นโรคร้าย ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้วไม่ได้ป่วยทางกายแต่ป่วยทางจิตต่างหาก อาการโรควิตกกังวลเกินเหตุ อาจเกิดเป็นพักๆ ทำให้เหงื่อออก ใจสั่น หัวใจเต้นเร็ว ร้อนวูบวาบ แน่นหน้าอก วูบเหมือนจะเป็นลม อาการแบบนี้อาจทำให้เสียสุขภาพจิตและอาจนำไปสู่ภาวะอื่นๆ ได้ เช่น ภาวะซึมเศร้า ติดสารเสพติด เป็นต้น

3.โรคกลัวสังคม (Social Phobia) คือความวิตกกังวลที่จะต้องไปอยู่ในสถานการณ์ที่คิดว่าต้องถูกจ้องมอง ทำอะไรที่น่าอาย ต้องคอยหลบ รู้สึกประหม่า และมักคิดในแง่ลบว่าคนอื่นจะนินทาลับหลัง ทำให้ส่งผลกระทบต่อการดำเนินชีวิตประจำวัน อาจทำให้เกิดอาการหน้าแดง เหงื่อออก คลื่นไส้ หัวใจเต้นเร็ว ปวดหัว ที่น่าสนใจ คือโรคนี้มักแอบแฝงอยู่ในตัวบุคคลที่ดูเป็นปกติสุขดี มองดูภายนอกร่างกายก็สมบูรณ์แข็งแรงดี และไม่มีทีท่าว่าจะป่วยแต่อย่างใด สาเหตุของอาการนี้อาจเกิดจากการเลี้ยงดู ขาดทักษะการเข้าสังคม หรือเกี่ยวข้องกับระบบการทำงานของสมอง พันธุกรรม

4.โรคกลัวแบบเฉพาะ (Phobia) คือความวิตกกังวลที่มากเกินไปในเรื่องบางเรื่อง บางสิ่งบางอย่างแบบเจาะจง เช่น กลัวเลือด กลัวที่แคบ กลัวรู กลัวสุนัข เป็นต้น แม้ว่าจะรู้สึกกลัวไม่สมเหตุสมผล แต่ก็ไม่สามารถห้ามความกลัวได้ พยายามจะหลีกเลี่ยงไม่เผชิญกับสิ่งที่ตัวเองกลัว ผู้ป่วยมักเกิดปฏิกิริยาทางกายขึ้นมาหากอยู่ในสถานการณ์จำเพาะเจาะจง เช่น ใจสั่น หน้ามืด มือ-เท้าเย็น อาจทำให้ใจสั่น หายใจลำบาก เหงื่อออก

5.โรคย้ำคิดย้ำทำ (Obsessive Compulsive Disorder) ความวิตกกังวลที่เกิดจากการคิดซ้ำไปซ้ำมา ทำให้เกิดพฤติกรรมที่ตอบสนองต่อเหตุการณ์แบบซ้ำๆ ก่อให้เกิดความรู้สึกวิตกกังวลใจ แม้ว่าอาการแบบนี้จะไม่รุนแรง หรือส่งผลกระทบต่อการดำเนินชีวิตประจำวันมากนัก แต่ทำให้เสียเวลาชีวิตไปกับพฤติกรรมเหล่านั้นไม่น้อย ซึ่งอาการย้ำคิดย้ำทำแบบนี้กลับพบบ่อยในคนวัยทำงาน เช่น คิดว่าลืมล็อคประตูบ้านต้องเดินกลับไปดูว่าล็อคหรือยัง คิดว่าลืมปิดก็อกน้ำต้องกลับไปเช็คอีกครั้ง เป็นต้น

6.โรคเครียดหลังเหตุสะเทือนใจ (Post-Traumatic Stress Disorder, PTSD) คืออาการผิดปกติที่เกิดขึ้นหลังจากประสบกับเหตุการณ์อันเลวร้ายมาก เช่น เผชิญกับภาวะเฉียดตาย ภาวะภัยพิบัติตามธรรมชาติที่ร้ายแรง ถูกทำร้ายหรือเห็นคนใกล้ตัวตาย เป็นต้น อาการเกิดขึ้นได้หลายอย่าง ตั้งแต่เงียบเฉย ขาดการตอบสนอง ตกใจง่าย หวาดกลัว กังวลในเรื่องเล็กน้อย คิดถึงเหตุการณ์นั้นซ้ำๆและเกิดความกลัวและวิตกกังวลขึ้นมาใหม่เหมือนเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นอีกครั้ง รวมถึงหวาดกลัวสิ่งเร้าที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์

รักษาอย่างไรหากไม่อยากวิตกกังวล

ความวิตกกังวลส่งผลให้เจ้าตัวรู้สึกไม่สบายใจ หงุดหงิดใจ ตลอดจนเกิดความเครียดหลายๆ ครั้ง หากสังเกตตัวเองว่าเข้าข่าย 6 โรคนี้ สามารถพบจิตแพทย์เพื่อทำการพูดคุย สอบถามอาการ และประวัติความเจ็บป่วย พร้อมทั้งตรวจร่างกาย เพื่อแยกโรคว่าแท้จริงแล้วอาการต่างๆ ที่เกิดขึ้น เกิดจากร่างกายหรือจิตใจ หากมาจากจิตใจ แพทย์จะทำการพูดคุย พร้อมใช้เครื่องมือในการประเมินโรคทางจิต ก่อนวางแผนการรักษา ซึ่งการรักษาโรควิตกกังวลจะขึ้นอยู่กับประเภทของโรค

ปัจจุบันการพบจิตแพทย์สามารถทำได้ง่ายขึ้น ไม่จำเป็นต้องเขินอาย หรือกลัวการเข้าพบจิตแพทย์ เนื่องจากการเข้าพบไม่ต่างอะไรกับการหาที่ปรึกษา หาเพื่อนช่วยคิด เพียงแต่เพื่อนในที่นี้คือแพทย์ที่มีหลักการรักษา โดยจะพูดคุยให้คำปรึกษาด้วยการรับฟัง แสดงความเห็นใจและให้คำอธิบาย หรือมีกิจกรรมให้ทดลองทำ เป็นการทำจิตบำบัด การบำบัดโดยการปรับเปลี่ยนความคิดและพฤติกรรม (Cognitive Behavior Therapy หรือ CBT) หันมาดูแล ให้ความสำคัญกับตัวเอง เช่น การรับประทานอาหารให้ครบ 5 หมู่ ออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ พักผ่อนให้เพียงพอ รวมถึงการทำสมาธิ หลีกเลี่ยงการดื่มแอลกอฮอล์ รวมถึงบางรายแพทย์อาจทำการรักษาด้วยยา เพื่อลดอาการวิตกกังวล เป็นต้น

ภาพ Freepik

เงินเดือนหรือสวัสดิการเพิ่มขึ้น

เรื่องเงินเดือนน่าจะเป็นปัจจัยหลักที่เราทุกคนนำมาพิจารณาเป็นอันดับแรก เพราะใครๆ ก็อยากได้เงินเดือนสูงๆ ทั้งนั้น แล้วยิ่งเปลี่ยนงานบ่อยคุณจะสามารถอัพฐานเงินเดือนได้มากกว่าที่เดิมอยู่แล้ว แต่การที่บริษัทยอมจ่ายเงินเดือนที่สูงขึ้น ก็ต้องคาดหวังกับความสามารถ ประสบการณ์ และความทุ่มเทของคุณที่จะมีให้องค์กรด้วยเช่นกัน นี่อาจจะเป็นความกดดันที่คุณคาดไม่ถึงก็ได้

เงินเดือนไม่ดีแต่สวัสดิการดี ถ้าคุณทำงานเพื่ออนาคตยาวๆ จนถึงเกษียณก็ควรพิจารณางานที่ให้สวัสดิการดีๆ อย่างเช่น ถ้าเงินเดือนไม่มาก แต่มีโบนัสทุกปี มีค่ารักษาพยาบาล ประกันชีวิต เบิกค่าเล่าเรียนลูกได้ เบิกค่าพยาบาลให้พ่อแม่ได้ ทำงานจนเกษียณได้บำเหน็จหรือบำนาญ ถ้าดีขนาดนี้บั้นปลายชีวิตหลังเกษียณจะสบาย

ตำแหน่งที่ดีขึ้น

คนเราทำงานย่อมต้องการความก้าวหน้าเสมอ คงไม่มีใครอยากเป็นลูกน้องตลอดชีวิต ดังนั้นบางคนแม้จะทำงานในองค์กรใหญ่ที่มั่นคง แต่โอกาสจะขึ้นเป็นผู้บริหารนั้นยากมาก เพราะองค์กรใหญ่นั้นกว่าจะไปถึงตำแหน่งหัวหน้า ต้องข้ามห้วยหนองคลองบึงอีกมากมาย

ถ้าได้ไปอยู่ในบริษัทที่เล็กกว่าเดิมแหล่ะ! แต่ได้ตำแหน่งใหญ่ขึ้น ทำนองบ้านเล็กในป่าใหญ่อยู่ยาก สู้บ้านใหญ่ในป่าเล็กดีกว่า เรื่องอย่างนี้ต้องคิดหนัก ถ้าคุณอายุยังน้อยขอแนะนำให้เลือกอยู่บริษัทเล็กแต่มีโอกาสก้าวไปสู่ตำแหน่งใหญ่ง่ายขึ้น เพราะจะมีโอกาสเรียนรู้งานพัฒนาศักยภาพตัวเอง แต่ถ้าอายุงานของคุณอยู่ปลายๆ แล้ว ควรจะเลือกความมั่นคงดีกว่า

เพื่อความก้าวหน้า

ทุกคนต้องการความก้าวหน้าทั้งนั้น โดยเฉพาะคนหนุ่มสาวที่ยังมีเวลาเก็บเกี่ยวประสบการณ์ และพัฒนาตัวเอง ถ้าเปลี่ยนงานด้วยเหตุผลนี้ดีมากๆ แต่ต้องมั่นใจว่าคุณเป็นคนมีความสามารถจริงๆ และที่ทำงานใหม่ต้องเห็นความสำคัญของคุณ เห็นความสามารถของคุณ และพร้อมจะยอมให้คุณรับผิดชอบงานได้เต็มที่ ถ้าได้เช่นนั้นมัวรออะไร เขียนใบลาออกเลย

การเดินทางสะดวก

ชีวิตคนทำงานในเมืองใหญ่ต้องตื่นแต่เช้ามืด ฝ่าการจราจร 1- 2 ชั่วโมงเพื่อไปให้ทันเวลาเข้างาน 8 โมงเช้า และต้องติดบนถนนอีก 1- 2 ชั่วโมงกว่าจะกลับถึงบ้าน กินข้าว อาบน้ำเข้านอน เที่ยงคืนพอดี นอนไม่กี่ชั่วโมงต้องตื่นไปทำงานอีกแล้ว ชีวิตวนๆ แบบนี้

ถ้าคุณจะต้องทำงานแบบทรหดอดทนขนาดนั้น สู้ย้ายตัวเองไปหางานที่ใกล้บ้าน หรือย้ายบ้านไปอยู่ให้ใกล้ที่ทำงาน คงต้องเลือกสักเส้นทาง ตอนนี้หลายคนแก้ปัญหาด้วยการหาซื้อคอนโดฯ ที่อยู่ติดกับรถไฟฟ้า เพื่อให้การเดินทางไปทำงานสะดวกง่ายสบายขึ้น จึงทำให้คอนโดขายดิบขายดี แต่คุณพร้อมที่จะต้องมาผ่อนบ้านหลังที่สองที่เพิ่มภาระอีกหรือไม่ ถ้าไม่ไหว ลองหางานที่ใกล้บ้านคุณก็ดีเหมือนกัน ชีวิตมันต้อง win win ถึงจะอยู่ได้

เลือกงานที่สบายขึ้น

“งานเบาแต่จ่ายเงินหนัก” เป็นงานในฝันของทุกคน แต่ในชีวิตจริงคงไม่มีงานเช่นนี้ให้เลือก แต่การเปลี่ยนงานเพื่อไปทำงานที่สบายขึ้นแลกกับเงินเดือนน้อยลง เหมะสำหรับคนที่สุขภาพไม่ดีทำงานหนักไม่ได้อีกแล้ว หรือคนมีครอบครัวที่มีลูกเล็กๆ ต้องดูแลก็คงต้องตัดสินใจหางานที่มีเวลามากพอ เลิกงานเร็ว มีวันหยุดเสาร์-อาทิตย์ เพื่อดูแลลูกมากขึ้น หรือในยุคโซเชียลมีเดีย ถ้าคุณมีความสามารถหาเงินได้จากการขายของออนไลน์ อย่าเสี่ยงลาออกจากงานน่าจะลองหางานใหม่ที่มีเวลาเพิ่มขึ้น เพื่อลองให้ขายของออนไลน์ ถ้ารุ่งค่อยลาออกดีกว่า

งานใหม่สิ่งแวดล้อมใหม่

ถ้าคุณเป็นคนประเภท comfort zone ยึดติดกับที่ อยู่อย่างสบายไม่ชอบการเปลี่ยนแปลง ก็ต้องคิดสักนิดก่อนจะเปลี่ยนงาน เพราะที่ทำงานใหม่ สิ่งแวดล้อมใหม่ งานรับผิดชอบใหม่ อะไรที่มันแปลกใหม่จากเดิม คุณจะปรับตัวได้มั๊ยถามใจตัวเองก่อน สุดท้ายก็คิดให้รอบคอบ และตัดสินใจด้วยตัวเอง หากตัดสินใจก็เดินหน้าให้สุดแล้วสู้ต่อไป

ภาพ freepik

ไปถึงที่ทำงานให้เร็วกว่าปกติ

การไปถึงที่ทำงานเร็วกว่าปกติช่วยให้สามารถเคลียร์งานช่วงที่เราหยุดยาวไปได้พอสมควรเหมือนกัน เพราะการมาเช้าเราจะสามารถไล่ตามงานต่างๆ ระหว่างที่เราไม่อยู่ มีเวลาเช็กอีเมลย้อนหลังว่ามีงานอะไรที่เราจะต้องทำหรือจะต้องส่งบ้าง จะได้รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นระหว่างที่เราหยุดยาวไป หรือใครที่กำลังรองานต่อจากเราอยู่ แค่นี้ก็จะช่วยให้เราจัดแบ่งงานตามความสำคัญ แล้วสะสางงานอย่างเป็นระบบมากขึ้น

เคลียร์งานเก่าที่ค้างอยู่ให้เสร็จเป็นอันดับแรก

ลดปริมาณงานดินพอกหางหมูที่ยิ่งสะสมเอาไว้ก็ยิ่งเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ ควรเคลียร์งานเก่าที่ค้างคาให้เสร็จสิ้นก่อนที่จะทำงานใหม่ หรือเรียงลำดับความสำคัญของงานนั้นๆ ให้ดี จะได้ไม่ต้องมานั่งปวดหัวทีหลังว่าทำไมงานมันถึงได้เยอะอย่างนี้

จดบันทึกว่าต้องทำอะไรบ้าง

เมื่อมีงานเข้ามาหลายชิ้นก็อาจจะทำให้เกิดการหลงลืมทำให้งานที่ได้รับมอบหมายนั้นตกหล่น ทำให้ส่งงานไม่ตรงตามกำหนด การจดบันทึกหรือการโน้ตเอาไว้ก็เป็นส่วนหนึ่งที่จะช่วยไม่ให้งานตกหล่น ส่งงานได้ตรงตามกำหนดครบถ้วน ทั้งยังเป็นการช่วยบันทึกความจำว่าเราได้ทำงานนี้เสร็จไปเรียบร้อยแล้ว เหลืออีกกี่งานที่เราจะต้องทำให้เสร็จ ทำให้เป็นคนมีระเบียบและรู้จักวางแผนไปในตัว

ใช้เวลาอยู่กับการทำงานให้มากที่สุด

การที่มัวแต่วอกแวก เม้าท์มอย เล่นโซเชียล ใช้เวลาไปกับเรื่องไร้สาระที่ไม่เกี่ยวข้องกับงานไปเยอะ ก็จะทำให้งานที่เราได้รับมอบหมายไม่มีความคืบหน้า ทำให้เกิดการล่าช้า ส่งผลเสียต่องานนั้นๆ ดังนั้น ควรจะทุ่มเทเวลากับงานให้เสร็จก่อนเป็นอันดับแรก เพราะถ้างานเสร็จแล้วจะไปเม้าท์มอยพูดคุยเรื่องราววันหยุดที่คุณได้ไปไหนต่อไหนมาให้เพื่อนร่วมงานฟังก็ไม่มีใครว่า แต่ขอให้งานที่ได้รับมอบหมายเสร็จก่อนก็แล้วกัน

วางแผนตารางงานล่วงหน้าไปเลย

เพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์ซ้ำรอยที่จะต้องมาเคลียร์งานที่กองเป็นภูเขาเหมือนเมื่อก่อน ก็ควรจัดสรรวางแผนตารางทำงานให้เป็นระบบไปเลย งานไหนทำวันไหน งานไหนต้องให้เสร็จวันไหน งานเสร็จแล้วต้องส่งงานต่อไปที่ใคร เพราะถ้าคุณวางแผนงานไว้เป็นอย่างดีแล้ว เมื่อวันหยุดยาวมาถึงใหม่ ก็จะไม่ต้องมานั่งกังวลคอยเร่งทำงานให้เสร็จตามกำหนด ไปเที่ยวได้อย่างสบายใจ กลับมาทำงานได้อย่างไม่ต้องกังวล

สุดท้ายนี้ งานที่สะสมมาจะเสร็จสิ้นหรือไม่เสร็จสิ้นนั้น ที่สำคัญเลย คืออยู่ที่ตัวเราเองล้วนๆ ว่าเราขยันมากน้อยแค่ไหน เพราะต่อให้งานของคุณจะมากหรือล้นมือสักเพียงใด แต่ถ้าคุณรู้จักการจัดแบ่งเวลาทำงานให้เป็นระบบ ยังไงคุณก็รับมือกับมันได้อย่างแน่นอน และจะได้ใช้เวลาในช่วงหยุดยาวได้อย่างสบายใจไร้กังวล

ภาพ freepik

เริ่มแล้ววันนี้ 1 ม.ค.2563 สำหรับการนำร่องงดแจกถุงพลาสติกในบริษัทยักษ์ใหญ่ทั้ง 43 ภาคี ทั้งห้างสรรพสินค้าและร้านค้าสะดวกซื้อรายใหญ่ อาทิ ห้างเซ็นทรัลฯ เดอะมอลล์ บิ๊กซี เซเว่น อีเลฟเว่น โลตัส เป็นต้น เพื่อขอความร่วมมือในการลดปริมาณขยะพลาสติกที่กำลังคุกคามชีวิตของสัตว์ทะเล สัตว์บก และคน จนกลายเป็นวิกฤตของประเทศไทย

ลดการกินดื่มเพียงครั้งเดียว

แก้วกาแฟ หลอดพลาสติก ขวดน้ำ ถ้วยโฟม จากการกินดื่มที่จำเป็นต้องทำทุกวัน ขยะชิ้นเล็กทั้งหลายเหล่านี้หากจัดการไม่ดีพอก็มีโอกาสปะปนลงสู่ท้องทะเลได้ แม้ตัวเราเองจะแยกขยะทิ้งดีแล้วก็ตาม ทางเลือกง่ายๆ ที่ทำได้ด้วยตัวเองคือการลดการทิ้งขยะให้เหลือน้อยที่สุด โดยใช้ของที่สามารถใช้ซ้ำได้ เช่น กล่องสำหรับบรรจุอาหาร ปิ่นโต แก้วเก็บความเย็น หรือหลอดทางเลือกใหม่จากวัสดุต่างๆ ที่มีให้เลือกมากมายในปัจจุบัน

ลดความสะดวกลงบ้าง

สะดวกซื้อ สะดวกหิ้ว ความสะดวกสบายเหล่านี้ก็เป็นต้นเหตุของการเพิ่มขยะที่บางครั้งเราไม่ทันสังเกตเลยด้วยซ้ำ อย่างเช่นการซื้อสินค้าจากร้านสะดวกซื้อ ขยะพลาสติกที่จะเกิดขึ้นมีตั้งแต่แพ็กเกจ ถุงหิ้ว ช้อนส้อม หลอด เราสามารถค่อยๆ ลดพฤติกรรมเหล่านี้ได้ อาจเริ่มจากการไม่รับถุงพลาสติก เตรียมอุปกรณ์การกินที่ล้างใช้ซ้ำใหม่ได้ เท่านี้ก็จะลดขยะพลาสติกไปได้อีกมากมาย

ลดการทิ้งขยะโดยไม่แยกประเภท

ลดพฤติกรรมการโกยขยะทุกอย่าใส่ถุงถุงเดียว เพราะขยะพวกนั้นอาจจะมีทั้งขยะพลาสติกที่รีไซเคิลได้ ไม่ได้ รวมทั้งขยะอันตราย เมื่อขยะอันตรายถูกปนไปกับขยะรีไซเคิล ทำให้จำเป็นต้องทิ้งขยะเหล่านั้นไปเลยไม่สามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้ นอกจากการแยกขยะจะทำให้สามารถลดจำนวนขยะไปได้มากแล้ว ยังทำให้การกำจัดพลาสติกทำได้ง่ายขึ้นโดยกำจัดตามประเภทต่างๆ ที่ส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมน้อยที่สุด

ลดการใช้ผลิตภัณฑ์ชิ้นเล็ก

แม้ว่าการพกของใช้ชิ้นเล็กๆ ไม่ว่าจะเป็นทิชชู่เปียก หลอด ช้อนพลาสติกจะเป็นการอำนวยความสะดวกทั้งในเรื่องของการใช้งานและพกพา แต่ยิ่งชิ้นเล็กเท่าไหร่ก็ยิ่งหมดเร็วเท่านั้น หากไม่จำเป็นต้องพกพา การซื้อครั้งเดียวแล้วใช้นานๆ ก็อาจจะเป็นทางเลือกที่สามารถต่ออายุการใช้งานพลาสติกแต่ละชิ้น และลดขยะได้ดีกว่า

ลดความคิดที่ว่าชิ้นเดียวไม่เป็นไร

หากเราต้องการเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่าง สิ่งที่ควรทำคือต้องเริ่มจากตัวเราเอง เพราะฉะนั้นการคิดว่าชิ้นเดียวคงไม่เป็นไรหากทำหลายๆ คน หลายๆ ครั้ง ผลกระทบก็คงเท่าเดิม สิ่งที่น่ากลัวคือ เฉพาะประเทศไทยในแต่ละปีจะมีขยะมูลฝอยตกค้างในประเทศเกือบ 10 ล้านตัน และไม่มีแนวโน้มที่ขยะจะลดลงไป ทางที่ทำได้ง่ายที่สุดก็คงไม่พ้นการเริ่มที่ตัวของเราเอง

ภาพ freepik

วันที่ 1 หยุดคาดหวังความสมบูรณ์แบบ

บ่อยครั้งที่เราต้องพบกับความผิดหวังเมื่อสิ่งที่คาดหวังนั้นไม่เป็นไปอย่างที่คิด เช่น งานที่ทำไม่เป็นไปอย่างที่ต้องการ ผลที่ตามมาคือความเครียดและวิตกกังวลกับสิ่งนั้นเป็นเวลานาน เพียงเพราะเราไปคาดหวังกับความสมบูรณ์แบบในทุกๆ อย่างที่เราทำ ต่อไปนี้ค่อยๆ โฟกัสความสำเร็จด้านใดด้านหนึ่งก่อน เช่น ทำงานเสร็จตามเวลาที่กำหนด ก็นับว่าเพอร์เฟกต์แล้ว

วันที่ 2 หยุดตกลงเมื่อต้องการปฏิเสธ

เรื่องนี้สำคัญมาก เพราะเราจะต้องรู้ขีดจำกัดของตัวเองเพื่อไม่ให้ทำอะไรเกินตัว เกินขีดความสามารถ จนทำให้ตัวเองต้องเดือดร้อน แม้ว่าการช่วยเหลือเพื่อน คนรอบข้าง หรือการช่วยเหลือผู้อื่นจะเป็นเรื่องที่ดี แต่เราต้องประเมินตนเองและสถานการณ์ด้วยว่า หากช่วยเหลือแล้วเราจะต้องเดือดร้อนในภายหลังหรือไม่ และถ้าคนรอบข้างมีแต่ความคิดที่จะทำเพื่อผลประโยชน์ของตัวเองอย่างเดียวแล้วละก็ ขอให้พยายามหลีกเลี่ยงหรือออกห่างจากบุคคลเหล่านี้เป็นดีที่สุด

วันที่ 3 หยุดคิดกับตนเองในเชิงลบ

ทุกคนย่อมมีอดีต แม้บางคนอาจพบเจอเรื่องราวที่ดีมาตลอด แต่เชื่อว่ายังมีอีกหลายคนที่ต้องผ่านเรื่องราวแย่ๆ หรือพบกับความล้มเหลวนับครั้งไม่ถ้วน จนคิดกับตัวเองในเชิงลบ โทษตัวเองตลอดเวลา หรือนำมาเป็นข้ออ้างจนไม่กล้าจะลงมือทำสิ่งต่างๆ ที่ชอบ ที่อยากทำ วันนี้ขอเพียงปรับทัศนคติใหม่ ปล่อยให้อดีตเป็นครูสอนวิชาชีวิต แค่นี้เราก็สำเร็จไปอีกขั้นแล้ว

วันที่ 4 หยุดโฟกัสแค่วันนี้

คนที่ประสบความสำเร็จมักจะเข้าใจดีถึงคุณค่าของการวางแผนที่ดี ไม่ใช่เพียงแค่การใช้ชีวิตเพื่อรอให้ผ่านไปหนึ่งวัน แต่มักจะวางแผนล่วงหน้าเป็นรายเดือน รายปี หรือมองอนาคตตั้งแต่ช่วงวัยเริ่มต้นทำงานจนกระทั่งถึงช่วงวัยเกษียณ

วันที่ 5 หยุดละเลยเป้าหมายในชีวิต

สิ่งนี้เป็นสิ่งที่สำคัญมากสำหรับผู้ที่ต้องการประสบความสำเร็จในชีวิต เพราะหากเรามีแต่ความคิดและกำหนดเป้าหมายไว้เฉยๆ แต่ละเลยเป้าหมาย ไม่ยอมทำให้ลุล่วง อาจเพราะท้อบ้าง ขี้เกียจบ้าง เหนื่อยบ้าง เป้าหมายของเราก็จะทำได้ยากขึ้น นานขึ้น ไกลตัวขึ้นไปอีก ดังนั้น ลองคิดใหม่ว่าลำบากวันนี้ สบายในวันหน้า แล้วลงมือทำเป้าหมายของเราให้เป็นจริง

วันที่ 6 หยุดแบ่งแยกตัวเองออกจากคนรอบข้าง

คนที่สำเร็จเข้าใจว่าทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตไม่ได้ขึ้นอยู่กับแค่การทำงานเพียงเท่านั้น แต่ยังมีสิ่งอื่นที่สำคัญเหมือนกันนั่นก็คือ ครอบครัว เพราะครอบครัวคือกำลังใจอย่างดีที่จะช่วยผลักดันและสร้างแรงกระตุ้นให้คุณไปสู่ความสำเร็จ อีกส่วนคือ เวลาพักผ่อน เพราะจะมีประโยชน์อะไรถ้าเรามีเงินมากมายแต่ไม่ได้พักผ่อนหรือไม่มีเวลาไปเที่ยวเก็บเกี่ยวประสบการณ์ที่ไหนเลย

วันที่ 7 หยุดเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่น

คนที่สำเร็จมักจะชื่นชมคนอื่นและมองข้อดีของคนคนนั้นเพื่อนำมาปรับใช้กับตัวเอง มากกว่าที่จะนำตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนอื่นๆ เพราะจะทำให้ตัวเราเองรู้สึกท้อและคิดว่าเราไม่มีคุณค่า เพราะฉะนั้น หยุดเปรียบเทียบแล้วชื่นชมคนอื่นเพื่อสร้างแรงบันดาลใจจะดีกว่า

ภาพ freepik