โอ๊ยเล่าเรื่อง : กัปตัน อเมริกา : ศึกฮีโร่จักรวาลใหม่ (Captain America : Brave New World)

วันเสาร์ ที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568, 06.00 น.

กัปตัน อเมริกา : ศึกฮีโร่จักรวาลใหม่ (Captain America : Brave New World) ก็เหมือนกัน รู้สึกเฉยมากๆ ใบปิดตัวอย่างไม่มีอะไรดึงให้อยากดู แต่ก็ต้องดูเพราะเป็นหนัง มาร์เวล 

จำได้ว่าตอนที่ดู The Falcon and the Winter Soldier (2021) ซีรี่ส์ใน Disney+Hotstar ที่ส่งมอบความเป็นกัปตันอเมริกา ย้ำ!! ความเป็นกัปตันผิวสี ก็รู้สึกไม่ใช่ ไม่สนุกอยู่แล้ว

ยิ่งถ้าใครมาดูเรื่องนี้ แต่ไม่เคยดู The Falcon and theWinter Soldier ยิ่งขาดเรื่องราวหลายๆ อย่างไป กัปตัน อเมริกา :ศึกฮีโร่จักรวาลใหม่ (Captain America : Brave New World) มาในบรรยากาศของความเป็นหนังฮีโร่ฝั่ง “มาร์เวล” ที่เน้นๆ ชัดๆ แม้..โปรดักชั่น โทน อารมณ์หนังจะออกมาดูดี ออกฉายในโรงใหญ่ แต่เอาจริงๆ..กลับรู้สึกว่าเหมือนมาดูหนังสตรีมมิ่งขึ้นจอใหญ่ ตัวหนัง ไม่มีอะไรที่ดึงเข้าไปสู่ความเป็น “อเวนเจอร์” เฟสใหม่ได้เลย เสน่ห์ของตัวละคร นักแสดงบางเบา บทหนังที่อ่อนปวกเปียก ที่มา-ที่ไป ปมบทเฉลยดูง่ายไปหมด 

ฉากแอ๊กชั่นมาเรื่อยๆ มาเป็นระยะ แต่ดูก๊องแก๊งไม่ตื่นเต้นไม่เร้าใจเหมือนมาดูกัปตันดำโชว์ลีลาต่อสู้กับคู่ต่อสู้ที่ธรรมดามากๆดูดีที่สุดแค่ฉาก กัปตันนกดำ ปะทะกับ ยักษ์ฮัลค์แดง แค่ฉากเดียวจริงๆ..ฉากที่รอมาตั้งนาน..มาแค่ 10 นาที ฉากการต่อสู้ทุกฉากแม้จะดูเนียนไม่สะดุดแต่ภาพที่ออกมามันดูสะดุดๆ เหมือนที่เห็นกันในหนังแอ๊กชั่นเกรดบี

แอนโทธี แม็คกี้ เดินเรื่องเด่นแบกหนังอยู่คนเดียว แต่เหมือนมาในบุคลิกเดียว มาแบบพระเอกเน้นๆ ดี๊ดี เล่นไปเรื่อยๆ แต่ด้วยออร่า..ยังไม่ดึงนัก ดูแล้วรู้สึกเหมือนเป็นตัวสมทบจากในเฟสที่แล้ว ยังไม่แรงส่งให้นำ ดูยังไงๆ ก็ไม่รู้สึกว่า แซม วิลสัน จะเป็นกัปตันอเมริกา ก็ยังเป็นแค่ ฟัลคอล ที่ถือโล่กัปตันอเมริกาเท่านั้น รวมทั้งในความรู้สึกกัปตันอเมริกาผิวสี..ก็ไม่ใช่ กัปตันอเมริกา อยู่ดี

แฮริสัน ฟอร์ด ในบท แธดเดียส รอสส์ ที่บทเยอะ เป็นตัวละครเด่นแต่ก็ไม่ช่วยอะไรให้หนังน่าดู เล่นธรรมดา พลังของประธานาธิบดี หรือความร้าย เจ้าเล่ห์ในตัวเอง แทบไม่มีเลย แต่..ตอนที่กลายเป็น เรดฮัลค์ โอเคนะ ความรู้สึกว่าเป็น รอสส์ มาแบบเต็มๆ

แดนนี่ รามิเรซ ฟัลคอนฝึกหัด ดูน่ารำคาญมากๆ มุขขำที่ใส่มาฝืดสนิท ความกวนกับคนรอบๆ ข้างดูขัดหูขัดตาไปหมด และ..บทนี้คือผู้ช่วยพระเอก แต่ออกมาเป็นตัวประกอบกิ๊กก๊อกเท่านั้นคาร์ล ลัมบลี ในบทรุ่นพี่ของ แซม กลับมาทำไม มาก็เหมือนไม่มา ทั้งที่บทนี้มีอะไรให้เล่นเยอะ

ไชร่า แฮส รปภ.สาว มาทำไม ตัวเตี้ย ก๊องแก๊ง ไม่ได้มีความทะมัดทะแมง ดูยังไงๆ ก็ไม่เก่ง เหมือนจะมีอะไรๆ ให้เล่น แต่ก็มีแค่เดินไป-เดินมา เช่นเดียวกับ ลิฟ ไทเลอร์ ในบท เบตตี้ รอส ที่รู้อยู่แล้วว่ายังไงก็ต้องมา พอเห็นจอมาแค่นี้ไม่ต้องมาก็ได้ ทิม เบลค นีลสัน กับ จิอันคาร์โล เอสโปซิโต สองตัวร้ายในเรื่อง เหมือนจะมีอะไร เหมือนจะเก่ง เหมือนจะร้าย..แต่สุดท้ายก็ท่าดีทีเหลว 

กัปตัน อเมริกา : ศึกฮีโร่จักรวาลใหม่ (Captain America :Brave New World) ไม่ใช่หนังที่เลวร้าย ไม่ใช่หนังที่แย่..แค่รู้สึกไม่สนุก ถ้าจะเปิดเฟสใหม่ทั้งที น่าจะอลังการงานสร้าง สนุกมากกว่านี้แต่ถ้าทำได้แค่นี้..ถ้าลงในสตรีมมิ่งก็จะดูดีทีเดียว น่าเสียดาย..น่าเสียดายกัปตันผิวสีกับพี่ฮัลค์แดง ดราม่าเหลวล่ม แอ๊กชั่นธรรมด๊าธรรมดา อารมณ์ขัน..ฝืดๆ 5/10 คะแนน

‘โอ๊ยเล่าเรื่อง’กัปตัน อเมริกา: ศึกฮีโร่จักรวาลใหม่(Captain America: Brave New World)

วันศุกร์ ที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568, 16.30 น.

กัปตัน อเมริกา: ศึกฮีโร่จักรวาลใหม่(Captain America: Brave New World) ก็เหมือนกัน รู้สึกเฉย มากๆ ใบปิดตัวอย่าง ไม่มีอะไรดึงให้อยากดู ยิ่งตอน แต่ก็ ต้องดูเพราะเป็นหนังมาร์เวล จำได้ว่า ตอนที่ดู The Falcon and the Winter Soldier (2021))ซี่รี่ย์ใน Disney +Hotstar ที่ส่งมอบ ความเป็น กัปตันอเมริกา ย้ำ!! ความเป็น กัปตันผิวสี ก็รู้สึก ไม่ใช่ ไม่สนุก อยู่แล้ว

ยิ่งถ้าใคร มาดูเรื่องนี้ แต่ ไม่เคยดู The Falcon and the Winter Soldier ยิ่งขาดเรื่องราว หลายๆ อย่างไป กัปตัน อเมริกา: ศึกฮีโร่จักรวาลใหม่(Captain America: Brave New World) มาในบรรยากาศของ ความเป็น หนังฮีโร่ฝั่ง ‘มาร์เวล’ ที่เน้นๆ ชัดๆ แม้..โปรดักชั่น โทน อารมณ์หนัง จะออกมาดูดี ออกฉายในโรงใหญ่ แต่ เอาจริงๆ..กลับรู้สึกว่า เหมือน มาดูหนังสตรีมมิ่ง ขึ้นจอใหญ่ ตัวหนัง ไม่มีอะไรที่ดึงเข้าไปสู่ความเป็น ‘อเวนเจอร์’ เฟสใหม่ได้เลย เสน่ห์ของตัวละคร นักแสดง บางเบา บทหนังที่อ่อนปวกเปียก ที่มาที่ไป ปมบทเฉลยดูง่ายไปหมด 

ฉากแอ็คชั่น มาเรื่อยๆ มาเป็นระยะแต่ดูก๋องแก๋ง  ไม่ตื่นเต้น ไม่เร้าใจ เหมือนมาดู กัปตันดำโชว์ลีลาต่อสู้ กับคู่ต่อสู้ที่ธรรมดามากๆ ดูดีที่สุดแค่ ฉาก กัปตันนกดำ ปะทะกับ ยักษ์ฮัลค์แดง แค่ฉากเดียวจริงๆ ..ฉากที่รอมาตั้งนาน..มาแค่ 10 นาที ฉากการต่อสู้ทุกฉาก แม้จะดูเนียน ไม่สะดุด แต่ภาพที่ออกมา มันดูสะดุดๆ เหมือนที่เห็นกันในหนังแอ็คชั่นเกรดบี

แอนโทธี แม็คกี้ เดินเรื่องเด่นแบกหนังอยู่คนเดียว แต่เหมือนมาในบุคลิกเดียว มาแบบพระเอกเน้นๆ ดี้ดี เล่นไปเรื่อยๆ แต่ด้วย ออร่า.. ยังไม่ดึงนัก ดูแล้ว รู้สึก เหมือน เป็นตัวสมทบ จากในเฟส ที่แล้ว ยังไม่แรงส่ง ให้นำ ดูยังไงๆ ก็ไม่รู้สึกว่า แซม วิลสัน จะเป็นกัปตันอเมริกา ก็ยังเป็น แค่ ฟัลคอล ที่ถือโล่ห์กัปตันอเมริกา..เท่านั้นรวมทั้ง ในความรู้สึก กัปตันอเมริกาผิวสี..ก็ไม่ใช่ กัปตันอเมริกาอยู่ดี

แฮริสัน ฟอร์ด ในบท แธดเดียส รอสส์ ที่บทเยอะ เป็นตัวละครเด่น แต่ก็ไม่ช่วยอะไรให้หนังน่าดู เล่นธรรมดา พลังของประธานาธิปดี หรือ ความร้าย เจ้าเล่ห์ ในตัวเอง แทบไม่มีเลยแต่..ตอนที่กลายเป็น เรดฮัลค์ โอเคนะ ความรู้สึกว่าเป็น รอสส์ มาแบบเต็มๆ

แดนนี่ รามิเรซ ฟัลคอนฝึกหัด ดูน่าระคาญมากๆ มุขขำที่ใส่มาฝืดสนิด ความกวน กับคนรอบๆข้างๆ ดูขัดหูขัดตาไปหมด และ.. บทนี้คือ ผู้ช่วยพระเอก แต่ ออกมาเป็น ตัวประกอบกิ๊กก๊อกเท่านั้น  คาร์ล ลัมบลี ในบท รุ่นพี่ของ แซม กลับมาทำไม มาก็เหมือนไม่มา ทั้งทีบทนี้ มีอะไรให้เล่นเยอะ

ไชร่า แฮส รปภ.สาว มาทำไม ตัวเตี้ย ก๋องแก๋ง ไม่ได้มี ความทะมัดทะแมง ดูยังไงๆ ก็ไม่เก่ง เหมือนจะมีอะไรๆ ให้เล่น แต่ก็มีแค่ เดินไปเดินมา เช่นเดียวกับ ลิฟ ไทเลอร์ ในบท เบ้ตตี้ รอส ที่รู้อยู่แล้วว่า ยังไง ก็ต้องมา พอเห็นจอ มาแค่นี้ ไม่ต้องมาก็ได้  ทิม เบลค นีลสัน กับ จิอันคาร์โล เอสโปซิโต สองตัวร้ายในเรื่อง เหมือนจะมีอะไร เหมือนจะเก่ง เหมือนจะร้าย ..แต่สุดท้ายก็ ท่าดีทีเหลว 

กัปตัน อเมริกา: ศึกฮีโร่จักรวาลใหม่(Captain America: Brave New World) ไม่ใช่ หนังที่เลวร้าย ไม่ใช่หนังที่แย่ ..แค่รู้สึก ไม่สนุก ถ้าจะเปิดเฟสใหม่ทั้งที น่าจะอลังการงานสร้าง สนุกมากกว่านี้แต่ถ้า..ทำได้แค่นี้..ถ้า..ลงใน สตรีมมิ่ง ก็จะดูดีทีเดียวน่าเสียดาย..น่่าเสียดาย กัปตันผิวดี กับ พี่ฮัลค์แดง ดราม่าเหลวล่ม แอ็คขั่นธรรมด้าธรรมดา อารมณ์ขัน..ฝืดๆ  5/10 คะแนน

โอ๊ยเล่าเรื่อง : Flat Girls ชั้นห่างระหว่างเรา

วันเสาร์ ที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568, 06.00 น.

หนังเรื่องล่าสุดของ GDH ภายใต้การดูแลการผลิตของ เก้ง-จิระ มะลิกุล กับ วัน-วรรณฤดี พงษ์สิทธิศักดิ์ ที่สะดุดตา ชวนให้อยากดูตั้งแต่เห็นชื่อหนังและใบปิด

Flat Girls ฝันชั้นห่างระหว่างเรา จะพาคุณไปสำรวจการก้าวข้ามผ่านวัยในมุมมองวัยรุ่นผู้หญิง ในโลกที่ทุกอย่างถูกกำหนดด้วยชั้นระหว่างความฝัน ฐานะ แม้กระทั่งความรัก 

“เมื่อชั้นของแฟลตไม่ได้เป็นแค่ตัวเลข แต่คือระยะห่างของชีวิต ความสัมพันธ์ และความฝัน”

แคลร์-จิรัศยา วงษ์สุทิน ทำ Flat Girls ชั้นห่างระหว่างเราออกมาเป็นหนังที่เล่าเรื่องสนุก ดูได้เรื่อยๆ สบายๆ เข้าถึงเรื่องได้ไม่ยาก ดึงให้อินไปกับชีวิตของสองสาว ผสมผสานดราม่า-รัก-สนุกสนานเข้ากันได้อย่างลงตัว

แม้หน้าหนังจะมาในโทน บรรยากาศหนังหญิงรักหญิง แต่ก็มาในแบบที่ดีงาม ดูสบายๆ ไม่รู้สึกล่อแหลม ไม่ต้องแก้ผ้า ไม่โป๊เปลือย ไม่ต้องขยี้มากมาย แต่ภาพที่ออกมาทำให้อินไปกับในส่วนนี้ได้ดี

เอาเข้าจริงๆ แล้ว Flat Girls ชั้นห่างระหว่างเรา เป็นหนัง coming of age ของวัยรุ่นผู้หญิง เป็นทั้งหนังยูริ Girl Love และ Girl Life 

Flat Girls ชั้นห่างระหว่างเรา  ชัดเจนในความเป็นหนังผู้หญิง เน้นๆ ไปที่เรื่องของผู้หญิง ผู้หญิงมักจะได้ผลการกระทำหรือถูกกระทำจากผู้ชาย อยู่ที่ว่า จะเข้มแข็งหรือเอาตัวรอดได้อย่างไร ในเรื่องนี้นำเสนอชีวิตครอบครัวตำรวจในแฟลต ไม่ว่าจะเป็นครอบครัวของ เจนที่การตัดสินใจขึ้นอยู่กับพ่อแอนที่อยู่แบบไม่มีที่ไป รอถูกไล่หลังพ่อตายในหน้าที่ หรือดาบตอง นายตำรวจหนุ่มโสดที่ย้ายมาใหม่ จนทำให้เกิดเรื่องเกิดราวขึ้น

เอินเอิน-ฟาติมา เดชะวลีกุล สวยใส เป็น แอน ที่ชวนให้หลงรักดูเป็นสาวที่เก่งฉลาดเอาตัวรอด

แฟร์รี่-กิรณา พิพิธยากร เป็น เจน ที่น่ารักแบบแก่นๆ ใครที่อยู่ใกล้แล้วมีความรอยยิ้ม กับความสุข (ทรงผมการแสดง รอยยิ้มท่าทาง นึกถึง อรพรรณ พานทอง ขึ้นมาในทันที)

เอินเอิน-แฟร์รี่ จับคู่รับ-ส่งบทเล่นกันได้แบบเข้าขากันดีทำให้เชื่อว่าสนิทกันมาตั้งแต่เกิด มีทั้งความรักแบบพี่น้อง เพื่อนหรือหญิงหญิง 

บอย-ปกรณ์ ฉัตรบริรักษ์ เป็น อาตอง เล่นดีทั้งสีหน้าท่าทาง ดูสายตาที่รู้ซึ้งไปสิ่งที่คิดอยู่ในใจ เป็นตัวละครที่เข้ามามีผลกับสองสาวในเรื่อง

จอยซ์-กรภัสสรณ์ รัตนเมธานนท์ กับ น้ำฝน ภักดี ในบทแม่อุ้มของแอน กับแม่นีของ เจน เล่นดีมากๆ มาช่วยขยี้เรื่องราวในเรื่องได้อย่างมากๆ ดูเป็นธรรมชาติ ทั้งสีหน้า ท่าทางน้ำเสียง เสื้อผ้าหน้าผม ดูแล้วใช่เลย แม่บ๊านแม่บ้านจริงๆ 

อาโป-วชิรากร รักษาสุวรรณ ในบท ไนซ์ เพื่อนร่วมแก๊งก็เป็นตัวละครที่เข้ามาช่วยลดความหนักของเรื่อง ดูแล้วยิ้มได้เล่นกำลังดีไม่เว่อร์เหมือนตัวละครเพศที่สามเรื่องอื่นๆ  

เอ-สุรพันธ์ ชาวปากน้ำ มารับบท ตำรวจสมพงศ์ พ่อเจนขาใหญ่ในแฟลตที่ยิ้มกับทุกคนยกเว้นเมียตัวเอง

Flat girls ชั้นห่างระหว่างเรา ยังคงลายเซ็นของหนัง GDH ที่ดูปุ๊บรู้ปั๊บว่าเป็นผลงานของค่ายนี้ ทั้งโปรดักชั่น งานด้านภาพที่สวยงามดูเป็นธรรมชาติไม่เยอะ การตัดต่อที่ลื่นไหล เสื้อผ้าหน้าผม ที่เข้ากับตัวเรื่อง ขยี้ด้วยดนตรีประกอบที่ดีงาม บทหนังที่เล่าดีแทบจะไม่มีสะดุด ดูง่าย

แม้ภาพรวมของหนังจะออกมาดี แต่ก็ยังมีที่ติดๆ อยู่ในใจบ้าง หนังเล่าเรื่องแบบเรื่อยๆ แทบจะไม่มีการขยี้ ไม่คิดภาพต่อเอาเองเลยให้อารมณ์สะดุดหยุดตาม หรือฉากไคลแม็กซ์บนเรือ พอหลับตาปุ๊บ..เดาออกปั๊บ ว่าจะเกิดอะไรขึ้น (ยังดีที่หนังไม่โหดร้ายกับคนดูนักไม่มีภาพสะเทือนใจ แต่คนดูก็รับรู้เรื่องราวทั้งหมดว่าเกิดอะไรขึ้น)

Flat girls ชั้นห่างระหว่างเรา คือ หนังของ GDH ที่ชอบมากๆ อีกเรื่องนี้ พี่แอน กับ น้องเจน เอินเอิน-แฟร์รี่ ทำให้หลงรักเรื่องนี้มากๆ “สักวัน บนเครื่องบิน คงได้เจอแอร์โฮสเตสแอน”ระยะห่าง ชั้นห่าง ในระดับ 8/10 คะแนน

โอ๊ยเล่าเรื่อง : ไอ้เป๊าะ CEO ม.6

วันเสาร์ ที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568, 06.00 น.

หนังไทยที่นำชีวประวัติของ “เป๊าะ-ขจรศักดิ์ ศรีบุญเรือง” CEO บริษัท นีโอ 727 ธุรกิจประกอบกิจการค้าอุปกรณ์ไฟฟ้า, ประปา, สื่อสาร, เครื่องปรับอากาศ การขายส่งสินค้าทั่วไป และ UWORK 999 ผู้ให้บริการรับเหมาก่อสร้าง มาสร้างเป็นหนัง 

เห็นใบปิดหนังเรื่องนี้ติดหน้าโรงมานานนับเดือน บอกตรงๆ ไม่ได้มีตรงไหนที่ดึงดูดให้สนใจ อยากจะเข้าไปชม แค่..รู้สึกน่าจะเป็นหนังวัยรุ่นธรรมดาที่ยังค้างๆ คาดว่าจะเน้นเฮฮา ความรัก หรือออกมาในแนวดราม่า ดิบๆ รุนแรง

แม้จะบอกว่าทำจากเรื่องจริง..ก็ไม่บอกว่า ขจรศักดิ์ ศรีบุญเรือง หรือ ไอ้เป๊าะ นั้นคือใคร ยิ่งไม่ทำให้อยากดู ไม่เว้นแม้แต่นักแสดงไม่รู้จัก ไม่มีตัวดึงให้เข้ามาดู

เรื่องราวชีวิตของ ไอ้เป๊าะ เด็กหนุ่มจากศรีสะเกษ ที่เข้ามากรุงเทพฯ ตั้งใจมาเรียนครูตามความตั้งใจของพ่อ แต่โชคชะตาพลิกผัน ไม่ได้เรียน จนก้าวเข้ามาสู่งานช่าง ด้วยวุฒิแค่ ม.6 ก่อนจะค่อยๆ ขยับขยายจนกลายเป็น CEO บริษัท

ตัวหนังชัดเจนในการตามดูชีวิต เป๊าะ ทุกฉากทุกตอน ตั้งแต่ต้นจบจนมีแต่เป๊าะ โดยหนังแบ่งออกเป็น 3 ช่วงวัยของ ไอ้เป๊าะ วัยเด็กประถมปูความสัมพันธ์กับเพื่อนสนิท เน้นไปในทางใสๆ น่ารักๆ แบบเด็กๆ ดราม่าครอบครัวนิดๆ วัยมัธยม ปูเรื่องความรัก กับ หมวย

และ..วัยทำงาน จัดเต็มดราม่า 

นัฐพงศ์ วงษ์กวีไพโรจน์ ผู้กำกับ ทำ ไอ้เป๊าะ CEO ม.6 ออกมาดีในระดับหนึ่ง โปรดักชั่นดีงาม ภาพสวย มีความพิถีพิถันในการผลิตงานคุมโทน คุมเรื่องออกมาได้ดี ไม่ออกนอกเรื่องนอกราว ไม่มีมุขตลกยัดเยียด ไม่มีความรุนแรง หยาบคาย ภาพรวมโอเค แม้ว่าจะมีหลายอย่างที่ยังดูไม่ลงตัวนัก

ซันนี่-วรรณรัตน์ วัฒดาลิมมา เล่นเป็น เป๊าะ ที่ดูสบายๆ ใสๆมาพร้อมกับความหล่อน่ารัก เพียงแต่ลื่นไหลไปกับการเป็น ไอ้เป๊าะเพียงแต่ไม่รู้สึกถึงการเติบโตขึ้นของตัวละคร 

พิม-ลัทธ์กมล ปิ่นโรจน์กีรติ ที่รับบท หมวย คนรักของ เป๊าะก็เล่นได้น่ารักๆ สดใส ดูมีความเปลี่ยนแปลง ชัดเจน จากน่ารักแบบวัยรุ่นมาสวยดูดีแบบสาวทำงาน

บทหนัง การเล่าเรื่องดูบางเบาไปหมด เหมือนเข้ามานั่งดูคนเล่าประวัติตัวเองแบบย่อๆ ตั้งแต่เด็กยันโต เจอะเจอเรื่องราวปัญหาต่างๆ เข้ามาแล้วก็แก้ตรงนี้อย่างง่ายดาย ไม่มีหักมุม ไม่มีเซอร์ไพรส์ เดาเรื่องได้หมดแทบจะไม่มีตรงไหนของหนังที่ทำให้รู้สึกว่า เป๊าะ สู้ชีวิต ชีวิตลำบากหรือเจอะเจอปัญหาอะไรที่จะทำให้ดูแล้วรู้สึกเข้าถึงความเป็นคนสู้ชีวิต

ดูจนจบ..ไม่มีตรงไหนที่จะสร้างแรงบันดาลใจให้สู้ชีวิต ไม่ได้มีความรู้สึกตรงไหนว่าเป๊าะเก่ง ไม่ว่าจะเป็นตอนเด็ก วัยรุ่น ที่ทำโน่นทำนี่ ในหนังธรรมดามากๆ เด็กๆ วัยนี้ ใครๆ ก็ทำได้ หรือตอนโตที่เป็นช่างก็ไม่เห็นจะเก่งตรงไหน ภาพดูหลอกๆ การใส่คำสอน 7 บทเรียนเข้ามาด้วยคำพูดอย่างเดียว ไม่ทำให้ดูแล้วเห็นความเก่ง 

แม้หนังจะเน้นเรื่องชีวิต เป๊าะ เรื่อง CEO แต่กลับมาลงเอยปิดท้ายเรื่องที่งานทำบุญหลวงพ่อดำ ไม่ได้ไปสู่บทสรุปใดๆ ในส่วนของซีอีโอ 

เครดิตท้ายเรื่องแทนที่จะสรุปที่ไปเกี่ยวกับตัวละครที่นำมาเล่า เหมือนในหนังชีวประวัติทั่วไป แต่หนังกลับไม่มี กลายเป็นภาพงานทำบุญหลวงพ่อดำ ประกอบเพลงลูกทุ่ง ที่ดูจากภาพแล้วก็ไม่รู้ใครเป็นใครแค่พอจะเดาออกว่านำโดยเจ้าของ

หนังอาจจะตอบโจทย์ดูดีสำหรับการเล่าประวัติ นำชีวิตของ เป๊าะ-ขจรศักดิ์ มาขึ้นจอ แต่คงเฉยๆ กับคนดูหนังธรรมดาๆ ไอ้เป๊าะ CEO ม.6ไม่ใช่หนังแย่หรือไม่ใช่หนังไม่ดี เป็นหนังที่ดูได้เรื่อยๆ 5/10 คะแนน

โอ๊ยเล่าเรื่อง : คอมแพเนียน (Companion) ‘ค้นหาคนที่สร้างมาเพื่อคุณโดยเฉพาะ’

วันเสาร์ ที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2568, 06.00 น.

หนังระทึกขวัญ/รัก/ตลก เรื่องล่าสุดของ นิวไลน์ซีนีม่า ที่เชิญคุณสัมผัสประสบการณ์ความรักรูปแบบใหม่

ก่อนเข้าไปดู..อยากจะแนะนำว่า..ถ้าอยากดูให้สนุกต้องอย่ารู้อะไรเกี่ยวกับหนัง เข้าไปดูบนจอ..มีหวอ ว้าว ว้าย..แน่นอน

ไอริส สาวสวยพบรักกับ จอช แบบปุ๊บปั๊บก่อนที่จะไปเที่ยวในบ้านหรูริมทะเลของ เซอร์เก้ เจ้าพ่อ(?) รัสเซียแฟน แคท เพื่อน จอช เป็นเจ้าของบ้าน และมี คาไล กับ แพทริก คู่รัก LGBT มาร่วมงานด้วยท่ามกลางสนุกสนาน เรื่องระทึกขวัญค่อยๆ เกิดขึ้น โดยมีคอมแพเนียน หุ่นยนต์ที่ถูกออกแบบมาเพื่อเป็นเครื่องดูแลจิตใจของคนมาเกี่ยวข้องด้วย

คอมแพเนียน (Companion) เป็นหนังที่ดูได้เรื่อยๆ เพลินๆ สบายๆ ดูง่ายไม่ซับซ้อน ตัวหนังมาแบบครบ ระทึกขวัญ รักหวานแหววคู่รักชาย-ชาย LGBT คู่รักชาย-หญิง หุ่นยนต์ พิศวาสฆาตกรรม ตลกร้าย

หนังระทึกขวัญฆาตกรรม เลือดสาด ในแบบไม่ทันตั้งตัวในแบบที่ไม่ต้องซ้ำ ไม่ตายยากตายเย็น ชนิดแบบทีเดียวเรียบร้อย ทุกฉากรุนแรงจนสะดุ้ง

สนุกไปกับการหักมุมไป-มา มุขขำๆ ที่มาเป็นระยะ ในแบบที่ขำนิดๆ ยิ้มได้เต็มใบหน้า ทั้งสีหน้าท่าทาง บทสนทนาคำพูดทั้งในเวลาปัจจุบันและในความทรงจำความคิด ที่มีทั้งมุขพื้นๆแต่โดนตลกร้ายรุนแรงที่โดนที่สุดใช้บ่อยๆ ในหนัง คือ เทคโนโลยีในมือถือ ที่เครื่องเดียวสามารถควบคุมบังคับทุกอย่างได้

เป็นหนังหุ่นยนต์ที่เหมือนจะไม่มีอะไร อาจจะรู้สึกเหมือนหุ่นยนต์เรื่องอื่นๆ ที่เคยผ่านตา แต่หนังก็ทำออกมา ฉีกไปจากเรื่องอื่นๆ(โดยเฉพาะ คอมแพเนียน หุ่นสาว อดนึกถึงสาวตุ๊กตายาง ของเล่นของหนุ่มๆ ที่มีชีวิตจิตใจ เคลื่อนไหวได้)

คอมแพเนียน (Companion) เป็นหนังอีกเรื่องที่ใช้นักแสดงไม่มาก มีแค่สามคู่รักในบ้าน

โซฟี แทตเชอร์ เป็น ไอริส ที่ดูสวยใสน่ารัก ชวนหลงใหลในทุกๆ ฉาก แจ็ค เควด รับบท จอช แฟน ไอริส หนุ่มที่ดูซื่อๆ สบายๆลูคัส เกจ รับบท แพทริค หนุ่มหล่อคู่รักกับ อิไล ที่แสดงโดย ฮาร์วีย์ กินเลน (หนุ่มอ้วน หน้าตาท่าทางคือ แจ็ค แฟนฉัน ชัดๆ)เมแกน ซูริ รับบท แคท สาวผิวสี คู่รักของ รูเพิร์ต เฟรนด์ รับบท เซอร์เก้ เศรษฐีหนุ่มชาวรัสเซีย

ต้องชม ดรูว์ แฮนค็อก ที่ทั้งเขียนบทและกำกับ ทำ คอมแพเนียน(Companion) ออกมาสนุกชวนติดตาม ผสมผสานทุกๆ อารมณ์หนังออกมาได้ดี บรรยากาศหนังรักแบบกวนๆ ตลกๆ ธรรมดาๆ แต่ไม่ฝืดภาพธรรมชาติที่สวยงาม รวมไปถึงเพลงไพเราะๆ ที่ช่วยทำให้เข้าถึงอินไปกับตัวหนังได้มากขึ้น

และถ้าอยากเพิ่มความสนุก แนะนำให้ไปดูบนจอใหญ่ๆ อย่าง IMAX

“จุดหักเหของชีวิตรักเกิดขึ้น 2 ครั้ง ครั้งแรกเมื่อเจอกันครั้งแรก กับในวันที่เราฆ่ากัน..”

ดูไปยิ้มไป เพลิดเพลิน เจริญใจ สลับสับเปลี่ยนกับโหดเลือดสาดในระดับ 8/10 คะแนน ดูจบอยากได้ คอมแพเนียน มาไว้ที่บ้าน สัก..(คน)

‘โอ๊ยเล่าเรื่อง’คอมแพเนียน (Companion) ‘ค้นหาคนที่สร้างมาเพื่อคุณโดยเฉพาะ’

วันศุกร์ ที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2568, 10.16 น.

หนังระทึกขวัญ/รัก/ตลก เรื่องล่าสุดของ นิวไลน์ซีนีม่า ที่เชิญคุณสัมผัสประสบการณ์ความรักรูปแบบใหม่ …ก่อนเข้าไปดู .. อยากจะแนะนำว่า.. ถ้า อยากดูให้สนุก ต้องอย่ารู้อะไรเกี่ยวกับหนัง เข้าไปดูบนจอ ..มีหวอ ว้าว ว้าย ..แน่นอน

ไอริส สาวสวยพบรักกับ จอช แบบปุ๊บปั๊บก่อนที่จะไป เที่ยวในบ้านหรูริมทะเล ของ เซอร์เก้ เจ้าพ่อ(?) รัสเซียแฟน แคท เพื่อนจอช เป็นเจ้าของบ้าน และมี คาไล กับ แพทริก คู่รักLGBT มาร่วมงานด้วยท่ามกลางสนุกสนาน เรื่องระทึกขวัญ ค่อยๆ เกิดขึ้นโดยมี คอมแพเนียน หุ่นยนต์ที่ถูกออกแบบมาเพื่อ เป็นเครื่องดูแลจิตใจของคน มาเกี่ยวข้องด้วยคอมแพเนียน (Companion)  เป็นหนังที่ดูได้เรื่อยๆ เพลินๆ สบายๆ ดูง่าย ไม่ซับซ้อน ตัวหนังมาแบบครบ ระทึกขวัญ รักหวานแหวว คู่รักชายชาย LGBT คู่รักชายหญิง หุ่นยนต์ พิศวาสฆาตกรรม ตลกร้ายหนังระทึกขวัญฆาตกรรม เลือดสาด ในแบบไม่ทันตั้งตัว ในแบบที่ไม่ต้องซ้ำ ไม่ตายยากตายเย็น ชนิดแบบทีเดียวเรียบร้อย ทุกฉากรุนแรงจนสะดุ้งสนุกไปกับ การหักมุม ไปมา มุขขำๆ ที่มาเป็นระยะ ในแบบที่ขำนิดๆ ยิ้มได้เต็มใบหน้า ทั้งสีหน้าท่าทาง บทสนทนาคำพูด ทั้งในเวลาปัจจุบัน และในความทรงจำความคิด ที่มีทั้ง มุขพื้นๆ แต่โดน ตลกร้ายรุนแรงที่โดนที่สุด ใช้บ่อยๆในหนัง คือ เทคโนโลยีในมือถือ ที่เครื่องเดียว สามารถควบคุมบังคับทุกอย่างได้เป็นหนังหุ่นยนต์ ที่เหมือนจะไม่มีอะไร อาจจะรู้สึกเหมือน หุ่นยนต์เรื่องอื่นๆ ที่เคยผ่านตา แต่หนังก็ทำออกมา ฉีกไปจาก เรื่องอื่นๆ(โดยเฉพาะ คอมแพเนียน หุ่นสาว อดนึกถึง สาวตุ๊กตายาง ของเล่นของหนุ่มๆ ที่มีชีวิตจิตใจ เคลื่อนไหวได้)คอมแพเนียน (Companion) เป็นหนังอีกเรื่อง ที่ใช้ นักแสดงไม่มาก มีแค่ สามคู่รักในบ้าน

โซฟี แทตเชอร์ เป็น ไอริส ที่ดูสวยใสน่ารัก ชวนหลงไหล ในทุกๆ ฉาก

แจ็ค เควด รับบท จอช แฟน ไอริส หนุ่มที่ดูซื่อๆ สบายๆ
ลูคัส เกจ รับบท แพทริค หนุ่มหล่อคู่รักกับ อิไล ที่แสดงโดย ฮาร์วีย์ กินเลน(หนุ่มอ้วน หน้าตาท่าทางคือ แจ็ค แฟนฉัน ชัดๆ)
เมแกน ซูริ รับบท แคท สาวผิวสี คู่รักของ รูเพิร์ต เฟรนด์ รับบท เซอร์เก้ เศรษฐีหนุ่มชาวรัสเซีย

ต้องชม  ดรูว์ แฮนค็อก ที่ทั้งเขียนบท และกำกับ  ทำ คอมแพเนียน (Companion) ออกมาสนุกชวนติดตาม ผสมผสานทุกๆอารมณ์หนังออกมาได้ดี บรรยากาศหนังรักแบบกวนๆ ตลกๆ ธรรมดาๆ แต่ไม่ฝืด ภาพธรรมชาติที่สวยงาม รวมไปถึง เพลงไพเราะๆ ที่ช่วยทำให้เข้าถึงอินไปกับตัวหนังได้มากขึ้น
และถ้าอยาก เพิ่มความสนุก แนะนำ ให้ไปดูบนจอใหญ่ๆ อย่าง IMAX

” จุดหักเหของความชีวิตรัก เกิดขึ้น2 ครั้ง ครั้งแรกเมื่อเจอกันครั้งแรก กับ ในวันที่เราฆ่ากัน..“ดูไปยิ้มไป เพลิดเพลิน เจริญใจ สลับสับเปลี่ยนกับ โหดเลือดสาด ในระดับ 8/10 คะแนนดูจบ อยากได้ คอมแพเนียน มาไว้ที่บ้าน สัก..(คน)

โอ๊ยเล่าเรื่อง : ‘พนอ’

วันอาทิตย์ ที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2568, 06.00 น.

พนอ คือหนังภาค 3 ภาคต่อจาก ลองของหนังผีขึ้นหิ้งความน่ากลัว เปิดศักราชหนังผีไทยเลือดนองกระจาย ในปี 2548 จนมี การต่อยอดมาใน ลองของ 2 ในปี 2551 ที่ทิ้งท้าย ด้วยปมที่มาของที่นำไปสู่ความโหดของ ครูพนอ ลองของ 2ย้อนอดีตไปก่อนหน้าลองของ 2 ปี มา พนอ ย้อนก่อนหน้าภาคสอง ในช่วงวัยรุ่นของ ครูพนอ 

ลองของ เรื่องราว เด็กวัยรุ่น 6 คนไปเที่ยวบ้าน ครูพนอ แม่เลี้ยงของหนึ่งในเด็กจนพบว่า ครูพนอ ที่หนุ่มๆ มารุมรัก จนถูกทำของใส่จนเสียสติ จนเธอไปหา หมอแขก ถอนของจนถลำลึกไปด้านมืด เด็กๆ จึงตกเป็นเป้าการแก้แค้น ลองของ 2  พนอ พาพบกับ ครูพนอตั้งแต่เกิดจน มาเข้าสู่วัยรุ่น พนอ สาวรุ่นวัยบริสุทธิ์ เธอเกิดมาในวันที่มีคนในหมู่บ้านทำพิธีปล่อยของ ทุกคนรังเกียจกล่าวหาว่าเธอเป็นตัวเสนียดจัญไร ใครอยู่ใกล้มักจะมีอันเป็นไปจากการถูกคุณไสยเล่นงาน และด้วยความบังเอิญพนอก็ได้รู้ว่าสิ่งที่ติดตัวเธอมาตั้งแต่กำเนิดนั้น มันคือมนต์ดำที่ใครสักคนทำให้เธอต้องพบเจอเรื่องราวอย่างนี้

ชะตากรรมอันชั่วร้ายที่ติดตัวพนอมาตั้งแต่กำเนิดคืออะไร? และความลับด้านมืดที่พนอต้องเผชิญหน้า…ปฐมบทแห่งเรื่องราวไสยศาสตร์เสียวสยองที่ทุกคนจะต้องจดจำชื่อของเธอไปจนวันตาย!

ตั้ม-พุฒิพงศ์  สายศรีแก้ว หนึ่งใน ผู้กำกับโรนินทีม กลับมาทำเรื่องนี้ ทำ พนอ ออกมาดูสนุก ชวนติดตาม ระทึก โหดได้ใจโดนใจ คอหนังโหดแบบเต็มที่ ทั้งงานด้านโปรดักชั่น การแสดง พนอยังคงเน้น ความโหดสยดสยองในแบบ ลองของ บรรยากาศหนังเลือดสาด ต่างกันออกไป เน้นๆ เรื่องของ ไสยศาสตร์มนต์ดำ การเล่นของ แต่เอาเข้าจริงๆ โทนหนัง ต่างกันชัดเจน ลองของ มาในโทน หนังผีโหดๆ แต่ พนอ แทบจะไม่นึกถึงผีร้าย กลายเป็น หนังต่อสู้กัน ด้วยไสยศาสตร์มนต์ดำ ครูพนอ ใน ลองของคือตัวร้าย สุดๆ พนอ สาวน้อย ใน พนอ กลายเป็นผู้ถูกกระทำ มีปม ที่ทำให้ต้องร้าย

ครูพนอกับเด็กๆ เด่นมากๆ เด่นพอๆ กัน แต่ในเรื่องนี้ พนอเด่นอยู่คนเดียว คนอื่น ก็กลายเป็นตัวประกอบที่เข้า มาทำให้เกิดเรื่องราว ในเรื่องเซ็กซ์ มีเข้ามาเสริม สร้างสีสันให้กับตัวเรื่อง แต่ความดุดัน เข้มข้น ต่างกันโดยสิ้นเชิง ลองของ ดูจริงจังตามยุคสมัย ผิดกับ ในพนอ ที่แค่พูดถึง แต่ไม่มีอะไรโชว์ เลยดูหลอกๆ ทั้ง รุ่นเด็ก หรือรุ่นผู้ใหญ่

เฌอปราง อารีย์กุล ชัดเจนในความเป็น พนอ ที่ถอดแบบมาจาก มะหมี่-นภประภา นาคประสิทธิ์ ได้แบบเต็มๆ เล่นดีทั้งสีหน้าท่าทาง น้ำเสียง ในทุกๆ ฉากทุกๆ อารมณ์ ทุกๆ ตอน  ยิ่งได้ ทรงผม/เสื้อผ้า/การแต่งหน้า มาช่วย ยิ่งเพิ่มเติมความเป็น ครูพนอในวัยสาว ได้มากขึ้น

เพอซ-นันทวรรณ พงษ์ประเสริฐสิน สาวน้อยใส่แว่น น่ารักมากๆ เล่นดีสุดๆ ไปเลยกับบท แต๋ว เพื่อนคนเดียวของ พนอ ขโมยซีน ทุกฉากทุกตอนที่ออกมา เล่นดีเล่นเก่ง พอๆ กับ เฌอปรางค์ น่าเสียดายที่บรรดานักแสดงรุ่นเด็ก คนอื่นๆ หลายคนเล่นดีดูเป็นธรรมชาติ แต่ด้วยบท ภาพที่ออกมา หรืออาจจะโดย พนอ ข่ม ทำให้..อาจจะยังไม่มีพลังมากพอจนไม่รู้สึกอินตามตัวละคร ไม่ว่าจะเป็น

แจ๊คกี้-จักริน กังวานเกียรติชัย เป็น เปี๊ยก หนุ่มที่โตมาด้วยกัน แต่เกิดเรื่องจนจะมีปมคาใจกับ พนอ แต่ด้วยบท บุคลิก การแสดงออก ดูเป็นคนดีที่รอการคลายปม

มิ้ม-รัตนวดี วงค์ทอง ในบท จิ๊บ สาวสวยขาโจ๋ หัวโจก ในโรงเรียน สีหน้าท่าทางชัดเจน ในความร้ายลึก แบงค์-ณฐวัฒน์ ธนทวีประเสริฐ ป้องสุดหล่อเสน่ห์แรง ในโรงเรียน หนึ่งในตัวแปร ที่ทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงกับ พนอ 

น้ำตาล-ชลิตา ส่วนเสน่ห์ ในบท นวล แม่ของพนอ ที่มาพร้อมกับ ปมต่างๆ ในตัว ดึงให้อยู่กับหนังดูแล้ว รู้สึกถึงความเป็น แม่ลูก กันจริงๆ (หลายๆ มุมคล้าย มะหมี่ จนนึกเล่นๆ ว่า บทนี้ ถ้าได้ มะหมี่มาแสดง น่าจะโอเค กว่านี้) ลูกหว้า-พิจิกา จิตตะปุตตะในบท มะสุรี น้าสาวของ พนอ ดูดีมีมาด ในบทผู้มีคาถาอาคมสู้กับผีร้าย

ต๊อบ-สหัสชัย ชุมรุม เป็นลุงตรี เจ้าของร้านถ่ายรูปผู้ใจดี เอ็นดู พนอ บทเหมือนไม่มีอะไร แต่ถ้าไม่มีอะไร คงจะไม่เรียกใช้บริการ ทำให้เห็นหน้าปุ๊บเดาได้ปั๊บว่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับในเรื่อง

วาม-จิรกิตติ์ สุวรรณภาพ ดูดีกับบท สารวัตรต้อม พ่อแต๋ว ที่ตามคดี ที่ ชวนให้รอดูว่า จะเกี่ยวข้องอะไร มีหักมุม หรือจะโดน อะไรหรือเปล่า  มัช-กฤชยศเลิศประไพ ครูใหญ่ ดูดี เป็นที่เคารพ ของคนในหมู่บ้าน ออกมามีบทในทุกๆ ครั้งที่เรื่องกับนักเรียนหรือโรงเรียน พัชชา-ชนุดม สุขสถิตย์ ดูเยอะและเว่อร์ๆ ไปสักนิดกับ บทเจ๊ปลา ช่างเสริมสวย ที่มีอาชีพรองคือหมอทำคุณไสย์ ที่เล่นดีมากๆ ดีจริงๆ คือ บรรดาฝูงนกผี ที่ทำให้นึกถึง ผีนกเลี้ยงใน เงินปากผีของ ชนะ คราประยูร หรือฝูงนกถล่มเมือง ใน The Birdsของ อัลเฟรด ฮิทค็อกซ์ การโจมตีจิกกัดรุนแรงรวมทั้ง ตุ๊กแก สัตว์ร้ายในเรื่องสยองมาก

บรรยากาศ เสื้อผ้าหน้าผม ของประกอบฉาก สถานที่  บ้านเรือน ย้อนกลับไป 20 ปีก่อนทำออกมาได้ดี ขยี้ด้วยบทเพลงลูกกรุงย้อนยุคไพเราะๆ อย่าง ฝั่งหัวใจ ของ บุษยา รังสี ผสมกับดนตรีประกอบ ภาพสวยๆ กระฉับฉับไว ทำให้ พนอ ดูดี

แม้ พนอ จะเป็นหนังภาคต่อที่พาย้อนมาเจอกับ ครูพนอ จาก ลองของ แต่..ตัวเรื่อง แทบจะไม่มีอะไรเกี่ยวโยงต่อเนื่องกันเป็นเรื่องตั้งแต่เกิด เด็ก มาจนถึงตอนโต ก่อนจะมาเป็นครู 

ถ้า..ไม่เคยดู ลองของ มาก่อน ก็ไม่เป็นไร ดูสนุก/ดูรู้เรื่อง ไม่มีอะไรติดขัด แต่..ถ้าได้ดูลองของ มาก่อน ภาพของ ครูพนอ จะมาซ้อนทับ พนอ ทำให้ เชื่อมสองเรื่องเข้าด้วยกัน

ตอน ลองของ สัมผัสได้ถึง ความน่ากลัวที่มาเน้นๆ ทั้ง ความหลอน ความน่ากลัว ฉากสะดุ้งแช่ ตกใจแบบปุ๊บปั๊บ ฉากโหดๆ เลือดกระฉูดความรุนแรง ที่โรนินทีม ทำออกมาได้ดี เปิดโลก ของ หนังผี แนวนี้ ในยุคนั้น แบบเต็ม หนังไทย ก็โหดได้ไม่แพ้หนังฝรั่ง

พอมาใน พนอ ในยุคที่เทคนิคพิเศษ CG ดูเนียน สมจริงสมจัง มากกว่าในสมัยนั้น และในเรื่องนี้ก็ทำได้แต่ดี  แต่อาจจะเจอ หนังไทยแนวนี้ ดีๆ แบบนี้ มาหลายเรื่อง มาจนช้ำทั้ง พลอต/โทนหนัง/การนำเสนอ ทั้งหนัง/ซีรี่ส์ เลยทำให้พนอ ทำได้แค่ความสนุก แต่จะไม่เข้าไปอยู่ในใจเหมือน ลองของ และไม่รู้สึก พนอ ยังติด ลายเซ็นความเป็นหนังน่ากลัวของไฟว์สตาร์ ที่ไม่มีอะไรฉีกตามเดิมแค่เปลี่ยน เนื้อเรื่อง กับตัวละคร เท่านั้นหนังจบ อย่าเพิ่งลุก มีติ่ง! ปิดท้าย เชื่อมไปสู่ ลองของอีกนิดหน่อย พนอ โหดสยดสยองโดนใจ ได้เลือด ในระดับ 7/10 คะแนน และให้ เฌอปรางค์ เน้นๆ เต็มๆ เอาไปเลย 10 เต็ม10 คะแนน

โอ๊ยเล่าเรื่อง : ใครโกหกยกมือขึ้น (6 Lying University Students)

วันเสาร์ ที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2568, 06.00 น.

ใครโกหกยกมือขึ้น คือชื่อไทยที่สะดุดตาดึงดูดชวนให้อยากติดตาม จากชื่อภาษาอังกฤษ 6 Lying University Students ที่ดูเรียบๆ ดัดแปลงจากนิยายของ อากินาริ อาซาคุระที่ดังมากๆ ทั้งในญี่ปุ่นและในบ้านเรา ที่แปลโดย ธนพล ศักดิ์ สมุทรานนท์ 6 นักศึกษาจบใหม่ ผ่านเข้ารอบสุดท้ายในการสมัครงานใน “สปิราลิงซ์” บริษัทยักษ์ใหญ่ด้านไอทีผลตอบแทนสูง ก่อนจะประกาศผล 1 เดือน ทุกคนจับกลุ่ม ทำความรู้จักกัน มิตรภาพเริ่มก่อตัวขึ้น เตรียมตัวทำงานกันเป็นทีมแต่แล้ว…กฎถูกเปลี่ยน ทุกคนต้องเข้าอภิปรายกลุ่ม เพื่อโหวตคนที่เหมาะสมเพียงหนึ่งเดียว ใครเป็นคนโกหกกันแน่…เมื่อจดหมายที่เปิดเปลือยความลับอันดำมืดของทั้ง 6 คน ปรากฏในห้องอภิปรายรอบสุดท้ายในการคัดเลือกผู้เข้าทำงานในบริษัทใคร? เป็นคนทำ และใคร? จะเป็นผู้ได้รับงานนี้

ใครโกหกยกมือขึ้น เล่าเรื่องสนุกชวนติดตามตั้งแต่ต้นจนจบ เดินเรื่องในแบบหนังสืบสวนสอบสวน หนังฆาตกรรมสืบหาฆาตกร หาคนร้าย เพียงแต่ในเรื่องนี้ไม่ได้มีคดีฆาตกรรมนองเลือด แต่..หาคนที่วางแผนเพื่อให้ตัวเองชนะ ตัวหนังแบ่งออกเป็น 2 องค์ คือ องค์แรกพาไปดูการเชือดเฉือน การเสาะหาลงคะแนนคัดเลือก 1 ใน 6 คน เพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะได้รับงานนี้กับองค์ที่สองมาพบบทเฉลย บทสรุป คลี่คลายสิ่งที่ค้างคาใจหลังเวลาผ่านไป หลังจากที่ได้เป็นพนักงานบริษัท ทั้งสององค์ เชื่อมต่อด้วยปมปริศนาที่ชวนให้ติดตามหาคำตอบว่าใครวางแผนสกัดคู่แข่ง อดีตความลับแย่ๆ ของใครจะเลวที่สุดที่ถูกเชื่อมด้วย มิตรภาพ ความรัก

มินามิ ฮามาเบะ เป็น ชิมะ สาวผู้ช่างสังเกต เอย์จิ อาคะโซ เป็น ฮาตาโนะ หนุ่มสร้างสรรค์บุกเบิกแนวทางใหม่ๆซาโนะ ฮายาโตะ เป็น โซตะ หนุ่มผู้นำที่มีความจริงจังมิซุกิ ยามาชิตะ เป็น ยาชิโระ สาวมากความสามารถด้านภาษาต่างประเทศ ยูกิ คุระ เป็น โมริคุโบะ ผู้มีดีกรีเป็นผู้ตรวจสอบบัญชีและ โช นิชิกาคิ เป็น ฮาคามาดะ หนุ่มนักกีฬาอารมณ์ดีช่วยสร้างสีสันให้กลุ่มเสมอ ใครโกหกยกมือขึ้น คือหนังที่ดูสนุก สะกดให้อยู่กับตัวหนังได้ตลอดเรื่อง ทำให้อยากที่จะได้อ่านตัวนิยายที่ต้องดี สนุก ขึ้นมาในทันที

ในระหว่างที่ดูชวนให้นึกถึงความเป็นละครเวที ฉากไม่เยอะ เน้นบทสนทนาในห้องเล็ก ถ้าทำออกมาด้วยตัวเรื่อง ตัวละคร น่าจะเป็นละครเวทีที่สนุกมากๆ อีกเรื่องหนึ่ง เชื่อแน่ว่าถ้าใครเคยมีประสบการณ์เกี่ยวกับการแข่งขัน การคัดเลือกในการจะอยู่/ไปได้งาน/ไม่ได้งาน ที่มีการแข่งขันกับคนสนิท/เพื่อนๆ น่าจะอินหรือโดนใจเรื่องนี้แน่นอน สนุกโดนใจ ถ้าลงคะแนนได้เหมือนในหนังเอาไปเลย 9/10

โอ๊ยเล่าเรื่อง : ที่ตรงนี้ยังมีหัวใจ (All We Imagine as Light)

วันเสาร์ ที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2568, 06.00 น.

หนังยาวชิ้นแรกของผู้กำกับหญิง ปายาล คาปาเดีย และเป็นหนังที่คว้ารางวัลกรังด์ปรีซ์จากเทศกาลหนังเมืองคานส์ปีล่าสุด (ครั้งแรกในรอบ 30 ปี ของหนังอินเดียกับรางวัลนี้) ได้รับคำชมอย่างล้นหลามจากนักวิจารณ์ หลายคนยกย่องว่านี่คือหนังที่พูดถึง “ความเหงาในเมืองใหญ่”ได้ดีที่สุดเรื่องหนึ่งของโลก หนังได้เข้าชิงลูกโลกทองคำ 2 สาขา คือ ผู้กำกับยอดเยี่ยม และภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยม แต่น่าเสียดายที่ไม่ได้ถูกส่งเป็นตัวแทนหนังอินเดียเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขาหนังต่างประเทศ แค่เหตุผลง่ายๆ อินเดียมองว่าเรื่องนี้เป็นเหมือนหนังยุโรปไม่ใช่หนังอินเดียแท้ๆ ล่าสุด Laapataa Ladies เรื่องที่ถูกส่ง ตกรอบแรกไปเรียบร้อยแล้ว

หนังอินเดียที่ฉีกรูปแบบหนังอินเดียที่คุ้นๆ กัน ไม่มีเรื่องราวประโลมโลกตัวละครดูติดดิน ดารานำหน้าตาธรรมดาดูบ้านๆ ไม่สวยไม่หล่อ ไม่มีฉากเต้นรำ เต้นระบำ เพลงดนตรีประกอบ ฉากวิจิตรมโหฬาร เป็นเรื่องราวความรัก ความโหยหา ความโดดเดี่ยว ความเหงาของสามสาวในเมืองมุมไบ พยาบาลสาวชาวมลยาฬัมสองคนกับเพื่อนสาวใหญ่ที่กำลังเผชิญกับความซับซ้อนในชีวิต ความสัมพันธ์และการแก้ปมปัญหาส่วนตัว

หนังเล่าเรื่องแบบเรื่อยๆ ค่อยๆ พาไปรู้จักเบื้องหน้าเบื้องหลัง นิสัยใจคอ ชีวิตประจำวัน ในบรรยากาศสังคมอันวุ่นวายของเมืองใหญ่ที่ดูอึดอัด ก่อนจะผ่อนคลายเปลี่ยนในช่วงท้ายที่เมืองชายทะเลผ่านสามตัวละครหลัก ตัวหนังสะท้อนภาพชีวิตสังคม สภาพความเป็นอยู่ของคนในมุมไบออกมาได้ดี เน้นๆ ไปที่คนชั้นกลาง การต่อสู้ดิ้นรน ความอยู่รอด เมืองที่ตัวใครตัวมัน โดยนำเสนอในรูปแบบดราม่ากึ่งๆ สารคดี ก่อนที่ครึ่งหลังจะพาไปสู่สังคมชนบท เมืองชายทะเลสู่ธรรมชาติที่ทุกคนเป็นมิตร เติมเต็มอิสรภาพ การปลดปล่อย ทางเลือก ที่มีมากกว่าเดิม 

หนังขยี้ความรู้สึกในหลายๆ รูปแบบผ่านภาพ การจัดแสง ดนตรีเพลงประกอบที่ไพเราะ เสียงพูดถึงมุมไบของหลากหลายผู้คนที่อาศัยอยู่ในมุมไบ เรื่องส่วนใหญ่เกิดขึ้นในยามค่ำคืน สะท้อนความมืดมิดปมปัญหาต่างๆ ที่ถาโหม

นักแสดงหลักๆ เล่นได้ดีดูเป็นธรรมชาติ ดึงให้เข้าไปอยู่กับหนังได้ตลอดเรื่อง

กานิ คุสรัตติ รับบท ปราภา ที่ดูมีปม เก็บทุกอย่างในใจ สีหน้าแววตาเพิกเฉย น่าเบื่อ แต่ใจดีพร้อมที่จะช่วยคนรอบข้าง หาทนายช่วยปาร์วาตีเรียกค่าชดเชยบ้านหรือออกค่าเช่าห้องให้ อนุ ที่รายได้ชักหน้าไม่ถึงหลัง ดิฟยา พราบา ในบท อนุ สาวรุ่นมุ่งแต่ความรักของตัวเอง ที่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ หาที่แสดงความรักแฟนหนุ่ม มีโชว์หน้าอกหน้าใจ เนื้อหนังมังสา เลิฟซีนในหลายๆ ที่ ชายา กาดัม รับบท ปาร์วาตี สาวบ้านๆ ที่ยังไงก็ได้ที่กำลังประสบปัญหาในเมืองที่ที่ดินเป็นเงินเป็นทอง 

ฮิรดู ฮารุณ รับบท ชิแอซ คนรักของ อนุ ดูอารมณ์ดีดูไม่มีอะไร แต่ช่วยเติมในส่วนเรื่องรักของหนัง  อาซีส เนดูมันกัด รับบท ดร.มาโนช หมอหนุ่มที่เข้ามาในชีวิต ปราภา แต่เหมือนไม่เริ่มต้นไม่พัฒนา เป็นอีกหนึ่งตัวละครที่กำลังจะจากไป

ที่ตรงนี้ยังมีหัวใจ (All We Imagine as Light) หนังอินเดียที่ละเมียดละไมในบรรยากาศเหงาๆ ในเมืองใหญ่ ที่น่าจะโดนใจคอหนังที่ชอบสไตล์หนังแนวนี้ นึกไปถึงบางคนที่อยากดูหนังอินเดียที่ฉีกจากแนวเดิมๆ “ความสว่างไสวที่พวกเรานึกฝัน” พาให้ชอบในระดับ 8/10 คะแนน

โอ๊ยเล่าเรื่อง : คุณชายน์ (The Cliche)

วันเสาร์ ที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2567, 06.00 น.

ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น คุณชายน์ โปรโมทในทีวี บอกตรงๆ เลยว่าไม่มีส่วนไหนที่ชวนหรือทำให้อยากดู..นอกจากต้องดู เพราะเป็นหนังไทย แต่พอได้ดู..ผิดคาด ไม่นึกไม่ฝันว่าหนังจะสนุกขนาดนี้ คุณชายน์ ดัดแปลงจาก ปริศนา ละครเวทีของคณะสถาปัตย์ จุฬาฯ ที่ต่อมา โต๊ะกลม นำมาดัดแปลงครั้งแรกเป็น ชายกลาง โศกนาฏกรรมในจังหวะแทงโก้ ทำใหม่ครั้งที่สองในชื่อ ชายกลาง เดอะ มิวสิคัล มาครั้งนี้ถูกนำมาดัดแปลงอีกครั้งในรูปแบบหนังจอเงิน

ต้องชม คุณชายน์ ที่ดัดแปลงละครเวทีได้แบบเคารพต้นฉบับ ไม่ทำเละเทะหรือเสียของ เมื่อ “ชีวิตจริงสุดโศกมาบรรจบกับโลกละครสุดฮา” เรื่องราวของชายหนุ่มตกอับที่ต้องมารับทำละครทีวีแบบที่ตัวเองไม่ชอบ แต่ทำไปทำมา เขาก็ได้พบว่าชีวิตจริงกับละครมันก็ทับซ้อนกันจนคาดไม่ถึง! คุณชายน์ คือ ชื่อพระเอกในละครน้ำเน่าชื่อภาษาอังกฤษ The Cliche ชัดเจนในสิ่งที่หนังสื่อถึงความน้ำเน่าที่ในชีวิตจริงอาจจะเกินเบอร์ ไม่แพ้ละครน้ำเน่า คุณชายน์ หนังซ้อนหนังละครทีวีในหนัง..ที่ดูสนุกโดนใจมากๆ คุณชายน์ คือหนังไทยที่สนุกสุดๆ ดูเพลิน โดนใจสุดๆ ของปีนี้เลย ยกให้อันดับหนึ่งหนังสนุก หัวเราะจนน้ำตาไหล มุขฮาๆ มาทุกๆ 5 นาทีมาในส่วนดราม่าทำให้อึ้ง จุกเข้าไปถึงข้างใน น้ำตาซึมออกมา

จ๋าย(ไท ทศมิตร)-อิชณน์กร พึ่งเกียรติรัศมี สลัดมาดเข้มๆ ดุดันจากหนังเรื่องก่อนๆ มาเล่นบทน่ารักๆ สบายๆ ทำให้ยิ้มขำได้แบบธรรมชาติตลอดเวลา (จริงๆ แล้ว จ๋าย กลับมารับบทเดิมที่เคยเล่นไว้ใน ชายกลาง เดอะ มิวสิคัล เมื่อปี 2562)

มายด์ 4EVE-อาทิตยา ตรีบุดารักษ์ น่ารักๆ มากๆ เป็นน้ำ ที่ดูแล้วเพลินตา อิ่มใจ สวยใส เล่นดีทั้งในส่วนตลกสนุกสนาน รักโรแมนติก ดราม่าก็ทำให้เสียน้ำตา เป็น นางเอกที่น่าเอ็นดูสุดๆ จ๋าย-มายด์ จับคู่เล่นกันได้แบบเข้าขาสมเป็นคู่รักกันจริงๆ

ชู้ต-ชัชวาล วิศวบำรุงชัย ทำ คุณชายน์ ออกมาได้แบบลงตัว จังหวะหนังออกมาดีในทุกๆ ช่วง มีลูกเล่น หักมุม หลายๆ ตอน งานออกมาดูดี ทั้งรัก ตลก ดราม่า หรือสิ่งที่ หนังนำมาล้อเลียนเสียดสี นำมาใส่ในหนัง ทั้งวงการบันเทิง ละครทีวี หรือธุรกิจงานด้านภาพ โลเกชั่นถ่ายทำ ดูดีไปหมดวิวสวยๆ ท่ามกลางธรรมชาติที่กองถ่ายยกไปถ่ายทำ คุณชายน์อาจจะไม่ใช่หนังดีที่สุด น้ำเน่าบ้าง เหมือนในเนื้อหนัง ดูแบบปล่อยใจสนุกจริงๆ คุณชายน์ ได้ใจ ไปเต็มๆ 8/10 คะแนน ครับ(จริงๆ อยากจะชอบหมดใจ อยากให้เต็ม 10 แค่ไคลแม็กซ์ ที่ไม่ขำเลย ขอตัด 2 คะแนน)