ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

01 พฤษภาคม 2559 เวลา 11:41 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/429587

โดย…พริบพันดาว ภาพ คลังภาพโพสต์ทูเดย์

ปรากฏการณ์ในวงการหนังสือที่เกิดขึ้นในช่วงเดือนกว่าๆ ที่ผ่านมา ถ้าไม่พูดถึงหนังสือเล่มที่หนากว่า 700 หน้า ของ ชาติ กอบจิตติ คงไม่ได้แล้ว เพราะหนังสือเล่มนี้ถือเป็นหมุดหมายที่ต้องบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ร่วมสมัยของวงการหนังสือเมืองไทยอีกด้วยเช่นกัน

“facebook : โลกอันซ้อนกันอยู่” เป็นชื่อของหนังสือเล่มนี้ โดยศิลปินแห่งชาติสาขาวรรณศิลป์ ปี 2547 และนักเขียนดับเบิ้ลซีไรต์ ซึ่งเป็นคนเขียนและมีเพื่อนในเฟซบุ๊กของเขาจำนวนเต็มอัตราศึก 5,000 คน เป็นผู้อ่าน และส่วนหนึ่งได้แสดงความคิดเห็นในต่างเวลาต่างกรรมต่างวาระ และถูกคัดมาไว้ในหนังสือจำนวน 604 คน และให้คำจำกัดความว่า เป็นงานทดลองเชิงพื้นที่

“ทำงานเหมือนบรรณาธิการต้องมานั่งตัดต่อ เหนื่อย…ใช้เวลา 4-5 เดือน ถ้าเป็นนวนิยาย เราเขียนเสร็จแล้วให้เขาเรียงพิมพ์ก็จบ” ชาติได้พูดบนเวทีเสวนางานทรีอินวัน พันธุ์หมาบ้า ซึ่งเป็นงานเปิดตัวหนังสือเล่มนี้ เปิดนิทรรศการภาพถ่ายขาวดำของเขา กับภาพวาดลายเส้นแรเงาของ ครองศักดิ์ จุฬามรกต และเปิดร้านพันธุ์หมาบ้า ชุมทางสยามยิปซี บางซ่อน อย่างเป็นทางการ

เขาเล่าต่อในการเสวนาถึงกระบวนการทำงานในหนังสือเล่มนี้ โดยมีจุดเริ่มต้นที่สื่อโซเชียลอย่างเฟซบุ๊ก เพราะเห็นว่าเฟซบุ๊กเป็นพื้นที่ของการทำงานได้

“หมายถึงงานเขียน พอผมแน่ใจว่าผมจะทำอย่างไร ผมก็เปิดเฟซบุ๊กของตัวเอง ก็มีการคิดโครงว่าจะทำอะไร มันเป็นการทดลองและคิดว่าน่าจะได้ ถ้าเราควบคุมเอามันให้อยู่ ก็เป็นการวางแผนงานเท่านั้นเอง ผมมองว่าเป็นพื้นที่การทำงานการเขียนที่สดและไม่มีสื่อชนิดไหนที่จะพิเศษเท่าตรงนี้ นั่นคือการโต้ตอบที่ฉับไวระหว่างคนอ่านกับคนเขียน”

ชาติได้มองเฟซบุ๊กอย่างแยบคายถึงภาวะในโลกยุคปัจจุบัน การใช้โซเชียลมีเดียของคนยุคนี้ก็เหมือนกับเป็นโลกที่ซ้อนกันอยู่

“บางคนบอกว่าเฟซบุ๊กไม่ใช่เรื่องของความเป็นจริง หมายความว่าใช้นามปากกา ใช้ชื่ออะไรก็ได้ เป็นโลกเสมือนที่ซ้อนกันอยู่ พอทำๆ ไป…โลกที่ซ้อนกันอยู่นั่นล่ะคือโลกแห่งความเป็นจริง ซึ่งมันเป็นโลกของคุณแท้ๆ จะพิจารณาตัวคุณได้ เป็นโลกแห่งความจริง เป็นโลกของตัวคุณเอง เฟซบุ๊กจะบอกตัวจริงซึ่งเป็นตัวตนของคุณว่า คุณเป็นคนอย่างไร”

สำหรับการเข้าใจหนังสือเล่มนี้ เบื้องหลังกระบวนการทำงานได้ถูกถ่ายทอดเป็นตอนๆ บนเฟซบุ๊กในเพจที่ชื่อ โลกอันซ้อนกันอยู่ by Chart Korbjitti ซึ่งเขียนมาถึงตอนที่ 11 (ยังมีเป็นตอนๆ ออกมาเรื่อยๆ) ในการเล่าเบื้องหลังของวิธีคิดและการทำงานในกระบวนการต่างๆ ของหนังสือเล่มนี้ ตั้งแต่ลอยในอากาศจนกลายเป็นรูปเล่มนำมาแจกผู้ร่วมเขียนไปแล้วถึง 604 คน รวมถึงฉบับพิมพ์ครั้งแรกก็กำลังจะหมดลง เป็นฉบับพิมพ์ครั้งที่ 2 ที่ตามออกมา และมีการเปลี่ยนโทนสีของปกจากสีน้ำตาลแดงเป็นสีคราม

โดยในพื้นที่ตรงนี้ ชาติเล่าเบื้องหลังว่า ใช้เวลา 8 วัน ในการที่มีสมาชิกมาแอดเป็นเพื่อนครบ 5,000 คน เข้ามาในหน้าเฟซบุ๊กของเขา

“ผมวางรูปโครงในหน้าของผมไว้คร่าวๆ ว่า เหมือนบ้านหลังหนึ่งที่คนที่นิสัยคล้ายๆ กัน รักชอบสิ่งที่คล้ายๆ กัน รสนิยมที่ใกล้เคียงกัน มาอยู่รวมกัน พูดคุยแลกเปลี่ยนกัน โดยอาศัยรูปแบบของนิตยสารให้คนในบ้านได้อ่าน นอกจากเรื่องหลักที่วางไว้แต่ต้นแล้วในนิตยสารเล่มนี้ (หน้าเฟซของผม) จะมีงานศิลปะ เพลง หนังสั้น กับแกล้ม (อาหาร) หนังสือ คิดในใจว่า คนที่เข้ามาในเฟซผม ทุกคนต้องติด ถึงเวลาโพสต์ต้องเปิดดู (ผมใช้ช่วงเวลาตอนสองทุ่มถึงสามทุ่ม เพราะคิดว่าตอนนั้นคงหายยุ่งแล้ว) พวกเราในบ้านที่ตามอ่านกันมา คงรู้กับใจ ว่าถึงตอนนั้นเข้ามาเปิดดูไหม?”

หลักใหญ่ใจความสำคัญของหนังสือ “facebook : โลกอันซ้อนกันอยู่” ชาติเล่าเบื้องหลังอย่างน่าสนใจว่า

“ผมจะพูดอะไรกับคนหนุ่มสาวได้เล่า ผมแก่แล้ว ผมเพียงแต่อยากจะบอกถึงชีวิตที่ผ่านมาของผมเท่านั้น ชีวิตที่รอดปลอดภัยมาถึงวันนี้ มีที่อยู่ที่ยืน เจอหน้าใครสบตาจ้องตาได้ ไม่ต้องก้มหลบ ผมไม่ได้พูดถึงความสำเร็จของชีวิต เพราะเรื่องนี้วัดกันไม่ได้ เราจะวัดกันตรงไหน ผมพูดถึงชีวิตผม ผมบอกคุณว่า ผมผ่านอะไรมา เวลาเจอปัญหา ผมมองมันอย่างไร ผมแก้มันหรือจัดการด้วยวิธีไหน เวลาผมไม่มีใคร ผมปลอบตัวเองอย่างไร ผมปลุกเร้าตัวเองอย่างไร ให้สู้ ผมมองเวลาที่ผ่านไปอย่างไร

“ในขณะเดียวกัน ผมเป็นคนชอบทำการค้า ไม่มีใครเคยรู้ ผมมาบอกพวกเขาในหน้าเฟซว่า การทำการค้าทำอย่างไร มารยาทของการค้า ชั้นเชิงของการทำการค้า ผมทำอย่างไร เผื่อว่าวันหนึ่งข้างหน้าอาจมีประโยชน์กับเขา อยากจะบอกเขาว่า มีแต่การทำงานเท่านั้น ที่จะทำให้ชีวิตคุณยืนอยู่ได้อย่างมีค่า อยากจะบอกเขาว่า มืออาชีพจริงๆ ในทุกอาชีพนั้น หัวใจของมันคืออะไร ผมจะบอกวิธีคิดของผม บอกทรรศนะของผม ฯลฯ อยากจะบอกสิ่งที่พวกเขาอาจยังไม่เคยรู้ ด้วยวัยยังไปไม่ถึง ผมบอกทำไม ผมบอกเพราะคิดว่ามันน่าจะมีประโยชน์กับคนหนุ่มสาว อย่างน้อยเขาจะได้มีข้อคิดในการดำเนินชีวิตข้างหน้าของเขา อีกไม่นานผมคงจะไป และถึงเวลานั้น เรื่องเหล่านี้ไม่ได้มีประโยชน์ต่อผมเลยแม้แต่น้อย”

ชาติ บอกถึงการเข้ามาทำงานในการทดลองเชิงพื้นที่ในเฟซบุ๊กของเขา สำหรับคนทั่วไปอาจจะมองว่า คนดังระดับที่เป็นศิลปินแห่งชาติสาขาวรรณศิลป์ ไม่น่าจะจำเป็นที่ต้องมาใช้เครื่องมือโซเชียลมีเดียเหล่านี้ และก็ได้รับความกระจ่างที่ลึกซึ้ง

“ทำไมจึงต้องเป็นเฟซบุ๊กด้วย เขียนเป็นหนังสือเลยก็ได้ไม่ใช่หรือ? ก็ใช่ แต่ถามกลับว่า ผมเขียนหนังสือออกเป็นเล่ม สมมติว่าชื่อ ‘คู่มือหนุ่มสาว’ ใครจะสนใจมาอ่าน แฟนหนังสือของผมคงไม่อ่าน เพราะต่างเลยวัยนั้นกันมานานโขแล้ว คนหนุ่มสาวก็ยิ่งไม่อ่าน เพราะไม่รู้จักผม เผลอๆ อาจจะแซวกลับด้วยว่า ลุงไปเขียนหนังสือธรรมะเถอะ แก่แล้วอย่ามายุ่งกับหนูเลย สรุปสั้นๆ คือพื้นที่ตรงนั้น (เขียนหนังสือออกมาเป็นเล่ม) ไม่เหมาะที่จะทำอย่างนั้น แต่พื้นที่ในเฟซบุ๊กเหมาะที่จะทำเรื่องนี้ เพราะเป็นพื้นที่ของวัยรุ่น เป็นแหล่งรวมของคนหนุ่มสาว ผมจึงใช้เนื้อที่ตรงนี้มาพูดกับพวกเขา พูดให้สั้นคือ ผมลงมาหาเขา ไม่ใช่ให้เขาปีนขึ้นไปหาผม ผมใช้พื้นที่ของพวกเขาพูดกับพวกเขาในสิ่งที่ผมอยากจะบอก ผมจึงใช้พื้นที่ของเฟซบุ๊กมาแก้ปัญหาของโจทย์นี้”

เพราะฉะนั้น หนังสือเล่มนี้คือคู่มือของคนหนุ่มสาวที่ ชาติ กอบจิตติ ทำงานเขียนแบบทดลองเชิงพื้นที่เพื่อให้ไหลลื่นและเหมาะกับไลฟ์สไตล์หรือวิถีชีวิตการอ่านของคนในทุกวันนี้ และในวันที่ 15 พ.ค. 2559 ที่จะถึงนี้ จะมีการเปิดตัว (อีกครั้ง) หนังสือ “facebook : โลกอันซ้อนกันอยู่” ที่ร้านพันธุ์หมาบ้า เชียงใหม่ ซึ่งเป็นกำหนดการเฉพาะวัน ส่วนรายละเอียดเรื่องเวลาและกิจกรรมต่างๆ โปรดติดตามในเฟซบุ๊กที่เชื่อมเครือข่ายกันอยู่ได้ เพราะเป็นโลกที่ซ้อนกันอยู่

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

01 พฤษภาคม 2559 เวลา 10:43 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/429571

โดย…ปอย ภาพ : กฤษณ์ พรหมสาขา ณ สกลนคร

ลูกสาวอายุเกือบสองขวบแล้ว ไม่ยอมพูด นั่ง หรือเดินสักที ญาติพี่น้องเพื่อนฝูงคนรอบข้างเริ่มทัก (ด้วยความเกรงๆ ใจคุณพ่อคุณแม่) น้องปิ่น-ปิ่นปวีณ ณัฏฐวณิช เป็นลูกสาวคนแรกอีกด้วยใครจะกล้าบอกว่า ลูกสาวตัวเล็กผิวขาวใสน่ารักน่าชังดูจะไม่ปกติแบบเด็กๆ ทั่วไป เสียงทักเลียบเคียงโดยพูดแบบอ้อมๆ ถี่ๆ ขึ้นทุกที“คุณพ่อพาน้องไปให้คุณหมอดูสักหน่อยก็ดีนะ!” แล้วเมื่อได้ยินหนาหูขึ้น สุธี ณัฏฐวณิช คุณพ่อมือใหม่ในวันนั้นจึงตัดสินใจพาลูกสาวไปหาคุณหมอ แล้วคำตอบที่ได้คือ…ลูกของคุณเป็นกล้ามเนื้ออ่อนแรง ซึ่งเป็นอาการร่วมกับโรคที่เรียกว่าเป็น CP ย่อมาจาก Cerebral Palsy หมายถึง การพิการทางสมอง

“…ในวันที่หมอบอกว่าลูกเป็นอะไร ก็ไม่ได้เป็นวันย่ำแย่ที่สุดในชีวิตของครอบครัวอะไรแบบนั้นหรอกนะครับ (บอกพร้อมรอยยิ้ม) เมื่อผมรับรู้ว่าลูกสาวสมองพิการ ก็อึ้งๆ น่ะ แต่สิ่งที่ต้องการจากหมอมากที่สุดคือเราอยากรู้ข้อมูลของเด็กที่ป่วยโรคนี้ เพื่อหาหาทางดูแลและแก้ไขกันต่อไป จำได้ครับว่าผมกับภรรยาไม่ได้มัววิตกกังวลร้องไห้คร่ำครวญเลย ทุกวันนี้ถ้าผมมีโอกาสได้ไปพูดเป็นวิทยากรให้ความรู้พ่อแม่เด็กกลุ่มนี้ สิ่งที่ผมย้ำบอกเสมอก็คือ ให้รีบรักษาลูกเราให้เร็วที่สุดเลยครับ” สุธี คุณพ่อหัวใจแข็งแกร่งเล่าย้อนวันวานณ วันนี้ สุธี กล่าวว่า จากเป็นพ่อแม่วัยหนุ่มวัยสาวมือใหม่ที่แทบเรียกได้ว่าไร้เดียงสาเรื่องเลี้ยงเด็กเล็ก ครอบครัวเล็กๆ ของเขาได้รับความรู้มากมายจากลูกสาวคนโตคนนี้ “…ผมถามคุณหมอว่าถ้าผมไม่ทำอะไรเลย ลูกสาวของผมจะเป็นอย่างไร?!!”

“…ลูกก็จะเดินไม่ได้ พูดไม่ได้ ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ นั่งอยู่ในรถเข็น รอพ่อแม่ต้องอุ้มอาบน้ำ ป้อนอาหาร และนั่งบนรถเข็นไปจนเธอสิ้นอายุขัย” คุณหมอตอบ แต่นั่นไม่ใช่ภาพของวัยรุ่นสาวน้อยปิ่น ในวัยใสอายุ 17 ปี จากอดีตเด็กหญิงป่วยสมองพิการ ตัดมาภาพปัจจุบันปิ่นได้ไปโรงเรียนเรียนระดับมัธยมต้นร่วมชั้นเรียนกับเพื่อนๆ สมองปกติ ปิ่นเป็นนักกีฬาโรงเรียนร่วมทีมเล่นกีฬาหลายๆ ชนิดชีวิตใช้ได้เต็มที่สนุกสนานประสาวัยรุ่น ที่สำคัญน้องปิ่นช่างพูดเจรจาอารมณ์ดีแบบเด็กได้รับการเลี้ยงดูฟูมฟักดี

“คุณพ่อ คุณแม่ ที่มีลูกเป็นเด็กพิเศษ คุณต้องมีความพิเศษกว่าลูก…” ประโยครหัสลับที่ใช้เปลี่ยนชีวิตลูกสาว ซึ่งได้รับจากคุณหมอนิต (รศ.พญ.นิตยา คชภักดี) ฝากให้คุณพ่อคุณแม่มือใหม่อุ้มแก้วตาดวงใจลูกสาวตัวน้อยเดินกลับออกไปจากโรงพยาบาล

ผมเริ่มต้นแบบไม่รู้อะไรเลย

…ชีวิตต้องดำ เนินต่อไป คุณหมอนิตแนะนำ ตั้งแต่เริ่มแรกรักษาว่า “หมอเป็นแค่เทรนเนอร์เท่านั้น!” ซึ่งจะให้คำ แนะนำ ให้คุณพ่อคุณแม่ไปฝึกฝนลูกกันเอง สุธี เล่าชีวิตของเขาไม่ต่างจากคนทั่วๆ ไป พบกับภรรยาสมัยเรียนมหาวิทยาลัย เรียนจบมาก็แต่งงานสร้างครอบครัว มีลูกคนแรกเป็นผู้หญิง ได้เป็นคุณพ่อคุณแม่มือใหม่ที่เลือกใช้ชีวิตแบบครอบครัวเล็กๆ เลี้ยงลูกกันเอง อาบน้ำ ป้อนข้าว เปลี่ยนผ้าอ้อม กล่อมนอนช่วยกันสองคนสามีภรรยา

จนลูกสาววัยจะสองขวบวัยกำลังน่ารักน่าชังกุมหัวใจพ่อแม่เป็นที่สุด บทพิสูจน์การเป็นพ่อแม่ที่สมบูรณ์แบบจึงเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง

“หลายปีก่อนอินเทอร์เน็ตยังไม่แพร่หลายมากนัก การค้นข้อมูลเป็นไปได้น้อย รวมถึงบุคลากรทางการแพทย์ อาทิ คุณหมอผู้เชี่ยวชาญนักกายภาพ ฝึกพูด ฝึกพัฒนาการ น้อยแทบจะนับคนได้ แต่ไม่ใช่สิ่งที่เราจะหยุดเพราะคุณหมอว่าเด็กป่วยพิการทางสมองก็สามารถมีพัฒนาการได้

อะไรที่คุณหมอแนะนำ เรารีบทำทั้งหมดเลยครับตอนนั้นพาลูกวิ่งรอก 2-3 โรงพยาบาลเริ่มตรวจการได้ยิน คลื่นสมอง การมองเห็นซึ่งทุกอย่างปกติครับ น้องตาไม่บอด หูไม่หนวกผมก็ดีใจแล้วที่ไม่ได้พิการซ้ำซ้อน เมื่อรับรู้ก็รีบแก้ไข ปิ่นฝึกพูดในโรงพยาบาลนานมากครับ 1 ปีกว่าจึงพูดคำว่าพ่อ แม่ ออกมาเป็นคำได้ แล้วก็พาไปตัดรองเท้าเพื่อฝึกการเดินแต่ลูกยังเดินไม่ได้สักที อย่าว่าแต่เดินเลยครับคลานยังไม่คลาน เสียเงินตัดรองเท้าพยุงขาให้นับสิบยี่สิบคู่

ด้วยความที่ตอนนั้นรู้อะไรยังไม่มากนักซึ่งผมคิดว่าเป็นสิ่งที่ส่งผลดีกับเราเพราะทำให้ผมกับภรรยามุ่งมั่นแบบไม่คิดอะไร ทำไปเรื่อยๆซ้ำๆ จับใส่ห่วงฮูลาฮูปลากให้ลูกเดิน ลูกก็เดินล้มเดินล้มตลอดเวลา แต่เราไม่เคยหยุด

จนกระทั่ง พาลกู ไปเที่ยวทะเลหัวหิน ก็ฝึกลูกเดินชายหาด วันนั้นเป็นวันที่ปิ่นเริ่มเดินได้(บอกพร้อมรอยยิ้มเต็มที่เป็นครั้งแรก) หัวใจเราพองโตเลยครับ กลับมาก็ยิ่งพาลูกเดินตลอดแบบไม่สงสารลูกเลย ผมพาลูกไปเที่ยวทุกๆที่ทั้งในประเทศต่างประเทศ ตั้งแต่ยังไม่สามขวบเลยนะครับ ทางเชื่อมท่าอากาศยานดอนเมือง ผมก็ฝึกให้ลูกเดินมาแล้ว จนเมื่อคุณหมอดิเรก อิศรางกูร ณ อยุธยา หมอรักษาเรื่องการเดินบอกไม่ต้องตัดรองเท้าแล้ว ช่วงนั้นก็ต้องฝึกพัฒนาการด้านการพูดไปด้วยลูกสาวพูดไม่ได้ ผมพยายามให้เขาพูดโดยทำไม่สนใจการใช้ภาษามือเลยนะครับ ยกตัวอย่างเช่น ถ้าลูกรู้ว่าเอามือแตะปาก แล้วพ่อแม่เข้าใจว่าเขาหิว ตักข้าวป้อน ต่อไปเขาจะไม่พูดแต่ใช้ภาษามือแทนเพราะง่ายดี

ผมพาไปฝึกพูดที่โรงพยาบาลเอกชนจนเขามอบโล่ให้เลยนะครับ (หัวเราะ) ในฐานะผู้มีอุปการะคนสำคัญของโรงพยาบาล คุณหมอเริ่มฝึกจากเป็นคำๆ มาเป็นพูดได้สองคำ และสามคำ ต่อไปเรื่อยๆ จนเป็นประโยคเขาสื่อสารแม้ไม่ชัดเจนนักนะครับ แต่วันนี้ก็ถึงขนาดร้องเพลงได้แล้ว” สุธี เล่าพลางหัวเราะเบาๆ กับประโยคท้าย

น้องปิ่น คอนเฟิร์มเรื่องการสื่อสารที่ได้ผลในแบบของเธอ สาวน้อยเสื้อสีแดงสดใสเดินมาพร้อมถุงขนม และกรรไกร “พ่อจ๋า พ่อตัดให้” คุณพ่อก็รีบจัดการตัดถุงขนมให้โดยพลันทันใจ

“แล้วในที่สุดเมื่อคุณหมอบอกอาการทางCP ของลูกไม่แสดงให้เห็นแล้ว ปัญหาก็มีพัฒนาการของปัญหานะครับ (บอกพลางยิ้มและอธิบายต่อ) ช่วงนี้คุณหมอและนักฝึกพัฒนาการก็ฝึกลูกใช้กรรไกรหัดตัดกระดาษโดยหากรรไกรสำหรับเด็กมาให้ลูก แน่นอนครับยากลำบากไม่น้อยในการบังคับมอื แต่ในที่สุดช่วงเวลานั้นปิ่นก็ผ่านไปได้อีกครั้ง การใช้กรรไกรก็กลายเป็นเรื่องปกติ แต่ถ้าขอพ่อทำให้แบบนี้ เธอก็คงอยากอ้อน (หัวเราะ) การสื่อสารวันนี้เป็นไปแบบธรรมชาติเลยครับ” สุธี เล่าโดยมีลูกสาววัยรุ่นป้วนเปี้ยนอยู่ไม่ห่าง

คุณพ่อนักปั้นก้อนดินน้อยให้แข็งแกร่ง

ในวัยเรียน ด.ญ.ปิ่นปวีณ ณัฏฐวณิช ได้ร่วมชั้นกับเด็กปกติในระบบการศึกษาปฐมวัยซ้ำชั้นบ้างแค่นี้พ่อแม่ก็ดีใจมากแล้ว ซึ่งเวลานี้น.ส.ปิ่นปวีณ วัย 17 ปี กำลังเรียนระดับมัธยมศึกษาปีที่ 2 ในชั้นเรียนที่เรียกว่าห้องคู่ขนาน ร่วมชั้นเรียนกับเพื่อนๆ ปกติ โรงเรียนมหรรณพาราม

“เป็นโรงเรียนที่ดีมากเลยครับ โดยใช้เกณฑ์วัดผลการเรียนแบบเด็กพิเศษ ปิ่นได้เรียนร่วมห้องเด็กปกติ เพราะป่วยในแบบ Bell’s Palsy หรือที่เรียกว่า อัมพาตครึ่งซีก คล้ายๆพูดไม่ชัดปากจะเบี้ยว บังคับกล้ามเนื้อไม่ได้แต่เรากู้สภาพร่างกายนี้ได้จนปิ่นเดินได้ป่ายปีนต้นไม้ได้ แต่คำที่คุณหมอบอกว่าหายจากอาการ CP แล้วก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะเหมือนคนปกตินะครับ เรื่องที่ผมเป็นห่วงคือสังคมไทยยังไม่ได้เตรียมไว้เพื่อเป็นสังคม เพื่อคนพิการ หรือเพื่อคนสูงอายุให้ได้ใช้ชีวิตประจำวันได้อย่างสะดวกสบาย

เช่น ตอนเลือกโรงเรียน ผมบอกว่าลูกป่วยเป็น CP คำแรกที่ครูบอกคือโรงเรียนไม่มีทางลาดทั้งที่เป็นโรงเรียนขนาดใหญ่นะครับครูก็เป็นห่วงเพราะเมื่อพูดถึงเด็กป่วยโรคนี้ภาพเด็กบนวีลแชร์ก็ตามมาติดๆ ทันที ขณะที่ประเทศพัฒนาแล้วมีตั้งแต่รถรับส่งเด็กกลุ่มนี้โดยเฉพาะ ไม่ต้องพูดถึงโรงเรียนเด็กพิเศษที่มีคุณภาพ ก็น้อยมากไม่เกิน 2 แห่ง ค่าเทอมเกือบ 2 แสนบาท และรับเด็กได้ปีละไม่เกิน10 คน

ขณะที่เด็กๆ ยุคนี้เป็นโรคพิการสมองเยอะนะครับ แล้วก็พอๆ กับเด็กป่วยโรคออทิสติก โรคไฮเปอร์ บางคนนั่งรถเข็นไปตลอดชีวิตแล้วยังต้องผ่าตัดเรื่อยๆ เพราะเอ็นยึดพ่อแม่เด็กกลุ่มนี้อาจต้องเลือกเรียนชั้นพิเศษเพราะเป็นกลุ่มที่มีปัญหาเรื่องอารมณ์ เช่นกรี๊ดตะโกนส่งเสียงดัง ปิ่นก็เคยเป็นตอนเด็กๆครับเวลาโกรธ เขาพูดไม่ได้ก็ประท้วงร้องไห้เอาหัวโขกพื้นไม่หยุด ผมไม่ตีนะครับ แต่ก็เคยตีบ้างให้รู้ว่าทำผิด แต่ไม่ได้ตีให้เจ็บเพราะไม่เกิดผลดีอะไรเลย ถ้าเป็นแบบนี้ผมก็จะหาคนที่เขารักและเกรงใจมาจัดการ เช่น ขอให้คุณยายโทรมาปลอบใจเขาก็ดีขึ้นทันที อาการแบบนี้ก็หายไปแล้วครับเมื่อโตขึ้น

พ่อแม่ต้องรู้อารมณ์เขาและรองรับสถานการณ์นี้ให้ได้ด้วย เช่น บอกเขาว่าวันหยุดเสาร์นี้เราจะไปเดินเที่ยวห้างสรรพสินค้ากัน เขาก็จะนับเวลาถอยหลังตั้งแต่ลืมตาตื่นเช้าขึ้นมาเลย (หัวเราะ) เด็กกลุ่มนี้จะทำทุกอย่างเป๊ะตามตารางมาก ถ้าไม่เป็นไปตามตารางเขาจะประท้วง เช่น ถ้าพ่อแม่มีธุระด่วนไปไม่ได้ เขาจะเครียด เริ่มตะโกนเสียงดังแล้วซึ่งถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนี้ก็ต้องเตรียมแผนสอง เช่น หาการ์ตูนเรื่องใหม่เปิดให้ดูระหว่างรอเวลา ยิ่งช่วงเติบโตวัยรุ่นเขาก็จะมีความเป็นตัวของตัวเอง ใจร้อน งอน เหมือนเด็กวัยนี้ที่พ่อแม่ควบคุมยากขึ้น

น้องปิ่นเขียนหนังสือไม่ได้หรอกครับ ป้าหมอนิตก็แนะนำเขียนไม่ได้ก็พิมพ์เอา ชีวิตมีหลากหลายแง่มุมนะครับ (บอกพร้อมรอยยิ้ม)ปรับเปลี่ยนเพื่อเรียนรู้ ก็ต้องสู้ต่อไป

ทุกวันนี้ปิ่นเป็นพี่สาวคนโต มีน้องสาวและน้องชายฝาแฝดในวัยใกล้เคียงกัน น้องปิ่นวิ่งได้ เดินได้ อย่างคนปกติ เราผ่านจุดยากที่สุดมาได้แล้วนะครับ แต่การปรึกษาคุณหมอก็ยังต้องทำอย่างต่อเนื่อง แล้วเมื่อคุณหมอจัดสัมมนาบุคลากรทางการแพทย์ คุณหมอขอให้ผมไปพูดให้บุคลากรในโรงพยาบาล และคุณพ่อคุณแม่ที่มีลูกเป็นเด็กพิเศษฟัง เพื่อให้ความรู้สร้างความหวังสร้างกำลังใจ ทุกครั้งที่ไปบรรยายผมจะทิ้งท้ายสุดทุกครั้งเลยครับว่าเมื่อรู้ว่าลูกพิการไม่เหมือนเด็กทั่วไป สิ่งแรกที่พ่อแม่ต้องทำคือรีบรักษาให้เขากลับมาให้ได้เร็วที่สุด” สุธี กล่าวทิ้งท้าย

และย้ำว่าลูกสาวดีขึ้นได้เริ่มมาจากการไม่รู้อะไรเลย ซึ่งปัจจุบันแตกต่างกว่าในอดีตมาก ขอให้พ่อแม่มุ่งมั่น เดินหน้าทำไปเรื่อยๆ ทำซ้ำๆ คุณหมอนิตยาบอกกับผมภรรยาซึ่งก็จดจำไว้และนำไปปฏิบัติ ก็คือพ่อแม่ต้องยอมรับลูกพิการ และวรรคทอง ที่อยากฝากไว้ให้พ่อแม่ก็คือ …คุณต้องมีความพิเศษกว่าลูก

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

30 เมษายน 2559 เวลา 09:19 น….. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/429444

โดย…เจียรนัย อุตะมะ

วัชชัย วงษ์เจริญสิน วัย 43 ปี รองกรรมการผู้จัดการ บริษัท ซี.พี.แอล.กรุ๊พ (CPL) ผู้ผลิตหนังวัวฟอกสำเร็จรูปรายใหญ่ของกลุ่มประเทศเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ วันนี้เขาได้ก้าวขึ้นมาบริหารและนำพาธุรกิจของ CPL ในฐานะรุ่นที่สามของตระกูล

ภารกิจอันหนักอึ้งในฐานะผู้นำกิจการของตระกูลที่ถูกวางตัวไว้ในฐานะบุตรชายคนโตของธวัชชัย รุ่นที่สองของตระกูล ที่ปัจจุบันถอยตัวเองออกไปเป็นที่ปรึกษาของบริษัท นับว่าเป็นภาระที่หนักหน่วงมาตั้งแต่วัยหนุ่ม

CPL ธุรกิจในเครือของเจริญสิน กรุ๊ปที่ดำเนินธุรกิจยาวนานมาถึง 70 ปี ตั้งแต่โรงฟอกหนังเจริญสินจนเข้ามาจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยเมื่อปี 2537 ภายใต้สัญลักษณ์ CPL จนปัจจุบันมีบริษัทในเครือกว่า 20 แห่ง ล้วนมาจากการถ่ายทอดการบริหารงานจากรุ่นสู่รุ่น

ภายใต้ภารกิจรักษาธุรกิจที่เก่าแก่ให้ฝ่ายุคสมัยเพื่อให้เจริญสิน กรุ๊ปเติบโตต่อไปได้ มีเขาเป็นฟันเฟืองสำคัญในฐานะผู้นำองค์กรที่อยู่ในตลาดหุ้นเพียงบริษัทเดียวในกลุ่ม

ยามว่างของชายคนนี้ที่ลูกยังเล็กวัยเพียง 2 ขวบ คือ การเป็นกำลังใจให้ภรรยาเลี้ยงลูก หรือไม่ก็อ่านหนังสือ โดยหนังสือที่เขาชอบอ่านเป็นเรื่องเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ ชีวประวัติ สารคดี หนังสือที่ส่งเสริมความรู้ แนวทางการบริหารงาน และแนวทางความรู้ที่ส่งเสริมให้รู้จักตัวตน เมื่ออ่านหนังสือจบเล่มหนึ่งก็ไปค้นคว้าต่อ

ล่าสุดอ่านหนังสือเจงกิสข่านสมัย 1,200 ปีที่แล้ว จักรพรรดินักรบชาวมองโกลผู้พิชิต ผู้ก่อตั้งจักรวรรดิมองโกลเจงกิสข่าน สามารถยึดครองจีนตอนเหนือ จักรวรรดิคารา-จิไต จักรวรรดิคาเรสม์ และดินแดนอื่นๆ อีกหลายแห่ง นับถึงเวลาเมื่อเจงกิสข่านสิ้นพระชนม์ จักรวรรดิมองโกลได้แผ่ขยายตั้งแต่ทะเลดำไปจดมหาสมุทรแปซิฟิก โดยทั้งหมดเริ่มที่จีนตอนเหนือ

หนังสือเล่มนี้สุวัชชัยอ่านจบรวดเดียว เสมือนนั่งสมาธิไปในตัว เพราะใช้สมาธิในการอ่าน

นอกจากนั้นในบางครั้งเขาจะผ่อนคลายด้วยการไปเดินช็อปปิ้ง

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

30 เมษายน 2559 เวลา 09:04 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/429442

โดย…ธนพล บางยี่ขัน

ปิยวัชร ราชพลสิทธิ์ หรือพีท นับเป็นอีกคนรุ่นใหม่ไฟแรงที่ก้าวสู่เป้าหมายในชีวิตกับตำแหน่งประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายการเงิน หรือ CFO บริษัท ดู เดย์ ดรีม และบริษัท นามุ ไลฟ์ พลัส ซึ่งจัดจำหน่ายผลิตภัณฑ์บำรุงผิว SNAILWHITE อย่างรวดเร็วด้วยวัยเพียงแค่ 30 ปี หลังจากผ่านประสบการณ์อันโชกโชนที่เคี่ยวกรำจนหล่อหลอมให้เขาสามารถมายืนในจุดนี้ และยังไม่หยุดที่จะเรียนรู้ต่อไป

เส้นทางชีวิตของ ปิยวัชร เริ่มชัดเจนเมื่อค้นพบว่าตัวเองสนใจด้านการเงินตั้งแต่มัธยมที่โรงเรียนสาธิตเกษตรฯ ทำให้เขาออกตัวเดินหน้าสู่เป้าหมายด้วยการศึกษาต่อระดับปริญญาตรีที่คณะเศรษฐศาสตร์ ภาคภาษาอังกฤษ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จนกระทั่งได้ฝึกงานกับบริษัทหลักทรัพย์ระดับโลกอย่าง Merrill Lynch เขาจึงตัดสินใจบินลัดฟ้าไปเรียนปริญญาโทสาขาการเงินต่อที่ Cass Business School ประเทศอังกฤษ ก่อนมาเริ่มต้นงานในฐานะวาณิชธนกิจ หรือ IB เต็มตัว

งานแรกที่ บริษัทหลักทรัพย์ เมย์แบงก์ กิมเอ็ง (ประเทศไทย) ส่วนใหญ่จะเกี่ยวข้องกับการเอาบริษัทเข้าตลาดหลักทรัพย์ฯ ทำเรื่องกองทุนรวม การควบรวมกิจการ ผลงานที่สำคัญคือการนำ โรงพยาบาลบวิชัยเวชเข้าตลาดหลักทรัพย์ซึ่งเป็นหุ้นตัวแรกของโรงพยาบาลในรอบ 7 ปีที่เข้าตลาดหลักทรัพย์ในช่วงนั้น ซึ่งผลตอบรับดีขึ้นไปถึง 30% ก่อนจะหันไปจับงานด้านต่างประเทศกับธนาคารกสิกรไทยที่เน้นไปยังประเทศในกลุ่มเออีซี ซึ่งได้ทำทั้งไฟแนนซิ่งให้กับสายการบินในเมียนมา และเขื่อนโรงไฟฟ้าในลาว รวมทั้งการเปิดสาขาประเทศต่างๆ

ทว่าสถานที่ซึ่งเสมือนเป็นโรงเรียนบ่มเพาะประสบการณ์ที่สำคัญคืองานในตำแหน่งรองประธานกรรมการที่ Richardson Doyle & Partners ซึ่งเป็นกองทุนร่วมลงทุน มูลค่าประมาณ 4,000 ล้านบาท ที่จะเข้าไปเฟ้นหาเลือกลงทุนในบริษัทต่างๆ ที่มีศักยภาพแต่ผลประกอบการยังไม่ดี จากนั้นจึงเข้าไปปรับการจัดการให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น ที่นี่เองทำให้ต้องทำงานเหมือนกับผู้บริหารบริษัทเหล่านั้น

หนึ่งในบริษัทที่ซื้อมาคือบริษัท HIW ที่ทำรถตีนตะขาบ รถแทรกเตอร์ ซึ่งปิยวัชรต้องทำหน้าที่ตั้งแต่หาลูกค้าต่างประเทศหาเทคโนโลยีมาเสริมเพื่อปรับให้มีกำไรมากขึ้น รวมทั้งการวางระบบเพื่อเตรียมเข้าตลาดหลักทรัพย์ฯ แม้แต่ประชาสัมพันธ์ ซึ่งต้องคิดตั้งแต่การโฆษณาในนิตยสารสายการบินทั้งนกแอร์ แอร์เอเชีย เพราะลูกค้าคือคนที่เดินทางกรุงเทพฯ ต่างจังหวัดบ่อย ที่สำคัญยังต้องไปหาพาร์ตเนอร์เพื่อมาทำไฟแนนซิ่งจนทำให้ได้ลูกค้าเพิ่มมากขึ้น

“จะเป็นงานอีกแบบหนึ่งมีปัญหาจุกจิกตลอด ปัญหาที่ไม่เคยเจอแต่เราก็ต้องทำทุกอย่างถึงเป้าหมายที่ต้องการ จากเดิมที่งานส่วนใหญ่จะเป็นงานบนกระดาษ แต่นี่จะได้ลงไปสัมผัสทุกกระบวนการ ใครทะเลาะกับใครก็ต้องไปแก้ เซลส์ไม่มีก็ต้องหา พนักงานถูกเครื่องจักรหนีบแขนบาดเจ็บเราก็ต้องตัดสินใจว่าจะตัดแขนเสียไม่กี่หมื่นหรือรักษาที่เสียเป็นหลักล้าน เราก็เลือกรักษาเพราะอยากให้เขารักษาแต่สุดท้ายรักษาก็ต้องตัดอยู่ดี

…ทั้งหมดนี้ถึงจะอยู่กองทุนไม่นาน แต่เห็นทุกอย่างทุกมุมมองเหมือนเราไปถือหุ้นบริษัท ต้องสัมภาษณ์รับเซลส์ รับเอชอาร์อายุ 40-50 ปี เราอายุ 27 ไปสัมภาษณ์ ก็ต้องปรับตัวเยอะ เมื่อเราอยากได้ผลกำไรดีขึ้นแต่ก่อนไปถึงจุดนั้นการทำงานก็ต้องดีขึ้นด้วย ตรงไหนมีช่องโหว่ เราต้องไปเติมไปเสริม เหนื่อยแต่ดีที่ได้รับเรียนรู้” ปิยวัชร กล่าว

จนมาถึงงานล่าสุดกับตำแหน่ง CFO ที่เขาอธิบายว่าเป็นเหมือนเป้าหมายสูงสุดของคนที่ทำงานด้านการเงิน ผ่านมาหนึ่งปีส่วนแบ่งการตลาดของบริษัทโตขึ้นเท่าตัว สอดรับไปกับยอดขายที่เพิ่มขึ้นเท่าตัว จนติดอันดับ 1 ใน 5 บริษัทผู้ประกอบการด้านความความงามของประเทศ แต่เขายังมีมีเป้าหมายว่าจะขยับขึ้นเป็น 1 ใน 3 ของเอเชียในอีก 10 ปีข้างหน้า

จากข้อมูลงานวิจัยเมื่อสองปีที่แล้วตลาดด้านความงามของไทยมีมูลค่า 5.8 หมื่นล้านบาท ส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับหน้า คือประมาณ 5 หมื่นล้านบาท แบ่งเป็น 2 ส่วน 1.ไวท์เทนนิ่ง 2.แเอนไทเอจจิ้ง ซึ่งในส่วนของสเนลไวท์อยู่เซ็กเมนต์แรก แต่อีกกลุ่มที่ใหญ่คือแอนไทเอจจิ้งนั้นยังได้จับโดยจะเริ่มขยับในปีนี้

“ผู้หญิงรวมทั้งผู้ชายด้วยใส่ใจในความสวยความงามมากขึ้นมีคนพูดตลกว่าเศรษฐกิจไม่ดีลดข้าวได้แต่เครื่องสำอางไม่ลด ซึ่งก็เป็นเรื่องจริงเพราะที่ผ่านมาเศรษฐกิจอาจดูว่าชะลอตัว แต่ธุรกิจพวกบำรุงผิวก็ยังโตต่อเนื่องปี 2014-2015 โตทั้งตลาด 7% และสามปีข้างหน้าจะโตมากกว่าจีดีพีทั้งประเทศ ขณะที่คนไทยอัตราการเติบโตน้อยหมายความมีคนแก่มากขึ้นคนวัยทองที่เดี๋ยวนี้เรียกซิลเวอร์เอจเพราะเริ่มมีกำลังใช้จ่ายมากขึ้นมีเงินมากขึ้นคนกลุ่มนี้จะมาใช้ผลิตชะลอความแก่ให้มีความเยาว์วัย”

อีกเป้าหมายที่สำคัญคือตลาดต่างประเทศซึ่งสเนลไว้ท์ได้รับความนิยมจากคนจีน ล่าสุด“วันคนโสด” ของจีนคือวันที่ 11 เดือน 11 ในเว็บไซต์ alibaba ที่ลดราคาสินค้าเป็นพิเศษ ยอดขายขอสเนลไวท์วันนั้นสูงเป็นอันดับหนึ่งของไทย แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นถึงออนไลน์คนจะมองตลาดใหญ่ แต่ก็แค่ 20-30% ของตลาดทั้งหมด แม้จะเป็นส่วนที่โตเร็วแต่ไม่ได้เป็นส่วนที่เยอะที่สุด อย่าง Watsons สเนลไวท์มียอดขายดีที่สุดเมืองไทย 300 สาขา แต่เมืองจีน 3,000 สาขา เป็นตลาดที่ใหญ่มาก

สำหรับผู้ชายที่ต้องเข้ามาทำธุรกิจด้านความงาม ปิยวัชร ยอมรับว่า ต้องทำการบ้านหนักทั้งต้องหาข้อมูลและทดลองใช้ผลิตภัณฑ์ด้วยตัวเองเพื่อจะได้รู้ว่าดีกว่าเจ้าอื่นอย่างไร ในการประชุมแต่ละครั้งเขายังสามารถให้ความคิดเห็นว่าตัวไหนใช้แล้วหน้ามันตัวไหนใช้แล้วดี ทั้งประสบการณ์ตรงและรวมทั้งสอบถามจากเพื่อนฝูงที่ได้ทดลองใช้เพื่อสะท้อนกลับมาปรับปรุงผลิตภัณฑ์ให้ดีขึ้น

แม้จะอยู่ในตำแหน่งที่ดูแเลเรื่องการเงินแต่การเงินก็เกี่ยวไปกับทุกเรื่องทั้งออกสินค้าใหม่ต้องใช้เงินเท่าไหร่ โฆษณาเท่าไหร่ ซื้อโรงงานเท่าไหร่ จะใช้เงินกู้ เงินสด ทุกอย่างก็อยู่ที่การเงิน ก่อนหน้านี้ไม่มีการทำงบประมาณ คือประเมินว่าปีหน้าจะใช้งบเท่าไหร่ แล้วมาทบทวนทุกไตรมาสว่าใช้งบมากไปน้อยไปกว่าที่คาดหรือไม่ จากนี้ก็จะมาเริ่มทำให้เป็นระบบมากขึ้น

ปิยวัชร มองว่า หน้าที่ของ CFO นอกจากจะดูเรื่องการเงินแล้ว ยังต้องดูเรื่องความเสี่ยงต่างๆ ซึ่งเขาได้ตั้งคณะกรรมการความเสี่ยงมามอนิเตอร์ว่ามีประเด็นอะไรที่เสี่ยงที่จะต้องรายงานให้ผู้บริหารทราบทุกเดือน บางครั้งบริษัทที่โตเร็วยิ่งต้องให้ความสำคัญกับเรื่องระบบป้องกันความเสี่ยง ป้องกันการทุจริต เงินทองรั่วไหล ต้องวางอำนาจกรอบอนุมัติเงิน กรรมการบริหารอนุมัติได้แค่ไหน หรือมีอีกหลายเรื่องที่ยังต้องทำ

อีกทั้งที่ผ่านมาบริษัทยอดขายดีมีกระแสเงินสดพอสมควรทำให้ไม่ได้มองแหล่งเงินทุนอื่น แต่หน้าที่ CFO ยังต้องมองไปยังเงินทุนกสำรอง สร้างสัมพันธ์กับธนาคารต่างๆ และหันมาใช้เงินกู้เพราะต้นทุนต่ำกว่าเงินสด เพราะหากเอาเงินสดไปใช้ผู้ถือหุ้นคาดหวังว่าจะได้ผลตอบแทน 15-20 คือลงเงิน 100 บาทก็หวังว่าจะได้เงินกลับมา 20 บาท แต่ถ้ากู้เงินธนาคารจะเสียดอกเบี้ย 5-6%

นอกจากนี้ เมื่อบริษัทขยายตัวเร็ว เมื่อปรึกษากับทาง CEO แล้ว ปัจจุบันโรงงานผลิตบนที่ 2 ไร่ อาจไม่ตอบสนองการผลิตใน 1-2 ปีข้างหน้า จึงไปซื้อโรงงานที่นิคมอุตสาหกรรมโรจนะพื้นที่ 20 ไร่ ราคาประเมิน 80 ล้านบาท แต่สามารถเจรจาต่อรองซื้อมาได้ในราคา 50 ล้านบาท ตรงนี้มาจากประสบการณ์ที่ทำงานกองทุน ถามว่าซื้อเงินสดได้ไหมได้ แต่ถ้าเอาเงินสดไปลง เงินเราจะหายไป 50 กว่าล้านบาท แทนที่เราจะเอาไปลงทุนเครื่องจักรหรือขยายไลน์ผลิตใหม่ได้ผลต่อแทน 15-20% ดังนั้นกู้แบงก์
จึงประหยัดกว่า

ปิยวัชร อธิบายว่า สิ่งสำคัญที่จะทำให้ประสบความสำเร็จโดยเฉพาะในสายบริหาร คือความมั่นใจและความกล้าในการตัดสินใจซึ่งสิ่งเหล่านั้นมันต้องมาจากการสั่งสมประสบการณ์ ยิ่งเราเป็นเด็ก ก็ยิ่งต้องเรียนรู้มากกว่าผู้อื่น  ที่ผ่านมาถือว่าโชคดีที่คุยกับผู้บริหารหรือนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จแล้วค่อนข้างเยอะนั่นก็ถือเป็นการเรียนรู้ที่ดี ซึ่งพอเราได้มาทำงานเป็นผู้บริหารจริงๆ ได้เจอของจริง เราก็จะไม่ตื่นเต้น

“ถามว่าความเป็นเด็กจุดเด่นคืนยืดหยุ่นสูงผมมองที่ผลการทำงานเป็นหลัก อยากให้ทุกคนที่มาทำงานกับผม ลูกทีมมีความสุขกับการทำงาน ถ้าสภาพแวดล้อมที่มีความสุขคนก็ทำงานได้อย่างเต็มที่ อีกอย่างการที่เราอายุน้อยทำให้เรา กระฉับกระเฉง ทุกอย่างน่าตื่นเต้นไปหมด โชคดีตรงที่ตั้งแต่ทำงานที่แรกถึงปัจจุบันไม่มีวันไหนตื่นมาไม่อยากทำงาน ตรงนี้เป็นสิ่งที่คิดว่าสำคัญได้ผลดี

…เราทำงานแล้วรู้สึกว่าผมอิน ผมเป็นเจ้าของ มีความเป็นเจ้าของอยากทำให้ดี ทำเต็มที่กลับบ้านพักผ่อนแต่พอเห็นอะไรเกี่ยวกับงานของเราก็คิดแล้วเอามาเสนอแนวกับเขายิ่งบริษัทนี้ CEO เป็นเจ้าของด้วย เข้าถึงง่ายนำเสนอง่ายเห็นผลเร็ว หรือตอนทำที่ บล.กิมเอ็งฯ ทำโปรเจกต์ โรงพยาบาล ผมก็รู้สึกเป็นเจ้าของโรงพยาบาลเห็นเว็บไซต์เขายังไม่สวย ให้ข้อมูลไม่ครบก็บอกเขาน่าจะทำอย่างนี้”  ปิยวัชรกล่าว ถึงเคล็ดลับที่ทำให้เขาก้าวมาจนถึงจุดนี้

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

29 เมษายน 2559 เวลา 15:48 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/428149

โดย…ชลธิชา ภัทรสิริวรกุล ภาพ… ประกฤษณ์ จันทะวงษ์

เมื่อพูดถึงวันพืชมงคลแล้ว สิ่งหนึ่งที่ขาดไม่ได้และเป็นที่สนอกสนใจของประชาชนในแต่ละปีก็คือ “เทพีคู่หาบเงินและเทพีคู่หาบทอง” ที่เปรียบเหมือน “ดอกไม้งาม” ของงานวันนั้น แต่จะมีสักกี่คนที่รู้ว่า สาวงามทั้ง 4 คนนี้จะต้องผ่านการฝึกหาบกระบุงที่ใส่ข้าวไว้หนักกว่า 10 กิโลกรัม วันละ 1 ชั่วโมง ตลอดระยะเวลา 3 เดือน ยังไม่นับรวมการฝึกท่ายืน เดิน นั่งและหมอบคลาน เพื่อให้ออกมาสมบูรณ์ ถูกต้องตามแบบฉบับราชประเพณีโบราณดั้งเดิมที่สุด

เทพีหาบเงิน หาบทอง จะทำหน้าที่ร่วมกับพระยาแรกนา ในพระราชพิธีพืชมงคลจรดพระนังคัลแรกนาขวัญ โดยพระยาแรกนา คือ ปลัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ซึ่งในปีนี้ คือ ธีรภัทร ประยูรสิทธิ

เส้นทางของเทพีนางหาบ

การที่ใครสักคนจะก้าวขึ้นมาเป็นเทพีคู่หาบเงินและเทพีคู่หาบทองนั้น ถือได้ว่าเป็นการได้รับเกียรติอย่างสูงในการร่วมในราชพิธีที่สำคัญของชาวไทย และการที่จะมารับตำแหน่งนี้มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ อย่างที่คิด เพราะต้องได้รับการคัดเลือกมาจากตัวแทนกรมต่างๆ ในสังกัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ โดยจะต้องผ่านคุณสมบัติหลัก 3 ข้อที่กำหนดไว้ได้แก่ 1.เป็นข้าราชการในสังกัดกระทรวงเกษตรฯ ที่อยู่ในสถานะ “โสด” 2.ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์แล้ว (ทำงานมาแล้ว 5 ปี) และ 3.ไม่มีประวัติเสียหาย เมื่อแต่ละกรมได้ตัวแทนมาแล้ว ก็จะส่งให้คณะกรรมการคัดเลือก ซึ่งมีตัวแทนจากสำนักพระราชวังร่วมด้วย

ทั้งนี้ แต่ละปีจะทำการคัดเลือกเพียง 2 คน คือ คู่เทพีหาบเงิน ส่วนเทพีคู่หาบทองจะมาจากเทพีคู่หาบเงินในปีที่ผ่านมา โดยที่ไม่มีการเลือก “สำรอง” เผื่อไว้ ดังนั้นเทพีคู่หาบเงินและหาบทองหลังจากที่ได้รับเลือกแล้ว จะอยู่ในสถานะ“ห้ามเจ็บ ห้ามป่วย”อาการ “กดดัน (มาก)” จึงเป็นความรู้สึกที่นางหาบทั้งรุ่นพี่และรุ่นน้องต่างพูดและคิดเหมือนกัน

“ก่อนอื่นก็จะดูประวัติของผู้เข้ารับการคัดเลือก ดูความสูง ดูน้ำหนัก จากนั้นก็พูดคุยคร่าวๆ ว่าจะทำหน้าที่นี้ได้ไหม กระบุงข้าวที่แบกหนักข้างละเกือบ 5 กิโลกรัมเชียวนะ ไหวเหรอ เสร็จจากนั้นก็ให้ข้าราชการหญิงทั้ง 14 คนเข้าแถวเรียงตามลำดับ ให้จับคู่เปรียบเทียบกันทีละคู่ และ 2 คู่ 4 คน โดยจะเปรียบเทียบกับขนาดตัว น้ำหนัก และความสูงของปลัดกระทรวงฯ ซึ่งเป็นพระยาแรกนาในพิธี และเปรียบเทียบกับเทพีคู่หาบทองทั้งสองคน ดูว่าเมื่อมายืนด้วยกันหมด5 คนดูกลมกลืนกันหรือไม่” อมรรัตน์ แขวงโสภา (สาว) นักวิชาการเงินและบัญชีชำนาญการพิเศษ สำนักงานการปฏิรูปที่ดินเพื่อเกษตรกรรม (ส.ป.ก.) เทพีคู่หาบทองเล่าถึงเส้นทางเทพีให้ฟัง

ด่านแรกผ่านไป ด่านต่อมาเป็นการทดสอบพละกำลังในการเดินหาบกระบุงข้าว และความสวยงามอ่อนช้อยในการถอนสายบัว ซึ่งจะมีประธานและคณะกรรมการคัดเลือกคอยให้คะแนนเพื่อคัดเลือกผู้ที่เหมาะสมที่สุด ผู้คัดเลือกคนไหนเห็นท่าจะไม่ไหวก็ขอถอนตัวไปได้

เป็นเทพีนางหาบต้องอึด ถึก ทน

สิ่งแรกที่ต้องทำหลังรู้ตัวว่าได้รับเลือกเป็นเทพีนางหาบคือ ต้องเตรียมตัวฟิตร่างกายไม่ให้เจ็บหรือป่วยง่ายๆ เพราะก่อนฝึกหาบแต่ละครั้งจะต้องวอร์มร่างกาย ยืดเส้นยืดสายก่อน เพื่อไม่ให้เกิดปัญหากล้ามเนื้ออักเสบเพราะจะต้องฝึกย่อเข่า (ถอนสายบัว) คลานเข่าและหาบข้าว ซึ่งถ้าใครไม่พร้อม แรกๆ ก็อาจเจอปัญหาบ่าแตก ข้อเข่าอักเสบ กล้ามเนื้อบ่า ไหล่ หลังอักเสบได้

นอกจากนี้ เทพีนางหาบจะต้องกินมังสวิรัติ 15 วันก่อนถึงวันพระราชพิธี ซึ่งถือเป็นธรรมเนียมปฎิบัติของเหล่าเทพีนางหาบที่ส่งต่อกันมารุ่นต่อรุ่น เพื่อให้คงความศักดิ์สิทธิ์ของพิธีกรรม รวมถึงการดูแลเสื้อผ้า หน้าผมและผิวพรรณให้พร้อมอยู่ตลอดด้วย

“ภาพตอนแรกที่มองเทพีนางหาบในทีวีก็คิดว่าคงจะเป็นง่ายๆ แค่เดินสวยๆ ยิ้มหวานๆหาบก็คงเบาๆ ไม่หนักอะไรมาก ก็เลยตัดสินใจลองสมัครดู แต่ปีแรกไม่ได้ เพราะพี่ตัวสูงเลยหาคู่ไม่ได้ มาปีที่สองนี่แหละที่เจอ น้องเอ๋ณฐมน ที่มีความสูงไล่เลี่ยกันก็เลยเป็นจังหวะดีที่ได้คู่หาบตัวเท่ากัน พอได้เป็นแล้วต้องมาฝึก ก็แบบว่า โอ้โห… บอกได้เลยว่าต้องอดทนมากๆ เพราะบางทีสรีระไม่เอื้อให้ทำท่าทาง ออกมาได้สวย สง่า ครูฝึกก็ต้องพยายามฝึกเราให้ได้ อย่างการย่อเพื่อถอนสายบัว ปกติเราก็จะย่อกันแค่ครึ่งเข่า แต่เทพีนางหาบไม่ได้ ต้องย่อให้สุด ถึงขั้นที่ต้องนั่งลงบนส้นเท้าตัวเองให้ได้ แล้วตอนลุกขึ้นก็ต้องประคองตัวให้ตั้งตรง การเดินก็ต้องมีจังหวะ ไม่ให้ยกเท้าสูงเกินไป แต่ก็ไม่ถึงกับลากเท้า” อมรรัตน์ บอก

อมรรัตน์ เล่าต่อว่า จริงๆ ตัวตน การใช้ชีวิตประวันจำวันของเธอเป็นคนง่ายๆ สบายๆ เป็นข้าราชการฝ่ายการเงินที่ไม่ค่อยชอบการแต่งหน้า แต่พอได้เลือกก็ต้องเริ่มดูแลตัวเอง หัดแต่งหน้าบ้าง ก็ได้เพื่อนๆ น้องๆ  ที่ช่วยสอนช่วยแนะให้ ซึ่งพอหลังจากที่ฝึกไประยะหนึ่ง สิ่งที่ได้กลับไปคือ บุคลิกภาพที่ดีขึ้น และคอนเนกชั่นเทพีนางหาบด้วยกัน

เช่นเดียวกับ ว่าที่ ร.ต.หญิง ณฐมน อยู่เล่ห์(เอ๋) นักวิชาการคอมพิวเตอร์ชำนาญการ กรมชลประทาน เทพีคู่หาบทอง เล่าว่า รู้สึกกดดันมาก เพราะเปรียบเหมือนหน้าตาของกรม ถ้าทำออกมาไม่ดีก็อาจส่งผลเสียหายต่อกรมได้ และจะต้องมาฝึกซ้อมกับพี่เลี้ยง ครูฝึกทุกวัน ตั้งแต่เที่ยงถึง 4 โมงเย็นนาน 3 เดือน ซึ่งถือว่าเป็นการฝึกที่หนักมาก ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนตอนดูในทีวีตั้งแต่เด็กก็ไม่เคยคิดเลยว่ากระบุงจะหนักขนาดนี้ เห็นพี่ๆ เขาเดินยิ้มกัน เหมือนกระบุงที่หาบมันเบามากแต่พอได้เป็นก็รู้สึกเป็นเกียรติสูงสุดต่อตระกูลและชีวิตการทำงานข้าราชการกระทรวงเกษตรฯ เพราะได้เป็นส่วนหนึ่งในการสืบทอดขนบธรรมเนียมประเพณีที่มีมาตั้งแต่สมัยสุโขทัย

“ตัวตนจริงๆ ก็เหมือนกับคนทำงานด้านไอทีทั่วไป ที่จะมีบุคลิกที่ไม่ค่อยอยู่นิ่งเรียกว่าอะเลิร์ตอยู่ตลอดเวลา แต่พอมาเป็นเทพีนางหาบก็จะต้องสำรวมขึ้น ทั้งการเดิน การนั่ง เพื่อให้สมที่ได้รับเลือก ซึ่งถือว่าเป็นประสบการณ์ที่ดีที่ได้รับทีเดียว” ว่าที่ ร.ต.หญิงณฐมน กล่าวด้านเทพีคู่หาบเงินน้องใหม่ที่เพิ่งได้รับคัดเลือกปีนี้อย่าง นันทินี ทองคงเหย้า (ตอง) ก็คิดเหมือนกันว่า การเป็นเทพีนางหาบที่เคยเห็นกันในทีวีนั้น คงง่าย แต่พอมาเป็นเองเข้าจริงๆ แล้วเดินแทบไม่ได้เลย แม้ว่าจะได้คำแนะนำจากรุ่นพี่ๆ ให้เตรียมฟิตร่างกายให้พร้อม แต่หลังจากฝึกมาได้สักพักก็มีบ้างที่จะต้องไปพบแพทย์ เพื่อรักษาอาการปวดกล้ามเนื้อที่หลัง

“ความที่จริงๆ แล้วเป็นคนเงียบๆ พูดไม่ค่อยเก่ง และยอมรับว่าบุคลิกภาพไม่ค่อยดีนัก คือเดินหลังงอ และใช้ชีวิตแบบข้าราชการที่นั่งทำงานออฟฟิศทั่วไป แรกๆ ก็เครียด กลัวทำไม่ได้ เพราะต้องฝึกกันเป็นทีม แต่พอฝึกไประยะหนึ่งก็เริ่มรู้จังหวะการเดิน และเริ่มสนิทกับพี่ๆ เลยผ่อนคลายไปได้” นันทินี กล่าว

ขณะที่ ฉมาพันธ์ สุพรมอินทร์ (ตุ๊ก) นักวิชาการตรวจสอบบัญชีปฏิบัติการ กรมตรวจสอบบัญชีสหกรณ์ ถือว่าพิเศษกว่าคนอื่นหน่อย เพราะเป็นเทพีที่ได้รับคัดเลือกมาจาก จ.เลย ฉมาพันธ์ บอกว่า จริงๆ แล้ว ไม่ได้เป็นคนพับเพียบเรียบร้อยแบบผ้าพับไว้เป็นคนชอบแต่งตัว เวลาทำงานก็เฮฮา สังสรรค์กับเพื่อนร่วมงานบ้างตามประสา แต่พอมาฝึกก็ได้เรื่องบุคลิกภาพไป ทำให้เป็นคนนิ่งขึ้น นั่งหลังตรงขึ้น

“ตอนที่ได้รับราชการในกระทรวงเกษตรฯแรกๆ ที่บ้านก็มีถามบ้างเวลาเห็นถ่ายทอดสดพิธีพืชมงคลว่า อยากเห็นลูกไปยืนอยู่ตรงนั้นบ้าง พอได้รับเลือกที่บ้านเลยดีใจกันมาก เพราะถือเป็นเกียรติประวัติของครอบครัว แต่พอมาฝึก แรกๆ กลับบ้านที่ต่างจังหวัด แม่ก็จะมีทักบ้างว่า ลูกดูผอมไปนะ บางทีก็เห็นรอยช้ำที่หัวเข่าบ้าง เขาก็อดเป็นห่วงไม่ได้ แต่มาวันนี้แล้วก็รู้สึกภูมิใจที่ได้รับเลือกค่ะ” ฉมาพันธ์ บอก

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

28 เมษายน 2559 เวลา 17:40 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/429161

โดย…ตุลย์ จตุรภัทร

ผมมีโอกาสได้สัมภาษณ์ผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้ซึ่งทำงานเป็นเจ้าหน้าที่อยู่ในสถานสงเคราะห์ในซอยติวานนท์-ปากเกร็ด 1 จ.นนทบุรี ในครั้งที่ผมได้เดินทางไปยังสถานที่แห่งนั้น ผมได้ค้นพบว่า ตั้งแต่ปากซอยยันท้ายซอยเต็มไปด้วยสถานสงเคราะห์ต่างๆ มากมาย จนผมรู้สึกและสัมผัสได้ว่า นี่คือซอยที่ได้รวบรวมคนชายขอบที่มีความบกพร่องเอาไว้ ในขณะเดียวกัน มันก็เป็นที่ที่มีการให้ การดูแลใส่ใจ เยียวยา และการพัฒนาไปด้วยพร้อมๆ กัน

ครั้งนี้ผมจึงมีความมุ่งมั่นตั้งใจที่จะนำพาคุณผู้อ่านได้ไปทำความรู้จักกับสถานสงเคราะห์ต่างๆ ซึ่งตั้งอยู่เรียงรายซ้ายขวาของซอยเส้นนี้ เผื่อบางทีคุณจะได้ร่วมเดินทางไปยังซอยเส้นนี้ เพื่อที่จะได้ช่วยกันเติมชีวิตของใครหลายคนให้เต็มมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม

จุดเริ่มต้นจากการ ‘ให้’

ก่อนจะไปทำความรู้จักกับสถานสงเคราะห์ต่างๆ ที่ตั้งอยู่ในซอยติวานนท์-ปากเกร็ด 1 เรามาทำความรู้จักกับประวัติความเป็นมากันก่อนดีกว่า เริ่มต้นจากสมัยจอมพล ป. พิบูลสงคราม เป็นนายกรัฐมนตรี ได้จัดสรรที่ดิน ต.บางตลาด อ.ปากเกร็ด จ.นนทบุรี “ให้” แก่กรมประชาสงเคราะห์ ในสังกัดกระทรวงมหาดไทยเมื่อสมัยนั้น เพื่อจัดตั้งหน่วยงานและจัดบริการ “ให้” แก่กลุ่มผู้ด้อยโอกาส และก่อตั้งสถานสงเคราะห์เด็กชายบ้านปากเกร็ดเป็นสถานสงเคราะห์แห่งแรกในปี 2484

ในอดีต บริเวณดังกล่าวนับว่าเป็นพื้นที่ที่อยู่ห่างไกลความเจริญ หลวงพ่อปัญญานันทภิกขุ เจ้าอาวาสวัดชลประทานรังสฤษฏ์ขณะนั้น จึงได้ “ให้” การสนับสนุนด้านการประชาสัมพันธ์ โดยเชิญชวนประชาชนเข้ามามีส่วนร่วมในการจัดบริการแก่กลุ่มผู้ด้อยโอกาส ทำให้สถานสงเคราะห์ที่ตั้งอยู่ในบริเวณดังกล่าวเป็นที่รู้จักของประชาชนทั่วไปอย่างกว้างขวาง

ต่อมา (ปี 2546) ได้มีการปรับเปลี่ยนโครงสร้างหน่วยงานราชการ ส่งผลให้กระทรวง ทบวง กรม แบ่งเป็น 20 กระทรวง โดยกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ (พม.) ก็คือหนึ่งในนั้น ซึ่งในปัจจุบันมีหน่วยงานต่างๆ ภายใต้การดูแลของกระทรวงแห่งนี้เป็นจำนวน 16 หน่วยงานนั่นเอง

สำหรับหน่วยงานที่อยู่ภายใต้การดูแลของกรมส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ (ที่อยู่ภายใต้การดูแลของ พม.) มีอยู่ด้วยกัน 6 หน่วยงาน (ที่ซึ่งผมจะพาคุณผู้อ่านได้ไปทำความรู้จักกันในครั้งนี้) ได้แก่ สถานสงเคราะห์เด็กอ่อนพิการทางสมองและปัญญา หรือบ้านเฟื่องฟ้า, สถานสงเคราะห์เด็กพิการและทุพพลภาพปากเกร็ด หรือบ้านนนทภูมิ, สถานสงเคราะห์เด็กพิการทางสมองและปัญญา (ชาย) หรือบ้านราชาวดี (ชาย), สถานสงเคราะห์เด็กพิการทางสมองและปัญญา (หญิง) หรือบ้านราชาวดี (หญิง), ศูนย์พัฒนาอาชีพคนพิการ (โรงงานปีคนพิการสากล) และศูนย์บริการบุคคลออทิสติกจังหวัดนนทบุรี

เมื่อ ‘ให้’ ต้อง ‘ให้’ อย่างยั่งยืน

ก่อนลงพื้นที่จริง ณ ซอยติวานนท์-ปากเกร็ด 1 ผมได้พูดคุยกับ สมชาย เจริญอำนวยสุข อธิบดีกรมส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ ท่านอธิบดีได้เผยถึงวัตถุประสงค์หลักของการทำงาน ว่าท่านอยากให้สถานสงเคราะห์ต่างๆ ภายใต้การดูแลของท่าน เป็นสถานที่ที่ให้คนได้มาศึกษา ว่าถ้าหากมีคนพิการอยู่ในความดูแลของครอบครัวเรา เราจะสามารถดูแลคนพิการเหล่านั้นได้อย่างไร

“แน่นอนว่าสถานสงเคราะห์คนพิการของเราเต็มไปด้วยการให้ความรัก ความเอาใจใส่ การดูแล การเยียวยา และการพัฒนาคนพิการตั้งแต่แรกเกิดจนถึงอายุ 18 ปีอย่างเต็มที่ ดูแลตลอด 24 ชั่วโมง เช็ดอึเช็ดฉี่ ป้อนข้าวป้อนน้ำ อบรมบ่มนิสัย สร้างพวกเขาให้เป็นคนที่เต็มคน แม้ว่าเขาจะพิกลพิการ แต่เราก็มีวัตถุประสงค์หลักที่สำคัญคือ การทำให้พ่อแม่ที่มีลูกเป็นคนพิการได้เรียนรู้ว่า การเติบโตของลูกที่เป็นคนพิการจะเติบโตได้ดีที่สุดในบ้านที่มีพ่อแม่ของตนเองเป็นคนดูแล แม้ว่าลูกที่พิการจะเกิดมาในภาวะที่ครอบครัวมีปัญหา ไม่สามารถดูแลได้ แต่ความรักความเอาใจใส่ใดก็ไม่เท่าความรักของพ่อแม่และคนในครอบครัว ซึ่งหากครอบครัวใดไม่สามารถดูแลได้อย่างแท้จริง มันสุดๆ ของสุดๆ แล้ว เรายินดีช่วยเหลือ แต่หากครอบครัวใดยังสามารถดูแลได้ เราก็พยายามทำให้พวกเขาได้มาเห็นว่าการดูแลคนพิการไม่ได้ยากลำบากอย่างที่คิด คุณทำได้ และทำได้ดีด้วย”

นอกจากนี้ ท่านอธิบดียังมีวัตถุประสงค์ที่อยากให้สถานสงเคราะห์ต่างๆ เป็นสถานที่ที่ให้นักศึกษาด้านสังคมสงเคราะห์ จิตวิทยา หรือกายภาพบำบัด ได้มาฝึกงานในสถานที่จริง เพื่อที่เมื่อจบการศึกษาไปแล้ว และได้ไปประกอบวิชาชีพ จะได้ปฏิบัติต่อคนพิการได้อย่างถูกต้อง “ผมไม่อยากให้สถานสงเคราะห์ต่างๆ เป็นเพียงที่รองรับ แต่เป็นแหล่งเรียนรู้เรื่องการดูแลคนพิการอย่างแท้จริง เพื่อที่ทุกครอบครัวจะสามารถดูแลคนพิการได้ โดยไม่ทำให้คนพิการตกไปเป็นภาระของใคร เพราะหากเรามองในระยะยาว การดูแลคนพิการอย่างยั่งยืนต้องเริ่มต้นดูแลจากครอบครัวก่อนเป็นที่แรก และการพัฒนาคนพิการต้องทำให้เขาอยู่กับคนปกติให้ได้มากที่สุด อย่างน้อยดูแลตนเองได้ ครอบครัวและชุมชนเข้าใจและยอมรับได้ พวกเขาสามารถทำงานมีรายได้เป็นของตนเอง มีความภาคภูมิใจในตนเอง แค่นี้ในฐานะผู้ที่ทำงานอยู่ในสถานสงเคราะห์ก็มีความสุขแล้ว”

6 สถานสงเคราะห์ที่เต็มไปด้วย ‘ความรัก’

ผมเริ่มต้นลงพื้นที่จริงที่สถานสงเคราะห์เด็กอ่อนพิการทางสมองและปัญญา หรือบ้านเฟื่องฟ้า โดยผู้ปกครองของสถานสงเคราะห์ สมคะเน จริตงาม ได้บอกเล่าให้ผมฟังว่า ที่นี่ให้การอุปการะเลี้ยงดูเด็กอ่อนพิการทุกประเภททั้งเพศชายและเพศหญิง อายุแรกเกิด-7 ปี หรืออาจมากกว่านี้ หากจำเป็นต้องได้รับการเลี้ยงดูหรือพัฒนาก่อนที่จะย้ายเข้ารับการสงเคราะห์ในสถานสงเคราะห์เด็กพิการต่างๆ ตามสภาพความพิการต่อไป

ต่อมา ผมได้มาเยือนสถานสงเคราะห์เด็กพิการและทุพพลภาพปากเกร็ด หรือบ้านนนทภูมิ โดยผู้ปกครองของสถานสงเคราะห์ สุชาดา มีสงฆ์ เผยว่า ที่นี่ได้ให้บริการสงเคราะห์ฟื้นฟูและพัฒนาเด็กพิการทางร่างกายทั้งชายและหญิง อายุ 7-18 ปี หรือมากกว่านี้ ให้มีโอกาสได้รับการศึกษา การฝึกอาชีพ การพัฒนา การฟื้นฟูสมรรถภาพทางร่างกายอย่างเหมาะสมทั้ง 4 ด้าน คือ ในด้านการแพทย์ การอาชีพ การศึกษา และการสังคม ให้เป็นผู้สามารถพึ่งตนเองและมีความสุขตามอัตภาพ

สำหรับสถานสงเคราะห์เด็กพิการทางสมองและปัญญา (ชาย) หรือบ้านราชาวดี (ชาย) โดยผู้ปกครองของสถานสงเคราะห์ สุวรรณ์ พรมผล ได้บอกเล่าว่า ที่นี่ได้ให้การอุปการะเลี้ยงดู บำบัด ฟื้นฟู และพัฒนาเด็กพิการทางสมองและปัญญา เพศชาย อายุระหว่าง 7-18 ปี โดยจัดบริการสวัสดิการสังคมและสังคมสงเคราะห์อย่างมีมาตรฐาน ให้พวกเขาสามารถดำรงชีวิตประจำวันและอยู่ร่วมกับคนปกติในสังคมได้อย่างมีความสุข รวมถึงการส่งเสริมให้ผู้พิการและครอบครัวในชุมชนได้รับสวัสดิการสังคมอย่างเหมาะสม (กี้-มงคล จิตรเสงี่ยม นักกีฬาบอคเซียไทย ผู้คว้าเหรียญทองพาราลิมปิกเกมส์ 2012 ณ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ก็อาศัยและเติบโตที่นี่ และทุกวันนี้ก็ยังอาศัยอยู่ที่นี่ด้วยจิตศรัทธา)

มาถึงสถานสงเคราะห์เด็กพิการทางสมองและปัญญา (หญิง) หรือบ้านราชาวดี (หญิง) โดยผู้ปกครองของสถานสงเคราะห์ วิมลพรรณ กุญแจทอง เผยว่า ที่นี่ได้ให้การอุปการะเด็กหญิงพิการทางสมองและปัญญา เพศหญิง อายุระหว่าง 7-18 ปี ที่ครอบครัวประสบปัญหาทางสังคม ขาดผู้อุปการะดูแล หรือถูกทอดทิ้ง รวมถึงการรับอุปการะต่อจากหน่วยงานอื่นๆ ทั้งภาครัฐและเอกชน โดยจัดให้มีบริการด้านปัจจัยสี่ บริการทางการแพทย์ การรักษาพยาบาล และการศึกษาพิเศษ ตลอดจนการฟื้นฟูสมรรถภาพทางร่ายกาย จิตใจ อารมณ์และสังคม

ขณะที่ศูนย์พัฒนาอาชีพคนพิการ (โรงงานปีคนพิการสากล) หน่วยงานเดียวของ พม.ที่ดำเนินการในรูปแบบของสถานที่ทำงานของคนพิการที่มาทำงานเพื่อให้มีรายได้สามารถเลี้ยงดูตนเองและครอบครัวได้ในลักษณะของธุรกิจเพื่อสังคม โดยดำเนินการโดยเงินนอกงบประมาณ ประเภทเงินทุนหมุนเวียนโรงงานในอารักษ์ โดยกลุ่มเป้าหมายเป็นคนพิการทุกประเภท ยกเว้นทางสายตา อายุ 18 ปีขึ้นไป ที่มีทักษะการใช้จักรอุตสาหกรรมพื้นฐานในสถาบันและในชุมชน

ผู้อำนวยการศูนย์ สมคะเน จริตงาม เผยถึงการดำเนินงานว่าได้แบ่งออกเป็น 2 ส่วน คือ 1.การดำเนินงานภายในศูนย์ แบ่งเป็น 2 แผนก คือ แผนกผลิตภัณฑ์จากจักรอุตสาหกรรม ได้แก่ กระเป๋าผ้าแบบต่างๆ เสื้อผ้า ดำเนินการในลักษณะของการสั่งทำ และการจัดจำหน่าย และแผนกผลิตน้ำดื่มบรรจุในภาชนะที่ปิดมิดชิด 2.การดำเนินการในชุมชน เป็นรูปแบบของการจัดส่งชิ้นงานให้คนพิการหรือผู้ดูแลคนพิการ ได้นำไปเย็บเป็นชิ้นงาน ดำเนินการใน 3 จังหวัด คือ จ.นนทบุรี ลพบุรี และนครศรีธรรมราช จัดสินค้าให้คนพิการหรือผู้ดูแลคนพิการไปจำหน่าย เพื่อเป็นการสร้างอาชีพ และหารายได้เพิ่มให้แก่คนพิการหรือผู้ดูแลคนพิการนั่นเอง

สถานที่สุดท้ายที่ผมได้มาเยือนศูนย์บริการบุคคลออทิสติกจังหวัดนนทบุรี โดยผู้อำนวยการศูนย์ นิภาวรรณ สามาลา ได้เผยว่า ที่นี่ได้ให้บริการทางสังคมทางด้านการฝึกทักษะและส่งเสริมศักยภาพรอบด้านให้แก่บุคคลออทิสติก ส่งเสริมและพัฒนาศักยภาพบุคคลออทิสติกได้พัฒนาศักยภาพให้สามารถอยู่ร่วมกับสังคมได้ เตรียมความพร้อมและส่งเสริมศักยภาพด้านอาชีพแก่บุคคลออทิสติก รวมทั้งเป็นศูนย์สาธิตให้คำปรึกษาด้านการดูแลและการฝึกบุคคลออทิสติกแก่ครอบครัว องค์กรเครือข่ายทั้งภาครัฐ เอกชน และบุคคลทั่วไป รวมทั้งส่งเสริมการมีส่วนร่วมของเครือข่ายในการพัฒนาศักยภาพบุคคลออทิสติก

เมื่อผมลงพื้นที่จริงทั้ง 6 แห่งนี้เสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้ว ผมยอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่า เมื่อผมได้เห็นสภาพของคนพิการเหล่านั้น ไม่ว่าจะพิการทางด้านร่างกายหรือสติปัญญา หรือพิการซ้ำซ้อน (พิการทั้งร่างกายและสติปัญญา) รวมทั้งสภาพความเป็นอยู่ ผมรู้สึกสะเทือนใจ แต่ผมก็รู้สึกดีใจที่ผมได้รู้ได้เห็นถึงความรักความเอาใจใส่ของเจ้าหน้าที่ที่ดูแล แม้ว่าสถานที่เหล่านี้จะร้อนอบอ้าว อาจมีเด็กพิการที่บ้างก็ซุกซน บ้างก็ดื้อรั้น บ้างก็ร้องไห้งอแง บ้างก็เจ็บป่วยไข้ บ้างก็ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ แต่พวกเขาก็ยินดีและเต็มใจเป็นพ่อหรือแม่ที่คอยดูแลใส่ใจเด็กๆ เหล่านั้นให้เข้มแข็งเติบโต และมีความมุ่งหวังที่อยากทำให้ชีวิตของพวกเขาเหล่านั้นดีขึ้น เพื่อที่ท้ายที่สุด ความรักความเอาใจใส่ของพวกเขา จะช่วยทำให้เด็กๆ เหล่านั้นได้กลายเป็นเด็กน่ารัก และกลายเป็นคนที่เต็มคน (แม้ว่าจะพิกลพิการ) รวมทั้งกลายเป็นผู้ให้ ที่มอบความรักความเอาใจใส่ให้แก่เพื่อนมนุษย์ได้ต่อไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ไม่วันใดก็วันหนึ่ง

หากนี่เรียกขานว่าความรัก ผมก็ขอเรียกมันว่าความรัก และขอเรียกมันอย่างตรงไปตรงมาอีกครั้ง ว่ามันคือรักแท้ที่หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้วบนโลกใบนี้

หากนี่เรียกขานว่าความรัก ผมก็ขอเรียกมันว่าความรัก และขอเรียกมันอย่างตรงไปตรงมาอีกครั้ง ว่ามันคือรักแท้ที่หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้วบนโลกใบนี้หากใครสนใจอยากร่วมจัดกิจกรรมเพื่อฟื้นฟูเด็กพิการในด้านต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นทางด้านอารมณ์และจิตใจ ด้านร่างกาย ด้านสังคม และด้านอาชีพ สนับสนุนด้านองค์ความรู้ เงิน วัสดุ และสถานที่ฝึกอบรมหรือจัดกิจกรรม สนับสนุนการจ้างงานคนพิการที่มีความพร้อมเข้าทำงานตามสถานประกอบการ รับอุปการะเด็กพิการเป็นบุตรบุญธรรม หรือเป็นอาสาสมัครร่วมดูแลการฝึกอบรมทักษะการใช้ชีวิต สามารถแจ้งความจำนง หรือสอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมที่สถานสงเคราะห์เด็กอ่อนพิการทางสมองและปัญญา หรือบ้านเฟื่องฟ้า โทร. 02-583-6815 สถานสงเคราะห์เด็กพิการและทุพพลภาพปากเกร็ด หรือบ้านนนทภูมิ โทร. 02-583-8396 สถานสงเคราะห์เด็กพิการทางสมองและปัญญา (ชาย) หรือบ้านราชาวดี (ชาย) โทร. 02-583-8426 สถานสงเคราะห์เด็กพิการทางสมองและปัญญา (หญิง) หรือบ้านราชาวดี (หญิง) โทร. 02-583-4246 ศูนย์พัฒนาอาชีพคนพิการ (โรงงานปีคนพิการสากล) โทร. 02-583-8415 ศูนย์บริการบุคคลออทิสติกจังหวัดนนทบุรี โทร. 02-583-5108

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

27 เมษายน 2559 เวลา 17:39 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/428942

โดย…กันย์

มีข่าวคราวให้เห็นกันอยู่บ่อยๆ เรื่องที่เกิดอุบัติเหตุรถยนต์ตกน้ำ ซึ่งส่วนใหญ่จะเกิดจากความผิดพลาดของผู้ขับเองที่เกิดเกียร์ค้างเกียร์ล็อก หรือเผลอจะเหยียบเบรกกลายเป็นเหยียบคันเร่งเลยพลาดพุ่งลงคลองกันไป อุบัติเหตุเป็นเรื่องไม่คาดฝันป้องกันได้ยาก ลองตั้งรับกันไว้แต่เนิ่นๆ เผื่อต้องพบเจอจะได้เตรียมรับมือเอาไว้ให้หนักกลายเป็นเบา

ให้พึงระลึกไว้เสมอว่า เรายังมีเวลาพอที่จะทำอะไรหรือแก้ไขได้ เพราะขณะที่รถยนต์ตกน้ำ (รถยนต์ส่วนบุคคลสมัยนี้เกือบ ร้อยเปอร์เซ็นต์ มักปิดกระจกขณะขับขี่) รถจะไม่จมลงในทันทีแต่จะค่อยๆ จมลงอย่างช้าๆ อย่างต่อเนื่องประมาณ 17-20 วินาที ในนาทีวิกฤตนี้ควรตั้งสติให้ดี เตรียมตัวให้พร้อมรับสถานการณ์ และปฏิบัติดังต่อไปนี้

1.รีบปลดเซฟตี้เบลต์ออกทุกคน

2.อย่าออกแรงใดๆ เพื่อสงวนการใช้อากาศในการหายใจซึ่งมีอยู่เป็นจำนวนจำกัด

3.ยกส่วนศีรษะให้สูงเหนือระดับน้ำที่ค่อยๆ เพิ่มขึ้นในรถ

4.รีบปลดล็อกประตูรถทุกบาน

5.เปิดกระจกให้น้ำไหลเข้าในรถ เพื่อปรับความดันในและนอกรถให้เท่ากัน มิฉะนั้นจะเปิดประตูรถไม่ออก เพราะน้ำจากภายนอกตัวรถจะดันประตูไว้

6.เมื่อความดันใกล้เคียงกันแล้วให้ผลักบานประตูออกให้กว้างสุด แล้วท่านก็ออกจากห้องโดยสารของรถได้

7.จากนั้นท่านอาจจะปล่อยตัวให้ลอยขึ้นเหนือน้ำตามธรรมชาติ หรือจะว่ายน้ำขึ้นมาก็ได้

8.ควรมีค้อนหรือวัตถุหนักๆ เช่น ดัมบ์เบล ไว้ใกล้คนขับ เพื่อให้ทุบกระจกด้านคนขับ กรณีเปิดประตูไม่ออก เพราะในกรณีที่เป็นรถที่ใช้ระบบไฟฟ้า การทำงานจะขัดข้องจนไม่สามารถเปิดกระจกได้ ให้ใช้ค้อนเหล็ก หรือของแข็งที่มีอยู่ในรถทุบกระจกด้านข้างให้แตก ไม่ควรทุบกระจกหน้าหรือหลัง เพราะเป็นกระจกนิรภัยจะแตกยากกว่า

ในกรณีนี้หากน้ำลึกมากๆ อาจจะมองไม่เห็นว่าทิศใดเหนือน้ำ ทิศใดใต้น้ำเพราะว่ามืดไปหมด ไม่ควรใช้วิธีว่ายน้ำ เพราะอาจจะว่ายไปในทิศทางที่ไม่ขึ้นเหนือน้ำ กรณีเช่นนี้ควรปล่อยตัวให้ลอยขึ้นตามธรรมชาติ หรือลองเป่าปากดูว่าฟองอากาศลอยไปในทิศทางใด ให้ว่ายน้ำไปในทิศทางที่ฟองอากาศลอยไป ก็จะไม่มีอาการหลงน้ำ นอกจากนั้นก่อนออกจากรถหากมีผู้โดยสารที่เป็นเด็กๆ อาจจะหนีบเด็กๆ นั้นออกมากับคุณได้อีกหนึ่งคน หากปฏิบัติตามวิธีการเหล่านี้ก็จะช่วยให้ชีวิตของคุณปลอดภัยได้ในยามคับขัน

ที่สำคัญพยายามตั้งสติไว้ให้ดีๆ หากไปไหนกับครอบครัวในรถคันเดียวกัน ควรจะมีการแนะนำข้อมูลเหล่านี้ให้ภรรยา สามี ลูกๆ พ่อแม่ญาติพี่น้องได้รับรู้ด้วย เผื่อฉุกเฉินจะได้ปฏิบัติตัวถูก หาทางหนีทีไล่เอาไว้ ป้องกันไม่ให้ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ถ้าในครอบครัวมีการซักซ้อมทำความเข้าใจเรื่องภัยใกล้ตัวอย่างนี้กันไว้บ้าง ก็จะเป็นการช่วยเหลือกันหากเกิดอุบัติเหตุเช่นนี้ขึ้นมา

การมีความรู้ในขั้นตอนในการควบคุมยานยนต์ และการปฏิบัติตนในขณะเกิดอุบัติเหตุเช่นนี้ สามารถช่วยลดอัตราการตายและการบาดเจ็บได้แน่นอน

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

27 เมษายน 2559 เวลา 17:28 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/428936

โดย…วราภรณ์

นอกจากการเป็นพนักงานประจำฝ่ายสื่อสารองค์กรและธุรกิจสัมพันธ์ บริษัทบัตรเครดิตเคทีซีแล้ว หยง-ตปนีย์ ติลา สาวเก๋วัย 34 ปี ก็คิดฝันว่าอยากมีธุรกิจเล็กๆ โดยคิดต่อยอดจากงานอดิเรกและภูมิปัญญาท้องถิ่นจังหวัดแพร่ คือ การผลิตกระเป๋าคลัตช์จำหน่ายโดยทำจากความรักและความชอบล้วนๆ ซึ่งนอกจากกระเป๋าคลัตช์แล้ว เธอยังออกแบบคอลเลกชั่นออกมาวางจำหน่ายเรื่อยๆ อาทิ เคสไอโฟน ผ้าคลุมไหล่ผืนใหญ่ๆ และล่าสุดกระเป๋าคลัตช์ใบเล็กมีสายสะพายหิ้วได้

ตปนีย์เล่าแรงบันดาลใจของการทำแบรนด์ “Handi Made by Tila” ว่า ด้วยเธอเป็นสาว จ.แพร่ ซึ่งมีม่อฮ่อมเป็นสินค้าโอท็อปประจำจังหวัด เธอจึงคุ้นเคยกับผ้าม่อฮ่อมและการย้อมครามมาตั้งแต่เด็กๆ

“ตอนเด็กๆ หยงเห็นพ่อใส่เสื้อม่อฮ่อมไปทำงานเพราะคุณพ่อรับราชการ ซึ่งดูอาจไม่โมเดิร์น แต่หยงชอบงานฝีมือพวกเย็บปักถักร้อยอยู่แล้ว อีกทั้งหยงชอบวาดรูป พอโตขึ้นหยงได้เรียนมัดย้อมที่บ้านทุ่งโฮ้ง ซึ่งเป็นแหล่งทำผ้าม่อฮ่อมของ จ.แพร่ ตอนนั้นแค่อยากเรียนไม่ได้คิดต่อยอดหรือทำอะไรจริงจัง แต่เราชอบงานมัดย้อม” เธอไม่หยุดการเรียนรู้แค่นั้น เธอท่องโลกโซเชียลเข้าไปดูแอพพลิเคชั่นพินเทอเรสที่มีรูปภาพสวยๆ หลากหลายจากทั่วโลก หนึ่งในนั้นคือ ภาพถ่ายกระเป๋าคลัตช์แบรนด์ของฝรั่งที่ทำจากผ้ายีนส์และหนัง เธอจึงเกิดไอเดียหากลองนำผ้าม่อฮ่อมมัดย้อมมาใช้แทนผ้ายีนส์และหนังจะเก๋ขนาดไหน

“เมื่อ 2 ปีก่อนพอเราเห็นหยงก็เกิดไอเดีย ไหนๆ เรามัดย้อมม่อฮ่อมเป็นอยู่แล้ว ก็ลองหาแหล่งผลิตที่รับทำกระเป๋าคลัตช์ แต่ผ้าม่อฮ่อมหยงจะเป็นคนย้อมและให้ลวดลายเองหยงจึงกลับไปย้อมผ้าดิบเองที่แพร่ ที่บ้านทุ่งโฮ้งซึ่งเป็นศูนย์เรียนรู้ ทำเสร็จก็เอากลับมากรุงเทพฯ เอาไปให้คนรับทำกระเป๋าคลัตช์ให้เรา ให้เขาลองตัดเย็บในแบบที่เราต้องการ โดยใช้ม่อฮ่อมผสมกับหนังแท้ๆ และออกแบบเพิ่มเติมให้มีลูกเล่นเล็กๆ เช่น มีซิปด้านในไหม ซึ่งเป็นการทำเพิ่มเติมขึ้นมาจากแบบเดิมๆ ที่เราเคยเห็น”

จนในที่สุดก็ได้กระเป๋าคลัตช์เป็นสินค้ารุ่นแรกๆ ภายใต้แบรนด์ Handi Made by Tila ซึ่งสินค้าของเธอมีช่องทางการวางจำหน่ายที่ร้านอนาเธอร์ สตอรี่ สยามเซ็นเตอร์ และขายผ่านไอจี @by_Tila และหน้าเพจ Handi Made by Tila แม้มีลูกค้ากลุ่มเล็กๆ แต่เธอก็รู้สึกชื่นใจ เพราะเธอถ่อมตัวว่า ทำเป็นธุรกิจเล็กๆ ไม่ได้มีการวางแผนการตลาดที่เข้มข้นเพราะต้องใช้เงินลงทุนมากซึ่งเธอยังไม่พร้อม

การเรียนรู้และคิดทำโปรดักต์รูปแบบใหม่ๆ ไม่หยุดแค่นั้น หยงไปเรียนเพิ่มเติมการย้อมครามแบบชิโบริ เพื่อเพิ่มทักษะเพิ่มลวดลายให้ลายผ้ามากขึ้น ซึ่งเป็นเรื่องง่ายเพราะเธอมีพื้นฐานอยู่แล้ว และเป็นสิ่งที่คนทำแบรนด์ไม่ควรหยุดนิ่งอยู่กับที่ ควรพัฒนาลวดลายสินค้าไปเรื่อยๆ

“แม้ผลตอบรับไม่หวือหวา แต่จะมีลูกค้าที่สั่งทางออนไลน์เรื่อยๆ ซึ่งหยงพอใจนะคะ เพราะหยงไม่ได้มีกำลังมากทั้งเงินทุนและเวลาที่จะทุ่มทำอย่างจริงจัง แต่ก็พอสร้างรายได้ให้เราได้ บางครั้งหยงมีคอนเนกชั่นก็ไปออกบูธในงานแฟร์บ้าง แต่ไม่บ่อย เพราะหยงต้องทุ่มเททำงานประจำ ไปได้แค่เสาร์กับอาทิตย์เท่านั้น”

อย่างไรก็ดี จากงานอดิเรกพัฒนามาเป็นธุรกิจเล็กๆ หากใครอยากทำแบบเธอต้องทำอย่างไรบ้าง หยงแนะว่า เรื่องการหาแหล่งเงินทุนเป็นสิ่งสำคัญมาก

“เงินลงทุนของหยงในระยะแรกคือหลักแสน เหมือนไม่เยอะแต่สำหรับหยงแล้วก็มากอยู่ หยงจึงค่อยๆ ทำ ค่อยๆ หาเงินทีละก้อน เพื่อนำไปลงทุนซื้อหนัง 5,000-1 หมื่นบาท ต้องมีเงินค่าใช้จ่ายค่าแรงช่าง สั่งทำล็อตหนึ่งต้องทำอย่างน้อย 100 ใบ ไม่อย่างนั้นช่างจะไม่ทำให้ ซึ่งค่าแรงช่างล็อตละ 1 หมื่นบาท แต่เราต้องคัดเลือกช่างที่มีฝีมือที่ประณีตเขาจึงคิดแพง แต่เราได้ช่างที่งานเรียบร้อยดีมาก ซึ่งเราต้องพิถีพิถันเรื่องช่างเพื่อคุณภาพสินค้าเราจะได้ออกมาดีๆ คืออยากทำอะไรทำดีๆ ไปเลย เดี๋ยวการตลาดเรามาว่ากันอีกที”

แต่การสร้างแบรนด์นอกจากการหาเงินทุนแล้ว ปัญหาที่มักประสบคือ การทำการตลาด ซึ่งนักธุรกิจกลุ่มสตาร์ทอัพต้องประสบเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว

“เพื่อนหลายคนมักบอกว่า สินค้าเราดีนะ สามารถนำไปขายได้ไกลถึงเมืองนอกนะ เพราะต่างชาติน่าจะชอบเพราะกระเป๋ามันมีที่มาที่ไป ทำจากธรรมชาติ มีความน่าสนใจ เป็นภูมิปัญญาท้องถิ่น แต่หยงยังไม่มีช่องทาง หรือหาช่องทางจำหน่ายได้มากกว่านี้ อันนี้แหละคือปัญหาค่ะ เพราะหยงยังกลัวๆ ว่าถ้าเราจะคิดโตเร็วมันต้องใช้เงินค่อนข้างเยอะในการโปรโมท แต่หยงจะทำอะไรก็ต้องคิดให้รอบคอบ ค่อยๆ เก็บสะสมเงินลงทุน อีกทั้งหยงไม่ได้มีความรู้ด้านการตลาดมากพอ แต่ทุกวันนี้ก็ยังแฮปปี้อยู่ แม้เงินที่ได้กลับมาไม่ได้มากนัก แต่หยงก็พอใจค่ะ”

คำแนะนำสำหรับคนทำธุรกิจผ่านงานอดิเรก

1.คนที่มีงานประจำทำอยู่แล้ว ต้องถามตัวเองก่อนว่า แล้วอยากทำอะไรเพิ่ม อะไรที่ทำแล้วมีความสุข ให้เริ่มจากตรงนี้

2.เมื่อเจอสิ่งที่ชอบแล้ว ให้ลงมือทำเลย อย่ารีรอ เพราะหนึ่งเมื่อเราอายุยังน้อย ยังมีแรงที่จะลองผิดลองถูก แม้ไม่ประสบความสำเร็จก็ไม่เจ็บมาก เพราะธุรกิจยังเป็นธุรกิจสตาร์ทอัพอยู่

3.คิดลงทุนต้องรอบคอบ คิดหาเงินทุนหรือช่องทางที่จะได้แหล่งเงินทุนโดยไม่เจ็บตัว และต้องเป็นแหล่งเงินทุนที่น่าเชื่อถือ ดอกเบี้ยไม่แพงมาก และที่สำคัญต้องดูกำลังที่เราสามารถจ่ายหนี้ได้โดยไม่รัดเข็มขัดมากเกินไปในแต่ละเดือน โดยต้องแบ่งเงินเดือนสำหรับไว้ใช้หนี้ และพอมีเงินเหลือที่จะใช้ให้ปลอดภัย

4.ดูกระแสว่าสิ่งที่เราคิดทำ มันมีลู่ทางการตลาดที่พอจะจำหน่ายได้หรือไม่ สินค้าจะขายได้จริงไหม ออกวางสินค้าก็ต้องดูทิศทางความต้องการของตลาดด้วย นอกจากดูตลาดแล้วยังต้องดูเทรนด์ ยิ่งสินค้ากระเป๋าเป็นสินค้าแฟชั่น ต้องดูตลาดด้วยว่า ตอนนี้เขาฮิตอะไร หรือสิ่งที่เราทำแบรนด์ไปเข้ากับแฟชั่นยุคปัจจุบันได้ไหม สินค้าของเราต้องมัลติฟังก์ชั่นพอควรสามารถกลืนไปกับกระแสแฟชั่นได้ เช่น ผ้าย้อมครามมาแรง จึงอยู่ในกระแสพอดี

5.ถ้าให้เก๋สินค้าของเราต้องมีที่มาที่ไป ยิ่งอิงกับกระแสรักษ์โลกยิ่งดี

6.ทำช้าๆ แต่ชัวร์ ค่อยๆ คิด ค่อยๆ ทำ ออกคอลเลกชั่นปีละ 2 ครั้งก็ได้ เพื่อให้คนไม่ลืมแบรนด์ อย่างน้อยๆ ก็ทำเพื่อความชอบของตัวเองและมีผลิตภัณฑ์ภายใต้ชื่อของตัวเอง ก็ถือเป็นความภาคภูมิใจอย่างหนึ่ง

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

27 เมษายน 2559 เวลา 17:10 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/428930

โดย…วราภรณ์ ภาพ : วังเด็ก ทอย แลนด์ และคลังภาพโพสต์ทูเดย์

ค่านิยมแบบเดิมๆ ที่เพื่อนเล่นของเด็กผู้หญิงที่มีชื่อเสียงไปทั่วโลกก็คือ ตุ๊กตาบาร์บี้จะต้องมีผิวสีขาวนวล ผมสีบลอนด์ ตาสีฟ้าเท่านั้น จึงจะเรียกว่าสวยสมบูรณ์แบบตามแบบฉบับผู้หญิงอเมริกัน แต่เมื่อยุคสมัยเปลี่ยนไปที่ผู้หญิงมีค่านิยมความงามที่หลากหลายมากขึ้น แมทเทล ผู้ผลิตตุ๊กตาบาร์บี้สัญชาติอเมริกัน จึงต้องปรับเปลี่ยนรูปลักษณ์ของตุ๊กตาให้มีความงามอันหลากหลาย เพื่อให้เหมาะกับค่านิยมผู้คนบนโลกที่มีเชื้อชาติที่แตกต่างกัน ถือเป็นการปรับภาพลักษณ์ครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดของบาร์บี้ที่เคยทำมา

บาร์บี้ภาพลักษณ์ใหม่ได้ฤกษ์เปิดตัวเมื่อปีปลายที่แล้วที่สหรัฐอเมริกา และกำลังออกวางจำหน่ายในเอเชียราวเดือน มิ.ย.นี้สำหรับเมืองไทย นำเข้าและจำหน่ายผลิตภัณฑ์โดย “วังเด็กทอยส์แลนด์” ซึ่งได้เผยโฉมตุ๊กตาบาร์บี้คอลเลกชั่นปี 2016 ที่มาด้วยภาพลักษณ์ใหม่ที่มีความหลากหลายยิ่งขึ้น ทั้งแฟชั่น รูปร่าง หน้าตา สีผิว เสริมสร้างค่านิยมใหม่ให้มองเห็นถึงความงามที่แตกต่างกัน ตามแนวคิด “Barbie : You Can Be Anything” เพื่อสร้างแรงบันดาลใจให้เด็กทั่วโลกได้สานต่อจินตนาการและความใฝ่ฝันผ่านการเล่นตุ๊กตา

บาร์บี้ โฉมใหม่หลากหลายกว่าเดิม

พิมพ์พิศา ชุณหเสนีย์ ผู้จัดการทั่วไป บริษัท วังเด็กทอยส์แลนด์ เปิดเผยว่า บาร์บี้เป็นของเล่นคู่ใจของเด็กผู้หญิงทั่วโลกมายาวนานถึง 58 ปี มีการจำหน่ายตุ๊กตาบาร์บี้กว่า 10 ล้านตัวใน 150 ประเทศทั่วโลกรวมทั้งประเทศไทย ซึ่งในปีที่ผ่านมาบาร์บี้ได้มีการปรับลุคใหม่โดยผลิตตุ๊กตาบาร์บี้จำนวน 33 แบบ ที่มีทั้งสีผิว สีผมที่ต่างกัน และยังมีบาร์บี้ที่ไม่ได้สวมแต่รองเท้าส้นสูง เนื่องจากที่ผ่านมาบาร์บี้ถูกจำกัดให้มีความสวยในแบบผู้หญิงอเมริกัน ที่มีรูปร่าง สีผมและสีผิวที่คล้ายกันมาโดยตลอด บาร์บี้จึงต้องการสร้างทัศนคติและมุมมองที่มีต่อความงามอันหลากหลายเหมือนกับผู้คนบนโลกที่มีเชื้อชาติที่แตกต่างกัน

การเพิ่มความหลากหลายทางกายภาพให้กับบาร์บี้ครั้งนี้ มีใบหน้าที่แตกต่างกันถึง 14 แบบ มีสีผมทั้งหมด 30 เฉด ทรงผม 24 ทรง สีตา 22 สี และมีสีผิวที่ต่างกันถึง 7 สี รวมทั้งรูปร่างของตุ๊กตาบาร์บี้ จากเดิมที่มีเพียงรูปร่างมาตรฐานแบบเดียว ก็เพิ่มเป็น 4 แบบ ได้แก่ รูปร่างทรงมาตรฐาน รูปร่างทรงเคิร์ฟวี่ (Curvy) ที่มีรูปร่างเจ้าเนื้อมากกว่ารุ่นมาตรฐาน รูปร่างทรงเปอติต (Petite) ที่มีรูปร่างบอบบางกว่ารุ่นมาตรฐาน และรุ่นทอลล์ (Tall) ที่จะมีความสูงโปร่งกว่ารุ่นมาตรฐาน ซึ่งในความหลากหลายเหล่านี้ บาร์บี้ต้องการสะท้อนให้เห็นว่าทุกคนมีความสวยงามในแบบฉบับของตัวเอง โดยไม่ได้จำกัดว่าความงามจะต้องมีรูปร่างหน้าตาแบบใดแบบหนึ่งเพียงแบบเดียว

มุมมองความงามที่เปลี่ยนไป

บาร์บี้ นิวลุก ถือเป็นการปรับภาพลักษณ์ที่สะท้อนการมองความงามของผู้หญิงของโลกที่เปลี่ยนไปแล้ว นอกจากความแตกต่างด้านรูปร่างหน้าตาแล้ว ในปีนี้บาร์บี้ยังสร้างแรงบันดาลใจให้กับเด็กๆ ด้วยแนวคิด “Barbie : You Can Be Anything” เพื่อเปิดโลกจินตนาการให้กับเด็กๆ ซึ่งมาในซีรี่ส์อาชีพต่างๆ เราจะได้เห็นบาร์บี้เป็นคุณหมอ พยาบาล นักบิน นักดับเพลิง นักกีฬาฟิกเกอร์สเกต เป็นต้น

พิมพ์พิศา กล่าวต่อว่า การปรับภาพลักษณ์ของบาร์บี้ ณ จุดนี้สะท้อนว่าแมทเทลอเมริกาได้เล็งเห็นถึงสาระคือ ภาพลักษณ์ความงามของผู้หญิงได้เปลี่ยนไปทั้งโลกแล้ว ไม่ใช่จำกัดอยู่แค่สหรัฐ และไม่ใช่เพียงแมทเทลที่เปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์ของตุ๊กตา เพราะเทรนด์นางแบบของโลก นางแบบหุ่นตุ้ยนุ้ยก็เป็นนางแบบเดินบนแคตวอล์กระดับโลกได้ จึงส่งผลให้มุมมองของผู้ผลิตในแต่ละวงการเปลี่ยนไป จึงเป็นที่มาที่ไปของการปรับเปลี่ยนภาพลักษณ์ของบาร์บี้ซึ่งเป็นความตั้งใจของผู้ผลิตบาร์บี้ให้สอดคล้องกับสภาวะโลกในปัจจุบันมากขึ้นนั่นเอง

“เด็กยุคปัจจุบันไม่จำเป็นต้องเล่นตุ๊กตาหุ่นเพรียวสวยงามเหมือนนางแบบอีกแล้ว เพราะมีตุ๊กตาให้เด็กๆ เลือกได้หลากหลาย ซึ่งแมทเทลอเมริกาปรับลุคของบาร์บี้มาตลอด 58 ปี เช่น สมัยก่อนบาร์บี้จะหน้าฝรั่งมากๆ เช่น สีตา สีผม การแต่งหน้าออกมาลุคฝรั่งเลย แต่ก็มีการปรับมาเรื่อยๆ เริ่มมีความเป็นเอเชียมากขึ้น เพราะแมทเทลขยายตลาดมาทางฝั่งเอเชีย เขาก็ต้องผลิตตุ๊กตาที่เอาใจคนเอเชีย เพื่อให้มีรูปลักษณ์อะไรที่ใกล้เคียงกับชาวเอเชีย อย่างในอเมริกาสินค้า 1 เอสเคยู หรือสินค้าหนึ่งไอเท็ม เช่น บาร์บี้ แฟชั่นนิสต้าก็จะมีหลายๆ แบบคละกันมา อาจเป็นผมบลอนด์ ผมดำ ผมสีทอง หรือส่งไปขายที่ญี่ปุ่นเขาจะผลิตชุดกิโมโนซึ่งเป็นชุดประจำชาติ หรือไปประเทศไทยเขาจะทำชุดประจำชาติของประเทศนั้นๆ จำหน่ายด้วย”

บาร์บี้ใหม่ไม่ใช่แค่ความเพ้อฝันของเด็กหญิง

การปรับภาพลักษณ์ของบาร์บี้ ค.ศ. 2016  ถือเป็นการปรับภาพลักษณ์ของตุ๊กตามากที่สุด เรียกว่าเป็นวิวัฒนาการของบาร์บี้เลยก็ว่าได้ กล่าวคือ ปรับรูปลักษณ์ของหญิงสาวตุ๊กตาบาร์บี้ให้มีมากถึง 33 แบบก้าวล้ำจากหุ่นเพรียว ขาสวย มาเปิดใจทำบาร์บี้ตัวเตี้ย อวบอ้วนด้วย หรือทำขนาดเปอติต คือตัวเล็กเพื่อให้เหมาะกับคนเอเชียมากขึ้น ตลอดจนมีขนาดไซส์ที่ผอมบาง อวบจริงๆ ซึ่งไม่ใช่ไซส์คนปกติ ซึ่งคาดว่าเมื่อบาร์บี้ปรับโฉมครั้งใหญ่แล้ว จะทำให้ฐานลูกค้าบาร์บี้ในประเทศไทยโตมากขึ้น

“บาร์บี้เป็นตุ๊กตาในตำนาน ไม่ว่าจะทำอะไรก็จะเป็นที่พูดถึง เพราะได้รับการยอมรับไปทั่วโลก ตลาดเมืองไทยเองก็มีลูกค้าประจำอยู่แล้ว ซึ่งสหรัฐเพิ่งลอนช์บาร์บี้ภาพลักษณ์ใหม่ไปเมื่อปลายปีที่แล้ว ดังนั้นแฟนคลับภาคพื้นเอเชียต้องรอถึงกลางปี แต่ก็มีแฟนคนไทยสอบถามมาเยอะมากว่าจะวางจำหน่ายเมื่อไหร่ ทุกคนอยากเห็น”

ก่อนหน้าที่จะปรับครั้งใหญ่นี้ เมื่อ 2 ปีที่แล้วก็มีการปรับตุ๊กตาบาร์บี้มาแล้ว เนื่องจากพ่อแม่ชาวอเมริกันไม่อยากให้ลูกเล่นบาร์บี้ เพราะคิดว่าเป็นสิ่งที่ไร้สาระ เพ้อฝัน สู้ให้ลูกสาวไปทำอย่างอื่นที่มีประโยชน์จะดีกว่า

“แมทเทลอยากปรับให้ภาพลักษณ์สอดคล้องกับยุคปัจจุบัน เมื่อ 2 ปีที่แล้ว แมทเทลมองว่าที่ผู้หญิงทำงานเก่ง คุณแม่ก็สามารถชวนคุณลูกเล่นตุ๊กตา โดยปรับลุคตุ๊กตาให้มีอาชีพ เด็กจะได้เล่นและมีจินตนาการได้ว่า โตขึ้นหนูอยากเป็นอะไร เช่น อยากเป็นครู เป็นคุณหมอ เป็นเทรนเนอร์ มีอาชีพที่หลากหลายช่วยให้เด็กมีจินตนาการผ่านการเล่นบาร์บี้และชีวิตมีเป้าหมายมากขึ้น ซึ่งคุณพ่อคุณแม่เมืองไทยก็คิดแบบนั้น แต่สมัยก่อนน้องชายของดิฉันเองพอลูกสาวเริ่มเล่นตุ๊กตาเขาก็บอกกับน้องสะใภ้ของดิฉันว่า ไม่อยากให้ลูกเล่นบาร์บี้เลยทั้งๆ ที่ภรรยาของเขาก็จำหน่ายบาร์บี้ เราก็บอกข้อมูลกับเขาว่า บาร์บี้ปรับภาพลักษณ์ไปแล้วนะคุณพ่อจึงยอมให้ลูกสาวเล่น” สะท้อนให้เห็นว่า ตุ๊กตาตัวเล็กๆ ก็มีอิทธิพลต่อการเลี้ยงดูลูกได้เช่นกัน

เสียงของแฟนพันธุ์แท้

จอย-อัจฉริยา อังคสุวรรณศิริ และลูกสาวน้องแอลลี่-อชิรญา นิติพน ผู้ชื่นชอบและผูกพันกับตุ๊กตาบาร์บี้มาตั้งแต่เด็ก โดยเฉพาะน้องแอลลี่ที่มีความสนใจทางด้านแฟชั่นดีไซน์จนสามารถทำ
แพตเทิร์นเพื่อตัดชุดตุ๊กตาให้กับบาร์บี้ของตัวเองได้ ในฐานะคุณแม่จอยที่เล่นบาร์บี้มาตั้งแต่เธอยังเด็กๆ เพราะบาร์บี้ถือเป็นตุ๊กตาในฝันของเด็กผู้หญิงเกือบทั่วโลก เธอยังสนับสนุนถึงการปรับเปลี่ยน
ภาพลักษณ์ของบาร์บี้เป็นอย่างมาก

“ตอนเด็กๆ จอยเล่นบาร์บี้บ้าง เวลาไปเยี่ยมคุณตาคุณยายที่อเมริกา คุณแม่จะซื้อให้ เพราะที่อเมริกาจะมีแบบให้เลือกเยอะกว่าเมืองไทย หรือเวลาคุณลุงคุณป้ามาเยี่ยมจากอเมริกาก็จะซื้อมาฝากเป็นของขวัญวันเกิด บาร์บี้จึงเหมือนเป็นความทรงจำที่มีค่าตั้งแต่เราเด็กๆ ว่าตัวนี้ใครซื้อให้ ดังนั้นจอยเล่นบาร์บี้อย่างทะนุถนอมมากๆ ด้วยคุณพ่อมีแต่ลูกสาว ท่านก็จะซื้อตุ๊กตาที่เป็นผู้ชายที่ฮิตที่อเมริกามาเล่นกับลูกสาวที่ชอบเล่นบาร์บี้ก็เหมือนตุ๊กตาเป็นตัวเชื่อมความสัมผัสภายในครอบครัวได้ด้วย”

อัจฉริยา พร้อมกับสนับสนุนอย่างเต็มที่ที่มีการปรับโฉมภาพลักษณ์ให้บาร์บี้มีความหลากหลายมากขึ้น เพราะจำได้ตอนเธอเด็กๆ ก็มีบาร์บี้เล่นที่ตาสีฟ้า ผมสีทองเสียเป็นส่วนใหญ่

“จอยเห็นด้วยที่มีการปรับโฉมบาร์บี้ เพราะไม่อยากให้จำกัดแค่นั้นตามค่านิยมแบบเดิม ลองคิดดูหากเด็กผิวสีเล่นบาร์บี้ในสหรัฐ ซึ่งแต่เดิมคนอเมริกันบางกลุ่มก็มีการเหยียดสีผิวอยู่แล้ว แต่จะอย่างไร หากเด็กผู้หญิงผิวสีต้องเล่นตุ๊กตาฝรั่งตาสีฟ้า ผิวขาวที่เคยเหยียดเขามา ซึ่งคุณแม่ของจอยก็เป็นคนอเมริกัน ท่านเคยเล่าให้จอยฟังว่า เคยมีบรรทัดฐานว่าผู้หญิงต้องผมบลอนด์หรือผมสีทองจึงจะดูไฮโซ แต่ถ้าผู้หญิงมีผมสีแดงหรือผิวดำจะถูกมองว่าดูไม่ไฮโซ แต่หลังๆ ความหลากหลายในสังคมมีมากขึ้น สังคมก็ให้ความเท่าเทียมกันแล้วซึ่งสะท้อนผ่านตุ๊กตา อีกทั้งการเล่นตุ๊กตาของลูก จอยมามองว่าพ่อแม่สามารถชี้แนะลูกได้ มันอยู่ที่ค่านิยมและความคิดของผู้ปกครองว่าจะสร้างค่านิยมแบบไหนให้ลูก

เราไม่เคยให้ความสำคัญกับเรื่องนั้นอยู่แล้ว คุณแม่จะสอนเราเรื่องการเท่าเทียมกันในสังคมว่า คนที่เกิดมาบนโลกมีความเป็นคนเท่ากัน อย่างจอยมีพี่เลี้ยงคุณแม่จะดูแลพี่เลี้ยงดีมากๆ จอยจึงไม่รู้สึกว่าการเล่นบาร์บี้ตอนเราเด็กๆ แล้วต้องเอาไปอวดเพื่อน อีกทั้งโดยส่วนตัวจอยคิดว่า เราไม่น่าจำกัดความสวยของผู้หญิงว่า ต้องเป็นผู้หญิงทรงผมแบบนี้ สีผมแบบนี้แล้วจะสวยเท่านั้น อยากให้ความสำคัญกับอย่างอื่นด้วย เช่น ความสามารถที่ผู้หญิงแต่ละคนมีไม่มีเหมือนกัน ไม่ใช่ว่ามีทรงผมแบบนั้น หุ่นแบบนี้แล้วจะสวยอย่างเดียว มันไม่ใช่ เพราะผู้หญิงทั่วโลกก็มีสรีระหลายๆ แบบ พอปรับให้มีรูปร่างลักษณะที่หลากหลายจอยเห็นด้วย 100% เพราะคนเราเกิดมาย่อมไม่มีใครสมบูรณ์แบบ”

จอย อัจฉริยา ยังแสดงทัศนะต่อว่า การปรับรูปแบบบาร์บี้ให้ดูใกล้เคียงกับคนจริงๆ เป็นเรื่องดี เพราะเธอไม่อยากให้เด็กๆ ยึดติดกับค่านิยมต้องมีหุ่นแบบนี้จึงจะสวย มีสีผมแบบนี้เท่านั้นจึงได้รับการยอมรับ

“บางครั้งการเล่นตุ๊กตาก็ไม่ได้เป็นสิ่งที่ไร้สาระอย่างเดียว มันอยู่ที่การสอดแทรกทัศนคติการมองโลกของพ่อแม่ที่จะสอดแทรกลงไปในการเล่นตุ๊กตาของลูก เช่น จอยจะสอนลูกเสมอว่า คนเราเกิดมาไม่สมบูรณ์แบบหรอก เรามีความแปลกแตกต่างกันออกไป ดังนั้นเราไม่ควรให้ความสำคัญกับรูปลักษณ์ภายนอก เราควรเลือกคบเพื่อนโดยให้ดูเรื่องนิสัย อย่าตัดสินคนจากรูปลักษณ์ภายนอก อีกทั้งไอดอลของเด็กแต่ละคนต้องรูปร่างหน้าตาสวยกันทุกคน

สมมติถ้าเราจำกัดว่า คนเราต้องสวยเพอร์เฟกต์และมีรูปร่างหน้าตาแบบนี้เท่านั้น ถือว่าเป็นสิ่งที่น่ากลัวในอนาคต เพราะทุกคนจะหน้าตาเหมือนกันหมด ลูกสาวก็เข้าใจและโชคดีที่แอลลี่ได้ของขวัญเป็นบาร์บี้ที่มีความหลากหลายมาก อีกสิ่งที่น่าสนใจคือบาร์บี้มีอาชีพที่ปรับให้มีความหลากหลายและใกล้เคียงกับสังคมปัจจุบัน ก็จะช่วยเรื่องจินตนาการของเด็กๆ ว่าโตขึ้นเขาอยากทำอาชีพนั้นอาชีพนี้ การเล่นตุ๊กตาสามารถให้อะไรเราได้หลายๆ อย่าง ตุ๊กตาบางครั้งก็สามารถเป็นเพื่อนเล่นยามที่เด็กๆ รู้สึกเหงาก็ได้ค่ะ”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

26 เมษายน 2559 เวลา 11:04 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/428549

โดย…วรธาร ภาพ คลังภาพโพสต์ทูเดย์

ปะการัง สิ่งมีชีวิตที่มีความอ่อนไหวต่อการเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมอย่างยิ่ง น้ำอุ่นเกินไป เย็นเกินไป ความเค็มไม่เหมาะ ความเป็นด่างไม่ได้ ตะกอนมากเกิน ล้วนเป็นสาเหตุให้ปะการังถอดใจตายได้ง่ายๆ และเมื่อปริมาณก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์สะสม อันเกิดจากกิจกรรมมนุษย์เพิ่มขึ้นสูงสุด สิ่งที่ตามมาก็คืออุณหภูมิน้ำทะเลบางฤดูกาลสูงขึ้นผิดปกติ ทำให้ปะการังเกิดความเครียดและขับไล่สาหร่ายที่อาศัยอยู่ในเนื้อเยื่อออกไป เมื่อไม่มีสาหร่ายปะการังก็เหลือแต่โครงหินปูนสีขาว จึงเป็นที่มาของปรากฏการณ์ปะการังฟอกขาว และพอไม่มีสาหร่ายปะการังก็ขาดอาหาร ค่อยๆ อ่อนแอและอาจตายลงในที่สุด

สถานการณ์ปะการังฟอกขาว

จากปรากฏการณ์ของเอลนินโญที่เริ่มต้นมาตั้งแต่ปีที่แล้ว ทางกรมทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง ได้ติดตามอุณหภูมิในระดับโลกและระดับภูมิภาค ก็มีสัญญาณให้เห็นว่าทางสหรัฐอเมริกาที่ฮาวายก็เกิดปะการังฟอกขาวแล้ว ล่าสุดเดือน ม.ค. และ ก.พ. ที่ออสเตรเลีย แนวปะการังทางตอนเหนือที่เดอะเกรตแบร์ริเออร์รีฟ ความยาวประมาณ 1,200 กม. ก็เกิดฟอกขาวและยังอยู่ในช่วงฟอกขาว

สำหรับประเทศไทย ศักดิ์อนันต์ ปลาทอง อาจารย์ประจำภาควิชาชีววิทยา มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ (มอ.) บอกว่า ปลายเดือน ม.ค. และ ก.พ. สถิติน้ำทะเลสูงขึ้นถึงจุดวิกฤต จึงเห็นปะการังฟอกขาวบ้างที่ จ.ชุมพร และประจวบคีรีขันธ์ แต่โชคดีช่วงนั้นมีคลื่นลมแรงทางฝั่งอ่าวไทย ทำให้น้ำทะเลลดอุณหภูมิลงมา ปะการังจึงหายฟอกขาวไม่ตาย

อาจารย์ประจำภาควิชาชีววิทยา กล่าวต่อว่า ณ ตอนนี้อุณหภูมิกำลังไต่เส้นขึ้นมาเรื่อยๆ ซึ่งโดยปกติอุณหภูมิของน้ำทะเลที่กระตุ้นให้ปะการังเกิดการฟอกขาวนั้น จะอยู่ที่สูงกว่า 30.5 องศาเซลเซียสขึ้น
ไป ซึ่งการที่อุณหภูมิอยู่ที่ 30.5-31 องศาเซลเซียสนั้น ไม่ได้ทำให้เกิดการฟอกขาวทันที แต่ต้องเกิดขึ้นต่อเนื่องยาวนานประมาณ 2 อาทิตย์ขึ้นไป จึงจะเริ่มเห็นปะการังบางชนิดส่วนใหญ่เป็นปะการังกิ่ง เช่นปะการังเขากวาง ปะการังดอกกะหล่ำ จะฟอกก่อน รองลงมาเป็นพวกแผ่น ส่วนพวกที่ฟอกช้าสุดคือปะการังก้อน ปะการังสมอง

“ครั้งปี 2553 อุณหภูมิก็ยังสูงต่อเนื่องสองเดือน ตั้งแต่ พ.ค.-มิ.ย. พอต่อเนื่องยาวนานก็เริ่มฟอกขาว แต่ของบ้านเรา ณ เวลานี้ยังเป็นแค่สีจางๆ ไม่ถึงขั้นฟอกขาว จึงต้องเฝ้าระวังกัน ต้องเช็กน้ำทะเลตรวจอุณหภูมิและดูการฟอกขาวตลอด เช่น เกาะสุรินทร์ สิมิลัน เป็นเขตน้ำที่ค่อนข้างลึกและอยู่ทางมหาสมุทรอินเดียจะมีมวลน้ำข้างล่างมา อุณหภูมิก็จะอยู่ประมาณ 29 ทางอื่นยังต้องเฝ้าระวัง อย่างอันดามันตอนล่าง โซนเกาะพีพีไล่ลงมาอุณหภูมิแตะ 30 และ 30.5 ในหลายๆ ที่ แต่ยังไม่ฟอกขาว

ด้าน ผศ.ดร.ธรณ์ ธำรงนาวาสวัสดิ์ รองคณบดีคณะประมง มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ (มก.) กล่าวว่า ประเทศไทยเวลานี้มีปะการังอยู่ประมาณ 1.5 แสนไร่ หรือเหลืออยู่ประมาณ 20% เท่านั้น ขณะที่แหล่งเพาะพ่อแม่พันธุ์ที่สมบูรณ์จริงๆ เหลือน้อยกว่า 5% โดยมีอัตราการลดลงปีละ 1% ซึ่งการลดลง 1% นั้นเป็นมาต่อเนื่อง 8 ปีแล้ว หากยังลดลงอย่างนี้ไปทุกปี อีก 20 ปีทะเลไทยก็จะไม่มีปะการังเหลืออยู่แน่นอน

รองคณบดีคณะประมง มก. กล่าวว่า ปะการังฟอกขาวถือเป็นเรื่องปกติ ซึ่งเป็นสาเหตุที่อยู่กับธรรมชาติมาแต่ไหนแต่ไร แต่สาเหตุส่วนใหญ่มาจากมนุษย์เป็นหลัก จึงต้องแก้ที่มนุษย์เท่านั้น เพราะฉะนั้นในทางธรรมชาติปะการังฟอกขาวได้ก็ฟื้นได้ถ้าดูแลให้ดี และต้องใช้เวลา ทั้งนี้โดยมีข้อมูลการศึกษามากมายแม้กระทั่งในประเทศไทย

“ตัวอย่างปะการังที่เกาะสุรินทร์ ฟอกขาวกว่า 80-90% ในปี 2553 นักท่องเที่ยวหายไป แล้ว เกาะสุรินทร์อยู่ไกลฝั่งจึงไม่มีน้ำเสียจากชุมชน ทำให้ปะการังฟื้นตัวได้ดีค่อนข้างเร็ว โดยมีอัตราการฟื้นตัวอยู่ที่ปีละ 9-7% ต่างจากเกาะพีพีฟื้นแค่ 0.7% ในระยะ 6 ปี เรียกว่าแทบไม่ฟื้นเลย เพราะพีพีปะการังตายก็จริงแต่นักท่องเที่ยวยังอยู่ อีกทั้งรอบเกาะมีแหล่งน้ำเสียและยังมาจากภูเก็ตด้วยจึงฟื้นตัวได้ช้า ฉะนั้นหลักๆ ก็คือการท่องเที่ยวกับน้ำเสีย ซึ่งก็มาจากคนนั่นเอง”

ฟอกขาวได้ก็ฟื้นได้

ศักดิ์อนันต์ กล่าวว่า ช่วงที่ปะการังเริ่มฟอกขาวนั้นจะยังเป็นเนื้อเยื่อหรือเป็นวุ้นตัวปะการังอยู่และยังไม่ตาย เราสามารถช่วยให้ปะการังฟื้นตัวและรอดตายได้ด้วยการลดผลกระทบต่างๆ ที่เป็นการซ้ำเติม ทำปะการังที่เครียดอยู่แล้วให้อ่อนแอลง

“ตอนที่เริ่มฟอกขาวเขาจะอยู่ในสภาวะเครียด ฉะนั้นถ้าลดผลกระทบต่างๆ ที่ไปซ้ำเติมเขาได้ เช่น การท่องเที่ยว ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมต้องมีการปิดเกาะบางเกาะ ก็เพราะนักท่องเที่ยวชอบให้อาหารปลา ทิ้งของเสียลงทะเล ขับถ่ายในแนวปะการัง แม้แต่การขับถ่ายในเรือ พอลากส้วมไปก็ลงทะเล ลงแนวปะการังไปสร้างเชื้อแบคทีเรียหรือเชื้อโรคให้กับปะการัง รวมถึงน้ำสกปรกจากบ้านเรือนชุมชนที่อยู่ใกล้แนวปะการังด้วย เหล่านี้ล้วนไปซ้ำเติมปะการังที่เครียดอยู่แล้วให้อ่อนแอและทำให้ตายได้ แต่ถ้าเราลดพวกนี้ได้ในช่วงดังกล่าวเขาก็มีโอกาสฟื้น และพออุณหภูมิน้ำทะเลลดลงเขาก็จะเริ่มแข็งแรงฟื้นตัวดี”

สำหรับกรณีปะการังฟอกขาวแล้วตาย อาจารย์ประจำภาควิชาชีววิทยา มอ. กล่าวถึงมาตรการในการฟื้นฟูว่า สามารถทำได้โดย หนึ่ง ปิดพื้นที่ที่แนวปะการังฟอกขาว หยุดการท่องเที่ยว สอง ส่งเสริมการฟื้นฟูแนวปะการัง โดยเฉพาะการฟื้นฟูด้วยกระบวนการทางธรรมชาติ เช่น การสืบพันธุ์แบบอาศัยเพศ ถ้าสภาพน้ำดีสะอาดปะการังก็มีความสามารถในการสืบพันธุ์ได้ เมื่อนั้นเราก็จะได้ลูกปะการังกลับคืนมา

“อย่างเกาะสุรินทร์ช่วงปี 2553 ปะการังเริ่มฟอกขาว พอปี 2554 ตาย 80-90% ส่วนใหญ่ปะการังเขากวางทั้งนั้น ซึ่งปะการังชนิดนี้อ่อนแอกว่าปะการังชนิดอื่น พอฟอกขาวก็ตายหมดกลายเป็นเศษปะการัง แต่พอปิดฟื้นฟู ไม่มีนักท่องเที่ยว ผ่านมาประมาณ 5 ปี เราก็เห็นประชากรรุ่นใหม่เกิดขึ้นเต็มไปหมด มันมีความหวัง” อาจารย์ศักดิ์อนันต์ พูดถึงมาตรการฟื้นฟู

ป้องกันก่อนฟอกขาว

ผลกระทบจากปะการังฟอกขาวนั้นรุนแรงและกว้างไกลกว่าที่ใครๆ คิดมาก นอกจากการสูญเสียแหล่งท่องเที่ยวสวยๆ ยังส่งผลกระทบต่อสิ่งมีชีวิตต่างๆ หากแนวปะการังถูกทำลายจะทำให้ปราการธรรมชาติที่คอยป้องกันพายุตามแนวชายฝั่งหายไป ที่สำคัญคืออนาคตของชุมชนชายฝั่งหลายล้านครอบครัว ฉะนั้นก่อนที่จะเกิดปะการังฟอกขาว มนุษย์สามารถช่วยปะการังให้คงคู่กับทะเลไทยได้หลายวิธี

ผศ.ดร.ธรณ์ บอกว่า ผู้ประกอบการและนักเที่ยวทะเลต้องหลีกเลี่ยงการไป
ดำน้ำตื้นและลึกในบริเวณต่างๆ ที่กรมทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่งระบุมา ไม่ว่าจะปิดแล้วหรือยังไม่ปิด เพราะเป็นแหล่งพ่อแม่พันธุ์ของปะการัง ต้องเลิกรบกวนทะเลโดยเด็ดขาด ไม่ทิ้งสมอ ไม่ทิ้งน้ำเสีย ไม่ให้อาหารปลาในแนวปะการัง ไม่จับสัตว์น้ำมาเล่น ไม่ทิ้งขยะลงทะเลแม้แต่เศษอาหาร ไม่ยืนเหยียบและเดินบนแนวปะการัง หลีกเลี่ยงการนำเรือเข้าที่ตื้นในแนวปะการังเพราะพัดตะกอนฟุ้งกระจาย

“รวมถึงเลิกกินปลานกแก้วเด็ดขาด ช่วยแจ้งเตือนหากเห็นการจับปลาหรือจับสัตว์ในแนวปะการังอุทยานหรือเขตอนุรักษ์ นอกจากนี้ต้องไม่สนับสนุนผู้ประกอบการที่ปล่อยของเสียลงทะเล รีสอร์ทบนเกาะต้องบำบัดน้ำเสีย เรือขนาดใหญ่ต้องมีถังเก็บของเสียและสิ่งขับถ่ายจากมนุษย์ และไม่ปล่อยทิ้งในแนวปะการัง ไม่ซื้อของทำลายทะเล ปะการัง กัลปังหา หอยมือเสือ ดอกไม้ทะเล ซึ่งก็ผิดกฎหมายอยู่แล้ว ไม่สนับสนุนการซื้อเปลือกหอยในแนวปะการัง เช่น หอยเบี้ย ฯลฯ เพราะเป็นผู้ควบคุมปริมาณสาหร่าย เป็นต้น”

ขณะที่ ศิรชัย อรุณรักษ์ติชัย ช่างภาพนักอนุรักษ์ที่ถ่ายภาพใต้ท้องทะเล และเจ้าของรางวัลช่างภาพใต้น้ำระดับโลกจากองค์กร Save Our Seas Foundation ประจำปี 2016 กล่าวว่า ปะการังเป็นรากฐานของระบบนิเวศ ถ้าลงไปในน้ำไม่ได้ลงไปในแนวปะการังแทบไม่เจออะไรเลย กุ้ง หอย ปู ปลา และสัตว์อีกไม่น้อยก็อาศัยอยู่ในแนวปะการังแทบทั้งนั้น จึงเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของสัตว์นับล้านชนิดไว้หลบภัย ไว้หากิน (ข้างนอกแนวปะการังก็มีแต่เป็นพวกปลาใหญ่ Pelagic ไม่ก็แนวทรายที่ไม่ค่อยมีตัวอะไร) มุดซอกนั้นซอกนี้ก็เจอตัวนั้นตัวนี้

“ปะการังเป็นโครงสร้างที่สวยงามที่เกิดขึ้นในธรรมชาติ แล้วเป็นที่ปฏิสัมพันธ์ของสิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนที่เกิดขึ้นในระบบนิเวศอันนี้ ถ้าหากฟอกขาวแล้วตายมันดูก็น่าใจหายครับ แล้วการที่มันฟอกเป็น Mechanism ที่ตอบรับกับอุณหภูมิกับแสงที่เกินพอดีรอบใหญ่ๆ ก็มีมาในช่วงชีวิตผมด้วยคือในปี 1998 2010 และ 2016 เพราะฉะนั้นควรช่วยกันป้องกันก่อนที่มันจะฟอกขาวดีที่สุดครับ” ช่างภาพนักอนุรักษ์ปิดท้าย