ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

01 เมษายน 2559 เวลา 11:21 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/424620

โดย…ปอย ภาพ ภัทรชัย ปรีชาพานิช

เข้าสู่ฤดูร้อน (ระอุ) แล้ว ไม่ใช่แค่เมนูข้าวแช่เท่านั้นที่กินแล้วชื่นใจคลายร้อน ตลอดเดือน เม.ย.นี้ ใครผ่านย่านหลังสวนแนะนำให้ลองแวะห้องอาหารนัมเบอร์ 43 อิตาเลียน บิสโตร เคป เฮ้าส์ ซึ่งเวลานี้ โจวานนี ซาลิเซ เฮดเชฟประจำร้านนำเสนอเมนูพิเศษ “ปลาตาเดียวกับซอสลิวอร์โน่” ปลาของฤดูกาลนี้ที่เนื้อสดหวานตัวกำลังโตได้ที่

มอตโตในการทำงานของเชฟอิมพอร์ตจากอิตาลี บอกว่า เขารักการทำงานที่ทุกวันเริ่มต้นด้วยรอยยิ้มเสมอ ซึ่งเป็นการปลูกฝังนิสัยในระหว่างเขาทำงานในร้านอาหารชั้นนำ และโรงแรมห้าดาวที่เขาได้ร่วมงานก็เน้นนโยบายนี้ ซึ่งทำให้การทำงานง่ายมากขึ้นกับการเริ่มต้นทักทายลูกค้าด้วยรอยยิ้ม แล้วยังทำให้บุคลิกภาพเชฟที่ต้องออกไปทักทายลูกค้าดูแลใกล้ชิดถึงโต๊ะอาหาร รอยยิ้มทำให้ดูดีที่สุดอีกด้วย

“ใครเดินเข้ามาที่ร้านนัมเบอร์ 43 ก็จะได้เห็นผมยิ้มแย้มอยู่ตลอดเวลาเลยครับ” เชฟโจวานนี บอกพร้อมรอยยิ้ม ทำให้ดูสดชื่นกระปรี้ประเปร่าในวันทำงานที่ยุ่งๆ มากๆ

งานเชฟไม่ได้ขลุกอยู่เพียงในครัวหรือวุ่นอยู่หลังเตาไฟเท่านั้น เฮดเชฟเป็นการทำงานในระดับเชฟผู้บริหาร เชฟโจวานนี บอกว่าเห็นเขาอารมณ์ดีมีรอยยิ้มติดใบหน้าอยู่ตลอดเวลาแบบนี้ แต่เมื่อถึงเวลาทำงานทีมก็จะรู้ดีทีเดียวว่า เขาจริงจังมากๆ หรือลูกน้องบางคนอาจมองว่าดุไปเลยก็ได้

“คนไทยชอบคุยกันเวลาทำงานนะ เวลาผมทำงานก็ชอบชวนผมคุย ผมไม่ชอบนะครับ เพราะการทำอาหารก็ต้องใช้สมาธิสูง คุยกันไปหัวเราะไปก็สับสนได้นะ ผมเสียสมาธิถ้ามีใครสะกิดไหล่ชวนผมคุย เวลาทำงานผมซีเรียสมากๆ เลยครับ (ย้ำเสียงเข้ม) ผมไม่ชอบความผิดพลาด ทุกอย่างต้องออกมาสมบูรณ์แบบ เพื่อคนได้กินอาหารที่ดีที่สุด” เชฟโจวานนี บอกน้ำเสียงจริงจังแต่ก็มีรอยยิ้มติดใบหน้า ซึ่งดูเป็นลายเซ็นอีกอย่างของเขาไปแล้ว

เชฟโจวานนี บอกว่าเขาได้รับการปลูกฝังมาแบบนี้ที่งานทุกๆ ขั้นตอนต้องไร้ที่ติ เชฟใหญ่ทุกคนที่เขามีโอกาสได้ร่วมงานด้วย ทุกๆ คนยึดข้อนี้เคร่งเครียดกันทั้งนั้น

“ผมเป็นเชฟมา 22 ปีแล้วครับ ได้เริ่มทำงานในครัวอย่างจริงจังในร้านอาหารที่ชื่อว่า S.Lucia เป็นร้านดังมากในมิลาน และมีวิธีการทำงานในแบบมาตรฐานสากล ผมเป็นเด็กจัดเรียงผักครับ (บอกพลางยิ้ม) แล้ววันแรกที่ผมไปทำงานคงเป็นความตื่นเต้นกับที่ทำงานใหม่ ลืมใส่ผักร็อกเกตในจานสลัดรวมไปกับผัดชนิดอื่น เชฟใหญ่เดินมาหาผมทันที บอกให้ถอดผ้ากันเปื้อนออกแล้วกลับบ้านไปเลย เสียใจสิครับ (แต่เวลานี้ก็บอกพร้อมเสียงหัวเราะได้)

พอกลับบ้านไปเล่าให้พ่อแม่ฟัง ท่านก็ดุกว่าอีกยกใหญ่ พ่อตำหนิผมว่าเริ่มต้นทำงานแล้วมาพลาดเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้ ก็กลับมาอยู่บ้านเถอะ แต่ผมก็ไม่ยอมแพ้หรอก อีกสองวันผมก็กลับไปขอโทษ และขอเชฟใหญ่ทำงานใหม่อีกครั้ง โดยสัญญาว่าจะไม่มีข้อผิดพลาดอีกแน่นอน

ครอบครัวผมทำธุรกิจเกี่ยวกับร้านอาหาร เป็นแรงบันดาลใจให้ผมอยากเป็นเชฟมืออาชีพ ซึ่งก็ต้องออกจากบ้านออกไปแสวงหาประสบการณ์นะครับ ผมเติบโตมาในครัวของพ่อแม่ท่านเลี้ยงผมมาให้นอนอยู่ในลังที่ใส่ผ้าปูโต๊ะ เช้าขึ้นก็ได้เห็นพี่ชายทำพิซซ่าทุกๆ วันจนทำได้เองไม่ต้องมีใครสอนผมคงไม่ทำงานที่ร้านอาหารของพ่อแม่ตลอดไปแน่นอน อยู่ที่เดิม แน่นอนก็ต้องทำเป็นเมนูเดิม” เชฟโจวานนี บอกย้อนไปถึงจุดเริ่มต้นงานครัว

ชายหนุ่มนักปรุงยิ้มเก่ง มาจากเมืองเลกโก (Lecco) เชฟใหญ่บอกว่าบ้านเกิดของเขาเป็นเมืองตากอากาศแสนสงบริมทะเลสาบโคโม (Lake Como) แล้วถึงเป็นเมืองเล็กๆ แต่ก็เป็นเมืองท่องเที่ยวทางภาคเหนือของอิตาลี มีความงดงามของสถาปัตยกรรม วิลล่าเก่าแก่มากมาย และร้านอาหาร S.Gennaro Malgrate ของครอบครัวเขาก็ได้ต้อนรับทั้งคนท้องถิ่นในเมือง และนักท่องเที่ยวมากหน้าหลายตา ทำให้เขาได้ฝึกปรือฝีมือในครัวจนเชี่ยวชาญ

“อิตาลีตอนเหนืออาหารการกินอุดมสมบูรณ์มากครับ ใครอยากกินของอร่อยๆ ก็ต้องมาที่นี่ (ว่าแล้วก็ยิ้มอีก) จานอร่อยของเลกโก คือ สคาร์พาเรลโล (Scarpariello) สปาเกตตีซีฟู้ดครับ จานนี้จัดเป็น Classic Italian Dish เชฟอิตาเลียนทุกคนต้องทำจานนี้ได้ เป็นสูตรต้นตำรับ เชฟหลายๆ คนนำมาปรับเป็นอาหารจานเด็ดของตัวเอง ซึ่งก็แล้วแต่สไตล์ของแต่ละคน แต่เคล็ดลับจานนี้สำหรับผม ก็คือทำให้ง่ายๆ ที่สุด อย่าไปพลิกแพลงปรุงแต่งอะไรเยอะ

ผมชอบครีเอทเมนูใหม่ๆ ที่เป็นปลา ผมชอบกินปลา งานอดิเรกของผมคือการออกไปตกปลา ตอนอยู่อิตาลีก็ตกปลาทูน่า ปลากะพง แล้วนำมาปรุงอาหาร แต่บ่อตกปลาในกรุงเทพฯ ก็มีให้ตกแต่ปลาสวาย
ไม่ไหว กลิ่นคาวมาก ผมตกได้ก็ต้องปล่อยลงน้ำไป คงนำมาทำอาหารอร่อยๆ ยาก” เชฟโจวานนี บอกพลางหัวเราะชอบใจ

สำหรับอาหารจานอิตาเลียนคลาสสิก ในร้านนัมเบอร์ 43 ก็มีหลายๆ จานให้เลือก เช่น พิซซาหน้าผักโขมกุ้ง คาลโซเน่พิซซ่า มัสคาโปนชีส พิซซ่า พาร์มาแฮม พิซซ่า หรือถ้าเป็นพาสต้าก็ต้องเป็นเส้นหมึกดำซีฟู้ด ตบท้ายด้วยทิรามิสุ หรือพานาค็อตต้า ของหวานประจำของร้านอาหารอิตาลี แต่แน่นอนว่าแต่ละร้านก็ต้องมีสูตรพิเศษ

“ทุกสูตรต้องเน้นกรรมวิธีในแบบ easy and fast คือหลักการทำอาหารที่มีประสิทธิภาพ ประสบการณ์การทำงานในโรงแรมชั้นนำสั่งสมมาแบบนี้ครับ งานในห้องครัวเชฟต้องพยายามทำอย่างรวดเร็ว และในขณะเดียวกันก็ต้องเน้นอาหารที่มีคุณภาพให้ได้อีกด้วย”

ปลาตาเดียวกับซอสลิวอร์โน่ (Sole with Livorno Sauce)

ส่วนผสม

– ปลาตาเดียวขนาด 100 กรัม

– กุ้งแชบ๊วย 100 กรัม

– ซอสมะเขือเทศ 50 กรัม

– มะเขือเทศเชอร์รี่ 30 กรัม

– มะกอกดำ 30 กรัม

– เคเปอร์ 20 กรัม

– กระเทียมสับ 1 ช้อนชา

– ผักชีฝรั่ง 2 กรัม

– โหระพาอิตาเลียน 2 ใบ

– น้ำมันมะกอก 1 ช้อนชา

– เกลือและพริกไทย 5 กรัม

วิธีทำ

ตั้งกระทะใส่น้ำมันเล็กน้อยพร้อมกระเทียม พอกระเทียมเริ่มมีกลิ่นหอมให้ใส่มะเขือเทศเชอร์รี่แบบปอกเปลือกลงไป เมื่อทุกอย่างสุกแล้วให้ใส่ปลาตาเดียวลงไปผัดคลุกเคล้าตามด้วยกุ้งให้ความร้อนพอสุก อย่าลืมใส่เกลือ พริกไทยและโหระพาอิตาเลียน เสิร์ฟในขณะที่ยังร้อน

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

28 มีนาคม 2559 เวลา 15:54 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/423903

โดย…โยธิน อยู่จงดี ภาพ… วีรวงศ์ วงศ์ปรีดี

ใครว่ามวยไทยเป็นกีฬาที่ไม่เหมาะกับผู้หญิง ถ้าคุณกำลังคิดเช่นนั้นโปรดมองสาวน้อยหน้าหวาน ลูกครึ่งไทย-อังกฤษ เจด มาริสา ศิริสัมพันธ์ เจ้าของเข็มขัดแชมป์มวยไทยหญิง 2 เส้น หนึ่งในนักมวยไทยหญิงที่มีชื่อเสียงแห่งยุคคนหนึ่งในเวลานี้ ยิ่งถ้าเห็นเวลาที่เธอเตะต่อยแต่ละลูกแต่ละดอก บอกได้เลยว่าแค่เห็นก็รู้สึกจุกแทน

มวยไทยลองแล้วจะติดใจ

“เริ่มเล่นมวยไทยตั้งแต่อายุประมาณ 18 ปี เราอยู่ต่างประเทศไม่เคยได้สัมผัสมวยไทยมาก่อน เห็นแต่รูปที่คุณพ่อส่งมาให้ดู ตอนนั้นเราก็เล่นกีฬาอย่างอื่นที่วัยรุ่นทั่วไปนิยมเล่นกัน จนกระทั่งกลับมาเมืองไทยมาดูการสอนมวยของคุณพ่อ ซึ่งท่านก็เป็นโปรโมเตอร์มวยไทยด้วย เห็นผู้หญิง 2 คน กำลังฝึกชกมวยไทยอยู่ เราก็เห็นว่าเออผู้หญิงก็เล่นมวยไทยได้นี่นา เลยขอคุณพ่อซ้อมด้วย แรกๆ คุณพ่อไม่อนุญาตเพราะกลัวเราจะเจ็บ แต่เราก็ยืนยันว่าจะฝึก ท่านจึงอนุญาต แต่ก็ยังคอยกังวลอาการบาดเจ็บของเราอยู่

“เวลาฝึกมวยไทยแรกๆ จะมีครูฝึกมาสอนส่วนคุณพ่อจะช่วยในเรื่องเทคนิคเล็กๆ น้อยๆ ในการชกมวยไทยให้กับเรา ฝึกซ้อมทุกวันเหมือนนักมวยจริงๆ ต้องตื่นแต่เช้าประมาณ 6 โมง เพื่อออกวิ่งประมาณ 4 กม. ทุกวัน แต่ถ้ามีรายการชกจะวิ่งมากกว่าปกติประมาณ 6-7 กม.แล้วกลับมาซ้อมชกลม เตะต่อยกระสอบทราย แล้วไปเรียนต่อ จากนั้นกลับมาซ้อมอีกครั้งตอนเย็น เพื่อให้ฟิตพอที่จะขึ้นสังเวียน การฝึกของนักมวยหญิงจะแล้วแต่ละคนว่าสามารถรับการฝึกได้มากน้อยแค่ไหน บางคนก็ฝึกหนักแบบเดียวกับนักมวยผู้ชายเลย แต่สิ่งเดียวที่แตกต่างกันก็คือร่างกายของผู้หญิงจะเจ็บง่ายกว่าผู้ชาย ในขณะที่ผู้ชายจะทนต่อการเจ็บได้มากกว่าเท่านั้น”

จนกระทั่งเจดได้ขึ้นชกไฟต์แรก เป็นรายการเล็กๆ ของนักชกที่เพิ่งเริ่มขึ้นชก เจดได้เจอนักชกหญิงชาวไทย เธอเล่าด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเหมือนเพิ่งลงจากเวทีมาเมื่อวานว่า “จำได้ว่านัดนั้นตื่นเต้นมาก เพราะเป็นไฟต์แรกของเราและคุณพ่อคุณแม่พี่ชายก็มาเชียร์เราทั้งครอบครัว เราชกมั่วมาก (หมายถึงต่อยมั่วๆ) บุกลุยเข้าไปต่อยๆ เดินหน้าออกอาวุธอย่างเดียว ชกเสร็จเดินลงจากเวที คุณพ่อคุณแม่เข้ามากอดแสดงความยินดี เราก็งงว่าจะวิ่งมากอดทำไม เพราะตอนนั้นเรายังไม่รู้เลยว่าเราชกชนะคะแนนไปแล้ว หลังจากนั้นก็ขึ้นชกอีกหลายรายการจนเป็นที่รู้จักมากขึ้น”

ยิ่งชกยิ่งมากประสบการณ์

“หลังจากขึ้นชกมาได้ 6 ปี กับ 20 ไฟต์ทำให้เราพัฒนาในเรื่องระบบความคิด และมีแผนการชกที่ดีขึ้น มีสมาธิโฟกัสกับคู่ชก สามารถฟังสิ่งที่โค้ชตะโกนบอกเทคนิคระหว่างชกได้ จากแต่ก่อนที่มั่วๆ ชกเดินหน้าออกอาวุธก็เปลี่ยนมาคิดก่อนออกอาวุธ เน้นการเตะ มีลูกเล่นลูกไม้มากขึ้น ก็เพราะด้วยส่วนหนึ่งเราเก็บประสบการณ์จากการชกมาได้สักระยะหนึ่ง จนเรารู้สึกว่าอยากถอยออกมาเป็นคนช่วยคุณพ่อดูแลค่ายมวย และเรียนรู้มวยไทยโบราณให้ลึกซึ้งกว่าเดิม เพราะอายุเราก็มากขึ้นทุกวัน ชกต่อไปคงไม่ไหว อีกอย่างเราก็มีประสบการณ์และความรู้มากพอแล้วว่านักมวยต้องฝึกอย่างไร และต้องการอะไรมาเสริมในการฝึกซ้อม เพื่อให้เขาประสบความสำเร็จในการฝึกมวยไทย

“อีกอย่างตอนนี้การฝึกมวยไทยกำลังเป็นเทรนด์ที่ได้รับความนิยมไปทั่วโลก มีนักมวยต่างชาติสนใจเข้ามาเรียนมวยไทยที่ประเทศไทยเยอะมาก ในต่างประเทศเองก็มียิมเปิดสอนมวยไทยแทบทุกที่ เลยอยากจะมาช่วยกิจการค่ายมวยอย่างเต็มตัว และจะได้เริ่มเรียนรู้มวยไทยโบราณของคุณพ่อ ซึ่งเป็นมวยไทยทางสายพระเจ้าเสือ หรือสมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 8 แห่งกรุงศรีอยุธยา ซึ่งได้คิดค้นกระบวนท่าแม่ไม้มวยไทยต่างๆ เป็นแม่แบบสืบทอดจนถึงปัจจุบัน ซึ่งรวมทั้งท่วงท่าการใช้อาวุธกระบี่กระบอง เราอยากศึกษาให้ลึกถึงแก่น เพื่อบอกกับคนอื่นๆ ว่ามวยไทยโบราณนั้นเยี่ยมยอดขนาดไหน กว่าจะเปลี่ยนแปลงมาเป็นมวยไทยเช่นในปัจจุบัน”

เจดทิ้งท้ายว่า เธอรักมวยไทยอย่างมากตั้งแต่วันแรกที่ได้ฝึกมวยไทยจนถึงวันนี้ ซึ่งสิ่งที่ทำให้เธอประสบความสำเร็จก็คือ การที่เราได้ทำในสิ่งที่เรารัก เรามักจะทำได้ดีและมีความสุขมากที่สุด ผู้หญิงทุกคนสามารถเล่นมวยไทยได้ขึ้นอยู่กับว่าต้องการฝึกไปถึงระดับไหน เพราะมวยไทยคือการออกกำลังกายที่ดีอย่างหนึ่ง เป็นกีฬาที่ช่วยคลายเครียดได้ดี และใช้ป้องกันตัวในชีวิตจริงได้อีกด้วย

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

25 มีนาคม 2559 เวลา 11:06 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/423350

โดย…ภาดนุ ภาพ วีรวงศ์ วงศ์ปรีดี

คลุกคลีอยู่กับการทำอาหารมาตั้งแต่วัยเด็ก เพราะครอบครัวเปิดร้านอาหารไทยตั้งแต่รุ่นคุณย่า ทำให้ ณัฐ ปัญจางคกุล หรือที่หลายคนเรียกกันติดปากว่า “เชฟลุงณัฐ” (สุดแนว) ผันตัวเองจากจานสีและปลายพู่กัน งานดีไซเนอร์ และงานโปรดิวเซอร์ หันหน้าเข้าสู่วงการอาหารอย่างจริงจังจนถึงทุกวันนี้

“ผมชอบทำอาหารมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว เพราะครอบครัวผมเปิดร้านอาหารมาตั้งแต่รุ่นคุณย่า ผมเลยช่วยที่บ้านทำอาหารเกือบทุกวัน พอโตมาก็เลยรักการทำอาหารไปโดยปริยาย ช่วงที่ผมเรียนอยู่ที่วิทยาลัยช่างศิลปและช่วงที่ทำงานเป็นดีไซเนอร์ให้กับเสื้อผ้าแบรนด์เกรย์ฮาวนด์ เพื่อนๆ ก็มักจะมารวมตัวเฮฮาปาร์ตี้ที่บ้านผมเป็นประจำ และผมจะชอบทำอาหารให้เพื่อนๆ กินอยู่เสมอ ก็เลยเหมือนเป็นการฝึกปรือฝีมือและความสร้างสรรค์ในเรื่องทำอาหารมาเรื่อยๆ

ผมเป็นดีไซเนอร์ให้เกรย์ฮาวนด์ได้ 3-4 ปี วันหนึ่งก็ตัดสินใจลาออกเพื่อไปเรียนภาษาที่ประเทศอังกฤษ ระหว่างนั้นผมก็ทำงานพิเศษที่ร้านอาหารบลู อีเลฟเฟ่น ซึ่งเป็นร้านอาหารไทยที่มีชื่อเสียงในกรุงลอนดอนเพื่อหาเงินเรียนไปด้วย โดยเป็นผู้ช่วยเชฟ ผมทำทุกอย่าง ทั้ง หั่นผัก จัดหาวัตถุดิบ หยิบจับโน่นนี่ เรียกว่าเป็นลูกมือของเชฟประจำร้าน ซึ่งก็ถือว่าได้ประสบการณ์ที่ดีมากๆ จากตรงนี้ผมใช้ชีวิตอยู่ที่ลอนดอนเป็นเวลา 1 ปี พอเรียนภาษาจบคอร์สก็บินกลับเมืองไทย”

หลังจากเก็บเกี่ยวประสบการณ์และได้ทำในสิ่งที่อยากทำแล้ว เชฟณัฐก็ตัดสินใจเดินทางกลับเมืองไทย และเข้าทำงานที่บริษัทเอเยนซีโฆษณาและโพรดักชั่น เฮาส์ โดยมีหน้าที่เป็นโปรดิวเซอร์อยู่หลายปี ใช้ชีวิตเหมือนคนทำงานทั่วไป แต่ด้วยมนต์เสน่ห์ของการทำอาหาร ทำให้เขาย้อนกลับเข้ามาสู่วงการอาหารอย่างเต็มตัวอีกครั้ง

ด้วยการเป็นที่ปรึกษาด้านอาหารให้กับโรงแรม 5 ดาวแห่งหนึ่งริมแม่น้ำเจ้าพระยา ซึ่งเมนูที่เขาทำนั้นมีหลากหลาย ทั้งอาหารไทยแท้ๆ ที่สืบทอดมาจากครอบครัว และอาหารไทยฟิวชั่นที่ได้รับการสร้างสรรค์ขึ้นใหม่ด้วยตัวเขาเอง รวมทั้งยังใช้ความรู้ที่ร่ำเรียนมารับหน้าที่เป็นอินทีเรียร์ ดีไซเนอร์ ดูแลเรื่องแลนด์สเคปให้กับโรงแรมแห่งนี้ด้วย

“ผมทำงานเป็นที่ปรึกษาด้านอาหารที่โรงแรมแห่งนี้มาได้ 4 ปี จากนั้นจึงคิดว่าถึงเวลาแล้วที่ผมควรจะเปิดกิจการเป็นของตัวเองสักที ดังนั้นในปี 2552 ผมจึงเปิดร้านอาหารชื่อ ‘พระนครบาร์ แอนด์ แกลเลอรี’ ขึ้นที่บริเวณสี่แยกคอกวัว โดยทำหน้าที่เป็นทั้งเชฟและผู้บริหารงานในร้านไปพร้อมกัน ซึ่งกิจการก็ไปได้ดี มีลูกค้าแวะเวียนมาเรื่อยๆ ไม่ขาด

ต่อมาในปี 2556 ผมได้เปิดร้านใหม่ขึ้นอีกร้านที่หอศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัยกรุงเทพฯ โดยคอนเซ็ปต์ของร้านพระนครบาร์ฯ และร้านใหม่ที่ผมเปิดนี้ จะเป็นเหมือนที่รวบรวมงานด้านอาหารและศิลปะที่ผสมผสานกันได้อย่างลงตัวเอาไว้ เมนูในร้านจะเป็นอาหารไทยฟิวชั่นหลากหลาย รสชาติจัดจ้าน หอมกลิ่นปรุงรสแบบไทยๆ พร้อมทั้งมีหน้าตาเมนูที่สวยงามไม่แพ้การสร้างสรรค์งานศิลปะ ซึ่งจะถูกเสิร์ฟให้ลูกค้าได้ชิมและชมงานศิลป์ไปพร้อมกัน”

หลังจากเปิดร้านอาหารมาได้หลายปี ปัจจุบันนี้เชฟณัฐวางมือจากการเป็นเจ้าของกิจการ และกลับมาเป็นเชฟรับจ้างให้กับร้านบอน โสเหล่ (Bon Sole) ที่อยู่หัวมุมถนนเกษตร-นวมินทร์ เพราะเพื่อนขอร้องให้มาช่วย ซึ่งเมนูอาหารของที่ร้านนี้ เชฟณัฐขอจำกัดความว่าเป็นฟู้ดอาร์ต (Food Art) ที่เขาสร้างสรรค์ขึ้นมา อาทิ ท้องปลาแซลมอนทอดน้ำปลา เนื้อย่างบอน โสเหล่ ยำวุ้นเส้นกรอบ เย็นตาโฟผัดแห้ง สลัดเนื้อคาบัคชิโอ และอื่นๆ อีกมากมาย

เชฟณัฐ บอกว่า อาหารที่เขาถนัดที่สุดก็คืออาหารไทยโบราณและอาหารฝรั่ง ซึ่งจุดเด่นนอกจากรสชาติที่อร่อยแล้ว ยังอยู่ที่การตกแต่งเมนูด้วยวัตถุดิบต่างๆ ให้หน้าตาสวยงามน่ารับประทาน ประมาณว่าเป็นศิลปะด้านอาหารที่เสพได้ด้วยตาและสัมผัสได้ด้วยรสชาตินั่นเอง

“อาหารไทยเป็นเมนูที่ผมชอบทำและรู้สึกว่ามีความท้าทายที่สุด เพราะปัจจุบันผมรู้สึกว่าผักผลไม้ต่างๆ หน้าตามันเปลี่ยนไป เพราะคนสมัยนี้พยายามกลับไปหาผักสมัยก่อน เช่น มะแว้ง ซึ่งหลายคนก็สงสัยว่ามันกินได้มั้ย (หัวเราะ) เพราะลูกมันสวยดี หลายคนไม่เคยเห็น แต่มะแว้งนี่คนรุ่นปู่ย่าตายายของเราใช้กันมานานแล้ว ผมจึงพยายามหาวัตถุดิบเหล่านี้มาเสริมในเมนูที่ผมครีเอทขึ้น ซึ่งก็ขึ้นอยู่กับแรงบันดาลใจในช่วงนั้นด้วย

อย่างเมนูง่ายๆ ที่ผมคิดขึ้น เช่น ข้าวผัดแมว (ข้าวผัดน้ำพริกปลาทู) เมื่อวานผมอาจจะตกแต่งจานด้วยปลาทูทอดทั้งตัว แต่วันนี้ผมอาจจะเอาหัวปลาทูออก เพราะรู้สึกว่าหน้ามันงอเหลือเกิน มันไม่สวย แล้วผมก็อาจจะเอาผักมาประดิษฐ์ให้มีรูปทรงคล้ายๆ หัวปลาทูแทน เป็นต้น” (หัวเราะ)

พูดง่ายๆ ว่าใช้ศิลปะที่มีในหัวใจมาตกแต่งเมนูอาหารให้แปลกใหม่น่ารับประทานว่างั้นเถอะ…

”ผมชอบครีเอทเมนูด้วยการใช้ศิลปะแบบนี้มาตั้งแต่ตอนเป็นเจ้าของร้านพระนครบาร์ฯ แล้วล่ะ ซึ่งลูกค้าส่วนใหญ่ที่เข้ามาก็จะถามว่า เชฟลุงณัฐ วันนี้มีอะไรกินบ้าง บางคนถึงกับไปตลาดเพื่อซื้อวัตถุดิบมาให้ผมทำอาหารให้กินก็มีครับ (หัวเราะ) คือลูกค้าเข้าใจว่าผมเป็นเชฟที่ค่อนข้างจะติสต์นิดนึง แต่พวกเขาก็มักจะชอบเมนูแปลกๆ ที่ผมครีเอทขึ้นมาแทบจะทุกคนเลย

สำหรับการเป็นหัวเชฟที่ร้านบอน โสเหล่ ผมมีหน้าที่ควบคุมดูแลในเรื่องเมนูอาหารภายในร้านทั้งหมด ซึ่งจุดเด่นก็คือเมนูของร้านจะหมุนเวียนเปลี่ยนไปทุกๆ เดือน โดยมีทั้งอาหารไทยและอาหารฝรั่งให้ลูกค้าได้เซอร์ไพรส์อยู่ตลอดเวลา

ในอนาคตผมวางแผนไว้ว่า อยากจะเปิดบังกะโลเล็กๆ สัก 3-4 หลัง พร้อมกับทำอาหารสไตล์โฮมเมดให้แขกที่มาพักในบังกะโลได้ชิมด้วย ซึ่งก็ต้องขึ้นอยู่กับวัตถุดิบในแต่ละวันที่ผมหามาได้ด้วยนะ ถ้าความฝันนี้เป็นจริงได้ ผมคงจะมีความสุขมากๆ เลยครับ”

แหม พูดซะขนาดนี้ ทำให้อยากรู้ซะแล้วสิว่า ครั้งนี้เชฟลุงณัฐจะนำเสนอเมนูอะไรให้เราได้ลิ้มลองนะ

ผัดไทยบอน โสเหล่

ส่วนผสม

-น้ำปรุงผัดไทยสูตรเฉพาะของเชฟ 1 ถ้วย

-เส้นจันท์ ถั่วงอก ใบกุยช่าย ใบบัวบก หัวปลี กุ้ง

-มะนาว เม็ดมะม่วงหิมพานต์ ไชโป๊หวาน ปลาข้าวสาร

วิธีทำ

1.เทน้ำมันหมูลงในกระทะร้อนๆ จากนั้นใส่เส้นจันท์ลงไป ผัดพอเส้นเริ่มเหลืองนวลได้ที่

2.ใส่น้ำปรุงผัดไทยลงไปให้ชุ่มเส้นจันท์ คลุกเคล้าให้เข้ากันจนเส้นเริ่มมันเงาออกสีส้มๆ

3.พอเส้นได้ที่แล้ว ให้ตอกไข่เป็ดใส่ลงไป 1 ฟอง ตามด้วยใบกุยช่าย ถั่วงอก และกุ้ง คลุกเคล้าให้เข้ากันอีกครั้ง

4.ตักผัดไทยใส่จาน แล้วตกแต่งด้วยเม็ดมะม่วงหิมพานต์บุบปลาข้าวสาร มะนาว หัวปลี และอื่นๆ

เคล็ดลับความอร่อย อยู่ที่ซอสสูตรพิเศษของเชฟ และส่วนผสมต่างๆ ที่สดใหม่ ถ้ากินร้อนๆ เส้นจันท์จะเหนียวนุ่ม อร่อยมากๆ

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

24 มีนาคม 2559 เวลา 10:49 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/423129

โดย…นกขุนทอง-ศศิธร จำปาเทศ ภาพ… กฤษณ์ พรหมสาขา ณ สกลนคร

ระเบิดภูเขา เผากระท่อม กลายเป็นสโลแกนติดปากอันเป็นเอกลักษณ์ที่ผู้ชมเอ่ยถึงละครจากฝีมือผู้กำกับรุ่นเก๋า ฉลอง ภักดีวิจิตร (อาหลองของคนวงการบันเทิงรุ่นใหม่) ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง ล่าสุดผลงานละครเรื่อง ทอง 10 ที่เปิดตัวด้วยเรตติ้งสูงปรี๊ดถึง 8.5 พร้อมแจ้งเกิดนางเอกนักบู๊คนใหม่ เจด้า-ศรัณย่า ชุณหศาสตร์ ที่อาหลองเห็นแววตั้งใจปั้น โด่งดังตามนางเอกรุ่นพี่ที่อาหลองปลุกปั้นมาสำเร็จ เช่น เอ็มม่า-วรรัตน์ สุวรรณรัตน์ รับรองว่าละครบู๊เรื่องต่อไปของอาหลอง ต้องมีชื่อเจด้าติดเป็นหนึ่งในนางเอก

เป็นนางเอกต้องอดทน

เจด้าเคยมีผลงานละครมาแล้ว 3 เรื่อง คือ หัวใจเถื่อน เพลงรักเพลงรำ และจุมพิตพยัคฆ์สาว อีกเรื่องเพิ่งเปิดกล้องคือ เทพธิดาป่าคอนกรีต สำหรับเรื่อง ทอง 10 นี้ เธอยกให้เป็นละครที่สร้างประสบการณ์ใหม่ๆ และเป็นบททดสอบหินของนางเอกเลือดใหม่ ถ้าผ่านละครอาหลองไปได้เรื่องอื่นก็หายห่วง

“ละครของอาฉลอง เรียกว่าไม่มีโลเกชั่นในเมืองเลยดีกว่าค่ะ หลักๆ อยู่ที่สระบุรี ละครที่ผ่านมาเจด้าถ่ายในเมืองบ้าง ตามห้าง ตามบ้าน แต่ทอง 10 กินนอนในป่าเลย จริงๆ ก็ชอบนะ ก็สนุกไปอีกแบบ ตอนแรกอาจจะงอแง อากาศร้อน ทั้งแมลง และฝุ่น แต่พอได้เห็นทีมงานทุกคนทำงานอย่างตั้งใจ มีคนเหนื่อยและทำงานหนักกว่าเราเยอะมาก พี่ๆ ทีมงานมาก่อนแล้วก็กลับหลังเราทุกครั้ง เราจะมาเป็นตัวถ่วงคนอื่นไม่ได้ ถือเป็นประสบการณ์และเป็นเกียรติมาก ที่หนูมีโอกาสร่วมงานกับคุณอาฉลอง นักแสดงน้อยนักที่จะมีโอกาสได้ร่วมงานกับคุณอาซึ่งเป็นถึงศิลปินแห่งชาติ”

สำหรับสไตล์การทำงานของอาหลอง ผู้กำกับที่มีผลงานอย่างเป็นเอกลักษณ์ ทำให้นักแสดงต้องทำงานอย่างทุ่มเททั้งกำลังกายและกำลังใจ แต่สิ่งที่ได้กลับมามีค่ายิ่งจากคำสอนของผู้กำกับมากบารมี

“คุณอาสอนเยอะมาก ทั้งเรื่องคำพูด เวลาพูดบทต้องพูดอย่างไร ถ้าเราพูดไม่รู้เรื่องคนดูก็ฟังเราไม่รู้เรื่อง สอนเรื่องมุมกล้อง คิวบู๊ เอฟเฟกต์ จากที่หนูไม่เป็นอะไรหลายๆ อย่างก็มาเป็นในละครของคุณอา เช่น ดำน้ำ ขี่มอเตอร์ไซค์ ขับรถ ช่วงแรกๆ ก็ไม่ได้ออกบู๊อะไรมาก วิ่งหนีอย่างเดียว แต่พอผ่านกลางเรื่องไป ช่วงเรื่องดำเนินอยู่ในป่า ทีนี้เขาบู๊เราก็ต้องบู๊ด้วย มีครูมาสอนทุกๆ ครั้งที่มีฉากบู๊ สอนกันหน้ากองเลย แต่ก่อนที่จะถ่ายทำมีเข้าไปเรียนกับครูของกองที่บริษัทครั้งหนึ่งเป็นพื้นฐานให้เรารู้การตั้งการ์ด การเหวี่ยงแขน ตอนแรกๆ หนูไม่อยากเล่นคิวบู๊เพราะรู้สึกว่าเหนื่อย เราทำไม่ได้หรอก แต่พอได้เริ่มฝึก ร่างกายเราเริ่มคุ้นกับท่ามันกลายเป็นเรื่องง่ายและสนุก พอเราเล่นเสร็จคุณอาก็บอก เออ บู๊ได้นี่

งานสไตล์คุณอาฉลอง เราไม่ต้องห่วงสวย แต่งหน้าตั้งแต่เช้าแล้วถ่ายทำทั้งวัน ช่างไม่จำเป็นต้องอยู่หน้ากอง นางเอกหน้ามันใช่ไหมโอเคเลยชอบ หน้าเปื้อนใช่ไหมโอเคอย่างนั้นเลย หนูเองห่วงสวยก็มีบ้าง เวลาปากซีดก็แอบเติมปากหน่อย คุณอาเขาไม่ชอบให้หน้าเป๊ะมาก บอกช่างแต่งหน้าว่าขอหน้าสีแทนๆ คุณอาเป็นคนละเอียด ได้ความสมจริงตลอด เวลาถ่ายในเรือนักแสดงต้องพายไปจริงๆ ไม่มีทีมงานมาค่อยดันคอยพายให้ เราต้องพายไปกลางน้ำจริงๆ แล้วถึงจะตั้งกล้อง”

แม้จะขึ้นชื่อว่าเป็นละครที่มีความละเอียดถ่ายทำนาน บางเรื่องใช้เวลาถ่ายทำถึงหนึ่งปี แต่เจด้าคิดว่าเป็นความสนุกอย่างหนึ่ง ยิ่งถ่ายทำนานทั้งทีมงานและนักแสดงก็ยิ่งสนิทสนม

2 ปีบนเส้นทางบันเทิง

กว่าจะเข้ามาอยู่ในวงการบันเทิงถือว่าเป็นเรื่องยากแล้ว เมื่อเข้ามาใช้ชีวิตในวงการบันเทิงยิ่งยากกว่า ทั้งการวางตัวให้ดูดีสมเป็นคนสาธารณะ เพราะไม่เพียงฝีไม้ลายมือทางการแสดงเท่านั้น แต่ลักษณะนิสัยใจคอ สิ่งเหล่านี้ล้วนมีผลต่ออนาคตที่จะทำให้แฟนรักหรือเลิกสนับสนุน

“2 ปีกับการเป็นนักแสดงช่อง 7 เจด้าได้อะไรเยอะมาก โชคดีที่ทางช่องป้อนละครให้เราเรื่อยๆ เป็นโอกาสที่ผู้ใหญ่มอบให้ ก็เป็นโอกาสให้เราฝึกพัฒนาตัวเองด้วย อีกอย่างเมื่อก่อนเจด้าพูดรัวมาก ทางช่องก็ให้ไปอ่านคั่นรายการทั้งวัน ต้องพูด ท่านผู้ชมคะ รายการต่อไป แบบนี้อาทิตย์ละ 2 วัน ซึ่งฝึกให้เราเป็นคนพูดช้าและชัด ตอนนี้พูดช้าลงมากแล้วนะคะ เมื่อก่อนฟังไม่รู้เรื่องเลย”

การเป็นนักแสดงในวงการบันเทิงยุคโซเชียลไม่ใช่เรื่องง่าย 1-2 เดือน นางเอกอย่างเจด้า ต้องเข้าเรียนอบรมบุคลิกภาพ คำพูดและทัศนคติ การดำรงชีวิตบนเส้นทางสายบันเทิง เธอได้เรียนรู้ว่า ถึงแม้จะต้องปรับตัวเองเพียงใด แต่ต้องไม่ทิ้งความเป็นตัวเอง

“หนูคิดว่าคำพูดสำคัญมากๆ บางครั้งเราจะเห็นดาราที่อารมณ์ปริ๊ดขึ้นมา หรือควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ในเหตุการณ์ต่างๆ การที่เรามายืนตรงนี้สิ่งที่เราต้องรับผิดชอบให้มากขึ้น คือ อารมณ์ของ
ตัวเอง เรื่องคำพูดไม่ว่าเราจะพูดหรือแสดงอะไรออกไป มีสื่อทุกสายตาจับจ้องอยู่ ต้องทำให้ดี บางครั้งต่อให้เราโกรธ ไม่ชอบ แต่เราก็ต้องทำให้มันไม่ดูแย่ เราเคยเป็นแฟนคลับคนอื่นมาก่อน ก็เห็นว่าบางคนไม่น่าทำแบบนี้ ไม่น่าพูดแบบนี้ออกทีวี พอเรามาอยู่จุดนี้ก็ได้เรียนรู้มาเรื่อยๆ

หนูว่าการเข้าวงการมันสูญเสียเวลาที่อยู่กับเพื่อน เลิกเรียนเที่ยงครึ่งเพื่อนไปกินข้าวกัน แต่เราต้องมาถ่ายละคร ด้านครอบครัวไม่ได้เสียอะไรเลย เวลาไปไหนคุณแม่จะไปด้วยตลอด ส่วนความเป็นตัวของตัวเองหนูมองว่าวงการบันเทิงไม่ใช่การเฟกต์ แต่ทำไปตามกาลเทศะ หรือสถานการณ์บังคับมากกว่า พยายามทำออกมาให้มันดี ตั้งแต่คุณก้าวออกจากบ้านนั่นถือว่าชีวิตดาราของคุณได้เริ่มแล้ว”

สังคมบันเทิง ไม่ใช่มายา

หลายคนคิดว่าสิ่งที่ดาราบางคนแสดงออกนั้นไม่ใช่ตัวตนของนักแสดงคนนั้นจริงๆ และสำหรับนักแสดงบางคนก็คิดว่าวงการบันเทิงช่างต่างจากโลกชีวิตความเป็นจริงอย่างสิ้นเชิง แต่สำหรับนางเอกคนนี้วงการบันเทิงสวยงามกว่าที่คิดเสียอีก

“เราเคยได้ยินมาว่าวงการบันเทิงเป็นวงการมายา แต่พอเราเข้ามาเราว่าไม่นะคะ มันคือสังคมอีกสังคม ซึ่งทุกคนแฮปปี้นะคะ มากองทุกคนเล่นสนุกกัน เหมือนสังคมที่โรงเรียน เหมือนสังคมแถวบ้าน เหมือนที่ทำงานที่หนึ่ง มันไม่ได้หลอกลวง ยังมีความจริงใจให้กัน หนูรู้สึกว่าทุกคนให้ความจริงใจ คนเราสามารถสัมผัสได้ว่าใครจริงใจหรือไม่จริงใจกับเรา ซึ่งที่ผ่านมาหนูว่าทุกคนจริงใจกับเรา ตอนนี้ไม่คาดหวังอนาคตในวงการบันเทิง ผู้ใหญ่ให้งานอะไรเราก็ทำให้เต็มที่ แล้วเราก็พยายามเก็บเงินไปเรื่อยๆ เรียนไปด้วย ถึงแม้จะจบช้ากว่าเพื่อนไปหนึ่งปีก็ตาม”

เจด้าเชื่อว่าเรียน (คณะมนุษยศาสตร์ สาขาวรรณคดี มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์) กับทำงานมันไปด้วยกันได้ ต้องหาทางสายกลางให้เจอ เพราะใบปริญญาต้องเอามาเป็นของขวัญให้คุณพ่อคุณแม่ ถึงจะจบช้ากว่าเพื่อนก็ไม่เสียดาย เพราะรู้ว่าเรียนไปด้วยแล้วก็ทำงานไปด้วย โชคดีที่คุณพ่อคุณแม่เข้าใจ ให้กำลังใจตลอด

“ตอนเข้าวงการแรกๆ เกรดตกฮวบเลย ตอนนั้นยังปรับตัวไม่ได้ บางครั้งเรามีสอบแล้วก็ไม่บอกอาจารย์ เลือกไปกองถ่ายเพราะเกรงใจ รู้สึกว่าคนทั้งกองเขาต้องมารอเรา แต่จริงๆ แล้วทุกอย่างมันแก้ไขได้ เราก็ค่อยๆ ปรับ สื่อสารกันมากขึ้น ไม่ว่าจะด้านที่มหาวิทยาลัยเองและกองถ่ายที่เขาจะโยกคิว สลับคิว เอาฉากโน้นมาถ่ายก่อนระหว่างรอเราเรียน เกรดก็ดีขึ้น มาที่ระดับสามเท่าเดิม

การที่เรียนไปด้วยทำงานไปด้วยมันได้ประสบการณ์จากทั้งสองสถานะมาประยุกต์ใช้ด้วยกันได้ เรียนด้านวรรณคดี ทำให้ต้องอ่านหนังสือเยอะ บางทีเราก็ต้องวิเคราะห์ตัวละครที่มีบทในหนังสือด้วย วิเคราะห์การกระทำของตัวละคร ซึ่งพอมาอ่านบทละครมันสามารถประยุกต์ด้วยกันได้ ทำให้มองบทได้ลึกขึ้น ส่วนงานละครก็ทำให้เรามีวินัยและความตรงต่อเวลา แต่พอได้ฝึกตัวเองในกองถ่ายกลายเป็นคนตรงต่อเวลาค่อนข้างมาก เราก็เป็นฟันเฟืองหนึ่งในกลไกนี้ที่ทำให้นาฬิกาหมุนไปเรื่อยๆ ถ้ามันขาดตัวหนึ่งมันก็เดินไปไม่ได้”

ทุกวันนี้ดาราหน้าใหม่เข้าวงการบันเทิงมากมายแทบจำหน้าไม่ได้ว่าใครเป็นใคร หน้าตาอาจไม่ใช่สิ่งสำคัญที่ทำให้คุณถูกเลือก แต่ความรับผิดชอบ ความทุ่มเท และความสามารถนั้นต่างหากที่จะทำให้คุณแตกต่างและโดดเด่นในวงการที่เรียกว่า “นักแสดง”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

23 มีนาคม 2559 เวลา 11:39 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/422942

โดย…กองทรัพย์ ภาพ… ภัทรชัย ปรีชาพานิช

เป็นผู้บริหารเลือดใหม่ที่โปรไฟล์ดี พ่วงดีกรีคุณแม่ลูกสองที่ยังสวยปิ๊งในวัย 35 ปี น้ำหวาน-ณพวงศ์ สนิทวงศ์ ณ อยุธยา กรรมการบริหาร บริษัท อรรถกระวี และบริษัท อรรถเคหพัฒน์ บริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ที่ได้รับการยอมรับและมีชื่อเสียงยาวนานมากว่า 50 ปี ในด้านการพัฒนาอาคารพาณิชย์ สำนักงาน คอนโดมิเนียม ย่านสุขุมวิทและพระราม 4 ไม่ว่าจะเป็น เควิลเลจ เอสแควร์ และล่าสุดกับการเปิดมาร์เก็ตมอลล์แห่งใหม่ในชื่อ สวนเพลินมาร์เก็ต

น้ำหวานจบปริญญาตรีและโทด้านเศรษฐศาสตร์การเมืองระหว่างประเทศ จาก London School of Economics and Political Science (LSE) ประเทศอังกฤษ เธอเริ่มต้นการทำงานครั้งแรกให้กับบริษัทที่ปรึกษาด้านภาษี PricewaterhouseCoopers ที่ดูแลบริษัทข้ามชาติในประเทศไทย จากนั้นก็ย้ายมาทำงานที่บริษัทจัดการกองทุนกสิกรไทย กินเวลากว่า 5 ปี เริ่มจากตำแหน่งเศรษฐกร วิเคราะห์เศรษฐกิจมหภาค วิเคราะห์หุ้น และสอบผ่าน CFA (Chartered Financial Analyst) ซึ่งก็คือใบผ่านสำคัญใบหนึ่ง (Credential) สำหรับผู้ที่สนใจทำงานในสายวิเคราะห์หลักทรัพย์ จนเธอได้ขึ้นเป็นผู้ช่วยผู้จัดการกองทุน

“พอสอบ CFA ได้ไม่นานก็แต่งงาน พอแต่งงานได้ระยะหนึ่งก็ลาออก เพราะว่าสามีเดินทางค่อนข้างบ่อยทำให้หวานอยากเดินทางกับเขาด้วยจึงต้องลาออก แม้ว่าจะเสียดายมากก็ตาม แต่หลังจากนั้นก็ต้องหยุดเดินทางเพราะต้องมาดูแลโครงการเอสแควร์ในซอยสุขุมวิท 26 ซึ่งเป็นหนึ่งในธุรกิจพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ของครอบครัว ประจวบกับตั้งท้องลูกชายคนแรกด้วย”

ด้วยความรู้สึกเสียดายประกอบกับการเรียนจบมาด้านเศรษฐศาสตร์โดยเฉพาะ ทำให้เวลาที่เราพูดคุยกับเธอพบประกายความสุขในน้ำเสียงและแววตา ตลอดระยะ 7 ปีที่กลับมาดูแลกิจการของครอบครัว ณพวงศ์พูดได้เต็มปากว่านำประสบการณ์ของการทำงานด้านการลงทุนที่คุ้นเคยมาตั้งแต่วัยเรียนจนถึงช่วงต้นการทำงาน มาประยุกต์ใช้ในการวางแผนการทำโครงการอสังหาฯ โดยมี บัณฑูร ล่ำซำ เป็นต้นแบบในการทำงาน ตลอดจนเป็นแบบอย่างของการเป็นนักธุรกิจที่มีวิสัยทัศน์ กล้าตัดสินใจ และเป็นผู้นำองค์กรที่เข้มแข็ง

“การทำงานด้านการลงทุนน่าจะเป็นช่วงจังหวะชีวิตที่ดีและสนุกของหวาน เพราะได้ทำงานกับผู้ใหญ่หลายท่าน ตอนที่เราไปทำงาน MD คือ คุณดัยนา บุนนาค ต่อมาก็มี ดร.ปิยสวัสดิ์ อัมระนันทน์ เข้ามาเป็นประธานกรรมการ บลจ. ผู้ใหญ่แต่ละท่านทำงานเก่งและเป็นคนน่ารัก

พอเราไปอยู่ในฝ่ายที่ดูแลเรื่องการลงทุนและ บลจ.กสิกร ค่อนข้างใหญ่ ทุกสัปดาห์จะมีการประชุมเกี่ยวกับการลงทุน โดยจะให้นักเศรษฐศาสตร์รายงานอัพเดทเศรษฐกิจภาพใหญ่ แล้วก็กระจายมาตามไลน์ต่างๆ

ทุกสัปดาห์เราก็จะได้ประชุมกับผู้บริหารระดับสูง ก็จะได้แชร์ความคิดเห็น หวานชินกับสิ่งแวดล้อมแบบนั้น ทำให้การทำงานของเราสนุกขึ้น และทำให้ได้ฟังความเห็น ได้ดูสไตล์การทำงานของผู้ใหญ่ที่อยู่ในอุตสาหกรรมมานาน ที่เขามีเวลาสอนเราด้วย อย่างการวิเคราะห์หุ้นให้ซื้อหรือขายแต่ละตัวก็ต้องละเอียดมาก เราต้องมีรายงาน สิ่งหลักๆ ที่ได้จากตอนนั้นก็คือการจับประเด็นว่าสิ่งที่สำคัญคืออะไร พอมาทำงานแล้วก็ทำให้เราใช้ได้กับหลายงาน”

การลาออกเพื่อมาทำงานของตัวเองและก้าวกระโดดมาเป็นหนึ่งในผู้บริหาร สิ่งที่ต้องปรับตัวมากขึ้นก็คือการจัดสรรเวลาที่ต้องทำให้ลงตัว โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีครอบครัวและเจ้าตัวเล็กเข้ามาเป็นอีกหนึ่งตัวแปร

“ถ้ายังทำงานเป็นพนักงานอยู่ก็จะมีคนไกด์ให้ว่าต้องทำยังไงบ้างและทำเมื่อไหร่ พอเป็นนายของตัวเองแล้วก็ต้องรู้จักจัดอันดับความสำคัญของงานให้ดีขึ้น แล้วก็โดยนิสัยจะค่อนข้างละเอียดเลยจะเก็บทุกอย่างไว้ที่ตัวเอง แต่การเป็นนายที่ดีต้องหัดจ่ายงานให้ลูกน้องเป็น ไม่ใช่เอาทุกอย่างมารวมไว้ที่ตัวเองหมด ลูกน้องก็ไม่ได้ฝึกฝนพัฒนาตัวเอง ถ้าทุกอย่างอยู่ที่เราคนเดียวงานอาจจะไม่ได้ประสิทธิภาพและทำให้งานช้า ซึ่งหวานก็ต้องค่อยๆ ปรับปรุงตรงนี้

ส่วนเรื่องที่เพิ่มเข้ามาก็คือเรื่องของการบริหารจัดการคน การทำงานเป็นพนักงานบริษัทเราไม่ต้องคิดเรื่องคนในแง่บริหาร เพราะส่วนใหญ่ก็เป็นเพื่อนเป็นพี่ แต่การบริหารจัดการคนสำคัญมากกับคนที่มาทำงานบริหาร ยกตัวอย่างเวลาจะรับคนเข้ามาทำงานก็จะเลือกคนที่สามารถทำงานเข้ากับทีมให้ได้มากที่สุด”

สิ่งที่ต้นแบบทางธุรกิจของณพวงศ์มอบแนวทางให้ คือความตั้งใจที่จะทำงานเพื่อสังคม ให้ความสำคัญกับสิ่งแวดล้อมและวัฒนธรรม และที่สำคัญคือสถาบันครอบครัว ซึ่งทั้งหมดสะท้อนผ่านโครงการที่เธอทำอยู่ในปัจจุบัน ไม่ว่าจะเป็นมูลนิธิวีดู (Wedu Global) ซึ่งให้ทุนการศึกษาและพัฒนาความเป็นผู้หญิงในประเทศแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

“ครอบครัวเรามีมูลนิธิพระยาอรรถกระวีสุนทรและคุณหญิง ที่มุ่งเน้นให้ความช่วยเหลือหน่วยงานที่ต้องการความช่วยเหลือ โดยเฉพาะงานด้านการศึกษา และหวานมีโอกาสไปช่วยมอบความช่วยเหลือในรูปแบบทุนการศึกษาในโครงการ ChangAi Children’s Project ซึ่งครอบครัวของสามี (โจ ฮอร์น พัธโนทัย) เข้าไปให้การช่วยเหลือเด็กและครอบครัวที่อยู่ติดชายแดนระหว่างจีนและเมียนมาให้พ้นจากปัญหายาเสพติดและดีขึ้นได้ด้วยการศึกษา”

การมีเบ้าหลอมที่ดีในทุกช่วงของชีวิต ทำให้ณพวงศ์ซึ่งขณะนี้กำลังเป็นต้นแบบของเด็กชายเล็กๆ อีก 2 คน ให้ความสำคัญกับการหล่อหลอมทั้งสองคนให้กลายเป็นเด็กที่ทั้งเก่งและดี เป็นเด็กที่รู้จักการให้

“หวานเลี้ยงลูกเอง ดูแลให้เขามีส่วนร่วมกับกิจกรรมของพ่อแม่ อย่างงานการกุศลหรืองานลงพื้นที่ที่เด็กสามารถไปด้วยได้ก็จะพาเขาไป ให้เขาได้เห็นว่ายังมีเด็กอีกมากมายที่ไม่ได้เกิดมาโชคดีแบบเขา มันจะช่วยขัดเกลาให้เขาเป็นเด็กที่อ่อนโยนและเอื้อเฟื้อ อาจจะยังไม่เห็นผลในวันนี้แต่ถ้าพ่อกับแม่คอยเป็นต้นแบบที่ดีให้เห็น เขาก็จะอยากเป็นผู้ใหญ่ที่ดีเหมือนที่หวานเชื่อมาตลอด” ณพวงศ์ ยืนยันในสิ่งที่เธอเชื่อมั่น

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

22 มีนาคม 2559 เวลา 10:01 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/422731

โดย…ศศิธร จำปาเทศ-ตุลย์ จตุรภัทร ภาพ… วิศิษฐ์ แถมเงิน

นักแสดงหญิงมากความสามารถ ด้วยรางวัลการันตีคุณภาพนับไม่ถ้วน ครองใจวงการบันเทิงมากว่า 20 ปี อ้อม-พิยดา จุฑารัตนกุล ที่วันนี้ผันตัวเองมาเป็นผู้จัดละครอย่างเต็มตัว อีกบทบาทหนึ่งที่คนให้ความสนใจเป็นอย่างมากคือ ภรรยาและคุณแม่ของน้องนาวา ขวัญใจชาวโซเชียล

ด้วยหลายบทบาท จึงทำให้เธอหันมาใส่ใจดูแลสุขภาพ ด้วยการวิ่งออกกำลังกาย รับประทานอาหารมีประโยชน์ พยายามให้ตัวเองดูเด็กกว่าวัย จนล่าสุดกลายเป็นพรีเซนเตอร์คนใหม่ให้กับ ลอรีอัล ปารีส รีไวทัลลิฟท์ ฟิลเลอร์

“ไม่มีใครอยากดูอายุเยอะ ก็ต้องดูแลตัวเอง ออกกำลังกายให้มากขึ้น การดูแลลูกก็เป็นการออกกำลังกาย ถึงแม้จะปวดหัวไปนิดนึง (หัวเราะ) มันก็ทำให้เราสุขภาพดี เล่นกับเขาก็ได้ผ่อนคลาย”

พิยดา บอกเล่าว่า เมื่อก่อนเธอมักนอนดึกตื่นสาย แต่พอมีลูก กลายเป็นต้องนอนเร็วตื่นเช้า เพื่อพาเขาไปโรงเรียน “ปกติก็พากันเข้าครัวทำกับข้าว เสาร์อาทิตย์ก็ไปปั่นจักรยานในสวน ขี่ม้าบ้าง นาวาชอบกิจกรรมทุกอย่างที่ได้ออกจากบ้าน ถ้ากิจกรรมไม่น่าสนใจจริง เขาก็ชอบอยู่บ้านนะ เพราะที่บ้านก็มีของเล่น เล่นเดินแบบก็มี คงเห็นแม่เป็นตัวอย่างด้วย เด็กๆ ชอบกล้าแสดงออกอยู่แล้ว ถ้าเราสนับสนุนเขาให้กล้าแสดงออก มีความมั่นใจ แต่เราก็ไม่ได้ให้เล่นละคร หรืออะไรที่เกินเลยความเป็นเด็ก ส่วนพี่อาร์ตจะสอนด้านวิชาการ สอนกันคนละอย่าง ซึ่งเด็กจะสอนอะไรไม่ค่อยได้ แต่มักจะทำตามเรา เป็นวัยที่เลียนแบบพ่อแม่ วิธีสอนลูกที่ดีคือประพฤติตัวเป็นแบบอย่างที่ดีให้กับลูก”

เป็นลูก เป็นภรรยา เป็นแม่

“ครอบครัวคือพื้นฐานสำคัญของคนเรา จะดีไม่ดีมันอยู่ที่ความอบอุ่นของครอบครัว สำหรับครอบครัวอ้อม ครอบครัวอ้อมเป็นครอบครัวใหญ่ค่ะ เฮฮา คนนั้นจะเอาโน่นนี่ ตีกันสนุกดีค่ะ (ยิ้ม) สำหรับพี่อาร์ต พี่อาร์ตกับอ้อมไม่เคยทะเลาะกัน เราทำงานอะไรก็สนับสนุนกัน เหนื่อยก็ให้กำลังใจกัน บอกกันว่าสู้ๆ นะ บางทีกลับมาบ้าน เวลาพี่อาร์ตเห็นอ้อมเครียด ก็มา
กอดให้กำลังใจกัน เราอยู่กันเป็นเพื่อนกัน จะทะเลาะกันเรื่องตลกๆ แล้วลูกก็ขำ ไปเที่ยวกันก็ทะเลาะกันเรื่องเข้าห้องน้ำ นาวาก็เดินมาพูดว่า ทะเลาะอะไรกันอีกแล้ว หยุดเดี๋ยวนี้นะ ศูนย์กลางเรารุมอยู่ที่ลูกอย่างเดียวค่ะ เรานอนกันสามคนพ่อ แม่ ลูก จะไปกินอะไรที่ไหน ก็ให้ลูกเลือก”

พิยดา เผยว่า แม้ศูนย์กลางของเธอกับสามีจะอยู่ที่ลูก แต่ก็ไม่ถึงกับตามใจลูก เช่น ไม่อนุญาตให้ลูกเล่นไอแพด “อาจให้เล่นบ้างเพื่อไม่ให้ตกยุค แต่ไม่ให้เล่นตลอดเวลา การ์ตูนที่เขารู้จักทุกตัวมาจากนิทานที่เราเล่าให้เขาฟัง ให้อ่านหนังสือ เล่นขุดดินขุดทราย ตอนนี้เขาเริ่มรู้จักสตาร์วอร์ส เพราะอ้อมใส่เสื้อสตาร์วอร์ส เขาก็อยากรู้ว่าสตาร์วอร์สคืออะไร เราก็เล่าให้เขาฟัง”

แน่นอนว่า เด็กเล็กกำลังอยู่ในวัยที่พูดตามพ่อแม่ พิยดาบอกเล่าว่า บางทีเธอพูดอะไรผิดไป ลูกสาวก็เริ่มบอกว่าเธอพูดผิด “หรือพูดกับเขาไม่มีหางเสียง ค่ะ เขาก็จะบอกทำไมไม่ค่ะล่ะคะ หรือเราสอนคำควบกล้ำดีมาก เราบอกน่าเกียดจังเลย แม่จ๋าคะ ทำไมแม่จ๋าพูดว่าเกียดล่ะคะ ทำไมแม่จ๋าไม่พูดว่าเกลียดล่ะคะ อะไรที่เราพูดไป ย้อนกลับมาที่ตัวเราได้ตลอด (หัวเราะ)”

บทบาทผู้จัดละคร…ลูกไม้ใต้ต้น

สำหรับบทบาทผู้จัดละครของพิยดา อาจไม่ใช่สิ่งแปลกใหม่สำหรับเธอ เพราะการเป็นผู้จัดละครถือเป็นสิ่งที่เธอเห็นมาตั้งเด็ก และวันนี้เธอก็ได้กลายเป็นลูกไม้ใต้ต้นของพ่อเปี๊ยก-พิศาล อัครเศรณี ที่เป็นทั้งผู้จัดและผู้กำกับการแสดงที่เราคนไทยรู้จักกันเป็นอย่างดี

“ตอนเด็กๆ พ่อพาไปกองถ่าย ตอนนั้นเราก็ได้เรียนรู้ ได้เข้าฉากนิดๆ หน่อยๆ ซึ่งอ้อมก็ให้นาวาเข้าฉากตั้งแต่หนึ่งขวบแล้ว ในเรื่อง เงาใจ คิดว่าเป็นประสบการณ์ที่ดีสำหรับลูก ทำให้เขากลายเป็นเด็กที่มีความมั่นใจขึ้น รู้จักอะไรมากขึ้น ไม่กลัวคนอื่น และกล้าพูดกับคนใหม่ๆ

เราก็เลยพานาวาไปกองถ่าย ทำเหมือนที่พ่อเคยทำกับเรา มอบหน้าที่ให้ยิงเสลด ซึ่งตอนเด็กๆ เราคิดว่ามันเป็นหน้าที่ที่สำคัญมาก แล้วก็ให้ช่วยเสิร์ฟน้ำ ดูแลนักแสดง ตามนักแสดงเข้าฉาก ซึ่งทุกคนก็จะรีบเข้าฉาก ถือว่าลูกเราสร้างสีสันให้กองถ่าย เขาก็จะรู้หน้าที่ของเขา ตอนเราเด็กๆ พ่อก็ให้เราทำแบบนี้ แล้วเราก็จะรู้จักค่าของเงิน ง่ายๆ คือ งกนั่นเอง (หัวเราะ)”

พิยดาบอกเล่าว่า การเป็นนักแสดงกับการเป็นผู้จัดละคร แน่นอนว่ามีความเหนื่อยไม่แพ้กัน แต่มันเป็นความเหนื่อยคนละแบบ “การเป็นผู้จัดละคร มันจะเหนื่อยไปเรื่อยๆ จนกว่าละครจะจบ แต่ถ้าเป็นนักแสดงก็ต้องเหนื่อยกับการรับผิดชอบบท รับผิดชอบการแสดง รับผิดชอบตัวเอง ถามว่าจะเป็นอย่างพ่อด้วยมั้ย ที่เป็นทั้งผู้จัดละครและเป็นผู้กำกับการแสดง คงไม่ถึงขั้นนั้น มันยากเกินไป ขอดูภาพรวมดีกว่า ดูในเรื่องของทิศทางละครที่เราอยากให้เป็นไป ดูเสื้อผ้าหน้าผม สถานที่ ฉาก อาหารการกิน ฯลฯ ถ้าเป็นผู้กำกับก็คล้ายๆ เป็นนักแสดง เราก็ไม่ได้ทำอะไรมากมายอย่างนี้”

ถึงแม้พิยดาจะประกาศให้คนในวงการรู้ว่า เธอหันมาเป็นผู้จัดละครอย่างเต็มตัวแล้ว แต่ก็ยังมีคนติดต่อเธอให้เล่นละครอยู่เรื่อยๆ “บางทีเราก็ต้องดูบทนิดนึง อย่างเรื่องบัลลังก์เมฆที่ผ่านมา ผลตอบรับค่อนข้างดี ซึ่งละครเรื่องนี้ เราเต็มที่กับมันมาก ทุกคนตั้งใจทำงานกันหมด ส่วนจะได้รางวัลหรือไม่ ก็ต้องรอดูว่ากรรมการจะเห็นถึงความตั้งใจทำของเราไหม ถ้าได้ อ้อมขอยกรางวัลให้กับทีมงานทุกคน ไม่เว้นแม้กระทั่งพนักงานเสิร์ฟน้ำ เพราะในเวลาที่เราเหนื่อยมาก เขาวิ่งเอากระดาษทิชชู่มาซับเหงื่อ เอาน้ำมาให้ดื่ม หากได้รางวัล หัวใจเราพองโต หัวใจของทีมงานทุกคนก็พองโตตามไปด้วย”

ทั้งชีวิตคือ…วงการบันเทิง

พิยดาบอกเล่าให้เราฟังว่า กว่า 20 ปีในวงการบันเทิง เธอได้เรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่าง ไม่ว่าจะเรื่องร้ายหรือเรื่องดี ซึ่งทุกอย่างที่ได้เรียนรู้ เธอก็เอามาปรับใช้กับชีวิต รวมทั้งการรับมือกับกระแสข่าวแรง เช่น กระแสข่าวโซเชียลเกี่ยวกับเพื่อนสนิทของเธอ ที่โดนกล่าวหาในเรื่องของนิสัย และพาดพิงถึงตัวเธอด้วย ในทำนองที่ว่า เพื่อนกันก็คงนิสัยเหมือนกัน

“สำหรับเพื่อนของเรา เราก็ให้กำลังใจกันไป อ้อมมองว่า กระแสโซเชียลมันดีอย่างเสียอย่าง เรื่องดีก็เร็ว เรื่องไม่ดีก็เร็ว มุมมองคนแตกต่างกัน อยู่ที่ใครจะมองมุมไหน เราต้องรู้ว่าตัวเองเป็นอย่างไร บางเรื่องที่เขาพูดก็จริง อ้อมรู้ตัว แต่ถ้าเราไม่รู้ว่าเราเป็นคนอย่างไร เราก็อาจไม่ได้ปรับปรุงให้ดีขึ้น บางเรื่องก็ไม่ใช่ แต่จะไปแก้ทุกเรื่องมันก็ไม่ใช่ บางเรื่องมันก็เป็นเหมือนกระจกสะท้อน ถ้าเรื่องไหนไม่ใช่ก็ปล่อยวางมันไป เอาเป็นว่า เรื่องแบบนี้ต่างคนต่างความคิด”

วันนี้ พิยดาในวัย 40 ย่อมผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะแยะมากมาย เธอทิ้งท้ายให้น้องๆ ที่กำลังเลือกเส้นทางเดินของชีวิตตัวเองไว้ว่า ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม หากเส้นทางไหนของชีวิต ทำให้เรามีความสุข ก็จงเลือกเส้นทางเดินนั้น

“บางคนมีความสุขที่อยู่คนเดียว ก็จงอย่าหวั่นไหวกับเส้นทางเดินโดดเดี่ยว บางคนมีความสุขในรูปแบบของการมีครอบครัว ก็จงอย่าหวั่นวิตกกับสิ่งที่ต้องเกิดตามมา สิ่งที่เราเลือก เราต้องพร้อมยอมรับมันอยู่เสมอ”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

21 มีนาคม 2559 เวลา 10:32 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/422570

โดย…กาญจนา อายุวัฒน์ธนชัย ภาพ วิศิษฐ์ แถมเงิน

ทายาทคนสุดท้องของครอบครัวสยามแอ็ทสยาม เช้า-ประคุณ พรประภา กำลังเป็นเช้าวันใหม่ในวงการทัวร์เอาต์บาวน์ ด้วยจุดขายเปิดเส้นทางใหม่เอาใจสาวกแดนปลาดิบ ทั้งยังเป็นผู้ก่อตั้ง เช้า โฮสเทล ที่เกิดมาเพื่อพลิกโฉมโฮสเทลไทย

นอกจากประเทศไทยแผ่นดินเกิด เขายังมีความผูกพันกับประเทศญี่ปุ่นมากเป็นพิเศษ ด้วยเพราะไปเรียนตั้งแต่ชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย จากนั้นสอบเข้าคณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเมจิ และทำงานในบริษัททัวร์ เอสเอ็มไอ (S.M.I. Travel) รวมระยะเวลากว่า 8 ปี

“เลือกเรียนคณะบริหารธุรกิจเพราะอยากมีธุรกิจของตัวเอง” ประคุณ กล่าว “ตอนแรกได้เก็บเกี่ยวประสบการณ์จากการทำงานในบริษัทคุณพ่อ (เอสเอ็มไอ) ตั้งแต่เรียนอยู่ปี 3 ทำต่อเนื่องจนเรียนจบ และเมื่อกลับเมืองไทยก็เข้ามาดูแลบริษัท เวนดี้ ซึ่งเป็นบริษัทลูกของเอสเอ็มไอเต็มตัว”

เอสเอ็มไอ ก่อตั้งมานานกว่า 35 ปี มีสำนักงานใหญ่ในญี่ปุ่น ให้บริการทัวร์สำหรับคนญี่ปุ่นที่ต้องการมาเที่ยวเมืองไทย ส่วนเวนดี้ (Wendy Tour) ก่อตั้งหลังจากนั้น มีอายุประมาณ 5 ปี สำนักงานใหญ่อยู่ที่กรุงเทพฯ ให้บริการทัวร์สำหรับคนไทยที่ต้องการไปเที่ยวญี่ปุ่นและจุดหมายอื่นๆ ทั่วโลก (เอาต์บาวน์)

ปัจจุบัน เช้า ดำรงตำแหน่งเป็นผู้จัดการฝ่ายการตลาด บริษัท เวนดี้ ทัวร์ รับผิดชอบงานด้านการตลาดทั้งหมด รวมถึงการออกแบบโปรแกรมทัวร์รูปแบบใหม่ เส้นทางใหม่ เพื่อสร้างจุดขายใหม่ให้แก่บริษัท ยกตัวอย่างเส้นทางที่เขาเป็นคนสำรวจเอง เช่น เมืองอาคิตะ (Akita) เน้นการท่องเที่ยวแบบฟาร์มสเตย์ และแช่ออนเซนธรรมชาติ และเมืองโอกายามา เน้นการท่องเที่ยวแบบโฮมสเตย์

“เราพยายามสร้างความเป็นยูนีก ไม่เหมือนกับทัวร์ในตลาด และพยายามเลือกเมืองที่แตกต่าง โดยส่วนใหญ่ทัวร์ทั่วไปจะไม่จัดไปสองเมืองนี้ เพราะอยู่ไกลจากศูนย์กลางอย่างโตเกียว เช่น โอกายามาต้องไปรถไฟยาวไกล หรือเมืองอาคิตะต้องนั่งเครื่องบินภายในประเทศหรือรถไฟด่วนไปยังจุดหมาย ซึ่งดีที่เราเป็นพาร์ตเนอร์กับสายการบินญี่ปุ่น จึงทำให้ระยะทางไม่ใช่ปัญหา เพราะการเดินทางสะดวก” ประคุณกล่าว

การเที่ยวกับชุมชนยังสร้างความยูนีกให้แต่ละทริป เพราะทุกครั้งที่ไปเยือนบ้านหรือฟาร์มจะแตกต่างไปในแต่ละช่วงฤดู ทั้งกิจกรรม พืชผลที่ปลูก อาหารการกิน และความเป็นอยู่ ซึ่งสถิติ 6 เดือนที่เปิดขายเมืองอาคิตะเมื่อปีที่แล้ว มีผู้ใช้บริการประมาณ 500 คน

ประคุณยังมีไอเดียจัดทริป แคมปิ้ง คาร์ (Camping Car) ในฮอกไกโด แตกต่างจากทัวร์อื่นที่ขายเพียงรถเช่า (Rental Car) เขาอธิบายว่า แคมปิ้ง คาร์ มีลักษณะเหมือนรถตู้ แต่ภายในสามารถปรับให้เป็นเตียงนอนสองชั้น โดยจะวางเส้นทางให้เที่ยวและหยุดพักตามจุดจอดสำหรับรถบ้าน ที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกและการรักษาความปลอดภัยอย่างดี

“ทุกทัวร์ที่เราขายจะมีโปรแกรมพื้นฐานไว้ ส่วนออปชั่นอื่นๆ จะให้ลูกค้าเลือกเหมือนเป็นท็อปปิ้งพิซซ่า ถ้าอยากได้ทัวร์ส่วนตัว เราก็จะวางโปรแกรมตามงบประมาณและความต้องการเป็นหลัก เวนดี้จึงเป็นเหมือนตัวกลางที่คอยอำนวยความสะดวกคนไทยให้ไปเที่ยวญี่ปุ่นได้อย่างสบายและไม่เหมือนใคร”

นอกจากทริปท่องเที่ยว ทางเวนดี้ยังสามารถออกแบบทริปสำหรับนักเรียนแลกเปลี่ยน เช่น อังกฤษ ออสเตรเลีย และนิวซีแลนด์ ทริปดูแมตช์ฟุตบอลอังกฤษ และจุดหมายปลายทางอื่นๆ ทั่วโลก ทั้งนี้จากสถิติยังคงชี้ว่า ลูกค้าคนไทยส่วนใหญ่เลือกไปประเทศญี่ปุ่นเป็นอันดับแรก

เวนดี้เปิดให้บริการมานาน 5 ปี ในฐานะของผู้จัดการฝ่ายการตลาดเห็นถึงลู่ทางที่ยังเติบโตได้อีก โดยเฉพาะเรื่องเส้นทาง เพราะความสัมพันธ์อันดีกับรัฐบาลญี่ปุ่นที่ทำงานร่วมกันนานถึง 35 ปี ทำให้ทั้งเอสเอ็มไอและเวนดี้ได้สิทธิพิเศษซึ่งส่งผลดีต่อธุรกิจในอนาคต

“แต่มันเร็วไปหรือเปล่านี่คือปัญหา” เขาตั้งข้อสังเกต “เพราะการเปิดเส้นทางใหม่ คนไทยอาจไม่รู้จัก จึงกลับมาเป็นโจทย์ให้เราต้องโปรโมทเดสทิเนชั่นไปพร้อมๆ กัน”

อีกด้านอาจมีคำถามใหม่ว่า ในยุคที่นักท่องเที่ยวหาข้อมูลและเดินทางเองเช่นนี้ จะมีความมั่นใจได้อย่างไรว่าบริษัทจะอยู่รอด เขาตอบแทบจะในทันที

“ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องมีคนที่ต้องการความสะดวก “อย่างไพรเวททัวร์ที่เราทำสามารถอำนวยความสะดวกแบบวันสต็อปเซอร์วิส แต่เราก็ไม่ทิ้งข้อเท็จจริงที่คนเที่ยวเองมากขึ้น เราจึงพยายามจับกลุ่มนี้โดยการเป็นศูนย์รวมข้อมูล ให้บริการข้อมูลทุกด้านในจุดเดียว ทำให้เขาสะดวกกว่าการไปเสิร์ชหาในกูเกิล ทั้งเซฟเวลาให้ลูกค้าและมอบข้อมูลที่ถูกต้องที่อัพเดท” เขากล่าว และย้ำถึงการเปิดเส้นทางใหม่ที่เป็นจุดขายสำคัญ

นอกจากนี้ ประคุณยังให้ความสำคัญกับการเดินทางมาก เพราะเขาเองก็ชอบเดินทางเป็นนิสัยส่วนตัว “การทำงานอย่างเดียว มุมมองทุกอย่างมันจะแคบอยู่เท่านั้น ตื่น เข้าออฟฟิศ ทำงาน กลับบ้าน นอน ทุกอย่างเกิดขึ้นซ้ำๆ แต่เมื่อไหร่ได้ไปเที่ยวจะเป็นเวลาที่เราปล่อยวางเรื่องงานแล้วเห็นสิ่งใหม่ๆ ซึ่งมันทำให้เกิดไอเดียทั้งมุมมองใหม่ๆ ในการใช้ชีวิต เหมือนเป็นการเปิดโลกทัศน์ที่ง่ายและเห็นกว้างที่สุด”

อีกบทบาทของหนุ่มไฟแรงยังมีตำแหน่งผู้จัดการทั่วไป เช้า โฮสเทล ที่พักเปิดใหม่เพิ่งให้บริการยังไม่ถึงขวบปี “เช้า โฮสเทล เป็นสิ่งที่ผมสร้างขึ้นมา ตั้งแต่คอนเซ็ปต์ การตกแต่ง และวางระบบเองทุกอย่าง ทำให้การทำงานตรงนี้สบายใจ เป็นตัวเอง ซึ่งดีใจมากๆ ที่ธุรกิจเป็นไปด้วยดี”

เช้า โฮสเทล เป็นดีไซน์โฮสเทล ตั้งอยู่บนชั้น 8 ของโรงแรมสยาม แอ็ท สยาม กรุงเทพฯ ห้องพักไม่คับแคบ เน้นการใช้งานของแบ็กแพ็กเกอร์ มีพื้นที่ส่วนกลางและสิ่งอำนวยความสะดวกประหนึ่งโรงแรมพรีเมียม นับว่าเป็นโฉมใหม่ของโฮสเทลที่เคยเห็น แทบทุกอย่างเหมือนโรงแรม แต่เพราะมีห้องนอนรวมให้บริการจึงอยู่ในฐานะโฮสเทล

ปัจจุบัน เช้า โฮสเทล มีอัตราการเข้าพักเฉลี่ย 89 เปอร์เซ็นต์ แต่เขาก็ยังไม่สรุปว่านี่คือความสำเร็จ เพราะในใจยังมีภาพโฮสเทลในฝันที่อยากให้เป็น และยังมีสิ่งที่อยากทำเพิ่มเติม เช่น จะปรับพื้นที่ส่วนกลางของโฮสเทลให้เป็น โค-เวิร์กกิ้ง สเปซ และมีแผนจะขยายสาขาไปยังจุดต่างๆ ในกรุงเทพฯ

ขณะนี้ ประคุณอายุ 23 ปี บริหารสองบริษัท สองสายงาน ซึ่งดูเหมือนมีหน้าที่ความรับผิดชอบมากกว่าอายุ แต่เขากลับมองเป็นความท้าทายในทุกๆ วัน “ผมได้แรงสนับสนุนจากครอบครัวมาก โดยเฉพาะพี่สาว (ประธานพร พรประภา) และคุณพ่อ (พรพินิจ พรประภา) ที่ท่านบริหารหลายบริษัท มีประสบการณ์มามากมาย เป็นแบบอย่างและมีคำสอนที่ดีเสมอ เวลากินข้าวพร้อมกันพ่อแม่ลูกครบสี่คนก็จะได้ไอเดียใหม่ๆ จากแต่ละสายงานที่ต่างกัน”

ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขารู้สึกกดดันในฐานะลูกชายคนเล็กของบ้านพรประภา ทว่าท้ายที่สุดแล้วครอบครัวก็เป็นขุมพลังสำคัญที่ทำให้เขากล้าก้าวสู่เช้าวันใหม่ต่อไป