ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

15 เมษายน 2560 เวลา 10:37 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/490230

โดย…วารุณี อินวันนา

 อาชีพผู้สำรวจอุบัติเหตุรถยนต์ หรือพนักงานเคลม หรือเซอร์เวเยอร์ ยังไม่เป็นที่นิยมของคนรุ่นใหม่ เพราะต้องทำงานกลางแจ้ง เผชิญความร้อน ฝนตก ความเย็น ท่ามกลางความกดดันจากความโกรธ ความหงุดหงิด ความเศร้า ของประชาชนที่สูญเสีย

สำหรับ ยุรนันท์ ดุษณีย์ เจ้าหน้าที่สำรวจอุบัติเหตุ 1 บริษัท วิริยะประกันภัย อดีตนิติกรที่จบนิติศาสตร์ ด้วยเกียรตินิยมอันดับ 1 จากมหาวิทยาลัยศรีปทุม และเคยได้รับทุนพระราชทานสมเด็จพระราชชนนี ปี 2548 พกใบอนุญาตทนายความ หรือตั๋วทนาย ที่การันตีถึงความรู้ทางกฎหมายแน่นปึ๊ก บอกว่า อาชีพผู้สำรวจอุบัติเหตุรถยนต์ หรือเซอร์เวเยอร์ นี้แหละใช่เลย

แม้จะไม่ได้ตั้งใจมาทำอาชีพนี้ตั้งแต่แรก แต่เมื่อเข้ามาแล้วก็หลงรักเข้าเต็มเปา ความรักในอาชีพ ทำให้ ยุรนันท์ ทำงานออกมาได้ดี และได้รับรางวัลชนะเลิศ ผู้สำรวจอุบัติเหตุรถยนต์ดีเด่น ประจำปี 2559 (Best Surveyor Award 2016 (BSA) ของสมาคมประกันวินาศภัยไทย ที่มีการจัดประกวดเมื่อกลางเดือน มี.ค. 2560 ที่ผ่านมา จากผู้ที่อยู่ในอาชีพนี้ทั่วประเทศ 4,000 คน ไม่รวมบุคลากรที่ทำงานในบริษัทสำรวจภัย ที่รับจ้างทำเคลมจากบริษัทประกันภัย

“ผมมองว่าการประกันภัยมีอยู่คู่กับประเทศไทยมานาน และมีผลต่อการสนับสนุนให้เศรษฐกิจมีความเข้มแข็ง ในมุมมองของผมในฐานะประชาชนคนหนึ่ง ธุรกิจประกันภัย ทำงานในลักษณะของการช่วยเหลือสังคม และอาชีพเซอร์เวเยอร์ ก็เป็นกลไกหนึ่งที่ทำให้ประกันภัยบรรลุจุดหมายในเรื่องของการสนับสนุนความปลอดภัยทางถนน การเยียวยาหลังเกิดความสูญเสียในชีวิตและทรัพย์สินจากอุบัติเหตุทางรถยนต์

“อยากฝากให้คนรุ่นใหม่ๆ ที่อยากช่วยเหลือสังคม อาชีพนี้ตอบโจทย์เลย และยิ่งมีความรู้ด้านกฎหมายด้วยจะทำให้การทำงานมีประสิทธิภาพเพิ่มขึ้น” ยุรนันท์ กล่าว

ยุรนันท์ กล่าวว่า อาชีพเซอร์เวเยอร์ มีบทบาทสำคัญ เพราะเป็นคนแรกที่ไปพบกับลูกค้าที่สูญเสียจากอุบัติเหตุรถยนต์ ไปเป็นตัวแทนของบริษัท การทำงานจะสะท้อนภาพลักษณ์ของบริษัทด้วยทุกครั้ง

ยิ่งในยุคดิจิทัลที่ลูกค้าสามารถตรวจสอบเงื่อนไขกรมธรรม์ได้เร็ว การแชร์ข้อมูลเป็นไปอย่างรวดเร็ว ความรู้ของเซอร์เวเยอร์ จึงต้องแน่น เงื่อนไขกรมธรรม์ต้องแม่น และมีความสุภาพ

“การออกไปทำงานเคลมในสถานที่เกิดเหตุ จะต้องทำใจรับกับความรู้สึกของลูกค้า ที่เพิ่งเผชิญกับความสูญเสียในทรัพย์สิน หรือคู่กรณีของลูกค้าเสียชีวิต รวมถึงลูกค้าเสียชีวิต ก็ต้องเผชิญกับความรู้สึกของทายาท เป็นความกดดันที่อาชีพเซอร์เวเยอร์ จะต้องรับมืออย่างมีสติ มีเทคนิคในการพูดคุยเพื่อให้ลูกค้าและคู่กรณีเกิดความผ่อนคลาย และสร้างความมั่นใจว่าจะได้รับความเป็นธรรม”

การปฏิบัติต่อผู้สูญเสีย ยุรนันท์จะถือเสมือนหนึ่งว่าผู้สูญเสียเป็นคนในครอบครัวเดียวกับเขา ต้องมีสติในการทำงาน เพื่อให้ความช่วยเหลือทั้งสองฝ่าย ทั้งลูกค้าและคู่กรณี ให้ได้รับความเป็นธรรม และใช้คุณธรรมความรู้จากประสบการณ์การทำงานกฎหมายที่ศึกษา เงื่อนไขของกรมธรรม์ มาให้คำแนะนำกับลูกค้า และเป็นการเสริมความรู้ด้านประกันภัยให้กับลูกค้าไปในตัว เพื่อวันข้างหน้าหากเกิดเหตุการณ์แบบนี้อีกจะต้องทำอย่างไร?

“ทันทีที่เห็นเหตุการณ์ สิ่งแรกที่ต้องทำเมื่อไปถึงที่เกิดเหตุ ต้องคุยก่อนว่าเกิดอะไรขึ้น มีความเสียหายอะไรบ้าง คนที่ได้รับบาดเจ็บเป็นอย่างไรบ้าง มีอะไรที่จะเข้าไปช่วยเหลือในเบื้องต้นได้ไหม ปฏิบัติต่อเขาเหมือนเป็นคนในครอบครัว เราจะไม่พูดเรื่องรับผิดชอบหรือไม่รับผิดชอบทันที”

ยุรนันท์ บอกว่า เซอร์เวเยอร์รถยนต์ เมื่อมีประสบการณ์ในการทำงานมากพอแล้ว ทางบริษัทจะปล่อยให้ตัดสินใจทำงานอย่างอิสระตามความสามารถในการจัดการงานที่ได้รับมอบหมายให้รับผิดชอบภายใต้ระบบการทำงานของบริษัท แม้วันนี้ ะบบเคลมรถยนต์ออนไลน์ จะถูกนำมาใช้เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง รวมถึงสัญญาสละสิทธิระหว่างกันของประกันภัยรถยนต์ชั้น 1 หรือน็อกฟอร์น็อก ที่เพียงแลกสัญญากันก็แยกรถกันไปได้เลย

รวมถึงโครงการ “รถชนแล้ว ถ่ายรูปไว้ แยกได้ ไม่ต้องรอ” ในกรณีเฉี่ยวชนเพียงเล็กน้อย แต่คนก็ยังต้องรอเซอร์เวเยอร์ไปให้บริการถึงที่ แสดงให้เห็นว่าประชาชนยังไว้วางใจคนในอาชีพนี้

ยุรนันท์ ฝากบอกเด็กจบใหม่ หรือคนรุ่นใหม่ ที่อยากค้นหาประสบการณ์ในการทำงาน รักในงานบริการ ชอบช่วยเหลือสังคม อาชีพผู้สำรวจอุบัติเหตุรถยนต์ หรือเซอร์เวเยอร์ เป็นส่วนหนึ่งที่จะทำให้สังคมน่าอยู่ขึ้น เป็นกลไกที่จะทำให้ชีวิตของผู้คนได้รับความคุ้มครอง ส่งเสริมในด้านความปลอดภัย และพัฒนาสังคมในอีกด้านหนึ่ง

ยุรนันท์ เล่าว่า มีความฝันที่จะเป็น “ทนายความ” จึงตัดสินใจเรียนคณะนิติศาสตร์ ที่มหาวิทยาลัยศรีปทุม ซึ่งเรียนได้ดีมากเพราะได้เกียรตินิยมอันดับ 1 เคยได้รับทุนพระราชทานสมเด็จพระราชชนนี ปี 2548 เป็นประธานรุ่นคณะกรรมการนักศึกษาคณะนิตศาสตร์ เป็นมือเบสประจำวงดนตรีมหาวิทยาลัย และได้รับเลือกเป็นนายกองค์การนักศึกษากฎหมายแห่งประเทศไทย ซึ่งมีสมาชิก 26 สถาบันทั้งของภาครัฐและเอกชน

เมื่อเรียนจบได้ไปทำงานเป็นนิติกรและสอบใบอนุญาตทนายความ หรือตั๋วทนาย และทำงานอื่นไปด้วย พอมีประสบการณ์จึงมาสมัครงานที่บริษัท วิริยะประกันภัย ในตำแหน่งทนายความ แต่ได้รับมอบหมายให้ไปทำงานด้านผู้สำรวจอุบัติเหตุรถยนต์ หรือเซอร์เวเยอร์ ก่อน

“ตอนแรกไม่ทราบเลยว่าอาชีพนี้คืองานอะไร ทำงานแบบไหน แต่อยากลองทำ ในใจก็คิดว่าทำไปก่อนแล้วค่อยขยับขยายไปทำงานด้านกฎหมาย ทำให้เราต้องทำงานเชิงรุก ด้วยการศึกษาให้ไวที่สุด เพื่อให้การทำงานเกิดความคล่องตัว ก็จะมีพี่ที่ทำงานคอยประกบติด ให้คำแนะนำ”

แม้แต่ระดับผู้จัดการก็จะสอนงานด้วยการพาเราลงพื้นที่ไปด้วย เพราะเรามาใหม่ จะยังไม่ทราบเรื่องการทำเอกสาร การให้คำแนะนำ การสร้างความเข้าใจลูกค้าจะไม่ครบถ้วน ทางพี่ๆ ก็จะคอยแนะนำตลอด ทำให้เรียนรู้ได้ไวมาก ใช้เวลา 1 เดือน ก็สามารถออกไปทำงานนอกสถานที่ได้

“เคลมอุบัติเหตุรถยนต์แรกที่ทำเอง จะเป็นการเคลมแห้งธรรมดา มีการตรวจสอบเบื้องต้น เลขตัวถัง มันตื่นเต้นมาก เพราะไม่เคยรู้ว่าตัวรถยนต์จะต้องศึกษาอะไรบ้าง เลขตัวถังรถ ระบุว่าเป็นรถคันนี้ เป็นของผู้เอาประกันภัยคนนี้ รู้สึกแปลกใหม่กับอาชีพนี้ หลังจากนั้นก็เก็บเกี่ยวประสบการณ์มาเรื่อยๆ และได้ทำงานในรายที่ยากๆ ซับซ้อนเพิ่มขึ้น จนสามารถทำงานสำรวจความเสียหายกรณีรถชนกันหนักๆ และความสูญเสียในชีวิต

“วันนี้ ยังไม่ได้มองไปถึงว่าในอนาคตจะไปถึงตำแหน่งไหน เพราะกำลังอยู่ในช่วงตั้งใจทำงานด้วยการใช้ความรู้ความสามารถของเราให้เป็นประโยชน์ต่อสังคม แต่ผมเห็นผู้บริหารระดับสูงหลายคน เริ่มต้นการทำงานในบริษัทประกันภัยด้วยตำแหน่งเซอร์เวเยอร์ ซึ่งผมมองว่าโอกาสในการเติบโตมีสูง และอนาคตในการทำงานก็ดี หากเรามีความรู้ความสามารถมากพอ” ยุรนันท์ บอกถึงความคาดหวัง

“มีอะไรที่จะเข้าไปช่วยเหลือในเบื้องต้นได้ไหม ปฏิบัติต่อเขาเหมือนเป็นคนในครอบครัว เราจะไม่พูดเรื่องรับผิดชอบหรือไม่รับผิดชอบทันที”

“อาชีพผู้สำรวจอุบัติเหตุรถยนต์ หรือเซอร์เวเยอร์ เป็นส่วนหนึ่งที่จะทำให้สังคมน่าอยู่ขึ้น เป็นกลไกที่จะทำให้ชีวิตของผู้คนได้รับความคุ้มครอง ส่งเสริมในด้านความปลอดภัย และพัฒนาสังคมในอีกด้านหนึ่ง”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

10 เมษายน 2560 เวลา 10:55 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/489374

โดย…บีเซลบับ

เราต้องทำได้ เพราะงานคือชีวิต เพราะฉะนั้นก็เชิญชวนให้มาทำงานอย่างรู้ทันเท่าทัน ได้ทั้ง(ผล)งานและได้ทั้งความสุข วิธีฝึกคิดในการทำงานในสไตล์ของคนญี่ปุ่น “Get Happy Everyday” จากชุดหนังสืออินสไปร์ พัฒนาตนเอง ของ สนพ.นานมีบุ๊คส์ ที่อาจส่องประกายให้คุณทำงานได้สนุกขึ้น

มาปรับโหมดการทำงานแบบคนญี่ปุ่นกันเถอะ!

คนญี่ปุ่นเป็นคนจริงจัง แต่เขาจะเริ่มเข้าสู่โหมดการทำงานด้วยงานง่ายๆ คีย์เวิร์ดที่สำคัญคือคำว่า “เปิดสวิตช์” นึกภาพสวิตช์ไฟที่คุณเป็นกดปุ่มเปิดด้วยตัวเอง “แชะ!” หรืออะไรทำนองนั้น

1.อย่า “ไม่มีอารมณ์ทำงาน”

บางครั้งแม้คุณนั่งที่โต๊ะทำงานแล้ว แต่ยังเหม่อลอยไม่มีอารมณ์ทำงาน นั่งเหม่อแล้วเหม่ออีก ใจลอยไปที่โน่นที่นี่แบบไม่รู้จบ แถมงานก็ไม่เดิน ทำให้คนรอบข้างเพื่อนร่วมงานอึดอัด ถ้าเป็นแบบนี้ลองปรับโหมดใหม่ เอื้อมมือไปแตะ “สวิตช์การทำงาน” หลายคนมีวิธีเปิดสวิตช์ที่ไม่เหมือนกัน ลองสังเกตตัวเองว่าคุณมีวิธี “เปิด” สวิตช์ของตัวเองอย่างไร ถ้ายังไม่เจอ ลองวิธีง่ายๆ ต่อไปนี้ เช่น ทำความสะอาดโต๊ะ วิธีนี้ถือเป็นการปรับเปลี่ยนอารมณ์ที่ดี ทำอย่างสบายๆ ไม่ต้องเครียด แค่เช็ดเบาๆ เก็บเศษกระดาษทิ้ง ฯลฯ เช็ดโต๊ะเสร็จก็ลุยเลย!

2.งานฉลุยด้วยการจัดระเบียบ

สำหรับบางคนจัดระเบียบเป็นเรื่องดี เพราะหมายถึงการวางแผนไว้คร่าวๆ ว่าจะทำอะไรบ้าง ถ้าคุณยังเป็นมือใหม่ ให้เริ่มด้วยการจัดตารางงานล่วงหน้า 1 วัน โดยก่อนเริ่มทำงานให้ลองจัดตารางงานของวันนั้นๆ ด้วยการวางแผนคร่าวๆ วิธีนี้จะช่วยลดความสูญเสียหรือความสูญเปล่าของเวลา เพิ่มประสิทธิภาพการทำงาน รวมทั้งป้องกันความผิดพลาดได้

กรณีไม่เป็นไปตามแผนล่ะ บ่อยครั้งที่แผนซึ่งวางไว้ไม่เป็นไปตามที่คาด ก็ไม่ต้องอะไรมาก ถ้าไม่เป็นไปอย่างที่คิด ก็ให้ปรับแก้หรือยืดหยุ่นให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ พิจารณาจากหน้างานว่าอะไรควรทำหรือควรเป็นไปอย่างไร ไม่ต้องคิดกังวลจนหงุดหงิด เพราะงานคือการแก้ปัญหาอยู่แล้วคุณถูกจ้างมาให้ทำสิ่งนี้

3.แยกแผนงานกับความเป็นจริงออกจากกัน

การวางแผนก็คือการเตรียมสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้น ดังนั้น ต้องแยกแผนงานออกจากความเป็นจริง ถ้าเข้าใจดีแล้ว แม้มีงานราษฎร์งานหลวงเข้ามาแทรก ก็จะไม่หงุดหงิด “ช่วยไปทำนั่นที ช่วยไปทำนี่ที อย่าลืมไปถ่ายเอกสารด้วย” เรื่องแบบนี้เป็นธรรมชาติของการทำงาน ในระยะยาวคุณจะวางแผนได้ดีขึ้น วางแผนได้ใกล้เคียงความเป็นจริงหรือความน่าจะเป็นที่จะเกิดขึ้นได้มากขึ้น เตรียมรับมือกับความผิดพลาดได้ดีเพียงไร คือความเป็นมืออาชีพที่ทรงประสิทธิภาพเพียงนั้น

4.คนญี่ปุ่นไม่เกี่ยงงาน

สลายอาการเกี่ยงงานถ้ามี คุณเกี่ยงงานหรือเปล่า สิ่งนี้เป็นอุปสรรคต่อการทำงาน คนทำงานสไตล์ญี่ปุ่นจะชอบหรือไม่ชอบ ก็ทำ ในโหมดของงานแล้วไม่มีคำว่า “ชอบ” หรือ “ไม่ชอบ” เช่น ไม่ชอบงานคีย์ข้อมูล ไม่ชอบเข้าประชุม ไม่ชอบไปกินเลี้ยง ไม่ชอบทำงานกับแผนก…ฯลฯ ถ้าเผลอออกอาการหน้านิ่วคิ้วขมวดหรือโอดครวญเวลาได้งานที่ไม่ชอบ คุณจะเป็นคนที่ไม่มีใครอยากมอบหมายงานสำคัญให้ทำ

5.สะสมความสำเร็จ

คนญี่ปุ่นไม่เบื่องาน แต่จะมองหาความสนุกในงานตามแบบฉบับของตน บางคนใช้วิธีจับเวลาในการทำงาน แล้วตั้งเป้าหมายทำลายสถิตินั้น มีตั้งแต่การทำลายสถิติส่วนบุคคลและสถิติส่วนแผนกหรือองค์กร ถ้าทำได้ก็จะยินดี “ไชโย! เสร็จเร็วกว่าครั้งก่อนอีก” หรือ “คราวนี้จะรีบทำให้เสร็จกว่าแผนกบุคคล ฉันต้องทำได้” เป็นการสะสมความสำเร็จเล็กๆ น้อยๆ ได้ทั้งงานและได้ทั้งความสนุก

บางทีลองเปลี่ยนความคิดเพียงนิดหน่อย งานที่น่าเบื่อก็ไม่น่าเบื่ออีกต่อไป อาจลองคิดว่า ถ้างานนี้เสร็จเมื่อไหร่ ก็จะได้เริ่มวางแผนอื่นสักที หรือต้องทำงานนี้ให้ดีๆ เพราะส่งผลต่อการเจรจาและความสำเร็จของโครงงานทั้งหมด อย่างนี้เป็นต้น คิดไม่เหมือนเดิม ผลลัพธ์ก็ต่างไปจากเดิม บางครั้งยังทำให้ได้โอกาสใหม่ๆ ด้วย

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

10 เมษายน 2560 เวลา 10:30 น….. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/489371

โดย…วันพรรษา อภิรัฐนานนท์ ภาพ คลังภาพโพสต์ทูเดย์

สงกรานต์ปีใหม่นี้ ตั้งใจขอพรให้สัมฤทธิ์ ขอพรยังไงไม่ให้พลาด ข้อมูลนำมาจาก “ขอพร” ของ ม.ย.ร.มะลิ สนพ.วงกลม ขอขอบคุณและอนุโมทนา ใครที่เตรียมตัวเตรียมใจว่า ปีนี้จะทัวร์ไหว้พระขอพรวันสงกรานต์ ตามมาเลย ไม่แน่ว่าพรที่คุณผู้อ่านมุ่งหมายจะสัมฤทธิ์สถิตคงในปีนี้ มีตั้ง 9 วัด ลุยเลย!

สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ทั้ง 9 แห่งที่เลือกมานี้ นอกจากจะมีชื่อเสียงแล้ว ยังเป็นที่ร่ำลือว่า สามารถขอพรได้ต่างๆ พิจารณาดูพรที่จะได้ เชื่อว่าเราท่านจะสามารถใช้ชีวิตได้แสนสุขตลอดปีและตลอดไป

1.วัดพระแก้ว :

ขอพรให้ร่ำรวยแก้วแหวนเงินทอง

วิธีขอพร

ตั้งจิตให้สงบ ว่านะโม 3 จบ

ต่อด้วยคาถาบูชาพระแก้วมรกต

วาละลุกัง สังวาตังวา

วาละลุกัง สังวาตังวา

วาละลุกัง สังวาตังวา

ว่าจบให้เดินไหลตามฝูงชนเข้าไปในพระอุโบสถ ชื่นชมองค์พระแก้วมรกต หาที่นั่งได้แล้วพึงหลับตาหายใจในสมาธิชั่วครู่ อธิษฐานจิต “ขอพรให้ร่ำรวยแก้วแหวนเงินทอง เพื่อใช้เลี้ยงตนและทำบุญทำทาน” เสร็จแล้วออกมา ใช้ดอกบัวจุ่มน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ พรมที่ศีรษะตนเองเป็นสิริมงคล

ดอกไม้ บูชาด้วยดอกจำปา เพราะสีทองๆ ดี

2.ศาลหลักเมือง :

ขอให้ประสบความสำเร็จถึงหลักชัยแห่งชีวิต

วิธีขอพร

ของไหว้มีเจ้าหน้าที่จัดไว้เป็นถาด นำของทั้งหมดนี้ไปไหว้ที่ศาลหลักเมืองจำลอง ตั้งนะโม 3 จบแล้วว่าคาถา (มีป้ายบอก) นำผ้าแพรสามสีไปผูกที่เสา จากนั้นไปที่ศาล “องค์หลักเมืองของจริง” ตั้งอยู่ติดๆ กัน ถวายดอกไม้อีกหนึ่งชุด “ขอพรให้ได้ประกอบสัมมาชีพ ประสบความสำเร็จถึงหลักชัยแห่งชีวิต” อย่าลืมไปอธิษฐานจิตยกพระเสี่ยงทาย หลายคนมาที่นี่เพื่อกิจกรรมนี้

ดอกไม้ บูชาด้วยดอกบานไม่รู้โรย หมายถึง ไม่ย่อท้อต่ออุปสรรคในชีวิต

3.วัดโพธิ์ :

ขอพรให้มีชีวิตที่ร่มเย็นเหมือนอยู่ใต้ร่มโพธิ์ร่มไทร

วิธีขอพร

ตรงไปที่พระอุโบสถ ตั้งจิตว่านะโม 3 จบ ขอพรต่อหน้าองค์พระพุทธเทวปฏิมากร แปลว่าพระที่เทวดาสร้าง ทำใจให้นิ่งสู่สมาธิ “ขอพรให้ลูกช้างมีชีวิตร่มเย็นเหมือนอยู่ใต้ร่มโพธิ์ไทร” เสร็จแล้วเดินชมภาพสลักเรื่องรามเกียรติ์ที่เฉลียงรอบพระอุโบสถ เขามอหรือสวนหย่อมฤาษีดัดตน ถ้าเมื่อยก็แวะนวด ศิลปวิทยาการของไทยโบราณ

ดอกไม้ บูชาด้วยช่อกระแต เหมือนกระแตเกาะไม้ใหญ่ที่ร่มรื่น

4.ศาลเจ้าพ่อเสือ :

ขอพรให้มีโชคลาภ เฮงๆ ตลอดปี

วิธีขอพร

ซื้อของไหว้ 2 ถาด ถาดแรกไหว้เจ้าพ่อเสือ มีไข่ ข้าว พวงมาลัยและหมูสด ถาดที่ 2 ไหว้ เฮี้ยงเทียนเซียงตี่ มีส้ม กระดาษเงินกระดาษทอง พวงมาลัย บางถาดมีกุ๊ยนั้ง (คนช่วยเหลือ) ด้วย เริ่มจากปักธูปไหว้เฮี้ยงเทียนเซียงตี่ ต่อด้วยเจ้าพ่อเสือ แล้วเดินออกไปนอกศาลไหว้เทวดาฟ้าดิน ตอนเดินกลับเข้ามานำธูปที่เหลือปักลงกระถางซ้ายขวา ลาของ เก็บส้มกลับไปกินบ้านเป็นสิริมงคล กระดาษเงินกระดาษทองปัดวนรอบตัว 3 รอบแล้วนำไปเผาที่เตา เสร็จแล้วให้เจ้าหน้าที่นำหมูสดไปชูใกล้ๆ ท่านเจ้าพ่อ เจ้าหน้าที่จะร้องดังๆ “เฮงๆๆๆๆๆๆ”

ดอกไม้ บูชาด้วยดอกกระดังงา ดุจกลิ่นกระดังงาหอมไกล กระพือพัดโชคลาภให้ไม่รู้สิ้น

5.วัดสุทัศน์ :

ขอพรให้มีสติสัมปชัญญะ ทัศนะถูกต้องดีงาม

วิธีขอพร

พระวิหารวัดนี้สร้างสูงกว่าศาสนสถานอื่น เปรียบเสมือนเขาพระสุเมรุที่เป็นศูนย์กลางของสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ก้มกราบอธิษฐานต่อหน้าพระศรีศากยมุนี ทำจิตให้นิ่ง ว่านะโม 3 จบ อธิษฐาน “ขอพรให้มีสติสัมปชัญญะ มีทัศนะในการใช้ชีวิตได้ถูกต้องดีงาม”

ดอกไม้ บูชาด้วยดอกพุด เพราะรูปทรงดูเหมือนธรรมจักร

6.วัดบวรนิเวศวิหาร :

ขอพรให้พ้นภัย ผ่อนเคราะห์จากหนักเป็นเบา

วิธีขอพร

ไหว้พระที่หน้าพระอุโบสถ จากนั้นเข้าไปกราบพระพุทธชินสีห์ในพระอุโบสถ พระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ที่พระเจ้าแผ่นดินสยามทุกพระองค์ตั้งแต่สมัยอยุธยาเสด็จมาถวายสักการะ ตั้งจิตให้นิ่ง ว่านะโม 3 จบ “ขอพรให้พ้นภัย ผ่อนเคราะห์ หนักเป็นเบา” มีน้ำมนต์อยู่ที่ด้านหลังพระพุทธชินสีห์ ว่ากันว่าแก้อาถรรพ์ดีมาก ที่เจดีย์ใหญ่หลังพระอุโบสถยังมีพระเจดีย์ไพรีพินาศ มีคุณแก้เคล็ดสะเดาะเคราะห์ ก็ไปกราบกันด้วย

ดอกไม้ บูชาด้วยดอกล้างขวด เพื่อล้างเคราะห์ล้างภัย

7.วัดชนะสงคราม :

ขอพรให้มีชัยชนะต่ออุปสรรคทั้งปวง

วิธีขอพร

พระประธานในพระอุโบสถ มีพระนาม “พระพุทธนรสีห์ตรีโลกเชฏฐ์ มเหทธิศักดิ์ปูชนียะ ชยันตะโคดม บรมศาสดา อนาวรญาณ” แต่เดิมมีขนาดเล็ก หากเมื่อคราวสมเด็จกรมราชวังบวรมหาสุรสิงหนาทชนะศึกพม่า ได้เสด็จมาพักทัพที่นี่ ท่านและแม่ทัพนายกองทั้งหมด “ทรงถวายเสื้อยันต์ที่ใช้ในศึกคราวนั้น” แด่องค์พระแล้วโบกปูนทับไว้ ทราบประวัติขลังๆ แล้วตั้งจิตอธิษฐาน ณ บัดนี้

ตั้งนะโม 3 จบ “ขอพรให้มีชัยชนะต่ออุปสรรคทั้งปวง” จากนั้นกลับมารับพรและขอน้ำมนต์จากพระสงฆ์กลับบ้าน ตุ่มน้ำมนต์ที่อยู่ตรงหน้าพระประธานนั่นแหละ มีตั้ง 2 ตุ่ม ความไม่ธรรมดาของน้ำมนต์วัดชนะฯ นี้ วันหลังจะมาเล่าให้ฟัง

ดอกไม้ บูชาด้วยบานไม่รู้โรยสีขาว ชนะความดีที่ไม่รู้โรย(แน้!)

8.วัดระฆังโฆสิตาราม :

ขอพร “ฟรีสไตล์” ตามใจปรารถนา

วิธีขอพร

ผู้คนมากมายหลั่งไหลมาที่นี่ เพื่อขอพรจากหลวงพ่อโต หรือสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) อริยสงฆ์แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ห้องสำหรับกราบหลวงพ่อโตเป็นห้องกระจกติดแอร์อยู่ติดกับทางเข้าวัด นำดอกไม้ที่เตรียมมาใส่พาน ซื้อหาหมากพลูที่ทางวัดเตรียมไว้ด้วยก็ได้ ตั้งจิตระลึกถึงหลวงพ่อ ว่านะโม 3 จบ ต่อด้วยการสวดคาถาชินบัญชร (ช้าๆ) เมื่อสวดเสร็จจะรู้สึกใจเย็นลงอย่างประหลาด

หลับตาดูลมหายใจตัวเองไป ตั้งสมาธิดีๆ อย่าวอกแวก เมื่อรู้สึกว่าลมหายใจยาวสม่ำเสมอดีแล้ว ให้ขอพรในใจต่อไปเลย ที่นี่ขอพรได้ฟรีสไตล์ ตามใจปรารถนาของแต่ละคน เสร็จแล้วเดินไปปิดทองที่องค์หลวงพ่อ อย่าลืมตักน้ำมนต์กลับบ้านเป็นสิริมงคล

ดอกไม้ บูชาด้วยมะลิ เพราะหอมกรุ่นทำให้นึกถึงพระ

9.ภูเขาทอง วัดสระเกศ :

ขอพรให้มีดวงตาเห็นธรรม

วิธีขอพร

เดินขึ้นภูเขาทอง ฟังคำเทศน์ที่กระจายเสียง อย่าฟุ้งซ่านคิดเรื่องอื่น ทำจิตให้ปลอดโปร่งสมกับที่จะได้ขอพรต่อพระบรมสารีริกธาตุ การเดินขึ้นเขาเป็นเคล็ดว่า ทำให้จิตใจสูงส่ง ไม่ตกต่ำ ชีวิตมีแต่ขาขึ้น เมื่อขึ้นไปถึงซื้อธูปเทียนไหว้พระ ถวายดอกไม้ “ขอพรให้มีดวงตาเห็นธรรม” เสร็จแล้วปิดทองที่สถูปศิลาภายในองค์เจดีย์ (มีป้ายบอก) และนมัสการองค์เจดีย์ โดยเดินเวียนขวา 3 รอบ พนมมือให้นิ้วอยู่เหนือศีรษะ ตั้งจิตอธิษฐาน รับรู้ทุกคำที่เรากล่าวออกไป “ข้าพเจ้าขอถึงซึ่งพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ที่เป็นที่พึ่ง”

ดอกไม้ บูชาพระบรมสารีริกธาตุแห่งพระพุทธองค์ด้วยดอกบัว นอบน้อม สุขุม ลุ่มลึก

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

09 เมษายน 2560 เวลา 09:57 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/489291

โดย…ปณิฏา ภาพ เอเอฟพี

เหมือนกับหลายๆ บทเพลงที่เกิดมาเราก็ได้ยินจนคุ้นหู มักซ์ ฟอน ซีโดว์ ก็เป็นนักแสดงที่เกิดมาปุ๊บ เราก็ได้เห็นบทบาทต่างๆ ของเขาอย่างคุ้นหน้าคุ้นตา ซึ่งแม้บางครั้งเห็นแล้วอาจจะนึกถึงชื่อเสียงเรียงนามของเขาไม่ออก ทว่ารู้ว่าเป็นใบหน้าของนักแสดงที่แสนคุ้นเคย

ชื่อจริงๆ ของเขา คือ คาร์ล อดอล์ฟ ฟอน ซีโดว์ เกิดเมื่อวันที่ 10 เม.ย. 1929 ที่เมืองลุนด์ทางตอนใต้ของประเทศสวีเดน เขาเข้าสู่แวดวงการแสดงตั้งแต่อายุ 9 ขวบ และตอนอายุ 15 ปี ได้ประเดิมงานแสดงละครเวทีใหญ่ๆ อย่าง A Midsummer Night’s Dream ของวิลเลียม เชกสเปียร์ ณ โรงละครใหม่แกะกล่องที่เมืองมัลโม ประเทศสวีเดน หลังจากนั้นเขาก็หลงใหลในการแสดงและได้เข้าร่วมในการแสดงละครท้องถิ่นอีกมากมาย

ชื่อ “มักซ์” ที่เขานำมาใช้ในอาชีพการแสดงได้มาระหว่างการไปเป็นทหารรับใช้ชาติ โดยนำมาจากชื่อแมลงในละครสัตว์แมลงที่เขาประทับใจ หลังกลับจากเป็นทหาร เขาเข้าศึกษาที่สถาบันการแสดง Royal Dramatic Theatre ในกรุงสตอกโฮล์ม ระหว่างปี 1948-1951 พอเรียนจบก็ได้แสดงทั้งละครเวทีและภาพยนตร์สวีเดนหลายเรื่อง ก่อนที่โอกาสบนเวทีนานาชาติจะมาถึง เมื่อได้รับการแนะนำให้รู้จักกับ อิงมาร์ เบิร์กแมน ยอดผู้กำกับชาวสวีเดน

อิงมาร์ ชวนเขามาร่วมงานกับบริษัทการแสดง มัลโม ซิตี เธียเตอร์ หลังจากนั้น มักซ์ ฟอน ซีโดว์ ก็กลายเป็นนักแสดงหลักในหนังและละครเวทีของผู้กำกับดัง และเมื่อทีวีเริ่มเข้ามามีบทบาทในสังคมมากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งอิงมาร์และมักซ์ ก็ได้พัฒนาเทคนิคทางการกำกับฯ และการแสดงในสื่อใหม่ ทำให้ผู้กำกับและนักแสดงคู่ใจหันไปจับงานภาพยนตร์มากกว่าละครเวทีไปโดยปริยาย

ผลงานเด่นที่รู้จักกันดีในการร่วมงานของทั้งคู่ก็คือ เรื่อง The Seventh Seal (1957) ซึ่งไม่เพียงเป็นผลงานคลาสสิกของทั้งสองคนเท่านั้น หากยังเป็นใบเบิกทางทำให้ มักซ์ ฟอน ซีโดว์ ได้เลื่อนชั้นขึ้นมาเป็นนักแสดง “อินเตอร์” ในทันที

ข้อเสนอจากฮอลลีวู้ดมาถึง ตั้งแต่บทบาทพระเยซู ใน The Greatest Story Ever Told (1965) ตามมาด้วยบทบาทของหลวงพ่อเมอร์ริน ใน The Exorcist (1973)

บรรดาผู้กำกับตัวกลั่น ไม่ว่าจะเป็น เดวิด ลินช์ หรือ มาร์ติน สกอร์เซซี ต่างก็จับจ้องคอยจับจองคิวนักแสดงต่างชาติมากฝีมือ จนมักซ์มีงานในภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดมากกว่าภาพยนตร์ชาติตัวเองในที่สุด โดยในกลางทศวรรษที่ 1960 เขาได้เซ็นสัญญากับทเวนตีธ์ เซนจูรี ฟอกซ์ สำหรับการแสดงหนังฮอลลีวู้ด 7 เรื่อง ในเวลา 7 ปี

มักซ์ ฟอน ซีโดว์ โลดแล่นในฐานะนักแสดง นับจากบทอัศวินจากครูเสดที่ต้องเผชิญหน้ากับ “ความตาย” ใน The Seventh Seal (1957) นับเป็นเวลากว่า 6 ทศวรรษ ด้วยวัย 87 ปี กับอีก 364 วันในวันนี้ เขายังคงเป็นใบหน้าที่คุ้นตา ตั้งแต่บทบาทอีกาสามตาในซีรี่ส์ดังช่องเอชบีโอ Game of Thrones จนถึงบทบาทสำคัญในฐานะกุญแจบู๊ลิ้ม อย่าง ลอร์ ซาน เต็กกา ใน Star Wars : Episode VII-The Force Awakens รวมทั้งหนังฝั่งยุโรป (เบลเยี่ยม-ฝรั่งเศส) อย่าง The First, the Last (Les Premiers, Les Derniers)

ด้วยผลงานภาพยนตร์กว่า 100 เรื่อง อีกทั้งซีรี่ส์ทางโทรทัศน์อีกมากมาย เขาได้ร่วมงานกับผู้กำกับชื่อดังฝั่งฮอลลีวู้ดมากมาย เรียกว่าชื่อของมักซ์ ฟอน ซีโดว์ กลายเป็น “สถาบัน” ไปแล้ว แม้ช่วงหลังๆ บทบาทในแต่ละเรื่องจะไม่มาก หากชื่อของเขาจะได้ขึ้นเครดิต “…And Max von Sydow” ติดกลุ่มนักแสดงนำของเรื่องอยู่เสมอ

ในช่วงชีวิตของเขา เรียกได้ว่าแสดงมาแล้วทุกบทบาท ทั้งบทพระเอก ฮีโร่ ตัวร้าย พระ พระเจ้า คนบ้า คนพิการ ฯลฯ หนัง 5 เรื่องนี้ นับได้ว่าเป็นชีวประวัติขนาดย่อของ มักซ์ ฟอน ซีโดว์

The Seventh Seal

1.“The Seventh Seal” (1957)

หนังของอิงมาร์ เบิร์กแมน เรื่องนี้ มักซ์ รับบทบาทเป็นอัศวินที่เพิ่งกลับจากการต่อสู้ในสงครามครูเสด ที่มาเจอกับการระบาดของโรคไข้ทรพิษในสวีเดนบ้านเกิด “ความตาย” คืบคลานไปทั่ว ในที่สุดก็มาหาเขา และเมื่อเขาตอบ “ความตาย” ว่ายังไม่พร้อม การเดิมพันเกมหมากรุกจึงเริ่มต้นขึ้น บทบาทอัศวินของมักซ์ ฟอน ซีโดว์ แสดงให้เห็นถึงความสิ้นหวัง ความกลัว และความทุกข์ทรมาน ไม่ว่าในความเป็นจริงเขาจะเก่งกาจด้านการเดินหมากอย่างไร เมื่อการเดิมพันคือ “ความตาย” ถึงอย่างไรเขาก็หนีไปไม่พ้น

The Hour of the Wolf

2.“The Hour of the Wolf” (1968)

หนังในยุคยังหนุ่มในสวีเดนร่วมกับผู้กำกับคู่ใจอีกเรื่อง มักซ์ในลุคยังหล่อ สูงยาวเข่าดี รับบทเป็นจิตรกรที่ต้องเจอกับเรื่องหลอนๆ หลังย้ายไปอยู่บนเกาะแห่งหนึ่งกับภรรยาสาวสวย และได้ไปรู้จักกับกลุ่มเศรษฐีบนเกาะ หนังแสดงให้เห็นความกลัว ไม่มั่นใจของนักแสดงชาวสวีดิชอีกคราวหนึ่ง ที่ไม่รู้ว่าเรื่องไหนจริง เรื่องไหนฝันกันแน่ นอกจากการแสดงสุดหลอนแล้ว The Hour of the Wolf ยังแสดงให้เห็นความเชี่ยวชาญทางการแสดงที่ยกระดับขึ้นมาอีกขั้น จากนักแสดงที่มีพื้นฐานที่ละครเวที กลับมาเล่นกับการแสดงอารมณ์ผ่านมุมกล้อง โดยเฉพาะภาพโคลสอัพได้อย่างยอดเยี่ยม

The Exorcist

3.“The Exorcist” (1973)

นับว่าเป็นหนังฝั่งฮอลลีวู้ดซึ่งเป็นที่จดจำมากที่สุดของมักซ์ ฟอน ซีโดว์ ก็ว่าได้ แม้ว่าเขาจะมีส่วนในการแสดงเพียง 1 ใน 3 ของเรื่องนี้ก็ตาม หากไม่มีใครลืมบทบาทหลวงพ่อเมอร์รินที่มาทำพิธีไล่ผีออกจากเด็กสาวผู้เคราะห์ร้าย จนตกเป็นเหยื่อของปีศาจเสียเอง

บทบาทในหนังสยองขวัญสุดคลาสสิกเรื่องนี้ ทำให้หลายๆ คนนึกถึงภาพตรงข้ามกับบทบาทของเขาใน The Seventh Seal หลวงพ่อผู้ปราศจากความกลัว และเต็มไปด้วยศรัทราอันแรงกล้าในพระเจ้า เขาไม่หวั่นแม้ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับปีศาจร้ายเพียงลำพัง

4.“Three Days of the Condor” (1975)

ในช่วงทศวรรษที่ 1970 นักแสดงชาวยุโรปต่างก็ต้องได้รับบทบาทในหนังทริลเลอร์ของฮอลลีวู้ดกันทั้งนั้น โดยเฉพาะบทบาทของนักฆ่า หรือสายลับ มักซ์ ฟอน ซีโดว์ ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น กับบท ชูเบิร์ต นักฆ่ามือฉกาจและสุดโหดในหนังของซิดนีย์ พอลแล็กเรื่องนี้ ซึ่งภายหลังกลายเป็นแรงบันดาลใจให้บทบาทของฆาเวียร์ บาเด็ม ใน No Country for Old Men

5.“The Diving Bell and the Butterfly” (2007)

ในหนังที่สร้างจากวรรณกรรมชีวิตจริง ผลงานของจูเลียน ชนาเบล เรื่องนี้ มักซ์ ฟอน ซีโดว์ มีบทบาทการแสดงเพียง 2 ฉากเท่านั้นเอง นั่นคือฉากที่ลูกชาย ฌอง-โดมินิก โบบี (มาติเยอ อะมัลริก) โกนหนวดให้ เพราะเขาช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ก่อนที่อุบัติเหตุจะทำให้ ฌอง-โดมินิก โบบี แย่ยิ่งกว่า เพราะขยับได้เพียงเปลือกตา ขณะที่อีกฉากสำคัญ คือการพูดโทรศัพท์กับลูกชาย ที่อยู่ในอาการล็อก-อิน ซินโดรม และไม่สามารถตอบโต้ด้วยถ้อยคำกับเขาได้อีกแล้ว

นับเป็นฉากสั้นๆ ที่ต้องอาศัยอารมณ์ในการแสดงอย่างล้นเหลือ จนบีบหัวใจและถึงขั้นจับใจของคนดู

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

09 เมษายน 2560 เวลา 09:48 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/489288

โดย…มัลลิกา ภาพ เสกสรร โรจนเมธากุล

เป็นหนึ่งในบรรณพิภพ สำหรับนักเขียนแห่งแดนอาทิตย์อุทัย “อะคุตะงะวะ ริวโนะสุเกะ” แม้ตัวจะลาจากโลกนี้ไปแล้ว แต่ผลงานของเขาได้ขึ้นหิ้ง ถูกยกย่องเป็นบิดาแห่งเรื่องสั้นญี่ปุ่น หลายเรื่องของเขาถูกนำไปแปลเป็นภาษาต่างๆ นักอ่านทั่วโลกรู้จักชื่อและผลงานอันโดนเด่นของเขา หากแต่ยังมีอีกหลายเรื่องสั้นที่ไม่ได้ถูกแปล และไม่ถูกพูดถึงเลยก็ว่าได้

7 เรื่องสั้นในรวมเล่ม “ท่านหญิงแห่งโระคุโนะมิยะ” เป็นอีกเสี้ยวผลงานที่เกือบถูกลืมหาย จน “ประยูร หงษาธร” บรรณาธิการสำนักพิมพ์ปล่อยได้นำมาแปลและพิมพ์ โดยมีนักแปลเลือดใหม่ “พิณชุค เด่นกำจรสุข” ผู้ที่เสพงานของอะคุตะงะวะ ริวโนะสุเกะ อยู่เป็นทุนเดิมมาถ่ายทอดเป็นภาษาไทย

“ได้คุยกับทางกองบรรณาธิการอยู่ตลอดว่า อยากให้มีวรรณกรรมแปลในตลาดหนังสือมากขึ้น แนวไหนอะไรยังไง ค่อยๆ สโคปลงมาๆ จนมาลงตัวที่งานกลุ่มนี้ ตอนแปลไปก็รีเสิร์ชข้อมูลไปด้วย เพื่อทำความเข้าใจกับต้นฉบับให้มากที่สุด เนื่องจากคิดงานตรงนี้กันมาระยะเวลาหนึ่ง ทำให้มีเวลาอ่าน คิด หาเทียบข้อมูล เกลาสำนวน คือใช้เวลาละเอียดกับทุกขั้นตอน จนถึงเวลาส่งทางสำนักพิมพ์ก็ตรวจทาน เพิ่มเติมส่วนเชิงอรรถวิจารณ์อย่างละเอียด เราเคี่ยวทำหนังสือเล่มนี้แบบให้เวลา ไม่เร่งรีบ”

ป่าละเมาะ ราโชมอน เป็นเรื่องที่ผู้คนรู้จักกันดี แต่ที่รวมอยู่ในหนังสือเล่มนี้ คือ 7 เรื่องสั้น แรงแค้นกตัญญู ท่านหญิงแห่งโระคุโนะมิยะ ชายหนุ่มกับสมบัติมหัศจรรย์ ผู้สำเร็จเป็นเซียน สงครามข้ามสายพันธุ์ พระแม่ทมิฬ และเธอคือการ์เมน

“เหตุผลที่เราเลือกเรื่องสั้นนี้มา ในเล่มนี้มีเนื้อหาที่แตกต่างกันก็จริง แต่มีความเหมือนกัน ทั้งหมดจะมีลักษณะเป็นนิทาน เรื่องเล่าตำนาน เหนือธรรมชาติบ้าง จะเกิดขึ้นในอดีตช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง ถ้าจะต่างน่าจะเป็นตรงข้อคิดในแต่ละเรื่อง แต่โดยรวมแล้วก็เกี่ยวข้องกับมนุษย์

ภาษาในทุกเรื่องอ่านง่าย เหมือนนิทานเบาสมอง เข้าถึง เข้าใจได้รวดเร็ว ที่สำคัญคือ ใจความซ่อนข้อคิดของแต่ละเรื่องมีความคลาสสิก เป็นข้อคิดที่เราๆ พบเจอได้ในปัจจุบัน ให้ข้อคิดที่ทันยุคทันสมัย หยิบขึ้นมาอ่านตอนไหนก็ได้ ใครอ่านก็ได้ สองหลักนี้ทำให้เรารู้สึกว่า มันน่าสนใจมาก และคิดว่าคนอ่านน่าจะชอบ คนที่เป็นแฟนผลงาน อะคุตะงะวะ ริวโนะสุเกะ อยู่แล้ว หรือชอบงานเด่นๆ ของเขาอย่าง ในป่าละเมาะ หรือผลงานดัดแปลงอื่นๆ รูปแบบภาพยนตร์ (อุโมงค์ผาเมือง) น่าจะชอบมากๆ ด้วยค่ะ”

ขึ้นทำเนียบเป็นนักแปลป้ายแดง แม้ พิณชุค จะเคยผ่านงานแปลวรรณกรรม กวี หรือแปลข่าวต่างประเทศ ด้วยบทบาทหน้าที่ผู้สื่อข่าวต่างประเทศหนังสือพิมพ์ M2F หากแต่ผลงานแปลรวมเรื่องสั้น ท่านหญิงแห่งโระคุโนะมิยะ ก็เป็นงานหินสำหรับเธอ ซึ่งได้ทุ่มเทพลังเพื่อพิสูจน์ฝีมือ

“การแปลวรรณกรรมมักจะมีประเด็นต่างๆ เนียนอยู่ในเนื้อเรื่อง แต่มันเป็นพื้นสำคัญเลยที่พลาดไม่ได้ บางอย่างถูกพูดขึ้นมาแค่ครั้งเดียว ถ้าเราเข้าใจว่าเจ้าของเรื่องต้องการสื่ออะไร เราก็จะส่งสารออกมาด้วยความเข้าใจที่ตรงกับเขาจริงๆ ซึ่งมันสำคัญมาก แต่เขาก็ไม่บอกเราตรงๆ ไง ว่าอันนี้เขาแอบซ่อนอะไรไว้อยู่นะ เราถึงต้องศึกษาค้นค้าเพิ่มเติม ส่วนการใช้ภาษาดูที่ความเหมาะสม อรรถรส เจตนา ลูกเล่นของต้นฉบับ เราจะระวัง ให้มันคงไว้อย่างนั้น เพราะนี่คือเสน่ห์ของงาน มีบ้างที่ปรับให้อ่านแล้วลื่นไหล สนุกมากขึ้น แต่ต้องไม่ทำให้งานเพี้ยนไป”

เรื่องแรกก็ได้แปลผลงานของนักเขียนคนโปรด นับเป็นเกียรติและความภาคภูมิใจ “ปกติชอบอ่านหนังสือหลายประเภท แต่ตอนที่เจอผลงานของ อะคุตะงะวะ ก็เป็นจังหวะเห็นคนอื่นพูดถึงผลงานที่ป๊อปๆ ของเขาเรื่อง ในป่าละเมาะ ราโชมอน แล้วก็เคยดูภาพยนตร์ที่แปลงจากเรื่องในป่าละเมาะด้วย ซึ่งเป็นเรื่องโปรดมากเลย ถ้าจะแนะนำให้ใครอ่านหนังสือสาระดีๆ สนุกเพลินๆ เล่มหนึ่ง จะแนะนำเรื่องนี้ เวลาปิ๊ง
งานของใครสักคน จะชอบไปสืบประวัติเขา ชีวิตเขาเป็นยังไง ทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัว คือ อายุแค่สามสิบกว่าๆ มีผลงานร้อยกว่าชิ้น

เวลาพูดให้ใครฟัง มีแต่คนทึ่ง ส่วนเรานี่ยกเขาขึ้นหิ้งไปแล้ว คิดเองเล่นๆ ว่า ถ้าเขาเลือกที่จะอยู่นานกว่านี้ เราอาจจะได้อ่านงานดีๆ ของเขามากกว่านี้หลายต่อหลายเท่า หรือเห็นวิวัฒนาการ สไตล์การประพันธ์ของเขา งานของอะคุตะงะวะมีเสน่ห์กับเราตรงที่เขาจะนำเสนอมุมต่างๆ ของมนุษย์ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นด้านมืด แต่เขามีเทคนิคค่อยๆ เล่าไปเรื่อยๆ ให้สารมันซึมลงสู่ความรู้สึกของเราอย่างช้าๆ แต่ด้านมืดก็ไม่ได้น่ากลัวแบบเปล่าประโยชน์ มองว่าเราก็เป็นมนุษย์คนหนึ่งที่อาศัยอยู่ในสังคมมนุษย์ ผลงานของเขาก็คือคู่มือการใช้ชีวิตร่วมกับผู้อื่นดีๆ นี่เอง”

หนังสือเล่มขนาดเหมาะมือ ใช้เวลาอ่านจบในเวลาไม่นาน นอกจาก 7 เรื่องสั้น ในท้ายเรื่องยังมีบทวิจารณ์จากกองบรรณาธิการ เสมือนเป็นการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นทางวรรณกรรม เพราะว่าแทบทุกเรื่องของ อะคุตะงะวะ ริวโนะสุเกะ ต่างก็จบแบบให้เราฉุกคิด เกิดคำถาม และคลางแคลงใจอยู่ในทีว่า จบแบบนี้ก็ได้หรือ แบบนี้น่าจะดีกว่านะ หรือทำไมต้องลงเอยเยี่ยงนี้ หรือถ้าหากเยาวชนจะนำไปเป็นตัวอย่างบทเรียนก็ย่อมเกิดประโยชน์ เพราะได้ทราบถึงวิธีการสร้างเรื่องสั้นของนักเขียนญี่ปุ่น ที่เป็นเทพวรรณกรรมไปแล้ว

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

09 เมษายน 2560 เวลา 09:22 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/489281

โดย…วราภรณ์  ภาพ : ทวีชัย ธวัชปกรณ์

บางคนก็อยากใช้ชีวิตให้ช้าลง แต่ในขณะที่เรายังมีหน้าที่การงานต้องรับผิดชอบ การจะละทิ้งทุกอย่างแล้วมาใช้ชีวิตแบบช้าๆ เสียทีเดียวคงเป็นไปไม่ได้ แต่ ครูแอร์-ภาชีวี เจริญสุข วัย 43 ปี นักการตลาดดูแบรนดิ้งและประชาสัมพันธ์ให้กับเกษรวิลเลจ ควบคู่กับการเป็นครูสอนด้านการร้องเพลงและการใช้เสียงโดยมีสตูดิโอชื่อ ครูแอร์ โวคัล สตูดิโอ เธอมีวิธีจัดการดึงจิตใจและความคิดของตัวเองให้ช้าลงได้ ซึ่งเครื่องมือช่วยก็คือ “ธรรมะ” และครูแอร์ยังจัดสรรเวลาเพื่อมีเวลาว่างทำให้ชีวิตสโลว์ขึ้นในวันหยุด ที่ใครๆ ก็สามารถทำได้

เติมเต็มความฝันคือการเป็นครูสอนร้องเพลง 

คนบางกลุ่มอาจคุ้นหน้าครูแอร์จากการชมเรียลิตี้ประกวดร้องเพลงในรายการ “อะคาเดมี แฟนเทเชีย” ซีซั่นที่ 10 และ 11 เพราะเธอเป็นครูสอนร้องเพลง 1 ใน 15 ทีมงานระดับหัวกะทิของ ครูโรจน์-รุ่งโรจน์ ดุลลาพันธ์ และ เดอะ โพรเฟสชันนัล บาย ครูโรจน์ ที่เข้าไปสอนนักล่าฝันถึงในบ้าน ซึ่งการร้องเพลงเป็นความฝันของครูแอร์มาตั้งแต่อายุเพียง 7 ขวบ ได้รู้จักกับครูโรจน์ครั้งแรกขณะดูรายการ “ตามไปดู” ที่ไปสัมภาษณ์ครูโรจน์เกี่ยวกับเทคนิคการร้องเพลง ทำให้เด็กหญิงแอร์ได้เปิดโลกและรู้ว่าเขามีการสอนเทคนิคการร้องเพลงในรูปแบบโวคัล เทคนิคด้วย แต่เธอเก็บความฝันเอาไว้จนกระทั่งแต่งงานมีครอบครัวในวัย 30 ปี และเธอก็ได้ส่งต่อความฝันไปถึงลูกชายวัย 6 ขวบ ด้วยการส่งไปเรียนร้องเพลงกับทีมงานของครูโรจน์ และในที่สุดเธอก็ตัดสินใจเรียนร้องเพลงและก้าวขึ้นสู่การเป็นคุณครูสอนด้านการใช้เสียงที่มีชื่อเสียงอยู่ในปัจจุบัน

“เวลาสอนเด็กๆ ร้องเพลงจะเกิดความสุขจากการสอนมากๆ แอร์มีความเชื่อว่าอาชีพที่อยู่บนยอดพีระมิดในด้านของจิตใจคืออาชีพครู เพราะเป็นอาชีพที่ต้องมีเมตตาและเป็นผู้ให้ 100% คำว่า ไม่มีเรา ไม่มีตัวตน นั่นใช่เลย แอร์จึงทุ่ม 100% เพื่อนักเรียน อาชีพครูถือเป็นการได้ใช้ชีวิตที่มีคุณค่ามากๆ เสาร์-อาทิตย์ แอร์จะแบ่งเวลาเพื่อใช้ชีวิตที่ทำเพื่อคนอื่น คือการสอนร้องเพลงเพื่อทำความฝันของคนอื่นให้เป็นจริงเหมือนเรา”

ก้าวแรกของการเข้าสู่ธรรมะ

อย่างที่เกริ่นว่าธรรมะเป็นเครื่องมือที่ทำให้มนุษย์เราอยู่กับปัจจุบันได้ดีที่สุด ครูแอร์เล่าว่าเธอเริ่มสนใจธรรมะเมื่อ 7 ปีที่แล้วจากกัลยาณมิตรที่ดีท่านหนึ่ง กรกฎ ศรีวิกรม์ ซึ่งเป็นเจ้านายที่แนะนำเรื่องการนั่งวิปัสสนาและปฏิบัติธรรม ถือเป็นสิ่งใหม่ที่เข้ามาในชีวิตของครูแอร์ที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

“ตั้งแต่เด็กไม่ใช่คนใกล้วัด ครั้งแรกนายบอกว่าต้องไปนะไปนั่งวิปัสสนา เราก็สมัครทางเว็บไซต์โดยที่ไม่รู้มาก่อนเลยว่าเขาทำกันอย่างไร แอร์ก็ลางานเลย 10 วันเพื่อไปปฏิบัติธรรม ครั้งนั้นทำให้แอร์ได้เข้าถึงธรรมะแบบจริงๆ 10 วันแห่งการนั่งวิปัสสนา ห้ามพูด ห้ามเขียน ห้ามอ่าน เครื่องมือเดียวของธรรมะที่บริสุทธิ์คือลมหายใจ เราอยู่กับลมหายใจของเราอย่างเดียว แค่มีสติกับลมหายใจ สังเกตการณ์การสั่นสะเทือนของร่างกาย ทุกอย่างในร่างกายเราเป็นสสาร ผิวหนังเราในแต่ละวันมีแต่จะเหี่ยวผุพังไป วิปัสสนาคือการมองเห็นอนิจจังที่เกิดขึ้นในร่างกาย แอร์สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในร่างกายเราที่ละเอียดมากๆ”

ภาชีวี บอกว่า การนั่งวิปัสสนาทำให้เธอได้เรียนรู้ชีวิต แม้แต่เรื่องการกินก็พิจารณามากขึ้น “เวลาไปสอนนักเรียน แอร์ไม่ได้สอนแค่การร้องเพลง แอร์สอนการใช้ชีวิตด้วย แอร์อยากให้เด็กมีแนวความคิดที่ดี ได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข แอร์ได้เรียนเรื่องธรรมะสองอย่าง ต้องให้เครดิตท่านโกเอ็นก้า แอร์เคยเข้าร่วมหลักสูตร แลนด์มาร์ค ฟอรั่ม สอนเรื่องการแยกแยะมุมมองของเรา ที่ใช้ได้ในชีวิตประจำวันที่แอร์คิดว่าจับต้องง่ายกว่าธรรมะ”

ครูแอร์ถ่ายทอดว่า ท่านโกเอ็นก้าสอนถึงวิธีการปฏิบัติวิปัสสนาเกี่ยวกับกฎธรรมชาติพื้นฐานที่ว่า เมื่อใดก็ตามที่มีกิเลสหรือความไม่บริสุทธิ์เกิดขึ้นในใจ จะมีปรากฏการณ์สองอย่างเกิดขึ้นที่ร่างกายด้วย อย่างแรกคือ ลมหายใจจะผิดปกติ คือจะเริ่มหายใจแรงขึ้นเมื่อมีความไม่บริสุทธิ์หรือความขุ่นมัวเกิดขึ้นในใจ นี่เป็นความเป็นจริงที่หยาบและชัดเจนมาก ซึ่งทุกคนสามารถรับรู้ได้ ขณะเดียวกันในระดับที่ลึกลงไป ก็จะมีปฏิกิริยาเคมีเกิดขึ้นกับร่างกาย ซึ่งครูแอร์สามารถนำมาปรับใช้ได้ในการดำเนินชีวิต คือหากเกิดอะไรขึ้นในชีวิต จิตเราอย่าคิดสมมติไปเองจนบางครั้งคิดว่าเป็นเรื่องจริง วิธีสอนวิธีคิดแบบนี้จะทำให้เราอยู่กับความเป็นจริง ให้เกิดความสงบสุขขึ้นในใจ และมีพลังใช้ชิวิตได้เต็มที่เพราะชีวิตจะไม่คิดรุงรัง และจะส่งผลให้ผู้ปฏิบัติมีความสัมพันธ์ที่ดีกับบุคคลอื่น

ข้อดีของการใช้ธรรมะชำระจิตใจ

สิ่งชัดเจนที่ภาชีวีได้สัมผัสถึงข้อดีของการใช้ธรรมะในการดำเนินชีวิตก็คือ เธอสามารถใช้ชีวิตจริงๆ ของเธอได้โดยรู้จักตัวเองมากขึ้น รู้ว่าตนเองต้องการอะไร ซึ่งแตกต่างจากก่อนที่จะรู้จักธรรมะคือ เรามักรู้จักคนอื่นหมด แต่ไม่เคยรู้จักจักรวาลตัวเองเลย

“แต่ก่อนเรามักตัดสินคนอื่นตลอดเวลา ปัจจุบันเราแค่เห็นใครคนใดคนหนึ่ง แอร์จะไม่ตัดสินเขา เช่น เห็นคนนั่งกินข้าวคนเดียว อย่าไปคิดว่า ทำไมเธอไม่มีเพื่อนล่ะ เหงาไหม สงสัยไม่มีแฟนแน่เลย น่าสงสารจัง เราควรจะแค่เห็นก็แค่นั้น อย่าคิด อย่าตัดสินอะไร ให้มองตามความจริง แล้วไม่ต้องไปตัดสิน แล้วเราจะเกิดความสุข ความทุกข์จะไม่เข้ามา แล้วเราจะส่งต่อความสุขออกไปได้ด้วย การที่เราบ่นสิ่งรอบตัว เช่น ฝนตก มันส่งผลกระทบกระจายความทุกข์ให้คนอื่น มนุษย์มีแค่ 2 อย่าง คืออยากได้แล้วไม่ได้ เช่น อยากได้บ้าน อยากได้รถ อยากได้คนคนนั้น เราจึงเกิดความทุกข์ อันที่ 2 คือ ไม่อยากได้ แล้วได้ เช่น ไม่อยากได้โรคมะเร็งแต่มันมา ไม่อยากได้ความแก่ ไม่อยากได้รถติด ไม่อยากได้อากาศร้อน สิ่งเหล่านี้คือกิเลสล้วนๆ เราก็แค่ มันไม่มีสิ่งที่อยากได้และไม่อยากได้ แต่มันมีแค่การยอมรับความเป็นจริงอย่างมีสติ”

มุมมองการใช้ชีวิตหลังสัมผัสธรรมะ ภาชีวี บอกว่า มีความทุกข์น้อยลง รู้สึกสุขสงบ จึงสามารถใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย ไปไหนก็สะดวกปลอดโปร่ง รู้สึกว่าพอปฏิบัติธรรมมาตลอด 7 ปี เธอรู้สึกว่าชีวิตมีแต่สิ่งดีๆ เข้ามาในชีวิต เช่น นักเรียนน่ารัก มีเพื่อนฝูงมาขอคำปรึกษาชีวิตตลอด

สโลว์ไลฟ์ คือ การจัดตารางชีวิตของเราให้ดี

ภาชีวีบอกอย่างน่าคิดว่า เราเติบโตมาในยุคเร่งรุดพัฒนา ทุกอย่างจึงต้องเร็ว แต่พออายุก้าวเข้าวัย 40 เราเริ่มได้ยินคำว่า สโลว์ไลฟ์ ซึ่งเป็นเหมือนคำกระตุก จริงๆ แล้วแค่เราไม่ต้องเร่งรุด แค่อยู่กับโมเมนตั้มเดิมๆ ไม่ต้องกินผัดกะเพราใส่กล่องแช่ในฟรีซเซอร์ แล้วลองใช้ชีวิตที่ไม่ต้องเร่งรุด คือลองทำผัดกะเพรากินเองที่บ้าน ลองไปเลือกซื้อเนื้อคุณภาพดี ค่อยๆ หากะเพราแดง หรือจะลองปลูกเองหลังบ้านก็ได้ ซึ่งเธอก็ปลูกผักสวนครัวไว้กินเอง

“ตามร้านผัดกะเพราอาจใส่เครื่องปรุง 6 อย่าง แต่เราทำเองที่บ้านเราค่อยๆ ใส่เครื่องปรุงที่เราเลือกมาอย่างดี ซึ่งในยุคเราความละเมียดแบบนั้นหายไปหมดแล้ว อย่างตัวแอร์จะเอาเวลาครึ่งวันของวันเสาร์เช้า ที่เราจะให้เวลากับชีวิต แอร์จะนั่งสมาธิ ทำอาหารให้ลูกกิน พิจารณารายละอียด ทำแบบเลือกสรร เข้าใจมันอย่างลึกซึ้ง เช่น จะทำแกงแกะเราก็นั่งคิด เราทำกินเพื่อรู้วัฒนธรรมของชาติเขา ทำไมเขาต้องใส่ขมิ้น ใส่ลูกผักชีเพราะแกะมันเหม็นสาบ มันเป็นรายละเอียดของชีวิต ลองหมักใส่ขิงดู ชีวิตแบบสโลว์ไลฟ์ของแอร์คือ ทำอาหารแบบสโลว์คุก เลยเข้าใจว่าคนอินเดียมีกลิ่นตัวเป็นกลิ่นเครื่องเทศเพราะอะไร ทุกอย่างคือการเรียนรู้ เราไม่ต้องทิ้งการใช้ชีวิตไป แอร์มองว่าสโลว์ไลฟ์คือการจัดตารางชีวิตของเราให้ดี ไม่ใช่การทิ้งเรื่องใดเรื่องหนึ่ง แต่เราต้องมีการออร์แกไนซ์ที่ดี เช่น รีบทำงานให้เสร็จเพื่อให้มีเวลาทำกับข้าว ใช้ชีวิตบางโมเมนต์โดยที่เราเลือกว่าไม่ต้องรีบ”

การใช้ชีวิตช้าๆ ที่ภาชีวีปฏิบัติอยู่เป็นประจำคือ การกินข้าวคนเดียวเงียบๆ กินเพื่อให้รู้รสอาหาร และจิตอยู่กับ ณ ปัจจุบันให้ได้มากที่สุด

“อย่างทำกับข้าวแอร์จะไม่รีบ ทำเพื่อให้ได้เรียนรู้ตรงนั้น แอร์ปลูกกะเพราเอง เพราะเราต้องการทำ แอร์เรียนเรื่องการปรุงดินเพื่อปลูกต้นไม้อย่างไรไม่ให้ตาย ดินอร่อยผลไม้ก็อร่อย จับหัวใจให้ได้ และเรียนรู้พัฒนาตัวเอง การเร่งรุดทำให้เราวิ่งผ่านมันไป แต่สโลว์ไลฟ์คือใช้ชีวิตอย่างมีรายละเอียดแล้วไม่ต้องเลือก”

ขอขอบคุณ : ร้าน Patom สุขุมวิท 49 เอื้อเฟื้อสถานที่ในการถ่ายภาพ

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

09 เมษายน 2560 เวลา 09:16 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/489279

โดย…ปอย  ภาพ วีรวงศ์ วงศ์ปรีดี

“เด็กจนโตไม่เคยแตะต้องกีฬาชนิดใดเลยครับ กึ่งๆ กลัว สิ่งที่ทำแล้วมีความสุขที่สุดคือ ‘การกิน’ กินเพื่อซ่อมแซมความรู้สึกในใจ ลดความเครียด และเติมเต็มกับการที่ผมต้องกินอาหารโรงพยาบาลเกือบตลอดเวลา ผมอยากกินอยากใช้ชีวิตเหมือนเด็กทั่วๆ ไป พ่อแม่มีอะไรก็ให้ๆๆ เพราะทุกโรคที่ผมป่วยสุ่มเสี่ยงกับการเสียชีวิตได้ตลอดเวลา ทดแทนด้วยการกิน และกิน แล้วก็อ้วนมาก เป็นเด็กสุขภาพแย่ ผมใช้ชีวิตแบบนั้นมาโดยตลอดจนเรียนมหาวิทยาลัย”

คนฟังหลายคนที่เป็นแฟนละครพีเรียดฟอร์มยักษ์ เรื่อง “เชลยศึก” คงนึกภาพในอดีตของพระเอกหุ่นสุดล่ำในเรื่องนี้กันไม่ออกเลยทีเดียว มังกร-ปภาวิน หงษ์ขจร พระเอกละครช่อง 8 กับการสวมบทบาท “นายขนมต้ม” นักรบยุคกรุงศรีอยุธยา โชว์กล้ามปูล่ำบึ้ก ซิกซ์แพ็กแน่นปั้ก มังกร ปภาวิน ย้อนเล่าเรื่องวันวานซึ่งวันนี้ยังติดอยู่ในใจ ไม่เคยลืมเลือน ภาพในอดีตหมุนกลับมากับคำบอกเล่าเคยเป็นเด็กอ้วนดำ น้ำหนักร้อยกิโล! โดนเพื่อนล้อเลียนให้เป็นปมด้อยมาก่อน?!!!

“ตอนนี้ความสูง 181 ซม. น้ำหนัก 71 กก. ผมไม่ค่อยซีเรียสกับตัวเลขน้ำหนักบวกลบเพิ่ม 2-3 กก.นะครับ ขอเน้นเรื่องสุขภาพที่ดีไว้ก่อน เพราะพื้นฐานร่างกายเราเคยแย่ เป็นเด็กอ้วน ตัวดำ ส่งผลให้บุคลิกภาพไม่ดีไปด้วย ผมไม่เคยคิดใฝ่ฝันเลยนะครับว่าจะเข้ามาทำงานในวงการบันเทิงได้ด้วยซ้ำ เด็กๆ จำความได้ก็อยู่กับเครื่องให้ออกซิเจนมาตลอด เป็นโรคหอบหืดรุนแรงจนหายใจไม่ทัน แล้วทั้งยากินและยาพ่นมีสเตียรอยด์ที่ทำให้น้ำหนักโอเวอร์ไซส์ได้ทันที 20 กก. เป็นเด็กที่ได้ไปโรงเรียนน้อยมาก ชีวิตไปๆ กลับๆ บ้านกับโรงพยาบาล เรียนๆ หนังสืออยู่บางวันแม่ก็ต้องมารับไปนอนโรงพยาบาล”

ทุกคนที่มีสุขภาพดีคือของขวัญในชีวิต พระเอกหนุ่มหน้าคมเข้มเริ่มต้นสนทนาพร้อมรอยยิ้มที่ดูหล่อแบบไทยแท้ มังกร ปภาวิน เล่าว่าสุขภาพไม่ดีตั้งแต่กำเนิด แต่ก็ยังพอโชคดีที่มีคุณแม่เป็นนางพยาบาลประคบประหงมเลี้ยงดูเด็กชายที่ป่วยเป็นหอบหืดรุนแรง และโรคหัวใจตามมาติดๆ อีกหนึ่งโรค

เด็กมีปมอ้วนดำขี้โรค

ชีวิตวัยเด็กห่างหมอห่างโรงพยาบาลไม่ได้เลย ตอนเรียนชั้นประถมเป็นโรคหอบหืดถึงขั้นต้องให้ออกซิเจนเป็นว่าเล่น ก็ว่าหนักหนาสาหัสแล้ว พอเลื่อนชั้นไปมัธยมปลายก็ได้โรคเพิ่มมาอีก ปภาวิน บอกพลางหัวเราะอย่างมีอารมณ์ขันได้แล้วในวันนี้ว่า พัฒนาแกร่งกล้าตามระดับชั้นเรียน โดยไม่มีสัญญาณใดบ่งบอกอาการมาก่อนเลย โรคหัวใจก็มาคุกคามตั้งแต่วัยรุ่น

“คุณแม่เป็นนางพยาบาลตรวจชีพจรก็ไม่ถึงระดับอาการโรคหัวใจนะครับ แค่ชีพจรเต้นช้า แต่ก็มีอาการที่ทุกๆ เช้าแม่ก็สงสัยลูกหน้ามืดล้มในห้องน้ำบ่อยมากๆ วิ่งเล่นอยู่ดีๆ ก็วูบล้มไปเลย คุณหมอประจำตัวท่านก็สันนิษฐานว่าอาจเป็นภาวะความเครียดสะสม ส่งผลให้ร่างกายอ่อนแอมีโรคเพิ่มขึ้นมาอีก ซึ่งในตอนแรกก็คิดแค่ว่าระบบหายใจไม่ปกติจากโรคหอบหืดทำให้เลือดไปเลี้ยงสมองไม่ทัน หน้าเลยมืดวูบบ่อยๆ แล้วในช่วงนั้นผ่าตัดไส้ติ่งด้วย ซึ่งต้องบอกว่าเป็นผ่าตัดเล็ก แต่สำหรับผมไม่ใช่เรื่องเล็ก (หัวเราะ) หลังฟื้นจากยาสลบชีพจรเต้นเหลือแค่ 30 กว่าๆ จากคนปกติต้องอยู่ที่ 100 กว่า

ความจำรางๆ คือ คุณแม่ต้องปลุกให้ตื่นตลอด เพราะเราอาจหลับลึกแล้วชีพจรหยุดเต้นไปเลย

เพื่อนสนิทคือ คุณป้าคุณน้าพยาบาลทั้งวอร์ด (หัวเราะ) พอตรวจละเอียดก็ได้โรคใหม่มาเพิ่มอีก หมอบอกเป็นโรคหัวใจอีกนะเรา กีฬาเล่นซนๆ สนุกๆ เอ็กซ์ตรีมบีบหัวใจแบบเด็กผู้ชายหมอห้ามเล่นเด็ดขาด ไม่ค่อยได้ใช้ชีวิตเล่นสนุกกับเพื่อนๆ เรื่องออกกำลังกายในวัยเด็กลืมไปได้เลยครับ แล้วแม่คงกลัวลูกชายเติบโตหรือพัฒนาการไม่ทันเพื่อนๆ ก็แก้ปัญหาโดยการกิน ทำให้กลายเป็นเด็กอ้วนมาตั้งแต่เด็ก”

ยืนยันด้วยรูปภาพในวัยประถม ภาพ ด.ช.ปภาวิน ตัวอ้วนดำ ห่างไกลจากความหล่อเหลาระดับพระเอกสูงใหญ่ คมเข้มในวันนี้ลิบลับ

“เป็นเด็กไม่มีความมั่นใจในตัวเอง ไม่โดดเด่นด้านใดเลย เคยลองๆ เล่นกีฬาแต่ก็สู้กับการหายใจไม่ทันไม่ไหว ก็กลัวไม่กล้าเล่นอีก แต่ถึงไม่ค่อยได้ไปโรงเรียนแต่ก็ยังพอโชคดีที่ไม่เคยเรียนตกวิชาไหนเลย ไม่เคยซ้ำชั้น ผมใช้ชีวิตแบบนี้ไปเรื่อยๆ เนือยๆ ไม่รู้ว่าตัวเองเก่งอะไร หรือชอบทำอะไร จนช่วงเรียนจบนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ก็อยู่ในแบบแผนคนทั่วไป คือบวชตอบแทนพระคุณให้คุณพ่อคุณแม่ในฐานะที่เราเป็นลูกชายคนโต แต่พอต้องเริ่มชีวิตการงานแล้ว ก็เริ่มมีคำถามเรื่องหน้าที่การงานที่เรารัก ที่เราจะต้องเลือก

ผมทำงานหน้ากล้องได้ดีนะครับ (บอกพลางยิ้มกว้าง) ตอนเรียนเวลาพรีเซนต์งานก็มักเป็นตัวแทนกลุ่มออกไปนำเสนองาน แล้วคะแนนออกมาดีทุกครั้ง ซึ่งก็ตั้งคำถามกับตัวเองแล้วรูปลักษณ์แย่ซะขนาดนี้ อ้วน 102 กก. ไหวหรือไปโชว์หน้ากล้อง (หัวเราะ) และนั่นคือจุดเริ่มต้นของการลดน้ำหนักอย่างจริงจังครับ” ปภาวิน จุดประเด็นได้น่าสนใจให้ติดตามตอนต่อไป

จุดเริ่มต้นเพื่อพิสูจน์ตัวเอง  

เริ่มศึกษาเรื่องการลดความอ้วน ปรึกษาเทรนเนอร์ กินอาหารคลีนและควบคุมอาหาร ควบคู่กับการออกกำลังกาย โดยไม่ใช้ยาลดน้ำหนักแบบวัยรุ่นหลายๆ คนเลือกทางนี้ ปภาวิน บอกว่าโรคหอบหืดที่มีของแถมโรคหัวใจก็ดีเหมือนกัน ที่ทำให้ไม่กล้าไปลองใช้ยาลดความอ้วน

“กลัวครับ กลัวยามีเอฟเฟกต์แค่นี้เราก็หายใจไม่ทันแล้ว บุคคลที่เปลี่ยนชีวิตของผมในเรื่องนี้ต้องยกให้คุณหมอประจำตัวของผมที่บอกให้ผมลองกล้าใช้ชีวิต คุณหมอใช้วิธี Motivation จูงใจให้ลองออกกำลังกาย ลองกล้าใช้ชีวิตแบบวัยรุ่นทั่วไป ในช่วงมัธยมฯ ก็ลองออกกำลังกายครับ แต่ไม่จริงจัง เพราะสุขภาพยังเป็นอุปสรรคก็ออกกำลังกายไปแบบเด็กๆ หายใจไม่ทันก็หยุดบ้าง ขยันบ้าง ไม่เคยพิสูจน์ตัวเองได้ในเรื่องนี้ จนจบมหาวิทยาลัยก็ยังอ้วนครับ

บุคคลสำคัญคนต่อมา คือ คุณพ่อ (เฉลิม หงษ์ขจร) พอเรียนจบปริญญาตรี พ่อคุยจริงจังโดยให้เวลา 1 ปี ว่าจะทำงานหรือเรียนต่อ ผมมีเวลาตั้ง 1 ปีเต็มเลยนะครับ (บอกพลางยิ้ม) ก็เลยคิดว่ามาลองกันสักตั้ง

ลองผิดลองถูกครับ เสียเงินกับฟิตเนสหลายๆ แห่งเลย ก็เอาใหม่ ศึกษาหาข้อมูลก่อนตัดสินใจเลือกเทรนเนอร์ นับเป็นโชคดีมากๆ ที่ได้เจอกับเทรนเนอร์ที่ดีมาก เทรนเนอร์บอกเลยครับใช้เวลา 4 เดือน น้ำหนักผมต้องลดลงมาให้ได้ 30 กก. แล้วก็ลดได้ครับ จาก 100 กก. เหลือ 70 กก. โดยเริ่มต้นจากการกินอาหารคลีน ซึ่งมีผลถึง 70% อีก 30% คือการเปลี่ยนตัวเองด้วยการออกกำลังกายด้วยวิธีฟรีเวตเทรนนิ่ง ใช้น้ำหนักของตัวแทนอุปกรณ์ฟิตเนส ที่นี่ไม่มีลู่วิ่ง ไม่มีเครื่องออกกำลังกายอะไรหรูหรา มีแค่ดัมบ์เบล เชือกกระโดด คานโหน ใช้เวลาเพียง 40 นาที ไม่เคยเกิน 1 ชั่วโมง เวลาน้อยแต่เหงื่อออกเยอะมาก รู้สึกเลยครับว่ากล้ามเนื้อหัวใจแข็งแรงขึ้นเลย กำลังใจเริ่มมา กล้าลองเครื่องเล่นอื่นๆ แล้วครับ

โรคยังไม่หมด (หัวเราะ) โรคประจำตัวอีกโรคคือโรคกระเพาะจากการกินยาปฏิชีวนะ แต่ผมมองโลกในแง่บวกไปเลยครับ นี่คือสิ่งที่ทำให้กินคลีนไม่ใช่เรื่องยากสำหรับผมเลย เพราะเราต้องกินอาหารรสชาติจืดอยู่แล้ว คลีนที่ถูกทางคือต้องไม่อด เพียงแต่ต้องคำนวณเป๊ะกินข้าวแบบนับแคลอรี กินอัลมอนด์นับเม็ดเพื่อให้ได้ไขมันดีเพียงพอ วันละ 30 เม็ด อาหารก็สลับไปหลายๆ อย่าง 5 มื้อ แซลมอน อกไก่ หมูอบ สลับกันไป ไม่ยากเลยครับ เพียงแต่วินัยต้องเป๊ะ หลายคนบอกกินคลีนแล้วหิว ไม่จริงเลยครับ มื้อที่ 4 มื้อที่ 5 แทบกินไม่ลงแล้ว แต่ก็ต้องกินเพื่อสร้างระบบเผาผลาญขึ้นมาใหม่ รีเฟรชให้ร่างกาย”

ความมั่นใจในตัวเองเริ่มมาเรื่อยๆ ปภาวิน บอกคำว่าดาราที่ไม่เคยอยู่ในหัว ก็ค่อยๆ เด่นชัดขึ้นแล้ว คำว่าชีวิตคนเราต้องกล้าเปลี่ยนแปลงของคุณหมอประจำตัว คือจุดเปลี่ยนแรกที่พลิกผัน พระเอกหน้าคมบอกเพียงแค่ชีวิตคนเราต้องสร้างโอกาสให้ตัวเองก่อน ประตูแห่งโอกาสบานต่อๆ มาจะเปิดเอง

อย่าเร่ง อย่ารีบมีซิกซ์แพ็ก

เชียร์ให้ทุกคนออกกำลังกาย ปภาวิน อยากฝากบอกวัยรุ่นที่เห็นภาพพระเอกล่ำเป็นต้นแบบ ก็อยากหุ่นดีอยากลีนอย่างนี้บ้าง แต่อย่าหลงทางไปเลือกพึ่งการฉีดหรือกินยาผสมสเตียรอยด์ที่เป็นทางลัดปั๊มกล้ามท้องขึ้นมา อยากเสนอทางเลือกที่ถูกให้ทุกคนสะสมกล้ามเนื้อตั้งแต่วัยรุ่น อายุ 12-13 ปี ซึ่งเป็นวัยเริ่มออกกำลังกายได้แล้ว

“อย่าไปเชื่อใครบอกว่าเล่นฟิตเนสแล้วจะเตี้ย การออกกำลังกายทำให้ข้อต่อได้ใช้งาน โอกาสความสูงเพิ่มขึ้นมาได้ไม่ยากเลย แล้วหุ่นที่ดีแข็งแรงก็คือผลลัพธ์จะตามมาอย่างชัดเจน

นายขนมต้มคือแรงบันดาลใจในเรื่องนี้ด้วยครับ พล็อตเรื่องทำให้เราอินกับโครงเรื่องที่ลิงค์กับชีวิตของผมด้วย ผมจึงตั้งใจถ่ายทอดบทบาทนี้มากๆ อยากเป็นต้นแบบในเรื่องการดูแลสุขภาพให้แข็งแกร่ง นายขนมต้มเป็นเด็กอ่อนแอถูกกลั่นแกล้ง ชีวิตดราม่าต้องสูญเสียคนที่รักมากมาย แต่เรื่องราวก็พลิกผันเมื่อได้รับโอกาสให้เรียนรู้การต่อสู้ ลุกขึ้นมาสู้กับทหารอังวะได้นับสิบคน จากเด็กที่สู้ใครก็แพ้มาโดยตลอด มาถึงวันที่เราสู้กับคนนับสิบได้และปลดปล่อยเชลยศึกกลับชาติเราได้

เรื่องนี้จุดประกายให้ชีวิตผมเลย จากเด็กอ่อนแอ แต่วันนี้เราอยากสร้างครอบครัวให้แข็งแรง อยากดูแลคุณพ่อคุณแม่ให้ดีเช่นเดียวกับท่านดูแลเรามา แล้วถ้าผมสามารถพูดเขียนหรือสื่อสารไม่ว่าทางใดก็ตามเป็นตัวแทนบอกไปถึงวัยรุ่น ซึ่งบางคนชีวิตอาจเป็นภาพเดียวกับเราให้ลุกขึ้นมาสู้เพื่อให้ตัวเองแข็งแรง ละครเชลยศึกยังสื่อเรื่องมวยไทยที่โด่งดังไปทั่วโลก ได้เล่นละครกับพี่สมจิตร จงจอหอ แชมป์เหรียญทองโอลิมปิก ผมยิ่งถือว่านี่คือชีวิตดีๆ ที่พลิกกลับมาเข้มแข็งได้อย่างแท้จริงเลยนะครับ”

แต่เมื่อให้เอ่ยถึงฮีโร่ยิ่งใหญ่ที่สุดของชีวิต ไม่ใช่ใครอื่น ที่สุดแล้วก็ไม่ใช่นายขนมต้ม ปภาวิน บอกว่าผู้ยิ่งใหญ่ในใจคนนั้นก็คือคุณพ่อของเขาเอง

“พ่อเป็นนักธุรกิจที่ทำทุกอย่างเพื่อให้ครอบครัวอยู่สบาย ตั้งแต่ธุรกิจเคมีภัณฑ์ สิ่งทอ ไปจนถึงพลาสติกผลิตแพ็กเกจจิ้ง แทบไม่มีวันหยุดพักผ่อนเลย แล้วมีลูกชายคนโตเป็นเด็กขี้โรคอีก ก็ให้คุณแม่ลาออกจากพยาบาลมาทุ่มดูแลผมอย่างเดียวเลยครับ เวลาส่วนตัวพ่อก็ยิ่งไม่มีต้องทุ่มเทดูแลพวกเราไม่หยุด ผมอายุห่างจากน้องชาย 8 ปี แต่พ่อแม่แทบไม่มีเวลาโอ๋ลูกคนเล็กเลย ทำให้ผมอยากตอบแทนกลับคืนให้ครอบครัว ทั้งเวลาทั้งเงินทองของพวกเขาเอามาให้เราเสียเยอะ ก็อยากดูแลทุกคนกลับคืนบ้าง

ผมพูดเรื่องนี้กับครอบครัว คุณพ่อก็ตอบกลับมาด้วยประโยคซึ่งกลายเป็นแรงขับเคลื่อนสำคัญในชีวิตเลยก็ว่าได้ พ่อบอกว่า ‘…พ่อไม่เคยเหนื่อยเลย การดูแลลูกเป็นหน้าที่ของพ่อ’ คำพูดนี้ พ่อเป็นจุดเริ่มต้นเปลี่ยนแปลงชีวิตของผมเลยครับ ผมอยากเป็นหัวหน้าครอบครัวที่ดีแบบเขา แล้วการดูแลทุกๆ คนได้ก็ต้องเริ่มต้นที่ความแข็งแกร่งของเราด้วยนะครับ ประโยคนี้ของพ่อทำให้เราหยุดตั้งใจทำงานไม่ได้เลย”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

08 เมษายน 2560 เวลา 10:27 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/489176

โดย…จะเรียม สำรวจ

อลงกรณ์ ชูจิตร ถือเป็นอีกหนึ่งบุคคลที่คร่ำหวอดอยู่ในวงการเครื่องใช้ไฟฟ้ามานานถึง 30 ปี ตลอดระยะเวลาของการทำงานที่ผ่านมา อลงกรณ์ ได้มีโอกาสเข้าร่วมงานกับบริษัทยักษ์ใหญ่ของวงการเครื่องใช้ไฟฟ้าทั้งค่ายเกาหลี และค่ายญี่ปุ่น ทำให้ได้มีโอกาสเจองานหลากหลายรูปแบบและได้สัมผัสวัฒนธรรมองค์กรการทำงานของทั้งสองประเทศ ซึ่งมีทั้งความเหมือนและแตกต่าง

อลงกรณ์ เล่าว่า ย้อนกลับไปเมื่อ 30 ปีที่ผ่านมา ของการเริ่มต้นการทำงานในวงการเครื่องใช้ไฟฟ้า ผมได้เริ่มทำงานกับบริษัทเครื่องใช้ไฟฟ้าจากประเทศญี่ปุ่นก่อนเป็นระยะเวลา 15 ปี หลังจากนั้นก็ได้มีโอกาสเข้าร่วมงานกับบริษัทเครื่องใช้ไฟฟ้าจากประเทศเกาหลี  ซึ่งในส่วนของการทำงานของทั้งสององค์กรไม่ค่อยมีอะไรแตกต่างกันมากนัก เนื่องจากเป็นบริษัทเอเชียเหมือนกัน จึงทำให้มีวัฒนธรรมองค์กรในการทำงานที่ค่อนข้างคล้ายคลึงกันไม่แตกต่างกันมากเหมือนกับฝั่งยุโรป หรืออเมริกา

“สิ่งที่เหมือนกันของบริษัทเครื่องใช้ไฟฟ้าญี่ปุ่นและเกาหลี คือ การมีความมุ่งมั่นพัฒนาเทคโนโลยีเครื่องใช้ไฟฟ้าใหม่ๆ เข้ามาทำตลาด จึงทำให้ไม่ต้องปรับตัวในการทำงานมากนัก  โดยในส่วนของบริษัท แอลจี  อีเลคทรอนิคส์ (ประเทศไทย) ถือเป็นบริษัทที่ให้โอกาสผมในการทำงานจนถึงอายุ 55 ปี ซึ่งถือเป็นช่วงเวลาที่ต้องรีไทร์ แต่ทางผู้บริหารยังให้โอกาสทำงานต่อมาอีกระยะหนึ่ง”

หลังจากต่ออายุการทำงานมาพักใหญ่ อลงกรณ์ ก็มองว่าถึงเวลาแล้วที่ต้องส่งไม้ต่อให้กับรุ่นน้องได้มีโอกาสและพัฒนาความสามารถ เพราะถ้าหากยังทำงานต่อไปอีกระยะ อาจทำให้รุ่นน้องไม่สามารถแสดงฝีมือในการทำงานได้อย่างเต็มที่ เนื่องจากวกงารเครื่องใช้ไฟฟ้าต้องใช้พัฒนาการในการทำงานค่อนข้างสูง

“ในช่วง 5-6 เดือนที่ผ่านมา ผมก็มานั่งคิดว่าถ้ายังทำงานอยู่ต่อ น้องๆ ในทีมก็อาจจะโชว์ฝีมือได้ไม่เต็มที่  จึงได้ตัดสินใจเกษียณออกมา หลังจากเกษียณออกมาก็มีหลายๆ ที่ติดต่อมาอยากให้เข้าไปร่วมงานด้วย แต่ผมก็ยังไม่ได้ตอบรับ เพราะตอนนี้อยากใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการพักผ่อน เพราะยังมีอะไรอีกหลายอย่างที่อยากทำ ซึ่งตอนที่ทำงานไม่สามารถทำได้”

อลงกรณ์ เล่าต่อว่า ตลอดระยะเวลา 30 ปีที่ผ่านมา ได้เรียนรู้อะไรมาเยอะแยะมากมาย และมีบางอย่างที่อยากทำแต่ไม่ได้ทำ ซึ่งสิ่งนั้นก็คือ การพักผ่อน และการท่องเที่ยว เพราะยังมีสถานที่ท่องเที่ยวอีกหลายแห่งที่อยากไปและยังไม่ได้ไป เช่น เกาะหลีเป๊ะ แม้ว่าช่วงที่ทำงานจะได้เดินทางบ่อย แต่ก็ไม่ได้ไปเที่ยว เนื่องจากทำงานเสร็จก็กลับ

“ช่วง 2 เดือนที่ผ่านมา ถือเป็นช่วงเวลาที่ได้พักผ่อนอย่างแม้จริง นอกจากจะเดินทางไปท่องเที่ยวที่อยากไปแล้ว ยังได้ใช้เวลาไปกับการเล่นกอล์ฟแบบวันเว้นวัน”

นอกจากชื่นชอบการท่องเที่ยวในประเทศแล้ว อลงกรณ์ ยังมีความฝันที่จะเดินทางไปเที่ยวต่างประเทศสัก 1-2 เดือนในรูปแบบขับรถท่องเที่ยวเริ่มจากนิวยอร์กมาลอสแองเจลิส (แอลเอ)  ตอนนี้กำลังรอความพร้อมของภรรยา ถ้าพร้อมเมื่อไหร่คงได้เริ่มเดินทางตามความฝันทันที

อีกหนึ่งกิจกรรมที่ อลงกรณ์ ทำเพื่อคลายเหงา คือ การเข้าไปช่วยดูแลลูกค้าที่ร้านกาดหลวง  ร้านอาหารเหนือที่ปลุกปั้นมาเมื่อ 2 ปีที่ผ่านมา หลังมองเห็นโอกาสว่าคนกรุงเทพฯ ส่วนหนึ่งมีความชื่นชอบรับประทานอาหารภาคเหนือ ประกอบกับ อลงกรณ์ เป็นคน จ.เชียงใหม่ จึงนำชื่อกาดหลวง ซึ่งหมายถึงตลาดหลวง และหากถามถึงตลาดหลวงใน จ.เชียงใหม่ นั่นก็คือ ตลาดวโรรส นั่นเอง

อลงกรณ์ เล่าอีกว่า มีคนบอกว่าผมอายุแค่ 55 ปี ยังทำงานได้อีกหลายปี แต่ผมมองว่าอยากเป็นตัวอย่างให้กับคนรุ่นหลัง คือ ช่วงที่ทำงานก็ทำงานให้เต็มที่ พอถึงเวลาพักจะได้พักอย่างเต็มที่ ซึ่งคนรุ่นใหม่สมัยนี้ส่วนใหญ่ไม่ค่อยชอบทำงานมีเงินเดือน ชอบทำงานฟรีแลนซ์ หรือทำธุรกิจส่วนตัว ผมมองว่าการทำงานประจำทำให้มีประสบการณ์ตามลำดับขั้น มีอะไรให้ต้องวางแผน อาจหนักแต่ก็ได้ประสบการณ์ที่ดี

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

08 เมษายน 2560 เวลา 10:01 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/489167

โดย…โยโมทาโร่ ภาพ : กฤษณ์ พรหมสาขา ณ สกลนคร

 “ผมคิดว่าเราเป็นทีมที่รู้ใจกันมากที่สุดทีมหนึ่งตั้งแต่ผมทำงานมา การทำงานของเราเปรียบเหมือนทีมฟุตบอล ผมเป็นกองหน้าคอยทำประตู ศราวุธ ทำหน้าที่กองกลางคอยเป็นตัวรับและประสานทีมให้ทีมนั้นเดินหน้าไปได้ด้วยดี ส่วน ธนิต เป็นเหมือนกองหลังและประตูที่คอยป้องกันไม่ให้เรื่องการเงินนั้นรั่วไหล เราต่างรู้หน้าที่ แค่ยกปัญหาขึ้นมาสักอย่างเข้ามานั่งพูดคุยกัน เราต่างก็รู้แล้วว่าเราจะต้องแก้ไขปัญหานี้ด้วยกันอย่างไร”

นิธิศ ศรีแย้ม รองประธานกรรมการบริษัทและผู้จัดการทั่วไป เล่าถึงเพื่อนร่วมทีม ศราวุธ งามแสงแข ประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายปฏิบัติการ และ ธนิต ประเสริฐวงษ์ ประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายการเงิน ทีมบริหารร้านไคเตน (Kaiten) ร้านอาหารปิ้งย่างสไตล์ญี่ปุ่น ยากินิคุ (Yakiniku) ที่รู้ใจกันมากที่สุดทีมหนึ่ง

ศราวุธ เล่าเสริมต่อว่า

“พวกเรารู้จักเคยได้ยินชื่อกันมานานก็เพราะเราทำงานในวงการเดียวกัน เหมือนกับถามผมว่ารู้จักเชฟชุมพลไหม (เชฟกระทะเหล็ก ชุมพล แจ้งไพร) ผมก็บอกว่ารู้จัก เพียงแต่เราเคยแต่ได้ยินชื่อ ถามว่าผู้บริหารคนไหนเก่งด้านนี้ คนในวงการก็ช่วยกันชี้เป้าว่าเป็นใคร เรารู้จักเป็นสิบปี เพียงแต่เราไม่เคยได้มาเจอและทำงานร่วมกัน เพราะเราอยู่คนละร้านคนละค่าย เหมือนกับนักฟุตบอลอยู่คนละทีมแล้วมาแข่งกันในลีก เคยได้ยิน เคยได้ไปร้านอาหารที่เขาบริหาร แต่เราไม่เคยเจอตัวกัน

“ด้วยความที่เรามีประสบการณ์ในวงการนี้หลายสิบปี เวลาเข้ามาทำงานด้วยกันมันไม่ต้องจูน พูดออกมาแค่คำเดียวก็รู้ว่าคืออะไรและต้องทำอย่างไรต่อ เรารู้หน้าที่กันดีจากประสบการณ์ของเราเอง นิธิศ ทำหน้าที่เป็นกองหน้า ส่วนผมทำหน้าที่เป็นกองกลาง คอยส่งลูกเพื่อให้ นิธิศ ทำประตูให้ได้ ผมมีประสบการณ์ในการคุมร้านอาหาร เราช่วยกันคิดค้นเมนูใหม่ๆ ออกมา

“เวลาที่เราทำงานด้วยกัน แน่นอนว่าด้วยความที่ต่างฝ่ายต่างมีประสบการณ์ในการทำงาน ก็ย่อมต้องมีแนวทางแนวคิดในการบริหารทิศทางธุรกิจที่คิดว่าดีที่สุดสำหรับตัวเอง เวลาเราคุยงานเรา 3 คนก็จะมาแชร์ความคิดเห็นกันว่าสิ่งไหนดีสิ่งไหนที่ควรจะต้องทำ แต่ในฐานะที่ นิธิศ เป็นกองหน้าเป็นเบอร์หนึ่งในทีม เขาว่าอย่างไรเราก็ต้องว่าตามนั้น ให้ไปซ้ายก็ต้องไปซ้าย ให้ไปขวาก็ต้องไปขวา

“เราไม่ว่ากัน เพราะทิศทางที่เขานำคือเป้าหมายเดียวกับเราทั้งหมด แต่เราอาจจะใช้คนละวิธีการ ถ้าแผนแรกไม่สำเร็จเราก็ยังมีแผน 2 แผน 3 รองรับ แต่ยังคงเป้าหมายเดียวกันอยู่ เหมือนกับเราเดินทางไปต่างจังหวัด เป้าหมายเดียวกันแต่มีหลายเส้นทางให้เลือก อยู่ที่ว่าเราจะเลือกเส้นทางไหน ถ้าเราเอาแต่ไม่ยอมรับฟังความเห็น ไม่มีใครยอมใคร งานก็ไม่เดินหน้าไปไหน”

ธนิต ก็เปิดมุมมองถึงเพื่อนร่วมทีมธุรกิจทั้งสองคนที่ก่อให้เกิดสายสัมพันธ์ที่มองตาก็รู้ใจ

“ผมคิดว่าที่เราทำงานด้วยกันได้ดี ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเราต่างมีประสบการณ์ในการทำงานในวงการนี้มานาน เมื่อพูดปัญหางานขึ้นมา เราก็เห็นภาพเดียวกัน ทำให้เราพูดคุยกันเรื่องงานได้ง่ายขึ้น อย่างเช่นเวลาที่เรากำลังเลือกรูปแบบการหมักเนื้อ เราจะคิดแบบเดียวกันว่าจะใช้การหมักเนื้ออะไรให้ปลอดภัยกับผู้บริโภค เพราะในวงการมีรูปแบบการหมักเนื้อบางอย่างที่ทำให้เนื้อนั้นนุ่มเร็ว แต่อาจจะมีสารตกค้างในอาหาร ซึ่งเราต่างรู้กันดี เราจึงเลือกที่จะไม่ทำ ซึ่งทุกคนก็เห็นตรงกันว่าแบบไหนดีที่สุดในสิ่งที่เรามี”

นิธิศ ก็มองตรงจุดนี้และกล่าวถึงประเด็นเดียวกันว่า

“เพราะหลักในการทำงานร่วมกันของเราก็คือทำงานกันอย่างตรงไปตรงมา เวลามีปัญหาเรื่องงานพูดกันตรงๆ ว่าติดอะไรตรงไหน ไม่พอใจอะไรคุยกันให้จบ ไม่มีออกไปพูดต่อข้างนอกแล้วปล่อยให้ปัญหามันค้างคาอยู่อย่างนั้น เคลียร์กันให้เรียบร้อยแล้วค่อยลุกกลับออกไปทำงาน เพราะธุรกิจร้านอาหารเป็นอะไรที่จุกจิก ซับซ้อน โดยเฉพาะปัญหาเรื่องคนเป็นปัญหาที่มีมากที่สุดทั้งในตัวพนักงานและลูกค้า

 “เรา 3 คนจะมีคติประจำใจเสมอว่า การทำอาหารต้องคิดว่าเรากำลังทำให้คนในครอบครัวเรากิน ถ้าเราคิดได้อย่างนี้เราจะใส่ใจกับการเลือกอาหารที่ดีให้กับคนกิน เพราะเราทุกคนต้องเลือกสิ่งที่ดีให้กับคนในครอบครัว แต่สิ่งหนึ่งที่เราต้องคิดวางแผนให้ดีก็คือ ยิ่งมีสาขาเยอะเราก็ยิ่งมีปัญหาเยอะมากขึ้นตามลำดับ ดังนั้นในการทำงานเราต้องรู้ใจกันให้มากที่สุดให้เป็นทีมเวิร์กที่ดี”

ศราวุธ ทิ้งท้ายย้ำถึงความสัมพันธ์ในเรื่องการทำงานว่า เรื่องการทำงานพวกเรามั่นใจว่าไม่มีปัญหาแน่นอน เพราะเราต่างมีประสบการณ์สูง รู้หน้าที่ รับฟังกัน ให้เกียรติกัน

“แต่สิ่งที่เราต้องรู้ก็คือเรื่องการบริหารร้านอาหารเป็นเรื่องจิตวิทยา สิ่งที่ร้านอาหารทั่วไปมักพลาดก็คือเปลี่ยนรสชาติอาหารตามลูกค้า ผมเคยบริหารร้านอาหารที่ต่างประเทศอยู่ร้านหนึ่ง เขามักจะประสบปัญหาเรื่องลูกค้าคอมเพลนรสชาติ ผมบอกกับเจ้าของเลยว่าขอเวลาแค่ 3 เดือน ไม่ต้องเปลี่ยนสูตร เพราะเรามั่นใจอยู่แล้วว่ารสชาติอาหารของเราดี บางคนชอบเปรี้ยวบางคนชอบหวาน อยากจะเปลี่ยนตามใจเขานั้นทำไม่ได้ เพื่อให้สูตรอาหารคงอยู่เราจะต้องยึดในสูตรและวิธีการของเราเอาไว้”

เมื่อเวลาผ่านไปลูกค้ามากินที่ร้านบ่อยๆ ศราวุธ ก็บอกถึงประสบการณ์ตรงนี้ว่า พวกเขาก็จะเริ่มคุ้นชินว่ารสชาติของเราเป็นแบบนี้ไม่เหมือนที่อื่น

“เป็นเอกลักษณ์ของเราที่ไม่ว่ามากินอีกสักกี่ครั้งก็เหมือนเดิม”

ทั้ง 3 คนมองตากัน แล้วให้ความเห็นเดียวกันว่าที่ทำงานด้วยกันได้ดี ส่วนหนึ่งก็เพราะมีใจรักในการทำอาหาร ทุกคนเป็นคนที่ชอบกินเหมือนกัน มีที่ไหนที่คนเขาบอกว่าอร่อย ทั้ง 3 คนจะต้องไปลองด้วยตัวเอง ถ้าสูตรไหนดีก็เอามาปรับใช้กับงานของตัวเอง

โดยเฉพาะ ศราวุธ จะเป็นคนที่รู้ดีว่าหากต้องการประกอบอาหารให้ได้แบบนี้จะต้องทำอย่างไร กินจนเรารู้ว่าสูตรไหนที่ดีที่สุด เวลาที่เลือกของมาลงที่ร้าน ทั้ง 3 คนจะเป็นคนลงมือชิมอาหารด้วยตัวเอง ทดสอบแล้วทดสอบอีกจนกว่าจะมั่นใจว่าเป็นมาตรฐานเดียวกันทุกครั้งถึงเลือกใช้ ซึ่งต่างมีความเห็นเดียวกัน เพราะว่าทุกคนผ่านการชิมมาทุกชนิดจนรู้ว่าแบบไหนที่อร่อยที่สุด

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

08 เมษายน 2560 เวลา 09:59 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/489166

โดย…พุสดี

 ภาพความประทับใจที่มีต่อสารคดีการทำหน้าที่นักอนุรักษ์ของ สืบ นาคะเสถียร กระแทกใจ ติ๊บ-สันติมาน์ เทพหัสดิน ณ อยุธยา พิธีกรคนสวยของทรูอินไซด์ในวัยเด็กเข้าอย่างจัง

จนกลายเป็นแรงบันดาลใจให้เธออยากจะเดินตามรอยของฮีโร่คนสำคัญ ถึงขั้นลงทุนไปเรียนขี่ม้า เพราะคิดแบบเด็กๆ ว่า เมื่อยานพาหนะอย่างรถไม่สามารถขับเข้าไปในป่าได้ วิธีเดียวที่จะทำได้คือ ขี่ม้าเข้าไป

“คนอื่นอาจจะมองว่าติ๊บไปเรียนขี่ม้าเพราะดูสวย ดูเท่ แต่ความจริงเรามีเป้าหมายอื่นในใจ ตอนที่ขอคุณแม่ไปเรียน ท่านก็สนับสนุนนะ แต่ก็คงคิดว่าเป็นไอเดียเด็กๆ ที่วันหนึ่งติ๊บโตขึ้นก็จะลืม แต่ปรากฏโตมา เราก็ยังอิน

“ตอนแรกถึงขั้นอยากเรียนต่อคณะวนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์เลย แต่พอมาถามตัวเองจริงๆ ว่าชอบสาขาไหนกันแน่ และเรียนแล้วจะเอื้อต่อการทำงานในอนาคต สุดท้ายเลยเบนเข็มมาเรียนนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ซึ่งเราก็ยังสามารถนำความรู้ในการทำสารคดีมาต่อยอดในสิ่งที่เราชอบได้อยู่ดี”

พอเรียนจบ ติ๊บได้มีโอกาสเข้ามาทำงานเป็นผู้ประกาศข่าวช่อง 5 ซึ่งเป็นใบเบิกทางสำคัญที่ทำให้เธอได้เข้าใกล้สิ่งที่ชอบเข้าไปอีก เพราะได้มีโอกาสทำสกู๊ปเกี่ยวกับเรื่องป่าไม้ สัตว์ป่า การตัดไม้เถื่อน ได้มีโอกาสลงพื้นที่ มีคอนเนกชั่นกับคนที่ทำงานด้านนี้

ถึงแม้หลังจากออกจากช่อง 5 แล้ว เธอจึงยังมีโอกาสร่วมเป็นอาสาสมัครลงพื้นที่บ่อยๆ

“หนึ่งในทริปที่ติ๊บประทับใจคือ ตอนไปทำโป่งช้าง ที่เขาใหญ่ เพื่อทดแทนโป่งที่มีอยู่ตามธรรมชาติ ซึ่งถูกทำลายเพราะมนุษย์เข้าไปเปลี่ยนแปลงระบบนิเวศ ทริปนั้นเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น เมื่อทีมงานได้รับแจ้งว่า มีตัวเงินตัวทองถูกรถชน พวกเราต้องรีบช่วยกันพามันไปโรงพยาบาล ต้องใส่ถุงมือ 3 ชั้นแล้วค่อยๆ จับมัน ติ๊บก็ไปด้วยไปช่วยเป็นลูกมือ จนพอมันดีขึ้น เราก็ช่วยกันเอากลับไปปล่อยเข้าป่า

“ภาพที่จำไม่ลืมคือ ตอนที่มันจะวิ่งเข้าป่า มันหันกลับมามองพวกเรา เหมือนเป็นการกล่าวคำขอบคุณก่อนจะวิ่งไปเข้าป่าไป นาทีนั้นเราก็น้ำตาซึมนะ”

อีกครั้งที่ประทับใจไม่ลืม คือตอนที่เธอไปร่วมเป็นอาสาที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง ซึ่งเป็นบ้านของสืบ นาคะเสถียร ฮีโร่คนสำคัญของเธอ การไปทำงานครั้งนั้นจึงเหมือนเป็นการเติมเต็มความฝันในวัยเยาว์อีกครั้ง ครั้งนั้นเธอไปช่วยทำเทรลให้เสือและนก

“ทริปนั้นเป็นครั้งแรกที่ติ๊บได้มีโอกาสไปเยือนบ้านคุณสืบ พอไปเห็นแล้วทำให้ติ๊บรู้สึกว่า ทำไมบ้านของคนที่ยิ่งใหญ่กลับเล็กนิดเดียวเอง อาจเพราะเขาไม่ได้มองว่าบ้านต้องเป็นสถานที่สะดวกสบาย แต่เป็นที่สำหรับพักผ่อนเพื่อให้เขามีแรงจะลุกออกไปทำประโยชน์หรือเรื่องราวดีๆ ให้คนอื่นๆ ต่อไป”

ทุกวันนี้ ติ๊บบอกว่า หากมีเวลาเธอยังหาโอกาสไปร่วมในกิจกรรมอาสาต่างๆ เสมอ เพราะเธอมองว่า เป็นความสุขใจที่หาซื้อไม่ได้จากที่ไหน คนเราสามารถทำประโยชน์เพื่อคนอื่นๆได้ ไม่ใช่แค่เพื่อนมนุษย์ด้วยกัน แต่รวมถึงสิ่งมีชีวิตอื่นๆ เช่น สัตว์ หรือต้นไม้

“ติ๊บนึกถึงประโยคเด็ดในหนังเรื่องหนึ่งที่บอกว่า ‘We think we can consume our environment without consequences but we were wrong.’ พวกเรามักคิดว่าเราจะใช้สิ่งแวดล้อมเท่าไหร่ก็ได้ โดยไม่เกิดผลอะไร ความจริงคือพวกเราคิดผิด ติ๊บคิดว่า คนสมัยนี้สามารถร่วมเป็นอาสาสมัครได้ง่ายๆ มีเพจต่างๆ มากมายที่เปิดรับอาสาสมัคร”

สำหรับมือใหม่ ติ๊บแนะนำว่า อาจเลือกแบบไปเช้าเย็นกลับก่อน เพราะบางทีการที่ต้องไปค้างคืน อาจเป็นเรื่องยากสำหรับคนที่ไม่ใช่ขาลุย ยังติดความสะดวกสบาย เพราะการลงพื้นที่ต้องนอนกลางป่า น้ำที่ใช้อาบอาจจะไม่ใสสะอาด แต่เป็นสีน้ำตาลด้วยซ้ำ เวลากินข้าวก็ต้องกินจานหลุม เพราะฉะนั้นก่อนจะลงพื้นที่ ก็ต้องเริ่มจากการประเมินตัวเองให้ดีก่อนที่จะตัดสินใจ…