แล้วก็เป็นธรรมเนียมของทุกปี ที่เมื่อถึงช่วงส่งท้ายปีเก่า-ต้อนรับปีใหม่ หน่วยงานวิชาการด้านเศรษฐกิจที่มีชื่อเสียงก็จะออกมาทำนาย “ธุรกิจดาวรุ่ง-ดาวร่วง” ประจำปีที่จะมาถึง ครั้งนี้ก็เช่นกัน ดังที่ ผศ.ดร.ธนวรรธน์ พลวิชัย รองอธิการบดีฝ่ายวิจัย มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย (UTCC) ระบุว่า “ท่องเที่ยว-ก่อสร้าง-ไอที-สุขภาพ” จะเป็น “ธุรกิจมาแรง” ในปี 2559 แน่นอน

เช่นเดียวกับ ดร.เกียรติอนันต์ ล้วนแก้ว ผู้ช่วยรองอธิการบดีฝ่ายวิจัย มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ (DPU) กล่าวว่า 10 ธุรกิจที่ต้องจับตาในปี 2559 ในส่วนที่น่าจะเป็น “ดาวเด่น” ได้แก่ 1.อาหารเพื่อสุขภาพ จากกระแส “กินคลีน” ที่กำลังมาแรง คนไทยหันมาสนใจ “ลดพุง-ฟิตหุ่น” มากขึ้น 2.ที่พักราคาประหยัด ทั้งโรงแรม เกสต์เฮาส์ โฮมสเตย์ ถึงเศรษฐกิจไทยจะไม่เติบโตหวือหวานัก แต่คนไทยยังชอบการท่องเที่ยวพักผ่อนแม้จะต้องลดค่าใช้จ่ายลงบ้างก็ตาม

“โรงแรมหรูหราไม่จำเป็นครับ เขาต้องการแค่ที่ซุกหัวนอน มีไวไฟไว้ต่ออินเตอร์เนต แล้วก็อาหารเช้าแค่นั้นเอง กลุ่มนี้เติบโตครับ และเติบโตสูง น่าจะมากกว่าโรงแรมพวกสี่ดาวห้าดาวด้วยซ้ำไป” ดร.เกียรติอนันต์ ระบุ

3.สายการบินต้นทุนต่ำ (โลว์คอสต์) ตามค่านิยมที่ว่า “เวลาเป็นเงินเป็นทอง” ยินดีจ่ายเพิ่มขึ้นหากไม่มากนักแต่ไปได้เร็วกว่าเดิม 4.ขายอุปกรณ์กีฬาออนไลน์สาเหตุมาจากร้านออนไลน์มักมีจุดขายคือ “สินค้าที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว” มากกว่าในห้างที่สินค้าส่วนใหญ่มักจะเหมือนๆ กันหมด ตามค่านิยม “ชอบแตกต่าง” ของคนยุคนี้

5.การท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ เพราะปัจจุบันกระแส “รักษ์โลก”ถือว่ามาแรงอยู่ไม่น้อย 6.สอนภาษาอังกฤษ ที่ไม่ใช่สอนเน้นไวยากรณ์แบบที่คุ้นเคยกันในระบบการศึกษา แต่สอนเพื่อ“การสื่อสาร” สามารถพูดคุยเจรจาความเมืองกับฝรั่งมังค่าได้จริง

“จากที่สอบถามบรรดาผู้ประกอบการ เขาอยากเห็นโรงเรียนสอนภาษาที่สอนให้ใช้เป็น ไม่ใช่สอนแกรมมา (Grammar-ไวยากรณ์) เป็นโรงเรียนสอนการใช้ภาษาอังกฤษ ไม่ใช่โรงเรียนสอนภาษาอังกฤษเพื่อเอาไปสอบ มีความต้องการตรงนี้เยอะครับ” ผู้ช่วยรองอธิการบดีฝ่ายวิจัย ม.ธุรกิจบัณฑิตย์ กล่าว

7.จักรยานและอุปกรณ์ คนไทยหันมาใช้จักรยานเพิ่มขึ้นด้วยเหตุผลทั้งในแง่สุขภาพและรักษาสิ่งแวดล้อม 8.การดูแลสุขภาพ อย่างที่ทราบกันว่าคนไทยห่วงใยสุขภาพกันมากขึ้น 9.แอพพลิเคชั่นบนมือถือ เพราะอุปกรณ์ไอทีอเนกประสงค์อย่าง “แท็บเล็ต-มือถือสมาร์ทโฟน” ราคาถูกลง ประกอบกับอินเตอร์เนตไร้สาย (3G-4G) มีความเร็วสูงขึ้น และ 10.การขนส่งระยะสั้น เช่นรถไฟฟ้าในเขตเมือง เพราะผู้คนนิยมพักอาศัยใกล้ที่ทำงานมากขึ้น

ส่วนธุรกิจที่อาจเป็น “ดาวดับ” ได้แก่ 1.รถทัวร์-รถไฟ จากที่กล่าวไปแล้วว่าคนยุคนี้เน้นความเร็วแม้จะต้องจ่ายมากขึ้นบ้างเห็นได้จากเที่ยวบินโลว์คอสต์ที่ได้รับความนิยมสูงขึ้นเรื่อยๆ เพราะบินในประเทศใช้เวลาเฉลี่ยไม่เกิน 2 ชั่วโมง ไม่ต้องนั่งกันยาวๆ ครึ่งค่อนวัน 2.ร้านกาแฟสด ที่เปิดกันมากและเป็นกระแสอยู่พักหนึ่ง ทุกวันนี้มีจำนวนไม่น้อยล้มหายตายจากไปแล้ว 3.ร้านบุฟเฟ่ต์ราคาประหยัด จำพวก “หมูกระทะ-เนื้อย่างเกาหลี” หากไม่ใช่เจ้าใหญ่ที่มีชื่อเสียงมากพอ การต่อรองราคาวัตถุดิบจะทำได้ยาก ส่งผลให้ต้นทุนสูงขึ้นเมื่อเทียบกับคู่แข่ง

“ถ้าไม่ใช่เจ้าใหญ่ๆ นะครับ บุฟเฟ่ต์พวกหมูกระทะไก่กระทะ กุ้งกระทะ อะไรก็ตามพวกนี้ ถ้าไม่ใหญ่พอตายหมด เพราะอำนาจต่อรองในการซื้อวัตถุดิบจะต่ำ ต้นทุนต่อกิโลจะสูง แล้วพอขายหัวละ 99 บาทเท่ากับชาวบ้าน มาร์จิน (Margin-กำไร) ก็จะต่ำ แล้วก็จะอยู่ไม่ได้” ดร.เกียรติอนันต์ อธิบาย

4.ร้านอินเตอร์เนต ค่อยๆ หมดความสำคัญลงเนื่องจากคอมพิวเตอร์และโน้ตบุ๊ครุ่นใหม่ๆ รวมไปถึงแท็บเลต-มือถือสมาร์ทโฟนราคาถูกลงแต่มีสมรรถนะสูงขึ้น คนทั่วไปสามารถซื้อหามาใช้ได้ง่ายกว่าแต่ก่อน 5.เสื้อผ้าแฟชั่นราคาถูก จากภาวะเศรษฐกิจชะลอตัว กลุ่มลูกค้าก็พลอยหดไปด้วย กล่าวคือกลุ่มที่ฐานะดีจะยังคงเน้นสินค้าแบรนด์เนมราคาแพงต่อไป ส่วนกลุ่มที่ฐานะรองลงมาก็จะหันมาเน้นที่คุณภาพสินค้ามากกว่าความสวยงาม

“ลูกค้าสมัยก่อนมี 3 กลุ่ม กลุ่มรวย กลุ่มปานกลาง และกลุ่มรายได้น้อย แต่ 2 ปีนี้ที่เศรษฐกิจชะลอตัวมาตลอด ฉะนั้นกลุ่มตรงกลางที่ใหญ่มันก็เริ่มเล็ก ถ้าเราไปขายกลุ่มตรงกลางมันจะขายยาก ให้ลงไปขายข้างล่างเลย ขายของอาจไม่ดีมากแต่ราคาถูก ไม่งั้นก็ไปขึ้นไปให้สูงเลย ถ้าไม่สูงสุดก็ต้องคืนสู่สามัญ” ดร.เกียรติอนันต์ ให้คำแนะนำ

6.ร้านโชห่วย ที่มีคู่แข่งมาก แม้กระทั่งร้านสะดวกซื้อในเครือกลุ่มทุนใหญ่ก็ยังเปิดชนกันแทบทุกหัวมุมถนน 7.อาหารทะเลแปรรูป เพราะยังมีความกังวลเรื่องการส่งออกผลิตภัณฑ์จากไทยไปยังกลุ่มประเทศตะวันตก สืบเนื่องจากปัญหาแรงงานทาสบนเรือประมง

8.สายการบินทั่วไป เหตุผลเดียวกับเสื้อผ้าแฟชั่น ที่หากไม่จับกลุ่มลูกค้ารสนิยมหรูที่สุด ก็ต้องลงมาแข่งขันในตลาดโลว์คอสต์แทน 9.ร้านซ่อมคอมพิวเตอร์เพราะคนหันมาใช้แท็บเลต-มือถือสมาร์ทโฟนมากขึ้นแทนที่คอมพิวเตอร์แบบเดิมๆ และ 10.ร้านโทรศัพท์มือถือมือสอง เพราะมือถือสมาร์ทโฟนมือหนึ่งราคาถูกลง

นอกจากนี้ ดร.เกียรติอนันต์ ยังกล่าวอีกว่า เมื่อรวมการสำรวจทั้งฝั่งผู้ประกอบการและฝั่งผู้บริโภค ได้ข้อสรุปว่าธุรกิจยุคใหม่ หากจะอยู่รอด ต้องยึดหลัก 5 ประการ คือ1.เลิกลดราคาแต่พัฒนาคุณภาพ ต้องทำให้ผู้บริโภคเชื่อมั่นว่าสินค้าที่ตนซื้อนั้นเป็น “ของดี”จริงๆ ธุรกิจก็จะยังคงไปต่อได้ 2.รับให้เร็วแต่จ่ายให้ช้า พยายามหารายได้ให้เร็วและมากที่สุด แต่รายจ่ายอะไรที่ชะลอได้ก็ควรทำ เพื่อรักษาสภาพคล่องทางการเงิน

3.ใช้สื่อออนไลน์แต่อย่าลืมใส่ใจชีวิตจริง เพราะปัจจุบันการสื่อสารของผู้คนหันไปอยู่บนโลกออนไลน์มากขึ้น การใช้สื่ออินเตอร์เนตมาช่วยจะทำให้หาตลาดได้กว้างขึ้น อย่างไรก็ตามควรหาโอกาสพบปะลูกค้าในโลกจริงบ้างเพื่อเพิ่มความรู้สึกใกล้ชิดผูกพันระหว่างผู้ค้ากับลูกค้า

4.เก็บคนเก่งไว้ส่วนคนไม่เอาไหนปล่อยเขาไปเถอะ โดยเฉพาะธุรกิจขนาดกลางและขนาดเล็ก (SME) ที่การจ้างคนงานทำได้จำกัด ดังนั้นพนักงานคนไหนที่ฝีมือดีควรจะต้องรั้งตัวไว้ให้ได้ เพราะคนเก่งเพียงคนเดียวอาจทำงานได้เท่ากับคนไม่เก่งหลายคน และ 5.บินไปให้สูงที่สุด ไม่ก็จงคืนสู่สามัญ ดังที่กล่าวไปแล้วว่าตลาดระดับกลางหดตัวลง

“เอสเอ็มอีตอนนี้ไม่ได้คิดจะลดขนาดนะครับ เท่าที่สำรวจประมาณ 80 เปอร์เซ็นต์ตอบว่าไม่ต้องการลดคน เขาแค่ต้องการสลับเอาคนเก่งมาแทนคนไม่เก่ง เพราะเขาเชื่อว่าถ้าปีหน้าเขาฟื้น เขาก็จะไปต่อได้ เขาต้องการคนเก่งมาช่วยให้เขาเติบโต

แต่ปัญหาของเอสเอ็มอีคือขาดคนที่ทำงานได้สอดคล้องกับที่นายจ้างต้องการ แล้วปัญหานี้บ้านเราสูงกว่าค่าเฉลี่ยอาเซียนถึง 3 เท่า อันนี้เป็นการสำรวจของเวิลด์แบงก์ (World Bank-ธนาคารโลก) มันโยงไปถึงการศึกษาที่สอนแต่ท่องจำไม่สอนให้คิดให้ทำ ไม่สอนทักษะพื้นฐานพวกความมีวินัยตรงต่อเวลา” ผู้ช่วยรองอธิการบดีฝ่ายวิจัย ม.ธุรกิจบัณฑิตย์ ฝากทิ้งท้าย

SCOOP@NAEWNA.COM

กลายเป็นเรื่องฮือฮาขึ้นมาทันที กับกรณีที่ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรี กล่าวในรายการคืนความสุขให้คนในชาติ เมื่อวันที่ 12 ธ.ค.2558 ที่ผ่านมา เสนอแนะว่าควรบรรจุข้อมูล “อาชีพ-รายได้” ลงในบัตรประจำตัวประชาชน โดยให้เหตุผลว่าเพื่อให้รัฐบาลสามารถกำหนดมาตรการและใช้จ่ายงบประมาณช่วยเหลือประชาชนได้ถูกกลุ่ม ซึ่งจะเริ่มใช้ตั้งแต่ปี 2560 เป็นต้นไป

แนวคิดดังกล่าวก่อให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ในทำนอง “ไม่เห็นด้วย” หลายคนกังวลว่าการแสดงอาชีพและรายได้บนบัตรประชาชน อาจเข้าข่าย “ละเมิดสิทธิส่วนบุคคล” เพราะจะนำไปสู่การ “เลือกปฏิบัติ” หรือการแบ่งแยกผู้คนในสังคมออกเป็นชนชั้นต่างๆ รวมถึงเป็นการเพิ่มภาระและค่าใช้จ่ายให้ของรัฐอย่างไม่จำเป็น

เช่นความเห็นของ น.อ.อนุดิษฐ์ นาครทรรพ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร (ICT) ให้สัมภาษณ์กับสำนักข่าว PPTV ระบุว่าหลายคนมีพฤติกรรมการทำงานที่ไม่แน่นอน เช่น มาทำงานรับจ้างในกรุงเทพฯ 3 เดือน กลับบ้านไปปลูกข้าว แล้วกลับมาทำงานใหม่ ซึ่งคนกลุ่มนี้จะต้องมาเปลี่ยนบัตรหรือแจ้งข้อมูลใหม่ตลอดเวลา ภาครัฐก็จะมีภาระเพิ่มขึ้นมาก อาจต้องเปลี่ยนบัตรบ่อยๆ เกิดเป็นคำถามในเรื่องของความคุ้มค่า

สอดคล้องกับหนุ่มใหญ่รายหนึ่งที่ในอดีตเป็นคนงานในโรงงาน แต่ปัจจุบันหันมาขับรถแท็กซี่ สะท้อนมุมมองในประเด็นนี้ผ่าน “สกู๊ปหน้า 5” ว่าหลายคนมีการเปลี่ยนที่ทำงานบ่อยๆ เนื่องจากเห็นว่าที่ทำงานใหม่ให้ค่าตอบแทนสูงกว่า รวมถึงอาชีพและการทำงานของผู้คนนั้นมีความหลากหลายและซับซ้อนมาก หรือการทำงานที่หลายคนมีรายได้ไม่แน่นอน ภาครัฐจะจัดเก็บข้อมูลให้ครบถ้วนได้อย่างไร?

“ผมว่ามันไม่ง่ายที่จะทำนะ บางอาชีพอย่างขับแท็กซี่นี่รายได้ไม่แน่นอน หรือคนที่เขาเปลี่ยนงานบ่อยๆ เช่น วันนี้ขับแท็กซี่ เกิดรายได้ไม่ดีขอหยุดขับ กลับไปทำนาทำสวน หรือคนทำงานโรงงาน ทำงานบริษัทที่ทำอยู่สักพักก็ลาออกไปสมัครงานที่ใหม่เพราะเพื่อนชวน เพื่อนบอกที่ใหม่ให้ค่าแรงมากกว่า แล้วจะทำยังไง? หรือแม้แต่อาชีพ อย่างงานขับรถเองก็มีหลายแบบ ถ้าระบุให้ชัดมันจะยุ่งยากหรือเปล่า?”หนุ่มใหญ่คนขับแท็กซี่รายนี้ กล่าว

ขณะที่มุมมองของนักเศรษฐศาสตร์ ดร.นณริฏพิศลยบุตร นักวิชาการด้านเศรษฐศาสตร์ สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย (TDRI) มองว่าเรื่องนี้ต้องแยกออกเป็น 2 ส่วน ประการแรก..แนวคิดดังกล่าว“ในทางหลักการ” ถือว่า “เป็นเรื่องดี” เพราะรัฐบาลจะทราบจำนวนที่แน่นอนของผู้เข้าข่ายต้องได้รับความช่วยเหลือ ทำให้การกำหนดมาตรการทำได้มีประสิทธิภาพมากขึ้น เช่น มาตรการอุดหนุนสินค้าเกษตร บริการรถเมล์-รถไฟฟรี เป็นต้น

แต่ ประการที่สอง..หากมองตาม “ความเป็นจริง” ต้องยอมรับว่าข้อมูลบางอย่างเป็นข้อมูลที่ “ละเอียดอ่อน” ในการที่จะต้องเปิดเผยต่อบุคคลอื่น เช่น คนที่ถูกระบุบนบัตรประจำตัวประชาชนว่ามีรายได้สูง อาจเป็นเป้าหมายของการ “ลักพาตัวไปเรียกค่าไถ่” จากมิจฉาชีพ ส่วนคนที่มีรายได้ต่ำก็อาจ “ถูกเลือกปฏิบัติ” ในการไปรับบริการต่างๆ

“ข้อมูลพวกนี้บางทีมันก็เป็นเรื่องของความเสี่ยงในการใช้ชีวิต เช่น ถ้าเกิดมีคนรู้ข้อมูลว่าคุณมีรายได้สูง คุณอาจจะโดนจี้ปล้น คุณอาจจะโดนลักพาตัว หรือมันอาจจะเป็นข้อมูลที่จะทำ 2 มาตรฐานได้ เช่น ถ้าคุณไปติดต่อราชการ คนนี้รวยอีกคนหนึ่งจน งั้นฉันทำให้คนรวยก่อนดีไหม? นี่คือสิ่งที่มันอาจเกิดขึ้นได้ เพราะในโลกแห่งความเป็นจริง ข้อมูลจะถูกนำไปใช้ได้ทั้งในทางที่ถูกก็ได้ ในทางที่ผิดก็ได้” นักเศรษฐศาสตร์จาก TDRI รายนี้ ให้ความเห็น

ด้าน นายชาลี ลอยสูง รองประธานคณะกรรมการสมานฉันท์แรงงานไทย (คสรท.) แสดงความเป็นห่วงว่า การระบุอาชีพและรายได้บนบัตรประชาชน อาจนำไปสู่การ “แบ่งชนชั้น” ทำให้สังคมไทยเกิดการ “แตกแยก” หนักขึ้นกว่าเดิม พร้อมกับยกตัวอย่างว่าแม้ทุกวันนี้จะยังไม่มีการระบุดังกล่าว แต่ก็เป็นที่ทราบกันดีว่าในความเป็นจริงก็มีการแบ่งแยกกันอยู่แล้ว เช่น สังคมโรงงานที่แบ่งแยกระหว่างผู้ใช้แรงงาน กับพนักงานในสำนักงาน (ออฟฟิศ) เป็นต้น

“ถ้าทำแบบนี้มันก็จะกลายเป็นการแบ่งแยกเลย นี่เป็นชาวนา นั่นเป็นแรงงาน เป็นนั่นเป็นนี่ แบ่งกันเมื่อไรมันก็จะแตกกันเมื่อนั้น ผมยกตัวอย่างนะ ขนาดวันนี้พนักงานยังมีแบ่งเลย นี่พนักงานโรงงาน นั่นพนักงานออฟฟิศ แค่นี้มันยังไม่รวมกัน ยังแบ่งชั้นวรรณะกันเลย ฉันไม่ใช่แรงงานนะ ฉันเป็นพนักงานออฟฟิศ ฉะนั้นอะไรที่ไม่ควรทำก็อย่าไปทำ มันจะทำให้ประเทศชาติไม่สามัคคี นี่คนงาน นั่นออฟฟิศนี่ชาวนา นั่นข้าราชการ ขนาดข้าราชการกับประชาชนทั่วไปยังแบ่งแยกกันเลย ฉะนั้น อย่าไปสร้างเงื่อนไขให้มากขึ้น” รองประธาน คสรท. กล่าวด้วยความกังวล

อย่างไรก็ตาม เมื่อวันที่ 14 ธ.ค. 2558 พล.อ.ประยุทธ์ชี้แจงถึงกรณีที่ประชาชนออกมาคัดค้านแนวคิดที่ต้องการให้มีการระบุรายได้และอาชีพลงในบัตรประจำตัวประชาชนว่า นโยบายนี้ยังอยู่ในขั้นตอนของการศึกษาเท่านั้นว่าจะสามารถทำได้หรือไม่ และไม่ได้เป็นการแบ่งชนชั้น เพียงแต่ต้องการให้ทุกคนเข้าถึงการบริการของรัฐให้ได้มากที่สุด

เช่นเดียวกับ พล.อ.อนุพงษ์ เผ่าจินดา รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ที่ระบุว่าประชาชนอาจเข้าใจคลาดเคลื่อน โดยยืนยันว่าจะไม่มีการระบุรายได้และอาชีพลงบนบัตรประจำตัวประชาชน รวมถึงในชิพที่ฝังอยู่ในบัตรประจำตัวประชาชนอย่างแน่นอน แต่จะไปใส่ในฐานข้อมูลของประชาชนแทน และย้ำว่าไม่ใช่การละเมิดสิทธิส่วนบุคคล แต่เพื่อให้รัฐบาลสามารถหามาตรการให้ความช่วยเหลือผู้ที่มีรายได้น้อย

ทั้งนี้ การจัดทำฐานข้อมูลดังกล่าวจะเป็นประโยชน์ต่อการเชื่อมโยงข้อมูลของราชการ อีกทั้งยังเป็นการอำนวยความสะดวกให้กับประชาชนในการติดต่อราชการโดยไม่ต้องทำสำเนาด้วย ซึ่งใกล้เคียงกับความเห็นของ ดร.นณริฎที่กล่าวว่า หากรัฐบาลจะทำจริงๆ ควรทำเป็นฐานข้อมูลโดยไม่ต้องปรากฏบนหน้าบัตรจะดีกว่า

“อย่างข้อมูลเรื่องเครดิตบูโร ทุกคนมีข้อมูลนี้อยู่ว่ามีโอกาสกู้เงินแล้วจะไม่จ่ายอยู่เท่าไร นี่เป็นข้อมูลที่สำคัญและละเอียดอ่อน จึงถูกเก็บเอาไว้และถูกเรียกได้เฉพาะในกรณีที่จะเอาไปใช้เพื่อประโยชน์เท่านั้น อันนี้ก็เหมือนกัน มันจะต้องถูกเก็บไว้และไม่ใช่ใครจะเข้ามาดูก็ได้ มันจะต้องเป็นคนที่ใช้นโยบายเรื่องนั้นจริงๆ ซึ่งทางที่ดีที่สุดผมคิดว่าใส่ไว้ในตัวชิพเพราะคุณพัฒนามาแล้ว

แต่ผมขอตั้งข้อสังเกตนะครับว่าคุณยังพยายามเอาตัวเลขไปอยู่บนบัตร มันก็เหมือนกับการที่จะต้องถ่ายสำเนาบัตรประจำตัวประชาชนเวลาไปติดต่อราชการ ทั้งๆ ที่เราพัฒนาชิพมาไม่รู้เท่าไร เสียเงินประเทศไปเท่าไรก็ไม่รู้ สะท้อนว่ารัฐยังคิดแบบเดิมๆ ขณะที่ระบบอินเตอร์เนตมันไปไกลแล้ว”นักเศรษฐศาสตร์จาก TDRI ฝากทิ้งท้าย

“ถอดสลัก…บึ้มป่วนใต้” ในห้วงที่ผ่านๆ มา พบว่า “ปีใหม่”ของคนใน 4 จังหวัดภาคใต้ ถือเป็นช่วงที่ต้อง “เฝ้าระวัง” อย่างยิ่ง เพราะ “ขบวนการแบ่งแยกดินแดน” มักจะยึดช่วงเวลานี้ในการก่อเหตุ เพื่อหวังทำลายบรรยากาศการท่องเที่ยว การลงทุนของจังหวัดชายแดนภาคใต้มาโดยตลอด ดังนั้น เสียงระเบิด และเสียงปืนที่สงบลงในช่วงนี้ อาจเป็นการสงบเพื่อรอเคลื่อนไหว เป็นดั่ง“สัญญาณเตือน” ไปถึงเจ้าหน้าที่ว่าไม่อาจ “ชะล่าใจ” ได้

ที่สำคัญ…อาจเป็นการเตือนถึงเจ้าหน้าที่ว่าอย่าเพิ่งคิดเข้าข้างตัวเองว่าขณะนี้สามารถ “ควบคุม” สถานการณ์ไว้ได้แล้ว และการ “พูดคุย” กับกลุ่มผู้เห็นต่างช่วยให้เหตุร้ายลดจำนวนลง เพราะ “แนวร่วม” หรือสมาชิกขบวนการแบ่งแยกดินแดน “บีอาร์เอ็น” ยังคงมีความเคลื่อนไหว ทั้งใน ปัตตานี, ยะลา และ นราธิวาส รวมทั้งในพื้นที่รัฐกลันตัน ประเทศมาเลเซีย ซึ่งถือเป็น “ฐานที่มั่น” ของ บีอาร์เอ็น

การ “หยุดนิ่ง” ของสถานการณ์ร้ายในพื้นที่ จึงอาจเป็นเพียง “กลลวง” ของ บีอาร์เอ็น เพื่อให้กำลังเจ้าหน้าที่ในพื้นที่ “ผ่อนคลาย” การปฏิบัติการ หรือเพื่อรอโอกาสที่กำลังของเจ้าหน้าที่ในพื้นที่อ่อนล้า และ “เปิดช่องว่าง” เพื่อให้แนวร่วมฉวยโอกาสเข้า “โจมตี” รวมทั้งมีโอกาสเป็นไปได้ที่ บีอาร์เอ็น แสร้งทำเป็น “หลบซ่อน” แต่ได้เตรียมแผนสร้างความเสียหายกับ “หัวเมืองเศรษฐกิจ” ช่วงส่งท้ายปีเหมือนทุกๆ ครั้ง

สิ่งที่หน่วยงานต้องทำ คือ การท่องคำว่า “ไม่ประมาท”ไม่เปิดช่องว่างให้กับแนวร่วมในพื้นที่ รวมทั้งอย่าเพิ่ง“เชื่อมั่น” ว่าการพูดคุยสันติภาพกับแกนนำในพื้นที่ประสบความสำเร็จ และเรา “เอาอยู่” จนทำให้เหตุก่อการร้ายน้อยลง เพราะการพูดคุยสันติภาพหลายๆ ครั้งที่ผ่านมา ยังมองไม่เห็นถึง “พัฒนาการ”

ถ้ามองถึงพัฒนาการของการพูดคุยภายนอกประเทศ ระหว่างขบวนการแบ่งแยกดินแดนทั้ง 6 กลุ่ม กับคณะพูดคุยของรัฐบาลไทยที่มี “พล.อ.อักษรา เกิดผล” เป็นหัวหน้าคณะ พบว่า หลังมีการพบปะอย่างเป็นทางการ เมื่อ 3 เดือนก่อนหน้านี้ ก็ยังไม่สามารถที่จะกำหนดเวลาในการพูดคุยอย่างเป็นทางการครั้งที่ 2 ได้ มีเพียงการพูดคุย “กลุ่มย่อย” เพื่อหาข้อยุติในการพูดคุยอย่างเป็นทางการครั้งที่ 2 นั่นเอง ซึ่งสายข่าวด้านความมั่นคง เชื่อว่าการพูดคุยครั้งที่ 2 ที่เลื่อนจากเดือนพฤศจิกายน ไปเป็นเดือนมกราคม 2559 อาจถูกเลื่อนออกไปอีก เนื่องจากการเจรจาของคณะพูดคุยทั้ง 2 ฝ่ายยังไม่ “ตกผลึก”

การลาออกมาของ “อาวัง ยะบะห์” ประธานกลุ่ม“มารา ปาตานี” และให้ “มะสุกรี ฮาชิม” ทำหน้าที่แทนย่อมมี “นัย” แอบแฝง ซึ่งอาจสะท้อนถึงการ “ขบเกลียว” ของบุคคลในกลุ่มมารา ปาตานี ที่มีความเห็นไม่ลงรอยกันมาหลายเรื่อง…การเคลื่อนไหวของ “ซำซูดิง คาน” หัวหน้ากลุ่มพูโลอีกกลุ่มหนึ่งที่ “ตกขบวน” การพูดคุย ก็ยังเป็นประเด็นปัญหาที่กลุ่มมารา ปาตานี ต้องมีการทบทวน เพื่อนำ“ซำซูดิง คาน” เข้าร่วมในกลุ่ม ซึ่งจะกลายเป็น 7 กลุ่ม และอาจไม่เป็นผลดีกับ บีอาร์เอ็น ในอนาคต

รวมทั้งการที่แกนนำ “ฝ่ายติดอาวุธ” ของ บีอาร์เอ็น อย่าง “อับดุลเลาะห์ แวมะนอร์ และ “เด็ง วาจาจิ” ที่ยัง “แข็งกร้าว” ไม่เห็นด้วย และไม่สนใจที่จะเข้าสู่โต๊ะเจรจา เพื่อพูดคุยกับตัวแทนของรัฐบาลไทย และยังพบว่านอกจากปฏิเสธการพูดคุยเพื่อสันติสุขแล้ว “อับดุลเลาะห์ แวมะนอร์” ยังสั่งการให้กองกำลังติดอาวุธปฏิบัติการรุนแรงต่อเจ้าหน้าที่รัฐในพื้นที่ 3 จังหวัดอย่างต่อเนื่อง

กรณีข้างต้นจะเป็น “ยุทธการ…แยกกันเดิน แยกกันตี”ของ บีอาร์เอ็น หรือเป็นการ “แตกแยก” กันจริงของบีอาร์เอ็น ก็ล้วนแต่เป็นปัญหาและอุปสรรคของการพูดคุย เพื่อเดินไปสู่ “สันติภาพ” ทั้งสิ้น

แม้แต่ “ข้อเสนอ” ของฝ่ายไทยที่เลือก “นราธิวาส” เพื่อให้เป็นพื้นที่ปลอดภัย หรือ “เซฟตี้ โซน” โดยให้ฝ่ายมาราปัตตานี สั่งการให้กองกำลังติดอาวุธ “หยุด” ปฏิบัติการในพื้นที่ จ.นราธิวาส ทั้งหมด เพื่อแสดงให้เห็นว่ามารา ปาตานี มี “ศักยภาพ” ในการสั่งการกับแนวร่วมได้ ก็ยังไม่ได้รับการตอบสนอง…

“เสียงปืน” ยังกึกก้อง…

“ควันระเบิด” ยังคงปกคลุมนราธิวาส!!!

ขณะที่กลุ่มมารา ปาตานี ยังยื่น 3 ข้อเสนอให้ฝ่ายไทยยอมรับ คือ 1.ให้การพูดคุยเป็น “วาระแห่งชาติ” 2.ให้ยอมรับว่ากลุ่มมารา ปาตานี เป็นองค์กรที่เป็นตัวแทนของการพูดคุยถูกต้องตามกฎหมาย และ 3.ให้ตัวแทนของมารา ปาตานีที่มี “ชนักติดหลัง” มีคดีติดตัวพ้นจากความผิด เดินทางเข้า-ออกระหว่างประเทศ เพื่อประสานงานการพูดคุยได้ โดยไม่ถูกดำเนินคดีตามกฎหมาย

ข้อเสนอของทั้ง 2 ฝ่าย จะถูกนำขึ้นโต๊ะเจรจาครั้งที่ 2 ที่จะมีขึ้นต้นปี 2559 ซึ่งไม่มีใครตอบได้ว่าการเจรจาจะ “รอด” หรือ “ล่ม”.???

เพราะกว่าจะถึงเวลาของการพูดคุยอย่างเป็นทางการครั้งที่ 2 อาจมีเหตุการณ์อื่นๆ ที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น ซึ่งอาจเป็น “ตัวแปร” ที่กลายเป็นอุปสรรคของการพูดคุยก็เป็นได้ แต่สำหรับคนในพื้นที่ส่วนใหญ่ “เห็นด้วย” กับการยุติปัญหาความรุนแรงที่เกิดขึ้นบนแผ่นดิน “ด้ามขวาน” ด้วยการสนับสนุนให้มีการพูดคุย เนื่องจากคนในพื้นที่ ซึ่งเป็นผู้ “แบกรับ”ผลกระทบโดยตรง “เบื่อหน่าย” และ “หวาดหวั่น” กับเหตุ “ฆ่ารายวัน” และไม่เห็นความหวังของการใช้กำลังทหาร และอาวุธ ในการแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นอย่างยาวนาน

การพูดคุยจึงเป็นความหวังเพียงหนึ่งเดียว เป็นดั่ง “แสงสว่างที่ปลายสมรภูมิ” ของคนในจังหวัดชายแดนภาคใต้…

ถ้ากองทัพ , รัฐบาล และคณะรักษาความสงบแห่งชาติ หรือ “คสช.” ยัง “ยื้อเวลา” การพูดคุยกับกลุ่มมารา ปาตานี ออกไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีกำหนด ด้วยการยกสารพัดปัญหามาเป็น “ข้ออ้าง” อาจทำให้ถูกคนในพื้นที่ผู้แบกรับเคราะห์กรรมของการก่อเหตุร้าย มองว่ารัฐ “ลับ ลวง พราง” ไม่จริงใจ “ดับ…ไฟใต้”

ถ้าเข้าสู่ “จุดอับ” ข้างต้น สถานการณ์ย่อม“พลิกผัน”…

“ผู้ร้าย” ในสายตาชาวบ้าน อาจไม่ใช่โจรใต้.???

SCOOP@NAEWNA.COM

SCOOP@NAEWNA.COM