ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

05 กรกฎาคม 2559 เวลา 17:54 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/newspaper/news/440920

โดย…นิธิพันธ์ วิประวิทย์

คนกินเนื้อสุนัขเป็นเรื่องยอมรับได้หรือไม่ เป็นเรื่องของวัฒนธรรมโดยแท้ นั่นหมายถึงว่าหากเปิดใจถกเถียงพูดคุยหลายๆ ด้าน มักจบยากและเลยเถิด ความเห็นหลักๆ ฝ่ายหนึ่งคงจบที่ทำใจไม่ได้ อีกฝ่ายคิดเห็นว่าสุนัขไม่ได้พิเศษกว่าสัตว์อื่นจนต้องออกมานั่งต่อต้านการกิน

จะบอกว่าสุนัขผูกพันกับมนุษย์กว่าสัตว์อื่น ก็ถกเถียงได้ว่าถ้าชาวนาอาจผูกพันกับวัวควายมากกว่า แล้วจะเอาความผูกพันของตัวเองมาผูกมัดคนอื่นได้หรือไม่

จะบอกว่าเป็นมิตรและซื่อสัตย์กับมนุษย์ที่สุดก็คงจะมีคนถามว่าเคยให้หมูเป็นสัตว์เลี้ยงกันไหม จะบอกว่าเพราะสุนัขมีคุณค่าต่อจิตใจมนุษย์ ก็คงต้องเห็นใจชาวฮินดูมากกว่าเพราะทุกวันนี้ผู้คนกำลังนิยมทานเทพเจ้าของชาวฮินดูอยู่ (โดยไม่เคยมีข่าวชาวฮินดูมีสิทธิออกมาเรียกร้องอะไร) จะบอกว่าเพราะมันเป็นสัตว์เลี้ยง ก็คงจะต้องห้ามเมนูกระต่าย นกทุกชนิดในร้านอาหารทั่วโลก จะบอกว่าพ่อแม่ไม่เคยกินก็คงต้องบอกกลับว่าแทบทุกวัฒนธรรมล้วนมีประวัติศาสตร์การกินสุนัขทั้งสิ้น

และส่วนหนึ่งก็เพิ่งลด ละ เลิก และตั้งแง่รังเกียจต่อต้านกันมาไม่นานนี้เอง วัฒนธรรมที่เลิกทานเนื้อสุนัขอันดับต้นๆ เห็นจะเป็นวัฒนธรรมของชาวยิวและชาวอิสลาม ซึ่งให้เหตุผลด้านความสกปรกมากกว่าความเป็นมิตร หรือในศาสนาพุทธก็ห้ามกันเฉพาะในหมู่ภิกษุเท่านั้น จีนเองมีบันทึกประวัติศาสตร์อันยาวนานเกี่ยวกับการทานเนื้อสุนัข

วลีเสร็จนาฆ่าโคถึกเสร็จศึกฆ่าขุนพลเป็นหลักฐานหนึ่ง

ไม่มีสุภาษิตจีนที่ว่าเสร็จนาฆ่าโคถึกเสร็จศึกฆ่าขุนพลในภาษาจีน จะมีก็แต่วลีจีนที่แปลตรงตัวได้ว่า “นกบนฟ้าสูงหมดจึงเก็บธนูคันเก่ง กระต่ายเจ้าเล่ห์สิ้นจึงกินสุนัขล่าเนื้อ” บ้างย่อว่า “นกหมดเก็บธนู กระต่ายสิ้นกินสุนัข (ล่าเนื้อ)

“เสร็จนาฆ่าโคถึก เสร็จศึกฆ่าขุนพล” คือวลีที่แปลงให้เข้ากับวัฒนธรรมแบบไทยๆ

ในคัมภีร์ “หลี่จี้” (ว่าด้วยจารีต) ก็มีบันทึกถึงการเซ่นสรวงบูชาด้วยสุนัข คัมภีร์ “โจวหลี่” (จารีตราชวงศ์โจว) บันทึกว่าตับสุนัขเป็นอาหารที่มีฤทธิ์เป็นยา และในตำรายาโบราณฉบับคลาสสิกของจีนที่ชื่อ “เปิ่นเฉากังมู่” ก็บรรยายสรรพคุณของเนื้อสุนัขว่ามีฤทธิ์ร้อน กินแก้หนาวได้ แต่กินเยอะไปแล้วจะเกิดอาการร้อนใน

อย่างไรก็ดีชื่อชั้นเนื้อสุนัขในจีนจัดเป็นเนื้อระดับล่าง จีนมีสุภาษิตว่า “แขวนหัวแพะ ขายเนื้อสุนัข” หมายถึงพูดจาหลอกลวง โฆษณาเกินจริง จะเห็นได้ว่าเทียบกันแล้วเนื้อสุนัขเป็นเนื้อชั้นล่าง

สมัยราชวงศ์ฉิน การทานสุนัขเป็นเรื่องปกติ ฝานไคว่ ขุนพลใหญ่ของหลิวปัง (ผู้ก่อตั้งราชวงศ์ฮั่นต่อจากราชวงศ์ฉิน) ก็เป็นคนขายเนื้อสุนัขมาก่อน ทุกวันนี้แถบเจียงซูยังมีเมนูเนื้อสุนัขที่อ้างอิงชื่อฝานไคว่อยู่

ยังมีบันทึกอีกมากที่ทำให้เห็นได้ว่าการกินเนื้อสุนัขเป็นเรื่องปกติของจีนมานานอย่างน้อย 2,500 ปี (ซึ่งก็ไม่ต่างจากวัฒนธรรมอื่นๆ อีกหลายที่)

การกินเนื้อสุนัขในวัฒนธรรมจีนมีช่วงที่ลดความนิยมไปอยู่เหมือนกัน หนึ่งในนั้นเป็นช่วงที่ศาสนาพุทธเข้ามามีอิทธิพลในจีน ในความเชื่อชาวพุทธถือเนื้อสุนัขเป็นหนึ่งในเนื้อต้องห้ามสำหรับภิกษุ ชาวพุทธจึงไม่นิยมทานด้วย

บางคนสันนิษฐานว่า ความเห็นอกเห็นใจไม่อยากกินเนื้อสุนัขมักเกิดขึ้นกับวัฒนธรรมที่เน้นการปศุสัตว์เป็นหลักเพราะสุนัขมักเป็นส่วนหนึ่งของการดำรงชีวิตของกลุ่มคนในวัฒนธรรมนี้ ส่วนวัฒนธรรมเกษตรกรรมมักไปเห็นอกเห็นใจวัวควายแทน ซึ่งก็น่าจะมีส่วนจริงอยู่

ชาวแมนจูซึ่งเป็นชนเผ่าปศุสัตว์ และใช้ชีวิตอยู่กับการเข้าป่าล่าสัตว์ ไม่ได้ทำเกษตรกรรมมากนัก มีธรรมเนียมไม่ทำร้ายไม่ฆ่าไม่กินสุนัข และไม่ห่มคลุมหนังสุนัข ซึ่งน่าจะเป็นเพราะชาวแมนจูมีสุนัขเป็นเพื่อนร่วมงาน ทั้งล่าสัตว์ ทั้งนำทาง รวมถึงชาวแมนจูก็มีความนิยมเลี้ยงสุนัขไว้ประจำบ้านอีกด้วย

เมื่อชาวแมนจูเข้าปกครองดินแดนจีนในยุคราชวงศ์ชิง ก็ยังคงรักษาธรรมเนียมนี้ไว้ แต่ทั้งหมดก็ยังไม่เกี่ยวกับชาวจีนดั้งเดิม ชาวจีนในบางท้องถิ่นเรียกเนื้อสุนัขว่า “เนื้อหอม” หรือ “แกะดิน” ชาวจีนเห็นการกินเนื้อสุนัขเป็นเรื่องปกติจนไม่นานมานี้นี่เอง ส่วนหนึ่งมาจากความนิยมเลี้ยงสุนัขที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในประเทศจีนเอง

รัฐบาลจีนเริ่มเข้ามาจัดการรสนิยมการกินเนื้อสุนัขของประชาชนอย่างเป็นทางการก็เมื่อปี 2008 ที่จีนเป็นเจ้าภาพโอลิมปิก ซึ่งทางรัฐได้ “ขอความร่วมมือ” ให้ร้านอาหารจำนวนมากยกเลิกเมนูเนื้อสุนัข ในช่วงเวลาการแข่งขัน

ขณะที่ฮ่องกงกำหนดให้การขายเนื้อสุนัขและแมวเป็นเรื่องผิดกฎหมายตั้งแต่ปี 1950 และไต้หวันออกกฎหมายนี้ในปี 2001 ซึ่งก็มีคนไม่เห็นด้วยแต่ต่อต้านกฎหมายนี้อยู่ไม่น้อย

ไม่เพียงจีนเท่านั้นที่ยังคงมีวัฒนธรรมการทานเนื้อสุนัข ประเทศในวัฒนธรรมตะเกียบแทบทุกชาติก็มีประวัติหรือไม่ก็ยังมีรสนิยมการกินสุนัขอยู่เป็นปกติ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เกาหลี เวียดนาม ส่วนประเทศนอกวัฒนธรรมตะเกียบก็ยังมีอยู่ไม่น้อย ไม่เว้นกระทั่งสวิตเซอร์แลนด์

ทั้งนี้ทั้งนั้นคำว่ายังมีอยู่ไม่ได้หมายถึงคนส่วนใหญ่ในประเทศนั้นๆ นิยม ที่จริงแนวโน้มความนิยมกินเนื้อสุนัขก็ลดลงเรื่อยๆ โดยเฉพาะกับคนรุ่นใหม่

ปัจจุบันในจีนแผ่นดินใหญ่มีเพียงคนกลุ่มน้อยเท่านั้นที่ยังนิยมทาน ขณะที่คนส่วนใหญ่ไม่เคย ไม่กล้า หรือแค่เคยทานมาบ้างเท่านั้น บางคนเห็นเป็นรสนิยมทางเลือกส่วนบุคคล ร้านขายอาหารที่มีเมนูเนื้อสุนัขยังหาได้ตามเมืองชั้นรองๆ

จะเป็นเรื่องใหญ่โตก็ตรงที่ชาวบ้านในเมืองอวี้หลิน มลฑลกว่างซีร่วมกันเอาธรรมเนียมของตนจัดขึ้นมาเป็นเทศกาลกินสุนัขเคล้าลิ้นจี่ขึ้นเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา ทำให้กลายเป็นจุดสนใจและเกิดเสียงประท้วงขึ้นในระดับนานาชาติ

รัฐบาลจีนรีบออกโรงในทันทีว่า “ฉันไม่เกี่ยวนะ ชาวบ้านจัดกันเอง”

เทศกาลนี้เริ่มจัดขึ้นในช่วงวันที่ 21 มิ.ย. ซึ่งเป็นช่วง Summer Solstice ที่มีเวลากลางวันยาวนานที่สุดของปี และมีช่วงเวลายาวนาน 10 วันเต็ม ซึ่งมาจากความเชื่อเกี่ยวกับการกินอยู่ให้ถูกหลักวัฏจักรธรรมชาติ ชาวบ้านมีความเชื่อว่าช่วงเวลานี้ธาตุหยาง (ธาตุร้อน) ขึ้นสูงสุด การกินเนื้อสุนัขและลิ้นจี่ซึ่งมีธาตุหยางทั้งคู่ คือการใช้ธาตุหยางเข้ากำกับธาตุหยาง ใช้เนื้อสุนัขแกล้มลิ้นจี่เป็นเกลือจิ้มเกลือ

ผู้คนที่รณรงค์ต่อต้านการกินสุนัขจึงถาโถมทั้งประเด็นเรื่องความเห็นใจสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าสุนัข ทั้งที่มาของสุนัขที่ถูกฆ่าในเทศกาลที่ต้องสงสัย จับจากข้างถนน ขอซื้อจากสุนัขเลี้ยงตามบ้าน หรือแม้กระทั่งอาจจะขโมยมา ซึ่งล้วนน่าหดหู่ รวมถึงความโหดร้ายของการขนย้ายสุนัขที่ยังมีชีวิตจนถึงกระบวนการฆ่า

หรือบ้างอ้างว่า มนุษย์ไม่ควรมีเทศกาลฆ่าหมู่สัตว์ชนิดใดชนิดหนึ่งกันแบบนี้

ในเหตุผลนี้ก็อดนึกถึงเทศกาลกินไก่งวงไปไม่ได้ ซึ่งอันที่จริงฝรั่งเองก็มีกลุ่มรณรงค์ต่อต้านเทศกาลกินไก่งวงอยู่เหมือนกัน

เอาเข้าจริงๆ การรณรงค์ให้เลิกกินเนื้อสุนัขอย่างเป็นทางการมักยืนหยัดอย่างเป็นทางการอยู่ได้แค่การเลิกจับหรือฆ่าอย่างทรมานเท่านั้น เพราะหากถกกันด้วยเหตุผลต่างๆ ก็ไม่สามารถคัดง้างว่าสุนัขพิเศษกว่าสัตว์อื่นตรงไหน ที่จะให้สิทธิใคร “สั่ง” ห้ามคนอื่นทานเนื้อสุนัขได้

เราไม่มีทางรู้ว่าสุนัขที่ถูกสังเวยเป็นอาหารจะมีจิตใจดราม่าทุกข์ทรมานซับซ้อนกว่าสัตว์อื่นจริงหรือไม่ ถ้าทำให้สัตว์พูดได้ เป็ดไก่วัวควายอาจจะหันมาถามว่า “พวกเราไม่ถูกคนสมัยนี้รณรงค์ห้ามทำเป็นอาหาร เพียงเพราะไม่รู้จักแสดงความภักดีต่อมนุษย์ เท่านั้นหรือ?”

ควรกินสุนัขหรือไม่จึงเป็นดราม่าของมนุษย์ที่หยิบยืมเรื่องสุนัขมาชั่งตวงวัดความเป็นมนุษย์ ทั้งด้านความเห็นอกเห็นใจและเรื่องความเป็นธรรม

ด้านหนึ่งคือกลุ่มคนที่ทำใจไม่ได้ที่สัตว์ที่ตนรู้สึกว่าผูกพันจะถูกทำเป็นอาหาร ด้านหนึ่งคือกลุ่มคนที่ประเมินสิทธิกับทุกสรรพสัตว์ว่าไม่ควรเลือกปฏิบัติ หรือตั้งแง่จนไปกล่าวหาว่ารสนิยมทางเลือกนี้เป็นความป่าเถื่อน เพราะอันที่จริงเราทุกคนก็ยังมีส่วนกับความป่าเถื่อนกับสัตว์อื่นอยู่ทั้งสิ้น เพียงแค่อยากจะมองเห็นหรือไม่ก็เท่านั้น

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

05 กรกฎาคม 2559 เวลา 10:18 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/441193

โดย…ชลญ่า

การที่รู้ว่าแฟนไปมีคนอื่น เป็นเรื่องยากที่คนคนนั้นจะทำใจยอมรับได้ หลายๆ คนต่อให้ทำใจอยู่หลายวันก็ยากที่จะทำใจได้ คงคิดอยู่แต่ว่าในเมื่อแฟนกล้าทำอย่างนี้และไม่ซื่อสัตย์ต่อกันก็คงอยู่ด้วยกันอีกต่อไปไม่ได้ จึงต้องเลิกกันสถานเดียว เชื่อว่ามีหลายคนที่มีท่าทีเช่นนี้

การแอบไปมีคนอื่นหรือมีกิ๊กเป็นแทบทุกรุ่น ไม่ว่าจะเป็นคนรุ่นใหม่หรือคนรุ่นเก่า ยิ่งสมัยนี้ด้วยสภาพเศรษฐกิจสังคมที่เปลี่ยนไป จึงเป็นกันง่าย ทั้งที่รู้ทั้งรู้ว่าเป็นสิ่งไม่ควร ทำแล้วจะเกิดปัญหาเรื่องความสัมพันธ์ของชีวิตคู่ก็ตาม คือแทนที่ชีวิตคู่จะมีความสุขกระชุ่มกระชวยก็กลายเป็นหดหู่เศร้าใจ ยิ่งถ้ามีลูกด้วยกันก็จะส่งผลกระทบต่อความรู้สึกของลูกอย่างไม่อาจเลี่ยงได้ และถ้าเรื่องอย่างนี้เกิดขึ้นกับตัวเองจะรับมือและแก้ปัญหาอย่างไร

นพ.กัมปนาท ตันสิถบุตรกุล จิตเวช โรงพยาบาลสมิติเวช เคยเขียนถึงการรับมือเรื่องนี้ลงในวารสารพลังใจดี เริ่มที่มนารมย์ สมัยอยู่ที่โรงพยาบาลมนารมย์ โดยได้แนะแนวทางในการรับมือและจัดการคนที่มีแฟน หรือมีภรรยาสามีแล้วยังแอบไปมีคนใหม่ ไว้น่าสนใจ ดังนี้

1.ค่อยๆ ทบทวนว่ามีสาเหตุมาจากที่กล่าวในข้างต้นหรือไม่ ถ้าเป็นดังที่กล่าวมาข้างต้นก็ควรแก้ไขให้ตรงสาเหตุ ดีกว่าการใช้อารมณ์ เช่น ใช้การทะเลาะเบาะแว้ง หรือใช้ความรุนแรงในการจัดการแก้ปัญหา

2.ไม่สนับสนุนให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ในครอบครัวหรือชีวิตคู่แม้กระทั่งในสังคม เช่น ท่าทีของคนในครอบครัว ควรแสดงให้เห็นว่าพฤติกรรมเหล่านี้เป็นพฤติกรรมที่สมาชิกในครอบครัวไม่ยอมรับ รวมถึงสื่อต่างๆ ที่ชอบนำเสนอเรื่องราวของคนที่นิยมมีแฟนหรือมีกิ๊กหลายๆ คนเป็นเรื่องที่ยอมรับได้ในสังคม เช่น มีการนำเสนอว่าเป็นเรื่องของความเท่ทันสมัย บางครั้งก็มองเป็นเรื่องตลกขบขัน แต่คนที่ต้องเจอปัญหาแบบนี้คงไม่ได้สบายใจด้วยสักเท่าไร

3.การปรับใจยอมรับคนที่เป็นแบบนี้ และหาทางแก้ไขโดยการทำให้คนเหล่านั้นตระหนักถึงปัญหาที่ตามมา การเพิ่มความภาคภูมิใจในตัวเองให้กับคนเหล่านั้นน่าจะเป็นวิธีการที่ดีที่สุดแม้จะไม่ใช่เรื่องง่ายนัก บางรายอาจต้องพบจิตแพทย์ นักจิตวิทยาเพื่อทำจิตบำบัดร่วมด้วย และเมื่อได้พยายามช่วยเหลืออย่างเต็มที่แล้ว คนเหล่านั้นยังไม่ยอมเปลี่ยนแปลงตัวเอง ก็ไม่ควรทนแบกรับความทุกข์ต่อไป การแยกทางกันไปคงเป็นอีกทางเลือกหนึ่งที่เหมาะสม

4.ในกรณีที่การกระทำเกิดจากคนเห็นแก่ตัว ขาดศีลธรรม คนเหล่านี้ก็ยากที่จะแก้ไข เรียกว่าเกินเยียวยาเสียมากกว่า คงต้องกลับมาทบทวนกับตัวเองว่า ถ้าใครที่คิดจะมีคู่แบบกรณีที่เกินเยียวยานี้ มาเปลี่ยนที่ตัวเองว่าควรตัดใจเสียดีกว่าที่จะทนอยู่ต่อไป เพราะคงต้องแลกกับปัญหาอีกมากมาย ที่สำคัญคือทำให้เราเสียสุขภาพจิตอย่างแน่นอน

นพ.กัมปนาท กล่าวว่า คนชอบมีกิ๊กอาจไม่ใช่คนที่เลวร้ายน่ากลัว ขึ้นอยู่กับว่าแต่ละคนที่เป็นแบบนี้มีที่มาที่ไปอย่างไร เมื่อเจอคนแบบนี้หรือเป็นคนแบบนี้ การกล่าวโทษ การรังเกียจเดียดฉันท์ หรือการยอมใจอ่อนที่จะยอมทนอยู่กับคนเหล่านี้คงไม่ใช่หนทางที่เหมาะสมสักเท่าไร

“การทำความเข้าใจ การรู้จักตัวตนที่แท้จริงของตนเองหรือแฟนของเราที่เป็นแบบนี้ จะช่วยให้ยอมรับและให้อภัยได้ อีกทั้งนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงในทางที่ดีขึ้นเพื่อชีวิตคู่ที่มีความสุขอย่างแท้จริง” นพ.กัมปนาท แนะมุมมองที่ควรทำหากเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

การมีแฟนหรือมีภรรยาสามีคนเดียวก็มีความสุขได้ ขอเพียงเข้าใจกัน มีน้ำใจ ซื่อสัตย์ ให้เกียรติเคารพซึ่งกันและกัน และอย่าคิดเอาความใคร่ความอยากหรือตัณหาราคะเป็นที่ตั้ง ไม่งั้นก็อาจยุ่งตุงนังได้

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

05 กรกฎาคม 2559 เวลา 10:11 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/441191

โดย…พริบพันดาว ภาพ… คลังภาพโพสต์ทูเดย์, tesco korea

โมเดล “ประเทศไทย 4.0” หรือ “ไทยแลนด์ 4.0” ” เป็นโมเดลใหม่ของการปฏิรูปเศรษฐกิจให้ได้ภายใต้ 3-5 ปีที่จะถึงนี้ของรัฐบาล ดร.สุวิทย์ เมษินทรีย์ รมช.พาณิชย์ ชี้ว่าการปรับเปลี่ยนโครงสร้างเศรษฐกิจ ไปสู่ “Value-Based Economy” หรือ “เศรษฐกิจที่ขับเคลื่อนด้วยนวัตกรรม” ขับเคลื่อนให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างน้อยใน 3 มิติสำคัญ คือ

1.เปลี่ยนจากการผลิตสินค้าโภคภัณฑ์ ไปสู่สินค้าเชิงนวัตกรรม

2.เปลี่ยนจากการขับเคลื่อนประเทศด้วยภาคอุตสาหกรรม ไปสู่การขับเคลื่อนด้วยเทคโนโลยี ความคิดสร้างสรรค์ และนวัตกรรม

3.เปลี่ยนจากการเน้นภาคการผลิตสินค้า ไปสู่การเน้นภาคบริการมากขึ้น

โดยกระบวนทัศน์ในการพัฒนาประเทศ ภายใต้ “ประเทศไทย 4.0” มี 3 ประเด็นที่สำคัญ 1.เป็นจุดเริ่มต้นของยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี ในการขับเคลื่อนไปสู่การเป็นประเทศที่มั่งคั่ง มั่นคง และยั่งยืน อย่างเป็นรูปธรรม 2.เป็น “Reform in Action” ที่มีการผลักดันการปฏิรูปโครงสร้างเศรษฐกิจ การปฏิรูปการวิจัยและการพัฒนา และการปฏิรูปการศึกษาไปพร้อมๆ กัน และ 3.เป็นการผนึกกำลังของทุกภาคส่วนภายใต้แนวคิด “ประชารัฐ” โดยเป็นประชารัฐที่ผนึกกำลังกับเครือข่ายพันธมิตรทางธุรกิจ การวิจัยพัฒนา และบุคลากรระดับโลก ภายใต้หลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงของการ “รู้จักเติม รู้จักพอ และรู้จักปัน”

เพราะฉะนั้นประเทศไทย 4.0 ที่จะเคลื่อนตัวเปลี่ยนผ่านเข้าสู่ “สังคมดิจิทัล” อย่างสมบูรณ์แบบในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า จะเป็นสังคมที่ผู้บริโภคหรือผู้ซื้อไม่ได้เข้าสู่โลกออนไลน์เพียงเพื่อติดต่อสื่อสาร (Communication) หรือเชื่อมโยง (Connected) แต่เป็นการดำเนินชีวิตดิจิทัล (Digital Lifestyle / Journey) และ “ช็อปปิ้ง 4.0” ในอนาคตอันใกล้เป็นอย่างไร? ในสังคมไทย

“ดิจิทัล เนทีฟ”

ผู้บริโภคสัญชาติดิจิทัล (Digital Natives) จะมีพฤติกรรมที่มีลักษณะเฉพาะร่วมกันและสอดคล้องกันทั่วโลก ดำเนินชีวิตในสังคมดิจิทัลและเป็นแกนกลางในการขับเคลื่อนสังคมที่ได้เปลี่ยนวิธีคิดที่พวกเขามีต่อตัวเองไปโดยสิ้นเชิง หลายสถาบันที่มีชื่อเสียงในเรื่องกลยุทธ์ทางการตลาดได้มีการนิยามผู้บริโภคสัญชาติดิจิทัลไว้ในอีกชื่อหนึ่งว่า เจนซี (Gen C หรือ Connected Generation) ซึ่งได้ก้าวข้ามผ่านข้อจำกัดในเรื่องช่วงเวลาและอายุ ซึ่ง ปิยะชาติ อิศรภักดี ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร บริษัท แบรนดิ คอร์ปอเรชัน ได้บรรยายหัวข้อ BRANDiNg 4.0 ยุคที่แบรนด์กลายเป็นคน คนกลายเป็นแบรนด์ ไว้อย่างน่าสนใจว่า ไม่สามารถอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นในปัจจุบันได้ด้วยยุค 3.0

“ในยุคอินเทอร์เน็ตเรามีความรู้มากยิ่งขึ้น มีข้อมูลมากยิ่งขึ้น เมื่อคนฉลาดขึ้นก็เลือกมากขึ้น ทำให้อำนาจการควบคุมตลาดหลุดจากมือผู้ขายมาสู่มือผู้บริโภค ถ้าอินเทอร์เน็ตเป็นการเชื่อมโยงคนกับข้อมูล โซเชียลเน็ตเวิร์ก ก็คือ การเชื่อมโยงคนเข้ากับคน ซึ่งแชร์ความต้องการร่วมกัน วันนี้เราอยู่ในยุค 4.0 แล้วหรือยัง มันเป็นสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น อยู่ในยุคดิจิทัล โซไซตี้แล้วหรือยัง เราเรียกคนยุคนี้ว่า ดิจิทัล เนทีฟ หรือผู้บริโภคสัญชาติดิจิทัล เป็นการแบ่งคนในรูปแบบใหม่ ซึ่งไม่ได้แบ่งตามช่วงอายุ แต่ทุกเพศทุกวัยทุกช่วงอายุสามารถเป็นได้หมด ในปี 2020 ประชากรโลกมีเพิ่มขึ้นประมาณ 7,000 ล้านคน และมีถึง 4,000 ล้านคน ที่เข้าสู่เครือข่ายอินเทอร์เน็ตได้ ซึ่งบ่งบอกว่าเรากำลังเข้าสู่สังคมดิจิทัลอย่างเต็มรูปแบบ”

ปิยะชาติ บอกว่า ดิจิทัล เนทีฟ จะมีคุณสมบัติบางอย่างที่บ่งชี้ คือ ความต้องการที่จะเชื่อมต่อตลอด 24 ชั่วโมง และต้องการสร้างคอนเทนต์ของตัวเอง ซึ่งเป็นพฤติกรรมขั้นพื้นฐาน และสร้างดิจิทัล แอคติวิตขึ้นมา ซึ่งจะนำไปสู่สิ่งที่เรียกว่า ไฮบริด คอนซูเมอร์ เจอร์นีย์ ช่องว่างระหว่างโลกออนไลน์กับโลกออฟไลน์จะแคบลงเรื่อยๆ

“ในเมืองไทยมีคนใช้เฟซบุ๊กอยู่ถึง 30 ล้านบัญชีรายชื่อ โดยใช้ผ่านโทรศัพท์มือถือ 28 ล้านเครื่อง นั่นก็คือการแตกตัวของโซเชียลเน็ตเวิร์กจะมีเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตามวัตถุประสงค์ของดิจิทัล เนทีฟ หลังจากนี้เป็นต้นไปก็จะเกิดเน็ตเวิร์กที่เล็กลงเรื่อยๆ การแตกตัวจะเกิดขึ้นโดยธรรมชาติ ปลายทางของดิจิทัล เนทีฟ มีจำนวนไม่น้อยที่วันนี้เปลี่ยนตัวเองจากผู้บริโภคมาเป็นผู้ประกอบการดิจิทัล กลไกนี้เกิดขึ้นโดยไม่ได้วางแผนไว้ล่วงหน้า มีอยู่แล้วและสร้างต่อยอดขึ้นมา เป็นสิ่งที่สะท้อนให้เห็นชัดว่าผู้บริโภคได้ทำให้ตัวเองกลายเป็นแบรนด์หนึ่งในสังคม”

เมื่อผู้บริโภคกลายเป็นแบรนด์ เป็นผู้ประกอบการมากขึ้น ได้ปลดปล่อยศักยภาพและความต้องการของตัวเองมากขึ้น ปิยะชาติ สะท้อนภาพของยุค 4.0 ว่า กำลังเข้าสู่สภาวะการแข่งขันที่น่ากลัว เพราะผู้บริโภคเชื่อมโยงกันเอง เชื่อมั่นในกันและกันมากกว่า เพราะรู้สึกว่าเป็นพวกเดียวกัน และท้ายที่สุดผู้บริโภคซื้อสินค้าจากผู้บริโภคด้วยกันเองในเครือข่าย

“สิ่งแรกที่แบรนด์ต้องเข้าใจและตามผู้บริโภคให้ทัน คือ แบรนด์ต้องทำตัวให้เหมือนผู้บริโภค แบรนด์ก็พยายามปรับตัวให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของผู้บริโภค กลายเป็นพวกเดียวกัน สิ่งที่ทำให้แบรนด์มีชีวิต คือ การเชื่อโยงระหว่างสังคมดิจิทัลกับโลกปกติ การมองผู้บริโภคแบบย้อนกลับ แบรนด์ต้องมองตัวเองเป็นสิ่งมีชีวิตไม่ใช่แค่ตราสัญลักษณ์ที่เคยเห็น ซึ่งคนก็กลายเป็นแบรนด์ แล้วแบรนด์ก็กลายเป็นคน

“ความสำคัญของการทำธุรกิจกับผู้บริโภคได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง ธุรกิจที่พาผู้บริโภคไปถึงเป้าหมายย่อมดีกว่าธุรกิจที่ขายแค่สินค้าและบริการ สิ่งนี้ได้นำพามาสู่การเปลี่ยนกลยุทธ์ในการทำธุรกิจในยุคของแบรนดิ้ง 4.0 สิ่งที่ต้องทำให้สำเร็จ ก็คือ การเชื่อมโยงคุณค่าของแบรนด์ให้เข้ากับผู้บริโภคเพื่อสร้างให้เกิดเครือข่ายขึ้นมา เป็นวิธีการเข้าหาความต้องการของตลาด วิธีใหม่คือวิธีสร้างความต้องการให้กับตลาด แทนที่จะสร้างตลาดขึ้นมาเอง”

ปิยะชาติ สรุปว่า การครอบครองตลาดโดยสมบูรณ์ แต่ไม่ใช่เป็นเจ้าของเพียงอย่างเดียว โดยเริ่มครองตลาดจากกลุ่มคนที่มีความต้องการเดียวกัน เติมเต็มซึ่งกันและกันในเครือข่ายนั้น ท้ายที่สุดก็เกิดเป็นธุรกิจ เป็นภาพที่เกิดขึ้นในยุคที่เรียกว่า 4.0

โลกเปลี่ยนไทยไป “ช็อปปิ้ง 4.0”

โลกออนไลน์กับโลกแห่งความเป็นจริงที่แคบลง การเชื่อมต่อของผู้บริโภคเกิดขึ้นได้ตลอดเวลาทุกสถานที่ทุกช่วงเวลา และมีการสื่อสารและเสนอขายสินค้าได้ตลอดเวลาเช่นกัน ช่องทางในการเข้าถึงของผู้บริโภคที่เปิดกว้างขึ้น ปรัธนา ลีลพนัง รองกรรมการผู้อำนวยการสายงานการตลาด บริษัท แอดวานซ์ อินโฟร์ เซอร์วิส บอกว่า ยุค 4.0 ดูเหมือนว่าโครงข่ายโทรคมนาคมเป็นโครงสร้างพื้นฐานให้กับเรื่องอื่นๆ

“หมายความว่าธุรกิจหรืออุตสาหกรรมต่างๆ มาวิ่งอยู่บนเครือข่ายเป็นตัวเชื่อมโยงทั้งสื่อสารแบบคนต่อคนและอื่นๆ อีกมากมาย โครงสร้างพื้นฐานของระบบดิจิทัลจึงเป็นโทรศัพท์มือถือ ซึ่งคนจะคิดต่อยอดจากตรงนี้ ซึ่งวันนี้ไปได้ไวมากๆ ต่อไปจะมีสิ่งที่เปลี่ยนแปลงเยอะมาก และสิ่งที่ทุกคนในประเทศไทย การสื่อสารในแง่ดิจิทัลจะเร็วและกว้างไกลมากขึ้น ในปี 2020 ก็คงจะมี 5จี เป็นโรดแมปพื้นฐานของโทรคมนาคม แต่นวัตกรรมที่จะเกิดขึ้นเป็นอะไรที่คาดเดาได้ยาก คนจะคิดสินค้าและบริการใหม่ๆ ออกมาเยอะมาก แต่จะเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมของผู้บริโภคอย่างมหาศาล ทุกสิ่งทุกอย่างจะเชื่อมต่อกับอินเทอร์เน็ตทั้งหมดซึ่งส่งผลกับสินค้าและบริการทั้งหมดเพื่อความสะดวกในการใช้ชีวิต สิ่งสำคัญต้องกล้าลองของใหม่โดยไม่ทิ้งโอกาส อีโคซิสเต็ม (ความพยายามในการเชื่อมโยงและบูรณาการผลิตภัณฑ์ บริการ และระบบต่างๆ เข้าไว้ด้วยกัน เมื่อลูกค้าใช้สินค้าหรือบริการของบริษัท) จะเป็นองค์ประกอบขับเคลื่อนทางการแข่งขันของประเทศและของโลก”

ในด้านการจัดจำหน่ายสินค้าปลีกประเภทของใช้ในชีวิตประจำวัน ชาคริต ดิเรกวัฒนชัย รองประธานกรรมการแผนกสื่อสารองค์กรและความยั่งยืน บริษัท เอก-ชัย ดิสทริบิวชั่น ซิสเทม  ยอมรับว่า การจับจ่ายเปลี่ยนไปเยอะ

“ชีวิตเราเปลี่ยนไปจริงๆ ตอนนี้เรากำลังเข้าใกล้ระบบ 4.0 โลกดิจิทัลกำลังเข้ามามากขึ้น การจับจ่ายซื้อของไม่มีความจำเป็นต้องไปที่สาขาของซูเปอร์มาร์เก็ตหรือห้างสรรพสินค้ากันอีกแล้ว การซื้อขายออนไลน์บนอินเทอร์เน็ตเปลี่ยนแปลงไปเยอะมาก อย่างคนที่อยู่คอนโดมิเนียมก็สั่งออนไลน์และก็มีการส่งโดยมีกล่องบรรจุรอรับหรือช็อปปิ้งบ็อกซ์อยู่ที่คอนโดเลย แล้วจะมีการส่งโค้ดเปิดกล่องให้คนสั่งซึ่งคนอื่นไม่สามารถเปิดได้”

สิ่งที่เปลี่ยนไปอีกอย่าง ก็คือ เรื่องการโฆษณา ชาคริต ขยายภาพว่า เมื่อก่อนทุกวันพฤหัสฯ ศุกร์ ช่วงละครค่ำจะแย่งซื้อโฆษณากันมาก แทบจะฆ่ากันตาย เป็นช่วงเวลาที่อ่อนไหวมาก ช่วยดึงคนได้ แต่ตอนนี้โฆษณาก็เปลี่ยนแปลงไปมาก

“จะทำแบบเรียลไทม์มากขึ้น ส่งตรงไปถึงผู้บริโภค เป็นโฟกัสซิ่งโปรโมชั่นมากขึ้นจริงๆ ด้วยระบบดิจิทัล มีความสะดวกสบายมากขึ้น แต่ว่ายังไม่เยอะมาก การเติบโตในช่วงปีสองปีนี้ตัวเลขเป็น 100% แต่จริงๆ มาจากฐานที่น้อยมาก ซึ่งคิดว่าอีกไม่นานคนไทยก็คงเข้าใจการจับจ่ายที่ไม่ใช้เงินสดมากขึ้น เข้าใจในการซื้อของโดยไม่ต้องเดินทางไปซื้อเอง มั่นใจและเข้าใจในคุณภาพของสินค้า ซึ่งจะเข้าสู่ยุคที่เรียกว่า 4.0”

ชาคริต บอกว่า เขาใช้สมาร์ทโฟน 7.2 ชั่วโมง/วัน ถ้ามองไปในอีก 4-5 ปีข้างหน้า สิ่งที่จะเปลี่ยนไปคือวิธีการที่คนจะซื้อสินค้า

“ต้องเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของคนเมื่อเขาอยากซื้อของ เพราะการสั่งซื้อสินค้าง่ายมาก สามารถสั่งโอนเงินบนมือถือได้เลย เห็นโฆษณาสินค้าตัวหนึ่งจะต้องซื้อก็สามารถสั่งตรงนั้นเลย สมมติข้าวสารหมดก็ใช้สมาร์ทโฟนสั่งซื้อโอนเงินได้เลยสักครู่ก็มีคนมาส่ง แต่จะไม่มีการซื้อแต่ละครั้งเยอะมาก แต่จำนวนคนซื้อจะมากรายขึ้น การใช้เงินสดจะน้อยลง ซึ่งจะส่งผลให้คนไทยมีวินัยต่อการใช้เงินเป็นอย่างมาก ซึ่งจะช่วยหลอมวิธีการใช้เงินจนกลายเป็นสิ่งเดียวกันทั้งโลก ซึ่งต่อไปเวลาของห้างเปิดปิดจะไม่มีความสำคัญอีกต่อไปแล้ว”

ในด้านการเงินการธนาคารที่จะสะดวกสบายมากขึ้น แค่ปลายนิ่วสัมผัสก็สามารถทำธุรกรรมได้ทุกอย่าง ปกรณ์ พรรธนะแพทย์ รองกรรมการผู้จัดการอาวุโส ธนาคารกสิกรไทย บอกว่า ตอนนี้ธุรกิจสถาบันการเงินเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันของคนมากขึ้นเรื่อยๆ

“แล้วการเปลี่ยนแปลงของโลกเห็นชัดเจนว่าเปลี่ยนแปลงเร็วมาก ที่เห็นชัดก็คือพฤติกรรมของการมาสาขาธนาคารของผู้ใช้บริการ ปัจจุบันผู้เปิดบัญชี 100 คน เดินทางมาใช้บริการด้วยตัวเองที่สาขาแค่ 20 คน ส่วนอีก 80 คน หรือ 80% ทำธุรกรรมทางอื่น ไม่ว่าจะเป็นเอทีเอ็ม หรือโมบาย แบงก์กิ้ง เมื่อมาดูฐานลูกค้าของธนาคารที่มีอยู่ 13-14 ล้านคน ตอนนี้ใช้โมบาย แบงก์กิ้ง 5-6 ล้านคน เข้าไปแล้ว และมีอัตราเพิ่มที่เร็วมาก ตรงนี้เป็นเทรนด์”

วิวัฒนาการที่เข้าสู่ยุค 4.0 ปกรณ์ ยอมรับว่า เกิดจากลูกค้าเป็นหลัก หนึ่ง-ความต้องการของลูกค้า สอง-เทคโนโลยีที่เปลี่ยนแปลง สาม-การแข่งขันที่รุนแรง

“หากเข้าสู่ดิจิทัลแบงก์กิ้ง 4.0 จะเป็นดิจิทัลแบงก์ที่เต็มรูปแบบ คือ จะต้องมีการนำข้อมูลของลูกค้ามาประมวลผลและนำมาใช้บริการลูกค้าให้มีความรู้สึกพิเศษเฉพาะตัวมากยิ่งขึ้น โมบายแบงก์กิ้งไม่ได้มีเฉพาะจ่ายเงินรับเงินโอนเงิน แต่จะบอกข้อมูลของลูกค้าด้วยว่ามีอะไรบ้าง ช่วยวิเคราะห์ข้อมูลให้ลูกค้าทั้งหมด ทั้งหมดคือให้บริการลูกค้าและตอบโจทย์ของลูกค้าแต่ละรายมากขึ้น ถ้าเราไม่เปลี่ยนลูกค้าก็จะเปลี่ยน

“การเตรียมความพร้อมไปสู่ดิจิทัลแบงก์กิ้งอย่างเต็มรูปแบบ สิ่งสำคัญก็คือเรื่องของโครงสร้างองค์กรต้องมีโครงสร้างที่เหมาะสม มีเทคโนโลยีที่พร้อม และมีบุคลากร การมีนวัตกรรมต้องได้รับการสนับสนุนจากองค์กร โดยเฉพาะฟินเทค (Fintech คือ การผสมระหว่างคำว่า Finance กับคำว่า Technology หรือการใช้เทคโนโลยี โดยเฉพาะระบบการสื่อสารออนไลน์มาประยุกต์ใช้ในธุรกิจด้านการเงิน การธนาคาร และการลงทุน ซึ่งหมายถึงการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมของผู้บริโภคจากแบบเดิมไปสู่สิ่งใหม่) สิ่งที่จะเกิดขึ้นในช่วง 4-5 ปีข้างหน้า ก็จะเป็นเรื่องโมบายแบงก์กิ้ง ที่เกี่ยวกับเพย์เมนต์เพราะทางรัฐบาลเองให้การสนับสนุนและพยายามผลักดันให้เป็นสังคมที่ใช้เงินสดน้อยที่สุด เพื่อลดต้นทุน ทำให้การบริการทางการเงินต่างๆ สะดวก รวดเร็ว และปลอดภัย ส่วนโมบายแบงก์กิ้งก็มี
ผู้ใช้เยอะมากขึ้น การใช้เงินสดก็จะน้อยๆ ลง”

โลกยุคดิจิทัล 4.0 แค่กะพริบตา ทุกสิ่งทุกอย่างก็ไปไกลเกินจะตามทัน แต่ไม่สายที่จะเกาะติดอย่างรู้เท่าทัน “ช็อปปิ้ง 4.0” จะเกิดขึ้นในสังคมไทยอย่างแน่นอน

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

04 กรกฎาคม 2559 เวลา 11:04 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/441013

โดย…พุสดี สิริวัชระเมตตา

เดินทางมาถึงปีที่ 10 แล้ว สำหรับการแสดงโขนมูลนิธิส่งเสริมศิลปาชีพฯ หรือที่รู้จักกันในนามโขนพระราชทาน โดยในปีนี้ทางคณะกรรมการจัดการแสดงโขนมูลนิธิส่งเสริมศิลปาชีพฯ ได้คัดเลือกตอน “พิเภกสวามิภักดิ์” อันเป็นการสื่อความหมายของความจงรักภักดีและการรักษาความเที่ยงธรรมสุจริตมานำเสนอ เพื่อให้เข้ากับวาระมหามงคล 2 วาระที่มาบรรจบกัน ทั้งการครบรอบการเสวยราชสมบัติของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวครบ 70 ปี และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ทรงเจริญพระชนมพรรษาครบ 7 รอบ 84 พรรษา

ก่อนที่การแสดงโขนที่ยิ่งใหญ่ประจำปีจะเปิดม่านขึ้น หนึ่งในขั้นตอนสำคัญที่ขาดไม่ได้ คือ การคัดเลือกนักแสดงโขนหน้าใหม่ โดยในปีนี้ยังได้รับความสนใจจากเหล่านักเรียน นักศึกษา ทั้งจากวิทยาลัยนาฏศิลป์ และสถาบันการศึกษาทั่วประเทศที่พร้อมใจกันมาร่วมสืบสานวัฒนธรรมอันดีงามของชาติไทยถึง 772 คน โดยจัดให้มีการคัดเลือกนักแสดงจำนวน 5 ตัวละคร ได้แก่ โขนพระ ละครพระ ละครนาง โขนยักษ์ และโขนลิง

พลังคนรุ่นใหม่สืบสานการแสดงโขน

ท่านผู้หญิงจรุงจิตต์ ทีขะระ ผู้ช่วยเลขาธิการมูลนิธิส่งเสริมศิลปาชีพฯ และประธานคณะกรรมการอำนวยการโขนฯ ตอน “พิเภกสวามิภักดิ์” กล่าวด้วยความปลื้มปีติว่า เป็นที่น่าปลื้มใจ ที่ปีนี้ได้เห็นเยาวชนที่อายุน้อยลงหันมาให้ความสนใจสมัครเข้าร่วมการคัดเลือก บางคนยังเรียนอยู่ระดับมัธยมศึกษา ที่สำคัญ ไม่ได้มีแต่นักเรียนนาฏศิลป์ที่ให้ความสนใจ แต่ยังรวมถึงนักศึกษาและนักเรียนด้วย ซึ่งการคัดเลือกนักแสดงปีนี้ยังคงเข้มข้นเช่นเดิมจากอาจารย์ที่เป็นปรมาจารย์ด้านโขน ศิลปินแห่งชาติ ตลอดจนครูผู้เชี่ยวชาญด้านโขน

ท่านผู้หญิงจรุงจิตต์ ทีขะระ

“เด็กๆ ที่มาออดิชั่น ไม่ว่าจะผ่านการคัดเลือกหรือไม่ก็ไม่สำคัญ เพราะอย่างน้อยแค่มาร่วมคัดเลือก ได้มาแสดงต่อหน้าคณะกรรมการที่ทรงคุณวุฒิ เพื่อรับฟังคอมเมนต์ การวิเคราะห์ท่ารำจากอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญด้านโขน ก็ถือว่าคุ้มแล้ว ที่สำคัญถ้าพลาดหวังจากการคัดเลือกปีนี้ก็ไม่ต้องเสียใจ ปีหน้ามาใหม่ก็ได้”

สำหรับเหตุผลที่ปีนี้จัดแสดงตอน “พิเภกสวามิภักดิ์” ท่านผู้หญิงจรุงจิตต์ กล่าวว่า เป็นเพราะเห็นว่าเนื้อเรื่องเหมาะสมกับปีมหามงคล นอกจากเนื้อหาจะสะท้อนถึงความจงรักภักดีที่พิเภกมีต่อพระรามแล้ว ยังเป็นการตอบคำถามผู้ชมโขนตลอดหลายปีที่ผ่านมาว่า ทำไมพิเภกซึ่งเป็นยักษ์จึงมาสวามิภักดิ์กับฝั่งพระราม

ด้าน ม.ล.ปิยาภัสร์ ภิรมย์ภักดี รองประธานคณะกรรมการอำนวยการโขนมูลนิธิส่งเสริมศิลปาชีพฯ กล่าวว่า น่าดีใจที่ได้เห็นเยาวชนรุ่นใหม่ให้ความสนใจในการสืบสานศิลปวัฒนธรรมของชาติ ซึ่งสอดคล้องกับพระราชปณิธานของสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ที่เคยรับสั่งให้นักเรียนจากโรงเรียนนาฏศิลป์ได้มีส่วนร่วมในการแสดงโขนด้วย เพราะไม่อยากให้เด็กๆ รู้สึกว่าการเรียนนาฏศิลป์นั้น หมายถึงอาชีพเต้นกินรำกิน หากอยากให้เขาภูมิใจว่าเป็นผู้สืบสานและต่อยอดวัฒนธรรมของชาติ และยังทรงเน้นอีกว่าหากเด็กๆ ได้ร่วมแสดงบนเวทีใหญ่ จะเป็นความทรงจำที่ดีและเป็นความประทับใจสืบไป

ม.ล.ปิยาภัสร์ ภิรมย์ภักดี

“โขนพระราชทานเดินทางมาถึงปีที่ 10 แล้ว ในฐานะหนึ่งในคณะกรรมการจัดงานก็อดปลาบปลื้มใจไม่ได้ที่เห็นการแสดงโขนกลับมามีชีวิตอีกครั้ง กลายเป็นงานใหญ่ที่เด็กๆ เฝ้ารอ ตั้งใจฝึกซ้อมอย่างดีเพื่อมาออดิชั่น ร่วมเป็นส่วนหนึ่งในการแสดง ซึ่งแต่ละปีก็จะเห็นพัฒนาการด้านฝีมือที่เพิ่มขึ้น จนคณะกรรมการคัดเลือกหนักใจ แต่ก็ต้องเลือกเฟ้นอย่างดีที่สุด”

สอดคล้องกับอาจารย์ประเมษฐ์ บุณยะชัย ผู้กำกับการแสดงโขนฯ กล่าวว่า เป็นที่น่าสังเกตว่าผู้ที่เข้ารับการคัดเลือกปีนี้ส่วนหนึ่งเป็นผู้ที่ไม่ได้รับคัดเลือกในปีก่อน และกลับไปฝึกปรือฝีมือกันมาจนทำให้คณะกรรมการเห็นถึงความตั้งใจได้อย่างชัดเจน อย่างไรก็ตามเพื่อความยุติธรรม ทางคณะกรรมการจะทำการคัดเลือกอย่างละเอียด เพื่อให้มั่นใจว่าได้นักแสดงที่มีความสามารถจริงๆ มาร่วมแสดง สำหรับผู้ที่ผ่านการคัดเลือกต้องถือว่าเป็นโอกาสอันดีที่จะได้มีโอกาสมาฝึกฝีมือรับคำแนะนำจากศิลปินอาวุโส จนกลายเป็นผู้ที่มีความสามารถ และเป็นกำลังสำคัญของชาติด้านการโขนต่อไป

“หลักเกณฑ์การพิจารณาคัดเลือกนักแสดงครั้งนี้ จะดูจากทักษะความสามารถตามบทบาทของตัวละคร อย่างโขนพระ จะพิจารณาหน้าพาทย์ที่ใช้ในการแสดง กระบวนท่าเฉพาะ การตีบทประกอบเพลงร้องและคำพากย์-เจรจา พร้อมทั้งกระบวนท่ารบ-ขึ้นลอย ละครพระ และละครนาง จะดูเพลงหน้าพาทย์ที่หลากหลายและการตีบทประกอบเพลงร้อง ส่วนโขนยักษ์และโขนลิง จะพิจารณากระบวนท่าหลัก การใช้อาวุธต่างๆ การตีท่าประกอบคำพากย์-เจรจา กระบวนท่ารบ-การรับลอย นอกจากนั้นจะดูภาพรวมของนักแสดงเยาวชนที่มาร่วมคัดเลือกว่ามีความเหมาะสมของบุคลิกลักษณะกับบทบาทในตอนที่จะเล่น”

อาจารย์ประเมษฐ์ บุณยะชัย

ฝันยิ่งใหญ่ของเด็กนาฏศิลป์

สำหรับเยาวชนที่ผ่านการคัดเลือกและได้รับทุนการศึกษามีทั้งสิ้น 26 คน ผักกาด-ณัฐพร แก้วจันทร์ อายุ 18 ปี จากวิทยาลัยนาฏศิลปสุโขทัย ซึ่งได้คะแนนลำดับที่ 1 จากการคัดเลือกตัวละครพระ กล่าวว่า เคยมีโอกาสมาออดิชั่นเมื่อปีที่จัดการแสดงชุดศึกอินทรชิต ตอน นาคบาศ แต่ไม่ได้รับคัดเลือก จนเมื่อปีที่แล้ว ฝันของเธอก็เป็นจริง เมื่อผ่านการคัดเลือกเป็นตัวละครพระในการแสดงชุด “ศึกอินทรชิต ตอน พรหมาศ” ซึ่งในปีนั้นเธอได้คะแนนเป็นลำดับ 2 มาถึงปีนี้เลยตัดสินใจมาตามความฝันอีกครั้ง

“การได้ร่วมเป็นส่วนหนึ่งในเวทีโขนพระราชทานเป็นความฝันสูงสุดของเด็กนาฏศิลป์ทุกคน รวมถึงตัวหนูเองที่อยากมาร่วมแสดงในโขนพระราชทาน ซึ่งเป็นศิลปะชั้นสูงที่สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ทรงสืบสานไว้ กับการแสดงเป็นตัวละครพระ หนูมองว่าเป็นโจทย์ที่ท้าทาย เพราะในฐานะผู้หญิงเราจะแสดงออกอย่างไร เพื่อแสดงความสง่างามแบบชายชาตรีออกมา”

ขณะที่ ฟ้า-สุพรรษา จำเมือง อายุ 16 ปี จากวิทยาลัยนาฏศิลปลพบุรี ซึ่งได้คะแนนลำดับที่ 1 จากการคัดเลือกตัวละครนาง กล่าวถึงความภาคภูมิใจในครั้งนี้ว่า ถึงจะพลาดหวังจากการมาออดิชั่นเมื่อปีที่แล้ว แต่เธอก็เก็บเอาความผิดหวังมาเป็นแรงผลักดัน และพยายามฝึกซ้อมอย่างหนักจนประสบความสำเร็จแบบไม่คาดฝัน

ฟ้า-สุพรรษา จำเมือง

“ปีที่แล้วหนูมาด้วยความฝัน แต่ตัวหนูเองอาจจะยังไม่พร้อม พอพลาดหวังกลับไป หนูเก็บเอาความเสียใจในวันที่ล้มมาเป็นพลังในการฝึกซ้อมอย่างหนัก ให้ครูท่านช่วยต่อท่าให้ หนูยังจำคำที่ครูบอกได้ว่า ล้มวันนี้เพื่อวิ่งต่อในวันหน้า ตัวหนูเองใฝ่ฝันอยากจะได้ร่วมแสดงในโขนพระราชทาน ซึ่งเป็นเวทีอันทรงเกียรติที่เด็กนาฏศิลป์ทุกคนอยากมีโอกาสได้ร่วมแสดง มาถึงวันนี้ เรียกว่าเป็นอะไรที่เกินฝันเลยค่ะ”

เช่นเดียวกับ กันต์-กัญญา ตู้พิจิตร์ อายุ 17 ปี จากวิทยาลัยนาฏศิลปอ่างทอง ได้คะแนนลำดับที่ 2 จากการคัดเลือกตัวละครนาง กล่าวว่า การได้ร่วมแสดงในโขนพระราชทาน ไม่เพียงเป็นเกียรติต่อตัวเองและครอบครัว แต่ยังเป็นความภาคภูมิใจที่ได้มีโอกาสสานต่อพระราชปณิธานของสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ในการอนุรักษ์วัฒนธรรมของชาติ

การแสดงโขนมูลนิธิส่งเสริมศิลปาชีพในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ประจำปี พ.ศ. 2559 ตอน “พิเภกสวามิภักดิ์” กำหนดจัดแสดงระหว่างวันที่ 5 พ.ย.-5 ธ.ค.นี้ ณ หอประชุมใหญ่ ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย ผู้สนใจสามารถซื้อบัตรเข้าชมได้ตั้งแต่วันที่ 1 ส.ค.นี้ ที่ไทยทิคเก็ตเมเจอร์ ทุกสาขา

ผักกาด-ณัฐพร แก้วจันทร์

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

03 กรกฎาคม 2559 เวลา 13:48 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/440960

โดย…พริบพันดาว

เขาเป็นดอกเตอร์ทางวรรณกรรมไทย เป็นนักวิชาการและอาจารย์ภาควิชาภาษาไทย คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี ซึ่งอยู่ที่ ต.รูสะมิแล อ.เมืองปัตตานี พิเชฐ แสงทอง ได้มีรวมเล่มบทกวีนิพนธ์ที่มีชื่อว่า “ประเทศของท่าน บ้านของผม” ออกมาเมื่อหลายเดือนก่อน

“ผมอยู่ในยุคคาบเกี่ยวของเมื่อชีวิตและยุคปัจจุบันจริงๆ แต่คนรุ่นผมโชคดีที่ได้กลิ่นความงอกงามของวรรณกรรมเพื่อชีวิตติดปลายจมูก ได้เห็นกระแสตกของเพื่อชีวิตช่วงทศวรรษ 2530 และยังเห็นความพยายามฟื้นฟูมันกลับมาอีกทีในปลายทศวรรษ 2540 จนถึงปัจจุบัน” ดร.พิเชฐ เริ่มพูดคุยถึงสัมผัสของชีวิตในเชิงวรรณกรรมและกวีของเขา ก่อนจะไหลเรื่อยความคิดผ่านคำพูดแบบนักวิชาการ

“ถ้าถามว่าในสถานการณ์แบบนี้ วงการกวีของไทยเป็นอย่างไรบ้าง? ผมคิดว่า หลักๆ แล้วกวีไทยยังเปลี่ยนแปลงน้อยนะ โดยเฉพาะในด้านรูปแบบ แม้ว่าจะมีกวีจำนวนมากที่เลิกเคร่งครัดฉันทลักษณ์ หันไปเดินตามรอยกวีนิพนธ์ไทยแบบชาวบ้าน เช่น ขุนช้างขุนแผน ที่ไม่เคร่งครัดฉันทลักษณ์เลย แต่โดยภาพรวมแล้ว กวีนิพนธ์ไทยก็ยังนิยมฉันทลักษณ์กันอยู่ เคร่งมากเคร่งน้อยก็แล้วแต่เจตนาและแนวคิดของแต่ละกวี”

หลายคนอาจจะคุ้นเคยกับชื่อ ดร.พิเชฐ แสงทอง ในฐานะกรรมการตัดสินรางวัลซีไรต์หลายสมัย และรางวัลอื่นๆ ในวงการวรรณกรรมไทยอย่างต่อเนื่อง เพราะฉะนั้นองค์ความรู้เรื่องกวีนิพนธ์จึงมีอย่างลึกล้ำ

“ที่เป็นอย่างนี้ผมคิดว่าอาจจะด้วยเหตุที่กวีนิพนธ์ไทยปัจจุบัน มีความเชื่อมโยงกับจารีตทางวรรณคดีของไทยอย่างแนบแน่นมาก สังคมไทยคุ้นเคยกับจารีตทางวรรณคดี เลยยังนิยมกลอนฉันทลักษณ์อยู่ แม้จะมีกลอนเปล่าหรือลำนำดีๆ อยู่บ้าง แต่ในเชิงปริมาณแล้วก็ถือว่าน้อยจนไม่สามารถเปิดตลาดกว้างๆ ได้เหมือนกลอนฉันทลักษณ์ ผู้อ่านไม่ค่อยคุ้นเคย และกวีเองก็ถูกปลูกฝังมาในบรรยากาศของกวีนิพนธ์แบบร้อยกรองในวัฒนธรรมไทย”

ก่อนที่จะมีคำว่า ดร. นำหน้า พิเชฐเคยมุ่งมั่นที่จะเป็นกวี มีความรักและหลงใหลศาสตร์และศิลปะแขนงนี้อย่างชมชอบ เขาขยายความอรรถาธิบายถึงรวมบทกวีนิพนธ์เล่มนี้ว่า เป็นการคัดสรรจากงานที่เคยเขียนและตีพิมพ์ในหน้าหนังสือพิมพ์ หน้านิตยสารต่างๆ ตั้งแต่ยุค 2540 จนถึง 2559 มีบทกวีทั้งหมด 30 กว่าชื่อเรื่อง

“เป็นผลจากการที่ผมถูกกระตุ้นจากเหตุการณ์รายรอบตัว ทั้งเหตุการณ์ในรอบวงชีวิตส่วนตัวและชีวิตทางสังคมและการเมือง ผมเลยตั้งชื่อให้เห็นว่ามันเป็น 2 กรอบใหญ่ๆ อยู่ คือ ‘ประเทศของท่าน’ เป็นสภาวะที่เหตุการณ์ภายนอกและภาษาทางสังคมและการเมืองเข้ามากระทบความคิดอารมณ์และความรู้สึก ส่วน ‘บ้านของผม’ เป็นเรื่องราวในเอื้อมมือของผมเอง ซึ่งท้ายที่สุดแล้ว ทั้งประเทศและบ้านนั้นก็คือที่ซุกหัวนอนของเรา เพราะฉะนั้นเราทุกคนจึงมีสิทธิที่จะตั้งคำถาม มีสิทธิที่จะเสนอซ่อมแซมบ้าน”

แรงบันดาลใจและการกระตุ้นที่สร้างพลังในการเขียนบทกวีที่มีขึ้นมาอีกครั้งในปัจจุบัน พิเชฐตอบว่าน่าจะเชื่อมโยงกับการที่มีปัจจัยและภาษาเข้ามากระทบห้วงลึกภายในของเขาเอง

“หมายความว่า ตอนหลังผมไม่ได้มีไลฟ์สไตล์แบบกวี คือไม่ได้เป็นกวีทั้งชีวิต เพราะเชื่อว่า ‘กวี’ มันเป็นสภาวะ มันจะเกิดเมื่อคนสักคนหนึ่งได้รับแรงกระทบจนกระทั่งภาษาชุดหนึ่งหรือหลายๆ ชุดที่มันซุกซ่อนอยู่ในตัวเราแสดงตัวออกมา เมื่อนั้นเราก็จะได้ผลงาน คือ ผมรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้เป็นคนเลือกสรรภาษา แต่ภาษาเลือกที่จะแสดงตัวเองผ่านตัวผม ผมเชื่อเสมอว่า สภาวะสุขที่สุด และเศร้าที่สุด คือสภาวะของกวีนิพนธ์ ทันทีที่เราเศร้าที่สุด ชุดภาษาของความเศร้ามันก็ประเดประดังกันเข้ามา จนบางทีคนเขียนก็ตั้งตัวไม่ติด ตอนสุขสุดๆ ก็เหมือนกัน ภาษามันหยิบยืมอารมณ์ความคิดและความรู้สึกของผมเป็นเนื้อหาเพื่อสาธิตถึงการดำรงอยู่ของตัวมัน (ภาษา) เอง

“งานเล่มนี้เกิดขึ้นแบบนี้แหละ คือบทกวีมักจะไหลๆ ออกมาเอง อย่างชิ้น ‘เพลงยาวพยากรณ์ รัตนโกสินทร์สภาพ’ ที่ยาวมาก 36 บท ผมก็ใช้เวลาประมาณ 3 ชั่วโมง คือเมื่อสภาวะมันอึดอัดกับอะไรมากๆ เข้า บทกวีมันก็ทะลักออกมาเอง แน่นอนว่าสิ่งที่ทำให้อึดอัดในตอนนี้ไม่มีอะไรมีน้ำหนักมากเท่าการเมืองและสภาวะสังคมที่ไม่รู้ว่ามันจะจบลงยังไง”

โลกการเขียนบทกวีในยุคโซเชียลมีเดีย เป็นตัวช่วยที่ทำให้กวีนิพนธ์ได้เผยแพร่ผลงานมากยิ่งขึ้น พิเชฐ ยอมรับโดยดุษณีว่า บทกวีคงไม่ได้รับการพิมพ์รวมเล่มแน่ๆ ถ้าไม่มีการประกวดรางวัลใหญ่ๆ อย่างซีไรต์

“เป็นผลจากการที่ตลาดบทกวีที่หดตัวลงเรื่อยๆ ผมก็อยากจะโทษตัวเองที่เคยคิดว่ากวีนิพนธ์เป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์สูงส่ง สมัยเริ่มต้นเขียนบทกวีจริงจังเมื่อราว 20 ปีก่อน ผมคิดแบบนี้นะ แล้วก็ทำตัวเป็นศิลปินอยู่เหนือคนทั่วไป มันทำให้บทกวีของผมถอยห่างจากผู้อ่านไปเรื่อยๆ คนนั้นคนนี้อ่านไม่เข้าใจ เขาอ่านไม่เข้าใจเราก็ไปว่าเขาอีกว่าด้อยเหลือเกิน กวีไทยจำนวนหนึ่งก็เคยรู้สึกแบบนี้นะ ตอนหลังเราก็มาเอะใจว่าวิธีคิดแบบนี้มันสวนทางกับความเปลี่ยนแปลงของสังคม คือเรามารู้สึกตัวก็ตอนที่ตลาดบทกวีหดลงจนขายได้ไม่ถึง 100 เล่ม ในเวลา 3 ปี

“ผมคิดว่าเฟซบุ๊กเข้ามาเป็นพื้นที่ให้กวีไถ่โทษ คือทำให้บทกวีมันกลายเป็นสื่อสาธารณะได้ ให้คนอ่านได้ง่ายๆ เข้าถึงง่าย รับรู้ความหมายกันได้โดยไม่ต้องทรมานหรือบีบบังคับตัวเอง เฟซบุ๊กทำให้การอ่านบทกวีไม่ใช่การบำเพ็ญเพียรอีกแล้ว สถานภาพกวีจากปราชญ์มาสู่คนปกติทั่วไปที่กินขี้ปี้นอนเหมือนคนอื่น ก็ทำให้กวีกล้าประชาสัมพันธ์ผลงานของตัวเองด้วยตัวเองมากขึ้นเมื่อ 10-20 ปีก่อน กวีและนักเขียนจะไม่กล้าทำอะไรแบบนี้เลย เพราะเราถูกสอนมาให้ความสำคัญกับจิตวิญญาณมากกว่าเศรษฐกิจ”

ท้ายสุด พิเชฐ บอกอย่างชัดถ้อยชัดคำและแสดงเจตจำนงชัดเจนว่า เขาอยากเรียนผู้อ่านว่า ถึง พ.ศ.นี้ กวีนิพนธ์หรือที่อยากเรียกว่า “กลอน” ไม่ใช่สิ่งสูงส่งอีกแล้ว

“แม้ว่าจะยังมีคนที่คิดแบบนี้ แต่อย่าไปเชื่อเขา พร้อมๆ กับที่ท่านอ่านกลอน ท่านก็สามารถเขียนกลอน หรือกวีนิพนธ์ได้เหมือนกัน เพราะอย่างที่ผมว่า คือความเป็นกวีมันเป็นสภาวะ ไม่ใช่เป็นนายช่างผู้ชำนาญการที่มีสภาวะสูงส่งถาวร เพราะฉะนั้นพร้อมกับการเสพ ท่านก็สามารถสร้างได้เหมือนกัน สำหรับผม การสร้างและการเสพวรรณกรรมเป็นสองด้านของเหรียญเดียวกัน”