…พระปิดตา ไม่ได้มีไว้เพื่อ ฟันไม่เข้า ยิงไม่ออก แต่มีเพื่อให้เรา ปิดตาจากสิ่งไม่ดี ปิดหูจากการฟังสิ่งที่ไม่ดี และปิดปากไม่พูดสิ่งที่ไม่ดี พระปางลีลามีไว้เพื่อเตือนว่า เราต้องเดินก้าวไปข้างหน้า อย่าหยุด ถ้ายังไม่ถึงที่หมาย เราต้องก้าวต่อไป เราต้องทำงาน พระอยู่ในใจเรา เราต้องช่วยเหลือตัวเอง พระที่แขวนบนคอไม่สามารถช่วยเราได้…

วาทะธรรม หลวงพ่อปัญญานันทภิกขุ

“…คนที่บอกว่าตายแล้วไปสวรรค์หรือไปนรกนั้น บอกไม่ได้ เพราะสิ่งเหล่านี้มันอยู่ในใจ อย่างที่เขาพูดว่า สวรรค์อยู่ในอกนรกอยู่ในใจ ทั้งอกและใจมันก็อยู่บริเวณเดียวกัน แสดงว่าสวรรค์และนรกก็อยู่ที่เดียวกัน คนที่คิดดี พูดดี ทำดี เมื่อตายไปแล้วก็จะได้ไปอยู่สวรรค์ ส่วนคนที่คิดชั่ว พูดชั่ว ทำชั่ว ใจชั่ว เมื่อตายไปแล้วก็ตกนรก ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าชาติหน้ามีจริงหรือเปล่า แต่ที่แน่ๆ คือเราต้องทำชาตินี้ให้ดีที่สุดก็แล้วกัน…”

หลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน

“…จิตพอแล้วสบายหมด อยู่ไหนสบาย ถ้าจิตไม่พอ

ขึ้นหอปราสาทก็ไปครวญครางบนหอปราสาทนู่นแหละ

มันสำคัญอยู่ที่ใจ ถ้าใจสะดวกสบายแล้วเย็นไปหมด ถ้าใจร้อน

เสียอย่างเดียวร้อนเป็นฟืนเป็นไฟไปหมดความทุกข์ความสุข

มารวมอยู่ที่ใจ สามโลกธาตุไม่มีที่ใดเป็นที่เก็บความสุข และความทุกข์นอกจากใจดวงเดียวนี้เท่านั้น…”

คติธรรมเรื่อง “จิตอิ่มตัวแล้วพอหมด”

“…อยู่ให้เขาเบาใจ ยามจากไปให้เขาอาลัยถึง ไม่ใช่อยู่ให้เขาหนักใจ จากไปให้เขาไล่ส่ง อย่าทำเป็นตากระทู้ หูกระทะ เปรียบเทียบถึงหูกระทะที่มีหู แต่ไม่ได้ยิน ส่วนตากระทู้ คือ ต้นไม้มีตาเป็นปุ่มๆ แต่มองไม่เห็น จงตาดู หูฟัง นำแบบอย่างที่ดีงามมาปฏิบัติ หรือคำสอนที่ว่า เขาสอนก็ฟัง เขาทำก็ดู เรียนรู้แล้วปฏิบัติ ลงท้ายกลายเป็นสัตบุรุษ แต่ถ้าเขาสอนก็ไม่จำ เขาทำก็ไม่ดู เรียนรู้ก็ไม่ปฏิบัติ ลงท้ายกลายเป็นควาย…”

“…ทุกอย่างเกิดที่จิต และดับที่จิต ไม่มีอะไรจริงเท่ากับจิต ไม่มีอะไรปลอมยิ่งกว่าจิต ไม่มีอะไรดีเท่ากับจิต ไม่มีอะไรเลวยิ่งกว่าจิต ไม่มีอะไรละเอียดเท่ากับจิต ไม่มีอะไรร้อนเท่ากับจิต และไม่มีอะไรเย็นยิ่งกว่าจิต และไม่มีอะไรวิจิตรพิสดารเท่ากับจิต…”

ธรรมคำสอนของ หลวงตาพระมหาบัว ญาณสัมปันโน

 

…คิดดูให้ดี คิดดูให้ดี ร่างกายนี้เปลี่ยนแปลงไปสู่ความแตกดับอยู่ทุกเวลานาที ถ้าไม่ใช้ให้เป็นประโยชน์แล้วจะมีค่า มีราคาที่ตรงไหน…

…คนหนึ่งๆ มีหน้าที่หลายอย่าง เมื่อเรารู้จักหน้าที่ของตนดีอยู่และปฏิบัติให้เหมาะแก่หน้าที่ ก็จะรักษาไว้ได้ทั้งบ้าน ทั้งเมือง ทั้งศาสนา ทั้งตนเอง ทั้งผู้อื่น สามารถรักษาปกติภาพซึ่งเป็นศีลตามวัตถุประสงค์และรักษาปกติสุขซึ่งเป็น อานิสงส์ของ ศีล โดยสรุป ศีลนี้แหละเป็นมนุษยธรรม เพราะทำให้ผู้มีศีลได้ชื่อว่าเป็นมนุษย์โดยธรรมคิดดูว่าคนไม่มีหิริโอตตัปปะ ไม่รู้จักผิดชอบ ประพฤติต่ำทรามจะควรเรียกว่ามนุษย์ได้อย่างไร…

แม้ปัญญาในโลกมีความสำคัญยิ่ง และจำเป็นต่อการประกอบสัมมาชีพก็ตาม แต่ปัญญาที่สำคัญยิ่งกว่ายังมีอยู่อีก ทั้งนี้พระพุทธศาสนาได้อธิบายไว้อย่างชัดเจนแล้ว นั่นคือ ปัญญาในทางธรรม อันเกิดจากการอบรมทางจิตตภาวนา จนเกิดความสามารถที่จะหยั่งรู้สภาพความเป็นไปของชีวิต

…การทำความดีนั้น โดยมากเป็นการเดินทวนกระแสความพอใจและความต้องการของมนุษย์ จึงทำได้ยากและเห็นผลช้า แต่ก็จำเป็นต้องทำ เพราะหาไม่ ความชั่วซึ่งทำได้ง่ายจะเข้ามาแทนที่ แล้วจะพอกพูนขึ้นอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันรู้สึกตัว…

พระบรมราโชวาท พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช

ในพิธีพระราชทานกระบี่และปริญญาบัตรแก่ว่าที่ร้อยตำรวจตรี

โรงเรียนนายร้อยตำรวจ ๑๐ มีนาคม ๒๕๒๙