กระทรวงโบราณคดีของอียิปต์แถลงว่า ทีมผู้เชี่ยวชาญจากมหาวิทยาลัยตูริน ประเทศอิตาลี ได้ใช้เทคนิคการสแกนด้วยเรดาร์เข้าตรวจสอบสุสานของฟาโรห์ตุตันคามุน ซึ่งตั้งอยู่ในหุบเขากษัตริย์ (Valley of the Kings) ใกล้เมืองลักซอร์ ได้ผลชี้ชัดว่าไม่มีห้องลับซ่อนอยู่ด้านหลังผนังสุสานดังกล่าวตามที่เคยสันนิษฐานกันไว้แต่อย่างใด ก่อนหน้านี้ทีมสำรวจจากหลายชาติรวมทั้งจากสหรัฐ และญี่ปุ่น ได้พยายามเข้าค้นหาร่องรอยของห้องลับที่ว่านี้มาแล้วหลายครั้ง แต่ไม่ได้ผลสรุปแน่ชัด เมื่อปี 2015 ทางการอียิปต์และ ดร. นิโคลัส รีฟส์ นักโบราณคดีชาวอังกฤษระบุว่า มีความมั่นใจถึง 90% ว่ามีห้องที่ไม่เคยถูกสำรวจซ่อนอยู่อีกในสุสานของฟาโรห์ตุตันคามุนซึ่งอาจเป็นห้องเก็บพระศพของราชินีเนเฟอร์ติติที่ยังค้นหากันไม่พบก็เป็นได้ ทั้งนี้ พระนางเนเฟอร์ติติซึ่งพระนามมีความหมายว่า “คนงามกำเนิดแล้ว” เป็นราชินีที่เลอโฉมอย่างยิ่งตามหลักฐานที่ปรากฏในรูปปั้นพระเศียรซึ่งทำขึ้นในยุคราว 1,300 ปี ก่อนคริสตกาล เชื่อกันว่าพระนางปกครองอาณาจักรอียิปต์โบราณร่วมกับพระสวามี และอาจเคยขึ้นครองบัลลังก์เป็นกษัตริย์ด้วยตนเอง ก่อนที่ฟาโรห์ตุตันคามุนจะขึ้นครองราชย์ในเวลาต่อมา

วารสาร ซายน์ รายงานว่า ทำเนียบขาวได้ดำเนินการอย่างเงียบๆ ในการยกเลิกโครงการตรวจสอบแก๊สคาร์บอน หรือ ซีเอ็มเอส ของสำนักงานบริหารการบินและอวกาศแห่งชาติของสหรัฐ หรือ นาซา ที่ติดตามแก๊สคาร์บอนและมีเทน ซึ่งเป็นแก๊สสำคัญที่ก่อให้เกิดภาวะเรือนกระจกที่ส่งผลทำให้โลกร้อน ถือเป็นการกระทำล่าสุดที่ทำร้ายวิทยาศาสตร์ด้านสภาพภูมิอากาศ สำหรับระบบซีเอ็มเอสเป็นการติดตามแหล่งที่มาและปลายทางของแก๊สคาร์บอนและจัดสร้างรูปแบบแสดงการไหลเวียนของแก๊สคาร์บอนของโลก วารสาร ซายน์ ระบุว่า นาซาไม่ยอมอธิบายเหตุผลที่ยกเลิกโครงการซีเอ็มเอส นอกเหนือไปจากคำกล่าวอ้างว่า งบประมาณตึงตัวและมีงานด้านอื่นที่สำคัญมากกว่า โฆษกนาซาเปิดเผยในเวลาต่อมาว่า เมื่อปีที่แล้วประธานาธิบดีโดนัลด์ ทรัมป์ เสนอให้ตัดโครงการซีเอ็มเอสและปฏิบัติการทางวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับโลกอีก4 รายการ แต่ทางรัฐสภาพิจารณาแล้วให้คงโครงการทั้ง 4 รายการไว้ แต่โครงการซีเอ็มเอส ถูกตัดไปตามที่เสนอ โดยจะไม่ได้รับเงินสนับสนุนโครงการวิจัยใหม่ใดๆ อีก

ผลการศึกษาล่าสุดที่ตีพิมพ์ในวารสาร Science ชี้ว่าในอีกไม่กี่ร้อยปีข้างหน้า วัวที่มีน้ำหนักราว 900 กิโลกรัม จะกลายเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดใหญ่ที่สุดที่อาศัยอยู่บนบกหลังจากสัตว์ประเภทเดียวกันที่ตัวใหญ่กว่าอย่างช้าง ยีราฟ และฮิปโปโปเตมัส พากันสูญพันธุ์หมดไปจากโลก การสูญพันธุ์ของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดใหญ่หลายชนิดดังกล่าว เป็นแนวโน้มที่เกิดขึ้นและดำเนินมาอย่างต่อเนื่องหลายพันปีแล้ว นับแต่เผ่าพันธุ์มนุษย์เริ่มออกไปตั้งถิ่นฐานนอกทวีปแอฟริกา การล่าและกิจกรรมต่างๆของมนุษย์ ส่งผลให้สัตว์ใหญ่ดึกดำบรรพ์อย่างช้างแมมมอธและเสือเขี้ยวดาบต้องสูญพันธุ์มาแล้ว อย่างไรก็ตาม ตัวแทนนักอนุรักษ์บางกลุ่มแย้งว่า ผลการวิจัยดังกล่าวเป็นการมองโลกในแง่ร้ายอย่างสุดโต่งเกินไป โดยไม่ได้คำนึงว่าความพยายามในการอนุรักษ์ตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา ได้ส่งผลดีต่อสัตว์ใหญ่หลายชนิดพันธุ์ เช่น ช้าง ควายแอฟริกัน และหมีสีน้ำตาล ซึ่งไม่นานมานี้สัตว์สองชนิดหลังก็ได้พ้นจากบัญชีรายชื่อสัตว์เสี่ยงสูญพันธุ์ไปแล้ว

ทีมนักวิจัยจากหลายสถาบันของสหราชอาณาจักร ตีพิมพ์เผยแพร่ผลการวิจัย ในวารสารNature Astronomy เกี่ยวกับการค้นหาว่า บรรยากาศชั้นบนของดาวยูเรนัสหรือดาวมฤตยูประกอบไปด้วยก๊าซชนิดใด โดยใช้ข้อมูลเรื่องการดูดกลืนรังสีอินฟราเรดในบรรยากาศของดาวยูเรนัส ซึ่งกล้องโทรทรรศน์เจมิไน นอร์ธ (Gemini North) ที่ฮาวายสามารถบันทึกไว้ได้ รวมถึงใช้อุปกรณ์ Near-Infrared Integral Field Spectrometer (NIFS) แยกรังสีอินฟราเรดที่มาจากดาวยูเรนัสออกเป็นช่วงความยาวคลื่นย่อยๆ ที่ประกอบกันอยู่ จากนั้นจึงมองหาร่องรอยของการที่ก๊าซดูดกลืนรังสีอินฟราเรดในบางช่วงสเปกตรัมออกไป ทำให้ทราบว่า ดาวเคราะห์ดวงที่ 7 ของระบบสุริยะถูกห่อหุ้มด้วย “ก๊าซไข่เน่า” หรือไฮโดรเจนซัลไฟด์เป็นส่วนใหญ่ นับว่าแตกต่างกับดาวเคราะห์ชั้นในของระบบสุริยะอย่างดาวพฤหัสบดีและดาวเสาร์ที่มีบรรยากาศชั้นบนเป็นแอมโมเนียแข็งอย่างสิ้นเชิง ซึ่งทีมผู้วิจัยบอกว่า ความแตกต่างนี้ขึ้นอยู่กับกระบวนการก่อตัวของดาวเคราะห์แต่ละดวง ตั้งแต่ในช่วงที่ระบบสุริยะเพิ่งถือกำเนิดขึ้นใหม่ๆ

ผลการศึกษาของสมาคมโรคทรวงอกของสหรัฐระบุว่า รัฐแคลิฟอร์เนียมีเมืองที่เต็มไปด้วยมลพิษทางอากาศมากที่สุดในสหรัฐ โดยพบว่า นครลอสแองเจลิสเป็นเมืองที่มีมลพิษทางอากาศอยู่ในระดับเลวร้ายที่สุด ขณะที่เบเกอร์สฟีลด์อยู่ในลำดับที่สอง ส่วนเมืองเฟรสโนและไวซาเลีย มลพิษทางอากาศปล่อยมาจากภาคอุตสาหกรรมการเกษตรและปิโตรเลียม นอกจากนี้ซานดิเอโกและแซคราเมนโต ก็เป็นเมืองที่เต็มไปด้วยมลพิษทางอากาศเช่นกัน ส่วนเมืองอื่นๆ ที่อยู่นอกรัฐแคลิฟอร์เนียและมีมลพิษทางอากาศในระดับสูงสุดเช่นกัน ได้แก่ ฟีนิกซ์ ลาสเวกัส เดนเวอร์ นิวยอร์ก และฮิวสตัน รายงานระบุว่า สหรัฐยังคงต้องต่อสู้กับปัญหาการเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศ รวมทั้งส่งเสริมและบังคับใช้กฎหมายว่าด้วยอากาศสะอาดเพื่อปกป้องประเทศจากอากาศที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ ขณะที่มลพิษทางอากาศเลวร้ายลงในช่วงปี 2557-2559 เนื่องจากอุณหภูมิสูงขึ้นอันเป็นผลจากการเปลี่ยนแปลงสภาพอากาศ

เต่าแม่น้ำแมรี่ (Mary River turtle) เต่าน้ำจืดหน้าตาประหลาดที่มีผมตั้งทรงพังค์สีเขียวและหายใจได้ทางอวัยวะเพศ เป็นสัตว์ประจำถิ่นที่พบได้ในแม่น้ำแมรี่ ในรัฐควีนส์แลนด์ของออสเตรเลีย มักมีสาหร่ายขึ้นปกคลุมตามตัวจนดูเหมือนว่ามีผมยาวสีเขียวเหมือนชาวพังค์ นอกจากนี้มันยังมีติ่งเนื้อที่คล้ายนิ้วงอกยาวออกมาใต้คางอีกด้วย รูปลักษณ์ที่แปลกตาและนิสัยที่เชื่องไม่ดุร้าย ทำให้เต่าแม่น้ำแมรี่ถูกจับจากแหล่งอาศัยตามธรรมชาติเพื่อนำไปเป็นสัตว์เลี้ยง โดยผู้คนนิยมเลี้ยงเต่าชนิดนี้กันอย่างมากในช่วงทศวรรษ 1960-1970 สภาพการณ์ดังกล่าว ทำให้เต่าแม่น้ำแมรี่ถูกจัดว่าเป็นสัตว์เลื้อยคลานที่เสี่ยงใกล้จะสูญพันธุ์ลำดับที่ 30 ในบัญชีรายชื่อสัตว์เลื้อยคลานที่มีเอกลักษณ์ทางวิวัฒนาการและเสี่ยงสูญพันธุ์ของโลก (EDGE) ซึ่งจัดทำโดยสมาคมสัตววิทยากรุงลอนดอน (ZSL) ส่วนสัตว์เลื้อยคลานที่ใกล้สูญพันธุ์มากที่สุดเป็นอันดับแรกในบัญชีนี้ ได้แก่เต่าหัวใหญ่มาดากัสการ์ (Madagascar big-headed turtle)

นายแอนดรูว์ แนปป์ นักศึกษาวิจัยระดับปริญญาเอกของสถาบันควีนแมรี มหาวิทยาลัยลอนดอน (QMUL) ตีพิมพ์ผลการศึกษาในวารสารราชสมาคมกรุงลอนดอนฉบับบี (Proceedingsof the Royal Society B) ระบุผลการวิเคราะห์ฟอสซิลของไดโนเสาร์กลุ่มเซราทอปเซียน ชี้ว่าสัตว์ดึกดำบรรพ์เหล่านี้มีวิวัฒนาการมาเพื่อใช้เขาเป็นเครื่องบ่งบอกถึงกรรมพันธุ์ที่ดีของตนเอง ล่อตาล่อใจให้เพศตรงข้ามยอมจับคู่ผสมพันธุ์ด้วย ในแบบเดียวกับที่นกยูงตัวผู้รำแพนหางอวดตัวเมียนั่นเอง ผู้วิจัยเรียกสิ่งนี้ว่า “การคัดเลือกเชิงสังคม-เพศ” ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการคัดเลือกตามธรรมชาติ โดยไดโนเสาร์กลุ่มนี้ที่มีเขาหรือแผงคอขนาดใหญ่และงามสง่า มีโอกาสที่จะได้ผสมพันธุ์และส่งต่อพันธุกรรมของตนไปยังลูกหลานได้มากกว่า ก่อนหน้านี้มีงานวิจัยที่ชี้ว่า ไดโนเสาร์กลุ่มเซราทอปเซียน เช่น ไทรเซราทอปส์ (Triceratops) ที่มี 3 เขาไม่ได้ใช้งานอวัยวะส่วนนี้เพื่อการต่อสู้ป้องกันตัว หรือเพื่อควบคุมอุณหภูมิร่างกายมากนัก

คณะทำงานร่วมของหน่วยงานด้านอวกาศที่ติดตามความเคลื่อนไหวของสถานีอวกาศเทียนกง-1 ของจีน ซึ่งมีความยาวกว่า 10 เมตรและหนักกว่า 8 ตัน แต่สูญเสียการควบคุมไปแล้ว จึงไม่สามารถบังคับทิศทางการตกกลับคืนสู่โลกได้ คาดการณ์ว่าสถานีอวกาศนี้จะตกสู่โลกในช่วงสุดสัปดาห์นี้ อย่างไรก็ดี คาดว่าชิ้นส่วนส่วนใหญ่ของมันจะเผาไหม้ขณะตกกลับสู่โลก โดยอาจมีชิ้นส่วนที่หลงเหลือจากการเผาไหม้ราว 20-40% หรือราว 1.5-3.5 ตัน ตกลงสู่พื้นผิวโลก และมีความเป็นไปได้สูงมากที่ชิ้นส่วนเหล่านี้จะตกลงสู่มหาสมุทร มีการประเมินว่า เทียนกง-1 อาจจะตกลงที่ใดก็ได้ระหว่างละติจูดหรือเส้นขนานที่ 43 องศาเหนือ ไปจนถึงละติจูดที่ 43 องศาใต้ ทำให้ทางตอนเหนือของจีน, ภูมิภาคตะวันออกกลาง, รัฐทางตอนเหนือของสหรัฐฯ, ตอนกลางของอิตาลี, ภาคเหนือของสเปน, เกาะแทสเมเนีย, ประเทศนิวซีแลนด์ รวมทั้งบางส่วนของอเมริกาใต้และแอฟริกาใต้ มีความเสี่ยงเป็นจุดตกของเทียนกง-1 มากกว่าที่อื่นๆ