#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ
https://www.thairath.co.th/news/foreign/2697763
30 พ.ค. 2566 12:43 น.
70 ปีการพิชิตเอเวอเรสต์ กับหลากหลายปัญหาที่รอการแก้ไข
- วันที่ 29 พ.ค. ที่ผ่านมา ถือเป็นวาระครบรอบ 70 ปี ที่เซอร์ เอ็ดมันด์ ฮิลลารี นักปีนเขาชาวนิวซีแลนด์ และ “เทนซิง นอร์เก” ชาวเชอร์ปา สามารถพิชิตยอดเขาเอเวอเรสต์เป็นครั้งแรก เมื่อเวลา 11.30 น. ของวันที่ 29 พ.ค. 2496
- ยอดเขาเอเวอเรสต์ เป็นยอดเขาสูงที่สุดในโลก ด้วยระดับความสูงถึง 8,848.86 ม. จากระดับน้ำทะเล ตั้งอยู่ในเทือกเขาหิมาลัยระหว่างพรมแดนเนปาลกับเขตปกครองตนเองทิเบตของจีน
- เอเวอเรสต์กำลังเผชิญกับปัญหาหลายอย่าง เช่น จำนวนนักปีนเขาที่เริ่มกลับมามากขึ้นหลังการระบาดของโควิด และภาวะโลกร้อนที่ส่งผลให้ธารน้ำแข็งละลายเร็วขึ้น ที่ส่งผลกระทบต่อพื้นที่เบสแคมป์
ยอดเขาเอเวอเรสต์ หรือตามที่ชาวเชอร์ปาเรียกว่า “โชโมลุงมา” (Chomolungma) ถือเป็นภูเขาศักดิ์สิทธิ์สำหรับคนในท้องถิ่น และสำหรับบางคน ยอดเขาที่สูงที่สุดในโลกแห่งนี้เป็นตัวแทนของความท้าทายและความฝัน เมื่อ 70 ปีที่แล้ว ในวันที่ 29 พฤษภาคม 2496 ความท้าทายและความฝันนั้นกลายเป็นความจริงสำหรับสมาชิก 2 คนของคณะสำรวจชาวอังกฤษ ได้แก่ เอ็ดมันด์ ฮิลลารี ชาวนิวซีแลนด์ และเทนซิง นอร์เก ชาวเชอร์ปา ที่กลายเป็นบุคคลกลุ่มแรกที่สามารถพิชิตยอดเขาสูง 8,848.86 เมตร
ความสำเร็จของพวกเขาเป็นเครื่องพิสูจน์ถึงความอดทนและความมุ่งมั่น นอกจากนี้ยังเป็นการเชิดชูเกียรติสูงสุดของแรงจูงใจชาตินิยมของคณะสำรวจอังกฤษในวันก่อนพิธีราชาภิเษกของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 อีกด้วย
จากความได้เปรียบของมนุษย์ในปัจจุบัน มันยังแสดงถึง “จุดสุดยอด” ไม่ใช่แค่ในแง่ของการปีนเขาเท่านั้น แต่ยังหมายถึงยุคใหม่ของการปีนเขา ตั้งแต่นั้นมาการปีนเขาก็กลายเป็นที่นิยมอย่างมากและก้าวเข้าสู่เชิงพาณิชย์ โดยมีนัยสำคัญต่อวัฒนธรรมและสภาพแวดล้อมที่ค้ำจุนการปีนเขา
การพิชิตความสูง
ยุคเริ่มต้นของการปีนเขาเริ่มขึ้นในปี 1786 เมื่อ ฌาร์ก บัลแมต และ มิเชล แพคการ์ เดินทางไปถึงยอดเขามงต์บลองก์ ซึ่งเป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในเทือกเขาแอลป์ ที่ความสูง 4,808 เมตร โดยตั้งแต่ปี พ.ศ.2397 ถึง พ.ศ.2442 ซึ่งเรียกได้ว่ายุคการปีนเขาแบบคลาสสิก ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีในการปีนเขา ทำให้การขึ้นสู่ยอดเขาด้วยเส้นทางที่ท้าทายมีความเป็นไปได้และเป็นที่นิยม
ในช่วงยุคสมัยใหม่ระหว่างปี 1900 ถึง 1963 นักปีนเขาได้เริ่มสำรวจเทือกเขาแอนดีสในอเมริกาใต้ สำรวจภูเขาขั้วโลก และเริ่มปีนเขาในเอเชียกลาง
ยอดเขาชิชาพังมา นับเป็นยอดเขาที่มีความสูงมากกว่า 8,000 เมตรลูกสุดท้ายที่ถูกพิชิตในปี 1964 และนั่นเป็นจุดเริ่มต้นของการปีนเขาร่วมสมัยตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ยอดเขาที่มีความสูงเกิน 8,000 เมตรของโลก ก็ถูกพิชิตในช่วงฤดูหนาว ที่รวมถึงการปีนครั้งประวัติศาสตร์ที่ระดับ 8,611 เมตร ของยอดเขา “เคทู” (K2) โดยคณะสำรวจชาวเนปาลในปี 2564
การทำลายสถิติยอดเขาที่สูงที่สุดในโลก 14 แห่ง โดยเนอร์มัล ปูจา ในปี 2019 ถือเป็นการเปิดฉากสำหรับการปีนเขาเชิงพาณิชย์ ซึ่งเกี่ยวข้องกับความคาดหวังและเงื่อนไขที่จะทำให้ฮิลลารีและนอร์เกต้องตกตะลึง
กระแสการปีนเขา
การไหลบ่าเข้ามาของสิ่งที่บางคนเรียกว่า นักปีนเขามือใหม่ ซึ่งอาจคาดหวังแพ็กเกจการท่องเที่ยวที่หรูหราและรับประกันความสำเร็จในการพิชิตยอดเขา อาจส่งผลที่เป็นอันตรายได้
การนอนในเต็นท์ที่มีระบบทำความร้อน การไม่เตรียมอาหารเอง หรือช่วยขนย้ายอุปกรณ์ ไม่ได้เป็นการทดสอบสมรรถภาพทางร่างกายและจิตใจในสภาพแวดล้อมที่ท้าทายเช่นนี้ การผลักดันไปสู่จุดสูงสุดอาจทำให้ชีวิตของพวกเขาเอง รวมถึงชีวิตของนักปีนเขาคนอื่นๆ และทีมกู้ภัยตกอยู่ในความเสี่ยง
ถึงกระนั้น จำนวนผู้พยายามปีนยอดเขาที่มีชื่อเสียง เช่น ยอดเขาคิลิมันจาโร ในแทนซาเนีย หรือยอดเขาอาคอนคากัว ในอาร์เจนตินา ก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว เฉพาะปี 2019 มีผู้ประสบความเร็จในการพิชิตยอดเขาเอเวอเรสต์ถึง 878 ครั้ง
ยุคที่นักปีนเขาตัวจริงมองหาเส้นทางใหม่ๆ และปีนเขาโดยแทบไม่ต้องใช้ความพยายามมากนัก แทบจะหายไปจากยอดเขาเชิงพาณิชย์อย่างเอเวอเรสต์แล้ว และนักปีนเขาเชิงพาณิชย์จำนวนมากเหล่านี้จะไม่มีโอกาส หากไม่ได้รับการสนับสนุนจากนักปีนเขามืออาชีพ
ตัวอย่างเช่น ในปี 1992 เมื่อการเดินทางปีนเขาเชิงพาณิชย์ครั้งแรกบนเอเวอเรสต์เริ่มต้นขึ้น ชาวเชอร์ปา 22 คน และนักปีนเขาที่จ่ายเงินค่าจ้างจำนวน 65 คน ได้ร่วมเดินทางสู่ยอดเขา ในอัตราส่วนชาวเชอร์ปา 1 คน สำหรับลูกค้า 3 คน ส่วนในปัจจุบันสัดส่วนเปลี่ยนไปที่ชาวเชอร์ปา 2-3 คน สำหรับนักปีนเขา 1 คน ซึ่งถือเป็นเรื่องปกติ
แต่ความโรแมนติกและความสำเร็จของนักปีนเขาในอดีต เมื่อรวมกับภาพในโซเชียลมีเดียและอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวเชิงผจญภัยที่ “ครอบคลุมทุกอย่าง” สามารถกล่อมนักปีนเขาที่ไม่มีประสบการณ์ให้รู้สึกปลอดภัย “แบบผิดๆ” บนเอเวอเรสต์ สิ่งนี้นำไปสู่ความแออัดยัดเยียด ความเสื่อมโทรมของสิ่งแวดล้อม และเพิ่มความเสี่ยงสำหรับนักปีนเขาทุกคน
ในช่วงสองปีแรกของการแพร่ระบาดของโควิด-19 ภูมิภาคคุมบูของเนปาล ซึ่งเป็นที่ตั้งของเอเวอเรสต์ ถูกปิดไม่ให้ปีนเขา อย่างไรก็ตาม ในปีนี้บางคนประเมินว่ามีผู้ขึ้นไปถึงยอดเขาเป็นประวัติการณ์มากกว่า 1,000 คน
เมื่อเดือนมิถุนายนปีที่แล้ว กระทรวงการท่องเที่ยวของเนปาลได้ประกาศแผนการที่จะย้าย “เอเวอเรสต์ เบสแคมป์” ซึ่งเป็นจุดพักระหว่างการปีนยอดเขาเอเวอเรสต์ลงมาด้านล่าง เนื่องจากภาวะโลกร้อนและกิจกรรมของมนุษย์ที่ทำให้พื้นที่ดังกล่าวไม่ปลอดภัย เนื่องจาก “เอเวอเรสต์ เบสแคมป์” ตั้งอยู่บนธารน้ำแข็งคุมบู ซึ่งเริ่มบางลงอย่างรวดเร็ว สร้างความเสี่ยงให้กับนักปีนเขาหลายร้อยคนที่ผ่านมาทุกปี
แต่หลังจากการต่อต้านจากชุมชนชาวเชอร์ปาและเจ้าหน้าที่ปีนเขาคนอื่นๆ ความคิดนี้ก็ถูกระงับไป ผู้นำชาวเชอร์ปา กล่าวว่า การย้ายครั้งนี้ไม่สามารถทำได้จริง และไม่มีสถานที่อื่นที่เหมาะสม
ในฐานะที่เป็นกระดูกสันหลังของอุตสาหกรรมการปีนเขา เสียงของชาวเชอร์ปามีความสำคัญอย่างยิ่ง การต่อต้านการเคลื่อนไหวดังกล่าวเกิดขึ้นอย่างกว้างขวาง เจ้าหน้าที่กระทรวงการท่องเที่ยวและสมาคมนักปีนเขาแห่งเนปาลกล่าว ผู้เข้าร่วมมากกว่า 95% ปฏิเสธแนวคิดดังกล่าวในการหารือกับอุตสาหกรรมการปีนเขาเมื่อเร็วๆ นี้ เจ้าหน้าที่กล่าวว่า แผนการย้ายครั้งนี้ต้องถูกระงับ แม้ว่าการศึกษาวิจัยจะยังดำเนินต่อไป
‘ไม่มีเชอร์ปาสักคนเดียวที่สนับสนุน’
มิงมา เชอร์ปา ประธานคุมบู ปาซังลามู เทศบาลในชนบทซึ่งครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของเอเวอเรสต์ รวมถึงเบสแคมป์ กล่าวว่า “ผมไม่พบว่าคนในชุมชนของเราที่สนับสนุนแนวคิดการย้ายเอเวอเรสต์ เบสแคมป์ และเราไม่เห็นเหตุผลที่เบสแคมป์จะถูกย้ายในอนาคตอันใกล้นี้”
อัง นอร์บู เชอร์ปา ประธานสมาคมมัคคุเทศก์ภูเขาแห่งชาติเนปาล กล่าวสะท้อนความรู้สึกว่า “มันอยู่ที่นั่นมา 70 ปีแล้ว ทำไมพวกเขาถึงต้องย้ายมันตอนนี้ และแม้ว่าพวกเขาจะต้องการทำ การศึกษาเกี่ยวกับทางเลือกที่เป็นไปได้อยู่ที่ไหน”
ซูดาน กีรตี รัฐมนตรีกระทรวงการท่องเที่ยวของเนปาล กล่าวว่า ปัญหานี้ไม่ใช่เรื่องเร่งด่วน “ผมไม่เห็นความสนใจ หรือข้อกังวลใดๆ จากทุกภาคส่วนเกี่ยวกับปัญหาการย้ายเบสแคมป์”
ความท้าทายต่อไป
นักปีนเขาที่มีประสบการณ์ เริ่มตระหนักรู้ถึงปัญหาความแออัดยัดเยียด มลพิษ และผลกระทบทางสังคมและวัฒนธรรมต่อชุมชนบนภูเขา โดยเรียกร้องให้มีการปีนเขาที่มีความรับผิดชอบและยั่งยืนมากขึ้น
พวกเขาต้องการกฎระเบียบที่เข้มงวดมากขึ้นและการฝึกอบรมที่ดีขึ้น เพื่อปกป้องระบบนิเวศที่เปราะบางของเทือกเขาหิมาลัยและเทือกเขาอื่นๆ ทั่วโลก
สิ่งนี้จะต้องมีผู้มีส่วนได้ส่วนเสียจำนวนมากเข้ามามีส่วนร่วม รวมถึงรัฐบาล องค์กรปีนเขา ผู้ประกอบการท่องเที่ยว และชุมชนท้องถิ่น ท้ายที่สุดแล้วอนาคตของการปีนเขาขึ้นอยู่กับการรักษาสภาพแวดล้อมบนภูเขาที่เป็นเอกลักษณ์เหล่านี้ตั้งแต่แรก
ในที่สุด อาจถึงเวลาแนะนำข้อกำหนดทักษะขั้นต่ำสำหรับการปีนยอดเขาที่สูงที่สุดในโลก.
SootinClaimon.Com 