ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

19 มีนาคม 2559 เวลา 10:49 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/travel/world/422390

โดย…รอนแรม ภาพ… ภัทรชัย ปรีชาพานิช, สุชาติ

การเดินทางทำให้ ชาติ-สุชาติ แซ่เห้ง แต่งเพลง “การเดินทาง” ซิงเกิ้ลแรกที่ถ่ายทอดความหมายคำว่าการเดินทางในรูปแบบของเขาเอง

นิยามการเดินทาง

“เพลงการเดินทางแต่งตอนอยู่บนรถ” เขาเท้าความ โดยเนื้อหาเปรียบการเดินทางเหมือนความรักที่ต้องเดินไปด้วยกัน เรียนรู้ไปพร้อมกัน จึงเกิดความเข้าใจซึ่งกันและกัน

“ผมต้องการเล่าว่าการเดินทางในความหมายของผมคือ มนุษย์ที่ต้องเจอสิ่งต่างๆ เราจึงต้องเรียนรู้มัน เพื่อทำความเข้าใจว่ามันคืออะไร เหมือนชีวิตการเรียน ชีวิตการทำงานของทุกคน” และเมื่อถามถึงประสบการณ์ที่ทำให้เขาได้เรียนรู้สิ่งใหม่ เขาแทบตอบทันทีว่า “ทุกอย่าง” หมายความว่าทุกย่างก้าว ทุกช่วงเวลาคือการเรียนรู้

“ตั้งแต่เราเกิดมา เราก็เรียนรู้จากพ่อแม่ ตั้งแต่กระบวนการเรียนในสิ่งที่ไม่รู้ไปจนถึงการตัดสินใจด้วยตัวเอง ผมว่าเราทุกคนเดินทางมาตลอดและจะเดินทางไปตลอดชีวิต” เขากล่าว

การเดินทางของนักแต่งเพลง

ชาติเป็นคนหาดใหญ่ เพิ่งเข้ากรุงเทพฯ เมื่อปีที่ผ่านมาพร้อมกับหน้าที่นักร้องในสังกัดค่ายเพลง วอท เดอะ ดั๊ก (What the duck) ซึ่งก่อนหน้านั้นก็มีขึ้นมากรุงเทพฯ บ้างเพื่อร่วมการแข่งขัน เดอะ วอยซ์ ซีซั่น 3

“ตอนอยู่หาดใหญ่ผมเล่นดนตรี โชคดีมีร้านอาหารของตัวเองชื่อร้านสำนักงาน ผมจะเล่นที่นั่นเป็นหลัก แต่หลังจากเข้ากรุงเทพฯ ก็นานๆ จะกลับไปที ถ้างานน้อยหน่อยก็มีเวลากลับไป” เขายังกล่าวด้วยว่า ชีวิตในกรุงเทพฯ ไม่ต่างจากหาดใหญ่มากนัก เพราะยังทำงานเป็นนักร้อง นักดนตรี ทำเพลงของตัวเองเหมือนเดิม แต่คงจะต่างกันตรงที่เวลา เพราะดูเหมือนว่าเวลาในกรุงเทพฯ จะมีน้อยกว่าแต่ก่อน

“ตั้งแต่เข้ากรุงเทพฯ ไม่ได้ออกไปเที่ยวไหนเลย พอกลับถึงบ้าน (ที่กรุงเทพฯ) ก็อยากอยู่บ้านมากกว่า” ซึ่งเมื่อถามถึงแหล่งแรงบันดาลใจในการเขียนเพลงซึ่งคนภายนอกมักคิดว่าจะเกิดขึ้นริมทะเลหรือระหว่างนั่งมองพระอาทิตย์ขึ้น แต่สำหรับชาติ เขาได้รับแรงบันดาลใจมาจากเรื่องเล่าของคนรอบข้าง การดูหนัง แม้กระทั่งความคิด ณ ขณะนั้น

“เหมือนเรานั่งอยู่แล้วมีความคิดบางอย่างวิ่งเข้ามา มันเหมือนเป็นโจทย์หนึ่งข้อ จากนั้นเนื้อเพลงจะออกมาเอง สำหรับผมมันเป็นแบบนั้นมากกว่า ผมไม่ได้ออกไปตามหาแรงบันดาลใจที่ไหน เพราะมันเจอได้ตามข้างทาง เดินๆ อยู่ข้างถนนเราก็เจอได้”

อย่างไรก็ตาม มีหลายเพลงที่แต่งไม่จบ แต่ไม่ใช่ว่าจะไม่แต่งต่อ เพราะเมื่อเกิดเนื้อเพลงขึ้นมาก็จะไปเติมเต็มให้แต่ละเพลงสมบูรณ์ อย่างซิงเกิ้ลแรกเพลงการเดินทางที่เกิดขึ้นขณะอยู่บนรถ รวมถึงซิงเกิ้ลที่สองเพลงแหงน ที่แต่งเนื้อร้องและทำนองเองเช่นกัน โดยมีเนื้อหาเกี่ยวกับความรู้สึกเหงาและเศร้าที่ต้องสูญเสียความรัก ซึ่งตรงข้ามกับความรักของเขาอย่างสิ้นเชิง

การเดินทางของศิลปิน

ปีนี้ชาติอายุ 27 ปี ซึ่งในช่วงวัยรุ่นเขาสารภาพว่าเคย “บู๊” มาก่อน อย่างประสบการณ์ที่หลีเป๊ะสมัยเรียนมหาวิทยาลัย “ตอนนั้นผมกับเพื่อนไปเล่นดนตรีที่หลีเป๊ะ ไปเที่ยวเหมือนนักท่องเที่ยวทั่วไป แต่พวกผมเปิดวงเล่นดนตรีกันเอง ซึ่งทำให้ผมเจอสิ่งที่ไม่เคยเห็นคือ มีฝรั่งมายืนฟังแล้วเข้ามาแจม บางคนใช้เครื่องดนตรีที่มีมาร่วมเล่นด้วย ทั้งที่เราก็พูดภาษาอังกฤษไม่เป็น แต่มันรู้สึกดี ซึ่งผมอยากได้ภาพแบบนั้นกลับมาอีกสักครั้งหนึ่ง” เขากล่าว

ชาติชอบเล่นดนตรีมาตั้งแต่เด็ก เท่าที่จำได้เขาเล่าว่าเหตุที่เลือกจับกีตาร์เพราะเท่ เล่นแล้วสาวกรี๊ด แต่พอได้คลุกคลีมากเข้าก็เริ่มรักกีตาร์จนถึงขั้นจริงจัง “ตอนแรกๆ มันอยู่ระหว่างความเท่และความรัก จนเข้ามหาวิทยาลัยผมถึงสลัดเรื่องเท่ออกไป คือสาวๆ ไม่ต้องมาฟังก็ได้ แต่ผมอยากเล่น”

สิ่งที่ทำให้คนจดจำชาติ สุชาติ ได้คือน้ำเสียงที่หลายคนบอกว่านุ่มลึก (ตัวเขาเองยังไม่ทราบว่าเรียกว่าอะไร) และวิธีร้องที่นักร้องแต่ละคนใช้ไม่เหมือนกัน ยิ่งไปกว่านั้น เขายังอยากเขียนเพลงให้ศิลปินคนอื่น แต่ยังไม่พร้อมในตอนนี้

“ผมยังมีความกลัวอยู่ กลัวว่าจะมองศิลปินคนนั้นไม่ขาดแล้วไปเขียนเพลงที่ไม่เข้ากับเขา กลัวจะเอาตัวเองใส่ไปในเพลงมากเกินไปจนลืมเขา ผมกลัวเรื่องนี้อยู่” เขาทิ้งท้าย

นอกจากนี้ ชีวิตประจำวันของชาติ สุชาติ ในวันที่มีแฟนคลับ ในวันที่มีคนดูมิวสิควิดีโอในยูทูบมากกว่า 90,556,391 วิว ในวันที่ชื่อเสียงน่าจะทำให้ชีวิตของเขาเปลี่ยนไปบ้าง แต่เขากลับตอบว่า “ไม่” ทั้งขนาดของพื้นที่ส่วนตัวที่ยังมีอยู่เหมือนเดิม หรือแม้กระทั่งความคิดที่ยังไม่เปลี่ยนแปลง

โลกของชาติ

ถ้ามีโลกของตัวเองหนึ่งใบ ชาติอยากให้โลกใบนั้นเต็มไปด้วยต้นไม้ “หลายอย่างที่ตอนนี้โลกเรามี ผมไม่อยากให้มีในโลกของผม เช่น ตอนนี้โลกเรามีมือถือเยอะแต่มีต้นไม้น้อย ผมอยากให้มันสลับกัน อยากให้คนมีอารมณ์โกรธน้อยกว่านี้ ถ้าเป็นไปได้อยากให้โลกไม่มีความโกรธเลย ฟังแล้วเหมือนโลกสวย แต่มันคือความจริง” นอกจากนี้ อีกไอเดียเขาอยากย้อนกลับไปในยุคที่ยังไม่มีเทคโนโลยี ยุคที่มนุษย์ยังต้องพึ่งพาและอยู่ร่วมกับธรรมชาติ ไม่ใช่พึ่งพาเงินอย่างเช่นปัจจุบัน

ขณะนี้ชาติกำลังทำซิงเกิ้ลที่ 3 ซึ่งแน่นอนว่าเขาลงมือแต่งเพลงเองเหมือนเดิม ติดตามการเดินทางครั้งต่อไปของเขาได้ที่เฟซบุ๊ก chartsuchartofficial

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

13 มีนาคม 2559 เวลา 10:42 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/travel/world/421248

โดย…คาเอรุ

เปิดให้บริการมาตั้งแต่เดือน ก.ย. 2011 ในช่วงแรกๆ ที่ พิพิธภัณฑ์ฟูจิโกะ เอฟ ฟูจิโอะ (Fujiko F. Fujio Museum) เปิดให้บริการนั้นต้องซื้อตั๋วล่วงหน้ากันเป็นเดือนๆ หลายคนไปเที่ยวญี่ปุ่นแล้วอดไปชม เพราะหาซื้อตั๋วไม่ได้ แต่ตอนนี้สถานการณ์น่าจะดีขึ้นแล้ว

พิพิธภัณฑ์ฟูจิโกะ เอฟ ฟูจิโอะ รู้จักกันในนามพิพิธภัณฑ์โดราเอมอน (Doraemon Museum) คาแรกเตอร์การ์ตูนชื่อดังที่สุดของเขา ทว่าภายในเล่าเรื่องราวชีวิตและผลงานที่มีอยู่มากมาย ไม่ว่าจะเป็นผีน้อยคิวทาโร่, ปาแมน, ตำรวจกาลเวลา, เจ้าหนูนักประดิษฐ์, สาวน้อยมหัศจรรย์ ฯลฯ ภายใต้นามปากกา ฟูจิโกะ ฟูจิโอะ ซึ่งเป็นนามปากกาของฮิโรชิ ฟูจิโมโต และโมโทโอะ อาบิโกะ ซึ่งเมื่อดูตามชื่อของพิพิธภัณฑ์แล้ว เรียกว่าเน้นเรื่องราวของ ฮิโรชิ ฟูจิโมโต ซึ่งรู้จักกันในนาม ฟูจิโกะ เอฟ. ฟูจิโอะ มากกว่า (โมโทโอะ อาบิโกะ รู้จักกันในนาม ฟูจิโกะ ฟูจิโอะ เอ.) โดยภายหลังทั้งคู่บอกศาลาแยกกันเดินคนละทางอย่างน่าเสียดาย

พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในเมืองคาวาซากิห่างจากกรุงโตเกียวไปไม่ไกล ก่อนจะเดินทางไปเยี่ยมชมต้องหาซื้อตั๋วเข้าให้ได้เสียก่อน โดยต้องไปซื้อที่ตู้ลอปปิ (Loppi) ในร้านลอว์สันที่ญี่ปุ่น โดยกดเข้าไปที่ช่องพิพิธภัณฑ์ฟูจิโกะ เอฟ ฟูจิโอะ ที่หน้าจอ (สังเกตภาษาญี่ปุ่นที่มีตัว F อยู่ตรงกลาง) แล้วเครื่องก็จะพาเข้าไปที่เมนูซึ่งมีแต่ภาษาญี่ปุ่นเท่านั้น

ขั้นแรก คือ ต้องใส่รหัสเดือนที่จะเข้าชม เช่น จะไปเดือน เม.ย. ก็กด 350004 หรือเดือน พ.ค. ก็ 350005 เสร็จแล้วกดปุ่มขวาบนบนหน้าจอ จากนั้นเลือกวันที่ที่จะไปชม (พิพิธภัณฑ์หยุดทุกวันอังคาร) กดต่อไปจะให้เลือกรอบ ซึ่งมี 4 รอบต่อวัน คือเวลา 10.00/12.00/14.00 และ 16.00 น. เลือกแล้วกดปุ่มตรงกลางจอ จากนั้นเลือกตั๋วและจำนวนที่จะซื้อ คือ ผู้ใหญ่ 1,000 เยน (ราว 312 บาท) เด็กมัธยมคนละ 700 เยน (218 บาท) เด็กอายุ 4 ขวบขึ้นไป 500 เยน (156 บาท) เด็กต่ำกว่า 4 ขวบเข้าฟรี เสร็จแล้วกดปุ่มเหลืองด้านล่างขวา เครื่องลอปปิจะออกบิลให้ไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ และทางลอว์สันจะออกตั๋วให้ (ดูวิธีซื้อ http://l-tike.com/fujiko-m/english/)

หน้าพิพิธภัณฑ์ฯ ไม่มีตั๋วขาย เพราะฉะนั้นต้องซื้อไปให้เรียบร้อย ซึ่งเขาจำกัดผู้เข้าชมรอบละ 500 คน หากตั๋วเต็มในรอบที่เราเลือกเครื่องจะเออเรอร์ซื้อตั๋วไม่ได้ ให้ลองเปลี่ยนวัน เปลี่ยนรอบดูใหม่จนกว่าจะสำเร็จ

ใครจะไปเที่ยวช่วงหยุดยาวของไทย กลัวรอไปซื้อที่ญี่ปุ่นแล้วไม่ได้ตั๋ว ลองเข้าไปซื้อที่ https://www.govoyagin.com/activities/japan-kawasaki-lets-get-ticket-for-fujiko-f-fujio-doraemon-museum/724?lang=en ล่วงหน้า ราคารวมการส่งให้ถึงโรงแรมที่พักในญี่ปุ่น ผู้ใหญ่คนละประมาณ 979 บาท

ได้ตั๋วแล้วก็มาเดินทางกันเลย การเดินทางแบบง่ายที่สุด คือ ไปขึ้นรถสายโอดาเกียว (Odakyu) ที่สถานีชินจุกุ (Shinjuku) ไปลงสถานีโนโบริโตะ (Noborito) ซึ่งใช้เวลาไม่เกิน 20 นาที (อย่าลืมเลือกรถไฟแบบเอ็กซ์เพรสเพื่อความรวดเร็ว) ไปถึงโนโบริโตะแล้วเดินตามป้ายบอกทางไปขึ้นรถบัสต่อไปยังพิพิธภัณฑ์ฯ ซึ่งรถบัสจะเพนต์เป็นรูปตัวการ์ตูนต่างๆ มีทั้ง โดราเอมอน ปาแมน ผีน้อยคิวทาโร่ ฯลฯ

ไปถึงหน้าพิพิธภัณฑ์ เจ้าหน้าที่จะเริ่มให้เข้าคิวราว 15 นาทีก่อนเวลาบนตั๋ว โดยสามารถไปเลตตามแต่ละรอบได้ราว 30 นาที หลังจากนั้นจะไม่สามารถเข้าชมได้ (แถมไม่มีตั๋วขายใหม่อีกต่างหาก)

ก่อนจะเข้าชม เจ้าหน้าที่จะอธิบายกฎกติกาในการเยี่ยมชม ตั๋วสามารถไปแลกอุปกรณ์ออดิโอเพื่อฟังคำธิบายจุดต่างๆ ได้ฟรี โดยมีให้เลือกทั้งภาษาญี่ปุ่น จีน และอังกฤษ แล้วก็ยังมีตั๋วชมภาพยนตร์ขนาดสั้นให้ด้วย ในการชมพิพิธภัณฑ์ไม่อนุญาตให้ถ่ายภาพหรือใช้เสียง โดยสามารถเลือกชมจุดต่างๆ ได้แบบไม่ต้องเรียงตามตัวเลข

แม้จะพูดถึงการทำงานมังงะ (Manga) ตลอดระยะเวลาของชีวิตฮิโรชิ ฟูจิโมโต ทว่า โดราเอมอนคือเนื้อหาหลักที่เล่าไว้ในพิพิธภัณฑ์ฯ ซึ่งเจาะกลุ่มเด็กและผู้ใหญ่ที่เติบโตขึ้นมากับเจ้าหุ่นยนต์แมวไม่มีหูจากศตวรรษที่ 22 โดยเฉพาะบรรดาชิ้นงานดั้งเดิมแท้ๆ ของโดราเอมอนและการ์ตูนเรื่องอื่นๆ เบื้องหลังการ์ตูนตอนสำคัญ และจังหวะชีวิตในแต่ละช่วงของนักเขียนการ์ตูนดัง

อย่างเช่น เนื้อหาจากตอน The Woodcutter’s Spring ที่เป็นไฮไลต์หนึ่งของพิพิธภัณฑ์ เล่าเป็นวิดีโอเอาไว้ด้วย โดยฟูจิโกะ ฟูจิโอะ นำเรื่องราวนิทานอีสปอย่างเทพารักษ์กับคนตัดไม้มาเล่าในการ์ตูน เป็นตอนที่โนบิตะอยากได้ถุงมือเบสบอลใหม่ โดราเอมอนจึงนำเอาของวิเศษออกมา เป็นบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่ให้โนบิตะโยนถุงมือเก่าลงไป จะมีนางฟ้านำถุงมือใหม่ๆ ขึ้นมาจากน้ำ และต้องตอบว่า ไม่ใช่ๆ นางฟ้าจะเห็นว่าซื่อสัตย์แล้วจะได้ของใหม่นั้นไว้ ไจแอนต์ ซึ่งขนของเล่นเก่าๆ มาเพียบ พลัดตกลงไปในบ่อ แล้วนางฟ้าก็ส่งไจแอนต์เวอร์ชั่นหล่อคืนมาให้ พอพวกโนบิตะบอกว่า ไม่ใช่ๆ ไจแอนต์ตัวจริงที่พยายามตะเกียกตะกายขึ้นมา เลยโดนนางฟ้าดึงกลับลงน้ำ ให้แต่ไจแอนต์หล่อคืนมา (ที่ลานด้านนอกมีบ่อ Woodcutter’s Spring ให้น้องๆ ช่วยกันนำไจแอนต์หล่อขึ้นมาจากน้ำด้วย)

นิทรรศการชั้น 2 เปิดฉากอย่างน่าประทับใจ ด้วยโต๊ะทำงานจำลองที่เต็มไปด้วยแรงบันดาลใจจากตุ๊กตุ่นตุ๊กตาต่างๆ รวมถึงภูมิความรู้จากชั้นหนังสือขนาดใหญ่สูงจรดเพดาน อันเป็นที่มาของเรื่องราวต่างๆ ที่ถ่ายทอดลงเป็นการตูนสำหรับเด็ก

เนื่องจากปีนี้เป็นปีที่ 36 ของการสร้างหนังการ์ตูนโดราเอมอนขนาดยาว จึงจะมีการฉายภาพยนตร์เรื่อง Doraemon The Movie 36 : Nobita And The Birth Of Japan 2016 นิทรรศการชั้น 2 จึงอุทิศให้เรื่องราวจากภาพยนตร์เรื่องนี้ ที่ย้อนเวลาไปยังยุคไดโนเสาร์ รวมทั้งพูดถึงเนื้อหาในการ์ตูนของฟูจิโกะ ฟูจิโอะ ที่มักเล่าเรื่องของการเดินทางข้ามกาลเวลา ไม่ว่าจะเป็นโดราเอมอนเอง หรือเจ้าหนูนักประดิษฐ์ที่ค้นพบสมุดบันทึกการสร้างเครื่องไทม์แมชชีนของคุณปู่ทวด หรือตำรวจกาลเวลาที่ปฏิบัติหน้าที่จับโจรข้ามเวลา ฯลฯ

ปิดท้ายส่วนนิทรรศการจริงๆ ด้วยข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวของ ฮิโรชิ ฟูจิโมโต พร้อมวิดีโอครอบครัวของเขาที่ฟังแล้วต้องซาบซึ้งถึงขั้นน้ำตารื้น โดยส่วนตัวรู้สึกว่านี่ไม่ใช่เพียงพิพิธภัณฑ์ที่เล่าเรื่องมังงะชื่อดังธรรมดาๆ ทว่า ชีวิตของเขาช่างสร้างแรงบันดาลใจได้มากมายจริงๆ

จากห้องนิทรรศการออกมาเป็นห้องอ่านการตูน ที่เต็มไปด้วยมังงะภาษาญี่ปุ่นให้นั่งอ่านกันได้ฟรีๆ ออกมาตรงนี้ให้ไปจองคิวชมภาพยนตร์สั้นที่ฉายทุกๆ 20 นาที ถ้ายังไม่ถึงรอบก็เข้าห้องน้ำ อ่านการ์ตูน หรือถ่ายรูปเล่นไปพลางๆ ก่อน

หลังจบหนังสั้นที่จะเวียนเรื่องฉายไปเรื่อยๆ ประตูอีกด้านจะเปิดออกให้เราเข้าไปยังสวน และมีบันไดวนขึ้นสู่ชั้น 3 ที่จะมีตัวการ์ตูนมากมายให้ได้ถ่ายภาพเป็นที่ระลึก ไม่ว่าจะเป็นผีน้อยคิวทาโร่ ปาแมน แต่ส่วนใหญ่มาจากเรื่องโดราเอมอน ทั้งโดเรมี โนบิตะกันไดโนเสาร์ แล้วยังมีประตูไปไหนก็ได้ กับสนามเด็กเล่นของกลุ่มโนบิตะอีกด้วย

ก่อนกลับอย่าพลาดลิ้มรสอาหารญี่ปุ่นที่นอกจากสร้างสรรค์เป็นลายการ์ตูนของฟูจิโกะ ฟูจิโอะได้น่ารักแล้ว รสชาติยังอร่อยใช้ได้ นอกจากนี้ร้านขายของที่ระลึกก็มีสิ่งของมากมาย ทั้งของฝากและของสะสมให้กระจายรายได้สู่เมืองคาวาซากิกันอีกเพียบ

ขากลับถ้ายังไม่เย็นจนเกินไป ลองขอแผนที่ถนนเมืองคาวาซากิ ที่สามารถเดินไปยังสถานีรถไฟโนโบริโตะได้สบายๆ พร้อมชมเมือง และบรรดารูปปั้นตัวการ์ตูนตามมุมต่างๆ ของเมืองได้แบบเพลินๆ

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

12 มีนาคม 2559 เวลา 10:37 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/travel/world/421122

โดย…ทีมงานโลก 360 องศา keb_toke@plat360.com

การเดินทางมาเที่ยวทางตอนเหนือของประเทศเวียดนามนั้น นอกจากความอุดมสมบูรณ์ของธรรมชาติ ความสวยงามของวิวภูเขา ความหลากหลายของศิลปวัฒนธรรมที่มีให้เห็น  ให้สัมผัส อยู่ตลอดเส้นทางการเดินทางแล้ว ทางตอนเหนือของเวียดนามยังเป็นที่อยู่อาศัยของชาวเขาชนเผ่ากลุ่มต่างๆ เป็นจำนวนมาก  และโดยส่วนใหญ่แล้วก็จะเป็นชาวเขาเผ่าม้ง ซึ่งกระจายตัวอยู่ตามจังหวัดต่างๆ ทางตอนเหนือ และไม่ว่าจะเดินทางไปที่หมู่บ้านใดหรือจังหวัดใดก็ตาม ก็มักจะพบเห็นชาวม้งอยู่เสมอๆ และนี่ถือเป็นอีกหนึ่งสีสันที่ไม่ควรพลาดของการเดินทางไปเที่ยวทางตอนเหนือเวียดนาม

หากเดินทางไปเที่ยวที่จังหวัดห่าซาง (Ha Giang) และอยากเห็น อยากสัมผัสกับสีสันของชาวเผ่าต่างๆ ก็ต้องเดินทางไปยังเขตเหมี่ยวแหวก (Meo Vac) ซึ่งอยู่ห่างจากเขตด่งหวาน (Dong Van) เพียง 20 กิโลเมตรเท่านั้น และในระหว่างการเดินทางไปยังเขตเหมี่ยวแหวกนั้น ก็สามารถแวะชมความสวยงามของธรรมชาติที่บริเวณจุดแวะพัก  ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อบริการนักท่องเที่ยวโดยเฉพาะ ซึ่งจุดแวะพักนี้ตั้งอยู่บริเวณริมถนนทางหลวงหมายเลข 4 ที่เชื่อมการเดินทางจากเมืองห่าซาง ด่งหวาน และเหมี่ยวแหวก โดยในอดีตนั้นยังไม่มีถนนที่สามารถสัญจรไปมาระหว่างสามเขตนี้ได้ ชาวบ้านบางคนต้องเดิน บางคนต้องขี่ม้า และใช้เวลานานหลายวันกว่าจะถึงที่หมาย ถนนเส้นนี้จึงเป็นถนนเส้นแรกที่ถูกสร้างขึ้น หลังจากที่ทางตอนเหนือของเวียดนามได้รับเอกราช ซึ่งมีระยะทางกว่า 300 กิโลเมตร ใช้เวลาสร้างนานกว่า 6 เดือน และโดยเฉพาะเส้นทางจากด่งหวานไปยังเหมี่ยวแหวกนั้น ระยะทางเพียง 20 กิโลเมตร แต่ใช้เวลาสร้างถึง 11 เดือน โดยต้องเกณฑ์ชาวบ้านจากหมู่บ้านใกล้เคียงมาช่วยกันสร้าง จนในที่สุดก็สำเร็จลงได้ และจากการร่วมแรงร่วมใจของชาวบ้านในครั้งนั้น จึงทำให้ถนนบริเวณจุดแวะพักนี้ถูกขนานนามว่าเป็นถนนแห่งความสุข หรือ Happiness Road

สีสันจากโซนขายสินค้าท้องถิ่น

บริเวณจุดแวะพัก นอกจากจะมองเห็นเส้นทางคดเคี้ยวของถนนแห่งความสุขได้ชัดเจนแล้ว บริเวณนี้ยังสามารถมองเห็นวิวของช่องเขาที่มีแม่น้ำญอเขว๋ (Nho Que) ตัดผ่าน นั่นก็คือ ช่องเขาหมาปี๋เหล่ง (Ma Pi Leng) ซึ่งเป็นช่องเขาที่สามารถมองจากจุดแวะพักลงไป บริเวณช่องเขานี้ถือเป็นช่องเขาที่แคบและลึกที่สุดของประเทศเวียดนาม เปรียบเสมือนเป็นแกรนด์แคนยอนของประเทศเลยก็ว่าได้

จากจุดแวะพัก ใช้เวลาไม่นานก็จะถึงเขตเหมี่ยวแหวก (Meo Vac) ซึ่งเขตนี้ถือเป็นเขตที่รวบรวมชาวเขาเผ่าต่างๆ ไว้มากที่สุดของจังหวัดห่าซาง เขตนี้เป็นเขตเล็กๆ ที่โอบล้อมไปด้วยภูเขาสูง เป็นเขตที่มีพื้นที่ไม่ใหญ่มากนัก แต่ก็มีสิ่งอำนวยความสะดวกให้กับนักท่องเที่ยวครบครัน ไม่ว่าจะเป็นโรงแรม ร้านอาหาร หรือแม้กระทั่งสถานที่ขึ้นชื่อ ที่เป็นเหมือนจุดดึงดูดให้นักท่องเที่ยวเดินทางมายังเขตนี้ นั่นก็คือ ตลาดนัดวันอาทิตย์ ตลาดที่รวมพ่อค้าแม่ค้าชาวเขาเผ่าต่างๆ ไว้มากที่สุด และที่ตลาดแห่งนี้ก็ถือเป็นตลาดซื้อขายปศุสัตว์ที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัดห่าซางอีกด้วย

แม่ค้าชาวเขานำลูกหมูมาขาย

ตลาดนัดวันอาทิตย์ของเขตเหมี่ยวแหวกนี้ จะมีพ่อค้าแม่ค้าชาวเขาที่เดินทางลงมาจากบนเขา เพื่อนำสินค้าท้องถิ่นของตนเองลงมาขาย และนอกจากนี้ชาวบ้านทั่วไปก็เดินทางมาจับจ่ายซื้อข้าวของเครื่องใช้กันเป็นจำนวนมาก โดยส่วนใหญ่จะเดินทางออกจากบ้านตั้งแต่เช้ามืด และเมื่อซื้อของเสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกเขาก็จะเดินทางกลับขึ้นไปในช่วงบ่ายหรือช่วงเย็น นั่นก็เพราะว่า ระยะทางและการเดินทางยังไม่สะดวกสบายมากนัก

ตลาดนัดแห่งนี้นอกจากจะเป็นศูนย์กลางการซื้อขายสินค้าของชาวเขาแล้ว ที่นี่ยังเป็นสถานที่ที่นักท่องเที่ยวให้ความสนใจที่จะเดินทางมาเห็นและสัมผัสด้วยตัวเองสักครั้ง ด้วยสีสันจากเสื้อผ้าของชาวเขาเผ่าต่างๆ ที่มีเอกลักษณ์ โดดเด่นไม่ซ้ำกันแล้ว สีสันของบรรยากาศในตลาดทุกๆ เช้าวันอาทิตย์ก็ทำให้ผู้ที่ได้มาพบเห็น ได้มาอยู่ในบรรยากาศแบบนี้ก็พลอยสนุกเพลิดเพลินไปด้วย อีกทั้งยังได้เห็นการซื้อขายปศุสัตว์ของชาวบ้าน ที่นับวันภาพวิถีชีวิตแบบนี้จะหาดูได้ยากเต็มที

พ่อค้ากับวัวที่รอการซื้อขาย

ในอดีตนั้นการจะพาสัตว์ของตนเดินทางมาที่ตลาดแห่งนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะถ้าเป็นพ่อค้าแม่ค้าที่ต้องการนำสัตว์มาขาย บางคนต้องเดินเท้าออกจากบ้านตั้งแต่เที่ยงคืน เพื่อให้มาถึงตลาดในช่วงเช้ามืดพอดี แต่ในปัจจุบันมียานพาหนะ มีถนนหนทางที่สะดวกมากขึ้น ก็ช่วยลดระยะเวลาและความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไปได้บ้าง และเมื่อการซื้อขายเริ่มต้นขึ้น เสียงสัตว์ร้องผสมผสานกับเสียงของพ่อค้าในบริเวณโซนด้านท้ายตลาดก็ดังขึ้น เป็นเหมือนสัญญาณของการเริ่มต้นซื้อขาย โดยสัตว์ที่นิยมซื้อขายกันเป็นอันดับหนึ่งคือ วัว โดยจะมีราคาตั้งแต่ประมาณ 5 ล้านด่อง ไปจนถึง 20 ล้านด่อง ซึ่งวิธีการซื้อขายนั้น พ่อค้าจะนำวัวของตนเองมาโชว์ตัวให้กับกลุ่มลูกค้าที่สนใจได้พิจารณาคุณสมบัติและต่อรองราคากัน นอกจากวัวแล้วก็ยังมีหมู และสุนัขอีกด้วย

นอกจากนี้ ยังมีสินค้าที่ขึ้นชื่อของตลาดแห่งนี้อีกอย่างหนึ่งก็คือ เหล้าข้าวโพด ถือเป็นสินค้าท้องถิ่นที่สะดุดตานักท่องเที่ยวที่มีโอกาสได้มาเยือน ก็เพราะว่าที่นี่ไม่มีกฎหมายห้ามจำหน่ายสุราหรือของมึนเมา แต่สามารถขายและชิมกันได้อย่างเปิดเผย และนี่ถือเป็นอีกหนึ่งสีสันของตลาดแห่งนี้ โดยส่วนใหญ่คนขายจะเป็นผู้หญิง บางคนก็ยืน บางคนก็นั่ง เรียงแถวพร้อมกับแกลลอนใส่เหล้าของตนเอง บางครั้งก็ผลัดกันชิมเหล้ากันไปมา จนกลายเป็นภาพที่น่ารักสำหรับผู้ที่ได้พบเห็นไปเสียแล้ว

ซื้อของแล้วก็ขอนัดพูดคุยกันสักหน่อย

เขตเหมี่ยวแหวกเป็นเพียงเขตเล็กๆ ที่ไม่ได้มีสถานที่สำคัญ หรือสถานที่ท่องเที่ยวขึ้นชื่อเหมือนกับเขตอื่นๆ ที่เราได้เดินทางไป แต่ที่นี่คือจุดศูนย์รวมชาวเขาเผ่าต่างๆ ไว้มากที่สุด และที่นี่ก็ยังเป็นที่ที่มีสีสันมากที่สุด หากการเดินทางไปท่องเที่ยวยังสถานที่ใด หรือประเทศใดๆ ก็ตาม นอกจากความอุดมสมบูรณ์ของธรรมชาติ ความสวยงามของวิวทิวทัศน์ต่างๆ แล้ว อีกสิ่งหนึ่งที่ขาดไม่ได้ที่จะทำให้การเดินทางในครั้งนั้นสมบูรณ์แบบและเต็มอิ่มกับความประทับใจแบบครบทุกมิติ ก็ไม่ควรพลาดที่จะหาโอกาสเดินทางไปสัมผัสกับความหลากหลายของผู้คนในพื้นที่นั้นๆ เพราะไม่ใช่แค่เราจะได้เห็น แต่เราจะได้รับรู้และเข้าใจผู้คนในพื้นที่หรือประเทศนั้นๆ ให้มากยิ่งขึ้น และถ้าหากการเดินทางของเราได้รับครบทุกมิติ รับรองว่าจะเป็นอีกหนึ่งการเดินทางที่เราจะประทับใจไปอีกนานแสนนาน

เรื่องราวความน่าสนใจของประเทศเวียดนามทางตอนเหนือยังไม่หมดแต่เพียงเท่านี้ สามารถติดตามต่อได้ในฉบับต่อไป หรือถ้าอยากติดตามชมภาพความประทับใจเหล่านี้ก็สามารถติดตามได้ทางรายการโลก 360 องศา ทุกคืนวันเสาร์ ทาง ททบ.5 เวลา 21.20 น. โดยประมาณ