ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

31 พฤษภาคม 2560 เวลา 12:29 น….. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/497091

โดย…วราภรณ์

ใครที่ชื่นชอบบราวนี่ รสชาติเข้มข้น ต้องมีแบรนด์ เดอะ ชินนา บราวนีส์ (The Chinna Brownies) นั่งอยู่ในหัวใจ โดยเฉพาะลูกค้าที่มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา และที่ตลาดนัดอิมเมจ มอลล์ ย่านพุทธมณฑลสาย 4 คงคุ้นชื่อแบรนด์นี้เป็นอย่างดี เพราะครึ่งปีแล้วที่ คิว-ชินพัฒน์ สุคนธโรจน์ นักศึกษาชั้นปีที่ 2 วิทยาลัยนานาชาติ สาขาบริหารธุรกิจภัตตาคาร มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา ได้พัฒนาสูตรบราวนี่จนมีรสชาติที่ถูกปาก แถมยังราคาย่อมเยา จับต้องง่าย จนสามารถทำรายได้หลักหมื่นบาทต่อเดือนอีกด้วย

ชินพัฒน์ เล่าแรงบันดาลใจในการทำบราวนี่เป็นแบรนด์ของตัวเองว่า เริ่มจากความชื่นชอบทำอาหารและทำขนมของเขาในยามว่าง วันหนึ่งเขาดูรายการทำอาหารผ่านยูทูบ เจอการสอนทำบราวนี่ ซึ่งเขาเห็นว่าทำง่ายดี แถมยังน่ากิน จึงหัดทำบราวนี่โดยปรับปรุงพัฒนาสูตรให้เป็นของตัวเอง ลองทำให้พี่ชายและคุณแม่กิน ก็บอกว่าสูตรนี้อร่อยดี จึงตัดสินใจทำขายให้เพื่อนๆ ที่มหาวิทยาลัย ต่างก็ช่วยคอนเฟิร์มกว่า 80% ว่าอร่อยกว่าร้านบราวนี่ในห้างดัง

“พอเพื่อนชิมบอกว่าอร่อย ผมก็คิดว่าจะทำขายที่ตลาดนัดแถวบ้าน ก็ต้องคิดแบรนด์ จึงใช้ชื่อจริงของผมตั้งเป็นแบรนด์ เดอะ ชินนา บราวนีส์ เมื่อ3 เดือนที่แล้ว ประกอบกับผมมีเงินทุนพอจ่ายค่าเช่าร้าน ซึ่งฟีดแบ็กขายวันแรกๆ ก็ขายดี ลูกค้ากลับมาบอกว่าอร่อยนะ แถมยังขายถูกกว่าในห้างเสียอีก ซึ่งเคล็ดลับความอร่อยของผมคือ การปรับสูตรใช้เนยสดไม่ได้ใช้มาการีน และใช้ช็อกโกแลตแท้ๆ แม้ต้นทุนสูงนิดหน่อย แต่อร่อย เพราะผมไม่เน้นกำไรมากเท่าไหร่ อยากให้คนกินแล้วอร่อย”

แม้การทำบราวนี่จะขัดกับมาดชายหนุ่มอย่างชินพัฒน์ แต่เขาก็รักที่จะทำบราวนี่เป็นงานอดิเรกที่กลายเป็นหารายได้เสริมได้จริงๆ แต่เขาต้องรู้จักการแบ่งเวลาเรียนกับทำขนมให้ดี โดยเขาจะใช้เวลาหลังเลิกเรียนวันอังคารกับวันพุธเตรียมวัตถุดิบ ตอนเย็นวันพุธค่อยลงมือทำขนมเก็บไว้ในตู้เย็น เพื่อเตรียมขายในเย็นวันพฤหัสบดี ศุกร์ เสาร์ และอาทิตย์ โดยมีคุณแม่เป็นทั้งกำลังใจ ช่วยเตรียมวัตถุดิบและช่วยขายด้วย

ปัจจุบันคิวพัฒนาสูตรบราวนี่ถึง 6 รสชาติ ได้แก่ บราวนี่ ออริจินัล, บราวนี่ อัลมอนด์, บราวนี่ ช็อกโก้ บานาน่า, บราวนี่ ชีสเค้ก, บราวนี่ ร็อกกี้ โรด และบราวนี่ ชาเขียวมัทฉะ ซึ่งแต่ละสูตรต้องอาศัยการลองผิดลองถูก กว่าจะได้ออกมาเป็นบราวนี่ที่อร่อย มีความหนึบไม่เละและไม่เหนียวจนเกินไป สนนจำหน่ายราคาชิ้นละ 29-35 บาทเท่านั้น สามารถทำรายได้ให้คิวราว 1-2 หมื่นบาททุกเดือน นำความภูมิใจมาให้ทั้งเขาและครอบครัว เพราะอายุเพียง 20 ก็สามารถมีรายได้พิเศษไว้คอยผ่อนรถ เป็นทุนการศึกษาส่วนตัว และแบ่งให้คุณแม่ได้ด้วย

“ผมรู้สึกภูมิใจ ที่เราอายุเพิ่ง 20 ผมสามารถหาเงินหลักหมื่นได้แล้ว สิ่งที่ผมได้เรียนรู้จากการมีแบรนด์เป็นของตัวเอง อย่างแรกคือ ผมรู้สึกเป็นผู้ใหญ่และมีความรับผิดชอบมากขึ้น การได้ขายของทำให้ผมได้ฝึกการใช้ความคิด ทำอย่างไรให้ยอดขายโตขึ้นก็ต้องมีการวางแผนธุรกิจมากขึ้น ในขณะเดียวกันก็ต้องรักษาคุณภาพและความอร่อยไว้ให้ได้ เหมือนผมได้ทำงาน 24 ชั่วโมงเลย อีกทั้งผมได้ใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์อยู่ตลอดเวลา เหมือนผมทิ้งชีวิตวัยรุ่นไปเลย ที่สำคัญผมเริ่มทำธุรกิจของตัวเองก่อนเพื่อนๆ ในวัยเดียวกัน ได้เรียนรู้เร็วกว่าคนอื่น”

เป้าหมายสูงสุดของการทำแบรนด์ของชินพัฒน์คือ อยากให้คนที่คิดถึงบราวนี่คิดถึง เดอะ ชินนา บราวนีส์ เป็นแบรนด์แรกๆ อีกทั้งอยากพัฒนาแบรนด์ให้ก้าวไปอีกระดับหนึ่ง คือก้าวสู่ตลาดบนขึ้นไป โดยเน้นใช้วัตถุดิบที่คุณภาพดี และในอนาคตเขาอยากขายส่ง ให้ผู้ที่สนใจรับบราวนี่ของเขาไปขายต่อด้วย ถือเป็นการขยายตลาดไปสู่กลุ่มลูกค้าได้กว้างขึ้น

ใครสนใจสามารถติดต่อชินพัฒน์ได้ผ่าน Facebook : The Chinna Brownies หรือที่ 09-5956-3432

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

31 พฤษภาคม 2560 เวลา 12:20 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/497090

โดย…ปอย   ภาพ วีรวงศ์ วงศ์ปรีดี

เดือน พ.ย.ปีที่แล้ว นักทำกิจกรรมเพื่อสังคมหนุ่มสาวคนรุ่นใหม่ วัย 23-27 ปีได้ก่อตั้งกลุ่ม “เดรส เดอะ ดรีม (Dress The Dream)” บริหารงานในรูปแบบกิจการเพื่อสังคม (Social Enterprise) เปิดตัวกลุ่มอย่างเป็นทางการไปเมื่อเร็วๆ นี้ โดยชักชวนเหล่าสาวแฟชั่นนิสต้าบริจาคชุดสวย หรือชุดเดรสสภาพดีไม่ใช้แล้ว เพื่อนำมาจำหน่ายโดยผ่านออนไลน์ผ่านเว็บไซต์ Dressthedream.com หารายได้หลังหักค่าใช้จ่ายมอบให้แก่สมาคมส่งเสริมสถานภาพสตรีในพระอุปถัมภ์

สาววัยทำงานบุคลิกปราดเปรียว เมธาวี ทัศนาเสถียรกิจ อายุ 26 ปี  บิลลี่แวน เดอร์ ลู หนุ่มหล่อเนเธอร์แลนด์ อายุ 22 ปี และตี๋มาดนักธุรกิจ พลเดช อนันชัยอายุ 24 ปี ทั้งสามคนรับตำแหน่ง Co-Founderสามหนุ่มสาวมีแนวคิดเดียวกันกับการทำงานอุทิศตัวเองเพื่อเปลี่ยนแปลงสังคม ให้เกิดได้ด้วยการแบ่งปันกัน ฟากคนมีมากถ่ายเทให้แก่ฟากคนมีน้อย เพื่อสร้างสรรค์ความสุขให้โลกใบนี้

ใครเป็นใครในกลุ่ม‘เดรส เดอะ ดรีม’

รับหน้าที่แม่ทัพหญิงกลุ่ม “เดรส เดอะ ดรีม” จูน เมธาวี บอกว่าโอกาสการทำงานเริ่มต้นที่สถานทูตสหรัฐ ซึ่งมีโครงการ Young South East Asia Leadership Initiative (YSEALI) สนับสนุนเยาวชนในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 10 ประเทศ ให้ได้พัฒนาศักยภาพของตัวเองในทุกๆ ด้าน ทั้งเรื่องเน้นการพัฒนาสังคมหรือสิ่งแวดล้อม หรือด้านต่างๆ ตามที่นักกิจกรรมวัยเยาวชนสนใจโดยให้เขียนโครงการเสนอกันเข้ามา

แล้วมีการคัดเลือกโครงการน่าสนใจโดยไปศึกษาต่อในด้านนั้นๆ โดยจัดคอร์สให้ 5 เดือนที่สหรัฐ หรือบางครั้งจัดคอร์สอบรมในภูมิภาคอาเซียน

“จูนได้ไปเรียนทางด้าน Social Enterprise & Economic Development ครั้งนั้นประธานาธิบดี บารัก โอบามา เป็นประธานจัดประชุมที่ประเทศมาเลเซีย กลุ่มเยาวชนไทยพวกเราหลายๆ คนก็ได้เจอกันที่นั่นค่ะ พัฒนาความสัมพันธ์จากคนมีแนวคิดเดียวกัน มีพลัง อยากพัฒนาอยากเปลี่ยนแปลงสังคมที่ดีขึ้น

ทุกๆ ปีสถานทูตสหรัฐตั้งกองเงินทุนให้เปล่า (Grants) เพื่อให้เยาวชนเขียนโครงการเข้ามาค่ะ จูนเคยทำองค์กรเกี่ยวกับเอ็นจีโอ ช่วยเหลือนักศึกษาระดับปริญญาตรีกลุ่มผู้พิการทางสายตา ชื่อโครงการ The Guide Light ก็ได้รู้ว่างานระดมเงินยากมากสำหรับคนวัยเพิ่งเรียนจบปริญญาตรี จูนจบจากนิติศาสตร์ ธรรมศาสตร์ ตอนนั้นอายุ 24 ปีค่ะ แล้วที่มหาวิทยาลัยก็มีรุ่นน้องพิการสายตาเรียนเก่งมาก จึงอยากหาทุนการศึกษาให้น้อง ก็ได้ข้อมูลคนตาบอดทั่วประเทศมีราว 1,000 คน ไม่มีทางขยายกลุ่มไปได้มากกว่านี้เลยนะคะยิ่งกว่านั้นเงินสนับสนุนก็จะได้เพียงองค์กรหลักไม่กี่แห่ง

จูนลองคุยกับเพื่อนๆ ที่ทำโครงการกับสถานทูตสหรัฐ ที่นี่มีทั้งคนรุ่นใหม่ ทั้งนักธุรกิจ ทั้งเอ็นจีโอ ปรึกษากันว่าเราน่ามาร่วมงานเขียนขอทุน เช่น ทุนกลุ่ม Seeds for the Future มีเด็กทั่วอาเซียนเขียนโครงการแข่งขันกันเพื่อขอทุน จำนวน 5 แสนบาท ปีละ 20 โครงการ แล้วปีก่อนนั้นไม่มีโครงการของเด็กไทยผ่านเลยนะคะ เราก็อยากทำให้ผ่าน ใครทำได้ก็บ่งบอกศักยภาพของเยาวชนแต่ละประเทศได้เลยค่ะ

จูน เมธาวี สาวร่างบอบบางบุคลิกผู้นำ กล่าวถึงที่มาที่ไปของการทำงานเพื่อสังคมกลุ่มที่มีคนทำงาน 8 คน ล้วนเป็นคนรุ่นใหม่อยากเห็นสังคมก้าวต่อไปอย่างยั่งยืน

“การเขียนโครงการเสนอตามองค์กรต่างๆ เป็นงานยากมาก บางโครงการกว่าจะผ่านต้องแก้ไขหลายๆ ครั้ง จูนทำ The Guide Light กว่าจะเข้าถึงผู้ใหญ่มีอำนาจตัดสินใจต้องพึ่งพาคอนเนกชั่น ตอนนั้นเราเป็นเด็กเพิ่งจบปริญญาตรี บอกเลยค่ะว่ากลายเป็นปัญหาใหญ่ในการทำงาน การเขียนโครงการขอเงินทุนสนับสนุนดึงเวลาไปจากชีวิตเรากว่าครึ่งเลยนะคะ จึงเกิดไอเดียแทนที่รอเงินจากภาครัฐอย่างเดียว การทำงานหารายได้เพื่อเลี้ยงตัวเองได้ก็น่าจะดีกว่า เหมือนกับการ Explorer เราได้โอกาสทำงานที่ไม่แค่พัฒนาตัวเอง แต่ได้ให้คนอื่น Take and Give ได้ทั้งให้และรับ”

โครงการกลุ่มเดรส เดอะ ดรีม มุ่งเป็นกิจการหาเลี้ยงตัวเองได้ด้วยตัวเอง ไม่แค่รับของบริจาค สตางค์ พลเดช หนุ่มนักธุรกิจย้ำว่าต้องไม่ใช่จบในแคมเปญครั้งเดียว ซึ่งเป็นจุดเด่นให้ได้รับเงินทุน 5 แสนบาท สำหรับบริหารงานในรูปแบบกิจการเพื่อสังคม ระดมทำกิจกรรมขอบริจาคชุดสวย มีคุณภาพเพื่อนำไปขายต่อได้ดีที่สุด

“หลายๆ องค์กรทำงานเพื่อสังคมโดยนำเงินสนับสนุนจากภาครัฐ ซึ่งต่างจากเรานะครับ เรารับบริจาคก็จริง แต่ไม่หยุดไว้แค่การรับ มีการวางแผนบริหารเพื่อให้ตัวเองอยู่ได้อย่างยั่งยืนด้วย”

อีกหนึ่งหนุ่มน่าสนใจ บิลลี่ ได้เข้ามาเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งกลุ่ม เดรส เดอะ ดรีม จุดเริ่มต้นย้อนไปเมื่อ 2 ปี หนุ่มน้อยจากเมืองดอกทิวลิป วัย 20 ปี มีโอกาสเข้ามาฝึกงานแผนก Food and Beverage โรงแรมพลาซ่า แอทธินี ใกล้ๆ สถานทูตสหรัฐ จ้างให้โรงแรมจัดงานฉลองวันชาติ 4 กรกฎาคม บิลลี่ทำงานนี้จึงได้เจอกับเพื่อนคนไทยจิตสาธารณะ

ได้คุยกันก็ถูกคอแล้วมีวิสัยทัศน์ทำงานเพื่อสังคมเหมือนกัน การร่วมโครงการดีจึงเริ่มต้น

“ช่วงทำธีสิสก่อนจบปริญญาตรีที่เนเธอร์แลนด์ ผมได้ติดต่อขอฝึกเขียนโครงการกับบริษัทของสตางค์ พลเดช ซึ่งทำธุรกิจใช้เทคโนโลยีช่วยแรงงานพม่าในการโอนเงินข้ามประเทศ บริษัททำกิจกรรมซีเอชอาร์เพื่อสังคมผมก็ได้ทำด้วยครับ ช่วยงานกันบ่อยๆ เมื่อมีการก่อตั้งกลุ่ม เดรส เดอะ ดรีม เพื่อนๆ จึงชวนผมให้ร่วมงานเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งด้วยครับ” บิลลี่ บอกพร้อมรอยยิ้มหล่อ

“บิลลี่เป็นนายแบบด้วยค่ะ งานนี้เขาช่วยเราได้เยอะมาก คือไปชักชวนนางแบบให้ช่วยกันบริจาคเดรส และชวนนางแบบใส่เดรสโชว์ นับเป็นการแมตชิ่งที่ดีมาก” เมธาวี ช่วยแนะนำโปรไฟล์เพื่อนฝรั่งหน้าตาดี
แถมงานนี้โดนเพื่อนๆ แซวเล็กๆ พลเดช บอกแน่นอนว่ากลุ่มเป้าหมายคือสาวแฟชั่นนิสต้า ถ้ากลุ่มคนทำงาน 8 คนโพสต์ออนไลน์ผ่านเว็บไซต์ Dressthedream.com ขอบริจาคเดรส ไม่มีใครได้กระแสตอบรับดีโดดเด่นเท่าบิลลี่ โพสต์ปุ๊บ สาวๆ กระหน่ำสนใจซักถามกันมาปั๊บ

ทำไมต้องเป็นเดรส?

พลังของผู้หญิงและชุดสวยตัวเก่งสร้างฝันสวยงามให้กับผู้หญิงและเด็กต้องการความช่วยเหลือในสังคมได้ แนวคิดนี้ได้ผู้ร่วมสนับสนุนกลุ่มเดรส เดอะ ดรีม เจ้าใหญ่ ฮาบิโตะ รีเทล มอลล์ สถานทูตสหรัฐประจำประเทศไทย จัดงานเปิดตัว “Habito x Dress The Dream”  ที่ฮาบิโตะ รีเทล มอลล์ ชวนบรรดาสาวยุคใหม่และเหล่าแฟชั่นนิสต้า ร่วมสร้างพลังให้กับผู้หญิงผ่านพลังของเสื้อผ้า บริจาคชุดสวย

รวมไปถึงการระดมรับบริจาคชุดเดรสสภาพดี สาวสวยคนดังๆ ร่วมบริจาคในงานนี้ เช่น อนิพรณ์ เฉลิมบูรณะวงศ์ มิสยูนิเวิร์ส ไทยแลนด์ 2015 ชนกวนันท์ รักชีพ อรอนงค์ ปัญญาวงศ์ หทัยรัตน์ เจริญชัยชนะ สาวอาร์ติสต์คนนี้ทำคอลเลกชั่นไฮไลต์ D.I.Y. วาดภาพคาแรกเตอร์ของตัวเองลงไปบนชุดบริจาคตัวโปรดอมตา จิตตะเสนีย์ บริจาคชุด D.I.Y. ในฉบับเมกอัพอาร์ติสต์สุดเปรี้ยว พัชชา พูนพิริยะ บริจาคชุดมินิมอลคอลเลกชั่นแรกหาไม่ได้แล้ว นางเอกดัง ณฐพร เตมีรักษ์ บริจาคชุดตัวเก่งมาให้อีก 1 ชุดในคอลเลกชั่นชุดประมูลสุดเก๋คนดัง

รวมถึงชุดสวยจากสปอนเซอร์รายใหญ่ ฮับบาโตะ คอนเซ็ปต์ “The Affection” By HUBBA-TO ดีไซน์เครื่องแต่งกายสะท้อนความรัก นับเป็นการเปิดตัวโชว์การรวมพลังสร้างสรรค์พลังของผู้หญิงผ่านชุดเดรส
กับงานศิลปะได้งดงาม

ทำไมต้องเป็นเดรส…? คำถามนี้ผู้หญิงตอบชัดเจนที่สุด “ธุรกิจแฟชั่นเป็นอีกปัจจัยกระตุ้นให้โลกร้อน ปีหนึ่งเสื้อผ้าทิ้งเยอะมากค่ะ เพียง 20% เท่านั้นที่รีไซเคิลอีก 80% ฝังกลบใต้ดิน แล้วยิ่งวันนี้แข่งขันกันด้วยธุรกิจฟาสต์แฟชั่น คนซื้อเร็วทิ้งเสื้อผ้าเร็วขึ้นนะคะ ถ้าเราไม่ทำอะไรเสื้อผ้าพวกนี้ก็ถูกฝังกลบ แล้วกว่าจะย่อยสลายได้นานมาก เพราะผ้าบางชนิดก็เคลือบสารเคมี ที่กว่าจะย่อยสลายได้ใช้เวลาอาจนับร้อยปี การหมุนเวียนเสื้อผ้าเหล่านี้จะได้ช่วยเรื่องสิ่งแวดล้อมได้ด้วยนะคะ นอกจากช่วยเหลือสังคมโดยนำส่วนที่เกินมาบรรเทาให้ส่วนขาด ถ้าเราทำได้สำเร็จสังคมบาลานซ์ขึ้นด้วยค่ะ” เมธาวี อธิบาย

“เราบริหารงานในรูปแบบกิจการเพื่อสังคม หรือเอสอี  ซึ่งมองต่างจากการรับเงินบริจาคในแบบเอ็นจีโอ คือเราต้องอยู่ด้วยตัวเองให้ได้ด้วยครับ เป้าหมายคือเดรสที่ได้จะนำไปขายเพื่อระดมทุน โชคดีครับได้ร่วมงานกับฮาบิโตะ ช่วยทำอีเวนต์เชิญเซเลบทำกิจกรรมนำร่องบริจาคเดรสสวย คุณภาพและสภาพดี เพราะเป้าหมายนี้ไม่ใช่การนำเดรสไปบริจาคต่อนะครับ แต่เพื่อขายอีกทอด เพื่อระดมทุนให้ได้มากที่สุดผ่านเว็บไซต์ Dressthedream.com ซึ่งเป็นอี-คอมเมิร์ช ซื้อขายผ่านช่องทางออนไลน์ โดยเราตั้งเป้าไว้ว่าถ้าคนซื้อออนไลน์เสื้อผ้ามือหนึ่งก็จะคิดถึงซาโลรา โพเมโล ลาซาด้า

ตอนนี้เราอยากปักธงให้คนคิดซื้อเสื้อผ้ามือสองก็คือ เดรส เดอะ ดรีม เสื้อผ้ามือสองคุณภาพดี แล้วได้ช่วยเหลือสังคมอีกด้วย”

เป้าหมายตอนนี้คัดเดรส 100 ชุดสวยคุณภาพดีที่สุด และประชาสัมพันธ์เพื่อให้มีฐานแฟนคลับมากขึ้น ก้าวต่อไปมีการประมูลชุดใหญ่ ซึ่งตอนนี้ก็เริ่มได้เดรสแบรนด์เนมเข้ามาบริจาคกันบ้างแล้ว อีกหน้าที่สำคัญ บิลลี่ รับหน้าที่ชักชวนเพื่อนช่างภาพชาวอังกฤษมืออาชีพ และเพื่อนนางแบบสวมโชว์เสื้อผ้ามือสองที่สวย & ชิกที่สุด เพื่อการระดมทุนทางออนไลน์ โดยรายได้หลังหักค่าใช้จ่าย มอบให้แก่สมาคมส่งเสริมสถานภาพสตรีในพระอุปถัมภ์ เพื่อช่วยเหลือผู้หญิงและเด็กถูกทำร้าย

ใครอยากทำบุญด้วยชุดสวยงามสภาพดี หรือช็อปชุดมือสอง “คุณภาพดี”ลองเข้าไปส่องกันได้เลยผ่านเว็บไซต์ Dressthedream.com หรือบริจาคชุดสวยที่ATT Skybox บนสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอส ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

30 พฤษภาคม 2560 เวลา 14:10 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/496999

เกษตรกรสตรีชาวไร่อ้อย มีความสำคัญต่อการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคม เนื่องเพราะอุตสาหกรรมอ้อยและน้ำตาลทรายของไทยมีการส่งออกมากเป็นอันดับ 2 ของโลก โดยเกษตรกรสตรีเหล่านี้ คือผู้ควบคุมค่าใช้จ่าย ดูแลครอบครัว ทว่าพวกเขายังมีปัญหาในการประกอบอาชีพและความเป็นอยู่

จากการประเมินความต้องการของเกษตรกรสตรีชาวไร่อ้อยกลุ่มหนึ่งใน อ.ศรีเทพ จ.เพชรบูรณ์ และ อ.บ้านไร่ จ.อุทัยธานี พบว่าพวกเขาต้องการความรู้และทักษะการบริหารการเงินส่วนบุคคล และการทำการเกษตรอย่างยั่งยืน เพื่อหลุดพ้นจากปัญหาหนี้สิน และการแบกรับความเสียหาย จากการทำการเกษตรเชิงเดี่ยวที่เกิดขึ้นต่อเนื่องทุกปี

โครงการธุรกิจยั่งยืนกับโคคา-โคลา เพิ่มศักยภาพทางเศรษฐกิจเกษตรกรสตรีชาวไร่อ้อย โดยกลุ่มธุรกิจโคคา-โคลา ประเทศไทย กลุ่มน้ำตาลไทยรุ่งเรือง และสถาบันคีนันแห่งเอเซีย นำร่องเพิ่มศักยภาพทางเศรษฐกิจให้กับเกษตรกรสตรีชาวไร่อ้อยในพื้นที่ดังกล่าว ผ่านการฝึกอบรมหลักสูตรการบริหารการเงินส่วนบุคคล และการทำการเกษตรอย่างยั่งยืน ที่ออกแบบจากความต้องการของพวกเขาเอง

หลังเริ่มดำเนินโครงการนำร่องในเดือน ส.ค. 2559 ปัจจุบันมีผู้เข้าร่วม 625 คน และเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงในเชิงบวกที่เริ่มขึ้น 3 เกษตรกรสตรีชาวไร่อ้อยรุ่นใหม่จาก อ.ศรีเทพ จ.เพชรบูรณ์ ที่มุ่งมั่นปฏิวัติวิถีการทำเกษตรกรรมแบบเดิมๆ เพื่อสร้างการเปลี่ยนแปลงในชีวิต และเป็นตัวอย่างให้กับเกษตรกรคนอื่นๆ เห็นว่าชีวิตดีขึ้นได้ไม่ยาก เพียงแค่มีความตั้งใจและลงมือทำ

จี๊ด-รจนา บุญเพชร เกษตรกรสตรีชาวไร่อ้อยที่ยึดมั่นในคติ “หาทางเลือก เพื่อทางรอด” เล่าว่า จากเมื่อก่อนขายอ้อยได้เท่าไหร่ ก็นำมาใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายโดยไม่มีการวางแผน ปัจจุบันหันมาจดบันทึกค่าใช้จ่ายในแต่ละวัน ทำให้รู้ว่าค่าใช้จ่ายส่วนไหนไม่จำเป็น ใช้เงินเป็นระบบ จัดสรรเงินทุน และออมเงินได้อย่างถูกต้อง ไม่ใช่เพียงแค่ขายอ้อยและใช้เงินที่ได้มาไปวันๆ”

นอกจากนี้ จี๊ดยังนำเทคนิคการทำเกษตรที่ได้อบรมจากโครงการแบ่งปันเพื่อนๆ รวมไปถึงการค้นคว้าหาความรู้เพิ่มเติมบนสื่อโซเชียลมีเดีย เช่น การปรับหน้าดิน และเทคนิคการใช้น้ำหยดกับแปลงเกษตร ทำให้ได้มาซึ่งผลผลิตที่มีคุณภาพและราคาดียิ่งขึ้น

แหม่ม-ณัฐวรรณ ทองเกล็ด อดีตสาวแบงก์ที่ตัดสินใจกลับไปทำกิจการไร่อ้อยของครอบครัว เข้าใจถึงการแบกรับต้นทุนการทำเกษตรที่สูงเกินความจำเป็น จากการจ้างแรงงานคนและความเสียหายจากการทำเกษตรเชิงเดี่ยว เผยว่า หลังจากเข้าร่วมโครงการและเปลี่ยนพฤติกรรมด้วยการจดบันทึกรายรับ-รายจ่าย ทำให้มองเห็นภาพรวมการบริหารจัดการด้านการเงินและการเกษตรมากขึ้น

เธอเข้าใจแล้วว่าการลงทุนทำเกษตรของตัวเองนั้นหมดไปกับค่าแรงงานคนมากเกินไป หากปรับเปลี่ยนมาใช้เครื่องจักรจะสามารถแบ่งเบาและช่วยประหยัดค่าใช้จ่ายส่วนนี้ได้ในระยะยาว นอกจากนั้น เธอยังเห็นว่าปัญหาทุกอย่างเกิดจากความไม่รู้จักพอ สอดคล้องกับหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงของในหลวงรัชกาลที่ 9 ที่หากสามารถปรับลดความต้องการให้พอดี ชีวิตก็จะลงตัวและสมดุล

ด้าน เนะ-รจนา สอนชา เกษตรกรสตรีชาวไร่อ้อย ผู้มีความมุ่งมั่นที่จะเป็นตัวอย่างให้เกษตรกรด้วยกัน กล่าวว่า ต้องการพิสูจน์ให้เกษตรกรคนอื่นเห็นว่าสามารถบริหารจัดการการเงินและทำการเกษตรยั่งยืนได้สำเร็จ จึงเริ่มต้นจดบันทึกการเงิน รวมไปถึงการนำความรู้ด้านการเกษตรยั่งยืนที่ได้รับจากการเข้าร่วมโครงการมาใช้ ทำให้เนะสามารถพัฒนาธนาคารปุ๋ย บริหารจัดการเงิน และทำเกษตรผสมผสาน เช่น มะเขือเทศราชินี ข้าวโพดเทียน เพื่อรายได้เสริมอย่างมีประสิทธิภาพ

นอกจากนั้น เนะ หรือฉายาที่เพื่อนๆ เรียกว่า หมอดิน เพราะเชี่ยวชาญในเรื่องดิน ยังถ่ายทอดความรู้ที่มี และสร้างแรงบันดาลใจให้กับเกษตรกรด้วยกันในการบริหารจัดการชีวิตอีกด้วย

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

30 พฤษภาคม 2560 เวลา 12:00 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/496973

โดย…พุสดี สิริวัชระเมตตา

คนเรามีเหตุผลร้อยแปด ที่จะเลือกทำหรือไม่ทำอะไรสักอย่าง แต่สำหรับเชอรี่-เข็มอัปสร สิริสุขะ เจ้าของฉายา นางฟ้าแห่งผืนป่า และ เก๋-ชลลดา เมฆราตรี เจ้าของฉายา นางฟ้าของเหล่าสี่ขา ทั้งคู่กลับมีเหตุผลง่ายๆ ที่ทำให้ตัดสินใจลุกขึ้นมาเป็นตัวแทนคนรุ่นใหม่ในการเปลี่ยนแปลงสังคม นั่นคือ “ทำดีกว่าไม่ทำ” ถึงจะเป็นแค่พลังเล็กๆ แต่อย่างน้อย ถึงวันนี้จะปลูกต้นไม้ให้ประเทศไทยได้แค่ต้นเดียว หรือได้ช่วยสุนัขจรจัดที่ถูกทำร้ายอยู่ข้างถนนแค่ตัวเดียว ก็ยังดีกว่าได้แต่เก็บเอาความตั้งใจที่มีไว้คนเดียว โดยไม่ยอมลงมือทำอะไรเลย

เชอรี่…นางฟ้าแห่งผืนป่า

“ได้ยินมาบ้างเหมือนกันค่ะ สำหรับฉายานี้ ต้องขอบคุณมากจริงๆ แต่ถึงจะเป็นนางฟ้า แต่นางฟ้าคนนี้ไม่มีเวทมนตร์นะคะ เชอรี่ยังต้องการอีกหลายแรงสนับสนุนเพื่อสานต่อความตั้งใจของเชอรี่ที่อยากฟื้นฟูป่า สร้างระบบนิเวศให้กลับมาสมบูรณ์อีกครั้งเป็นจริง” นี่คือเสียงสะท้อนจากใจของนักแสดงสาวชื่อดังที่ระยะหลังหายหน้าหายตาไปจากวงการ เพราะกำลังอินกับการสวมบทสาวนักอนุรักษ์ที่ตระเวนไปปลูกป่า สร้างฝายในพื้นที่ต่างๆ แบบไม่ใช้สแตนด์อิน

เชอรี่-เข็มอัปสร สิริสุขะ

นักแสดงสาวจิตอาสา เล่าถึงเส้นทางการทำงานเพื่อสังคมว่า ที่ผ่านมามีโอกาสทำงานเพื่อสังคมมาอย่างต่อเนื่อง แต่ที่ได้ทำเป็นเรื่องเป็นราวจริงๆ คือ ตอนที่เนปาลเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ เธอได้รวมตัวกับกลุ่มเพื่อนเข้าไปช่วยเหลือ ซ่อมแซมบ้าน โรงเรียน สร้างโรงทาน พอทำไปสักพัก เธอเริ่มคิดว่าอยากจะกลับมาทำอะไรเพื่อช่วยคนไทยบ้าง เลยร่วมกับโรจน์-ภูภวิศ กฤตพลนารา ดีไซเนอร์และเจ้าของแบรนด์เสื้อผ้าชื่อดัง อิชชู่ (Issue) และ ผศ.ดร.อโนทัย ชลชาติภิญโญ รองหัวหน้าภาควิชาวิทยาการสิ่งทอ คณะอุตสาหกรรมเกษตร จากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ก่อตั้งโครงการ “ลิตเติล ฟอเรสต์ (Little Forest) ปลูกป่า ปลูกคน ปลูกใจ” เมื่อ 2 ปีก่อน

“เวลาเห็นข่าวเกี่ยวกับการทำลายผืนป่า เชอรี่มักจะบ่นกับคนใกล้ตัวเสมอว่า อยากมีส่วนช่วย แต่ที่ผ่านมา เราก็ไม่เคยได้ลุกขึ้นมาทำอะไรเสียที เพราะมองว่าป่าไม้เป็นปัญหาใหญ่ คนตัวเล็กๆ อย่างเราคงทำอะไรไม่ได้ ทั้งที่ความจริงไม่ใช่เลย เพราะพอได้ลงมือทำ ถึงได้รู้ว่า ความช่วยเหลือเล็กๆ ของเราก็เป็นพลังได้ อย่างโครงการที่เชอรี่ทำเราเริ่มจากศูนย์จริงๆ อาศัยศึกษาข้อมูล สอบถามผู้รู้ ไปขอลงพื้นที่กับกลุ่มแม่ฟ้าหลวง เพื่อศึกษาปัญหาในพื้นที่ต่างๆ และแนวทางการแก้ปัญหา”

ตลอดการทำงานที่ผ่านมา นางเอกคนสวยยอมรับว่า ไม่ง่ายเลย มีอุปสรรคทุกขั้นตอน มีบางครั้งที่เหนื่อยและท้อเป็นธรรมดา แต่เธอไม่เคยคิดที่จะถอย บอกตัวเองเสมอว่า ทุกงานย่อมมีปัญหาให้แก้ไข บวกกับเมื่อได้ศึกษาพระราชกรณียกิจของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ยิ่งซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณ รู้ว่าพระองค์ท่านทรงเหน็ดเหนื่อยขนาดไหนที่ต้องแก้ปัญหาหลายๆ ด้านในเวลาเดียวกัน เพราะฉะนั้นปัญหาของมดงานตัวเล็กๆ อย่างเธอจึงถือเป็นสิ่งที่เล็กน้อยมาก

เชอรี่-เข็มอัปสร สิริสุขะ

“เชอรี่ไม่เคยมองว่าการลงพื้นที่แต่ละครั้งต้องปลูกป่าได้กี่ต้น สร้างฝายได้กี่แห่ง แต่มองในแง่กระบวนการเรียนรู้ที่ได้ส่งต่อให้ชาวบ้านในพื้นที่ได้ขยายผลต่อไปมากกว่า แต่ก่อนความสุขของเชอรี่เวลาลงพื้นที่ คือ ภูมิใจที่ได้เห็นผลงานที่ทำสำเร็จ แต่ตอนนี้ความสุขของเชอรี่เปลี่ยนไป เราสุขใจที่ได้ทำตัวให้เป็นประโยชน์กับคนอื่น และคนอื่นๆ เห็นคุณค่าของสิ่งที่เราทำ”

ทุกวันนี้ แม้ผลของงานที่ออกมาจะมาไกลเกินกว่าที่คาดหวัง แต่เป้าหมายที่เธอตั้งใจนั้นยังอีกยาวไกล

“เชอรี่ตั้งใจทำในทุกงาน แต่จะไม่กดดันตัวเองเกินไป เพราะเชอรี่อยากช่วยสังคมแบบมีความสุข บางครั้งถ้าทำแล้วไม่ถึงเป้าก็ไม่เป็นไร เพราะต้องยอมรับว่าเรายังมีข้อจำกัดหลายเรื่อง ทั้งกำลังทรัพย์และแรงงานคน ตอนที่เชอรี่มาลุยงานปลูกป่าใหม่ๆ เพื่อนๆ และคนรอบข้างมักจะแซวอยู่เสมอว่า อยู่สบายๆ ไม่ชอบ

ความจริงแล้ว ไม่ใช่เลย เราไม่ได้ตั้งใจมาลำบาก แต่เรากำลังทำบางอย่างให้คนที่ลำบากมากกว่าเรา บางครั้งจะให้อธิบายก็บอกไม่ถูก ทั้งภาพที่ได้เห็นและความสุขใจที่ได้รับ เป็นสิ่งที่ต้องลงมาทำงานในพื้นที่เองถึงจะเข้าใจ” นักแสดงสาวจิตอาสากล่าวทิ้งท้าย

เก๋-ชลลดา เมฆราตรี

เก๋…นางฟ้าของน้องหมา

6 ปีมาแล้วที่ เก๋-ชลลดา เมฆราตรี ได้ทำหน้าที่เป็นกระบอกเสียงเรียกร้องความเป็นธรรมพร้อมให้ความช่วยเหลือเพื่อนรักสี่ขา ในฐานะผู้ก่อตั้งและประธาน “มูลนิธิเดอะวอยซ์ เสียงจากเรา” จนเธอได้รับฉายาน่ารักๆ มากมาย ไม่ว่าเป็นนางฟ้าหมาจร นางฟ้าของสี่ขา นางฟ้าของน้องหมา เธอยอมรับว่า แรกๆ ก็เขินๆ แต่ 5-6 ปีที่ผ่านมา เธอเริ่มชินกับฉายาที่ได้รับ และรู้สึกอดดีใจไม่ได้ ที่หลายคนจดจำภาพการทำงานจิตอาสาของเธอ

“เก๋ทำงานจิตอาสามาตลอดอยู่แล้ว และบอกกับตัวเองเสมอว่า ถ้ามีโอกาสจะทำงานอาสาให้ได้มากกว่าที่ทำอยู่ แล้วก็เหมือนโชคชะตานำพา เก๋ได้มีโอกาสช่วยหมาจรจัดตัวหนึ่ง และได้ก่อตั้งมูลนิธิเดอะวอยซ์ เสียงจากเรา หน้าที่หลักๆ ของมูลนิธิตอนนี้ คือ ให้ความช่วยเหลือสัตว์ที่ถูกทารุณกรรม ช่วยเหลือเจ้าของที่รักสัตว์แต่ยากไร้ ขาดทุนทรัพย์ด้วยการช่วยหาบ้านหลังใหม่ให้สัตว์เลี้ยงแทนที่จะปล่อยให้เป็นสัตว์จรจัด เป็นกระบอกเสียงให้สัตว์สี่ขา ปลุกจิตสำนึกให้คนเลี้ยงสัตว์เลี้ยงอย่างมีความรับผิดชอบ พร้อมเป็นส่วนหนึ่งในการผลักดัน พ.ร.บ.และกฎหมายคุ้มครองสัตว์ให้เกิดขึ้นในเมืองไทย

ถึงวันนี้กฎหมายจะยังไม่ 100% แต่อย่างน้อยก็ทำให้สังคมตื่นตัว และไม่ยอมรับกับพฤติกรรมทรมานสัตว์ในทุกรูปแบบ ถามว่า จากวันแรกที่เริ่มต้นทำมูลนิธิ เราคิดว่าจะมาไกลถึงวันนี้มั้ย ไม่เลยค่ะ เราต้องพิสูจน์ตัวเองหลายอย่าง กว่าจะมาถึงวันที่เริ่มมีคนเข้าใจในสิ่งที่เราทำ ที่ผ่านมามีทุกความรู้สึกทั้งท้อ เบื่อ เหนื่อย เคยคิดจะเลิกทำ และปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามกรรมของสรรพสัตว์ อย่างน้อยถ้าเราทำใจไม่ได้ก็ไม่ต้องไปรับรู้ แต่มีหลวงพี่ท่านหนึงเตือนสติเก๋ว่าวันนี้โยมอาจจะช่วยหมาได้ 5 ตัว แต่ถ้าโยมไม่ช่วยก็เท่ากับว่าไม่มีสักชีวิตที่จะรอด”

เก๋-ชลลดา เมฆราตรี

สาวสวยใจบุญยังบอกด้วยว่า ตัวเธอเองและอีกหลายๆ คนบนโลกใบนี้ล้วนโชคดีที่ได้รับความรักจนอิ่ม ผิดกับสัตว์ที่เกิดมาก็ต้องอยู่ตัวคนเดียวบนโลก

“เก๋ไม่ได้โลกสวย ไม่ได้หวังว่าจะต้องได้รางวัลสันติภาพ แต่แค่คิดง่ายๆ ว่า ถ้าเราโชคดีได้รับคนรักจนอิ่ม สัตว์อื่นๆ ก็ควรมีโอกาสนั้น เก๋อยากให้คนไทยมีจิตสำนึกในการเลี้ยงสัตว์ ถ้าคิดจะเลี้ยงต้องมีความพร้อม

หมาจรจัดที่คนบางกลุ่มมองว่าเป็นปัญหา ความจริงก่อนที่เขาจะเป็นหมาจรจัด ก็เคยเป็นหมามีเจ้าของมาก่อน หรือถ้าไม่งั้นก็อาจจะเป็นลูกของหมาที่เคยมีเจ้าของมาก่อน เก๋เชื่อว่า ถ้าทุกคนเลี้ยงสัตว์เลี้ยงเมื่อพร้อม ปัญหาสัตว์จรจัดจะลดลง

เก๋คิดว่าในขณะที่บ้านเราพยายามปลูกฝังค่านิยมเรื่องคอร์รัปชั่น ต้องไม่ลืมปลูกฝังเรื่องความเมตตา ไม่รักไม่ว่า แต่อย่ารังแกสัตว์เลี้ยงเลยค่ะ” เก๋ทิ้งท้ายฝากไว้ให้คิดกัน

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

29 พฤษภาคม 2560 เวลา 13:40 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/496862

โดย…วรธาร

กิตติพงษ์ สุขเคหา กรรมการผู้จัดการ บริษัท คริสปี้คอร์น สตอรี่ ผู้ผลิตและจำหน่ายขนมคริสปี้ คอร์น คนรุ่นใหม่ที่ได้รับการจับตาว่าจะก้าวมาเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จด้วยอายุยังน้อย โดยก่อนหน้าที่จะตั้งบริษัท คริสปี้ คอร์นฯ เป็นเจ้าของโรงงานผลิตและจำหน่ายขนมคริสปี้ คอร์น เคยทำธุรกิจกล้องวงจรปิดขณะอายุ 23 ปี และรับจ้างเขียนเว็บไซต์มาก่อน

กิตติพงษ์ กล่าวว่า ชีวิตเขาหลังจากเรียนจบวิศวะ มหาวิทยาลัยนเรศวร ไม่เคยเดินหางานทำทั้งที่ไม่ได้เรียนเก่งอะไร เกรดในปีสุดท้ายก็อยู่แค่ 2.20 แต่หลังเรียนจบเจ้านายเก่าที่บริษัทรถไฟฟ้าใต้ดิน (MRT) (สมัยที่เขาเป็นนักศึกษาฝึกงาน) โทรมาให้ไปร่วมงานด้วยกัน พร้อมให้เงินเดือนค่อนข้างสูงสำหรับคนที่จบใหม่

กิตติพงษ์ กล่าวว่า สมัยฝึกงานที่ MRT นั้นเขาทุ่มเททุกอย่างให้กับงาน เพราะเขาถือว่างานพิสูจน์คนและเขาต้องการพิสูจน์ตัวเองว่าเกรดไม่ใช่เครื่องตัดสินคุณค่าคน เงินเดือนก็ไม่ใช่จุดที่จะมาวัดกันว่าใครเจ๋งกว่ากัน ผลงานที่ปรากฏต่างหากจะพูดแทนเราเอง

“ตอนฝึกงานวันหนึ่งผมได้คุยกับเจ้านายว่าคนบนโลกนี้ไม่ใช่ซูเปอร์แมนทุกคน ถ้าเราสั่งให้ทุกคนทำได้เหมือนกันหมด เช่น ให้นาย A เขียนแบบได้แบบนาย B แล้วให้นาย B ไปทำงานช่างให้เก่งแบบนาย A ผมว่ามันเป็นไปได้ยาก มันมีน้อยคนที่จะเป็นไปได้ ผมจึงเสนอทฤษฎีมะพร้าว 5 ต้นให้กับเจ้านาย

ต้นที่ 1 เนื้อดี น้ำดี เปลือกดี ต้นที่ 2 เนื้อดี น้ำดี เปลือกไม่ดี ต้นที่ 3 เนื้อดี น้ำไม่ดี เปลือกดี ต้นที่ 4 เนื้อไม่ดี น้ำดี เปลือกไม่ดี ต้นที่ 5 เนื้อไม่ดี น้ำไม่ดี เปลือกไม่ดี ผมบอกกับเจ้านายว่า ถ้าเราจะทำน้ำผลไม้ขายผมจะทำอย่างไรได้บ้าง หลายคนตอบว่า เอาต้นที่ 1 ต้นที่ 2 และต้นที่ 4 มาทำ ผมก็ตอบว่าใช่

ถ้าต้องการทำขนมหวานต้องใช้เนื้อที่ดีกับน้ำที่ดี หลายคนตอบว่า ใช้ต้นที่ 1 และต้นที่ 2 นอกนั้นใช้ไม่ได้เลย แล้วผมก็ถามต่อว่า แล้วถ้าผมต้องการเถ้าถ่านไปใช้หุงเพื่อทำขนมล่ะ หลายคนตอบว่า ใช้ได้ทุกต้น ผมก็ตอบพี่ๆ เขาไปว่า เห็นไหมครับพี่ ขนาดต้นที่ 5 ทำอะไรไม่ได้เรื่องเลยเขายังสามารถให้ประโยชน์กับเราได้”

กิตติพงษ์ กล่าวว่า การใช้คนทำงานควรเลือกคนให้ตรงกับงาน เลือกใช้ตามความสามารถของเขา เพราะใครก็ไม่สามารถทำให้คนคนนั้นเก่งทุกเรื่องได้ ทฤษฎีมะพร้าว 5 ต้นจึงเหมาะสมที่สุดในการเลือกใช้คนทำงาน ถ้าเอาต้นที่ 1 ผลิตผลดีที่สุดมาเผาถ่านก็ต้องเสียเนื้อที่ดี น้ำที่ดี ที่สามารถเอามาทำประโยชน์ได้อีก

“ผมรู้สึกเซอร์ไพรส์ที่เจ้านายเก่าตอนที่ผมเป็นนักศึกษาฝึกงานโทรมาหาแล้วบอกให้ไปทำงานด้วยกัน ตอนนั้นผมยังไม่ได้สมัครงานที่ไหน เจ้านายถามว่าอยากได้เงินเดือนเท่าไร ผมบอก 2.5 หมื่นบาท เจ้านายโอเคตามนั้น ผมมองว่า ที่เจ้านายโทรเรียกให้มาทำงาน ด้วยเพราะคงเห็นคุณสมบัติบางอย่างหรือหลายอย่างในตัวผม และหลังจากที่ผมทำงานกับเจ้านายได้ 8 เดือน ก็มีผู้ใหญ่ของ MRT ท่านหนึ่งออกปากชมว่าเด็กคนนี้เป็นใคร เก่งแบบนี้อนาคตเป็นเจ้าของบริษัทแน่เลย และคำชมนี้ก็เป็นแรงผลักดันให้ผมลาออกมาทำธุรกิจของตัวเอง”

กรรมการผู้จัดการ บริษัท คริสปี้คอร์น สตอรี่ กล่าวว่า เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าในการทำงานต้องเลือกใช้คนให้ตรงกับงานที่เราควรจะให้เขาทำงานถึงจะออกมาดีที่สุด ที่สำคัญควรทำงานเป็นทีมเวิร์กด้วย

“ต้นมะพร้าวทั้ง 5 ต้นของผม พอมารวมกันผมทำได้ทั้งน้ำมะพร้าว ขนมหวาน แม้กระทั่งฟืนที่ใช้ในการทำขนม ผมว่าทุกคนย่อมมีประโยชน์ในตัวของตัวเอง ขนาดคนไม่เอาไหนที่สุดผมก็เชื่อว่าเขามีประโยชน์กับเรา เพราะเขาคือคนที่เราสามารถใช้ได้ง่ายที่สุด เนื่องจากเขาต้องการทำประโยชน์อะไรก็ได้เพื่อให้เขามีประโยชน์”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

29 พฤษภาคม 2560 เวลา 10:52 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/496858

โดย…พริบพันดาว

“เกษตรกร 4.0” คือ เกษตรกรที่มีความรู้ความสามารถทางด้านเกษตรอย่างแท้จริงและมีความรู้ความสนใจทางด้านเทคโนโลยีในการนำมาต่อยอดเพิ่มผลผลิต เพิ่มรายได้ และที่สำคัญ สะดวกสบายกว่าเดิม ซึ่งปัจจุบันหลายคนเรียกตัวเองว่า “เกษตรกรสายอินดี้”

ล่าสุดมีการนำเสนอเทคโนโลยีฟาร์มอัจฉริยะต้นทุนต่ำ ของคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (มธ.) คือ “สมาร์ท ฟาร์ม คิท” ชุดอุปกรณ์ควบคุมการรดน้ำเสริมแกร่งเกษตรกรไทยยุค 4.0 ชุดอุปกรณ์ควบคุมรดน้ำอัจฉริยะต้นทุนต่ำ พึ่งพาตัวเองได้อย่างยั่งยืน

การเสียเวลาและค่าใช้จ่ายจำนวนมากไปกับความไม่แน่นอนของลมฟ้าฝนและอากาศ รวมถึงการบริหารจัดการที่ไม่มีทิศทางที่ดี เป็นจุดอ่อนและข้อด้อยของเกษตรกรไทย เพราะฉะนั้นในยุคออนไลน์ เกษตรกรจึงใช้สมาร์ทโฟนที่บรรจุแอพพลิเคชั่นที่ทำงานเชื่อมโยงสัมพันธ์กับเทคโนโลยีการเกษตรจึงเกิดขึ้น

เรียกว่าทำเกษตรบนหน้าจอสมาร์ทโฟน แต่ไม่ใช่การเล่นเกมฟาร์มวิลล์ในโลกเสมือน เป็นการทำเกษตรในโลกจริง

ทำความรู้จัก “เกษตรกร 4.0”

ในการบรรยาย เอสเอ็มอี คลินิก โดยธนาคารกรุงเทพ กับหัวข้อ “เกษตรกรไทยยุค THAILAND 4.0” โดย ดร.สุมิท แช่มประสิทธิ์ ประธานคณะกรรมการดำเนินการโครงการคนกล้าคืนถิ่น ได้พูดถึงประเด็นเกษตรกรไทยในยุค 4.0 ดร.สุมิท โดยอธิบายว่า

“ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเทคโนโลยี หรือจะเป็นยุค 4.0 หรืออนาคตที่ไกลกว่านั้น ภาคการเกษตรจะเป็นภาคส่วนที่ก้าวได้ช้าที่สุด เพราะ 4.0 ที่ทุกคนพูดถึงจะเป็นในเรื่องของนวัตกรรม และการเข้าใจในการใช้เทคโนโลยี ซึ่งเกษตรกรส่วนใหญ่จะใช้ในวิถีเดิมๆ ไม่สามารถใช้เทคโนโลยีให้เกิดประโยชน์ได้ ตั้งแต่กระบวนการผลิต การหาข้อมูล หรือในส่วนอื่นที่จะเป็นประโยชน์ มองว่าหากจะไปถึง 4.0 ยังต้องปูพื้นอีกเยอะ ในเชิงความหมายหลายคนอาจพูดถึง 4.0 แต่ในทางปฏิบัตินั้นอะไรคือ 4.0 ภาคเกษตรต้องเห็นชัดเจนในเชิงปฏิบัติ และที่สำคัญที่สุดคือ ทำอย่างไรเขาถึงจะเป็น 4.0 ได้”

การที่จะให้ภาคเกษตรไปถึง 4.0 ได้นั้น ดร.สุมิท ให้เหตุผลว่า อย่างแรกต้องเตรียมพร้อมให้เกษตรกรสามารถรับมือกับการเปลี่ยนแปลงได้ ต่อมาคือต้องเชื่อมโลกได้ คือ อยู่กับสังคมโลกในยุคต่อไปได้ เพราะเทคโนโลยีเปลี่ยนเร็วมาก

“ต้องเน้นว่าจะอยู่กับการเปลี่ยนแปลงได้ ตัวเองต้องรู้อะไร เพื่อรองรับการเปลี่ยนแปลง เช่น ต้องเข้าใจธรรมชาติ มีความรอบรู้ ศึกษางานวิจัย หรือรู้จักทดลองและค้นคว้า หากมีคุณสมบัติเหล่านี้จะสามารถปรับตัวเพื่อรองรับการเปลี่ยนแปลงได้ สรุปก็คือ การจะเข้าถึง 4.0 ต้องเข้าใจแม้กระทั่งขั้นตอนการวิจัย มีองค์ความรู้มากพอที่จะทดลองจนเข้าใจ คือ การเป็นเกษตรกรต้องเข้าใจป่า ดิน น้ำ พันธุกรรม จุลินทรีย์ เทคโนโลยี หากมีองค์ความรู้พวกนี้ครบก็สามารถอยู่ในยุค 4.0 ได้”

แอพพลิเคชั่น “สมาร์ท 100 ฟาร์ม”

การทำการเกษตรในรูปแบบ “สมาร์ทฟาร์ม” ควบคุมการให้น้ำ ปุ๋ย ผ่านแอพพลิเคชั่นบนโทรศัพท์มือถือหรือสมาร์ทโฟน เพื่อควบคุมคุณภาพผลผลิตและลดต้นทุนการผลิตถึงร้อยละ 50 โดยได้รับการสนับสนุนจากคณาอาจารย์คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา ที่ จ.เชียงใหม่ พัฒนาแอพพลิเคชั่นสำหรับช่วยทำการเกษตรได้ง่ายเพียงปลายนิ้วสัมผัส และยังสามารถใช้หาช่องทางการตลาดจำหน่ายผลผลิตได้ด้วย

โครงการสมาร์ท 100 ฟาร์ม ซึ่งส่งเสริมการนำเทคโนโลยีมาใช้ในการเกษตร รวมทั้งการใช้แอพพลิเคชั่นสมาร์ท 100 ฟาร์มในโทรศัพท์มือถือ ซึ่งสามารถที่จะควบคุมระบบต่างๆ ในฟาร์มผ่านโทรศัพท์มือถือ

เมื่อต้นเดือน มี.ค.ที่ผ่านมา สวนลุงจง ต.ร้องวัวแดง อ.สันกำแพง จ.เชียงใหม่ ที่มีผลผลิตพริกออร่าพันธุ์ฮอลแลนด์เก็บขาย หลังจากลุงจงเจ้าของสวนเอาใจใส่ดูแลพริกมาตลอด 2 เดือน โดยเฉพาะการให้น้ำ ซึ่งได้รับการส่งเสริมให้ใช้ระบบตั้งเวลาปิดเปิดน้ำอัตโนมัติ ทำให้ประหยัดทั้งแรงงาน เวลา และควบคุมปริมาณน้ำได้ง่ายและลุงจงก็สบายขึ้น เป็น 1 ในฟาร์มที่เข้าร่วมโครงการ

ระบิน ปาลี หนึ่งในอาจารย์ผู้พัฒนาแอพพลิเคชั่นสมาร์ท 100 ฟาร์ม ขึ้นมา บอกว่า แอพพลิเคชั่นนี้จะช่วยให้เกษตรกรมีการจัดการที่ดีขึ้น ประหยัดเวลาและแรงงาน ดูแลฟาร์มผ่านมือถือได้ นอกจากนี้ยังสามารถดูย้อนหลังปริมาณน้ำและปุ๋ยที่ให้ในแต่ละวัน เพื่อวางแผนการผลิตให้สอดคล้องกับสภาพอากาศ ทำให้ได้ผลผลิตมีคุณภาพมากขึ้น และในอนาคตยังสามารถเชื่อมต่อกับการขายผลผลิตออนไลน์ได้ด้วย

อย่างไรก็ตาม ระบิน บอกว่า การทำการเกษตรจำเป็นต้องลงมือทำ รู้และเข้าใจพื้นฐานในการผลิตพืชแต่ละชนิด ตั้งแต่คุณภาพดิน พันธุ์ที่ปลูก การดูแลด้วยความเอาใจใส่เพื่อให้ได้ผลผลิตที่ดีที่สุด จึงจะมีความเข้าใจในการผลิต ก่อนจะพึ่งพาแอพพลิเคชั่นที่ช่วยให้การดูแลการผลิตง่ายขึ้นและหาตลาดเพิ่มขึ้นเท่านั้น

โดยมีเกษตรกรหลายรายในเขต ต.ร้องวัวแดง อ.สันกำแพง จ.เชียงใหม่ ร่วมโครงการสมาร์ทฟาร์ม ติดตั้งระบบควบคุมการให้น้ำ กล้องวงจรปิด อินเทอร์เน็ต และถังเก็บน้ำขนาด 1,000 ลิตร ช่วยลดภาระการดูแลและให้น้ำ ล่าสุดมีเกษตรกรทั่วภาคเหนือเข้าร่วมโครงการนี้ 20 ราย และวางเป้าหมายจะขยายฐานสมาชิกให้ครบ 100 ราย ในอนาคต

แอพพลิเคชั่น “สมาร์ท ฟาร์ม คิท”

อีกนวัตกรรมทางการเกษตรรูปแบบใหม่ สำหรับเกษตรกรในยุคไทยแลนด์ 4.0 ที่จะมาช่วยลดเวลาในการดูแลพืชผักได้มากยิ่งขึ้น หลังทีมอาจารย์จากคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มธ. ได้คิดค้นระบบควบคุมการรดน้ำขึ้นมา ทำให้ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน เกษตรกรก็จะดูแลสวนได้ผ่านแอพพลิเคชั่นบนสมาร์ทโฟน และที่สำคัญสามารถติดตั้งได้ง่ายๆ ด้วยต้นทุนเพียงหลักพันบาทเท่านั้น

“สมาร์ท ฟาร์ม คิท” (Smart Farm Kit) ชุดอุปกรณ์ควบคุมระบบรดน้ำอัจฉริยะต้นทุนต่ำ เพื่อเสริมแกร่งเกษตรกรไทยผ่านการกระจายองค์ความรู้ให้เกษตรกรสามารถเข้าถึงนวัตกรรม และสามารถนำไปประยุกต์ใช้ได้จริงในการเกษตร อันจะนำไปสู่การพึ่งพาตนเองได้อย่างยั่งยืน

รศ.ดร.สุเพชร จิรขจรกุล อาจารย์ประจำภาควิชาเทคโนโลยีเพื่อการพัฒนายั่งยืน คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มธ. บอกว่า เกษตรกรไทยในหลายพื้นที่ที่จะต้องสูญเสียเวลาและค่าใช้จ่ายจำนวนมากไปกับการจัดการต่างๆ เพื่อบำรุงดินและผลผลิตทางการเกษตร คณาจารย์ในทีมวิจัยฯ คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มธ. จึงได้ร่วมกันพัฒนาอุปกรณ์ “สมาร์ท ฟาร์ม  คิท” ระบบควบคุมการรดน้ำอัจฉริยะต้นทุนต่ำ ที่เกษตรกรไทยยุค 4.0 สามารถนำไปประยุกต์ใช้ในพื้นที่เกษตรของตนได้ เพื่อเป็นการลดความสูญเสียดังกล่าว ผ่านการบูรณาการองค์ความรู้ร่วมกันระหว่างทีมนักวิจัยใน 2 สาขาวิชา คือ สาขาวิชาเทคโนโลยีเพื่อการพัฒนายั่งยืน และเทคโนโลยีการเกษตร เข้าด้วยกัน โดยระบบสมาร์ท ฟาร์ม คิท ทำให้ระบบมีการใช้น้ำที่มีประสิทธิภาพมากขึ้น จึงสามารถช่วยลดการใช้น้ำในการเกษตรได้ไม่ต่ำกว่า 3 เท่า

“เป็นการทำงานของคณะวิจัยว่าจะทำอย่างไรให้เกษตรกรได้เพิ่มผลผลิต แล้วลดต้นทุนการผลิตจากต้นน้ำ กลางน้ำ และปลายน้ำ ที่จะทำให้ระบบสมาร์ทฟาร์มเป็นเกษตร 4.0 ให้เกิดขึ้น เราก็พยายามช่วยผลักดันเป็นอีกแรงหนึ่งของภาครัฐ ซึ่งสมาร์ท ฟาร์ม คิท ตัวนี้จะช่วยลดต้นทุนในแปลงเกษตร คือ การประหยัดน้ำและไฟฟ้า เมื่อเกิดภัยแล้งก็จะใช้น้ำได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ เพิ่มผลผลิตและมูลค่าทางการเกษตรให้ตรงกับความต้องการของตลาดด้วย”

รศ.ดร.สุเพชร กล่าวต่อว่า สำหรับชุดอุปกรณ์ สมาร์ท ฟาร์ม คิท เป็นการทำงานร่วมกันระหว่าง 3 อุปกรณ์ ซึ่งมีรายละเอียดส่วนประกอบ 3 ส่วน คือ 1) ระบบควบคุมการเปิด-ปิดน้ำ การสั่งเปิด-ปิดระบบรดน้ำพืชผลในแปลงเกษตร พร้อมตั้งเวลาเปิด-ปิดน้ำได้ตามต้องการ 2) ระบบเซ็นเซอร์ติดตามสภาพอากาศ การตรวจวัดอุณหภูมิและความชื้นในดินให้อยู่ในระดับที่เหมาะสม และ 3) ระบบสั่งการผ่านสมาร์ทโฟน การติดตามผล พร้อมสั่งรดน้ำและให้ปุ๋ยแก่พืชตามต้องการ ทั้งนี้ สมาร์ท ฟาร์ม คิท ช่วยควบคุมปริมาณการใช้น้ำตามเวลาที่กำหนดทำให้ช่วยลดการใช้น้ำในการเกษตรได้ไม่ต่ำกว่า 3 เท่า และยังถือเป็นการกระจายองค์ความรู้นวัตกรรมเพื่อประยุกต์ใช้จริงในการเกษตรด้วยต้นทุนที่ต่ำที่เกษตรกรเข้าถึงได้ โดยเกษตรกรสามารถหาซื้ออุปกรณ์ต่างๆ เพื่อนำมาประกอบเองได้ในงบประมาณเริ่มต้น 1,000 บาท สามารถใช้กับพื้นที่แปลงเกษตรขนาด 1 ตารางกิโลเมตร หรือ 625 ไร่ เพื่อช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการบริหารจัดการน้ำในแปลงเกษตร

“การประกอบชุดไมโครคอนโทรเลอร์ทำสมาร์ท ฟาร์ม คิท ตอนประกอบอุปกรณ์จะไม่ยาก แต่ตอนจะโค้ดดิ้ง ต้องมาขอคำปรึกษาทางเรา ซึ่งจะนำไปดัดแปลงให้เหมาะสมกับการปลูกพืชของเกษตรกรเองได้ สิ่งที่จำเป็นของอุปกรณ์ชุดนี้ ก็คือ ตัวไมโครคอนโทรเลอร์ คล้ายกับตัวสมองกล ตัวเซ็นเซอร์ที่จะช่วยวัดอุณหภูมิและความชื้นในอากาศและดิน แล้วก็มีตัวควบคุมปั๊มที่เรียกว่า รีเลย์ ที่จะให้น้ำและปุ๋ยในแปลงเกษตร และตัวปล่อยสัญญาณ ไว-ไฟ ที่จะให้เกษตรกรควบคุมทุกอย่างผ่านมือถือหรือสมาร์ทโฟนในตามที่ต่างๆ ได้ ซึ่งสามารถตอบโจทย์ได้ตรงว่าพืชชนิดใดที่จะเหมาะสมและเอาตัวสมาร์ท ฟาร์ม คิท ไปควบคุมอุปกรณ์จ่ายไฟในแปลงหรือในโรงเรือนของเกษตรกรเอง ซึ่งจะถูกต้องตามหลักวิชาการและใช้ประโยชน์ได้เต็มประสิทธิภาพ”

ประสบการณ์จากเกษตรกร กันตพงษ์ แก้วกมล ประธานเครือข่าย “‘ยัง สมาร์ท ฟาร์มเมอร์ ไทยแลนด์” ที่เคยลองใช้สมาร์ท ฟาร์ม คิท บอกว่า

“ฟาร์มของเราสามารถดูแลได้โดยที่เราไม่ต้องอยู่ที่ฟาร์ม อย่างน้อยผมก็มีเวลาเดินทางไปเยี่ยมเพื่อนได้ ไปดูฟาร์มตัวอย่าง ไปแนะนำเกษตรที่เป็นพี่ๆ เพื่อนๆ ได้ โดยที่เรามั่นใจว่าพืชผักและต้นไม้ในฟาร์มของเรายังได้น้ำอยู่ หรือว่าฝนตกเราก็ไม่ต้องรดน้ำ ถ้าเกิดอุณหภูมิสูง เราต้องการฉีดมินิฝอยน้ำออกมาเพื่อลดอุณหภูมิในโรงเรือน เราก็สามารถสั่งการผ่านมือถือได้เลย มั่นใจได้เลย โดยไม่ต้องจ้างคนมาดูแลสวนหรือแปลงพืช เพราะเราไม่รู้ว่าเขาทำให้เราจริงไม่ และป้องกันความเสียหายได้”

ดังนั้น การที่เกษตรกรไทยจะก้าวสู่เกษตรกรยุค 4.0 จึงไม่ใช่แค่ความฝัน เพราะในปัจจุบันเกษตรกรไทยมีความใกล้ชิดกับเทคโนโลยีและนวัตกรรมสมัยใหม่เป็นอย่างมาก หากเกษตรกรมีความกระตือรือร้นเรียนรู้เทคโนโลยีใหม่ๆ ก็จะสามารถนำมาประยุกต์ใช้กับพื้นที่เกษตรของตนได้อย่างหลากหลาย นับตั้งแต่ต้นน้ำ กลางน้ำ ปลายน้ำ โดยการวิจัยและพัฒนาเทคโนโลยีและนวัตกรรมเพื่อนำไปสู่การพัฒนาการเกษตรยุค 4.0 ผ่านการใช้เทคโนโลยียืดอายุ พร้อมคงความสดให้กับอาหาร จากแปลงเกษตรไปสู่ตลาดรับซื้อ ที่ช่วยให้เกษตรกรมีรายได้ที่เพิ่มขึ้น จากการแปรรูปอาหารหรือสร้างมูลค่าเพิ่มให้กับผลิตภัณฑ์ และสามารถขยายกลุ่มเป้าหมายไปสู่ตลาดใหม่หรือตลาดออนไลน์ได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

28 พฤษภาคม 2560 เวลา 11:00 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/496775

โดย…นพพร นนทภา

“เจ้าหน้าที่ป่าไม้ควรจะปลูกต้นไม้ลงในใจคนเสียก่อน แล้วคนเหล่านั้นก็จะพากันปลูกต้นไม้ลงบนแผ่นดิน และรักษาต้นไม้ด้วยตนเอง”

ถ้อยคำส่วนหนึ่งจากพระราชดำรัสของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ด้านการป่าไม้ ณ หน่วยงานพัฒนาต้นน้ำทุ่งจ๊อ ในปี 2519 คงทำให้หลายคนคงสงสัยว่า พระองค์ทรงหมายถึงอะไรกันแน่ การปลูกต้นไม้ในใจคนนั้นมันทำได้ด้วยหรือ แล้วควรใช้วิธีการ อุปกรณ์ เครื่องไม้ เครื่องมืออะไร สำหรับคำถามนี้ “กลุ่มขุนดง” มีคำตอบ

ย้อนกลับไปในปี 2544 บุคคลบางกลุ่มใช้ต้นไม้ซึ่งก็คือต้นกฤษณาเป็นตัวชูโรงในการหลอกลวง มาเล่นกับความโลภของประชาชน โดยประกาศขายกล้าไม้และปลูกป่าแบบแชร์ลูกโซ่ กลโกงนี้แพร่ระบาดอย่างหนักทั้งในตลาดต้นไม้และโลกโซเชียล ทำให้ประชาชนจำนวนมากตกเป็นเหยื่อ โดยกู้หนี้ยืมสินมาลงทุนกับสิ่งที่จริงๆ แล้วไม่มีอะไรมายืนยันได้เลยว่าจะได้ผลตอบแทนที่คุ้มค่าจริงดังคำโฆษณา

ที่พูดอย่างนี้ เป็นเพราะว่าวัตถุประสงค์หลักของการปลูกไม้กฤษณาคือ ต้องการน้ำมันหอมระเหย แต่ไม้กฤษณาที่ให้น้ำมันได้นั้นต้องใช้เวลาปลูกนานหลายปี แล้วไม่ใช่ว่าไม้กฤษณาจะตกน้ำมันได้มากและดีทุกต้น ดังนั้นนอกจากจะต้องอดใจรอแล้ว ยังต้องลุ้นอีกด้วยว่าไม้กฤษณาที่ปลูกนั้นจะตกน้ำมันหรือไม่ การเข้าไปตามเว็บไซต์ที่มีกลุ่มแชร์ลูกโซ่นี้อยู่ แล้วพยายามสอดแทรกการให้ความรู้ข้อมูลทางด้านชีววิทยาของต้นกฤษณา คือหนึ่งในกลยุทธ์ที่จะช่วยให้ประชาชนได้รับข้อมูลความรู้ที่ถูกต้อง เกิดความเข้าใจ ฉุกคิด สามารถวิเคราะห์ความเป็นไปได้ในการปลูกไม้กฤษณาของแต่ละพื้นที่ได้ สุดท้ายก็จะนำไปตัดสินใจได้ว่าคุ้มไหมกับการลงทุน

การให้ความรู้ด้านชีววิทยาของไม้กฤษณา รวมทั้งต้นไม้อื่นๆ ในโลกโซเชียลนั้น นอกจากที่จะช่วยให้หลายคนตาสว่างและรอดพ้นจากแชร์ลูกโซ่ไม้กฤษณาได้แล้ว ยังมีสิ่งสำคัญอีกเรื่องหนึ่งที่รับรู้ได้ คือ ยังมีคนมากมายที่ต้องการปลูกป่า ปลูกต้นไม้อื่นๆ แต่ยังขาดความรู้และแหล่งพันธุ์ไม้ป่าที่หลากหลาย นี่จึงเป็นจุดเริ่มต้นสำคัญในการนำพาคนที่มีต้นไม้อยู่ในหัวใจไปปลูกป่า ในนามกลุ่ม “ขุนดง”

ขุนดง เริ่มต้นจากเว็บบอร์ด ที่เรียกได้ว่า เป็นศูนย์กลางของกลุ่มคนที่มีต้นไม้ในหัวใจมาพูดคุยปรึกษา ให้ความรู้ แลกเปลี่ยนประสบการณ์กัน และยังมีการแจกเมล็ดพันธุ์ไม้ป่าตามฤดูกาลให้กับสมาชิกเว็บบอร์ด พร้อมสอนวิธีเพาะ ปลูก ดูแล รวมถึงให้ความรู้ทางวิชาการ ช่วยตอบคำถามเกี่ยวกับต้นไม้ชนิดนั้นๆ เรียกได้ว่า สอนทุกอย่างที่เกี่ยวกับต้นไม้ ส่วนสมาชิกที่รับเมล็ดไม้ไปก็จะนำไปเพาะและปลูกในที่ดินของตนเองเป็นหลัก หากเหลือก็จะแจกจ่ายไปทั้งในและนอกกลุ่ม หรือนำไปปลูกตามพื้นที่สาธารณะ เช่น วัด โรงเรียน ป่าช้า

ต่อมาเมื่อกลุ่มขุนดงเริ่มมีขนาดใหญ่ขึ้น กิจกรรมด้านการปลูกป่าก็มากขึ้นตามไปด้วย ไล่ไปตั้งแต่การแจก แลก และปลูกป่า รวมไปถึงการทำกิจกรรมช่วยเหลือสังคมมากมายของสมาชิกกลุ่ม โดยเน้นด้านการปลูกป่าและอนุรักษ์ป่าไม้เป็นหลัก เช่น โครงการช่วยเหลือผู้ได้รับผลกระทบจากการอนุรักษ์ผืนป่า โครงการมอบขวัญและให้กำลังใจแก่คนปลูกป่า โครงการสนับสนุนกิจกรรมของนิสิตนักศึกษาด้านการปลูกป่า กิจกรรมที่กำลังดำเนินการในขณะนี้ คือ โครงการมอบขวัญและกำลังใจให้แก่ดาบวิชัย ผีป่าปลูกป่าแห่งปรางค์กู่ ที่กำลังป่วยด้วยโรคหัวใจและไตวาย

กิจกรรมที่สมาชิกในกลุ่มขุนดงทำนั้นช่วยตอบคำถามทั้งหมดเกี่ยวกับการปลูกป่าในใจคน เพราะแท้จริงแล้ว เครื่องมือ อุปกรณ์ และวิธีการที่พระองค์ไม่ได้ทรงบอกไว้นั้น ไม่จำเป็นต้องซื้อหรือแสวงหามาจากที่อื่นใดเลย แต่เป็นสิ่งที่อยู่ในตัวเราอยู่แล้ว นั่นก็คือ ความรู้ ความจริงใจ ความใส่ใจ และความมุ่งมั่นในการทำให้เกิดผล เมื่อเราพาคนที่มีต้นไม้ในใจไปปลูกป่า แล้วพวกเขาทำได้สำเร็จ พวกเขาก็จะขยายผล ซึ่งเท่ากับเป็นการช่วยปลูกป่าในใจคนอื่นๆ ต่อไป

ปัจจุบัน กลุ่มขุนดง มีสมาชิกเป็นเครือข่ายอยู่ทั่วประเทศ โดยมีหลายสวนที่เพิ่งเริ่มปลูกต้นไม้ ขณะที่สวนซึ่งสร้างขึ้นในช่วงก่อตั้งกลุ่ม เริ่มกลายเป็นป่าให้ผู้สนใจเข้าศึกษาดูงานได้แล้ว สำหรับทุกท่านที่สนใจการปลูกต้นไม้ ปลูกป่า และกิจกรรมช่วยเหลือสังคมด้านการปลูกป่า สามารถเข้าร่วมกิจกรรมได้ที่เฟซบุ๊กกลุ่ม ขุนดง พันธุ์ไม้ฟรี 24 ชั่วโมง

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

28 พฤษภาคม 2560 เวลา 10:55 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/496773

โดย…นาม ไร้นาม เครือข่ายพุทธิกา http://www.budnet.org

ไม่ว่าที่ทางหรือแห่งหนใด คล้ายได้ยินเสียงผู้คนบ่นพร่ำถึงอุปสรรคมากมายในชีวิต จะมีบ้างก็แต่บางส่วน ที่อยู่ฝ่ายตรงกันข้าม ที่เอาแต่ละเมอเพ้อเจ้อถึงความสุข แต่นั่นก็ยังเห็นขอบของความทุกข์ที่พวกเขาซุกซ่อนไว้เบื้องหลัง ว่าก็คือ ในชีวิตของปุถุชนนั้น เต็มไปด้วยปัญหา อุปสรรค นั่นจึงทำให้โลกมีวิธีแก้ปัญหามากมายที่ใช้ได้บ้าง ไม่ได้บ้าง นั่นก็ว่ากันไป ความจริงก็คือ สิ่งเหล่านี้ก่อให้เกิดความทุกข์ มากน้อยคงแล้วแต่การวางใจของคนผู้นั้น หากไล่เรียงกันออกมาแล้ว ปัญหามันมีอยู่ทุกระดับ ตั้งแต่เล็กน้อยจนใหญ่โต นั่นก็คงเป็นธรรมดาที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้

ปัญหาทางกาย ไล่มาตั้งแต่ความเจ็บป่วย เล็กน้อย ถึงหนักหนา ปัญหาความเป็นอยู่ อันนี้คนจนจะประสบมากหน่อย นั่นก็ทำให้ต้องขวนขวาย จนในที่สุดก็เข้าสู่ปัญหาสุขภาพ ไล่เรียงกันไปเป็นวัฏจักร ไม่จบไม่สิ้น แม้ในหมู่คนร่ำรวยก็ยังมีปัญหาเดียวกันในหลายครั้งที่พบเห็น ถ้าคนจนประสบปัญหาเรื่องการขาดแคลน คนรวยก็ประสบภาวะล้นเกิน

ปัญหาทางใจเรื่องนี้ ออกจะเป็นสิ่งที่เสมอภาพกันถ้วนหน้า ไม่เลือกว่าจะเป็นคนสถานะเช่นไร มันยึดโยงอยู่กับความปรารถนา ความรัก ความเกลียดชัง มีความปรารถนาน้อย มีความเกลียดชังน้อย ก็เป็นปัญหาน้อย มีความปรารถนามาก มีความเกลียดชังมาก ก็เป็นปัญหามาก มีความรักผิดก็ก่อปัญหามาก มีความรักที่ดีงาม ปัญหาก็ลดลงไป ทั้งนี้ การวางใจเป็นปัจจัยสำคัญ นั่นก็ว่ากันไป

ปัญหาทางความคิด นี่ออกจะเป็นเรื่องใหญ่ ที่พบเจอกันอยู่เสมอ มันเชื่อมโยงมาจากความรู้ สิ่งที่รับรู้ ก่อให้เกิดความเชื่อ ความเชื่อก่อให้เกิดความยึดถือ นั่นก่อให้เกิดความกร่าง จากนั้นก็ส่งผลถึงพฤติกรรม ฟังคนอื่นน้อยลง เราล้วนเป็นฝ่ายถูก คนอื่นทั้งนั้นที่ผิดพลาด และความจริงก็คือ คนทุกคนในโลก ต่างก็มั่นใจว่า ตนถูกต้องที่สุด สิ่งที่เราคิดและทำล้วนถูกและดี โดยไม่ได้หันกลับมามองเลยว่า ถ้าถูกและดีแล้ว ทำไมชีวิต สังคม โลก ยังไม่ดีตามที่เราคิด และแน่นอนว่าเมื่อเราเห็นเช่นนั้น ก็มักจะเกิดความคิดขึ้นมาว่า ก็เพราะคนอื่นๆ ไงที่ไม่ได้ถูกต้องดีงามอย่างที่เราเป็น

ในนิยายกำลังภายในของกิมย้ง เมื่อตอน ก๊วยเจ๋งตั้งชื่อให้บุตรชายของเอี้ยคัง ได้รำพึงถึงความผิดพลาดของเอี้ยคัง จึงได้ตั้งชื่อให้เด็กว่า เอี้ยก้วย ก้วยมีความหมายว่าผิดพลาด จากนั้นก็ตั้งชื่อรองว่า เก้ยจือ อันมีความหมายว่าแก้ไข โดยจะให้ความหมายในชื่อนั้นว่า เมื่อผิดพลาดจึงรู้จักแก้ไข นี่เป็นความนัยที่มีความหมาย หรืออาจจะตีความไปได้แตกต่างกัน นั่นก็สุดแท้ แต่ความหมายหนึ่งก็คือ คนเราต้องรู้ความผิดพลาดของตนก่อน จึงจะนำไปสู่การแก้ไขได้ หากไม่รู้ข้อผิดพลาด ยังเชื่อมั่นว่าสิ่งที่ตนคิดนั้นถูกต้องอยู่ร่ำไป การแก้ไขย่อมไม่เกิดขึ้น คนผู้นั้นคงต้องแบกความผิดพลาดโดยไม่รู้ตัว และก่นด่าโลก และชีวิตว่าช่างสร้างอุปสรรค ปัญหา ความทุกข์ให้ตนเสียเหลือเกิน

ดูเหมือนในกระบวนการแก้ปัญหาของชีวิตคนนั้น ยากที่สุดคงอยู่ที่ขั้นตอนแรก คือการมองเห็นความผิด ดั่งที่มีคนบอกว่า หมอนั้นรักษาคนไข้ไม่ยาก แต่มันยากตรงที่จะรู้โรค รู้ที่มานั่นต่างหาก การจะวินิจฉัยโรคจึงยากกว่าการรักษาโรค อันนี้เขาว่ากันมาอย่างนั้น เช่นเดียวกัน การจะมองให้ลึกลงถึงความชัดเจนของเรื่องราวที่เป็นอุปสรรคนั้น เป็นเรื่องยากกว่าการแก้ไข และโลกมีปัญหามากมายที่แก้ไขไม่ได้ เพราะผู้ก่อเรื่องนั้นมองไม่เห็นว่า แท้จริงแล้ว เรานั่นเองที่เป็นต้นตอของเรื่อง การกระทำของเรานั่นเองที่กลายเป็นอุปสรรค นั่นทำให้ทุกอย่างมันยากขึ้นเรื่อยๆ และก็คงมีบ้างกระมังที่บางปัญหาไม่สามารถแก้ไข และนั่นถ้ามันเป็นเรื่องร้ายแรง ก็อาจกลายเป็นหายนะที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

ความจริงหนึ่งก็คือ ตลอดช่วงชีวิตของคน ไม่มีคราใดเลยที่เราจะไม่มีปัญหา หากเราเข้าใจเรื่องนี้ เราก็ย่อมอยู่กับปัญหาได้ไม่ยาก เมื่อมีปัญหา เราก็เพียงแต่เรียนรู้ ทำความเข้าใจถึงสาเหตุ และแก้ไขมันอย่างเท่าทัน ต่อเมื่อปัญหานั้นเบาบางลงไป มันก็จะมีปัญหาใหม่เข้ามาในชีวิตให้เราแก้ไขต่อไป เรื่องเล็ก เรื่องใหญ่ ก็ว่ากันไปตามปัจจัยเงื่อนไข บางเรื่องง่าย บางเรื่องยาก

องค์ประกอบของการแก้ไขปัญหานั่นเองที่คนเรามักมีไม่เหมือนกัน หากเราวางได้ยาก ความยึดมั่นในตัวตนสูง ก็ยากที่จะแก้ไขได้ บางคราวแม้เราจะรู้ว่า เรานั่นเองที่ผิดพลาด แต่เราก็พยายามหาแพะรับบาป คืออย่างไรเสีย ก็จะไม่ให้ตนเป็นคนผิด ยังไงก็ต้องหาคนรับผิดชอบ ภาวะนี้เองที่ทำให้เรารู้ว่ากิเลสของคนนั้นซับซ้อนกว่าที่คิด

ไม่ง่ายเลยกับการอยู่กับปัญหา และการแก้ไข อย่างไม่ทุกข์ แต่นั่นจะเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้เชียวหรือ หากเราฝึกฝนตนเองมากพอที่จะมองให้เห็นว่า ปัญหาก็เป็นเรื่องธรรมดาที่เกิดขึ้น เราก็เพียงเรียนรู้และแก้ไขมัน ความทุกข์ก็เป็นธรรมดาที่เกิดขึ้น เราก็เพียงเรียนรู้ที่จะเข้าใจ และวางมัน ไม่มีอะไรง่ายกับการทำงานภายใน แต่นั่นก็ย่อมมีความหมายด้วยว่า มันมีความเป็นไปได้

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

28 พฤษภาคม 2560 เวลา 08:24 น….. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/496724

โดย…กาญจนา อายุวัฒน์ธนชัย ภาพ เสกสรร โรจนเมธากุล

ปกหลังของหนังสือเรื่อง จักรวาลควันโขมง (The Dining Universe) เขียนไว้อย่างน่าสนใจว่า นี่คือเรื่องราวของเด็กสาวผู้เติบโตข้างห้องครัวและหลงใหลการสร้างสรรค์รสชาติ กับความทรงจำต่อความสัมพันธ์ครั้งต่างๆ ที่มีอาหารเป็นตัวกลางระหว่างกัน…

เธอคือ ม็อบ-อรุณวตรี รัตนธารี ผู้คลุกคลีในวงการงานเขียน แต่เพิ่งเปิดตัวหนังสือเล่มเป็นครั้งแรก โดยได้รวบรวมความเรียงกึ่งวรรณกรรมจำนวน 12 เรื่องไว้ในจักรวาลควันโขมงจำนวนร้อยกว่าหน้าของเธอ

…ทั้งพะแนงจากรสมือของคุณครูในวัยประถม มิตรภาพกรุ่นกลิ่นเศร้ากับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสูตรพิเศษ  หรืออาหารท่ามกลางธรรมชาติที่หาคำจำกัดความให้ไม่ได้

เพียงแค่หนึ่งย่อหน้าบนปกหลังก็ทำให้สัมผัสและได้กลิ่นชีวิตข้างครัว โดยเธอกล่าวว่า หนังสือเล่มนี้ได้หยิบยกห้องครัวมาเป็นพื้นที่ในการเล่าเรื่อง ซึ่งเป็นสถานที่แห่งความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับคุณย่า และอุ่นกลิ่นไปด้วยความรักและควันอาหาร ที่เธอสามารถเขียนให้บรรยากาศเหล่านั้นลอยออกมาปะทะหน้าผู้อ่านอย่างนุ่มนวล

“เราเคยเขียนบทความเรื่องจักรวาลควันโขมงเก็บไว้นานมาก แต่ไม่ได้รวมเป็นหนังสือเล่มเพราะความที่ไม่มีเวลา จนกระทั่งมีโอกาสเข้ามา เราเลยกลับมาคิดว่าจะทำมันยังไง ซึ่งเรารู้อยู่แล้วว่าจะเขียนเรื่องเกี่ยวกับอาหาร เพราะเป็นคนชอบทำอาหารตั้งแต่เด็กๆ แต่ยังหาวิธีเล่าไม่ได้ เลยลองเขียนเพิ่มอีก 2 ตอนแล้วส่งให้พี่ บก. ดู (กาย-บรรณาธิการแซลมอน) ปรากฏว่ามันเวิร์ก เราเลยกลับมาคิดคอนเซ็ปต์ว่า เราจะสามารถเล่าอะไรได้บ้างใน 12 ตอนนี้ ร้อยเรียงกันให้เป็นหนังสือหนึ่งเล่ม จนคิดได้ว่า เราจะเล่าเรื่องใครได้ลึกเท่ากับเรื่องของตัวเอง เพราะเราไม่สามารถรู้เรื่องคนอื่นได้มากเท่ากับเรื่องตัวเองอยู่แล้ว ดังนั้นเลยหยิบเรื่องราวบางส่วนในชีวิตตัวเองมาเล่าและกลายเป็นคอนเซ็ปต์ของหนังสือเล่มนี้” ม็อบ กล่าว

มีคนเคยบอกเธอว่า จักรวาลควันโขมงคล้ายหนังสืออัตชีวประวัติ แต่มีรสชาติอื่นเพิ่มเติมทั้งเรื่องความสัมพันธ์ อาหาร และบทสนทนา ที่เธอเชื่อว่า ทั้งผู้เขียนและผู้อ่านต้องเคยมีประสบการณ์ร่วมกัน

โจทย์ต่อมาคือ เธอต้องหาภาษาการเล่าเรื่องที่น่าสนใจ ซึ่งแต่เดิมเธอเคยเป็นนักเขียนแนวเรื่องสั้นมาก่อน ทำให้มีเซตภาษาประเภทหนึ่งที่เรียกว่าเป็นภาษาวรรณกรรม และมุมมองเชิงวรรณกรรมที่สามารถบรรยาย สร้างบทสนทนาที่ค่อนข้างเซอร์เรียล และการบรรยายฉากเบื้องหลังที่เน้นความรู้สึกมากกว่าความเป็นจริง เธอจึงตัดสินใจใช้เซตภาษานี้เขียนเป็นหนังสือเล่มแรกในชีวิต

“ทำให้กลายเป็นหนังสือกึ่งความเรียงกึ่งวรรณกรรม โดยการเล่าเรื่องเป็นแบบเข้าใจง่าย ใช้ภาษาสวยงาม ซึ่งเราออกแบบทั้ง 12 บท โดยได้เลือกสถานการณ์ที่จะทัชความรู้สึกคน ดังนั้นต้องมีสักบทที่สามารถเข้าถึงคนอ่านได้ เช่น ความสัมพันธ์กับญาติผู้ใหญ่ กับเพื่อนสมัยวัยรุ่น กับธรรมชาติ หรือแม้กระทั่งอาหารกับเราก็เป็นความสัมพันธ์รูปแบบหนึ่ง”

จักรวาลของเธอจึงเกี่ยวข้องกับ 3 เรื่องราว คือ อาหาร พื้นที่ห้องครัว และความสัมพันธ์ โดยคำว่า “ครัว” ม็อบนิยามมันมากกว่าห้องที่มีเครื่องครัว แต่อาจจะเป็นป่าหรือพื้นที่ใดๆ ที่สามารถผลิตรสชาติบางอย่างออกมาให้ตัวเองหรือผู้อื่นได้กิน

ส่วนความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับคุณย่าคือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง โดยในเล่มไม่ได้เรียงเรื่องราวตามปีและเวลา ทว่าจะเรียงตามอารมณ์ของบทต่อบท เหมือนผู้อ่านกำลังชมภาพยนตร์ดีๆ หนึ่งเรื่อง

“หนังสือเล่มนี้อุทิศให้คุณย่า เพราะคุณย่าเป็นคนแรกที่สอนเราทำอาหาร และทำให้รู้สึกว่าการทำกับข้าวมันน่าสนใจ ซึ่งแม้ว่าท่านจะจากไป 13 ปี แต่เรายังจำเหตุการณ์และบทสนทนาของท่านได้ ตอนที่เขียนหนังสือเล่มนี้ เราได้กลับไปหาอารมณ์เดิมในอดีต และไปพบอารมณ์ใหม่จากความทรงจำเดิม ซึ่งเป็นหนทางที่เราจะเรียนรู้มุมมองและอารมณ์ของตัวเอง” เธอกล่าวทิ้งท้าย

เหมือนที่ได้เขียนไว้ในบรรทัดสุดท้ายของหน้าแรกว่า ในฐานะผู้เขียนและผู้ปรุง เราไม่อาจคาดหวังให้หนังสือเล่มนี้เป็นจานอร่อยที่ทุกคนยอมยกนิ้วให้ ทว่าหวังเพียงหนังสือเล่มนี้จะสร้างรสชาติใหม่ให้กับใจของผู้อ่านสักนิดเท่านั้นก็ยินดี ซึ่งตอนนี้เธอสามารถทำให้ใครบางคนอิ่มและอร่อยได้ไปหลายวัน

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

28 พฤษภาคม 2560 เวลา 08:00 น….. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/496719

โดย…ปอย

ทันทีที่จบรายการ Thailand Super Series 2017 การแข่งขันรถยนต์ทางเรียบสิ้นสุดลงในสนามแรก จ.บุรีรัมย์ ที่ผ่านมา นักแข่งสองสาวดาวรุ่งก็ฉายแสงทันใด กับการทำผลงานท้าฝ่าความแรงกับนักแข่งชายร่วมรุ่น สามารถขึ้นโพเดียมได้สง่างาม นักกีฬาคนแรก “หมอกิ๊ฟ” ณัฐญกานต์ รุ่งเพ็ชรารัตน์ คุณหมอคนสวยจากทีม Alti-brake & HYB Team แข่งขันรุ่น Thailand Super Eco เป็นปีแรก ขึ้นโพเดียมอันดับ 4

คนที่สอง “แคทลี” ณัฐนิช ลีวัฒนาวรากุล จากทีม Morin Racing Team ผู้เข้าแข่งขันหญิงอายุน้อยที่สุดในรายการนี้

แคทลี ลงแข่งในประเภท TCR Thailand รุ่น Amateur กับรถ SEAT Leon ขึ้นโพเดียมอันดับ 3 ความสามารถไม่แพ้ผู้ชาย

เริ่มทำความรู้จักคุณหมอคนสวยกันก่อน “หมอกิ๊ฟ” ณัฐญกานต์ วัย 27 ปี ชื่นชอบกีฬามอเตอร์สปอร์ตเป็นชีวิตจิตใจ ปัจจุบันเป็นแพทย์หญิงรักษาโรคทั่วไป มีผลงานคว้าแชมป์ Drag (BMW) Lady มาแล้ว แรงบันดาลใจในการแข่งรถเริ่มมาจากคุณหมอชอบดูการแข่งรถดริฟต์ จึงเริ่มเข้าวงการนักแข่งจากการแข่ง Drag ด้วยรถ BMW โดยมีกลุ่มเพื่อนคอยสอนและสนับสนุน พัฒนาฝีมือพร้อมเก็บเกี่ยวประสบการณ์มาเรื่อยๆ จนเป็นนักแข่งรถในปัจจุบัน

รายการ Thailand Super Series 2017 หมอกิ๊ฟ ลงแข่งประเภท Super Eco เข้ามาร่วมแข่งขันเป็นปีแรก รายการนี้มีรถกว่า 20 คัน หมอคว้าโพเดียมอันดับ 4 มาครอบครองได้ หมอต้องปรับตัวเยอะมาก เพราะขับจากเครื่อง 2,500 เทอร์โบ ลดลงมาเหลือ 1,200 MA เป็นรถอีโคความไม่คุ้นเคยจึงเป็นอุปสรรค

“เตรียมตัวก่อนแข่งทั้งเตรียมรถ ต้องทำการบ้านดูคลิปเยอะๆ แต่พอมาเจอของจริง เจอแรงกดดัน เจอสภาพอากาศที่ขับ 3 รอบไม่เหมือนกันเลย ยิ่งต้องควบคุมสมาธิมากขึ้นค่ะ เป็นกีฬาที่ทำให้มีสติมากขึ้น ระมัดระวังมากขึ้นค่ะ”

นักกีฬาสาวสวยหน้าหวาน “แคทลี” ณัฐนิช วัย 24 ปี ร่ำเรียนจบปริญญาสาขาการตลาด มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ หน้าที่การงานจึงช่วยกิจการเกี่ยวกับอะไหล่มอเตอร์ไซค์ของคุณพ่อ-ฉกาจ ลีวัฒนาวรากุล นักกีฬาคนสวยแข่งรถ 4 ปีแล้ว คว้าแชมป์รายการ Toyota Vios Lady และแชมป์ RC Super Production รายการ Thailand Super Series แรงบันดาลใจจับพวงมาลัยแข่งรถเริ่มจากที่คุณพ่อแน่นอน

แคทลี เล่าเรื่องไลฟ์สไตล์ก็เหมือนผู้หญิงทั่วไป เดินห้าง ช็อปปิ้ง ทำผม ทำเล็บ แต่เติบโตมากับคุณพ่อที่ชอบพาไปเล่นกีฬา เช่น โยคะ เวคบอร์ด สโนว์บอร์ด เจ็ตสกี จึงชอบเล่นกีฬาท้าทายแบบผู้ชาย

อีกคนสำคัญคือน้องชาย-ฉัตรชัย ลีวัฒนาวรากุล นักกีฬาโกคาร์ต ทำให้อยากแข่งบ้าง การสนับสนุนจากคุณพ่อให้มาแข่งรถใหญ่ โดยมีเทรนด์แข่งรถ คือ RMI Racing Team ให้คำแนะนำ มีผลงานและสปอนเซอร์มากขึ้น

“สนามบุรีรัมย์เป็นสนามใหญ่ การเก็บรายละเอียดแต่ละโค้งได้มากก็จะทำเวลาได้ดี สนามบางแสนเป็นสตรีทเซอร์กิต ต้องมีสติ ต้องซ้อมตามตารางก่อนการแข่งอย่างเดียว ประสบการณ์ไฮไลต์คือ แข่งพัทยารายการ True Vision ปี 2015 เกิดอุบัติเหตุรถคว่ำ 2 ตลบ มีรถคันข้างหน้าเขาเสียหลัก จังหวะตัดสินใจของแคทอยู่ข้างหลังเขาคือจะหลบขวาหรือหลบซ้ายดี รถเขายังหมุนอยู่ แคทจึงตัดสินใจหลบซ้าย รถแคทเลยลงหญ้า แล้วหญ้ามันชื้น รถเลยไหลไปชนกองยางโดนมุมพอดี รถเลยพลิก

คือเสี้ยววินาทีที่เราต้องตัดสินใจ แคทหลบไม่ถูก จะต้องหลบขวาเพราะเป็นเนินลงมา ถ้ารถของเขาหยุดก็ต้องไหลลงมา แต่เราไปอยู่ท้ายเขา ประสบการณ์สอนต่อไปเคสแบบนี้ควรอยู่ข้างหน้าให้ได้”

ฟังแล้วผู้หญิงอยากเท่เป็นนักกีฬาแข่งรถแบบนี้บ้าง อาจถอดใจไปก่อน แคทลีบอกลงสนามมาแข่งกันเถอะค่ะ อย่าเพิ่งตีตนไปก่อนว่าน่ากลัว จะทำได้หรือเปล่า เพราะเมื่อลงแข่งก็มีรุ่นพี่คอยแนะนำอยู่แล้ว ไม่ต้องกลัวเลยว่าจะขับไม่ได้