ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

23 เมษายน 2560 เวลา 07:13 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/491431

โดย…อณุสรา ทองอุไร ภาพ  วิศิษฐ์   แถมเงิน

เรื่องราวความทรงจำของคนเรานั้นมีหลากหลาย โดยเฉพาะเรื่องราวที่ยากจะลืมเลือนนั้นมีได้ทั้งเรื่องราวเชิงบวกและเชิงลบ เช่นเดียวกับคุณหมอหนุ่มท่านนี้ คุณหมอ มะเดื่อ-นพ.ธนกฤต  จินตวร รองผู้อำนวยการด้านแพทย์ โรงพยาบาลบำรุงราษฎร์ เขาเลือกที่จะจดจำแต่เรื่องที่ดีๆ ในบทบาทของการทำงานเป็นผู้ให้

การเป็นหมออาสาเพื่อไปบุกเบิกพื้นที่ต่างๆ เมื่อยามเกิดเหตุฉุกเฉินของแพทยสภา ซึ่งแพทย์ทีม 1 จะเข้าไปสำรวจพื้นที่ต่างๆ กรณีเกิดภัยพิบัติเพื่อไปประเมินสถานการณ์ว่า เหตุการณ์เลวร้ายมากน้อยเพียงใด ควรจะส่งแพทย์ด้านไหนเข้าไปลงพื้นที่ต่อไป ประชาชนในพื้นที่ต้องการความช่วยเหลืออะไรบ้าง รวมถึง สิ่งของ อาหาร เสื้อผ้า ยารักษาโรค ทีมของเขาจะเป็นทีมเซอร์เวย์ล่วงหน้าไปก่อน

เขาเล่าย้อนอดีตให้ฟังถึงความทรงจำอันสุดแสนประทับใจและตื่นเต้นระทึกใจ เมื่อครั้งไปเป็นแพทย์อาสาช่วยผู้ประสบภัยแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ที่ประเทศเนปาลเมื่อ 2 ปีที่ผ่านมา ว่า ตลอดเวลาที่ไปเป็นแพทย์อาสา ยังมีการเกิดแผ่นดินไหวตามมาอีกหลายระลอก บางคืนต้องออกมานอนริมถนน เพราะอาคารสถานที่นอนนั้นมีความเสี่ยงจะถล่มซ้ำอันเกิดจากรอยร้าว ถือว่าเป็นประสบการณ์เฉียดตาย เพราะระหว่างนั้นก็มีคนแถวนั้นตายเพราะโดยตึกถล่มซ้ำ สงสารมาก เขารอดมาจากครั้งแรกได้ กลับต้องมาเจอถล่มซ้ำครั้งที่สองจนเสียชีวิต

เครื่องบินลงไม่ได้เพราะรันเวย์แตก

ทีมแพทย์ไทยเดินทางไปวันแรกก็เจออาฟเตอร์ช็อกกันทันที เครื่องบินดีเลย์เพราะลงจอดไม่ได้เพราะลานบินก็พื้นแตกแยกเป็นร่องโหว่เลย ที่พักที่เตรียมไว้ก็เข้าพักไม่ได้ ต้องมากางมุ้งนอนกันริมถนน ระหว่างที่ไป 10 วันนั้นมีลุ้นกันทุกวัน มีแผ่นดินไหวซ้ำเกือบทุกวัน

หลังจากแผ่นดินไหว ทีมแพทย์ก็ตั้งใจทำตามแผนที่วางไว้ แบ่งออกเป็นหลายๆ ส่วน โดยทีมของหมอมะเดื่อก็เปิดทีมรักษาดวงตา “คือก่อนหน้าที่จะมีแผ่นดินไหว เรามีโครงการที่จะผ่าตา 1,000 ดวง เพื่อถวายเป็นพระราชกุศลที่ประเทศเนปาลอยู่แล้ว โดยให้พระธรรมทูตที่เนปาลช่วยประสานงานคัดกรองผู้ที่จะเข้ามารับการผ่าให้ ซึ่งกำหนดผ่าที่วัดไทยที่ลุมพินี พอมีเหตุการณ์นี้ก็ต้องปรับแผนกันใหม่ มีความฉุกเฉินทุลักทุเลมาก

“วันที่ 2 หรือ 3 ของการไปลงพื้นที่เราเตรียมตัวจะออกไปบริจาคของไม่ไกลจากย่านนั้นนัก ไปนั่งรอรถมารับ รอเป็นชั่วโมงรถก็ยังไม่มา ชักแปลกใจเลยเข้าไปนั่งรอในตึก จัดยาเตรียมไว้แจกคนไข้ผู้ประสบเหตุ ราวๆ บ่ายโมงรู้สึกว่าห้องโคลงเคลงไปมา เห็นท่าไม่ดีเรารีบเผ่นกันออกมาจากตึก ไปรวมตัวกันที่ลานวัด พระเณรก็วิ่งกันจีวรปลิวเลย มีเสียงร้องตะโกนเรียกกันดังลั่นไปหมด ได้ยินเสียงตึกร้าวแบบจะแตกปริออกมาเลย พื้นลานวัดสั่นเหมือนจะยุบลงไป ต้นไม้ใหญ่ก็โยกเยกจะโค่นแลดูน่ากลัวมาก เด็กๆ ก็ร้องไห้ตกใจกลัว ทั่วบริเวณที่เราพักกันอยู่ดูวุ่นวายสับสนมาก แผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่นแบบนั้นอยู่กว่า 10 นาที กว่าจะสงบ ปรากฏว่าแผ่นดินไหวแรง 7.4 ริกเตอร์ ห่างจากที่เราอยู่ 70 กม. ทำให้อาคารที่ร้าวจากการไหวครั้งแรกถล่มเพิ่มอีกในครั้งนี้ และมีรอยร้าวเพิ่มอีกหลายแห่ง เสียงแตรดังจากรถที่แล่นอยู่ขวักไขว่อย่างโกลาหลมีผู้ได้รับบาดเจ็บบ้าง”

หลังจากแผ่นดินไหวสงบลง ทุกคนถูกห้ามไม่ให้ขึ้นไปบนตึก พระบางรูปเริ่มตั้งเต็นท์ปูผ้าใบบริเวณลานโล่งในวัด เพราะกลางคืนต้องนอนในเต็นท์พอตอนเย็นๆ คณะแพทย์ต้องไปช่วยดูแลผู้ป่วยที่โรงพยาบาลขนาด 50 เตียง สถานที่ไม่ห่างไปนักได้รับความเสียหายจากแผ่นดินไหวเสียหายหนักมาก ทีมแพทย์ไม่รอช้าจัดชุดยาพร้อมอุปกรณ์ทำแผล 3 ลัง ไปที่โรงพยาบาล ระยะห่างแค่ 30 กม. ต้องใช้เวลาเดินทางนาน 45 นาที เนื่องจากถนนแคบ การจราจรแน่นขนัด ชาวบ้านออกจากจุดเสี่ยง ทางโรงพยาบาลต้องย้ายคนไข้ออกจากตัวอาคารมาตั้งเป็นแคมป์รักษากันอยู่ข้างถนน เพราะอาคารมีรอยร้าวมาก และไฟฟ้าถูกตัด

หลังจากกินอาหารเย็นเสร็จ ก็เตรียมจัดยาข้าวของที่ต้องใช้ในวันพรุ่งนี้ พอ 5 ทุ่มกว่าก็เริ่มทยอยเข้านอนในเต็นท์ ยังไม่ทันจะหลับพอเคลิ้มๆ สักเที่ยงคืน ยังไม่หายตื่นเต้นกันเลย ปรากฏว่าเริ่มรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนที่เคลื่อนผ่านแผ่นหลังที่นอนราบอยู่บนลานวัดเป็นระลอกๆ ไม่เกินตีหนึ่ง มีเสียงตะโกนเอะอะโวยวายเรียกให้ทุกคนออกจากเต็นท์ ทุกคนตกใจ

“ผมก็ควานหาแว่นตากับกระเป๋า งัวเงียแบบเพลียๆ คลานออกจากเต็นท์ หมออีกคนก็หาที่เปิดซิปของเต็นท์ไม่เจอ (หัวเราะ) ตัวยังติดอยู่ในถุงนอน แต่ตอนนั้นขำกันไม่ออกนะ ตกใจกันทุกคนเก็บของออกมาไม่หมด ต้องใช้เวลาหลายนาทีกว่าจะคลานกันออกมาได้อย่างทุลักทุเล พระบางรูปกระโจนออกมาทางช่องหน้าต่างเล็กๆ ของเต็นท์จนเต็นท์พัง” คุณหมอเล่าอย่างขำๆ

พอตั้งสติกันได้ ต่างก็ขำกับพฤติกรรมของตัวเองที่ลนลานหนีออกจากเต็นท์ รอดูสถานการณ์อยู่สักระยะก็ง่วงกลับเข้าไปนอนในเต็นท์กันใหม่ พอตีสามก็มีอาฟเตอร์ช็อกอีกครั้ง ทุกคนก็ต้องออกจากเต็นท์อีกรอบ นั่งๆ นอนๆ กันอยู่อย่างนั้นไม่มีใครได้หลับสนิท เพราะมีแผ่นดินไหวหนักบ้าง เบาบ้าง สลับกันไปตลอดทั้งคืน ถือว่าเป็นเหตุการณ์ที่ลืมไม่ลงจริงๆ ที่เจอแผ่นดินไหวติดต่อกันแบบนั้นเกือบ 10 ครั้ง ตลอด 3-4 วันที่เราไปตั้งแคมป์ที่วัด ได้แต่ช่วยกันภาวนาให้พวกเราและทุกคนรอดปลอดภัยกันทุกๆ คนเถิด

เหนื่อยกายแต่อิ่มใจ…

“สงสารคนของเขาที่ต้องเจอเรื่องแบบนี้ซ้ำๆ และเสียหายทั้งชีวิตและทรัพย์สิน ครอบครัวอันเป็นที่รัก ขนาดเราไปอยู่แค่ 5-6 วัน ยังรู้สึกยากลำบาก แล้วคนที่อยู่ในพื้นที่เขาจะลำบากเพียงใด เห็นใจเขาจริงๆ หวังให้เหตุการณ์รุนแรงนี้สิ้นสุดเสียที ขอให้ผลบุญที่เราทำมาช่วยให้ทุกคนปลอดภัยด้วยเถอะ”

สิ่งที่พระไทยและแพทย์ไทยไปช่วยเหลือนั้น เป็นความปรารถนาดีที่ชาวเนปาลเขาซาบซึ้งใจมาก เราหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว เพื่อสร้างสรรค์ความสุขและช่วยบรรเทาความทุกข์ให้กับชาวเนปาลด้วยความจริงใจ

อีกเหตุการณ์ประทับใจที่จำได้ไม่ลืม ก็คือเมื่อ 3 ปีที่แล้วเขาไปทำแพทย์อาสาในถิ่นทุรกันดารทางเหนือ มีเด็กชายวัย 10 ขวบ เดินแบกน้องวัย 3 ขวบ มาหาหมอเพราะน้องชายท้องเสีย เดินมาเกือบวันกว่าจะมาถึง น้องนี่สภาพดูไม่ได้ ปรากฏว่าเป็นท้องร่วงอย่างหนัก ตอนมาถึงน้องชายเขาชีพจรอ่อนมาก เกือบไม่รอด

“พวกเราต้องรีบรักษาเพราะร่างกายเสียน้ำมาก หลังจากช่วยเด็กคนนี้ไปแล้วเราก็เลยไปช่วยกันหาเงินบริจาคสร้างเรือนที่พักให้กับเด็กที่วัดแถวๆ นั้น เด็กๆ จะได้ไม่ต้องเดินเท้าไกลๆ วันละหลายชั่วโมง มีเรือนนอนแยกหญิงแยกชาย โดยมีพระที่วัดคอยช่วยดูแล ก็สร้างเสร็จแล้วนอนได้เรือนละ 20 คน มีความสุขมากที่เห็นรอยยิ้มของเด็กๆ ที่ทำมาหายเหนื่อยเลย” เขาเล่าอย่างมีความสุข

คุณหมอเล่าว่า ตั้งแต่จบแพทย์จากศิริราช เขาก็จะทำงานเป็นแพทย์อาสามาตลอด เพราะเห็นถึงความสำคัญของการให้ เนื่องจากเขาเคยเป็นผู้รับมาก่อน เป็นผู้ที่เคยได้โอกาสมาก่อน เมื่อวันหนึ่งพอมีความพร้อมบ้าง ก็คิดว่าต้องให้กลับไปบ้าง

“ผมเป็นเด็กต่างจังหวัด เป็นคนปักษ์ใต้ จบ ม.3 สอบเข้า ม.ปลายได้ที่เตรียม ไม่มีญาติพี่น้องที่กรุงเทพฯ แม่ก็เอามาฝากหลวงพ่อไว้ที่วัดปทุมวนาราม ไม่รู้จักท่านมาก่อน แม่เข้ามาขอฝากลูกไว้เพราะใกล้กับโรงเรียนเตรียม พระท่านก็รับฝากแม้เจอกันเพียงครั้งแรก ผมก็อยู่วัด 3 ปีจนจบมัธยมปลาย ปิดเทอมก็บวชเณร โตมากับข้าวก้นบาตร เอนทรานซ์ครั้งแรกไม่ติดแพทย์นะ ไปติดฟู้ดไซน์ที่มหาวิทยาลัยเกษตร ก็เรียนไปปีหนึ่งแล้วมาสอบใหม่จนได้แพทย์ศิริราชเพราะตั้งใจจะเป็นหมอตั้งแต่แรก ยังไงก็ต้องสอบให้ได้” เขากล่าวอย่างมุ่งมั่น

ยิ่งให้ยิ่งได้…

เขาตั้งใจทำแพทย์อาสาตลอดเวลาที่ผ่านมา เพราะคิดว่าการให้คือประโยชน์และความสุข ทุกคนควรได้รับโอกาสที่ดีๆ ในชีวิต เหมือนกับที่เขาเคยได้ สำหรับเขายิ่งให้จะยิ่งได้ เขาเคยได้รับมาแล้ว หลังจากนี้เขาก็จะเป็นผู้ให้บ้าง จะให้ทุกครั้งที่มีโอกาส

ตอนเขาบวชเณรก็ไปช่วยสอนให้กับเด็กๆ ต่างจังหวัด พอเรียนมหาวิทยาลัยก็ไปทำค่ายอาสา ตอนสึนามิที่ใต้ เขาก็ไปเป็นทีมแพทย์อาสา น้ำท่วมปี 2554 ก็ไปออกหน่วยแพทย์ จนกระทั่งปัจจุบันเขาก็เป็นทีมแพทย์อาสาทีมที่ 1 ของแพทยสภา เพื่อเข้าเซอร์เวย์พื้นที่ประสบเหตุก่อนจะส่งทีมแพทย์ชุดอื่นเข้าไปช่วยเหลือ ซึ่งเขาจจะเดินทางไปทั้งในและต่างประเทศ เพื่อร่วมทีมแพทย์อาสาจากประเทศอื่นๆ ด้วย ไม่ว่าจะแผ่นดินไหวที่ไต้หวัน พายุถล่มที่เมียนมา

หากในภาวะปกติไม่เกิดเหตุการณ์พิบัติใดๆ เขาก็จะมีทีมแพทย์เดินทางไปตรวจรักษา รวมทั้งผ่าตัดตาให้กับประชาชนในถิ่นทุรกันดาร โดยร่วมกับทีมแพทย์อาสาอื่นๆ อีกเกือบ 10 ท่าน อย่างน้อยปีละ 1-2 ครั้งเสมอ

“การให้มีหลายแบบ ไม่ได้หมายความถึงตัวเงินอย่างเดียว ให้เวลาให้โอกาส แต่โชคดีอาชีพหมอสร้างโอกาสในการให้ได้มากกว่าอาชีพอื่นๆ แต่ไม่ว่าคุณจะมีอาชีพอะไรคุณก็เป็นผู้ให้ได้เสมอ ให้เป็นสิ่งของ ให้อะไรก็ได้ทั้งนั้น สังคมที่น่าอยู่เพราะมีผู้ให้มากพอ เขาคิดเช่นนั้น” คุณหมอกล่าวอย่างมุ่งมั่นในความดี

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

22 เมษายน 2560 เวลา 11:10 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/491386

โดย…วันพรรษา อภิรัฐนานนท์ ภาพ : 4 Seasions

 ก้ามปูก้ามใหญ่ๆ หรือกรรเชียงปูเนื้อแน่นๆ รวมทั้งเนื้อปูเป็นก้อนๆ ใหญ่ๆ ใครไม่ชอบ แต่เราชอบ เขียนไปนึกถึงข้าวผัดปูไป อาหารทะเลชอบปูชอบกุ้ง ใครแพ้แต่เราไม่แพ้ (อาหารทะเล) พูดขึ้นมาแล้วยั่วยวนใจและยั่วยวนน้ำลาย เรื่องราวความสัมพันธ์ต่อไปนี้ เป็นเรื่องของคนชอบกิน ชอบทำ และคนที่ไม่เชื่อว่า อย่าทำธุรกิจกับเพื่อน!

หนูนา-รจนา เชื้อพราหมณ์ โปรดิวเซอร์รายการแทนคุณแผ่นดิน และรายการปั้นฝันเดอะบัณฑิต กับ วายุ-รัชนีวรรณ วัดล้อม ประสานงานรายการเดียวกัน ทั้งคู่เป็นชาวใต้ลูกน้ำเค็ม มาทำงานกรุงเทพฯ เพื่อพบและรู้จักกัน ใกล้ชิดสนิทสนมเป็นพี่เป็นน้อง ก่อนจะตกลงปลงใจทำธุรกิจด้วยกัน…ผลิตภัณฑ์ปูและอาหารทะเลปลอดสาร 4 Seafood

หนูนา พูดถึง วายุ

หนูนา เล่าว่า การที่เราได้มารู้จักหรือมีใครสักคนเดินเข้ามาในชีวิตคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ หากเป็นเพราะบุญพาวาสนาส่งมาว่าต้องเป็นคนนี้ (ฮา) พูดง่ายๆ ก็คงเพราะทำบุญทำกรรมร่วมกันมา ถึงได้มาเจอกัน สานสัมพันธ์ความดีความรัก เป็นพี่เป็นน้องกันต่อในชาตินี้

รู้จักกัน 3 ปี สนิทมากจนหลายคนคิดว่าเป็นคู่แฝด ไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจ (ฮา) ความเหมือนที่หลายคนทัก ทำให้หนูนาก็ชักจะคิดว่า น้องต่างสายเลือดคนนี้มีความเหมือนกันอยู่หน่อยๆ แต่เฉือนกันที่ความสวยที่พี่ต้องสวยกว่าอยู่แล้ว

เมื่อมีโอกาสได้ร่วมงานกัน หนูนาเป็นโปรดิวเซอร์ วายุเป็นประสานงานกอง จนเมื่อปลายปี 2559 วายุชวนทำธุรกิจ ช่วยกันคิดช่วยกันทำ เงื่อนไขคือรับจ๊อบได้แต่ต้องแบ่งเวลาให้ดี จะเสียงานหลักไม่ได้เด็ดขาด

“อาหารทะเลนอกจากความสด ความหวาน หัวใจคือน้ำจิ้ม โยนให้น้องเลยค่ะ เพราะวายุชอบทำอาหาร ทำอร่อยทุกอย่าง”

วายุรับผิดชอบงานพัฒนาผลิตภัณฑ์ จากดั้งเดิมมีแต่เนื้อปูแกะ ต่อยอดเป็นเมนูข้าวขยำปู โจทย์ยากคือหนูนาแพ้ผงชูรส จึงห้ามใส่ผงชูรส (แต่ต้องอร่อยแซ่บนะ) คิดค้นสูตรน้ำจิ้มกันใหม่ ลองผิดลองถูกและชิมกันจนลิ้นชา ที่สุดก็ได้น้ำจิ้มรสเด็ดเผ็ดแซ่บ ส่วนหนูนาทำหน้าที่รับผิดชอบด้านการเงินทั้งหมด

“ขอดูเรื่องบัญชี วัตถุดิบ การกระจายสินค้าและการประชาสัมพันธ์ดีกว่า เพราะถ้าให้วายุดูบัญชีเกรงว่าลูกค้าจะขาดทุน เพราะนางคิดเลขผิดตลอด คนเราถนัดต่างกัน แต่เป็นความต่างที่ลงตัว”

คำโบราณว่าอย่าทำธุรกิจกับเพื่อนเพราะจะเสียเพื่อน แต่สำหรับคู่คลิกคู่นี้เป็นตรงกันข้าม นอกจากตัวจะแน่นขึ้นหนึ่งชั้นแล้ว ความสัมพันธ์ก็แน่นขึ้นอีกหนึ่งชั้นด้วย ได้ลองผิดลองถูกแก้ปัญหา หนทางข้างหน้ายังมีอะไรให้เรียนรู้อีกเยอะ

รัชนีวรรณ

วายุ พูดถึง หนูนา

วายุเล่าว่า การสร้าง 4 Seafood ไม่ใช่เรื่องง่าย ช่วงนั้นทำงานกับพี่หนูนาบ่อยๆ ก็คิดว่าจะชวนพี่นาดีไหม สองจิตสองใจแต่ในที่สุดก็ชวน เอาโปรเจกต์ในหัวไปขาย อยากขายปู เพราะเนื้อปูที่ปราณบุรีมีความหวานที่ไม่เหมือนใคร โชว์จุดแข็งสินค้าก่อน

“ปูบ้านหนูนี่มันดีมากเลยน้า อร่อย เนื้อหวานๆๆๆ พูดน้ำไหลไฟดับ พี่จะเอากับหนูไหม ถ้าพี่เอาก็ทำเลย คำตอบที่ได้คือ ก็เอาดิ”

สำหรับวายุแล้ว หนูนาเป็นพี่สาวที่จริงจังกับการทำงาน มีความมุ่งมั่นรอบรู้ และละเอียดละออทุ่มเท โดยเฉพาะเรื่องการเงิน ขอยกให้เป็นหน้าที่พี่หนูนา ส่วนเรื่องการทำอาหารคิดผลิตภัณฑ์ใหม่ ขอเป็นหน้าที่วายุ

“เรื่องอาหาร ระดับพี่นาแค่ไข่เจียวก็หรูแล้ว เคยให้พี่นาช่วยเรื่องอาหาร ทำให้ได้รู้ว่า 1.พี่นาบีบมะนาวไม่เป็น 2.หั่นหัวหอมไม่เป็น 3.ปอกกระเทียมไม่เป็น อื่นๆ อีกมากมาย เอาเป็นว่าอย่าให้พี่นาเข้าครัวอีก (ฮา) พี่นาช่วยทำอย่างอื่นนะคะ แฟนๆ โฟร์ซีฟู้ดอ่านเรื่องของเราแล้วอย่าลืมอุดหนุนข้าวขยำปูที่อร่อยมากของเราล่ะ”

รจนา

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

22 เมษายน 2560 เวลา 10:48 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/491381

โดย…เบ็ญจวรรณ รัตนวิจิตร

มหศักย์ สุรกิจบวร ซีอีโอและผู้ร่วมก่อตั้ง “ซอร์ท” บริษัท ซอร์ทเอาท์ โปรแกรมจัดการสต๊อกสินค้าออนไลน์ เหมาะสำหรับธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อม หรือ เอสเอ็มอี หนึ่งในนักธุรกิจสตาร์ทอัพรุ่นใหม่ในวัย 25 ปี ที่ต้องสร้างประสบการณ์และแรงบันดาลใจในการขับเคลื่อนธุรกิจอย่างต่อเนื่อง

สำหรับธุรกิจของซอร์ทต้องถือว่าเติบโตอย่างรวดเร็ว จากการเปิดดำเนินการมา 18 เดือน ปัจจุบันมีลูกค้าราว 500 ราย ส่วนใหญ่เป็นเอสเอ็มอีที่ต้องการโซลูชั่นในการบริหารจัดการธุรกิจ ซึ่งเป็นโอกาสธุรกิจของซอร์ท

มหศักย์ เล่าว่า เริ่มสนใจและฝึกงานการทำธุรกิจเกี่ยวกับอี-คอมเมิร์ซ ตั้งแต่สมัยอยู่มัธยมปลายที่โรงเรียนสาธิต จุฬาฯ จากการชักนำของรุ่นพี่ที่รู้จักกัน ทำตั้งแต่รับออร์เดอร์ ส่งของ ถือเป็นจุดเริ่มต้นของแรงบันดาลใจที่จะสร้างธุรกิจของตัวเอง ขณะเดียวกันมีความฝันอยากเป็นมหาเศรษฐีแบบโทนี่ สตาร์ค แห่งไอรอนแมน จึงตัดสินใจเรียนต่อปริญญาตรีวิศวะเครื่องกลและปริญญาโทด้านหุ่นยนต์

หลังจากจบแล้ว มหศักย์ยังคงมีความมุ่งมั่นที่จะสร้างธุรกิจของตัวเอง เริ่มจากพัฒนาหุ่นยนต์ช่วยเหลือคนพิการ ซึ่งพอทำไปได้สักพักมองเห็นว่ายังเป็นเรื่องที่ไกลตัวผู้บริโภค ขณะเดียวกันบริษัทของพี่ที่เคยไปฝึกงานด้วย มีปัญหาระบบบริหารจัดการธุรกิจ จึงมองเห็นเป็นโอกาสที่จะนำเสนอธุรกิจโปรแกรมจัดการสต๊อกสินค้าออนไลน์ เพื่อช่วยเหลือธุรกิจขนาดกลางและขนาดเล็ก และพัฒนาผลิตภัณฑ์มาอย่างต่อเนื่อง

“ผมไม่เคยคิดเป็นลูกจ้างบริษัท ไม่เคยสมัคร มีความต้องการที่จะเป็นผู้ประกอบการ มีธุรกิจเป็นของตัวเอง ประกอบกับที่บ้านมีทุนซัพพอร์ตส่วนหนึ่ง และตัวเองมีเงินเก็บ ที่จะสามารถลองผิดลองถูกได้ระดับหนึ่ง และเลือกที่จะทำในสิ่งที่เข้าใกล้กับเป้าหมายที่วางไว้ “ มหศักย์ กล่าว

สำหรับการทำธุรกิจของมหศักย์เหมือนกับการเล่นเกมที่ต้องสร้างสมดุลระหว่างความเร็วและทิศทาง แต่ให้ความสำคัญกับความเร็วมากเกินไป ก็จะละเลยกับสิ่งที่อยู่รอบข้าง หรือถ้าให้ความสำคัญกับทิศทางมากไป ก็จะทำให้จมอยู่ในเกมนั้นๆ ซึ่งอาจทำให้พลาดและไม่ไปไหน

เช่นเดียวกับการใช้ชีวิตต้องมีความสมดุลระหว่างการทำงานและการใช้ชีวิต ซึ่งมหศักย์เลือกที่จะเติมพลังให้ตัวเองด้วยการเดินทางท่องเที่ยวเพื่อสร้างประสบการณ์ การพบเจอสิ่งใหม่ๆ คนใหม่ๆ ซึ่งส่วนใหญ่จะได้จากการเดินทางท่องเที่ยวคนเดียวที่ผ่านมา เขาเดินทางไปหลายประเทศ เช่น ญี่ปุ่น เยอรมนี สิงคโปร์ อังกฤษ แคนาดา และจีนเฉลี่ยปีละ 1-2 ครั้ง

“การที่ผมชอบเดินทางคนเดียวถือเป็นความท้าทาย เพราะเมื่อก่อนเคยมีปัญหาการเข้าสังคม ชอบอยู่คนเดียว จึงพยายามแก้ไขได้โดยการไปเข้าสังคม ผ่านกิจกรรมต่างๆ เช่น การเข้าชมรมหมากกระดาน การเดินทางท่องเที่ยวคนเดียว กิจกรรมแบบนี้ช่วยให้เราพยายามที่จะเข้าสังคม ซึ่งก็เป็นธรรมชาติของมนุษย์ที่ไม่ชอบอยู่คนเดียว” มหศักย์ กล่าว

นอกจากนี้ การเดินทางไปที่ไกลๆ แยกตัวออกจากธุรกิจบ้าง ทำให้มองกลับมาแล้วสามารถคิดในมิติอื่นๆ และมีมุมองใหม่ๆ ที่ทำให้สามารถกลับมาทำงานต่อได้อย่างมีพลังที่มากขึ้น

มหศักย์เหมือนกับผู้ประกอบการสตาร์ทอัพหลายๆ รายที่เริ่มต้นพัฒนาธุรกิจ ที่จะต้องมีการลองผิดลองถูกหลายๆ ครั้ง แต่สิ่งสำคัญคือจะต้องมีเป้าหมายและวิธีที่จะสร้างแรงผลักดันให้ไปถึงเป้าหมายได้ คือต้องกระหายในความสำเร็จ ซึ่งวิธีหนึ่งที่ปฏิบัติ คือการซึมซับความสำเร็จของคนที่ประสบความสำเร็จในด้านต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นนักธุรกิจ นักวิทยาศาสตร์ แพทย์

“การศึกษาประวัติวิธีคิดของคนเหล่านี้ จะช่วยเป็นแรงผลักดันให้เราก้าวไปถึงเป้าหมาย เพราะธรรมชาติของมนุษย์มีความอิจฉา มีความทะเยอทะยานที่จะประสบสำเร็จอยู่แล้ว”

นี่คือแรงบันดาลใจที่ขับเคลื่อนอยู่ภายในของนักธุรกิจสตาร์ทอัพหนุ่มอย่าง “มหศักย์ สุรกิจบวร” และถูกผลักดันออกมาสู่ภายนอกจนกลายเป็นธุรกิจใหม่ที่เข้ามาตอบโจทย์เศรษฐกิจในยุคดิจิทัล

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

22 เมษายน 2560 เวลา 10:44 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/491380

โดย…ธนพล บางยี่ขัน

 เส้นทางนักอ่านของ ครูหยุย-วัลลภ ตังคณานุรักษ์ สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ (สนช.) เริ่มตั้งแต่เมื่อครั้งยังเป็นเด็กนักเรียนชั้น ป.1 ในช่วงวัยหัดอ่าน หัดเขียน และยิ่งอ่านยิ่งติดใจ จนกลายเป็นกิจวัตรที่ทำต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน

ในวัย 62 ปี ทำให้มีหนังสือในครอบครองกว่าหมื่นเล่มหลากหลายแนว โดยเฉพาะกับนิยายกำลังภายใน ในฐานะแฟนคลับตัวยงจนมีหนังสือแทบทุกเล่มของ ‘โกวเล้ง’

“ตอน ป.1 พี่ข้างบ้านเป็นร้านขายของ เขาชอบอ่านหนังสือกำลังภายใน พอมีคนมาซื้อของ เขาวางหนังสือ เราก็ไปหยิบหนังสือมาอ่าน ทำอย่างนี้มาเรื่อยๆ จนหลังๆ เขาก็เอาหนังสือเก่าที่อ่านจบแล้วมาให้เรายืมอ่าน หรือร้านทำผมที่มีนิตยสารวางไว้ เราก็ชอบไปอ่าน จนกลายเป็นคนสายตาสั้นไปแบบไม่รู้ตัว”

ครูหยุยเองก็ยังไม่รู้ว่าทำไมถึงชอบอ่านหนังสือ รู้แต่ว่าอ่านแล้วสนุก มีความสุข ยิ่งอ่านหนังสือกำลังภายในยิ่งติดจนต้องอ่านต่อเนื่องเรื่อยมา แต่พอโตก็อ่านหนังสือแนวอื่นไปเรื่อยๆ ช่วงเรียนปริญญาตรี คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ก็ไม่ค่อยเข้าเรียนไปขลุกอยู่ในห้องสมุดอ่านหนังสือ ทั้งพวกปรัชญาการศึกษา หรือแนวสังคมนิยม พวกมาร์กซิสม์ สตาลิน ฯลฯ

 แน่นอนว่านักเขียนคนโปรดในฝั่งนิยายกำลังภายในหนีไม่พ้น ‘โกวเล้ง’ และเล่มโปรด คือ ‘ฤทธิ์มีดสั้น’ จุดเด่นในนิยายของโกเล้งจะอยู่ที่ทุกเรื่องจะสอดแทรกเนื้อหาเรื่อง ‘คุณธรรม’ ไว้ทุกเรื่อง ทำนองธรรมะต้องชนะอธรรม ส่วนฝั่งนิยายไทย นักเขียนที่ชอบเป็นพิเศษ คือ ‘ยาขอบ’ เล่มโปรด คือ ‘ผู้ชนะสิบทิศ’ โดยจุดเด่นของยาขอบคือเรื่องลีลาการใช้ภาษาที่สวยงาม หรือแนวคาวบอยที่ตามอ่านงานของ ‘หลุยส์ ลามูร์’ แบบเกาะติด

ผลพลอยได้จากนิสัยรักการอ่านยังเอื้อต่อบทบัญญัติในสภานิติบัญญัติที่จะต้องพิจารณากฎหมายจำนวนมาก ยิ่งในฐานะเป็นรองประธานคณะกรรมการกลั่นกรองกฎหมาย ด้วยยิ่งต้องอ่านมากเป็นพิเศษ ซึ่งครูหยุยบอกว่าไม่ใช่แค่อ่านกฎหมายทุกฉบับ แต่ต้องอ่านอย่างน้อยฉบับละ 3-4 รอบตั้งส่งมาถึง สนช. จนถึงก่อนลงมติสุดท้าย โดยใช้เวลาช่วงเช้าที่มาถึงสภาตั้งแต่เวลา 06.30 น.แทบทุกวัน

นอกเหนือจากงานปกติ ครูหยุยแบ่งเวลาอ่านหนังสือที่ชอบออกเป็น 3 ช่วง คือ ช่วงเช้า ช่วงเย็น และก่อนนอน จะมากบ้างน้อยบางแล้วแต่มีเวลามากน้อยแค่ไหน หรือจะเดินทางไปไหนก็ต้องมีหนังสือติดตัวไปด้วยตลอด ถ้าไปหลายวันก็ต้องติดตัวไปหลายเล่ม นั่งรถไปก็อ่านไป อ่านเรื่องนี้ค้างไว้แล้วไปอ่านเรื่องอื่นต่อได้ไม่สะดุด

“หนังสือใหม่ๆ ก็อ่าน แต่รู้สึกชอบหนังสือเก่าๆ มากกว่า ทุกวันนี้ก็ยังอ่านซ้ำอยู่เรื่อยๆ ตอนนี้ที่อ่านอยู่คือนิยายชุดอาวุธของโกวเล้ง ที่กลับมาอ่านซ้ำอีกรอบ ยิ่งอ่านยิ่งมีมุมมองใหม่ๆ ที่ไม่เคยได้เห็น เหมือนจะอ่านแบบละเมียดมากขึ้น แต่ก่อนอาจรีบๆ”

 ครูหยุย เล่าว่า เดี๋ยวนี้มีงานหนังสือก็ง่ายขึ้น สามารถไปหาซื้อหนังสือเก่าๆ ราคาไม่แพง ไปทีหนึ่งก็ได้หนังสือติดไม้ติดมือกลับมาหลายเล่ม ทุกวันนี้มีหนังสือเก็บไว้ที่บ้านกว่าหมื่นเล่ม แต่ที่น่าเสียดายคือช่วงน้ำท่วมใหญ่ที่บ้านถูกน้ำท่วมสูงกว่าเอวทำให้หนังสือที่สะสมไว้เสียหายไปหลายร้อยเล่ม ปัจจุบันต้องแบ่งหนังสือไปเก็บไว้ที่ทำงานที่มูลนิธิสร้างสรรค์เด็กป้องกันไม่ให้น้ำท่วมอีกรอบ

อีกด้านครูหยุยยังเป็นนักกีฬาที่เล่นกีฬาเป็นเกือบทุกอย่าง ทั้งฟุตบอลและบาสเกตบอล แต่ด้วยปัญหาเรื่องสายตาสั้นทำให้ต้องเปลี่ยนแนวมายัง ‘กรีฑา’ ซึ่งเป็นนักกีฬาของมหาวิทยาลัยกวาดเหรียญ กวาดถ้วยมาหลายรุ่น ตั้งแต่วิ่ง 400 เมตร 800 เมตร 1,500 เมตร ไปจนถึง 1 หมื่นเมตร ปัจจุบันก็ยังพยายามหาเวลาว่างออกกำลังกายทั้งการปั่นจักรยาน เดิน วิ่ง ชกลม วิ่งไปทักทายลูกบ้านไปในฐานะประธานหมู่บ้าน

อีกมุมหนึ่งที่แทบไม่มีใครรู้คือลีลาการร้องเพลงที่หาตัวจับยากคนหนึ่ง แถมมีดีกรีเป็นนักร้องประจำในบาร์หารายได้พิเศษในช่วงวัยรุ่น ก่อนต้องมาทิ้งไมค์ในช่วงเรียนมหาวิทยาลัย ทว่าปัจจุบันก็ยังนัดพรรคพวกเพื่อนฝูงไปร้องเพลงสังสรรค์กันอยู่เป็นประจำ แถมล่าสุดลงทุนซื้ออุปกรณ์คาราโอเกะมาติดตั้งในห้องสมุดที่บ้าน ไว้คอยซ้อม

“ร้องได้ทุกแนวแต่ถนัดซอฟต์ร็อกพวกแนว อัสนี-วสันต์ คาราบาว เดี๋ยวนี้พอจะร้องก็ปิดประตู ปิดหน้าต่างเปิดแอร์ร้อง เสียงจะได้ไม่ไปรบกวนข้างบ้าน ร้องทีหนึ่งก็ 3 ชั่วโมง ไล่ไปจากเบาๆ แต่คาราโอเกะข้อเสียคือทำให้ไม่ต้องจำเนื้อ ไม่ต้องฟังจังหวะ ร้องตามตัวอักษร แต่จะให้ดีต้องร้องกับวงดนตรี คอยจับจังหวะเอา” กิจกรรมเหล่านี้ ล้วนแต่ส่งเสริมเติมเต็มการใช้ชีวิต ทั้งร่างกายและจิตใจ ผ่านตัวหนังสือ กีฬา และเสียงเพลง

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

22 เมษายน 2560 เวลา 10:40 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/491379

โดย…ประลองยุทธ ผงงอย/ภาพ ทวีชัย ธวัชปกรณ์

บริษัท มัดแมน หรือ MM เพิ่งเป็นน้องใหม่ในตลาดหลักทรัพย์ เอ็ม เอ ไอ (mai) เป็นเจ้าของแบรนด์ที่เป็นที่รู้จัก ได้แก่ แบรนด์เสื้อผ้า เกรย์ฮาวด์ เกรย์ฮาวด์คาเฟ่ ดังกิ้นโดนัท และไอศกรีมบาสกิ้น รอบบินส์

“นาดิม ซาเวียร์ ซาลฮานี” นั่งเก้าอี้ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร เป็นผู้บริหารมืออาชีพที่เข้าบริหารงาน นาดิม เป็นชาวเลบานอนตอนอายุ 15 ปี ย้ายมาอยู่ไทย ครอบครัวทำธุรกิจซักรีดให้กับโรงแรม ส่วนคุณพ่อทำงานเป็นที่ปรึกษาให้กับโรงแรมไปด้วย โดยในช่วงอายุ 20 ปี ได้ไปช่วยงานคุณพ่อ ที่ไฮแอท จ.เชียงใหม่ ถูกชวนมาทำงานด้านโรงแรมอย่างเต็มตัว

ขอไปทำงานยากเพื่อเติบโตได้เร็วกว่าคนทั่วไป

ตั้งคำถามว่าถ้าตัดสินใจทำงานโรงแรมจะได้อะไร ไฮแอทเสนอให้ทุนเรียนสาขาการโรงแรมที่มหาวิทยาลัยคอร์เนล สหรัฐ โดยมีเงื่อนไขว่าหลังจบจะต้องทำงานให้กับไฮแอท 5 ปี ชอบทำงานยากที่สุดที่ไม่มีใครอยากไป เช่น โรงแรมบนเกาะเล็กๆ เพราะต้องการเติบโตเร็วกว่าคนอื่น การทำงานไปทั่วโลก ทำให้มีประสบการณ์มากขึ้น

งานสุดท้ายในด้านโรงแรมคือ ทำงานที่โรงแรมดุสิต จ.กระบี่ อีกประมาณ 5 ปี รวมประสบการณ์ในสายนี้เป็นเวลามากกว่า 20 ปี จึงรู้สึกอิ่มตัว

การได้ทำงานทั่วโลกเป็นโอกาสที่ดีได้เรียนรู้วัฒนธรรมของทั่วโลก จึงได้เรียนรู้เรื่องที่ยากที่สุดคือวิธีบริหารจัดการคนจากมีวัฒนธรรมที่แตกต่างกันไปให้ทำงานร่วมกันได้ ซึ่งถือเป็นประสบการณ์ที่ดีสุดที่ได้รับจากการทำงานด้านโรงแรม ในยุคปัจจุบันบริษัททั่วไปจะมีทรัพยากรบุคคลที่มีหลากหลายรุ่นอายุ ทำให้มีช่องว่างระหว่างวัยสูงจึงมีความคิดต่างกันมาก ทำให้คนที่เข้ามาดูแลเรื่องนี้จะต้องมีอีคิวที่สูง ซึ่งมีความสำคัญที่สุด

ชอบคิดนอกรอบสร้างสรรค์งานเอง

หลังจากนั้นได้เข้าทำงานด้านดีเทลกับกลุ่มเซ็นทรัลพัฒนาปี 2540 จะนำแบรนด์กาแฟสตาร์บัคส์เข้าไทยจึงหาคนมาช่วยดูแล ตอนนั้นตัวเองยังไม่รู้จักสตาร์บัคส์ แต่ตัดสินมาทำงานเพราะต้องการหยุดงานด้านโรงแรมที่ต้องไปอยู่ในต่างประเทศ เพราะต้องการกลับมาอยู่กับครอบครัว ซึ่งเป็นช่วงที่ลูกกำลังเติบโตสาขาแรกของไทยในฐานะผู้จัดการทั่วไปในปี 2541 จนครบ 40 สาขาแรก

ปี 2543 ตัดสินใจย้ายมาทำงานกับบริษัทที่ทำงานปัจจุบันคือ มัดแมน ซึ่งทำจนถึงทุกวันนี้เป็นเวลา 13 ปี งานแรกต้องต้องพลิกฟื้นธุรกิจที่มีปัญหาหนักจากพิษปัญหาเศรษฐกิจต้มยำกุ้งธุรกิจเริ่มดีขึ้น จนเปลี่ยนเจ้าของมาเป็นบริษัท ทรัพย์ศรีไทย (SST) และบริษัทได้เข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ เอ็ม เอ ไอ (mai)

“ช่วงที่ลาออกจากสตาร์บัคส์ตอนนั้นถูกภรรยาต่อว่า เพราะออกจากบริษัทมีชื่อเสียงมาก สตาร์บัคส์เก่งมากแต่เขาควบคุมทุกอย่างมาจากสหรัฐ แต่การทำงานผมชอบคิดเองสร้างสรรค์งานเอง ทำให้ไม่สามารถคิดนอกรอบได้ จึงตัดสินใจลาออกมาเพราะขาดความท้าทายในการทำงาน”

กำลังใจคือสร้างความมั่นใจให้คนรอบตัว

ผมมีความเชื่อว่ามนุษย์ทุกคนมีความเก่งในตัวเอง แต่มีหลายคนขาดความมั่นใจ ดังนั้น การทำให้คนเก่งมีความมั่นใจและมีความเชื่อในความสามารถของตัวเองออกมาให้ทำงานร่วมกันได้ เพื่อนำองค์กรพบความสำเร็จ เพราะตัวผมเองคนเดียวไม่สามารถทำให้องค์กรประสบความสำเร็จได้ หากไม่มีทีมงานมาช่วยนำไอเดียที่ผมคิดไปทำต่อ ซึ่งสิ่งที่สร้างกำลังใจที่สุดในชีวิตผมคือ การสร้างความมั่นใจให้คนที่อยู่รอบตัว

โดยเฉพาะลูกที่เลี้ยงแบบเพื่อนคุยปรึกษาได้ทุกเรื่อง เพราะช่วงผมเป็นเด็กไม่เคยปรึกษาอะไรกับคุณพ่อ เพราะจะถูกมองว่าเรายังเด็กต้องเรียนรู้อีกมาก ซึ่งคนมองว่าทุกๆ คนมีคุณค่าแม้อยู่ในวัยเด็กที่จะทำอะไรหลายๆ อย่างได้เอง

ตัวอย่างวิธีการทำงานหนึ่งที่สอนพนักงานฝ่ายการตลาดในบริษัทคือ ใช้เวลาทำงานในออฟฟิศ 30% อีก 70% ให้ออกไปข้างนอก เพื่อให้เห็นการเปลี่ยนแปลงของกระแสธุรกิจรีเทลที่เปลี่ยนแปลงทุกนาที เพื่อนำมาปรับใช้ในการทำงานได้ทัน

และนี่คือวิธีการบริหารและทำงานของ “นาดิม ซาเวียร์ ซาลฮานี”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

22 เมษายน 2560 เวลา 10:29 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/491375

โดย…มัลลิกา

 เมื่อปณิธานตัวเองมาตั้งแต่ยังเยาว์ว่าอยากช่วยเหลือผู้อื่นที่ด้อยโอกาสกว่า ทำให้ภาพที่ผู้คนซึ่งรู้จักกันเป็นการส่วนตัวกับ อรทัย มณีประสพโชค คือการใช้ชีวิตอยู่กับการทุ่มเทเพื่อผู้อื่น ไม่ว่าจะทำงาน ท่องเที่ยว ทุกจังหวะการใช้ชีวิตของเธอนำมาซึ่งประโยชน์สุขต่อผู้อื่นด้วยเสมอ

ส่วนผู้คนที่ไม่ได้เคยรู้จักมักจี่อรทัยมาก่อน สิ่งที่เธอกระทำตั้งแต่วัยเยาว์จนกระทั่งมีครอบครัว มีสามี และลูก 2 คน อาจจะเกิดคำถามว่าเพราะเหตุใด? เธอถึงมีจิตอาสา มีจิตใจที่เกื้อกูลต่อผู้อื่น ซึ่งถ้าให้เธอตอบเป็นถ้อยคำ ง่ายๆ สั้นๆ แค่นี้เอง

“ทำดีทำไมต้องคิด” แต่หากจะพิจารณาจากการกระทำของเธอแล้ว เวลานับสิบๆ ปีนั้น ‘เธอช่างมีความสุข’ นั้นก็เพียงพอแล้วนี่นา

“เกิดในครอบครัวหย่าร้าง แม่ดูแลลูก 6 คน ต้องต่อสู้ชีวิตแบบคนไม่มีความรู้ ได้เห็นความเศร้า ลำบากของแม่ ทำให้เห็นใจคนที่ไม่มีความรู้ ไม่มีเงิน ไม่มีพลัง หรือกำลังใจที่จะฟันฝ่าอุปสรรคต่างๆ ทำให้ซึมซับและบอกกับตัวเองว่า ฉันจะไม่ยอมจน และถ้าฉันมี ฉันจะช่วยเหลือเด็กๆ ให้มีพลังต่อสู้แบบฉัน จึงต่อสู้จนมีวันนี้ ทำมาทุกงาน แต่ระหว่างนั้นก็ช่วยเหลือคนอื่นเท่าที่จะทำได้ พาคนแก่ข้ามถนน สอนหนังสือเด็ก เท่าที่เด็กคนหนึ่งจะทำได้”

อรทัยเกษียณตัวเองเมื่อวัย 45 ปี นับจากวันนั้นก็สิบกว่าปีแล้ว แต่เธอยังทำงานอยู่ ทว่างานที่ทำคืองานช่วยเหลือผู้อื่น เป็นจิตอาสาในหลายๆ โครงการ แต่งานประจำของเธอเลยก็คือการสอนหนังสือเด็กแถวละแวกบ้าน

“สังคมการศึกษาบ้านเราอ่อนแอมาก รัฐสนับสนุนมีหนังสือดีๆ หายากมาให้อ่าน แต่เด็กอ่านหนังสือไม่ได้จะมีประโยชน์อะไร อย่างภาษาอังกฤษเด็กไทยอ่อนมาก เราไปสอนพ่อแม่เองยังบอกเลยว่า จะสอนไปทำไม เดี๋ยวลูกจบมาก็ไปปลูกผักปลูกหญ้าไม่ได้ใช้หรอก มันเป็นทั้งระบบเลย”

เมื่อก่อนอรทัยสอนหนังสือเด็กที่โรงเรียนวัดลำกระดาน เขตคลองสามวา สอนอยู่ 4 ปี สัปดาห์ละ 2 วัน

“ไม่ได้จบครูมา เรียนโฆษณาประชาสัมพันธ์จบปริญญาตรี ที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง และเรียนคอร์สเอ็มบีเอ เกี่ยวกับธุรกิจกจอสังหาริมทรัพย์ ช่วยแฟนดูแลการเงิน อยากสอนหนังสือเด็กก็เดินเข้าไปขอครูใหญ่ สอนฟรีเหมือนอาสาสมัคร สอนเด็กชั้น ป.5 ป.6 สอน 1 คนต่อเด็ก  45 คน ก็มาคิดว่าเราทำแบบนี้ไม่ได้ประโยชน์ เราก็เลยค่อยๆ ฟีดออกมา มาสอนเฉพาะเด็กที่สนใจจริงๆ ไม่กี่คน

“อย่างตอนนี้ทำงานจิตอาสาอยู่โรงเรียนเตรียมอุดมลำลูกกา พอเลิกเรียนรับเด็ก 4-5 คน ไปสอนหนังสือต่อที่วัดธัญญะผล ลำลูกกาคลอง 8 เด็กสมัครใจมาเรียน แล้วมีเด็กหนึ่งคนที่เราช่วยดูแลตั้งแต่ชั้น ป.3 ตอนนี้เขาอยู่ม.2 แล้ว ที่บ้านยากจน เมื่อก่อนสอนทุกวันอังคารกับพฤหัสบดี ตอนนี้สอนเขาเฉพาะวันศุกร์

อรทัยบอกว่า เธอไม่ได้สอนหนังสือแค่เด็ก แต่เจาะลึกไปถึงครอบครัวของเขาว่ามีปัญหาอะไรยังไง

“เราอยากผลักดันเขา วัชพืชเยอะ ดอกไม้จะโผล่ขึ้นมาก็ยาก สิ่งแวดล้อมเขาไม่ดี แต่เขาสามารถเลือกที่จะเป็นดอกไม้หรือวัชพืชได้ เราเข้าไปช่วยเปิดโอกาสได้แค่นี้ แต่เขาก็ต้องช่วยตัวเองด้วย ต้องเลือกให้ตัวเองอยากเป็นอะไร”

เธอยังบอกว่าที่ค่อนข้างสนใจให้ความช่วยเหลือเด็ก เพราะเด็กคืออนาคตของชาติ

“ถ้าเราปลูกวันนี้ภายหน้าเขาจะเป็นต้นไม้ใหญ่ ร่มรื่น สวยงาม ถ้าเราไม่สร้างรากฐานตอนนี้ เด็กเมื่อโตแล้วดัดลำบาก เราทำตรงนี้ไม่ได้ลำบากอะไร สอนเด็กหนึ่งคน หนึ่งชั่วโมงต่อวัน แต่วันข้างหน้าเขาจะแผ่ออกลูกออกหลาน ประเทศไทยเราก็จะมีต้นไม้ที่สวยงาม”

นอกจากงานสอนหนังสือแล้ว เป้าหมายชีวิตของอรทัยคือท่องเที่ยว เติมเต็มความสุขให้ชีวิต หากระหว่างการเดินทางและหลายจุดหมายนั้น คือการช่วยเหลือชาวบ้านที่ยากไร้ไปด้วย ไม่ว่าจะบนผืนแผ่นดินไทยหรือต่างชาติ

“ตอนอายุ 35-36 ปี เรามีลูก 2 คน แล้วเราทำงานหนักมาก เปิดบริษัทเอง ผลิตยารักษาสัตว์ นอนตี 2 ตื่นเช้า ต้องติดลำโพงที่ห้องลูก ลูกร้องรีบวิ่ง ชีวิตช่วงนั้นหนักมาก มีสาขาอยู่เกือบ 40 แห่ง ก็เลยคิดกันกับแฟนว่าถ้าอายุ 40 เขา 45 เราจะหยุดทำงาน

“อันดับแรก เราต้องพอ ไม่ต้องมีบ้านหลังละ 10 ล้าน เราก็อยู่ได้ คิดว่าความพอดีของชีวิตแต่ละคนไม่เหมือนกัน จากนั้นเราก็เที่ยวไปทำบุญไป ขึ้นดอยไปสร้างห้องน้ำ ตอนนี้ไม่ทำอะไรกันเลย เที่ยวกับทำบุญ ใครไปเจออะไรดีๆ ก็จะมาเล่า แฟนออกไปทำเกี่ยวกับมูลนิธิ เราไปสอนหนังสือ

“ดอกไม้คิดจะปลูก ปลูกไปเถอะในโลกนี้ ไม่ต้องจำกัดว่าจะต้องทำอะไร เจออะไรเราก็ทำไปหมด เจอสัตว์ป่วยให้ลูกไปฉีดยาให้แมว ช่วยกันทำคนละนิดคนละหน่อย เวลาไปเที่ยวเราพกสมุด ดินสอ ยางลบไปด้วยเสมอเอาไปแจกเด็กๆ เป็นของคุณค่าทางใจ แจกขนมผู้ใหญ่ เราทำเพื่อให้รู้ว่าโลกมันไม่ได้โหดร้าย เราขึ้นดอยทุกปี น้ำ ไฟ ไม่มี อาหารการกินก็แย่ เราไปเริ่มกินอยู่กับเขา ก็ทำเรื่อยๆ แรกๆ ไปที่ยวเยี่ยมเขาเอาของไปให้ พอเราทำมีความสัมพันธ์ก็สอนหนังสือ ต่อไปจัดปีใหม่ เขาของขวัญไปแจก ไปอมก๋อย ภูเขาทุกลูกบนอมก๋อยเราไป ไปมา 10 ปีเต็มแล้ว”

แต่ละคนออกแบบชีวิตแตกต่างกันไป แต่สำหรับอรทัย ถึงเลือกที่จะใช้ชีวิตไปพร้อมการแบ่งปันความสุข

“เปรียบความสุขได้กินของโปรด ความสุขที่ 1 คือ ได้กินของถูกปาก ความสุขที่ 2 คือ เห็นคนที่เรารักได้กินของที่เราแบ่งปันให้อย่างมีความสุข และความสุขที่ 3 คือได้เห็นคนอื่นแบ่งปันให้คนอื่นกินอย่างอร่อย ผู้มีจิตอาสาเมื่อได้ทำสม่ำเสมอจะรู้สึกถึงความสุขที่ 1 ที่ 2 ละเอียดขึ้น แม้จะไม่ได้หวังผลตอบแทนใดๆ เราเริ่มกันจากจิตที่เป็นกุศลต่อตัวเองก่อน โดยเลือกงานใกล้ตัวในแบบของเรา สังคมงดงามเริ่มจากใจของเราเป็นกุศลจิตอาสา ไม่ต้องกังวลว่าจะทำได้ไม่ดี ทำไปกลัวคนอื่นมอง ทำแล้วจะมีผลอะไรตามมา”

อรทัยส่งท้ายแนวความคิดจิตอาสาของเธอว่า

“บอกตัวเองเราก็เป็นส่วนหนึ่งของโลกใบนี้ อยากเห็นโลกสวยงามไหม รอให้ตัวเองมีก่อน รวยก่อน ไม่มีวันที่คุณจะพร้อมหรอกค่ะ เพราะมนุษย์มีกิเลสอยู่ตลอด แค่คุณกล้าก้าวออกมาแค่นั้นเอง แล้วคุณจะพบความสุขที่แท้จริง ไม่ได้เกิดจากการ ‘ได้’ แต่เป็นสุขที่เกิดจากการ ‘ให้’ สุขที่คุณต้องค้นพบด้วยตัวเอง ก่อนที่คุณจะหมดเวลาและลมหายใจ”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

20 เมษายน 2560 เวลา 10:57 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/490940

โดย…วรธาร

หลายคนเคยเห็นต้น หรือผักกระสัง (Peperomia) พรรณไม้ล้มลุกที่ลำต้นมีความเปราะหักง่าย ความสูงประมาณ 15-30 ซม. ลำต้นและใบสีเขียวและอวบน้ำ พบได้ทั่วไปในเขตร้อนทั่วโลก ในประเทศไทยมีสิบกว่าชนิด ซึ่งพบได้ทั่วทุกภาคของประเทศ

ทว่าเมื่อปีที่แล้วมีการค้นพบพืชสกุลผักกระสังชนิดใหม่ของโลกในพื้นที่ของประเทศไทย โดยทีมวิจัยจากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ (มก.) บางเขน

รักตนิล คือ พรรณไม้ชนิดใหม่ของโลกที่กล่าวถึง ซึ่งทางผู้วิจัยได้ค้นพบขณะการดำเนินการวิจัยโครงการการพัฒนาพืชสกุลผักกระสังให้เป็นไม้ประดับเชิงการค้า โดย ผศ.ดร.เฉลิมพล สุวรรณภักดี ภาควิชาพฤกษศาสตร์ คณะวิทยาศาสตร์ มก. หัวหน้าโครงการฯ ร่วมกับ รศ.ดร.ประศาสตร์ เกื้อมณี ภาควิชาพฤกษศาสตร์ ผศ.ดร.พัชรียา บุญกอแก้ว ผศ.ดร.เฌอมาลย์ วงศ์ชาวจันทร์ ภาควิชาพืชสวน คณะเกษตร มก. ดร.ปิยะเกษตร สุขสถาน นักวิชาการพฤกษศาสตร์ สวนพฤกษศาสตร์สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ องค์การสวนพฤกษศาสตร์ จ.เชียงใหม่ และ ศ.ดร.ประนอม จันทรโณทัย ศูนย์วิจัยอนุกรมวิธานประยุกต์ ภาควิชาชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น

ผศ.ดร.เฉลิมพล

ก่อนมาเป็น ‘รักตนิล’ ชื่อพระราชทาน

ผศ.ดร.เฉลิมพล หัวหน้าวิจัยโครงการการพัฒนาพืชสกุลผักกระสังให้เป็นไม้ประดับเชิงการค้า เล่าว่า จากการเดินทางสำรวจและเก็บรวบรวมวัตถุดิบในพื้นที่ต่างๆ เพื่อใช้ในโครงการวิจัย ก็ได้พบพืชชนิดนี้บริเวณภูเขาหินปูน ที่ จ.เลย มีลักษณะแตกต่างไปจากพืชสกุลผักกระสังชนิดอื่นๆ ที่เคยเจอ โดยจะมีความสวยงามแปลกตาจากพันธุ์อื่น กล่าวคือลำต้นและก้านเป็นสีแดง ส่วนใบออกเขียวมรกต ความสูงอยู่ที่ประมาณ 10-20 ซม.

หัวหน้าโครงการวิจัย เล่าต่อว่า พอเห็นว่าเป็นชนิดที่สวยงามและเหมาะกับการพัฒนาให้เป็นไม้ประดับเชิงการค้าเป็นไปตามโครงการฯ จึงพยายามสืบค้นดูว่าก่อนนี้มีใครค้นพบพรรณไม้ชนิดนี้แล้วหรือยัง ครั้นพอรู้ว่ายังไม่มี ผักกระสังตัวนี้จึงกลายเป็นพรรณไม้ชนิดใหม่ของโลก

หลังจากนั้นจึงร่วมตั้งชื่อกับ ศ.ดร.ประนอม จันทรโณทัย อาจารย์จากศูนย์วิจัยอนุกรมวิธานประยุกต์ ภาควิชาชีววิทยา มหาวิทยาลัยขอนแก่น จากนั้นได้ทำหนังสือกราบบังคมทูลขอพระราชทานพระนามสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี มาตั้งเป็นชื่อวิทยาศาสตร์

“มีชื่อว่า Peperomia sirindhorniana C. Suwanph. & Chantar. ทั้งนี้เพื่อเป็นการเทิดพระเกียรติสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ เนื่องในวันครบรอบพระชนมายุ 5 รอบ และเพื่อเป็นการสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณที่ทรงมีแก่วงการพฤกษศาสตร์

“เนื่องจากทรงเป็นผู้ริเริ่มโครงการอนุรักษ์พันธุกรรมพืชโดยมีพระราชประสงค์ให้ประชาชนหันมาสนใจและให้ความตระหนักถึงความสำคัญของทรัพยากรพืช พร้อมกันนี้พระองค์ท่านมีพระมหากรุณาธิคุณโปรดเกล้าฯ พระราชทานชื่อไทยว่า ‘รักตนิล’ ซึ่งมีความหมายว่า แดง-เขียว เนื่องจากพืชชนิดนี้มีลำต้นและก้านใบสีแดง มีใบสีเขียวเข้ม หรือ สีมรกต”

ปัจจุบันรักตนิลพืชชนิดใหม่ของโลกนี้ได้รับการตีพิมพ์แล้วในวารสารคิว (Kew Bulletin) ประเทศอังกฤษ ซึ่งเป็นวารสารที่เก่าแก่ทางด้านอนุกรมวิธานพืช

หัวหน้าโครงการพูดถึงรักตนิลว่าเป็นพืชล้มลุกที่ไม่สูงมากอยู่ที่ประมาณ 10-20 ซม. ความโดดเด่นที่เป็นเสน่ห์ของมันคือลำต้นและก้านสีแดง ส่วนใบสีเขียวมรกต ตัดกันสวยงาม เป็นพืชที่ต้องการน้ำน้อย สองสามวันรดน้ำก็ได้ ชอบอยู่ในสภาพพื้นที่ที่เป็นภูเขาหินปูน

“ตอนนี้กำลังทำเรื่องการขยายพันธุ์และปรับปรุงพันธุ์ที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ รวมถึงศึกษาเรื่องการปลูกเลี้ยง เนื่องจากเป็นพืชป่าเวลาเอามาปลูกเลี้ยงจะยากนิดหนึ่ง ต้องใช้เวลาในการศึกษาธรรมชาติของเขาสักพักหนึ่ง คาดว่าปีหน้าน่าจะเปิดตัวเป็นไม้ประดับชนิดใหม่ได้ พร้อมกันนี้ก็เชื่อว่าคนไทยจะได้ประโยชน์ กล่าวคือได้ไม้ประดับชนิดใหม่ทดแทนการนำเข้าในอนาคตอย่างแน่นอน”

ผศ.ดร.พัชรียา บุญกอแก้ว

การขยายพันธุ์คือการอนุรักษ์อย่างยั่งยืน

ผศ.ดร.พัชรียา บุญกอแก้ว ภาควิชาพืชสวน คณะเกษตร และรองคณบดีฝ่ายบริหาร คณะเกษตร รับผิดชอบด้านการขยายพันธ์ุและการปลูกเลี้ยง เล่าว่า ด้วยความที่เป็นโครงการพัฒนาพืชสกุลผักกระสังให้เป็นไม้ประดับเชิงการค้า

ดังนั้น จึงไม่ใช่การสำรวจค้นพบแล้วจบตรงนั้น แต่อาจารย์เฉลิมพลมองถึงการขยายพันธุ์ การปลูกเลี้ยงและการปรับปรุงพันธุ์ซึ่งจะสามารถตอบโจทย์ในเชิงการค้าได้ในอนาคต

“ดิฉันดูในเรื่องการเพิ่มจำนวน ก็คือในส่วนของการขยายพันธ์ุและการปลูกเลี้ยง ทำให้คนได้รู้จักการปลูกเลี้ยงอย่างกว้างขวางโดยที่ไม่ต้องไปนำต้นมาจากป่าจนมันสูญพันธุ์ไป ซึ่งถ้าเราช่วยให้เขารู้วิธีการขยายพันธุ์และวิธีการปลูกเลี้ยงก็ถือเป็นวิธีการอนุรักษ์อย่างยั่งยืนและสามารถตอบโจทย์ในเชิงการค้าได้ด้วย”

สำหรับเทคนิคการขยายพันธ์ุและการปลูกเลี้ยงนั้น ผศ.ดร.พัชรียา ได้นำกิ่งของต้นรักตนิลมาขยายพันธุ์ด้วยวิธีการปักชำ จากนั้นต้นรักตนิลจะแตกยอดใหม่ เลี้ยงจนได้ต้นที่มีลักษณะแข็งแรง แล้วนำมาขยายพันธุ์ด้วยวิธีการเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อ (Tissue Culture) โดยนำยอดอ่อนมาฟอกฆ่าเชื้อและเลี้ยงบนอาหารสังเคราะห์เพื่อเพิ่มจำนวนต้น ซึ่งเทคนิคการเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อนี้สามารถเพิ่มจำนวนต้นได้มากในเวลาอันรวดเร็ว

“อาจารย์เฉลิมพลจะให้ตัวอย่างมาหนึ่งก้านยาวประมาณ 15 ซม. เราก็เอามาทำพอให้รอดชีวิตโดยการปักชำ พอเขาแตกยอดใหม่ก็นำยอดใหม่นั้นมาขยายพันธุ์ โดยใช้เทคนิคการขยายพันธุ์ที่เรียกว่า Tissue Culture หรือการเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อ นำใบออกเอามาฟอกแต่ข้อของรักตนิล มาขยายพันธ์ุเลี้ยงในอาหารวิทยาศาสตร์ คล้ายอยู่ในสภาพปลอดเชื้อเพื่อไม่ให้เชื้อราหรือเชื้อแบคทีเรียไปทำลาย

“จากกิ่งก้านเดียวนี้เราสามารถเพิ่มจำนวนได้เป็นร้อยเป็นพันเป็นหมื่นเป็นแสนต้นตามที่เราต้องการได้ แต่ก็ต้องดูว่าเพิ่มแล้วต้องมีพื้นที่ในการปลูกเลี้ยงเขาอย่างเพียงพอ ตอนนี้มีต้นอยู่ประมาณ 500 ต้น เพื่อที่จะทดสอบในการปลูก ส่วนต้นที่เพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อนั้นเพิ่มจำนวนในขวดไปเรื่อยๆ ได้อย่างต่อเนื่อง ซึ่งเราสามารถเพิ่มจำนวนในสภาพปลอดเชื้อได้สำเร็จ ได้สูตรอาหารที่เหมาะสมกับเขา”

อาจารย์พัชรียา กล่าวต่อว่า ตอนที่รักตนิลอยู่ในขวดเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อนั้น ลำต้นยังเป็นสีเขียวเหมือนพืชทั่วไปยังไม่ออกสีแดง เวลาเอาออกไปปลูกจึงต้องหาสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมให้เพื่อที่รักตนิลจะเติบโต และมีสีสันเหมือนธรรมชาติของมัน แต่ตอนนี้อยู่ในช่วงการทดสอบปลูกในโรงเรือนและหาเทคนิคการปลูกที่เหมาะสม

“ปัจจุบันมีแผนส่งรักตนิลที่เราได้ขยายพันธุ์ส่งไปให้ ดร.ปิยะเกษตร สุขสถาน องค์การสวนพฤกษ์ แม่ริม จ.เชียงใหม่ หนึ่งในผู้คณะวิจัยโครงการฯ ปลูกที่เชียงใหม่ เพื่อเปรียบเทียบความเจริญเติบโตของรักตนิลในเขตภาคกลางกับภาคเหนือ

“นอกจากนี้ เราก็จะส่งต้นรักตนิลจากการเพาะเนื้อเยื่อให้กับอาจารย์เฌอมาลย์ วงศ์ชาวจันทร์ ทำให้เกิดการกลายพันธุ์หรือปรับปรุงพันธุ์ให้หลากหลายขึ้น ซึ่งอาจารย์อาจใช้เทคนิคการฉายรังสี หรืออาจรอให้ต้นโตแล้วผสมกับพันธ์ุอื่นเพื่อพัฒนาเป็นพันธุ์ใหม่ขึ้นมา ดิฉันเชื่อว่าในอนาคตคนไทยเราได้ประโยชน์แน่นอนจากการวิจัยโครงการนี้”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

19 เมษายน 2560 เวลา 08:59 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/490750

โดย…พริบพันดาว ภาพ SACICT

ตัวเลขมูลค่าการส่งออกสินค้าหัตถกรรมของไทยในปี 2559 มีมูลค่าถึง 3 แสนล้านบาท หรือ 8,455 ล้านเหรียญสหรัฐ ในจำนวนนั้นผลิตภัณฑ์ที่มีมูลค่าการส่งออกมากที่สุด ได้แก่ เครื่องเงินและเครื่องทอง ผลิตภัณฑ์ผ้า งานไม้ และอื่นๆ จึงนับเป็นทิศทางอันดีของการดำเนินงานส่งเสริมด้านศิลปหัตถกรรมไทย

เทศกาลนวัตศิลป์นานาชาติ (International Innovative Craft Fair 2017 – IICF) ได้จัดงานสัมมนา Craft Trend in ASEAN ภายใต้แนวความคิดหรือคอนเซ็ปต์ Future of Crafts in ASEAN โดยเชิญเหล่าผู้เชี่ยวชาญมากประสบการณ์จากนานาประเทศในอาเซียนมาแลกเปลี่ยนความรู้และมุมมองของงานหัตถกรรมในแต่ละท้องถิ่นของตนผ่านการบรรยายในหัวข้อ “ภาพรวมของงานหัตถกรรมและการดำเนินงานในการพัฒนาหัตถกรรมในปัจจุบัน” และกิจกรรมเสวนาเรื่อง “มองภาพหัตถกรรมในอนาคต”

ทิศทางงานหัตถกรรมในประเทศไทย

อัมพวัน พิชาลัย ผู้อำนวยการศูนย์ส่งเสริมศิลปาชีพระหว่างประเทศ (องค์การมหาชน) ว่า ศูนย์ส่งเสริมศิลปาชีพระหว่างประเทศ (องค์การมหาชน) ศศป. หรือ The SUPPORT Arts and Crafts International Centre of Thailand (Public Organization) เรียกโดยย่อว่า “SACICT” (อ่านพ้องเสียงกับคำว่า “ศักดิ์สิทธิ์” ในภาษาไทย) ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี 2546 มีวัตถุประสงค์ในการส่งเสริมสนับสนุนให้มีการประกอบอาชีพผสมผสานเพื่อสร้างผลิตภัณฑ์ศิลปหัตถกรรมพื้นบ้านตามโครงการส่งเสริมศิลปาชีพในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ และส่งเสริมสนับสนุนด้านการตลาดสำหรับผลิตภัณฑ์ดังกล่าวทั้งในประเทศและต่างประเทศ

“ที่ผ่านมา ศศป. ดำเนินงานภายใต้วิสัยทัศน์ของการเป็นศูนย์รวมองค์ความรู้ และอนุรักษ์สืบสานคุณค่าศิลปหัตถกรรมไทย รวมทั้งต่อยอดเชิงพาณิชย์สู่สากลเพื่อให้ชุมชนกินดีอยู่ดีอย่างยั่งยืน จึงนับเป็นทิศทางอันดีของการดำเนินงานส่งเสริมด้านศิลปหัตถกรรมไทย”

ภาพรวมของงานหัตถกรรมในประเทศ โครงการพัฒนางานหัตถกรรม ทิศทางการพัฒนาในอนาคต ตลอดจนวิสัยทัศน์ที่มีต่อเทรนด์ของงานหัตถกรรมในอีก 10 ปี ข้างหน้า อัมพวัน ให้ข้อมูลว่า ในปัจจุบัน SACICT มีสมาชิกอยู่ในประเทศไทยกว่า 2,500 ราย ในจำนวนนั้นกว่า 1,500 ราย เป็นสมาชิกที่มีข้อมูลอยู่ใน Crafts Map (แอพพลิเคชั่นและเว็บไซต์ที่ SACICT จัดทำขึ้นเพื่อรวบรวมข้อมูลและแผนที่ของร้านค้าศิลปหัตถกรรมในประเทศไทย) ประกอบด้วยครูศิลป์ ครูช่าง ทายาทช่างศิลป์ ตลอดจนชุมชนผู้สร้างสรรค์งานศิลปหัตถกรรม โดยสินค้าส่วนใหญ่ ได้แก่ งานสิ่งทอ เครื่องสาน งานโลหะ เซรามิก และเครื่องเงินเครื่องทอง

“ไม่เพียงแต่เป็นศูนย์กลางของการรวบรวมข้อมูลศิลปหัตถกรรมไทย แต่ SACICT ยังสนับสนุนและส่งเสริมด้านการพัฒนางานหัตถกรรมให้เหมาะสมกับการใช้งานในปัจจุบัน เพื่อสอดรับกับเทรนด์และสามารถแข่งขันในตลาดทั้งภายในประเทศและต่างประเทศได้ มีการจัดงานนิทรรศการศิลปหัตถกรรมในประเทศ และเข้าร่วมงานนิทรรศการซึ่งเกี่ยวข้องกับงานศิลปหัตถกรรมและงานดีไซน์ในระดับนานาชาติเป็นประจำ นอกจากนี้ยังจัดงานประกวดผลิตภัณฑ์หัตถกรรมเชิงสร้างสรรค์ (INNOVATIVE CRAFT AWARD) เพื่อส่งเสริมและพัฒนางานหัตถกรรมให้เป็นไปอย่างยั่งยืน”

สำหรับอนาคตของงานศิลปหัตถกรรมในอีก 10 ปีข้างหน้านั้น อัมพวัน ชี้ว่าเทคโนโลยีจะเข้ามามีบทบาทสำคัญที่จะทำให้การเข้าถึงงานช่างและงานหัตถกรรมต่างๆ เป็นไปอย่างง่ายดายขึ้น

“สังเกตได้จากจำนวนสตูดิโอที่เพิ่มขึ้นตามลำดับ ตลอดจนการรวมกลุ่มของคนที่สนใจงานช่างด้านเดียวกัน SACICT จึงต้องการนำเสนอแนวคิดของการเชื่อมโยงกลุ่มคนที่เกี่ยวข้องกับงานศิลปหัตถกรรมในแขนงต่างๆ จากหลากหลายวัฒนธรรม ให้รวมกลุ่มเป็น Social Craft Network เพื่อใช้เป็นทิศทางในการวางเทรนด์ของ Craft Trends in ASEAN ในลำดับถัดไปอีกด้วย”

อินโดนีเซีย ‘ผสมผสานอดีตกับอนาคต’

ภาพรวมของงานหัตถกรรมในประเทศอินโดนีเซียว่ามีปัจจัยสำคัญมาจากสภาพภูมิประเทศและภูมิอากาศที่แตกต่างกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการมีภูมิประเทศที่เป็นเกาะจำนวน 17,000 เกาะ และมีชนเผ่า ชนพื้นเมืองที่แยกได้กว่า 365 ชนเผ่า จึงทำให้ผลผลิตจากงานหัตถกรรมของอินโดนีเซียมีความหลากหลายเป็นอย่างยิ่ง ทั้งในแง่ของวัตถุดิบ เทคนิควิธีการทำรวมถึงฟังก์ชั่นการใช้งานของงานหัตถกรรมในแต่ละประเภท

เป็นที่น่าสนใจว่าแม้งานหัตถกรรมบางส่วนที่แทบจะสูญหายไปจากประเทศแล้ว แต่ก็ยังมีงานบางส่วนที่ยังคงอยู่ และสืบทอดต่อกันมาจากรุ่นสู่รุ่นนานนับศตวรรษจนถึงทุกวันนี้

ไมย์รา วิดิโอโน ประธานแห่ง Indonesia Craft Organization จากสาธารณรัฐอินโดนีเซีย ขยายความว่า งานหัตถกรรมในประเทศอินโดนีเซียสามารถแบ่งออกเป็น 8 ประเภท ได้แก่ เส้นใยธรรมชาติ สิ่งทอ หนัง โลหะ เซรามิก ไม้ แก้ว หิน และอื่นๆ โดยงานแต่ละแบบจะกระจายอยู่ตามเกาะต่างๆ โดยมีเกาะชวาซึ่งเป็นเกาะที่มีประชากรอาศัยอยู่มากที่สุด เป็นเกาะที่รวมความหลากหลายและมีประเภทของงานหัตถกรรมมากที่สุดเช่นกัน

“จุดเด่นของงานหัตถกรรมในประเทศอินโดนีเซียอยู่ที่ความงดงามของชิ้นงานที่มีค่าในเชิงศิลปะ นอกจากนี้ยังรวมถึงทักษะการทำงานที่โดดเด่น คุณภาพของชิ้นงานที่ทำอย่างประณีตบรรจง ความคิดสร้างสรรค์ รวมถึงการเลือกใช้วัสดุที่หลากหลายเพื่อให้ได้รูปทรง สีสัน และพื้นผิวที่งดงาม ส่วนสำคัญอีกประการคือศักยภาพของช่างพื้นเมืองที่สามารถสร้างสรรค์ผลงานที่นำเทคนิควิธีการจากวัฒนธรรมต่างประเทศมาผสานเข้ากับงานพื้นเมืองได้อย่างลงตัว โดยไม่ทำให้เสียเอกลักษณ์ของตนไป”

ในส่วนของการพัฒนางานหัตถกรรมในอนาคตนั้น ไมย์รา มองว่าอันดับแรกคือการก้าวไปข้างหน้า โดยนำแนวคิดของการพัฒนาฝีมือที่มุ่งเน้นไปไปที่กระบวนการในค้นหาความหมายจากคุณค่าของภูมิปัญญาดั้งเดิมมารวมกับนวัตกรรมใหม่ๆ โดยไม่ทิ้งเรื่องการศึกษาและการสร้างสรรค์ผลงาน ตลอดจนต้องคิดในมุมที่จะเป็นประโยชน์ต่อสังคม เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมด้วย จากแนวทางดังกล่าวที่เน้นการผสมผสาน (Hybrid) หรือควบรวมวิธีการทำงานที่ผสานเทคโนโลยีกับวิถีดั้งเดิมไว้ จะช่วยทำให้ได้งานหัตถกรรมใหม่ๆ ที่จะดำรงอยู่ได้อย่างยั่งยืน

ลาว ‘ผสมผสานดั้งเดิมเข้ากับสมัยใหม่’

งานหัตถกรรมในลาวได้อย่างทั่วถึง ปัจจุบันมีสมาชิกในสังกัดรวมกว่า 120 ราย ในจำนวนนั้นราว 25% เป็นธุรกิจที่ผลิตสินค้าเพื่อส่งออกไปจำหน่ายยังต่างประเทศ

ทาร์เรบอน รัตนวง คณะกรรมการ Lao Handicraft Association ได้แบ่งประเภทงานฝีมือในอุตสาหกรรมหัตถกรรมของลาวออกเป็น 7 ประเภท ได้แก่ สิ่งทอ (ผ้าไหมและผ้าฝ้าย) เครื่องจักสาน (ไม้ไผ่, หวาย) เครื่องเงินและเครื่องประดับ สินค้าที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรม ผลิตภัณฑ์ที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม เครื่องปั้นดินเผา และผลิตภัณฑ์จากหม่อน

“งานฝีมือในแต่ละประเภทล้วนมีเอกลักษณ์และวิธีการทำแตกต่างกันออกไปในแต่ละชุมชนซึ่งกระจายอยู่ทั่วประเทศลาว ทั้งนี้เนื่องจากพลเมืองกว่า 7 ล้านคนของลาวนั้น สามารถแยกย่อยออกเป็นชนพื้นเมืองและชนเผ่าได้กว่า 49 ชนเผ่า แต่ละเผ่าล้วนมีลักษณะการดำเนินชีวิตที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะและมีภูมิปัญญาชาวบ้านที่สืบทอดจากบรรพบุรุษที่แตกต่างกัน”

ทาร์เรบอน ชี้ว่างานหัตถกรรมของลาวที่มีได้แก่ผ้าทอ โดยเฉพาะผ้าไหมเอกลักษณ์ในงานทอผ้าไหมของชาวบ้านนั้นมีทั้งสำหรับใช้งานในชีวิตประจำวัน และเป็นส่วนหนึ่งในพิธีกรรมทางศาสนาต่างๆ ซึ่งวัฒนธรรมเช่นนี้สืบทอดกันมาเนิ่นนานนับศตวรรษ

“แม่หญิงลาวส่วนใหญ่เรียนรู้วิธีและศิลปะในการทอผ้าจากแม่ของพวกเธอตั้งแต่ยังอยู่ในวัยเด็ก จนถึงปัจจุบันผ้าทอก็ยังเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวัน แม่หญิงลาวในปัจจุบันยังคงนิยมการนุ่งซิ่น คู่กับเสื้อแบบนับเป็นหนึ่งในวัฒนธรรมที่ผสมผสานความดั้งเดิมเข้ากับความสมัยใหม่ได้อย่างลงตัว”

สำหรับอนาคตของการพัฒนางานหัตถกรรมของลาวในอีก 10 ปีข้างหน้านั้น ได้มีการเตรียมก่อสร้าง Lao Handicraft Exhibition Center ที่เมืองเวียงจันทน์ เพื่อให้เป็นศูนย์กลางของงานหัตถกรรมในประเทศ ตลอดจนเป็นศูนย์กลางของงานหัตถกรรมอาเซียน ภายในศูนย์จะมีทั้งนิทรรศการการจัดแสดงผลงานหัตถกรรมที่โดดเด่น ตลอดจนเป็นศูนย์ฝึกฝีมือสำหรับงานช่างแขนงต่างๆ ด้วย เพื่อส่งเสริมทั้งในแง่ของการเผยแพร่ความรู้สู่สาธารณชน ตลอดจนเป็นศูนย์ท่องเที่ยวที่น่าสนใจ

มาเลเซีย ‘มุ่งสู่การสร้างแบรนด์’

มาเลเซียเป็นประเทศที่มีงานหัตถกรรมพื้นเมืองอยู่มากมายหลายแขนงที่ตกทอดจากรุ่นสู่รุ่นก็จริง แต่ปัจจุบันงานหัตถกรรมดังกล่าวกำลังตกอยู่ในช่วงเวลาแห่งความท้าทายว่าจะสามารถยืนหยัดอยู่ได้อย่างยั่งยืนต่อไปหรือไม่ เนื่องจากปัญหาต่างๆ ที่เพิ่มเข้ามามากมาย อาทิ การใช้งานที่อยู่ในวงจำกัด การนำเครื่องจักรมาใช้แทนแรงงานคน รวมถึงคนรุ่นใหม่ที่ขาดความสนใจในการสืบทอดและสานต่อภูมิปัญญาแห่งงานหัตถกรรมเหล่านั้น

รศ.ดร.จูน เอ็นโก ซิอ๊อค เคี้ยง จากคณะศิลปะประยุกต์และนฤมิตรศิลป์ University of Malaysia, Sarawak จากสหพันธรัฐมาเลเซีย บอกว่าแนวทางในการพัฒนาโดยการนำวิธีการทำงานใหม่ๆ มาเพิ่มคุณค่าให้งานหัตถกรรมนั้นมีมากมายเช่นกัน เช่น การนำสีย้อมสังเคราะห์มาเพิ่มสีสันให้งานผ้าทองดงามขึ้น

“การนำเครื่องจักรมาช่วยให้การผลิตมีประสิทธิภาพ มีความรวดเร็ว และได้สินค้าที่มีคุณภาพมากขึ้น อีกวิธีหนึ่งคือการเพิ่มฟังก์ชั่นการใช้งานให้มากขึ้น เช่นในการพัฒนาและส่งเสริมเรื่องผ้าทอนั้น ผ้าทอไม่เพียงแต่จะนำมาทำแค่เครื่องนุ่งห่มเท่านั้น แต่ยังสามารถดัดแปลงเป็นเครื่องประดับ แอกเซสซอรี่ ของขวัญ ของตกแต่งบ้าน หรืองานศิลปะตกแต่งก็ได้เช่นเดียวกัน”

ทิศทางงานหัตถกรรมในอนาคตของมาเลเซียในอีก 10 ปีข้างหน้า รศ.ดร.จูน ได้นำเสนอวิธีการทำงานไว้ว่าต้องมีการทำการวิจัยควบคู่ไปกับการทำโปรเจกต์ร่วมกับชุมชน โดยการสนับสนุนและร่วมมือจากรัฐบาล นอกจากนี้ ยังควรมีการวิจัยและพัฒนางานหัตถกรรมแบบดั้งเดิม ทั้งในแง่มุมของวัสดุ งานดีไซน์ ขั้นตอนการทำงาน ตลอดจนอุปกรณ์ในการสร้างสรรค์งาน

“ในขณะเดียวกันก็ยังต้องส่งเสริมให้คนหันมาเห็นคุณค่าและนำงานหัตถกรรมนั้นมาใช้งาน นี่คือสาเหตุที่ต้องปรับดีไซน์ให้มีความร่วมสมัยขึ้นโดยการจับมือร่วมกับแบรนด์หรือดีไซเนอร์มืออาชีพ เพื่อแสดงให้เห็นว่าเครื่องหวายสานสามารถนำมาทำเป็นชิ้นงานได้หลากหลายรูปแบบ เช่น กระเป๋าถือ รองเท้า เครื่องประดับ และแอกเซสซอรี่ รวมถึงต้องมีการโฆษณา การสร้างแบรนด์ การส่งเสริมการขายผ่านโซเชียลมีเดีย เพื่อให้ทุกส่วนพัฒนาไปอย่างยั่งยืน”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

18 เมษายน 2560 เวลา 10:04 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/490618

โดย…วราภรณ์ ภาพ : กิจจา อภิชนรจเรข

ข้อดีของการเลี้ยงสุนัข นอกจากส่งผลดีต่อจิตใจแล้ว การเล่นกับสุนัขยังช่วยลดความเครียดในการทำงานและปัญหาในชีวิตประจำวัน

ประกอบกับคนยุคปัจจุบันนิยมอยู่เป็นโสด จึงรู้สึกเหงาการเลี้ยงสุนัขจะช่วยให้รู้สึกสุขสงบมากขึ้น จึงมีแนวโน้มนิยมหันมาเลี้ยงสุนัขเป็นเพื่อนมากขึ้น

ผลการวิจัยของ แกรี่ เอ. คริสเตนเซ่น ผู้นำด้านการแพทย์ที่ศูนย์สุขภาพบอยน์ตัน มหาวิทยาลัยมินนิโซตา ระบุว่า การเลี้ยงสุนัขมักจะทำให้เรายอมรับเขาได้อย่างไม่มีเงื่อนไขให้ความรักกับเรา และอยู่กับเราเสมอ จึงเกิดความรู้สึกผูกพันและมิตรภาพระหว่างสัตว์เลี้ยงกับมนุษย์ ซึ่งมีผลต่อสุขภาพจิตที่ดี

เมื่อการเลี้ยงสุนัขมีคุณมากกว่าโทษ หลายสถานที่ในเมืองไทยจึงอนุญาตให้นำสัตว์เลี้ยงมาเลี้ยงด้วย เพราะเชื่อว่าการอนุญาตให้นำสัตว์เลี้ยงมาทำงานด้วย ทำให้ระดับความเครียดลดลงและส่งผลต่อการทำงานที่ดีขึ้น และพบว่าอัตราการลาออกก็ลดลง เช่น ในธุรกิจเอเยนซีที่อนุญาตให้นำสุนัขไปทำงานด้วยอย่าง แอดยิ้ม ดิจิทัล มาร์เก็ตติ้ง โซลูชั่น บริษัทดิจิทัลระดับแนวหน้าของเมืองไทยและมีบริษัทในเครือกว่า 5 บริษัท มีจำนวนพนักงานราว 130 คน ซึ่งมีอัตราการลาออกเพียง 5% เมื่อเปรียบเทียบกับธุรกิจเดียวกันคือ 20% ทีเดียว

ไม่เพียงออฟฟิศเท่านั้นที่มีนโยบายให้นำสุนัขไปทำงานด้วยได้ ร้านขนมสำหรับคนอย่าง CUP CAKE LOVE ตั้งอยู่ชั้น 1 ห้างสรรพสินค้าเซ็นทรัล อีสต์วิลล์ ก็อนุญาตให้น้องหมาเข้าไปนั่งกินขนมในร้านได้ แถมยังครีเอทคัพเค้กที่มีสารอาหารสำหรับน้องหมาไว้คอยบริการอีกด้วย

ออฟฟิศเป็นมิตรกับน้องหมา

เป้-อนรรฆนาฎ ก้องพานิชกุล ผู้บริหารแอดยิ้ม ดิจิทัลมาร์เก็ตติ้ง โซลูชั่น เล่าถึงแรงบันดาลใจในการอนุญาตให้พนักงานนำสุนัขรวมแล้วราวๆ 20 ตัว ล้วนเป็นสุนัขพันธุ์เล็กและสัตว์อื่นๆ มาทำงานด้วย

เกิดจากพื้นฐานเธอรักสุนัขอยู่แล้ว ผนวกด้วยเป็นคนรุ่นใหม่ เธออยากให้ออฟฟิศเป็นเหมือนบ้านหลังที่สองของพนักงาน และทำงานกันภายในบริษัทเหมือนพี่น้องครอบครัวเดียวกัน ซึ่งลูกน้องก็รู้สึกแบบนั้น อีกทั้งด้วยเป็นบริษัทดิจิทัลมาร์เก็ตติ้ง โซลูชั่น ลักษณะแนวคิดทำธุรกิจ ไม่ชอบอยู่ในกรอบ

“เราไม่เข้าใจทำงานออฟฟิศทำไมต้องซีเรียส ทำไมคนชอบคิดว่า ทำงานเครียดๆ ในบรรยากาศที่เวรี่ โพรเฟสชันนัลแล้วเราจะรู้ได้ไงว่าพนักงานจะทำงานได้ดีที่สุด พนักงานทุกคนในบริษัทต่างมีเป้าหมายเดียวกันคือ ทำงานให้ลูกค้าให้ดีที่สุด แต่เราคิดว่าทำไมเราต้องทำบรรยากาศให้เหมือนคนอื่น

“เป้จึงทำออฟฟิศให้เหมือนบ้านหลังที่สอง ออฟฟิศเราเปิดมา 8 ปี เราอนุญาตให้นำสัตว์เลี้ยงเข้ามา ซึ่งเมื่อก่อนมีทั้งเม่น กระรอกบิน เพื่อนๆ ร่วมงานทีแรกๆ อาจไม่ชอบ แต่สุดท้ายแล้ว อย่างคนที่กลัวหมาก็กลายเป็นคนรักหมาไปเลย เขาเริ่มเห็นมุมหมาว่า ไม่ได้น่ากลัวมันกลับน่ารักมาก”

ข้อดีของการอนุญาตให้พนักงานนำสุนัขมาเลี้ยงในทำงานด้วย ที่ชัดเจนคือการสร้างบรรยากาศในการทำงานให้ดีขึ้น เหมือนพนักงานได้นั่งทำงานที่บ้าน

แนวคิดตรงนี้ช่วยส่งต่อถึงงานที่ดีไปสู่ลูกค้า สุขภาพจิตพนักงานก็ดี ถือเป็นการบำบัดของคนไม่มีสุนัขได้เหมือนเป็น “ด็อก เทอราพี” ที่ดีด้วย

“งานเอเยนซีมีพาร์ตหนึ่งเราต้องดีลกับลูกค้า ต้องมีรู้สึกกดดันกับการทำงาน อีกทั้งธุรกิจดิจิทัลเปลี่ยนแปลงรวดเร็วมาก คู่แข่งก็เยอะ เราหนีความเครียดไม่ได้ น้องๆ หลายคนบอกว่าที่นี่ถ้าไม่มีหมาหนูแย่แน่ เหมือนเขาได้รับพลังบวก ได้ชาร์จแบตเตอรี่จากน้องหมา ซึ่งสุนัขทุกตัวผ่านการฝึกระบบขับถ่ายมาอย่างดี ถือเป็นการสร้างลิงค์เกต เป็นการสร้างสตรอง เอนเกจเมนต์ ว่าที่ทำงานไม่ใช่สถานที่ที่เครียด

“บางคนรู้สึกต้องทำงานเพื่อแลกเงิน หรือตอนเย็นต้องรีบกลับบ้าน แต่ที่นี่ไม่ใช่ ลูกน้องกลับรู้สึกเซ็งที่อยู่บ้าน อยากมาออฟฟิศ อย่างตอนมีประชุมเราก็อนุญาตให้น้องหมาเข้าประชุมด้วย เขาก็มานั่งมองเวลาเราประชุมจริงจัง บางครั้งต้องประชุมเนื้อหาอีเวนต์ที่เครียดมาก แค่ได้นั่งลูบขนเขา ได้ดูอิริยาบถตลกๆ ความเครียดก็หายไปนะคะ หรือแค่นั่งมองหน้าเขาก็หายเครียด

“เราเชื่อว่าศักยภาพการทำงาน พนักงานทำงานไม่เครียดจะส่งต่องานที่ต่อลูกค้าค่ะ หรือใครอยากจัดวันเกิดให้น้องหมาก็สามารถทำได้ คิดธีมแล้วเพื่อนๆ แต่งตัวน้องหมาตัวเองมาร่วมปาร์ตี้กันถือเป็นการสร้างปฏิสัมพันธ์ในออฟฟิศผ่านความชอบเดียวกัน”

ซึ่งข้อเสียของการมีน้องหมาอยู่ออฟฟิศก็มีบ้างแต่น้อยมาก อาจมีเสียงดังเจี๊ยวจ๊าว เช่น เวลาที่ลูกค้าโทรมายังแซวว่าให้น้องหมาเห่าเบาๆ หน่อย บางทีมีความป่วนแย่งของเล่นของกินกันบ้างก็
น่ารักวุ่นวายไปอีกแบบ

CUP CAKE LOVE แบ่งปันความอร่อยระหว่างคนกับสุนัข

นิสา ชินสุภัคกุล เจ้าของร้าน CUP CAKE LOVE ที่มี 7 สาขา บนห้างสรรพสินค้าชั้นนำ แต่มีสาขาเดียวคือที่ชั้น 1 เซ็นทรัล อีสต์วิว เลียบทางด่วนรามอินทราที่ให้เจ้าของนำน้องหมามานั่งกินขนมในร้านได้ เพื่อให้เข้ากับคอนเซ็ปต์คอมมูนิตี้มอลล์ที่อนุญาตให้นำสุนัขมาเดินห้างได้

เธอจึงเกิดไอเดียสร้างสรรค์คัพเค้กสำหรับน้องหมาไว้คอยบริการด็อก เลิฟเวอร์ ด้วย โดยคิดส่วนผสมที่มีคุณค่ากับสุนัขคือน้ำตาลน้อย ใช้น้ำผึ้งให้รสหวานแทนน้ำตาล เพื่อน้องหมาจะได้ไม่อ้วน

“ตอนนี้การเลี้ยงสุนัขเหมือนเป็นเทรนด์ ซึ่งคิดว่าน่าจะนิยมไปอีกนาน อีกหน่อยต้องมีร้านที่อนุญาตให้น้องหมาเข้าไปกินภายในร้านด้วยมากขึ้น เช่น เซ็นทรัล อีสต์วิลล์ เลียบด่วนรามอินทราตอบโจทย์คนรักสุนัขได้ดี คนก็อยู่คอนโดกันมากขึ้น อีกทั้งคนอยู่นอกเมืองก็สามารถเที่ยวห้างแถวบ้านได้อย่างสบายและไม่ต้องนั่งจับเจ่าอยู่บ้าน

“เราก็จับเทรนด์นี้มาไว้ในร้าน ซึ่งขนมน้องหมาออกเร็วกว่าขนมคนเสียอีก คัพเค้กสำหรับน้องหมาเราคิดสูตรมาอย่างดี เช่น มีเค้กกล้วยหอมซึ่งสุนัขชอบมาก เท่าที่ผ่านมากราฟฟิกดีมาก เพราะบางทีน้องหมาหิวเจ้าของไม่รู้จะซื้ออะไรให้กินอาหารสุนัขเดิมๆ น้องหมาก็เบื่อขนมที่ดีต่อสุขภาพน้องหมา จึงเป็นอีกทางเลือกหนึ่งค่ะ”

‘น้องหมา’ บัดดี้คู่ใจส่งผลดีกับงาน

ปาน-ศศิวิมล ดวงแก้ว ซีเนียร์ โซเชียลมีเดีย คอนเทนต์ บริษัท แอดยิ้ม ดิจิทัลมาร์เก็ตติ้ง โซลูชั่น หนึ่งในด็อกเลิฟ เวอร์ กล่าวว่า ครั้งแรกที่มาทำงาน แล้วรู้ว่าออฟฟิศอนุญาตให้นำน้องหมามาทำงานด้วยได้ เธอรู้สึกแปลกใจมาก ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอเห็นจากเมืองนอกเท่านั้น

จากเดิมเธอชื่นชอบความน่ารักของแมวเหมียว แต่พอเห็นเพื่อนร่วมงานเลี้ยงน้องหมา เธอก็ตกหลุมรักความน่ารักของสุนัขบ้าง โดยเธอมีสุนัขคู่ใจชื่อ เกี้ยมอี๋ เป็นสุนัขพันธุ์ปอมเมอเรเนียลแสนซนเพศเมียวัยขวบเศษ อีกทั้งยังตั้งเพจให้น้องหมาชื่อว่า หญิงอี๋ กุลสตรีปอม อีกด้วย

การอนุญาตให้พนักงานนำสุนัขมาทำงานด้วยช่วยเรื่องความคิดสร้างสรรค์ของเธอได้มากทีเดียว เพราะเวลาแค่ได้มองหน้าน้องหมาเธอก็รู้สึกผ่อนคลาย หรือเวลาคิดงานไม่ออกแค่ได้เล่นกับเกี้ยมอี๋ เหมือนได้ดูแลจิตใจซึ่งกันและกัน

“เวลาหนูทำงานเครียดๆ หนูก็คุยกับเขา เวลาพูดกับเขา เขาจะคอยอยู่เป็นเพื่อนเรา เหมือนเราไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว ไปไหนก็เอาไปเที่ยว พยายามหาโรงแรมที่เอาน้องหมาไปด้วยได้ ช่วยให้หนูคิดงานได้ดี อย่างคิดคอนเทนส์ให้ลูกค้าไม่ออก ช่วงพักเบรก เราก็เล่นกับหมา เหมือนเราก็ได้ปลดปล่อย ปลดความเครียด รู้สึกสบายใจขึ้น แล้วก็กลับไปทำงานก็คิดงานออก เช่น คิดโปรดักต์น้องหมาออก เพราะหนูก็ศึกษาพฤติกรรมของเกี้ยมอี๋

“หนูมีลูกค้าเป็นคอมมูนิตี้ไลฟ์สไตล์ หนูก็เอาน้องหมาไปถ่ายแบบด้วย เหมือนช่วยกันทำงาน บางทีทำให้เรารู้จักคนในออฟฟิศเพิ่มขึ้น ก็เพราะน้องหมาของเราไปเล่นกับเขา สังเกตตั้งแต่หนูเลี้ยงน้องหมา นิสัยหนูเปลี่ยนไป อ่อนโยนลง รู้สึกใจเย็น นุ่มนวลไม่ก้าวร้าว เวลาเราได้เขามายังเป็นหมาเด็กๆ ต้องใจเย็นในการสอน หนูฝึกทุกอย่าง ทั้งเรื่องการขับถ่าย จนเขาเป็นเด็กดี มีมารยาทและฟังเราค่ะ”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

16 เมษายน 2560 เวลา 13:03 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/490391

โดย…พริบพันดาว

มาลัย ชูพินิจ เป็นนักเขียนและนักหนังสือพิมพ์คนสำคัญของไทย นิยมเรียกกันทั่วไปว่า ครูมาลัย ใช้นามปากกา แม่อนงค์ น้อย อินทนนท์ นายฉันทนา เป็นต้น

ผลงานทุกประเภทของมาลัย ชูพินิจ ได้รับการยอมรับนับถือจากทุกวงการ เกียรติยศก่อนเสียชีวิต คือการได้รับพระราชทานปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาวารสารศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อปี 2505

ในหนังสือ “ในโลกวรรณกรรมของ มาลัย ชูพินิจ วาระครบรอบ 100 ปี” ได้เขียนถึง มาลัย ชูพินิจ อย่างละเอียดรวบรัดว่า หนึ่งศตวรรษของการเป็นนักเขียนและนักหนังสือพิมพ์ไม่ได้แตกต่างกันมากนัก เพราะต่างก็ต้องเขียนหนังสือเหมือนกัน นักหนังสือพิมพ์ต่างกับนักเขียนโดยเขียนบทความและวิเคราะห์ด้วยข้อเท็จจริง ขณะที่นักเขียนใช้จินตนาการมากกว่า

 แต่อย่างไรก็ตาม มาลัย ชูพินิจ ได้นำสองอย่างมาประยุกต์ด้วยกันอย่างไม่มีใครเหมือน สะท้อนให้เห็นได้จากข้อเขียนของมาลัย ที่ใช้ภาษาได้อย่างสละสลวยอย่างนักเขียน แต่เนื้อเรื่องและเค้าโครงได้มาจากข้อเท็จจริงจากวิญญาณนักหนังสือพิมพ์ ทำให้ข้อเขียนของมาลัยแต่ละเรื่องมักสะท้อนความเป็นจริง ไม่ใช่เพ้อฝันเพียงอย่างเดียว จึงไม่น่าแปลกใจว่าทำไม มาลัย ชูพินิจ สามารถเขียนเรื่องราวได้หลากหลายและมีข้อเขียนเป็นเอกลักษณ์ของเขาที่ไม่มีใครเหมือน

ดั่งที่ สด กูรมะโรหิต นักเขียนนามอุโฆษในยุคนั้นได้กล่าวไว้ว่า

“มาลัย ชูพินิจ สามารถจะเขียนหนังสือได้ทั้งฉบับ โดยไม่ต้องอาศัยผู้อื่น นับว่ามีอัจฉริยภาพที่น้อยคนจะทำได้ดีเหมือน”

เมื่อหยิบวิทยานิพนธ์ “แนวคิดด้านการเมืองและสังคมกับลักษณะความเป็นนักหนังสือพิมพ์ที่สะท้อนจากงานเขียนของมาลัย ชูพินิจ” ของ ชนิตร์นัยน์ ณ บางช้าง ที่ศึกษาแนวคิดด้านการเมืองและสังคมของมาลัย ชูพินิจ นักหนังสือพิมพ์คนหนึ่งของเมืองไทยที่อยู่ในยุคเผด็จการทหาร รวมทั้งศึกษาปัจจัยที่ทำให้มาลัย ชูพินิจ มีคุณลักษณะนักหนังสือพิมพ์เช่นนั้น

ผลการวิจัยพบว่า มาลัย ชูพินิจ เป็นนักหนังสือพิมพ์ที่มีแนวคิดด้านการเมืองในการส่งเสริมการปกครองระบอบประชาธิปไตย และเน้นเสรีภาพของคนในสังคมที่ไม่ขัดต่อเสรีภาพของผู้อื่น ในยุคเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ 2475 และยุคเผด็จการทหารจอมพล ป.พิบูลสงคราม และจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์

ในช่วงเวลาต่อมาในยุคดังกล่าวนี้มาลัยเน้นเสรีภาพและประชาธิปไตย แต่เมื่อไม่สามารถเป็นประชาธิปไตยได้เต็มที่ มาลัยก็เน้นการทำประโยชน์ให้แก่บ้านเมืองเป็นสำคัญ โดยใช้แนวคิดด้านสังคมที่เน้นให้คนอยู่ร่วมกันอย่างเป็นปกติสุข อันได้แก่ ความมีน้ำใจ ความอดทน ความซื่อสัตย์สุจริต ความยืดหยุ่น เป็นต้น อีกทั้งชี้แนะให้คนได้รู้รักษาสิ่งแวดล้อมและเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ ซึ่งออกมาในรูปการอนุรักษ์ธรรมชาติ

 สำหรับปัจจัยที่มีผลหล่อหลอมความคิดของมาลัย ชูพินิจ ให้เป็นนักหนังสือพิมพ์ที่ยึดมั่นอุดมการณ์และไม่ยอมขายอุดมการณ์ให้ใคร แม้จะถูกบีบคั้นใดๆ มาลัยก็จะหาทางออกโดยหลีกเลี่ยงหรือหลีกหนีไปชั่วคราว จะไม่ทนอยู่ท่ามกลางการถูกบีบคั้นแนวคิดทางการเมืองและสังคม

ดังเห็นได้ชัดจากการลาออกจากหนังสือพิมพ์หลายฉบับที่เขาไม่สามารถจะสนองตอบนโยบายอันไม่ถูกต้องหรือไปขัดผลประโยชน์ของนายทุน โดยการไปทำไร่ถั่วเหลืองที่หัวหิน การทำสวนมะพร้าวที่พนังตักชุมพร

ปัจจัยที่มีผลต่อแนวคิดของมาลัยนั้น ได้แก่ มิตรสหายและสภาพแวดล้อม สถานการณ์ทางการเมืองและสังคม อิทธิพลแนวคิดจากหนังสือและข้อเขียนต่างประเทศ การดำเนินชีวิตและครอบครัว การศึกษาและประสบการณ์ อุปนิสัยส่วนตัว ซึ่งอุปนิสัยส่วนตัวของเขาเป็นพื้นฐานสำคัญที่เกิดปัจจัยอื่นๆ ตามมา ไม่ว่าจะความยืดหยุ่น ความรักเพื่อน ความใจเย็น ความซื่อสัตย์สุจริต เหล่านี้ทำให้มาลัย ชูพินิจ เป็นนักหนังสือพิมพ์ที่มีอุดมการณ์และจรรยาบรรณ

 ผลงานที่มีชื่อเสียงของมาลัย ชูพินิจ มีดังนี้ ชั่วฟ้าดินสลาย ทุ่งมหาราช แผ่นดินของเรา เมืองนิมิตร ล่องไพร ฯลฯ ชีวิตของมาลัย ชูพินิจ เป็นวิถีชีวิตการทำงานอย่างแท้จริง และได้เคยกล่าวถึงตัวเองไว้ว่า

“นักเขียนเล็กๆ คนหนึ่ง ซึ่งทั้งเนื้อทั้งตัวมีสมบัติติดกายอยู่ชิ้นเดียว คืองาน 12-18 ชั่วโมง ในหนึ่งวัน 7 วัน ในหนึ่งสัปดาห์ และ 52 สัปดาห์ ในหนึ่งปี ทำนองเดียวกับข้าพเจ้าเริ่มต้นเมื่อ 20 ปีมาแล้ว”

ประสบการณ์การทำงานและการต่อสู้ชีวิตด้วยความอดทนเข้มแข็ง และเปี่ยมไปด้วยอุดมการณ์ของ มาลัย ชูพินิจ มักแสดงออกในงานเขียนเสมอ เช่น ชีวิตคือการต่อสู้ ชีวิตที่มีคุณค่าคือชีวิตที่เป็นประโยชน์ต่อสังคม ซึ่งถือเป็นหลักในการครองชีวิตของนักประพันธ์ผู้นี้